ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ - ଦୁଇଶତମ

ଏବଂ ସେହି ଦିନରେ ଯିଶୟଙ୍କ ମୂଳ ଉଦ୍ଭବିତ ହେବ, ଯେଉଁଥି ଜନଗଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପତାକା ସ୍ୱରୂପେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବ; ଜାତିଗୁଡ଼ିକ ତାହାଙ୍କୁ ଅନ୍ବେଷଣ କରିବେ; ଏବଂ ତାହାଙ୍କ ବିଶ୍ରାମ ମହିମାମୟ ହେବ। ଏବଂ ସେହି ଦିନରେ ଏହା ଘଟିବ ଯେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଲୋକମାନଙ୍କ ଅବଶିଷ୍ଟ ଭାଗକୁ, ଯେମାନେ ଅବଶେଷ ରହିଯାଇଛନ୍ତି, ଅଶୂରରୁ, ଏବଂ ମିଶରରୁ, ଏବଂ ପଥ୍ରୋସରୁ, ଏବଂ କୂଶରୁ, ଏବଂ ଏଲାମରୁ, ଏବଂ ଶିନାରରୁ, ଏବଂ ହାମାଥରୁ, ଏବଂ ସମୁଦ୍ରର ଦ୍ୱୀପସମୂହରୁ ପୁନର୍ବାର ଦ୍ୱିତୀୟଥର ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ହସ୍ତ ପ୍ରସାରିତ କରିବେ। ଏବଂ ସେ ଜାତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପତାକା ସ୍ଥାପନ କରିବେ, ଏବଂ ଇସ୍ରାଏଲର ନିଷ୍କାସିତମାନଙ୍କୁ ସମବେତ କରିବେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଚାରି କୋଣରୁ ଯିହୂଦାର ଛିଣ୍ଡିଯାଇଥିବାମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରିବେ। ଏଫ୍ରାଇମର ଇର୍ଷ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଦୂର ହେବ, ଏବଂ ଯିହୂଦାର ବିରୋଧୀମାନେ ଛେଦିତ ହେବେ; ଏଫ୍ରାଇମ ଯିହୂଦାଙ୍କୁ ଇର୍ଷ୍ୟା କରିବ ନାହିଁ, ଏବଂ ଯିହୂଦା ଏଫ୍ରାଇମଙ୍କୁ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରିବ ନାହିଁ। ଯିଶାୟ 11:10–13.

“ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ପରୀକ୍ଷାସମୂହ ଆସିବାକୁ ଯାଉଛି, ଏବଂ ଗହମରୁ ତୁଷକୁ ପୃଥକ କରାଯିବ। କିନ୍ତୁ ଏଫ୍ରାୟିମ ଆଉ ଯିହୂଦାକୁ ଇର୍ଷ୍ୟା ନ କରୁ, ଏବଂ ଯିହୂଦା ମଧ୍ୟ ଆଉ ଏଫ୍ରାୟିମକୁ ବିଚଳିତ ନ କରିବ। ପବିତ୍ରୀକୃତ ହୃଦୟ ଓ ଅଧରରୁ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ, କୋମଳ, କରୁଣାମୟ କଥାସମୂହ ପ୍ରବାହିତ ହେବ। ଆମେ ଏକତାବଦ୍ଧ ହେବା ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ; ଏବଂ ଯଦି ଆମେ ସମସ୍ତେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନମ୍ରତା ଓ ଦୀନତାକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା, ତେବେ ଆମ ପାଖରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମନ ଥିବ, ଏବଂ ଆତ୍ମାର ଏକତା ରହିବ।” Review and Herald, March 19, 1895.

“କିନ୍ତୁ ନିରାଶା ପରେ ଆସିଥିବା ସନ୍ଦେହ ଓ ଅନିଶ୍ଚିତତାର ସମୟରେ, ଆଗମନ-ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକେ ନିଜମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ମତଭେଦ ଓ ବିଭାଜନ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା.... ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ଜଗତ ଅନ୍ଧକାରରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଗଲା। ଯଦି ସମଗ୍ର ଆଡ୍‌ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ମଣ୍ଡଳୀ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାମାନ ଓ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଉପରେ ଏକତାବଦ୍ଧ ହୋଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ଆମର ଇତିହାସ କେତେ ବ୍ୟାପକ ଭାବରେ ଭିନ୍ନ ହୋଇଥାନ୍ତା!”

“ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆଗମନ ଏପରି ଭାବେ ବିଳମ୍ବିତ ହେଉ, ଏହା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ନ ଥିଲା। ପରମେଶ୍ୱର ଏହା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରିନଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଜା, ଇସ୍ରାଏଲ, ଚାଳିଶି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମରୁଭୂମିରେ ଭ୍ରମଣ କରୁନ୍ତୁ। ସେ ତାଙ୍କୁ ସିଧାସଳଖ କାନାନ ଦେଶକୁ ନେଇଯାଇ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ପବିତ୍ର, ସୁସ୍ଥ, ସୁଖୀ ପ୍ରଜାରୂପେ ସ୍ଥାପିତ କରିବେ ବୋଲି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଯେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଏହା ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଚାର କରାଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ‘ଅବିଶ୍ୱାସ ହେତୁ’ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ନାହିଁ (Hebrews 3:19)। ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ କୁହୁକୁହୁ, ବିଦ୍ରୋହ ଓ ଘୃଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ କରିଥିବା ନିଜ ଚୁକ୍ତିକୁ ପୂରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।

“ଚାଳିଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିଶ୍ୱାସ, କୁହୁକୁହୁ, ଓ ବିଦ୍ରୋହ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲକୁ କାନାନ ଦେଶରୁ ବାହାରେ ରଖିଲା। ସେହି ଏକେ ପାପଗୁଡ଼ିକ ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗୀୟ କାନାନରେ ପ୍ରବେଶକୁ ବିଳମ୍ବ କରିଛି। ଉଭୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେବଙ୍କର ପ୍ରତିଜ୍ଞାମାନଙ୍କର କୌଣସି ଦୋଷ ନଥିଲା। ଆମକୁ ଏତେ ବର୍ଷ ଧରି ଏହି ପାପ ଓ ଦୁଃଖର ଜଗତରେ ରଖି ଆସିଛି ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନାମମାତ୍ର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅବିଶ୍ୱାସ, ଜଗତ୍‌ପ୍ରେମ, ଅନପବିତ୍ରିତ ଅବସ୍ଥା, ଓ କଳହ।” Selected Messages, book 1, 68, 69.

ଏବଂ ସବ୍ବାଥ ଦିନ ଆସିଲାବେଳେ, ସେ ଉପାସନାଳୟରେ ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ଏବଂ ଅନେକେ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ କହିଲେ, ଏହି ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଏହି ସବୁ କେଉଁଠାରୁ ମିଳିଲା? ଏବଂ ଏହା କେମିତି ଜ୍ଞାନ ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି, ଯେ ତାଙ୍କ ହାତଦ୍ୱାରା ଏପରି ସମର୍ଥ କାର୍ଯ୍ୟମାନ ମଧ୍ୟ ସଂପନ୍ନ ହେଉଛି? ମାର୍କ 6:2।

ଯାହାଙ୍କର କୁଳା ତାଙ୍କ ହାତରେ ଅଛି, ସେ ନିଜ ଖଳାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ପରିଷ୍କାର କରିବେ, ଏବଂ ନିଜ ଗହମକୁ ଭଣ୍ଡାରରେ ସଂଗ୍ରହ କରିବେ; କିନ୍ତୁ ସେ ତୁଷକୁ ଅନିର୍ବାପ୍ୟ ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ିଦେବେ। ମାଥିଉ 3:12.

ଏବଂ ମୁଁ ଆକାଶରୁ ଅବତରଣ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପରାକ୍ରମୀ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କୁ ଦେଖିଲି; ସେ ମେଘରେ ଆବୃତ ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଏକ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଥିଲା, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଦ ଅଗ୍ନିର ସ୍ତମ୍ଭ ସଦୃଶ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଏକ ଛୋଟ ଖୋଲା ପୁସ୍ତକ ଥିଲା; ଏବଂ ସେ ନିଜ ଦକ୍ଷିଣ ପାଦକୁ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ, ଓ ବାମ ପାଦକୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ରଖିଲେ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ୧୦:୧, ୨।

“ମୁଁ ଦେଖିଛି ଯେ 1843 ମସିହାର ଚାର୍ଟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ହସ୍ତଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଶିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହାକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯେ ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ ସେ ଯେପରି ଚାହିଁଥିଲେ ସେହିପରି ଥିଲା; ଯେ ତାଙ୍କର ହସ୍ତ ସେଥିରେ ରହି କିଛି ସଂଖ୍ୟାର ଭିତରେ ଥିବା ଏକ ତ୍ରୁଟିକୁ ଆବୃତ କରି ରଖିଥିଲା, ଯାହାର ଫଳରେ ତାଙ୍କର ହସ୍ତ ଅପସାରିତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ତାହାକୁ ଦେଖିପାରିନଥିଲେ।” Early Writings, 74.

“ସେହି ବିଶ୍ୱସ୍ତ, ନିରାଶ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ, ଯେମାନେ ବୁଝିପାରୁ ନଥିଲେ କାହିଁକି ତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇନଥିଲେ। ପୁନର୍ବାର ସେମାନେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ କାଳପର୍ଯ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ନିଜ ନିଜ ବାଇବେଲକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ଆଙ୍କଗୁଡ଼ିକରୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ହସ୍ତ ଅପସାରିତ ହେଲା, ଏବଂ ଭୁଲଟି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଗଲା। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ କାଳପର୍ଯ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚୁଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ସମାନ ପ୍ରମାଣ, ଯାହା ସେମାନେ ଏହା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା ପାଇଁ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ କାଳପର୍ଯ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକ 1843 ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ପ୍ରମାଣ ଏହା ସିଦ୍ଧ କଲା ଯେ ସେଗୁଡ଼ିକ 1844 ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହେବ।” Early Writings, 237.

ଏବଂ ଯେ ଦୂତକୁ ମୁଁ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଓ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଦେଖିଲି, ସେ ନିଜ ହାତ ଆକାଶଦିଗକୁ ଉଠାଇଲା, ଏବଂ ଯିଏ ଯୁଗାନୁଯୁଗ ଜୀବନ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗକୁ, ଏବଂ ତାହାରେ ଥିବା ସବୁକିଛିକୁ, ପୃଥିବୀକୁ, ଏବଂ ତାହାରେ ଥିବା ସବୁକିଛିକୁ, ସମୁଦ୍ରକୁ, ଏବଂ ତାହାରେ ଥିବା ସବୁକିଛିକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମରେ ଶପଥ କଲା ଯେ ଆଉ ବିଳମ୍ବ ରହିବ ନାହିଁ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 10:5, 6.

ଦେଖ, ମୁଁ ଦ୍ୱାରରେ ଦାଁଡି ଠକ୍ଠକାଉଛି; ଯଦି କେହି ମୋର ସ୍ୱର ଶୁଣି ଦ୍ୱାର ଖୋଲେ, ତେବେ ମୁଁ ତାହାଙ୍କ ପାଖକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି, ଏବଂ ତାହାଙ୍କ ସହିତ ଭୋଜନ କରିବି, ଏବଂ ସେ ମୋ ସହିତ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 3:20.

“ଯଦି 1844 ମସିହାର ମହା ନିରାଶା ପରେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସକୁ ଦୃଢ଼ଭାବରେ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତେ ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ପ୍ରବନ୍ଧରେ ଏକତାସହ ଅଗ୍ରସର ହୋଇଥାନ୍ତେ, ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ତାହାକୁ ଜଗତକୁ ଘୋଷଣା କରିଥାନ୍ତେ, ତେବେ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉଦ୍ଧାରକୁ ଦେଖିଥାନ୍ତେ, ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରୟାସସହ ସାର୍ଥକ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାନ୍ତେ, କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯାଇଥାନ୍ତା, ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏହି ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ନିଜ ଜନମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଆସିଯାଇଥାନ୍ତେ। କିନ୍ତୁ ସେହି ନିରାଶା ପରବର୍ତ୍ତୀ ସନ୍ଦେହ ଓ ଅନିଶ୍ଚିତତାର ସମୟରେ, ଆଡଭେଣ୍ଟ ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକେ ନିଜମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ.... ଏପରିକରେ କାର୍ଯ୍ୟ ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ଜଗତ ଅନ୍ଧକାରରେ ଛାଡ଼ିଦିଆଗଲା। ଯଦି ସମଗ୍ର ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ସମୁଦାୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାମାନ ଏବଂ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଉପରେ ଏକତାବଦ୍ଧ ହୋଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ଆମର ଇତିହାସ କେତେ ବ୍ୟାପକ ଭାବେ ଭିନ୍ନ ହୋଇଥାନ୍ତା!” Evangelism, 695.

“ସେପ୍ଟେମ୍ବର 23 ତାରିଖରେ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଦେଖାଇଥିଲେ ଯେ, ସେ ତାଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କ ଅବଶିଷ୍ଟାଂଶକୁ ପୁନରୁଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ଦ୍ୱିତୀୟଥର ନିଜ ହସ୍ତ ପ୍ରସାରିତ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ସଂଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ପ୍ରୟାସଗୁଡ଼ିକୁ ଦ୍ବିଗୁଣିତ କରିବା ଅବଶ୍ୟକ। ଛିତରାଇବାର ସମୟରେ ଇସ୍ରାଏଲ ପ୍ରହାରିତ ଓ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା; କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ସଂଗ୍ରହଣର ସମୟରେ ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ କରିବେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଘାଉ ବାନ୍ଧିଦେବେ। ଛିତରାଇବାର ସମୟରେ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରସାର କରିବା ପାଇଁ କରାଯାଇଥିବା ପ୍ରୟାସର କେବଳ ଅତ୍ୟଳ୍ପ ପ୍ରଭାବ ହୁଏଥିଲା, ଅତ୍ୟଳ୍ପ କିମ୍ବା କିଛିମାତ୍ର ସାଧିତ ହୁଏନଥିଲା; କିନ୍ତୁ ସଂଗ୍ରହଣର ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ଜନମାନଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ହସ୍ତ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି, ସତ୍ୟ ପ୍ରସାର ପାଇଁ କରାଯାଇଥିବା ପ୍ରୟାସ ତାହାର ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଫଳ ଦେବ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏକତାବଦ୍ଧ ଓ ଉତ୍ସାହୀ ହେବା ଉଚିତ। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହି ସଂଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ଆମକୁ ପରିଚାଳିତ କରିବା ପାଇଁ ଛିତରାଇବାର ସମୟକୁ ଉଦାହରଣ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିବା କାହାର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଲଜ୍ଜାଜନକ ଥିଲା; କାରଣ ଯଦି ପରମେଶ୍ୱର ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମ ପାଇଁ ସେତେକି ମାତ୍ର କରନ୍ତି, ଯେତେକି ସେ ସେତେବେଳେ କରିଥିଲେ, ତେବେ ଇସ୍ରାଏଲ କେବେହେଲେ ସଂଗ୍ରହିତ ହେବନଥାନ୍ତା। ସତ୍ୟ ଯେପରି ପ୍ରଚାରିତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, ସେହିପରି ଏକ ପତ୍ରିକାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବା ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ।” Review and Herald, November 1, 1850.

“ସଭାମାନେ କି ଲାଓଦିକୀୟାର ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ? ସେମାନେ କି ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ କରିବେ, ନାହିଁ କି, ସତ୍ୟର ସବୁଠାରୁ ଗମ୍ଭୀର ବାର୍ତ୍ତା—ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା—ଜଗତକୁ ଘୋଷିତ ହେଉଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ପାପରେ ଅବିରତ ଚାଲିବେ? ଏହା କୃପାର ଶେଷ ବାର୍ତ୍ତା, ପତିତ ଜଗତ ପାଇଁ ଶେଷ ସତର୍କବାଣୀ। ଯଦି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସଭା ଉଷ୍ଣ-ଶୀତଳ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ସେ ଆଉ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ରହେ ନାହିଁ, ଯେପରି ସେହି ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟ ରହନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେମାନେ ପତିତ ହୋଇ ଭୂତମାନଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଶୁଚି ଆତ୍ମାର ଆସ୍ଥାନ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଶୁଚି ଓ ଘୃଣିତ ପକ୍ଷୀର ପିଞ୍ଜର ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଛନ୍ତି। ଯେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଶୁଣିବା ଓ ଗ୍ରହଣ କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ସପ୍ତମ-ଦିନ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ସଭା ସହ ଯୋଗ ଦେଇ, ନିଜମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାପାଳକ ପ୍ରଜା ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି, ତଥାପି ନାମମାତ୍ର ସଭାମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ କୌଣସି ଆତ୍ମିକ ସଜୀବତା ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ଉତ୍ସର୍ଗ ନଥାଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବିପଦମାନଙ୍କୁ ସେହି ସଭାମାନଙ୍କ ପରି ନିଶ୍ଚିତରୂପେ ଭୋଗିବେ, ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ବିରୋଧ କରନ୍ତି। କେବଳ ସେମାନେ, ଯେମାନେ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରୀକୃତ, ସେହି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନିବାସସ୍ଥାନମାନଙ୍କରେ ରାଜପରିବାରର ଅଂଶ ହେବେ, ଯାହାକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କୁ ପାଳନ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ଯାଇଛନ୍ତି।

“‘ଯେ କହେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଜାଣେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକ ପାଳନ କରେ ନାହିଁ, ସେ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ତାହାର ଭିତରେ ନାହିଁ’ [1 John 2:4]। ଏଥିରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ, ଯେମାନେ ଦାବି କରନ୍ତି ଯେ ସେମାନଙ୍କର ଈଶ୍ୱର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଜ୍ଞାନ ଅଛି ଏବଂ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଉତ୍ତମ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ ପାଇବେ। ‘ଯେ କେହି ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥାନ କରେ, ସେ ପାପ କରେ ନାହିଁ; ଯେ କେହି ପାପ କରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ତାଙ୍କୁ ଜାଣି ନାହିଁ’ [1 John 3:6]। ଏହା ସମସ୍ତ କଳିସିୟା-ସଦସ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ କଳିସିୟାମାନଙ୍କର ସଦସ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରି। ‘ହେ ଛୋଟ ଛୁଆମାନେ, କେହି ତୁମ୍ମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ ନ କରୁ; ଯେ ଧର୍ମାଚରଣ କରେ, ସେ ଧର୍ମୀ, ଯେପରି ସେ ଧର୍ମୀ ଅଛନ୍ତି। ଯେ ପାପ କରେ, ସେ ଶୟତାନର; କାରଣ ଆଦିରୁ ଶୟତାନ ପାପ କରୁଛି। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ଯେଣୁ ସେ ଶୟତାନର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ନାଶ କରିପାରନ୍ତି। ଯେ କେହି ଈଶ୍ୱରଠାରୁ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଛି, ସେ ପାପ କରେ ନାହିଁ; କାରଣ ତାଙ୍କର ବୀଜ ତାହାର ଭିତରେ ଅବସ୍ଥାନ କରେ; ଏବଂ ସେ ପାପ କରି ପାରେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଈଶ୍ୱରଠାରୁ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଛି। ଏହାରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଓ ଶୟତାନର ସନ୍ତାନମାନେ ପ୍ରକାଶ ପାଆନ୍ତି: ଯେ କେହି ଧର୍ମାଚରଣ କରେ ନାହିଁ, ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ନୁହେଁ; ଏବଂ ଯେ ନିଜ ଭାଇଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରେ ନାହିଁ, ସେମଧ୍ୟ ତେଣୁ’ [1 John 3:7–10]।

“ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ସବ୍ବାଥ-ପାଳନକାରୀ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି, ତଥାପି ପାପରେ ଅବିରତ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ। ସେମାନଙ୍କର ପାପମୟ ଚାଳଚରିତ୍ର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ବିପରୀତରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି। ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପାପରେ ପରିଚାଳିତ କରୁଛନ୍ତି। ଆମ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଦସ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଏହି ବାକ୍ୟ ଆସେ, ‘ଏବଂ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ପାଦ ପାଇଁ ସିଧା ପଥ ସୃଷ୍ଟି କର, ଯେଣ୍ଟା ଖୋଡ଼ା ଯାହା ଅଛି ତାହା ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ନ ହେଉ; ବରଂ ତାହା ଆରୋଗ୍ୟ ପାଉ। ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଶାନ୍ତିର ଅନୁସରଣ କର, ଏବଂ ପବିତ୍ରତାକୁ ମଧ୍ୟ, ଯାହା ବିନା କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବେ ନାହିଁ: ସତର୍କତାର ସହିତ ନିରୀକ୍ଷଣ କର, କାହିଁକିନା କେହି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରୁ ବଞ୍ଚିତ ନ ହେଉ; କାହିଁକିନା କଡ଼ୁଆପଣର କୌଣସି ମୂଳ ଅଙ୍କୁରିତ ହୋଇ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ବିଚଳିତ ନ କରୁ, ଏବଂ ତାହାଦ୍ୱାରା ଅନେକେ ଅଶୁଚିତ ନ ହେଉନ୍ତୁ; କାହିଁକିନା ଏଷାଉ ପରି କୌଣସି ବ୍ୟଭିଚାରୀ କିମ୍ବା ଅପବିତ୍ର ଲୋକ ନ ଥାଉ, ଯିଏ ଏକ ଲୁଣ୍ଡା ଭୋଜନ ପାଇଁ ନିଜର ଜ୍ୟେଷ୍ଠାଧିକାର ବିକ୍ରୟ କରିଥିଲା। କାରଣ ତୁମ୍ଭେ ଜାଣ, ପରେ ସେ ଆଶୀର୍ବାଦର ଅଧିକାରୀ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲାବେଳେ, ସେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନିତ ହେଲା; କାରଣ ସେ ଲୁହର ସହିତ ଯତ୍ନପୂର୍ବକ ତାହାକୁ ଖୋଜିଲେ ମଧ୍ୟ, ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ ପାଇଁ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ପାଇଲା ନାହିଁ’ [ହିବ୍ରୁ 12:13–17]।”

“ଯେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ପ୍ରୟୋଜ୍ୟ। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର କାମୁକ ଆଚରଣଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାପେକ୍ଷା, ଶୟତାନଙ୍କର ଭ୍ରମଜନକ କୁତର୍କର ଅଧୀନରେ ଶିକ୍ଷାର ଏକ ଭ୍ରାନ୍ତ ପଥରେ ଅଗ୍ରସର ହୁଅନ୍ତି। ପାପକୁ ପାପମୟ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କର ନିଜ ବିବେକ ଅପବିତ୍ର ହୋଇଯାଇଛି, ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇପଡ଼ିଛି, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେ ସେମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତାଧାରାମଧ୍ୟ ନିରନ୍ତର ଭାବେ ଦୁଷ୍ଟ ଅଟେ। ଶୟତାନ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଲୋଭନର ପ୍ରଲୋଭକ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କୁ ଅଶୁଚି ଆଚରଣରେ ପତିତ କରେ, ଯାହା ସମଗ୍ର ସତ୍ତାକୁ ଅପବିତ୍ର କରେ। ‘ଯେ ମୋଶାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ [ଯାହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିଲା] ଅବହେଳା କଲା, ସେ ଦୁଇ କିମ୍ବା ତିନି ସାକ୍ଷୀର ମୁଖରେ କୃପା ବିନା ମରିଲା; ତେବେ ତୁମେ କହ, ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପାଦତଳେ ଦଳିଦେଇଛି, ଏବଂ ଯେ ନିବନ୍ଧନର ରକ୍ତକୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ପବିତ୍ର କରାଯାଇଥିଲା, ଏକ ଅପବିତ୍ର ବସ୍ତୁ ବୋଲି ଗଣନା କରିଛି, ଏବଂ କୃପାର ଆତ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପମାନ କରିଛି, ସେ କେତେ ଅଧିକ କଠୋର ଦଣ୍ଡର ଯୋଗ୍ୟ ଠାରୁଆଯିବ? କାରଣ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣୁଛୁ, ଯିଏ କହିଛନ୍ତି, ପ୍ରତିଶୋଧ ମୋର; ମୁଁ ପ୍ରତିଫଳ ଦେବି, ପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି। ଏବଂ ପୁନର୍ବାର, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ବିଚାର କରିବେ। ଜୀବନ୍ତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ହସ୍ତରେ ପତିତ ହେବା ଏକ ଭୟାନକ କଥା’ [Hebrews 10:28–31]।” Manuscript Releases, volume 19, 176, 177.