ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ - ସଂଖ୍ୟା ଛବ୍ବିଶ

ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟରେ ନେବୁକଦ୍ନେଜ୍ଜରଙ୍କ ପ୍ରତୀକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଅଟେ। ତାଙ୍କର “ସାତ କାଳ” ସେହି ସମୟାବଧିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତୀକୀକୃତ କରିଥିଲା, ଯେଉଁ ସମୟରେ ପୌରାଣିକ ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜକତା (ନିତ୍ୟ), ଏବଂ ପୋପୀୟତା (ଉଜାଡ଼ର ଅପରାଧ), ପବିତ୍ରାଳୟ ଓ ସେନାବଳକୁ ପଦଦଳିତ କରିଥିଲେ।

ତେରୋ ପଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ “ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ଓ ସେନା—ଉଭୟଙ୍କର ପଦଦଳନ” ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ଥିବା “ସାତ ସମୟ”କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; ଏବଂ ନେବୁଖଦ୍ନେଜ୍ଜରଙ୍କ “ସାତ ସମୟ” ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧର ପ୍ରଥମ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ଥିବା “ସାତ ସମୟ”କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, କିନ୍ତୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭାବରେ ଉଭୟକୁ ଏକେଇ ରେଖାରୂପେ ପ୍ରତିପାଦିତ କରାଯାଇଛି।

ଦାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ଆଠ, ଏବଂ ତେରହମ ପଦ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ 677 ମସିହାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଯିହୂଦାର ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟ ଉପରେ ଆଣାଯାଇଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧର ଦ୍ୱିତୀୟ ରେଖାକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରୁଛି। ନେବୁଖଦ୍ନେଜ୍ଜରଙ୍କ “ସାତ ସମୟ” ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ 723 ମସିହାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଇସ୍ରାଏଲର ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟ ଉପରେ ଆଣାଯାଇଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରଥମ କ୍ରୋଧର ରେଖାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ନେବୁଖଦ୍ନେଜ୍ଜରଙ୍କ “ସାତ ସମୟ” ସେହି ବାରଶେ ଷାଠି ବର୍ଷକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେଉଁ ସମୟରେ ପୌରାଣିକ ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜକତା ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ସେନାଦଳକୁ ପଦଦଳିତ କଲା, ଏବଂ ତାହାପରେ ଆସିଥିବା ସେହି ବାରଶେ ଷାଠି ବର୍ଷକୁ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ସମୟରେ ପାପାଳ ପ୍ରଥା ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ସେନାଦଳକୁ ପଦଦଳିତ କଲା।

ପାପତନ୍ତ୍ର କେବଳ ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟତାର ଘୋଷଣାରେ ଆବୃତ ପୌତ୍ତଳିକତା ମାତ୍ର—ଯେପରି କୁହାଯାଏ, “ବାପ୍ତିସ୍ମାପ୍ରାପ୍ତ ପୌତ୍ତଳିକତା”। କାଥଲିକ୍ ଧର୍ମରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା କିଛିମାତ୍ର ନାହିଁ। ଅନ୍ଧକାର ଯୁଗର ଇତିହାସରେ ଜଗତ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଶିଖିଥିଲା, କିନ୍ତୁ 1798 ପରଠାରୁ ଜଗତ ଏହାକୁ ଭୁଲିଯାଇଛି। ପାପତନ୍ତ୍ରର ହୃଦୟ ପୌତ୍ତଳିକତାର ହୃଦୟ ସହ ସମାନ। ଏହାର ଧର୍ମ ଏବଂ ଧର୍ମମାନଙ୍କର ଆଚାରବିଧି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଭିନ୍ନ। ନବୂଖଦ୍ନେଜରଙ୍କ ଉପରେ ଆସିଥିବା “ସାତ କାଳ”ର ବିଚାରର ଅର୍ଥ ହେଲା, ତାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ପଶୁର ହୃଦୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ସେହି ପଶୁର ହୃଦୟ ହେଉଛି ସେହି ହୃଦୟ, ଯାହା ପୌତ୍ତଳିକ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା—ସେଥି ଖୋଲାଖୋଲି ପୌତ୍ତଳିକତା ହେଉ କିମ୍ବା କାଥଲିକ୍ ଧର୍ମର ରୂପରେ ଆବୃତ ପୌତ୍ତଳିକତା ହେଉ। ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ବାରରେ ଥିବା ଅଜଗରକୁ ଶୟତାନ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଥରେ ସେହି ଅଜଗର ପୌତ୍ତଳିକ ରୋମ ଅଟେ।

“ସାତ କାଳ” ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେ ପଶୁକୁ ନେବୁଖଦ୍ନିଜ୍ଜର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲେ, ସେହି ପଶୁ ପ୍ରଥମେ ଏକ ହଜାର ଦୁଇଶେ ଷାଷ୍ଠି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଜଗରର ପଶୁ ଥିଲା, ଏବଂ ପରେ ଆଉ ଏକ ହଜାର ଦୁଇଶେ ଷାଷ୍ଠି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଥୋଲିକତାର ପଶୁ ଥିଲା। ସେହି ଦିନମାନଙ୍କର ଶେଷରେ ନେବୁଖଦ୍ନିଜ୍ଜର ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଗୋଟିଏ ପ୍ରତୀକ ଅଟନ୍ତି, ଯାହା ଶେଷରେ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଅଟେ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକ ଅର୍ଥରେ ନେବୁଖଦ୍ନିଜ୍ଜର ଅଜଗର, ପଶୁ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲେ, ଯେମାନେ ଆତ୍ମିକ ବାବିଲୋନକୁ ଗଠନ କରୁଥିବା ତ୍ରିବିଧ ଶକ୍ତିମାନ, ଏବଂ ଯେମାନେ ବିଶ୍ୱକୁ ଆର୍ମାଗେଡନକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତି। ନେବୁଖଦ୍ନିଜ୍ଜର ପ୍ରକୃତ ବାବିଲୋନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏପରି କରି ସେ ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କର ଆତ୍ମିକ ବାବିଲୋନକୁ ଗଠନ କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ତିନୋଟି ଶକ୍ତିର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଇଥିଲେ।

ଆମେ ଏମାତ୍ର ଚିହ୍ନିତ କରିଥିବା ପ୍ରତୀକତ୍ୱକୁ ଚିହ୍ନିବା ପାଇଁ, ପ୍ରଥମେ “ସାତ କାଳ”ର ଶେଷରେ ଯେତେବେଳେ ନେବୂଖଦ୍ନେଜରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ 1798 ମସିହାରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାନିତ କରିବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଅଧ୍ୟାୟଟିକୁ ଅଧିକ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବରେ ଅନୁସରଣ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ଆମେ ଦାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ଚାରିରେ ଏହି ପଥଚିହ୍ନକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବୁ।

୧୭୯୮ ମସିହାରେ “ଶେଷ ସମୟ”ରେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକର ମୁଦ୍ରା ଖୋଲାଗଲା, ଏବଂ ସେହି ପୁସ୍ତକ ତାହାପରେ ତାହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କଲା—ଏକ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ଆଲୋକ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାର, ଯାହା ପରୀକ୍ଷା କରିବ, ଶୁଦ୍ଧ କରିବ, ଏବଂ ଉପାସକମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବ। ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକର ମୁଦ୍ରାଖୋଲା ସେହି ସମୟରେ ପ୍ରକାଶିତ ସତ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆଧାରିତ ତିନି-ପଦକ୍ରମୀୟ ପରୀକ୍ଷା-ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ।

ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ ଓ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକକୁ ସମ୍ମିଳିତ କରି ଗଠିତ ଯେହି ପୁସ୍ତକର ମୁଦ୍ରାମୋଚନ ହୁଏ, ତାହାର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଲା, ଯେ ସମୟର ଇତିହାସରେ ସେହି ପୁସ୍ତକର ମୁଦ୍ରାମୋଚନ ହୁଏ, ସେହି ସମୟରେ ଜୀବିତ ପିଢ଼ୀଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା। ଦାନିଏଲ ବାରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ତିନୋଟି ସମୟ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି। ପ୍ରଥମଟି ହେଉଛି ଏକ ହଜାର ଦୁଇ ଶେ ଷାଷ୍ଠି ବର୍ଷ, ଯେ ସମୟରେ ପବିତ୍ର ଲୋକମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଛିତରାଯିବାକୁ ଥିଲା।

ଦ୍ୱାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଅନ୍ୟ ଦୁଇଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧି ହେଉଛି ଏକ ହଜାର ଦୁଇଶେ ନବେ ଦିନ ଏବଂ ଏକ ହଜାର ତିନିଶେ ପଞ୍ଚତ୍ରିଶ ଦିନ।

ଏହି ପଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ “ଶେଷକାଳ” ବିଷୟରେ ଦୁଇଥର ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, ଏବଂ ତାହାକୁ ସେହି ସମୟବିନ୍ଦୁ ଭାବେ ପରିଭାଷିତ କରାଯାଇଛି, ଯେତେବେଳେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ମୁହର ଖୋଲାଯିବ। “ଶେଷକାଳ”ରେ ଯେ ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ମୁହର ଖୋଲାଯିବା ବିଷୟ ରହିଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଲା ଏକ ହଜାର ଦୁଇ ଶେ ଷାଷ୍ଠି (ଏକ କାଳ, ଦୁଇ କାଳ, ଏବଂ ଅର୍ଧ କାଳ), ଏକ ହଜାର ଦୁଇ ଶେ ନବେ, ଏବଂ ଏକ ହଜାର ତିନି ଶେ ପଞ୍ଚତ୍ରିଶ—ଏହି ତିନୋଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ କାଳାବଧି। ଏହି ତିନୋଟି ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇଟିକୁ “ଦିନ” ବୋଲି ପରିଭାଷିତ କରାଯାଇଛି। ତିନୋଟି ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇଟି 1798 ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ତୃତୀୟଟି 1843 ମସିହାର ସର୍ବଶେଷରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଏହା 1843 ମସିହାର ସର୍ବଶେଷରେ ହିଁ ଘଟେ, କାରଣ ପଦ୍ୟରେ କୁହାଯାଇଛି, “ଧନ୍ୟ ସେ, ଯେ ଅପେକ୍ଷା କରେ, ଏବଂ … ପହଞ୍ଚେ।”

“ଆସେ” ବୋଲିଥିବା ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ସ୍ପର୍ଶ କରେ। ଏହିପରି, ଧନ୍ୟ ସେହିଜଣେ ଯେ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରେ, ଏବଂ 1844 ର ପ୍ରଥମ ଦିନକୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ପର୍ଶ କରେ। ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ମିଲେରୀୟ ଇତିହାସର ପ୍ରଥମ ନିରାଶାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ନିରାଶା 1843 ର ସଠିକ ଶେଷ ଦିନରେ ଆସିଥିଲା; ଏବଂ 1843 ର ସଠିକ ଶେଷ ଦିନ 1844 ର ସଠିକ ପ୍ରଥମ ଦିନକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ। ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରିବାର ଆଶୀର୍ବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଯେତେବେଳେ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ପ୍ରଥମ ନିରାଶାରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।

ଏହି ପଦଗୁଡ଼ିକରେ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଆହୁରି ଅନେକ କିଛି ରହିଛି, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଆମେ ଯେ ବିଷୟଟି ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କରୁଛୁ, ସେହିଟି ହେଉଛି ଦାନିଏଲଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭୂମିକା। ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ ଯାହାକୁ ଦାନିଏଲ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଛନ୍ତି, ସେହି ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି, ପୁସ୍ତକଟିର ମୋହର ଖୋଲାଯାଇବାବେଳେ, ଏକ ତିନି-ପଦକ୍ରମୀୟ ପରୀକ୍ଷା-ପ୍ରକ୍ରିୟା ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା। ଦାନିଏଲଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା ଯେ, ଶେଷକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ନିଜ ପଥରେ ଯାଆନ୍ତୁ, ସେହି ସମୟରେ ପୁସ୍ତକଟିର ମୋହର ଖୋଲାଯିବାକୁ ଥିଲା। ଅଧ୍ୟାୟର ଉପସଂହାର ଏହାର ଉପରେ ଜୋର ଦେଇଥାଏ ଯେ, ଶେଷକାଳ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ କ’ଣ ଘଟିବ।

ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ ଦାନିଏଲଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ଦିନମାନଙ୍କର ଶେଷକାଳରେ ନିଜ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ଥାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାକୁ ଥିଲା।

ଅନ୍ତ ସମୟରେ, ଅର୍ଥାତ୍ 1798 ମସିହାରେ, ଦାନିଏଲ ନିଜ ଭାଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ; ଏହାକୁ ତ୍ରୟୋଦଶ ପଦରେ “ଦିନମାନଙ୍କର ଶେଷରେ” ବୋଲି ବ୍ୟକ୍ତ କରାଯାଇଛି। ନେବୁଖଦ୍ନେସରଙ୍କ “ସାତ କାଳ”ର ନିର୍ବାସନର ଶେଷ 1798କୁ ସୂଚିତ କରେ, କାରଣ ସେହି ଶେଷ “ଦିନମାନଙ୍କର ଶେଷରେ” ହୋଇଥିଲା।

“ଦିନମାନଙ୍କର ଶେଷ” ବୋଲିଥିବା ପ୍ରକାଶ 1798 ମସିହାରେ ଶେଷକାଳକୁ ସୂଚିତ କରେ। ସେତେବେଳେ ନବୂଖଦ୍ନେଜର ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲେ, ଯାହା ଆଉ ପୌରାଣିକ ଧର୍ମାନୁସରଣ ଓ ପୋପତନ୍ତ୍ରର ପଶୁମାନଙ୍କର ଇତିହାସ ରହିନଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ, ନବୂଖଦ୍ନେଜର ଜଣେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ମଣିଷଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏହା କରିବାଦ୍ୱାରା ସେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ସେହି ପୃଥିବୀର ପଶୁକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲେ, ଯେହା 1798 ମସିହାରେ ଶାସନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲା; ଏବଂ ସେ ମେଷଶାବକ ପରି ଆରମ୍ଭ କଲା, ଯଦ୍ୟପି ଶେଷରେ ତାହା ନାଗ ପରି କଥା କହିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଥିଲା। ସେ ପୃଥିବୀର ସେହି ପଶୁକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେହା ଯିଶାଇୟ 23 ର ପୂରଣରେ ସତ୍ତର ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାସନ କରିବ, ଯେପରି ତାହାର ସାବ୍ଦିକ ରାଜ୍ୟ ସତ୍ତର ସାବ୍ଦିକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାସନ କରିଥିଲା। ଏହି ପ୍ରତୀକବାଦ “ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଅଖଣ୍ଡ” ଅଟେ।

ନେବୁଖଦ୍ନେଜ୍ଜର ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ଦ୍ୱାଦଶ ଓ ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିବା ତିନୋଟି ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସଂଯୋଗକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ନାଗ, ସମୁଦ୍ରୀୟ ପଶୁ ଏବଂ ପୃଥିବୀୟ ପଶୁ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଷୋଡଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସେମାନେ ସେହି ତିନୋଟି ଶକ୍ତି ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ, ଯେମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଆର୍ମାଗେଦ୍ଦୋନକୁ ନେଇଯାନ୍ତି। ନେବୁଖଦ୍ନେଜ୍ଜରଙ୍କ “ସାତ କାଳ” ସେହି ତିନୋଟି ପଶୁଙ୍କୁ ଏକସାଥିରେ ବାନ୍ଧି ଦେଇଛି, କାରଣ ପ୍ରକୃତ ବାବିଲ ଆତ୍ମିକ ବାବିଲକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ, ଏବଂ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକରେ ଅବସ୍ଥିତ ସେହି ଏକେଇ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରେଖା ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ପୁନର୍ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି, କାରଣ ଏହି ଦୁଇ ପୁସ୍ତକ ପରସ୍ପରକୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।

ନେବୁକଦ୍ନେଜର୍ ଅଜଗର, ପଶୁ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସଂଯୋଗ ଭାବେ 1798କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। 1798 ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଏବଂ ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସ ପାଇଁ “ଶେଷ ସମୟ” ଥିଲା। ୱିଲିଆମ୍ ମିଲର୍ ପୌରାଣିକ ଅଧର୍ମର ଅଜଗର ଏବଂ କାଥୋଲିକ୍ ଧର୍ମର ପଶୁ ବିଷୟରେ ତାଙ୍କର ପରିଚୟ ଉପରେ ତାଙ୍କର ସମଗ୍ର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଗଠନକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ପରିଚାଳିତ ହୋଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ପୃଥିବୀର ପଶୁ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଭାବେ ଦେଖିନଥିଲେ। ସେ 1798ରେ “ଶେଷ ସମୟ” ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ଇତିହାସକୁ ଦେଖିପାରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭବିଷ୍ୟତ ତଥାପି ଭବିଷ୍ୟତ ହିଁ ଥିଲା। 1989ରେ “ଶେଷ ସମୟ”ରେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ତିନୋଟି ଶକ୍ତି ଚିହ୍ନଟ କରାଯିବ।

1798 ମସିହାରେ ଅଜଗର ଓ ପଶୁ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପରିଚୟର ମୁଦ୍ରାଖୋଲା, ସପ୍ତମ, ଅଷ୍ଟମ ଓ ନବମ ଅଧ୍ୟାୟର ଉଲାଇ ନଦୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। 1989 ମସିହାରେ ଅଜଗର, ପଶୁ ଓ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପରିଚୟର ମୁଦ୍ରାଖୋଲା, ଦଶମ, ଏକାଦଶ ଓ ଦ୍ୱାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ହିଦ୍ଦେକେଲ ନଦୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। ନେବୁଖଦ୍ନେଜର 1798 ମସିହାରେ ଆସିଥିବା ପ୍ରଥମ ଦୂତର ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ବେଲଶଜ୍ଜରଙ୍କର ଏକ ପ୍ରତିରୂପ, ଯିଏ 1989 ମସିହାରେ ଆସିଥିବା ତୃତୀୟ ଦୂତର ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏହି କାରଣରୁ, ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଥିବା ନେବୁଖଦ୍ନେଜରଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱପ୍ନ ପ୍ରଥମ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ନେବୁଖଦ୍ନେଜ୍ଜରଙ୍କ “ସାତ ସମୟ” 1798 ମସିହାରେ “ଶେଷ ସମୟ”ରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଆସନ୍ତା ବିଚାରର ସଚେତନବାଣୀର ଆଗମନ ସହିତ। “ଦିନମାନଙ୍କ ଶେଷରେ” ସେ ଜଣେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ମଣିଷ ଅଟନ୍ତି, ଏହିପରି ସେ ପୃଥିବୀୟ ପଶୁର ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଶୃଙ୍ଗକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେହିଟି ମେଷଶାବକସଦୃଶ ଥିଲା। ସେ ଏକେ ସମୟରେ ପୃଥିବୀୟ ପଶୁର ଫିଲାଦେଲଫିଆନ୍ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶୃଙ୍ଗକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି।

ବାବିଲୋନର ପ୍ରଥମ ରାଜା ଭାବରେ, ସେ ବାବିଲୋନର ଶେଷ ରାଜା ବେଲ୍ଶଜ୍ଜରଙ୍କ ଆଦର୍ଶରୂପ ଅଟନ୍ତି। ତାଙ୍କର ବିଚାର ନିମ୍ରୋଦଙ୍କ ବିଚାର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ପୁନର୍ବାର ବେଲ୍ଶଜ୍ଜରଙ୍କ ବିଚାରର ପ୍ରତୀକ ହୋଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ବିଚାର 22 ଅକ୍ଟୋବର, 1844 ରେ ଅନୁସନ୍ଧାନମୂଳକ ବିଚାରର ଆରମ୍ଭକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲା।

ସେହି ସ୍ୱପ୍ନ ନେବୁଖଦ୍ନେଜରଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କଲା, ଏବଂ ସେହି ସ୍ୱପ୍ନର ପ୍ରତୀକାତ୍ମକତା ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ଅନନ୍ତ ସୁସମାଚାରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ “ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭୟ କର” ବୋଲି ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥାଏ।

ଚିରସ୍ଥାୟୀ ସୁସମାଚାର ଏକ ତିନି-ପଦୀୟ ସନ୍ଦେଶ ଅଟେ; ପ୍ରଥମ ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ପ୍ରଥମ ପଦ ହେଉଛି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭୟ କରିବା, ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦ ହେଉଛି ତାଙ୍କୁ ଗୌରବ ଦେବା, ଏବଂ ତୃତୀୟ ପଦ ତାଙ୍କର ବିଚାରର ଘଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। “ଗୌରବ” ଚରିତ୍ରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ନିମ୍ରୋଦଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହର କଥାରେ ଥିବା ଦ୍ୱିତୀୟ “ଯାଅ” ସେହି ସ୍ଥାନ ଅଟେ, ଯେଉଁଠାରେ ସହର ଏବଂ ସ୍ତମ୍ଭର ଚରିତ୍ରର ତଦନ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା। ସେହିଟା ଏକ ତଦନ୍ତମୂଳକ ବିଚାର ଥିଲା। କଳିସିଆ ଏବଂ ରାଜ୍ୟର ସଂଯୋଗ ହେଉଛି ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି, ଏବଂ ନିମ୍ରୋଦଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦ ଥିଲା ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବାରେ; କିନ୍ତୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ସୁସମାଚାରର ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦ ନିମ୍ରୋଦଙ୍କର ନୁହେଁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ଗୌରବୀକରଣ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।

ନେବୁଖଦ୍ନେଜ୍ଜରଙ୍କର ଭୟ ପ୍ରଥମ ପରୀକ୍ଷାର ଏକ ପ୍ରତୀକ; ଯେପରି ଦାନିଏଲ ବାବିଲର ଆହାର ଭୋଜନ ନ କରିବାକୁ ବାଛିଥିଲେ, କାରଣ ଦାନିଏଲ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ। ପ୍ରଥମ ଦୂତ ଇତିହାସରେ 1798 ମସିହାରେ ଆସିଥିଲେ, ଏବଂ ପରେ 1840 ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ 11 ତାରିଖରେ ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ନେବୁଖଦ୍ନେଜ୍ଜରଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ 1798 ମସିହାରେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଶେଷ ସମୟରେ, ପ୍ରଥମ ସନ୍ଦେଶର ଆଗମନକୁ ସ୍ଥିର କରେ।

ଶେଷ ସମୟରେ 1798 ମସିହାରେ ପ୍ରଥମ ସନ୍ଦେଶର ଆଗମନ, ଯାହା ନେବୁଖଦ୍ନେଜ୍ଜରଙ୍କ ଭୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ସେହି ସମୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେତେବେଳେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକର ମୋହର ଖୋଲାଯିବାକୁ ଥିଲା।

“ଶେଷ ସମୟରେ” ଯେତେବେଳେ ଦାନିଏଲର ପୁସ୍ତକର ମୁଦ୍ରା ଖୋଲାଗଲା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧିକୁ ଆସି ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବା ପାଇଁ ଡାକାଗଲା, ଏବଂ ସେହି ଆହ୍ୱାନ ଶେଷରେ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ଉପାସକଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା। ଏକ ଶ୍ରେଣୀ ବୁଝିପାରିଲା ନାହିଁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀ ବୁଝିପାରିଲା। ବାବିଲୋନର ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ଯେମାନେ “ଯାଦୁକରମାନେ, ଜ୍ୟୋତିଷୀମାନେ, କଲ୍ଦୀୟମାନେ, ଏବଂ ଶକୁନକଥକମାନେ” ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛନ୍ତି, ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଦାନିଏଲ ବୁଝିଲେ। ବାବିଲୋନର “ଜ୍ଞାନୀମାନେ” ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହିପରି ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଦାନିଏଲ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲେ।

ପରବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରବନ୍ଧରେ ଆମେ ଦାନିଏଲ ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଅବ୍ୟାହତ ରଖିବୁ।