ଦାନିଏଲର ପୁସ୍ତକ - ସଂଖ୍ୟା ସତେଇଶ

“ଉଦ୍ଧାରକଙ୍କ ସମୟରେ, ଯିହୂଦୀମାନେ ପରମ୍ପରା ଓ କଳ୍ପକଥାର ଆବର୍ଜନାଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟର ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନମାନଙ୍କୁ ଏତେ ଆବୃତ କରିଦେଇଥିଲେ ଯେ, ସତ୍ୟକୁ ମିଥ୍ୟାରୁ ପୃଥକ କରିବା ଅସମ୍ଭବ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା। ଉଦ୍ଧାରକ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ଓ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ପୋଷିତ ଭ୍ରାନ୍ତିମାନଙ୍କର ଆବର୍ଜନାକୁ ଅପସାରଣ କରିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବଚନର ରତ୍ନମାନଙ୍କୁ ସତ୍ୟର ଖାଚାରେ ସ୍ଥାପିତ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ଯଦି ଉଦ୍ଧାରକ ଏବେ ଆମ ପାଖକୁ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ ସେପରି ଆସନ୍ତାନ୍ତେ, ସେ କ’ଣ କରିଥାନ୍ତେ? ପରମ୍ପରା ଓ ଆଚାର-ବିଧିର ଆବର୍ଜନାକୁ ଦୂର କରିବାରେ ସେହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥାନ୍ତା। ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲାବେଳେ ଯିହୂଦୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଚଳିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମୂଳ ସତ୍ୟକୁ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ହରାଇଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତାହାକୁ ପୁନର୍ବାର ଦୃଶ୍ୟମାନ କରିଥିଲେ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମୂଲ୍ୟବାନ ସତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ଓ ଭ୍ରାନ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ଆମର କାର୍ଯ୍ୟ। ସୁସମାଚାରରେ ଆମ ପାଖରେ କିପରି ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ ସମର୍ପିତ ହୋଇଛି!” Review and Herald, June 4, 1889.

“ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସତ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତସ୍ୱରୂପ ପ୍ରକାଶ କରିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଯେ ସିଦ୍ଧାନ୍ତମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଉଚ୍ଚସ୍ଥାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରିବା ପାଇଁ ଜଗତକୁ ଆସିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଯେମାନେ ଏତେ ବଡ଼ ଆଲୋକ ପାଇଥିଲେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅସତ୍ୟ ଏତେ ଗଭୀର ଭାବେ ପକଡ଼ ନେଇଥିଲା ଯେ, ସେମାନେ ଆଉ ସେହି ଆଲୋକକୁ ବୁଝି ପାରୁନଥିଲେ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ପାଇଁ ପରମ୍ପରାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାର କୌଣସି ପ୍ରବୃତ୍ତି ସେମାନଙ୍କରେ ନଥିଲା। ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲେ, ସେମାନଙ୍କ ନିଜ ପ୍ରଥା ଓ ଉଦ୍ଭାବନଗୁଡ଼ିକୁ ରକ୍ଷା କରି ରଖିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଗୌରବର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କ୍ରୁଶରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ସମାନ ଆତ୍ମା ଆଜି ମଧ୍ୟ ଜଗତରେ ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସତ୍ୟର ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବାକୁ ବିମୁଖ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କର ପରମ୍ପରା ବିଚଳିତ ହୋଇପାରେ, ଏବଂ ବିଷୟବସ୍ତୁର ଏକ ନୂତନ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପ୍ରବେଶ କରିପାରେ। ମାନବଜାତିରେ ସଦା ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିବାର ଏକ ଅବିରତ ପ୍ରବଣତା ରହିଛି, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସ୍ୱଭାବତଃ ମାନବୀୟ ଧାରଣା ଓ ଜ୍ଞାନକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଉଚ୍ଚ କରି ଧରିବାକୁ ଝୁକିଥାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଦିବ୍ୟ ଓ ନିତ୍ୟତାସ୍ୱରୂପ ବସ୍ତୁକୁ ନ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ, ନ ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କରାଯାଏ।” Counsels on Sabbath School Work, 47.

“ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦିନରେ ଜ୍ଞାନର ଚାବି ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛିନି ନିଆଯାଇଥିଲା, ଯେମାନେ ପୁରାତନ ନିୟମର ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକରେ ଥିବା ଜ୍ଞାନର ଧନଭଣ୍ଡାରକୁ ଖୋଲିବା ପାଇଁ ତାହାକୁ ଧାରଣ କରି ରଖିବା ଉଚିତ୍ ଥିଲେ। ରବ୍ବୀମାନେ ଓ ଶିକ୍ଷକମାନେ ପ୍ରାୟଃ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟକୁ ଦରିଦ୍ର ଓ ପୀଡ଼ିତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବନ୍ଦ କରି ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ନାଶ ପାଇବାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ। ନିଜ ଉପଦେଶମାନରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏକେବାରେ ଅନେକ ବିଷୟ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଣିନଥିଲେ, ଯେପରି ସେମାନଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ ନ ହେଉ। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଷୟକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ପୃଥକ୍ କରିଥିଲେ। ଭାବଗୁଡ଼ିକୁ ମନରେ ଗାଢ଼ ଭାବରେ ସ୍ଥାପିତ କରିବା ପାଇଁ ଯଦି ସେଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରୁଥାନ୍ତା, ତେବେ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମାନଙ୍କରେ ଥିବା ପୁରୁଣା ଓ ପରିଚିତ ସତ୍ୟମାନଙ୍କ ପୁନରୁକ୍ତିକୁ ସେ ଅବହେଳା କରିନଥିଲେ।”

“ସମସ୍ତ ପ୍ରାଚୀନ ସତ୍ୟ-ରତ୍ନମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତିକର୍ତ୍ତା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଥିଲେ। ଶତ୍ରୁର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କର ଯଥୋଚିତ ସ୍ଥାନରୁ ସ୍ଥାନଚ୍ୟୁତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ଥିତିରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରାଯାଇ, ଭ୍ରାନ୍ତିର ଗଠନରେ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା, ଏହି ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରି ସତ୍ୟର ଗଠନରେ ସ୍ଥାପିତ କରିବା। ଜଗତକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସତ୍ୟର ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକ, ଶୈତାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟସାଧନ ଦ୍ୱାରା, ସମାଧିସ୍ଥ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା ଏବଂ ପ୍ରାୟ ବିଲୁପ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିବା ପରି ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସେମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରାନ୍ତିର ଅବଶେଷ-ସ୍ତୂପରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ନୂତନ, ସଜୀବ ଶକ୍ତି ଦେଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେବାକୁ ଓ ସଦାକାଳ ପାଇଁ ଅଚଳ ରହିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।”

“ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସ୍ୱୟଂ ଏହି ପୁରାତନ ସତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେକୌଣସିକୁ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଂଶଟିକେ ମଧ୍ୟ ଧାର ନେଇବା ବିନା ବ୍ୟବହାର କରିପାରୁଥିଲେ, କାରଣ ସେ ସେସବୁର ଆଦିସ୍ରଷ୍ଟା ଥିଲେ। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିଢ଼ିର ମନ ଓ ଚିନ୍ତାଧାରାରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପିତ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ଆମର ଜଗତକୁ ଆସିଲେ, ସେତେବେଳେ ଯେ ସତ୍ୟମାନ ମୃତପ୍ରାୟ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ପୁନର୍ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରି ଜୀବନ୍ତ କଲେ, ଯେହେତୁ ସେମାନେ ଭବିଷ୍ୟତ ପିଢ଼ିମାନଙ୍କ ଉପକାରାର୍ଥେ ଅଧିକ ସଶକ୍ତ ହେଉ। ସତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆବର୍ଜନାର ଢେଉଁରୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ପୁନଃ ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ମୂଳ ସତେଜତା ଓ ଶକ୍ତିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ତାଜାପନ ଓ ପ୍ରଭାବ ସହିତ ଜଗତକୁ ଦେବାର ଶକ୍ତି ଯିଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଥିଲା।” Manuscript Releases, volume 13, 240, 241.

“ପ୍ରଭୁ ଜାନୁଆରୀ 26 ତାରିଖରେ ମୋତେ ଗୋଟିଏ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଲେ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କିଛି ଲୋକ ମୂଢ଼ ଓ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ଥିଲେ; ସେମାନେ କେବଳ ଅର୍ଦ୍ଧଜାଗୃତ ଥିଲେ, ଏବଂ ଆମେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯେ ସମୟରେ ବସବାସ କରୁଛୁ, ସେହି ସମୟକୁ ସେମାନେ ଅନୁଭବ କରୁନଥିଲେ; ଏବଂ ‘ମଳିନତା-ବ୍ରୁଶ’ ସହିତ ଥିବା ‘ମନୁଷ୍ୟ’ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା, ଏବଂ କିଛି ଲୋକ ବହିଯାଇବାର ବିପଦରେ ଥିଲେ। ମୁଁ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ବିନୟ କଲି ଯେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆଉ ଥୋଡ଼ା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜମାନଙ୍କର ଭୟାବହ ବିପଦ ଦେଖିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେପରି ସଦାକାଳ ପାଇଁ ବହୁତ ଦେରି ହୋଇଯିବା ପୂର୍ବରୁ ସେମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇପାରନ୍ତି। ଦୂତ କହିଲେ, ‘ବିନାଶ ଏକ ପ୍ରବଳ ଘୂର୍ଣ୍ଣିବାତ୍ୟା ପରି ଆସୁଛି।’ ମୁଁ ଦୂତଙ୍କୁ ବିନୟ କଲି ଯେ ସେ ଏହି ଜଗତକୁ ଭଲପାଉଥିବା, ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ଥିବା, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ, ସନ୍ଦେଶବାହକମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ପଥରେ ଶୀଘ୍ର ପଠାଇବା ପାଇଁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ନଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ କରୁଣା କରନ୍ତୁ ଓ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମିକ ଖାଦ୍ୟର ଅଭାବରେ ନାଶ ପାଉଥିବା ଭୁଖା ମେଷମାନଙ୍କୁ ଖୁଆଯାଇପାରିବ।”

“ମୁଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟର ଅଭାବରୁ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାଗ୍ରସ୍ତ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କୁ ମରୁଥିବା ଦେଖୁଥିଲି, ଏବଂ ସତ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛୁ ବୋଲି ଦାବି କରୁଥିବା କେହି କେହି ଲୋକ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅଗ୍ରସର କରିବା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ସାଧନ ରୋକି ରଖି, ସେମାନଙ୍କୁ ମରିବାକୁ ଦେଉଥିଲେ; ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବେଦନାଦାୟକ ଥିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ଦୂତଙ୍କୁ ବିନୟ କଲି ଯେ, ସେହି ଦୃଶ୍ୟଟି ମୋରୁ ହଟାଇଦିଅନ୍ତୁ। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ, ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତିର କିଛି ଅଂଶକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲା, ଯଥା ଯୁବକଟିଏ ଯିଏ ଯୀଶୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲା, [Matthew 19:16–22.] ସେମାନେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ; ଏବଂ ଶୀଘ୍ରହିଁ ଉପଚିଯାଉଥିବା ପ୍ରହାର ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରି ଯାଇ ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ଝାଡ଼ି ନେଇଯିବ, ଏବଂ ତେବେ ପୃଥିବୀସ୍ଥ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ବଳିଦାନ କରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଧନ ସଞ୍ଚୟ କରିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟଧିକ ବିଳମ୍ବ ହୋଇଯିବ।” Review and Herald, April 1, 1850.

ଏବେ ରାଜା ଯେ ସମୟ ସମାପ୍ତିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିବାକୁ କହିଥିଲେ, ସେହି ଦିନମାନଙ୍କର ଶେଷରେ ନପୁଂସକମାନଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ସେମାନଙ୍କୁ ନବୂଖଦ୍ନେସ୍ସରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଣିଲା। ଏବଂ ରାଜା ସେମାନଙ୍କ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କଲେ; ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦାନିଏଲ, ହନନିୟ, ମୀଶାଏଲ ଓ ଅଜରିୟଙ୍କ ସଦୃଶ କେହି ମିଳିଲେ ନାହିଁ; ଏହିକାରଣେ ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ। ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଝିବାର ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ, ଯାହା ବିଷୟରେ ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲେ, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଓ ଜ୍ୟୋତିଷୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଦଶଗୁଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି ପାଇଲେ। ଦାନିଏଲ 1:18–20.

“ତୁମେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଦୂରକୁ ସାରି ଦେଉଛ। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ଉତ୍ତରବର୍ଷା [ହଠାତ୍ ଯେପରି] ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକ ପରି, ଏବଂ ଦଶଗୁଣ ଶକ୍ତି ସହ ଆସୁଥିଲା।” Spalding and Magan, 5.

“ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବାରେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାହାର ଲେଖକଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ପଦଦଳିତ କରିବାରେ, ସେମାନେ ବ୍ୟବସ୍ଥାଦାତାଙ୍କର ଅଧିକାରକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି। କାଠ କିମ୍ବା ପାଥରର ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିବା ପରି, ମିଥ୍ୟା ଶିକ୍ଷା ଓ ସିଦ୍ଧାନ୍ତମାନଙ୍କୁ ନେଇ ମଧ୍ୟ ଏକ ପ୍ରତିମା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ସେତେଇ ସହଜ।” The Great Controversy, 584.

ଏଫ୍ରାଇମ ପ୍ରତିମାମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୋଇଅଛି; ତାହାକୁ ଏକାକୀ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ହୋଶେୟ 4:17।

“ଶାସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏବଂ ଫରିଶୀମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଥିବା ବୋଲି ଦାବି କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ନିଜ ଧାରଣା ଏବଂ ପରମ୍ପରାମାନଙ୍କ ସହ ସମନ୍ୱୟ କରି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ରୀତି-ନୀତି ଏବଂ ନୀତିବାକ୍ୟମାନେ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଅଧିକ କଠୋର ଏବଂ ଦାବିଶୀଳ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଏହାର ଆତ୍ମିକ ଅର୍ଥରେ, ପବିତ୍ର ବାକ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୋହରାଙ୍କିତ ଗ୍ରନ୍ଥ ସଦୃଶ ହୋଇପଡ଼ିଲା, ସେମାନଙ୍କର ବୁଝାମଣାରୁ ବନ୍ଦ ରହିଲା।” Signs of the Times, May 17, 1905.

“ଆମ ପାଖରେ ଜଣେ ଅନନ୍ତ ମୁକ୍ତିଦାତା ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ଏହାର ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଥିବା ସତ୍ୟର ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକ କେତେ ମୂଲ୍ୟବାନ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପରମ୍ପରାର, ଭ୍ରାନ୍ତ ଶିକ୍ଷାମତର, ଏପରିକି ସେସବୁର ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଉତ୍ସ ସ୍ୱୟଂ ଶୟତାନ, ସେହି ଆବର୍ଜନାର ବିଶାଳ ତଳେ ପୁତି ରହିଛି। ତାହାର ଯୁକ୍ତିଚାଳନା ମାନବମନର ଉପରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି, ଯେପରି ଯେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମୂଲ୍ୟକୁ ଆଛାଦିତ କରିଦିଏ। ଈଶ୍ୱର ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ମୋହମନ୍ତ୍ର ପକାଇଦେଇଛି, ଯେମାନେ ନିଜକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି; ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେ ଅନେକଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏହା କୁହାଯାଇପାରେ, ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ପରିଦର୍ଶନର ସମୟକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।” Review and Herald, August 16, 1898.

“ଭ୍ରାନ୍ତିର ଧୂଳି ଏବଂ ଆବର୍ଜନା ସତ୍ୟର ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଢାକି ଦେଇଛି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କର୍ମୀମାନେ ଏହି ଧନରାଶିଗୁଡ଼ିକୁ ଉନ୍ମୋଚନ କରିପାରିବେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ହଜାରହଜାର ଲୋକ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ବିସ୍ମୟ ସହ ନିହାରିବେ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୂତମାନେ ନମ୍ର କର୍ମୀଙ୍କ ପାଖରେ ରହିବେ, ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ଦେଇବେ, ଏବଂ ହଜାରହଜାର ଲୋକ ଦାଉଦଙ୍କ ସହ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ ହେବେ, ‘ମୋର ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲ, ଯେହେତୁ ମୁଁ ତୁମ ବ୍ୟବସ୍ଥାରୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିପାରିବି।’ ଯେ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଯୁଗଯୁଗ ଧରି ଅଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ଅବହେଳିତ ରହିଆସିଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର ବାକ୍ୟର ପ୍ରକାଶିତ ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକରୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହେବ। ସାଧାରଣତଃ ସେହି ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡଳୀ, ଯେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଶୁଣିଛନ୍ତି, ତାହାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ପଦଦଳିତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଧିକ ଦୁଷ୍ଟତା କରିବେ; କିନ୍ତୁ ‘ଜ୍ଞାନୀମାନେ,’ ଅର୍ଥାତ୍‌ ଯେମାନେ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ, ସେମାନେ ବୁଝିବେ। ପୁସ୍ତକ ଖୋଲାଯାଇଛି, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ ଯେମାନେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାକୁ ଜାଣିବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରୁଥିବା ସେହି ଦୂତଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ଘୋଷଣା ସମୟରେ, ଯିଏ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ଦେଇଥାଏ, ହଜାରହଜାର ଲୋକ ସେହି ମୋହମୟ ସ୍ଥବିରତାରୁ ଜାଗ୍ରତ ହେବେ, ଯାହା ଯୁଗଯୁଗ ଧରି ଜଗତକୁ ବନ୍ଧି ରଖିଛି, ଏବଂ ସତ୍ୟର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ମୂଲ୍ୟକୁ ଦେଖିବେ।” Review and Herald, December 15, 1885.

“ପ୍ରେରିତ କହନ୍ତି, ‘ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଦିଆଯାଇଛି, ଏବଂ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ପାଇଁ, ତିରସ୍କାର ପାଇଁ, ସଂଶୋଧନ ପାଇଁ, ଧର୍ମିକତାରେ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଉପକାରୀ ଅଟେ; ଯେପରି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମନୁଷ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ହେଉ, ସମସ୍ତ ସତ୍କର୍ମ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ସୁସଜ୍ଜିତ ହେଉ।’ ବାଇବେଲ ନିଜେ ନିଜର ବ୍ୟାଖ୍ୟାକାର। ଗୋଟିଏ ଅଂଶ ଏମିତି ଚାବି ସିଦ୍ଧ ହେବ ଯାହା ଅନ୍ୟ ଅଂଶମାନଙ୍କୁ ଉନ୍ମୋଚିତ କରିବ, ଏବଂ ଏହିପରି ଭାବେ ବାକ୍ୟର ଗୁପ୍ତ ଅର୍ଥ ଉପରେ ଆଲୋକ ପଡ଼ିବ। ଏକେ ବିଷୟକୁ ନେଇଥିବା ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପାଠମାନଙ୍କୁ ତୁଳନା କରି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପର୍ଶ୍ୱରୁ ଥିବା ସମ୍ପର୍କକୁ ବିଚାର କରିବାଦ୍ୱାରା, ଶାସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ।”

“ଅନେକେ ଭାବନ୍ତି ଯେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ଅର୍ଥ ବୁଝିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଶାସ୍ତ୍ର-ଟୀକାଭାଷ୍ୟମାନଙ୍କର ପରାମର୍ଶ ନିଅବାକୁ ହେବ, ଏବଂ ଆମେ ଏହି ମତ ଗ୍ରହଣ କରିବୁ ନାହିଁ ଯେ ଟୀକାଭାଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ବାକ୍ୟର ବିପୁଳ ସମୂହର ତଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସତ୍ୟକୁ ଆବିଷ୍କାର କରିବା ପାଇଁ ବହୁତ ବିବେକଶକ୍ତିର ଆବଶ୍ୟକ ହେବ। ବାଇବେଲରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରୁଥିବା ଏକ ସମୁଦାୟ ରୂପେ ମଣ୍ଡଳୀ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ଛିଟିଏ-ଫଟିଏ ରତ୍ନମାନଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରି ସତ୍ୟର ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଗାଠିବା ପାଇଁ କେତେ ଅଳ୍ପ କରିଛି! ସତ୍ୟର ରତ୍ନମାନେ, ଯେପରି ଅନେକେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ପୃଷ୍ଠଭାଗରେ ପଡ଼ି ନଥାଆନ୍ତି। ଅଶୁଭ ସଂଘବଦ୍ଧତାରେ ପ୍ରମୁଖ ପ୍ରଜ୍ଞାଶକ୍ତି ସଦା ସତ୍ୟକୁ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଲୋପ ରଖିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ମହାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କର ମତାମତକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରକାଶରେ ଆଣିବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟରତ ଅଛି। ଶିକ୍ଷାଗତ ପ୍ରକ୍ରିୟାମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ୱର୍ଗର ଆଲୋକକୁ ଧୂସର କରିବା ପାଇଁ ଶତ୍ରୁ ନିଜ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଲାଗାଇଦେଉଛି; କାରଣ ସେ ଚାହେଁ ନାହିଁ ଯେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଏହି ସ୍ୱର ଶୁଣୁନ୍ତୁ, ‘ଏହାହିଁ ପଥ, ଏହି ପଥରେ ଚାଲ।’”

“ସତ୍ୟର ରତ୍ନମାଣିଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରକାଶନର କ୍ଷେତ୍ର ସାରା ଛିଟିଯାଇ ପଡ଼ିଛି; କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ମାନବୀୟ ପରମ୍ପରାମାନଙ୍କ ତଳେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ କଥା ଓ ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କ ତଳେ ଚାପି ପଡ଼ିଛି, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସୁଥିବା ଜ୍ଞାନକୁ ପ୍ରାୟୋଗିକ ଭାବେ ଅବହେଳା କରାଯାଇଛି; କାରଣ ଶୟତାନ ଜଗତକୁ ଏହି କଥା ବିଶ୍ୱାସ କରାଇବାରେ ସଫଳ ହୋଇଛି ଯେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ କଥା ଓ କୃତିଗୁଡ଼ିକ ବହୁତ ଗୁରୁତ୍ୱର। ଅନନ୍ତ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇ ଲୋକମଣ୍ଡଳମାନଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର ଜଗତକୁ ସୁସମାଚାର ଦେଇଛନ୍ତି। ଏହି ଦିବ୍ୟ ସାଧନ ଦ୍ୱାରା, ଯେମାନେ ଜୀବନର ଝରଣା ପାଖକୁ ଆସିବେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଓ ନିରନ୍ତର ଆଶ୍ୱାସନର ଆନନ୍ଦମୟ, ସତେଜକାରୀ ଝରଣାମାନେ ଉଦ୍ଘାଟିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ୱେଷିତ ହେବାକୁ ଥିବା ସତ୍ୟର ଶିରାଗୁଡ଼ିକ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମିକ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ ଆତ୍ମିକ ଭାବରେହି ବୁଝାଯାଏ। ଅଶୁଭତାରେ ଆବୃତ ମନମାନେ, ଯେପରି ସତ୍ୟ ଯୀଶୁରେ ଅଛି, ସେହି ସତ୍ୟର ମୂଲ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରେ ନାହିଁ।” Review and Herald, December 1, 1891.

ଏହେତୁ ପ୍ରଭୁ ଏପରି କହୁଛନ୍ତି, ଯଦି ତୁମେ ଫେରିଆସ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁନର୍ବାର ଆଣିବି, ଏବଂ ତୁମେ ମୋର ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବ; ଏବଂ ଯଦି ତୁମେ ନିକୃଷ୍ଟରୁ ମୂଲ୍ୟବାନକୁ ପୃଥକ କର, ତେବେ ତୁମେ ମୋର ମୁଖ ସଦୃଶ ହେବ; ସେମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ଫେରିଆସୁନ୍ତୁ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିବ ନାହିଁ। ଯିରିମିୟ 15:19।

“ଏହି ପରିଶୋଧନର ପ୍ରକ୍ରିୟା କେତେ ଶୀଘ୍ର ଆରମ୍ଭ ହେବ, ମୁଁ କହିପାରିନି, କିନ୍ତୁ ଏହା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଛକୁ ଟାଳାଯିବ ନାହିଁ। ଯାହାଙ୍କ ହାତରେ ଛାଜଣୀ ଅଛି, ସେ ନିଜ ମନ୍ଦିରକୁ ତାହାର ନୈତିକ ଅପବିତ୍ରତାରୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବେ। ସେ ନିଜ କଳାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ପରିଶୁଦ୍ଧ କରିବେ।” Testimonies to Ministers, 372, 373.

“ମଲାଖି 3:1–4 ଉଦ୍ଧୃତ।”

“ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ଶୋଧନ ଓ ପବିତ୍ରୀକରଣର ପ୍ରକ୍ରିୟା ଚାଲିଛି, ଏବଂ ସେନାପତି ସଦାପ୍ରଭୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜ ହସ୍ତ ଲଗାଇଛନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆତ୍ମା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଅଶୁଚିତା ଦୂର ହେବା ପାଇଁ ଏହା ଆବଶ୍ୟକ। ପରୀକ୍ଷାମାନେ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ, ଯେପରି ଆମେ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଆତ୍ମସମର୍ପିତ ହୋଇ ଆମ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପିତାଙ୍କ ସନ୍ନିକଟକୁ ଆଣିତ ହେବୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧାର୍ମିକତାରେ ଗୋଟିଏ ନିବେଦନ ଅର୍ପଣ କରିପାରିବୁ। ଆତ୍ମାକୁ ଶୋଧନ ଓ ପବିତ୍ର କରିବାର ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଚାଲିଥିବା ଉଚିତ, ଯାଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ଏତେ ନମ୍ର, ଏତେ ଆତ୍ମ-ମୃତ ହୋଇନଥିବେ ଯେ, ସକ୍ରିୟ ସେବା ପାଇଁ ଡାକାଯିବାବେଳେ, ସେମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି କେବଳ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୌରବ ଉପରେ ନିବିଡ଼ ରହିବ।” Review and Herald, April 10, 1894.

“ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ମତଭେଦ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଉ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଆମର ମତ ସମ୍ପର୍କରେ ନିଜମାନଙ୍କର ଭିନ୍ନମତ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଆମେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ପ୍ରମୁଖ ରଖିବା ଉଚିତ ଯେ ଆମେ ଶାନ୍ତ ଓ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ରହିପାରୁ; କାରଣ ସତ୍ୟ ପରୀକ୍ଷାକୁ ସହନ କରିବ। ଯେତେ ଅଧିକ ଏହାର ଅଧ୍ୟୟନ କରାଯିବ, ସେତେ ଅଧିକ ଏହାର ଆଲୋକ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ। ପ୍ରଭୁ ସେହି ସମସ୍ତ ବିଷୟକୁ ଅସନ୍ତୋଷର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ କଠୋରତା ଓ ନିଷ୍ଠୁରତାର ଗନ୍ଧ ଥାଏ; ଏବଂ ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ସହିତ ମତଭେଦ ରଖୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅବମାନ ଓ ନିନ୍ଦା ନିକ୍ଷେପ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ଅଧମ ଆଲୋକରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପିତ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ସେ ନିଜର ତିରସ୍କାର ରଖନ୍ତି। ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସେହିପରି ଦେଖେ, ଯେପରି ସ୍ୱର୍ଗ ଫରିସୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲା, ଏବଂ ଘୋଷଣା କରେ ଯେ ସେମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତି—ଉଭୟ ବିଷୟରେ ଅଜ୍ଞାନ। ସତ୍ୟର ଶତ୍ରୁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଭ୍ରମରେ ପରିଣତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ପାଦତଳେ ଦଳିପାରନ୍ତି, ଏବଂ ଏହିଭାବେ ଭାବିପାରନ୍ତି ଯେ, କାରଣ ସେମାନେ ତାହାକୁ ତଳେ ପକାଇଦେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଅବର୍ଜନାରେ ଢାକିଦେଇଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତାହା ପରାଜିତ ହୋଇଯାଇଛି; କିନ୍ତୁ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜର କିଛି ବିଶ୍ୱସ୍ତଜନଙ୍କୁ ପ୍ରେରିତ କରିବେ, ଯେଣ୍ତା ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପୃଥିବୀରେ ଥିବାବେଳେ ଯେପରି କରିଥିଲେ, ସେହିପରି—ଅବର୍ଜନାକୁ ହଟାଇଦେବେ, ଏବଂ ସତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟର ଗଠନରେ ତାହାର ଯଥୋଚିତ ସ୍ଥାନରେ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କରିବେ।”

“ଯେଉଁ ସମ୍ମିଳନୀମାନଙ୍କରେ ସତ୍ୟ ଆଲୋଚନାର ବିଷୟ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଏମିତି ଲୋକ ରହିବେ ଯେମାନେ ଯାହାକୁ ସେମାନେ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଧାରଣ କରିନାହାନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଷୟକୁ ବିରୋଧ କରିବେ; ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଏହିଭାବେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବେ ଯେ ସେମାନେ କେବଳ ଭୁଲ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ପୂର୍ବାଗ୍ରହଶୂନ୍ୟ କାନରେ ଶୁଣିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସତ୍ୟ କ’ଣ ତାହା ବୁଝିପାରିବେ, ଏବଂ ଯାହା କୁହାଯାଉଛି ତାହାକୁ ବିକୃତରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କିମ୍ବା ଭ୍ରାନ୍ତ ଅର୍ଥକରଣ ନ କରନ୍ତୁ। ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସମସ୍ତ ଯୁଗର ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କର ଉଦାହରଣ ଅଛି, ଯେମାନେ ସତ୍ୟର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏପରି କରି ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପରାମର୍ଶକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ। ଯେମାନେ ମହାନ ଆଲୋକ ଓ ମହାନ ସୁଯୋଗ ପାଇଥିଲେ, ତଥାପି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ରହିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଯେ ଦାୟିତ୍ୱ ରହିବ, ତାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାରୀ ହେବ। ସେମାନେ ଯଦି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ରହିବାକୁ ସାହସ କରନ୍ତେ, ତେବେ ସେମାନେ ଏକାକୀ ଠିଆ ହେବାକୁ ଡାକ ପାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠାରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଥାନ୍ତେ। ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ସାହସିକତାର ସହିତ, ପବିତ୍ରତା ଓ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତତାରେ ଅବିଚଳ ରହିବାକୁ, ଏବଂ ଧର୍ମର ଅକଳୁଷିତ ସିଦ୍ଧାନ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଂଗ୍ରାମ କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ କରିଥାନ୍ତେ। ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏହିକାରଣରେ ନ୍ୟାୟର ପକ୍ଷରେ ସଂଘର୍ଷ କରିବାରେ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତେ ଯେ, ନ୍ୟାୟ ହେଉଛି ନ୍ୟାୟ, ଯଦିଓ ନ୍ୟାୟ ରାସ୍ତାରେ ପତିତ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ସମତା ପ୍ରବେଶ କରିପାରୁନଥାଏ। ସେମାନେ ବୁଝିପାରିଥାନ୍ତେ କ’ଣ ପବିତ୍ର ଓ ନିର୍ମଳ, ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଜୀବନ ସହିତ ସମଞ୍ଜସ; ଏବଂ ଆତ୍ମା, ବାକ୍ୟ, କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଧର୍ମର ସର୍ବଶୁଦ୍ଧ ସିଦ୍ଧାନ୍ତମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଫେରିଯାଇନଥାନ୍ତେ, ଯଦିଓ ସେମାନେ କେବଳ ଅଜ୍ଞତାର ବିରୋଧରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଶିକ୍ଷିତ ଓ ଅନୁଭବୀମାନଙ୍କର ବିରୋଧରେ ମଧ୍ୟ ଠିଆ ହୋଇଥାନ୍ତେ, ଯେମାନେ କୁତର୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି ସେମାନଙ୍କୁ ନିରବ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ସତ୍ୟର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଭୁଲର ଏହି ସମସ୍ତ ସଂଘର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଥାନ୍ତେ, ଏବଂ ଏମିତି ଏକ ପଥ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହୋଇଥାନ୍ତେ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ସେମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ କିଛି କହିପାରୁନଥାନ୍ତେ କିମ୍ବା ପ୍ରତିରୋଧ କରିପାରୁନଥାନ୍ତେ। ସେମାନେ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ପ୍ରତି ଏକ ପାଷାଣସମ ଅବିଚଳ ଭାବେ ଠିଆ ହୋଇଥାନ୍ତେ, କାହା ସହିତ ମଧ୍ୟ ସମଝୌତା କରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥାନ୍ତେ, ତଥାପି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନଙ୍କୁ ଯେ ଆତ୍ମା ଚିହ୍ନିତ କରିବା ଉଚିତ୍, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ରକ୍ଷା କରିଥାନ୍ତେ।”

“ଯେଉଁଜଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ, ସେ ପବିତ୍ର ଓ ସାଧାରଣର ମଧ୍ୟରେ ଭେଦ କରିବ, ଏବଂ ଜଣେ ମଣିଷର ଚରିତ୍ର ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ସତ୍ୟ ପ୍ରମାଣକୁ ଦୃଢ଼ତାର ସହିତ ଧରି ରହିବ; କାରଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କହିଛନ୍ତି, ‘ତାଙ୍କର ଫଳଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଜାଣିବ।’ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟନ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ବିରୋଧର ମଧ୍ୟରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ି ଚାଲିବ। ସେ ଚାଟୁକାରିତାକୁ ଅବହେଳା କରିବ, କାରଣ ଏହା ଶୟତାନଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି। ସେ ଅଭିଯୋଗକୁ ଘୃଣା କରିବ, କାରଣ ଏହା ଦୁଷ୍ଟଜନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର। ସେମାନେ ଇର୍ଷ୍ୟାକୁ ପୋଷଣ କରିବେ ନାହିଁ କିମ୍ବା ଆତ୍ମୋନ୍ନତିରେ ଲିନ ହେବେ ନାହିଁ, କାରଣ ଏଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ଈଶ୍ୱର ଓ ମଣିଷର ଶତ୍ରୁର ଲକ୍ଷଣ। ସେମାନେ ଗୁପ୍ତଚରରୂପେ ଦେଖାଯିବେ ନାହିଁ; କାରଣ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏହି କାମ କରିବା ପାଇଁ ଶୟତାନ ଘୃଣିତ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲା। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ପ୍ରଶ୍ନର ବନ୍ୟା ନେଇ ଚଲିବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଯିହୂଦୀମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କଥାରେ ଫସାଇବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଅନେକ କଥା କହୁନ୍ତୁ ବୋଲି ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ସେମାନେ ଏକ କଥାକୁ ଆଧାର କରି ତାଙ୍କୁ ଅପରାଧୀ କରିପାରନ୍ତି।” Home Missionary, September 1, 1894.