ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ - ସଂଖ୍ୟା ବତ୍ତିଶ

ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟ, ଦାନିଏଲର ପ୍ରଥମ ଛଅଟି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଥିବା ତୃତୀୟ ରେଖା ଅଟେ, ଯାହା ସିଧାସଳଖ ଭାବରେ ରବିବାର ନିୟମ ସଙ୍କଟର ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ। ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ନେବୁଖଦ୍ନେଜରଙ୍କ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ପ୍ରତିମା ଏବଂ ସେହି ତିନିଜଣ ବୀର ସାକ୍ଷୀ, ଉନ୍ନତ କରାଯାଇଥିବା ସେହି ପତାକାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯାହାକୁ ସମଗ୍ର ଜଗତ ନିହାରେ।

ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସେହି ତିନିଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ନମସ୍କାର କରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡର ନିର୍ଯାତନା ଆଣିଲା; କିନ୍ତୁ ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଦାନିଏଲ ଦିନକୁ ତିନିଥର ନମସ୍କାର କରେ, ଏବଂ ତାହାର ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ଉପରେ ସିଂହଗୁହାର ନିର୍ଯାତନା ଆଣିଲା। ପଙ୍କ୍ତି ପରେ ପଙ୍କ୍ତି, ସେମାନେ ରବିବାର ଆଇନସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ନିର୍ଯାତନାକୁ ଉପାସନାର ଏକ ନିଷ୍ପତ୍ତି ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯାହା ଉଭୟ ଘଟଣାରେ ନିଷ୍ଠାବାନମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁହିଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇସାରିଛି। ଯେମାନେ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କୁ ପ୍ରତୀକୀକୃତ କରୁଥିବା ତିନି ଏବଂ ଏକର ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ, ସେମାନେ ନିର୍ଯାତନାର କମ୍ପନ ଆସିପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁହିଁ ସତ୍ୟରେ ସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।

ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ରବିବାରୀୟ ବିଧି ପୃଥିବୀର ପଶୁର ଶେଷକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରୁଛି, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀର ମାଧ୍ୟମରେ ଆସିଥିବା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଣିଥିବା ବିଚାରକୁ ମଧ୍ୟ।

ଅଧ୍ୟାୟ ଛଅରେ, ସିଂହଗୁହା ଉପରେ ରାଜାଙ୍କର ମୁଦ୍ରା ରଖାଯାଇଥିବା ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି।

ତିନୋଟି ରେଖା ସମସ୍ତେ ମିଶି ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଗାରରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ମହା ଭୂମିକମ୍ପର ଘଣ୍ଟାରେ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତୋଳିତ ଧ୍ୱଜର ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଗଠନ କରେ।

ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, କିନ୍ତୁ ଅଧିକ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଏହା ସେହି “ଅଧ୍ୟକ୍ଷମାନେ, ଶାସକମାନେ, ପ୍ରଧାନମାନେ, ପରାମର୍ଶଦାତାମାନେ ଏବଂ ସେନାପତିମାନେ” ଙ୍କ ସଂଘବଦ୍ଧତାର ଦଣ୍ଡକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରେ, ଯେଉଁମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଧୋଖା ଦେଇ ଦାନିଏଲଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରାଇଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରତାରଣା (ରାଜ୍ୟର ଏକ ପ୍ରତୀକ) ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବିଷୟ, ଯାହାରେ ଅନେକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସାକ୍ଷ୍ୟ ରହିଛି। ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ନେବୂଖଦ୍ନେଜ୍ଜର କିମ୍ବା ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବେଲ୍ଶତ୍ସରଙ୍କ ପରି ନୁହେଁ, ଯେଉଁମାନେ ଉଭୟେ ସଙ୍କଟ ଆସି ପହଞ୍ଚିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦାନିଏଲ ଓ ତିନିଜଣ ସାକ୍ଷୀଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅବଗତ ନଥିଲେ, ସେପରି ନୁହେଁ; ସଙ୍କଟ ପୂର୍ବରୁ ଦାରିୟାବସଙ୍କର ଦାନିଏଲ ପ୍ରତି “ପ୍ରାଧାନ୍ୟ” ରବିବାର ନିୟମର ସଙ୍କଟ ପାଇଁ ଏକ ଭିନ୍ନ ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ।

ଦାନିଏଲ ଅନ୍ୟ ଦୁଇଜଣ ଅଧ୍ୟକ୍ଷଙ୍କଠାରୁ “ଅଧିକ ପ୍ରାଧାନ୍ୟପ୍ରାପ୍ତ” ଥିଲେ, ଏବଂ ସେହି ତିନିଜଣ ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଏକଶେ କୋଡ଼ିଏଜଣ ରାଜକୁମାରଙ୍କ ଉପରେ ନିଯୁକ୍ତ ଥିଲେ। ଦାନିଏଲଙ୍କୁ ପ୍ରଧାନତଃ ସେହି ଅଧ୍ୟକ୍ଷମାନେ ଏବଂ ରାଜକୁମାରମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟେକ୍ଷ ବିପରୀତତାରେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି, ଏବଂ ସେ ପାଞ୍ଚ (ପାଞ୍ଚଜଣ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀ) ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଠକେଇର ଏକ ସଂଘବନ୍ଧନ ଗଠନ କରୁଥିବା ସେହି ଦୁଇଜଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଥିଲେ।

ଦାରିୟସ୍‌ଙ୍କୁ ଏକ ପ୍ରତାରଣାର ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଉଛି, ଯାହା ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ରାଜାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କାର୍ଯ୍ୟକରୀ ହୁଏ; ଏହି ରାଜା ଦଶ ରାଜାଙ୍କୁ (ଜାତିସଂଘକୁ) ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏହି ପ୍ରତାରଣା ସେହି ଘୃଣାକୁ ପୋଷଣ କରେ, ଯାହା ଦଶ ରାଜା (ଜାତିସଂଘ) ବେଶ୍ୟାଙ୍କ (ପାପାସୀଙ୍କ) ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯାହାର ଫଳରେ ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ “ଉଜାଡ଼ ଓ ନିର୍ବସ୍ତ୍ର କରିଦେବେ,” ଏବଂ “ତାହାର ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କରିବେ, ଓ ତାହାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦହନ କରିଦେବେ।”

ଜାତିସଂଘ (ସପ୍ତମ ରାଜ୍ୟ) ପାପାତନ୍ତ୍ରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବ, ଯଦ୍ୟପି ସେମାନେ ନିକଟତମ ସମୟରେ ମାତ୍ର ତାହାଙ୍କୁ ନିଜମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥିବେ, କାରଣ ସେମାନେ “ଅଳ୍ପ ସମୟ” ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାସନ କରନ୍ତି।

ରବିବାର ଆଇନର ସମୟରେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ, ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ତେରୋ ଅଧ୍ୟାୟର ପୃଥିବୀୟ ପଶୁ (ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର), ତାହାର ସତରି ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ବର୍ଷର ଶାସନକାଳକୁ ସେହିମାତ୍ରେ ସମାପ୍ତ କରିଛି, ଯେଉଁ ସମୟରେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପଞ୍ଚମ ରାଜ୍ୟ, ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ତେରୋ ଅଧ୍ୟାୟର ସମୁଦ୍ରୀୟ ପଶୁ (ପାପାସୀ), ଇଶାୟା ତେଇଶ ଅଧ୍ୟାୟର ସେହି ସତରି ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୁଲାଯାଇଥିଲା।

ରବିବାରୀୟ ନିୟମର ସମୟରେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ସପ୍ତମ ରାଜ୍ୟ, ଅର୍ଥାତ୍ ଦଶ ରାଜା (ଜାତିସଂଘ), ରାଜ୍ୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରେ; କିନ୍ତୁ କେବଳ ଅଲ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ, କାରଣ ତାହାପରେ ଦଶ ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରମୁଖ ରାଜା ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ପଶୁର ଗଠନତନ୍ତ୍ର ଅଧୀନରେ ସମନ୍ୱିତ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରେ; ଯାହା କଳିସିୟା ଓ ରାଜ୍ୟର ସଂଯୋଗ ଅଟେ, ଏବଂ ଯାହାକୁ ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ବୋଲି ପ୍ରତୀକିତ କରାଯାଇଛି।

ପୃଥିବୀର ପଶୁ (ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର)ର ପ୍ରତୀକତ୍ୱର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଉପାଦାନ, ଯାହା ମେଷଶାବକ ପରି ଆରମ୍ଭ କରେ ଏବଂ ଶେଷରେ ନାଗ ପରି କଥା କହେ, ସେହି ହେଉଛି ତାହାର କଥନ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଅର୍ଥରେ “କଥା କହିବା” ବିଧାନମୂଳକ ଏବଂ ନ୍ୟାୟିକ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସୂଚିତ କରେ।

ଯେତେବେଳେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ପ୍ରଥମେ ଏକ ମେଷଶାବକ ପରି କଥା କହିଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ସଂବିଧାନକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା, ଏପରିଭାବେ ପାପତନ୍ତ୍ର ଓ ୟୁରୋପର ରାଜାମାନଙ୍କର ନିର୍ଯାତନାରୁ ପଳାଇଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଆଶ୍ରୟଭୂମି ସ୍ଥାପନ କଲା।

ସେହି ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ସତ୍ତରି ବର୍ଷର ଶେଷରେ, ପୃଥିବୀର ପଶୁ ପୁଣିଥରେ କହେ, କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳେ ସେ ଅଜଗରର ଭଳି କହେ, କାରଣ ସେ ରବିବାର ଉପାସନାକୁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରେ, ଯାହା ପାପାଳ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱର ଚିହ୍ନ ଅଟେ। ଯେତେବେଳେ ପାପାଳ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱର ଚିହ୍ନ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ପାପାସୀ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, ଏବଂ ସେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ସେହି ଆଜ୍ଞା, ଯାହାକୁ କେବେ ଭୁଲିଯିବାକୁ ଥିଲା ନାହିଁ, ତାହାକୁ ପାଳନ କରିବାକୁ ଅବୈଧ କରାଯାଏ।

ତାହା ପରେ ଜାତୀୟ ଧର୍ମତ୍ୟାଗର ପଛୁଆଁରେ ଜାତୀୟ ବିନାଶ ଆସେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ଆର୍ମାଗେଡନ୍‌କୁ ନେଇଯାଉଥିବା ସେହି ତିନୋଟି ଶକ୍ତି ପରସ୍ପର ହାତ ମିଳାନ୍ତି।

ଯେତେବେଳେ “ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦ” (ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର), “ରୋମୀୟ ଶକ୍ତି” (ଭାଟିକାନ୍) ଏବଂ “ଆତ୍ମବାଦ” (ଜାତିସଂଘ), ରବିବାର ଆଇନରେ ପରସ୍ପର ହାତ ମିଳାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଜଗତକୁ ଆର୍ମାଗେଦୋନ୍‌ ଦିଗରେ ନେଇଯିବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି, ଯାହାକୁ ପ୍ରଥମେ ଏହିଭଳି ଉପସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଛି ଯେ, ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଏକ-ବିଶ୍ୱ ସରକାରର କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରାଯିବ; ଏହି ସରକାର କଳିସିଆ ଓ ରାଜ୍ୟରୁ ଗଠିତ, ଯେଉଁଥିରେ ସମ୍ପର୍କର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଳିସିଆଙ୍କ ହାତରେ ରହିଥାଏ। ପୃଥିବୀର ପଶୁ ଯେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟବହାର କରେ, ସେହି ସେହି ଅଲୌକିକ କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି କେବଳ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ତିରର ବେଶ୍ୟାର ବ୍ୟଭିଚାରକୁ ଘଟାଇ ନଥାଏ, ବରଂ ପଶୁର ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିର “କହିବା”କୁ ମଧ୍ୟ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟକର କରେ। ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ପରିଭାଷାନୁସାରେ, ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଯେ ଏହି ଏକ-ବିଶ୍ୱ ସରକାରଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ବିଧାନମଣ୍ଡଳୀୟ ସଂସ୍ଥା (ନ୍ୟୁୟର୍କରେ ଅବସ୍ଥିତ), ଏବଂ ଏକ ନ୍ୟାୟିକ ସଂସ୍ଥା (ହେଗ୍‌ରେ ଅବସ୍ଥିତ) ଅବଶ୍ୟ ଥାଇବା ଉଚିତ।

ପୃଥିବୀର ପଶୁ (ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା) ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ପଶୁର ଏକ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ଭ୍ରମିତ କରିବ; ସେହି ଏକେଇ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି, ଯାହାକି ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ରବିବାର ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଆଣିବା ଏବଂ ଶେଷରେ ତାହାକୁ ବଳପୂର୍ବକ କାର୍ଯ୍ୟକରୀ କରିବା ସମୟରେ ଗଢ଼ିଥିଲା। ପରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟ ଓ/କିମ୍ବା ଆର୍ଥିକ ଦଣ୍ଡର ଆଶଙ୍କା ତଳେ ସେହି ଏକ-ଜଗତ ସରକାରକୁ ତାହାର ନିୟମଗୁଡ଼ିକୁ କାର୍ଯ୍ୟକରୀ କରିବା ପାଇଁ ଶକ୍ତିଦାନ କରିବ। ରାଜା ଦାରିଅସଙ୍କ ଭ୍ରମିତ ହେବା, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ପୁନଃପୁନି ଚିହ୍ନଟ ହୋଇଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କର ଭ୍ରମର ଏକ ପ୍ରତୀକ; କାରଣ ପୃଥିବୀର ପଶୁ ଯେପରି ବିଶ୍ୱକୁ ସେହି ଏକ-ଜଗତ ସରକାରକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ବାଧ୍ୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରେ, ସେହି ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କରାଇବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ଯୁକ୍ତି ହେଉଛି ଯେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଜାତିମାନଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରିଛି (ଇସ୍ଲାମ), ତାହାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।

ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ପାପାସନ୍ନିଧିର ଅଧିକାରର ଚିହ୍ନକୁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ଭାବେ ଲାଗୁ କରେ; କାରଣ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନ୍ୟାୟବିଚାର ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଏପରି ଏକ ସଙ୍କଟାପନ୍ନ ଅବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା, ଯାହା ରବିବାର ଆଇନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଯାଇଥିଲା, ଯେ ଏହି ସମାଧାନ ପ୍ରସ୍ତାବିତ ହେଲା ଯେ କାଥଲିକଧର୍ମର ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଲେ, କ୍ରମେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିବା ଆର୍ଥିକ କଷ୍ଟସମୂହର ଶେଷ ହେବ। କିନ୍ତୁ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ, ନିମ୍ନ ପ୍ରାଚୀର ତଳଦ୍ୱାରା ଚୁପଚାପ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଶତ୍ରୁ ଜାତୀୟ ବିନାଶର ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡକୁ ଆଣିଥାଏ।

ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏଗାରୋତ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟର “ମହା ଭୂମିକମ୍ପ”ର “ଘଣ୍ଟା”ରେ, ଇସ୍ଲାମର “ତୃତୀୟ ହାୟ”, ଅର୍ଥାତ୍ ସପ୍ତମ ତୂରୀ ମଧ୍ୟ, ତାହାବେଳେ ଧ୍ୱନିତ ହେବ, ଏବଂ ସେଥିରୁ ଜାତିଗୁଡ଼ିକ କ୍ରୋଧିତ ହେବେ। ଇସ୍ଲାମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଜାତିଗୁଡ଼ିକର ସେହି କ୍ରୋଧକୁ ଏହି ପୃଥିବୀର ପଶୁ ପାଇଁ ମାତ୍ର ଏମାତ୍ର ବିଫଳ ହୋଇଥିବା ସେହି ଖାଲି ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ଜଗତକୁ ଗ୍ରହଣ କରାଇବା ପାଇଁ ଠକାଇରୂପେ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବ। ସେହି ଖାଲି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ହେଉଛି—ପାପାଧିକାରର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ କାଥୋଲିକ ଧର୍ମର କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଅଧୀନରେ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ କଲେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବଢ଼ୁଥିବା ବିଚାରଗୁଡ଼ିକ ଥମିଯିବ। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ପାଇଁ ଆଗରୁ ହିଁ ଅକାର୍ଯ୍ୟକର ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ ସେହି ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ, ପରେ ଭୟଭୀତ ଜଗତ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭାବେ ପ୍ରୟୋଗ କରାଯିବ।

ଏହା ଜୋରଦେଇ କୁହାଯିବ ଯେ, ଯଦି ପୃଥିବୀର ଜାତିମାନେ କେବଳ ସମ୍ମତି ପ୍ରକାଶ କରି ଇସଲାମ ଦ୍ୱାରା ଆଣାଯାଇଥିବା ଯୁଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକ-ବିଶ୍ୱ ଶାସନକୁ ସ୍ଥାପିତ ହେବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଇଥାନ୍ତେ, ତେବେ ସ୍ଥିରତା ଫେରି ଆସିଥାନ୍ତା। ଇସଲାମ ହେଉଛି ସେହି ଶକ୍ତି, ଯାହାକୁ ଶାସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କରେ ଏପରି ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି ଯେ ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷଙ୍କୁ ଇସଲାମ ବିରୋଧରେ ଏକତ୍ର କରେ; କିନ୍ତୁ ସେହି ଏକତ୍ରୀକରଣ ହିଁ ରାଜାମାନଙ୍କର ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ପ୍ରତାରଣା ଅଟେ।

ଇଶ୍ମାଏଲ୍ ଇସ୍ଲାମ ଧର୍ମର ଆତ୍ମିକ ପିତା ଅଟନ୍ତି। ଏହା ସତ୍ୟ ଯେ, ଇସ୍ଲାମର ପିତା ମହମ୍ମଦ ଇତିହାସରେ ସପ୍ତମ ଶତାବ୍ଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରାଚୀନ ଶାବ୍ଦିକ ଜନମାନଙ୍କୁ ହିଁ ଈଶ୍ୱର ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଆତ୍ମିକ ଜନମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି।

ଇଶ୍ମାଏଲ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ତାହାଙ୍କର ନାମକରଣ କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ତାହାଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀସୂଚକ ଭୂମିକା ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଥିଲା। ତାହାଙ୍କର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବଂଶଧରମାନଙ୍କର ହାତ “ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ” ରହିବ, ଏବଂ “ତାହାଙ୍କ” ବିରୁଦ୍ଧରେ “ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଷ୍ୟର ହାତ” ରହିବ। ଏବଂ ପ୍ରଗତିଶୀଳ ଉଦାରବାଦର ମୂର୍ଖପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିକ୍ଷାର ବିପରୀତ, ବାଇବେଲ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛି ଯେ ଇଶ୍ମାଏଲ “ତାହାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଭାଇମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବାସ କରିବେ।” ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ଚାରିପାଖର ସଂସ୍କୃତିରେ ଆତ୍ମସାତ୍ ହୋଇଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ; ବରଂ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକେ ତାହାକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ତାହାର ବିରୋଧରେ ପ୍ରତିବାଦ କରନ୍ତି ଏବଂ ତାହାପରେ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି। ଇଶ୍ମାଏଲଙ୍କର ଆତ୍ମା ଏହା ଯେ “ସେ” “ଏକ ବନ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ” ହେବ। ଇସ୍ଲାମ ଧର୍ମବିଶ୍ୱାସର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶାନ୍ତିପ୍ରିୟ ଶ୍ରେଣୀ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି ବୋଲି ଯେ ଧାରଣା, ତାହା ନ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ, ନ କୋରାନରେ ସମର୍ଥିତ ହୁଏ।

ଦାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ଛଅରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଦୁଇଜଣ ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଏବଂ ଏକଶେ କୁଡ଼ିଜଣ ଅଧିପତିଙ୍କର ପ୍ରତାରଣା, ସେହି ପ୍ରତାରଣାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯାହା ଦଶଜଣ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଆଣାଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏହା ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଯେ ରୋମର ନିୟନ୍ତ୍ରଣାଧୀନ ଏକ ବିଶ୍ୱ-ସରକାର କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ତାତ୍କାଳିକତା, ଇସ୍ଲାମିକ ଯୁଦ୍ଧର ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ସଙ୍କଟକୁ ସମାଧାନ କରିବା ପାଇଁ ଅଟେ, ଯାହା “ତୃତୀୟ ହାୟ” ଅଟେ। ପଶୁର ପ୍ରତିମା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇ “କଥା କହିବାକୁ” ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ସଂସାର ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଳମ୍ବରେ ଜାଣିବ ଯେ ପାପାସୀର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ସପ୍ତମ-ଦିନର ବିଶ୍ରାମଦିନକୁ ମାନିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିବା (ଦାନିଏଲ), ସେହି ଶତୃଙ୍କୁ ନୁହେଁ ଯିଏ ଅରକ୍ଷିତ ଦକ୍ଷିଣ ପ୍ରାଚୀର ଦ୍ୱାରା ଚୁପଚାପ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା।

ସଂଯୁକ୍ତ ଜାତିସଂଘର ସେହି ପ୍ରବଞ୍ଚନା, ଯାହା ପାପାସୀ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟକରିତ ହୁଏ ଏବଂ ଯାହା ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ପ୍ରତିଶୋଧସ୍ପୃହାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରାୟସଃ ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି; ଏବଂ ଦାରିୟସଙ୍କ କଥା ଏହି ସତ୍ୟର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଉଦାହରଣ ଅଟେ। ଏହା ଏମିତି ଏକ ପ୍ରବଞ୍ଚନା, ଯାହା ପ୍ରଥମେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ସାଧିତ ହୁଏ ଏବଂ ପରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଉପରେ ପୁନରାବୃତ୍ତି ହୁଏ। ଏହି ସତ୍ୟ ଏଲିୟା ଓ ଇଜେବେଲଙ୍କ କଥାରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି, ପୁନର୍ବାର ଯୋହନ ବାପ୍ତିସ୍ମାଦାତା ଓ ହେରୋଦିଆସଙ୍କ କଥାରେ, ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ କ୍ରୁଶବିଦ୍ଧତାରେ ମଧ୍ୟ। ଜାତିମାନଙ୍କୁ ଇସ୍ଲାମ ଦ୍ୱାରା କ୍ରୋଧୋତ୍ତେଜିତ କରିବା ହେଉଛି ସେହି କୌଶଳ, ଯାହାକୁ ପାପାସୀ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରେ ଏବଂ ଯାହା ତାହାକୁ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱରେ ସବ୍ବାଥ୍-ପାଳନକାରୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ସ୍ଥିତି ପ୍ରଦାନ କରେ।

ଇସ୍ଲାମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉଛି ଇଶ୍ମାଏଲଙ୍କୁ ଶାସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କରେ ପରିଚୟ କରାଯାଇବା; ଏବଂ ସଂସାରର ଶେଷକାଳରେ ଇସ୍ଲାମର ଯେ ଭୂମିକା ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି—ସେହି ହେଉଛି ଜଗତକୁ ଏକ ସାର୍ବଜନୀନ ଭୟଭୀତ ଅବସ୍ଥାରେ ନିକ୍ଷେପ କରିବା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସମାଧାନ ଭାବେ ଯେକୌଣସି ପ୍ରସ୍ତାବକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ—ଏହି କଥାହିଁ ଠକେଇକୁ ସଫଳ କରିବାକୁ ସମ୍ଭବ କରେ। ସେହି ଠକେଇହିଁ ଜାତିସଂଘକୁ (ଦଶ ରାଜା) ପ୍ରେରିତ କରେ, ଯେ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ନିଜମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟକୁ (ସପ୍ତମ ରାଜ୍ୟ) ପାପାସୀଙ୍କୁ (ପଶୁକୁ) ଦେବା ପାଇଁ ସମ୍ମତ ହୁଅନ୍ତୁ।

ଦାରିଉସ୍‌ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚିତ୍ରିତ ଠକେଇ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖାଗୁଡ଼ିକ, ଜାତିମାନଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରୁଥିବା ଇସ୍ଲାମର ଭୂମିକାକୁ, ସଂଯୁକ୍ତ ରାଷ୍ଟ୍ରସଂଘ ଦ୍ୱାରା ପାପତନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱଂସ ହେବାର ଚୂଡ଼ାନ୍ତ କାରଣକୁ, ଏବଂ ସେହି ପରି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣଭାବେ, ଆଧୁନିକ ବାବିଲୋନର ମୁଣ୍ଡ ଭାବେ ସାତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଷ୍ଟମ ରାଜ୍ୟର ଗୁଢ଼ରହସ୍ୟକୁ ଘେରି ରହିଥିବା ପରିସ୍ଥିତିଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନଟ କରେ।

ସିଂହମାନଙ୍କ ଗୁହାରେ ଦାନିଏଲ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜଟିଳ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ, କିନ୍ତୁ “ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି” ବୋଲିଥିବା ପଦ୍ଧତିକୁ ପ୍ରୟୋଗ କଲେମାତ୍ର ତାହାର ବୁଝାମଣା ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ।

ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଆଗକୁ ଜାରି ରଖିବୁ।