ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ - ଏକଶେ ଛିଆଶିତମ

ଏବଂ ମୁଁ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ କହୁଛି, ଯେ ତୁମେ ପିତର, ଏବଂ ଏହି ଶିଳା ଉପରେ ମୁଁ ମୋର ମଣ୍ଡଳୀ ନିର୍ମାଣ କରିବି; ଏବଂ ନରକର ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ତାହାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ହେବ ନାହିଁ। ଏବଂ ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟର ଚାବିଗୁଡ଼ିକ ଦେବି; ଏବଂ ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ଯାହା କିଛି ବାନ୍ଧିବ, ସେହି ସବୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାନ୍ଧାଯିବ; ଏବଂ ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ଯାହା କିଛି ଖୋଲିବ, ସେହି ସବୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଖୋଲାଯିବ। ମାଥିଉ 16:18, 19.

“ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସହ ସମ୍ମିଳନରେ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଧର୍ମର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆଲୋକରେ ଚାଲନ୍ତି। ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜ ମାର୍ଗକୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ କରି ନିଜମାନଙ୍କ ମୁକ୍ତିଦାତାଙ୍କୁ ଅବମାନିତ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଆଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ଯେପରି ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀର ଇତିହାସର ଶେଷ ସୀମାକୁ ନିକଟତର ହୁଅନ୍ତି, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ସେମାନଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ବହୁତ ବଢ଼ିଯାଏ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନେ ଅସୀମ ମୂଲ୍ୟବାନ; କାରଣ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସହ ଏକତାରେ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭନ ଓ ସୁନ୍ଦର। ସେମାନେ ତାହାର ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ଦେଖନ୍ତି। ସତ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଉନ୍ମୋଚିତ ହୁଏ। ଅବତାରତ୍ୱର ଶିକ୍ଷା ଏକ କୋମଳ ଦୀପ୍ତିରେ ଆବୃତ ହୁଏ। ସେମାନେ ଦେଖନ୍ତି ଯେ ଶାସ୍ତ୍ର ହିଁ ସେହି ଚାବି, ଯାହା ସମସ୍ତ ରହସ୍ୟକୁ ଖୋଲିଦେଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ କଠିନତାର ସମାଧାନ କରେ। ଯେମାନେ ଆଲୋକ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଓ ଆଲୋକରେ ଚାଲିବାକୁ ଅନିଚ୍ଛୁକ ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଭକ୍ତିର ରହସ୍ୟକୁ ବୁଝିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେବେ; କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ କ୍ରୁଶକୁ ଉଠାଇ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବାରେ କୌଣସି ସଂକୋଚ କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଲୋକରେ ଆଲୋକକୁ ଦେଖିବେ।” The Southern Watchman, April 4, 1905.

ଏବଂ ଫିଲାଦେଲଫିଆରେ ଥିବା ମଣ୍ଡଳୀର ଦୂତଙ୍କୁ ଲେଖ; ଯିଏ ପବିତ୍ର, ଯିଏ ସତ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କ ନିକଟରେ ଦାଉଦଙ୍କର ଚାବି ଅଛି, ଯିଏ ଖୋଲନ୍ତି ଏବଂ କେହି ବନ୍ଦ କରିପାରେ ନାହିଁ; ଏବଂ ବନ୍ଦ କରନ୍ତି, ତେବେ କେହି ଖୋଲିପାରେ ନାହିଁ; ସେ ଏହି କଥା କହୁଛନ୍ତି; ମୁଁ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣିଛି: ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ଖୋଲା ଦ୍ୱାର ରଖିଛି, ଏବଂ କେହି ତାହା ବନ୍ଦ କରିପାରିବ ନାହିଁ: କାରଣ ତୁମର ଶକ୍ତି ଅଳ୍ପ, ତଥାପି ତୁମେ ମୋର ବାକ୍ୟ ପାଳନ କରିଛ, ଏବଂ ମୋର ନାମକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିନାହାଁ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 3:7–8।

ଯାକୋବ ନିଜ ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗି ଉଠି କହିଲେ, ନିଶ୍ଚୟ, ପ୍ରଭୁ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଅଛନ୍ତି; ଆଉ ମୁଁ ତାହା ଜାଣି ନଥିଲି। ଏବଂ ସେ ଭୀତ ହେଲେ, ଓ କହିଲେ, ଏହି ସ୍ଥାନ କିପରି ଭୟାନକ! ଏହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ, ଏବଂ ଏହା ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାର। ଆଦିପୁସ୍ତକ 28:16, 17.

ସେହି ଦିନରେ ସେନାବାହିନୀମାନଙ୍କର ସଦାପ୍ରଭୁ ନିଜ ଜନମାନଙ୍କର ଅବଶିଷ୍ଟ ଭାଗ ପାଇଁ ଗୌରବର ମୁକୁଟ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର କିରୀଟ ହେବେ; ଏବଂ ଯିଏ ନ୍ୟାୟାସନରେ ବସି ନ୍ୟାୟ କରେ, ତାହାଙ୍କ ପାଇଁ ନ୍ୟାୟର ଆତ୍ମା ହେବେ, ଓ ଯେମାନେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଦ୍ୱାରପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫେରାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ହେବେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଓ ମଦ୍ୟପାନ ଦ୍ୱାରା ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି; ଯାଜକ ଓ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ମଦ୍ୟପାନ ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସରେ ଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ମଦ୍ୟପାନ ଦ୍ୱାରା ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଦର୍ଶନରେ ଭ୍ରାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ନ୍ୟାୟବିଚାରରେ ଟଳମଳ କରନ୍ତି। କାରଣ ସମସ୍ତ ମେଜ ବାନ୍ତି ଓ ମଲିନତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ଶୁଚି ନାହିଁ। ସେ କାହାକୁ ଜ୍ଞାନ ଶିଖାଇବେ? ଏବଂ କାହାକୁ ଶିକ୍ଷା ବୁଝାଇବେ? ଯେମାନେ ଦୁଧରୁ ଛୁଟିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସ୍ତନରୁ ପୃଥକ କରାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ କି? କାରଣ ଆଜ୍ଞା ଉପରେ ଆଜ୍ଞା, ଆଜ୍ଞା ଉପରେ ଆଜ୍ଞା; ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି, ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି; ଏଠାରେ ଅଳ୍ପ, ସେଠାରେ ଅଳ୍ପ। କାରଣ ସେ ତତଳା ଓଠରେ ଓ ଅନ୍ୟ ଭାଷାରେ ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ କହିବେ; ଯେମାନଙ୍କୁ ସେ କହିଥିଲେ, “ଏହାହିଁ ସେହି ବିଶ୍ରାମ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ କ୍ଲାନ୍ତକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଇପାରିବ; ଏବଂ ଏହାହିଁ ସେହି ସତେଜତା”; ତଥାପି ସେମାନେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କର ବାକ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଜ୍ଞା ଉପରେ ଆଜ୍ଞା, ଆଜ୍ଞା ଉପରେ ଆଜ୍ଞା; ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି, ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି; ଏଠାରେ ଅଳ୍ପ, ସେଠାରେ ଅଳ୍ପ; ଯେପରି ସେମାନେ ଯାଇ ପଛକୁ ପଡ଼ନ୍ତୁ, ଭଙ୍ଗ ହେଉନ୍ତୁ, ଫାନ୍ଦରେ ପଡ଼ନ୍ତୁ, ଓ ଧରାଯାଆନ୍ତୁ। ଏହେତୁ, ହେ ଉପହାସକାରୀ ଲୋକମାନେ, ଯେମାନେ ଯିରୂଶାଲେମରେ ଥିବା ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରୁଛ, ତୁମେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କର ବାକ୍ୟ ଶୁଣ। ଯିଶାୟ 28:5-14

“ବଚନରେ ଏମିତି କିଛି ସତ୍ୟ ଅଛି, ଯେଗୁଡ଼ିକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଧାତୁର ଶିରାମାନଙ୍କ ପରି ପୃଷ୍ଠଭାଗର ତଳେ ଲୁଚିତ ଅଛି। ଯେପରି ଜଣେ ଖଣିକ ସୁନା ଓ ରୂପାର ସନ୍ଧାନରେ ଖୋଜ କରେ, ସେପରି ସନ୍ଧାନ କରାଯାଇଲେ ଏହି ଲୁଚିତ ଧନ ଆବିଷ୍କୃତ ହୁଏ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବଚନର ସତ୍ୟତାର ପ୍ରମାଣ ସେହି ବଚନରେ ନିଜେ ରହିଛି। ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ହେଉଛି ସେହି ଚାବି, ଯାହା ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କରେ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବଚନର ସତ୍ୟମାନଙ୍କର ଗଭୀର ଅର୍ଥ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମ ମନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦ୍‌ଘାଟିତ ହୁଏ।”

“ଆମ ବିଦ୍ୟାଳୟମାନଙ୍କର ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାଇବେଲ ହେଉଛି ମହାନ ପାଠ୍ୟପୁସ୍ତକ। ଏହା ଆଦମଙ୍କ ପୁଅଝିଅମାନଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମଗ୍ର ଇଚ୍ଛାକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ। ଏହା ଜୀବନର ନିୟମ, ଯାହା ଆମକୁ ସେହି ଚରିତ୍ର ବିଷୟରେ ଶିଖାଏ, ଯାହା ଆଗାମୀ ଜୀବନ ପାଇଁ ଆମେ ଗଠନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ପବିତ୍ରଶାସ୍ତ୍ରକୁ ବୋଧଗମ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଆମକୁ ପାରମ୍ପରିକତାର ଧୂସର ଆଲୋକର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଯେପରି ଆମେ ଭାବିପାରୁ ଯେ ମଧ୍ୟାହ୍ନର ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜର ଗୌରବ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ପୃଥିବୀର କ୍ଷୀଣ ମଶାଲ ଆଲୋକର ଆବଶ୍ୟକତା ରଖେ, ସେପରି ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଭାବିବା ଯାଏ। ଯାଜକ ଓ ଧର୍ମସେବକଙ୍କ ଉକ୍ତିମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରାନ୍ତିରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ। ଯେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଓରାକଲଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ନିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଲୋକ ପାଇବେ। ବାଇବେଲରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରାଯାଇଛି। ଦିଆଯାଇଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିକ୍ଷା ବୋଧଗମ୍ୟ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିକ୍ଷା ଆମ ପାଖରେ ପିତା ଓ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରେ। ବଚନ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନୀ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ। ବଚନରେ ଉଦ୍ଧାରର ବିଜ୍ଞାନ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି। ପବିତ୍ରଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସନ୍ଧାନ କର; କାରଣ ଏହା ହେଉଛି ଆତ୍ମାଙ୍କୁ କହୁଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ୱର।” Testimonies, volume 8, 157.

“ପେତ୍ର ଯେ ସତ୍ୟକୁ ବ୍ୟକ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେହି ସତ୍ୟ ହେଉଛି ମଣ୍ଡଳୀର ବିଶ୍ୱାସର ଭିତ୍ତି; ଏବଂ ଯୀଶୁ ଏବେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱାସୀ-ସମୁଦାୟଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧି ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ସେ କହିଲେ, ‘ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟର ଚାବିଗୁଡ଼ିକ ଦେବି; ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ଯାହା ବାନ୍ଧିବ, ତାହା ସ୍ୱର୍ଗରେ ବନ୍ଧାଯିବ; ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ଯାହା ଖୋଲିବ, ତାହା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଖୋଲାଯିବ।’”

“‘ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟର ଚାବିଗୁଡ଼ିକ’ ହେଉଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ବାକ୍ୟ। ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରର ସମସ୍ତ ବାକ୍ୟ ତାଙ୍କର, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ଏଠାରେ ସମ୍ମିଳିତ। ଏହି ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଖୋଲିବା ଓ ବନ୍ଦ କରିବାର ଶକ୍ତି ଅଛି। ସେମାନେ ସେହି ସର୍ତ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ଯାହାର ଆଧାରରେ ମଣିଷମାନେ ଗ୍ରହୀତ କିମ୍ବା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି, ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ପ୍ରଚାର କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଜୀବନ ପାଇଁ ଜୀବନର ସୁଗନ୍ଧ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁର ସୁଗନ୍ଧ ସ୍ୱରୂପ। ସେମାନଙ୍କର ମିଶନ ଅନନ୍ତକାଳୀନ ପରିଣାମର ଭାରରେ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ।” The Desire of Ages, 413.

“ଚର୍ଚ୍ଚରେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିବା ଆଉ ଗୋଟିଏ ଗଭୀର ଅପକର୍ମ ହେଲା, ଭାଇମାନେ ପରସ୍ପରଙ୍କ ବିରୋଧରେ ନ୍ୟାୟାଳୟକୁ ଯିବା। ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ୟା-ବିବାଦର ସମାଧାନ ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସ୍ୱୟଂ ଏପରି ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ କିପରି ସମନ୍ୱୟ କରାଯିବ, ସେ ବିଷୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ‘ଯଦି ତୁମର ଭାଇ ତୁମ ବିରୋଧରେ ଅପରାଧ କରେ,’ ଉଦ୍ଧାରକ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ‘ତେବେ ତୁମେ ଯାଇ ତୁମେ ଓ ସେ ଏକାନ୍ତରେ ତାହାର ଦୋଷ ତାହାକୁ କହ; ଯଦି ସେ ତୁମ କଥା ଶୁଣେ, ତେବେ ତୁମେ ତୁମ ଭାଇକୁ ପୁନର୍ଲାଭ କଲା। କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେ ଶୁଣିବ ନାହିଁ, ତେବେ ତୁମ ସହିତ ଆଉ ଜଣେ କିମ୍ବା ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ନେଇଯାଅ, ଯେପରିକି ଦୁଇ କିମ୍ବା ତିନି ଜଣ ସାକ୍ଷୀଙ୍କ ମୁଖରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କଥା ସ୍ଥିରୀକୃତ ହେଉ। ଆଉ ଯଦି ସେ ସେମାନଙ୍କ କଥା ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରେ, ତେବେ ଚର୍ଚ୍ଚକୁ କହ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେ ଚର୍ଚ୍ଚର କଥା ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରେ, ତେବେ ସେ ତୁମ ପାଇଁ ଜଣେ ଅନ୍ୟଜାତୀୟ ମଣିଷ ଓ କରଗ୍ରାହକ ପରି ହେଉ। ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ଯାହା କିଛି ବାନ୍ଧିବ, ସେସବୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାନ୍ଧାଯିବ; ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ଯାହା କିଛି ଖୋଲିବ, ସେସବୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଖୋଲାଯିବ।’ ମାଥିଉ 18:15–18।” Apostles, 304.

ଏବଂ ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟର ଚାବିଗୁଡ଼ିକ ଦେବି; ଏବଂ ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ଯାହା କିଛି ବାନ୍ଧିବ, ତାହା ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାନ୍ଧାଯିବ; ଏବଂ ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ଯାହା କିଛି ଖୋଲିବ, ତାହା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଖୋଲାଯିବ। ତାହାପରେ ସେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କଠୋର ଆଦେଶ ଦେଲେ ଯେ, ସେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବୋଲି କାହାକୁ ମଧ୍ୟ କହିବେ ନାହିଁ। ସେହି ସମୟରୁ ଯୀଶୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଖାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ଯେ, ତାଙ୍କୁ ଯିରୁଶାଲେମକୁ ଯିବାକୁ ହେବ, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନମାନେ, ମୁଖ୍ୟ ଯାଜକମାନେ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ହାତରୁ ଅନେକ ଦୁଃଖଭୋଗ କରିବାକୁ ହେବ, ଏବଂ ହତ୍ୟା କରାଯିବାକୁ ହେବ, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଦିନରେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହେବାକୁ ହେବ। ତେବେ ପିତର ତାଙ୍କୁ ଅଲଗାକୁ ନେଇ ତାଙ୍କୁ ତାଡ଼ନା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, କହିଲେ, ପ୍ରଭୁ, ଏହା ଆପଣଙ୍କୁ କଦାପି ନ ହେଉ; ଏହା କୌଣସିପରି ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ଘଟିବ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ସେ ଫେରି ପିତରଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ ଶୟତାନ, ମୋର ପଛକୁ ହଟ; ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ବାଧାସ୍ୱରୂପ; କାରଣ ତୁମର ମନ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଷୟରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅଛି। ମାଥିଉ 16:19–23।

“ପ୍ରତୀକ ଓ ପ୍ରତିପ୍ରତୀକମାନଙ୍କର ସାବଧାନ ଅଧ୍ୟୟନ ଏହି ପର୍ଯ୍ୟବେକ୍ଷଣକୁ ନେଇଗଲା ଯେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର କ୍ରୁଶବିଦ୍ଧ ହେବା ସେହି ବାର୍ଷିକ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଚକ୍ରର ସଠିକ୍ ସେହି ଦିନରେ ଘଟିଥିଲା, ଯାହା ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯେଦିନ ନିଷ୍ତାରପର୍ବର ମେଷଶାବକ ବଧ କରାଯାଉଥିଲା। ତେବେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଦିନରେ ପ୍ରତୀକୀକୃତ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ଶୋଧନ—ଯାହା ସପ୍ତମ ମାସର ଦଶମ ଦିନରେ ପଡ଼େ—ସେହିପରି ପ୍ରତୀକରେ ପାଳନ କରାଯାଇଥିବା ବର୍ଷର ସଠିକ୍ ସେହି ଦିନରେ ଘଟିବ ନାହିଁ କି? (ଦେଖନ୍ତୁ The Great Controversy, 399)। ସମୟର ସତ୍ୟ ମୋଶୀୟ ଗଣନାନୁସାରେ, ଏହା ହେବ ଅକ୍ଟୋବର 22। 1844 ମସିହାର ଆରମ୍ଭିକ ଅଗଷ୍ଟ ମାସରେ, ନ୍ୟୁ ହ୍ୟାମ୍ପସାୟରର ଏକ୍ସେଟରରେ ହୋଇଥିବା ଏକ ଶିବିର-ସଭାରେ, ଏହି ମତ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଗଲା ଏବଂ 2300 ଦିନର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଁ ଏହାକୁ ତାରିଖ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଗଲା। ମାଥିଉ 25:1–13ରେ ଥିବା ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଉପମା ବିଶେଷ ଗୁରୁତ୍ୱ ଅଧିଗ୍ରହଣ କଲା—ବରଙ୍କ ବିଳମ୍ବ, ବିବାହକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବାମାନଙ୍କର ଅପେକ୍ଷା ଓ ତନ୍ଦ୍ରା, ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଧ୍ୱନି, ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହେବା, ଇତ୍ୟାଦି। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଅକ୍ଟୋବର 22ରେ ଆସୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଯେ ସନ୍ଦେଶ ଥିଲା, ତାହା ‘ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଧ୍ୱନି’ ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲା। ‘“ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଧ୍ୱନି,”’ ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଲେଖିଥିଲେ, ‘ହଜାର ହଜାର ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ ହେଲା।’ ସେ ଆହୁରି ଯୋଗ କଲେ:”

“‘ଜ୍ୱାର-ତରଙ୍ଗ ପରି [ସପ୍ତମ-ମାସର] ଆନ୍ଦୋଳନ ସମଗ୍ର ଦେଶ ଉପରେ ବହିଗଲା। ସହରରୁ ସହରକୁ, ଗ୍ରାମରୁ ଗ୍ରାମକୁ, ଏବଂ ଦୂରସ୍ଥ ଗ୍ରାମୀଣ ଅଞ୍ଚଳମାନଙ୍କୁ ଏହା ପହଞ୍ଚିଲା, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷାରତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଜାଗୃତ ହୋଇଉଠିଲେ।—The Great Controversy, 400।’”

“ଏହି ସନ୍ଦେଶ ଯେପରି ଦ୍ରୁତଗତିରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା, ତାହା L. E. Froom ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧୃତ ଲେଖକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି:

“‘Bates ଏହି ଅଭିଲେଖ ଛାଡ଼ିଗଲେ ଯେ Exeter ବାର୍ତ୍ତାଟି ‘ମନେ ହେଉଥିଲା ବାତାସର ପକ୍ଷରେ ଉଡ଼ିଗଲା।’ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ରେଳପଥ ଓ ଜଳପଥରେ, ଷ୍ଟେଜକୋଚ୍ ଓ ଘୋଡ଼ାରୋହଣରେ, ପୁସ୍ତକ ଓ ପତ୍ରିକାର ଗୁଛା ନେଇ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଇ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ‘ଶରତର ପତ୍ରପାତ ପରି ପ୍ରଚୁର ଭାବରେ’ ବଣ୍ଟନ କରୁଥିଲେ।’ White କହିଥିଲେ, ‘ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା ସେହି ବିସ୍ତୃତ କ୍ଷେତ୍ରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଂଶକୁ ଉଡ଼ିଯାଇ, ସତର୍କବାଣୀ ଧ୍ୱନିତ କରିବା ଏବଂ ନିଦ୍ରାସ୍ଥମାନଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବା।’ ଏବଂ Wellcome ଯୋଗ କରିଛନ୍ତି ଯେ ସେହି ଆନ୍ଦୋଳନଟି ବନ୍ଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଛୁଟିଯାଇଥିବା ଜଳଧାରା ପରି ଉଦ୍ଗାରିତ ହେଲା। ପାକିଯାଇଥିବା ଶସ୍ୟକ୍ଷେତ୍ର କଟା ନହୋଇ ଠିଆ ରହିଗଲା, ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣବିକଶିତ ଆଳୁମାନେ ମାଟିତଳେ ଖୋଦା ନହୋଇ ପଡ଼ିରହିଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନ ସନ୍ନିକଟ ଥିଲା। ଏବେ ଏପରି ପୃଥିବୀସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କାମକାଜ ପାଇଁ ସମୟ ରହିନଥିଲା।—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.”

“ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଜଣେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷଦର୍ଶୀ ଏବଂ ସହଭାଗୀ ଭାବେ, ଏଲେନ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଦ୍ରୁତଗତିରେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହେଉଥିବା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ସ୍ୱଭାବକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ:”

“‘ବିଶ୍ୱାସୀମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ସନ୍ଦେହ ଓ ଅସ୍ମିତା ଦୂର ହୋଇଯାଇଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଆଶା ଓ ସାହସ ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ପ୍ରାଣବନ୍ତ କରିଦେଲା। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସେହି ସମସ୍ତ ଚରମତାରୁ ମୁକ୍ତ ଥିଲା, ଯାହା ମନୁଷ୍ୟୀୟ ଉତ୍ତେଜନା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଓ ଆତ୍ମାଙ୍କର ନିୟନ୍ତ୍ରକ ପ୍ରଭାବ ନଥାଏ, ସେତେବେଳେ ସଦା ପ୍ରକାଶ ପାଏ…. ଏହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଥିବା ଲକ୍ଷଣଗୁଡ଼ିକୁ ବହନ କରୁଥିଲା। ଏଠାରେ ଉତ୍ସାହୋନ୍ମତ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅତ୍ୟଲ୍ପ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାହାଠାରୁ ବହୁତ ଅଧିକ ଥିଲା ହୃଦୟର ଗଭୀର ଅନୁସନ୍ଧାନ, ପାପସ୍ୱୀକାର, ଏବଂ ଜଗତର ପରିତ୍ୟାଗ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାକ୍ଷାତ୍ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି—ଏହାହିଁ ବେଦନାକ୍ଳିଷ୍ଟ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କର ଭାର ଥିଲା….```

“‘ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କର ଦିନଠାରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ ମହାନ ଧାର୍ମିକ ଆନ୍ଦୋଳନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, 1844 ମସିହାର ଶରତ୍‌କାଳୀନ ଆନ୍ଦୋଳନ ପରି ମାନବୀୟ ଅପୂର୍ଣ୍ଣତା ଓ ଶୟତାନଙ୍କର କୁଟଚାଳରୁ ଏତେ ମୁକ୍ତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆନ୍ଦୋଳନ ହୋଇନଥିଲା। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ, ବହୁ ବର୍ଷ [1888] ବିତିଯାଇଥିବା ପରେ, ସେହି ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଏବଂ ସତ୍ୟର ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅଟଳ ରହିଥିବା ସମସ୍ତେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି ଧନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ପବିତ୍ର ପ୍ରଭାବକୁ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଏହା ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କରୁ ଥିଲା, ତାହାର ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଉଛନ୍ତି.—Ibid., 400, 401.’”

“ଦେଶବ୍ୟାପୀ ଭାବରେ ବ୍ୟାପ୍ତି ପାଉଥିବା ଏକ କାର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରମାଣସମୂହ ଥିଲା, ଯାହା ହଜାରହଜାର ଲୋକଙ୍କୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନର ସହଭାଗିତାରେ ଆକର୍ଷଣ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଚର୍ଚ୍ଚର ପ୍ରାୟ ଦୁଇଶ ଜଣ ସେବକ ଏହି ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରଚାରରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ, [ଦେଖନ୍ତୁ C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] ତଥାପି ସାର୍ବିକ ଭାବରେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚଗୁଡ଼ିକ ଏହାକୁ ଅବହେଳା କଲେ ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଶୀଘ୍ର ଆଗମନରେ ବିଶ୍ୱାସ ପ୍ରସାରିତ ହେବାକୁ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉପାୟକୁ ବ୍ୟବହାର କଲେ। ଚର୍ଚ୍ଚର ଉପାସନାସଭାରେ କେହି ମଧ୍ୟ ଯୀଶୁଙ୍କ ଶୀଘ୍ର ଆଗମନର ଆଶାର କଥା ଉଲ୍ଲେଖ କରିବାକୁ ସାହସ କରୁନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ସେହି ଘଟଣାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପରିସ୍ଥିତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ ଥିଲା।”

“ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଏହା କିପରି ଥିଲା ବୋଲି କହିଥିଲେ:

“‘ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ଷଣ ମୋତେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁରୁତ୍ୱର ଭାବେ ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିଲା। ମୁଁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି ଯେ ଆମେ ଅନନ୍ତକାଳ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛୁ, ଏବଂ ଯେମାନେ ଅସାବଧାନ ଓ ଅନାଗ୍ରହୀ, ସେମାନେ ସର୍ବାଧିକ ବିପଦରେ ଅଛନ୍ତି। ମୋର ବିଶ୍ୱାସ ନିର୍ମଳ ଥିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ଯୀଶୁଙ୍କ ମୂଲ୍ୟବାନ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲି….】

“‘ହୃଦୟର ଯତ୍ନଶୀଳ ଅନୁସନ୍ଧାନ ଓ ନମ୍ର ସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତି ସହ ଆମେ ପ୍ରାର୍ଥନାପୂର୍ବକ ଆଶାକାଳର ସେହି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲୁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଭାତରେ ଆମେ ଏହାକୁ ଆମର ପ୍ରଥମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବୋଲି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲୁ ଯେ, ଆମ ଜୀବନଗୁଡ଼ିକ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିକ୍‌ ଅଛି ବୋଲି ତାହାର ପ୍ରମାଣ ନିଶ୍ଚିତ କରିବା। ଆମେ ବୁଝିଥିଲୁ ଯେ, ଯଦି ଆମେ ପବିତ୍ରତାରେ ଅଗ୍ରସର ହେଉନଥାନ୍ତୁ, ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ ଅବନତି ପଥେ ପଛକୁ ଫେରିଯାଉଥାନ୍ତୁ। ପରସ୍ପରଙ୍କ ପାଇଁ ଆମର ଆଗ୍ରହ ବଢ଼ିଗଲା; ଆମେ ପରସ୍ପରଙ୍କ ସହିତ ଓ ପରସ୍ପରଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲୁ।

“‘ଆମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହ ସଙ୍ଗତି କରିବାକୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଆମର ନିବେଦନମାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବାକୁ ଫଳବନ ଓ ଉପବନମାନଙ୍କରେ ସମାଗତ ହୁଏଥିଲୁ, କାରଣ ତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟ ପ୍ରକୃତିର କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଲେ ଆମେ ତାଙ୍କର ସନ୍ନିଧିକୁ ଅଧିକ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲୁ। ପରିତ୍ରାଣର ଆନନ୍ଦ ଆମ ପାଇଁ ଆମର ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। ଯଦି ମେଘ ଆମର ମନକୁ ଆଛାଦିତ କରୁଥାନ୍ତା, ତେବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିକଟରେ ଆମେ ଗ୍ରହୀତ ହୋଇଛୁ ବୋଲି ଜ୍ଞାନରେ ସେହି ମେଘ ଦୂର ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ବିଶ୍ରାମ କରିବାକୁ କିମ୍ବା ଶୁଇବାକୁ ସାହସ କରୁନଥିଲୁ।—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189।” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.