ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ - ସଂଖ୍ୟା ତେତାଳିଶି

ଏହେତୁ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଦାନିଏଲ୍ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହିତ “ଉଜାଡ଼ର ଘୃଣ୍ୟ ବସ୍ତୁ”କୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେଖିବ, (ଯେ ପଢ଼େ, ସେ ବୁଝୁନ୍ତୁ:) ସେତେବେଳେ ଯେମାନେ ଯିହୂଦିଆରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ ପଳାଇଯାଆନ୍ତୁ; ଯେ ଘରର ଛାଦ ଉପରେ ଅଛି, ସେ ନିଜ ଘରରୁ କିଛି ନେବା ପାଇଁ ତଳକୁ ନ ଆସୁ; ଏବଂ ଯେ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅଛି, ସେ ନିଜ ବସ୍ତ୍ର ନେବା ପାଇଁ ପଛକୁ ଫେରି ନ ଆସୁ। ଏବଂ ସେହି ଦିନମାନଙ୍କରେ ଯେମାନେ ଗର୍ଭବତୀ, ଓ ଯେମାନେ ଶିଶୁଙ୍କୁ ସ୍ତନ୍ୟପାନ କରାନ୍ତି, ହାୟ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ! କିନ୍ତୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କର, ଯେଣିକି ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ପଳାୟନ ଶୀତକାଳରେ ନ ହେଉ, କିମ୍ବା ବିଶ୍ରାମବାରରେ ନ ହେଉ; କାରଣ ସେତେବେଳେ ଏମିତି ମହାକ୍ଲେଶ ହେବ, ଯାହା ଜଗତର ଆରମ୍ଭରୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବେ ହୋଇନାହିଁ, ନାହିଁ ଆଉ କେବେ ହେବ। ଏବଂ ଯଦି ସେହି ଦିନମାନେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ କରାଯାଇନଥାନ୍ତା, ତେବେ କୌଣସି ଦେହଧାରୀ ରକ୍ଷା ପାଇନଥାନ୍ତା; କିନ୍ତୁ ଚୟିତମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ସେହି ଦିନମାନେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ କରାଯିବ। ମାଥିଉ 24:15–22।

ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ ରାଜ୍ୟ ଲୋହା ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବ; କାରଣ ଲୋହା ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ କରି ଦମନ କରେ; ଏବଂ ଯେପରି ଲୋହା ଏହି ସବୁକୁ ଭାଙ୍ଗି ଚୁର୍ଣ୍ଣବିଚୁର୍ଣ୍ଣ କରେ, ସେହିପରି ଏହା ମଧ୍ୟ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ କରି ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବ। ଆଉ ତୁମେ ଯେହେତୁ ପାଦ ଓ ପାଦାଙ୍ଗୁଠିଗୁଡ଼ିକୁ କୁମ୍ଭକାରଙ୍କ ମାଟିର କିଛି ଅଂଶ ଏବଂ କିଛି ଅଂଶ ଲୋହାର ଦେଖିଲା, ସେହି ରାଜ୍ୟ ବିଭକ୍ତ ହେବ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଯେହେତୁ ଦଳଦଳିଆ ମାଟି ସହିତ ଲୋହା ମିଶିଥିବାକୁ ଦେଖିଲା, ତେଣୁ ତାହାରେ ଲୋହାର ଶକ୍ତିର କିଛି ଅଂଶ ରହିବ। ଦାନିଏଲ 2:40, 41.

“ଏହି ଦୀର୍ଘ ଓ ନିରନ୍ତର ନିର୍ଯାତନାର କାଳରେ ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀ, ନିର୍ବାସନର ସମୟରେ ବାବିଲୋନରେ ବନ୍ଦୀ ହୋଇ ରହିଥିବା ଇସ୍ରାଏଲର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପରି, ସତ୍ୟସତ୍ୟ ଭାବେ ବନ୍ଦୀଦଶାରେ ଥିଲା।” Prophets and Kings, 714.

ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ କ୍ରୁଶରେ ବିଦ୍ଧ କରିବାରେ ଯେରୁଶାଲେମର ବିନାଶ ସଂଲଗ୍ନ ଥିଲା। କାଲଭାରୀ ଉପରେ ଝରାଯାଇଥିବା ସେହି ରକ୍ତ ଏହି ଜଗତ ପାଇଁ ଏବଂ ଆସନ୍ତା ଜଗତ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ବିନାଶରେ ଡୁବାଇଦେଇଥିବା ଭାର ହେଲା। ସେପରି ମହା ଅନ୍ତିମ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ହେବ, ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହକୁ ଅସ୍ୱୀକାରକାରୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ବିଚାର ଅବତରିବ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ଯିଏ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧାର ଶିଳା ଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରତିଶୋଧଗ୍ରାହୀ ପର୍ବତରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବେ। ତାଙ୍କ ମୁଖମଣ୍ଡଳର ମହିମା, ଯାହା ଧର୍ମିକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ, ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭସ୍ମକାରୀ ଅଗ୍ନି ହେବ। ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରାଯାଇଥିବା ପ୍ରେମ ଏବଂ ଅବମାନିତ ଅନୁଗ୍ରହର କାରଣରୁ, ପାପୀ ନଷ୍ଟ ହେବ।

“ଅନେକ ଉଦାହରଣ ଓ ପୁନଃପୁନି ଚେତାବନୀ ଦ୍ୱାରା, ଯୀଶୁ ଦେଖାଇଥିଲେ ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବାର ପରିଣାମ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ ହେବ। ଏହି କଥାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସମସ୍ତ ଯୁଗର ସେହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରୁଥିଲେ, ଯେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଧାରକର୍ତ୍ତା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚେତାବନୀ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଟେ। ଅପବିତ୍ର କରାଯାଇଥିବା ମନ୍ଦିର, ଅନାଜ୍ଞାକାରୀ ପୁତ୍ର, ମିଥ୍ୟା ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରର କୃଷକମାନେ, ଅବମାନନାକାରୀ ନିର୍ମାତାମାନେ—ଏସବୁର ସମାନ ଚିତ୍ର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାପୀର ଅନୁଭବରେ ମିଳେ। ସେ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ ନ କଲେ, ଯେ ନିର୍ଣ୍ଣୟକୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ପୂର୍ବସୂଚିତ କରିଥିଲା, ସେହି ତାହାର ହେବ।” The Desire of Ages, 600.

ଏବଂ ସେଠାରେ ସାତଜଣ ରାଜା ଅଛନ୍ତି: ପାଞ୍ଚଜଣ ପତିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଜଣେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅନ୍ୟଜଣ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିନାହାନ୍ତି; ଏବଂ ସେ ଆସିବାବେଳେ, ସେଠାରେ ସେଠାକୁ ଅଳ୍ପ ସମୟ ରହିବାକୁ ହେବ। ଏବଂ ଯେ ପଶୁ ପୂର୍ବେ ଥିଲା, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ନାହିଁ, ସେହି ସେ ଅଷ୍ଟମ, ଏବଂ ସେ ସାତଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ, ଏବଂ ସେ ବିନାଶକୁ ଯାଉଛି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 17:10, 11.

“ଯୀଶୁ ଶୁଣୁଥିବା ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେହି ନ୍ୟାୟବିଚାରମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଘୋଷଣା କଲେ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ଧର୍ମଭ୍ରଷ୍ଟ ଇସ୍ରାଏଲ ଉପରେ ପତିତ ହେବାକୁ ଥିଲା, ଏବଂ ବିଶେଷକରି ସେହି ପ୍ରତିଫଳମୂଳକ ପ୍ରତିଶୋଧ ବିଷୟରେ, ଯାହା ମେସିହାଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବା ଓ କ୍ରୁଶରେ ବିଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆସିବ। ଭୟାବହ ପରିଣତିର ପୂର୍ବରୁ ଅସ୍ପଷ୍ଟତାହୀନ ଚିହ୍ନମାନେ ଦେଖାଯିବ। ଭୀତିଜନକ ସେହି ଘଡ଼ି ହଠାତ୍ ଓ ଦ୍ରୁତଗତିରେ ଆସିପହଞ୍ଚିବ। ଏବଂ ତାହା ପରେ ଉଦ୍ଧାରକ ତାଙ୍କ ଅନୁସରୀମାନଙ୍କୁ ସତର୍କ କରି କହିଲେ: ‘ଏହିକାରଣେ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦାନିଏଲ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁହାଯାଇଥିବା ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଘୃଣିତ ବସ୍ତୁକୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେଖିବ, (ଯେ ପଢ଼େ, ସେ ବୁଝୁ:) ତାହେଲେ ଯେମାନେ ଯିହୂଦିଆରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ ପଳାନ୍ତୁ।’ ମାଥିଉ 24:15, 16; ଲୂକ 21:20, 21। ଯେତେବେଳେ ରୋମୀୟମାନଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜକ ପତାକାମାନେ ସେହି ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ସ୍ଥାପିତ ହେବ, ଯାହା ନଗରପ୍ରାଚୀରର ବାହାରକୁ କିଛି ଫର୍ଲଙ୍ଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାରିତ ଥିଲା, ତେବେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁସରୀମାନେ ପଳାୟନରେ ନିରାପତ୍ତା ଖୋଜିବାକୁ ଥିଲେ। ସତର୍କବାଣୀର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଇଲେ, ଯେମାନେ ପଳାଇ ଉଦ୍ଧାର ପାଇବାକୁ ଚାହିବେ, ସେମାନେ କୌଣସି ବିଳମ୍ବ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସମଗ୍ର ଯିହୂଦିଆ ଦେଶରେ, ଏବଂ ଯିରୁଶାଲେମ ନଗର ମଧ୍ୟରେ ସୁଦ୍ଧା, ପଳାୟନର ସଙ୍କେତକୁ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ମାନ୍ୟ କରିବାକୁ ଥିଲା। ଯେ କୌଣସିଜଣ ଯଦି ଘରର ଛାଦ ଉପରେ ଥାଏ, ସେ ନିଜ ଘରକୁ ତଳକୁ ନମିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏକଥା ଯେ, ନିଜର ସର୍ବାଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଧନରତ୍ନ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସୁଦ୍ଧା ନୁହେଁ। ଯେମାନେ କ୍ଷେତ୍ର କିମ୍ବା ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରରେ କାମ କରୁଥିବେ, ସେମାନେ ଦିନର ଉତ୍ତାପରେ ପରିଶ୍ରମ କରୁଥିବାବେଳେ ପାଖକୁ ରଖିଥିବା ବାହ୍ୟବସ୍ତ୍ର ନେବା ପାଇଁ ଫେରିବାରେ ସମୟ ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେମାନେ ଗୋଟିଏ କ୍ଷଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱିଧା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ନହେଲେ ସେମାନେ ସାମାନ୍ୟ ଧ୍ୱଂସରେ ଜଡ଼ାଇଯିବେ।” The Great Controversy, 25.

ଯିରୁଶାଲେମ ଉପରେ ନ୍ୟାୟବିଚାରମୂଳକ ଦଣ୍ଡବିଧାନର ଆଗମନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଉଦ୍ଧାରକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆଉ ଗୋଟିଏ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ହେବ; ସେହି ଭୟାବହ ଉଜାଡ଼ତା ତାହାର କେବଳ ଏକ କ୍ଷୀଣ ଛାୟାମାତ୍ର ଥିଲା। ଚୟିତ ନଗରୀର ଭାଗ୍ୟରେ ଆମେ ସେହି ଜଗତର ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଦେଖିପାରୁ, ଯେଉଁଥି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କୃପାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଛି ଏବଂ ତାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ପାଦତଳେ ଦଳିଦେଇଛି। ଅପରାଧର ଦୀର୍ଘ ଶତାବ୍ଦୀଗୁଡ଼ିକ ଅବଧିରେ ପୃଥିବୀ ଯେ ମାନବୀୟ ଦୁଃଖକଷ୍ଟର ସାକ୍ଷୀ ହୋଇଆସିଛି, ସେହି ଅଭିଲେଖଗୁଡ଼ିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ଧକାରମୟ। ଏହାର ଚିନ୍ତନରେ ହୃଦୟ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ମନ ଦୁର୍ବଳ ପଡ଼ିଯାଏ। ସ୍ୱର୍ଗର ଅଧିକାରକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବାର ପରିଣାମ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଆସିଛି। କିନ୍ତୁ ଭବିଷ୍ୟତର ପ୍ରକାଶନମାନଙ୍କରେ ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଅନ୍ଧକାରମୟ ଏକ ଦୃଶ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ଅତୀତର ଅଭିଲେଖଗୁଡ଼ିକ,—ଉଥଳାପାଥଳା, ସଂଘର୍ଷ, ଓ ବିପ୍ଳବମାନଙ୍କର ସେହି ଦୀର୍ଘ ଶୋଭାଯାତ୍ରା, “ଯୋଧାର ଯୁଦ୍ଧ … ଗୋଲମାଲ ଶବ୍ଦ ସହିତ, ଏବଂ ରକ୍ତରେ ଲୁଟାଯାଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର” (Isaiah 9:5),—ଏହି ସବୁ କ’ଣ, ସେହି ଦିନର ଭୟାବହତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ନିରୋଧକ ଆତ୍ମା ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ହଟାଇ ଦିଆଯିବ, ଏବଂ ମାନବୀୟ ଆବେଗ ଓ ଶୈତାନୀ କ୍ରୋଧର ଉତ୍ସ୍ଫୋଟକୁ ଆଉ ସଂୟତ ରଖିବ ନାହିଁ! ସେତେବେଳେ ଜଗତ, ପୂର୍ବେ କେବେ ନ ଦେଖିଥିବା ପରି, ଶୟତାନଙ୍କ ଶାସନର ପରିଣାମଗୁଡ଼ିକୁ ଅବଲୋକନ କରିବ।

“କିନ୍ତୁ ସେହି ଦିନରେ, ଯେପରି ଯିରୂଶାଲେମର ବିନାଶ ସମୟରେ ଘଟିଥିଲା, ତେଣୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇବେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଯେଉଁ ପ୍ରତ୍ୟେକଜଣ ଜୀବିତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲିଖିତ ଭାବେ ପାଇଯିବେ। ଯିଶାୟ 4:3। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି ଯେ, ସେ ଦ୍ୱିତୀୟଥର ଆସିବେ, ନିଜ ବିଶ୍ୱସ୍ତମାନଙ୍କୁ ନିଜ ପାଖରେ ସଂଗ୍ରହ କରିବା ପାଇଁ: ‘ତେବେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଗୋତ୍ର ଶୋକ କରିବେ, ଏବଂ ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗର ମେଘମାଳାରେ ଶକ୍ତି ଓ ମହାମହିମା ସହିତ ଆସୁଥିବା ଦେଖିବେ। ଏବଂ ସେ ମହା ତୂର୍ୟଧ୍ୱନି ସହିତ ନିଜ ଦୂତମାନଙ୍କୁ ପଠାଇବେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଆକାଶର ଏକ ପ୍ରାନ୍ତରୁ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଚାରିଦିଗର ପବନରୁ ତାଙ୍କର ଚୟିତମାନଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରିବେ।’ ମାଥିଉ 24:30, 31। ତେବେ ଯେମାନେ ସୁସମାଚାରର ଅନାଜ୍ଞାକାରୀ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମୁଖର ଶ୍ୱାସଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିହ୍ନ ହେବେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଆଗମନର ଦୀପ୍ତିଦ୍ୱାରା ବିନଷ୍ଟ ହେବେ। 2 ଥେସଲନୀକୀୟ 2:8। ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ପରି, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନିଜେ ନିଜଙ୍କୁ ବିନାଶ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ନିଜ ଅଧର୍ମର କାରଣରେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି। ପାପମୟ ଜୀବନଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଏପରିଭାବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଅସମଞ୍ଜସତାରେ ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ମନ୍ଦତାଦ୍ୱାରା ଏପରି ଅଧପତିତ ହୋଇଯାଇଛି ଯେ, ତାଙ୍କର ମହିମାର ପ୍ରକାଶ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଭସ୍ମକାରୀ ଅଗ୍ନି ହୁଏ।”

“ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସାବଧାନ ରହୁନ୍ତୁ, କାହିଁକିନା ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ଶିକ୍ଷାକୁ ଅବହେଳା ନ କରନ୍ତୁ। ଯେପରି ସେ ଯେରୁଶାଲେମର ବିନାଶ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସତର୍କ କରି, ସମୀପବର୍ତ୍ତୀ ସର୍ବନାଶର ଏକ ଚିହ୍ନ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପଳାଇ ରକ୍ଷା ପାଇପାରିବେ; ସେହିପରି ସେ ଜଗତକୁ ଶେଷ ବିନାଶର ଦିନ ବିଷୟରେ ସତର୍କ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ତାହାର ସମୀପାଗମନର ଚିହ୍ନମାନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଯେକେହି ଇଚ୍ଛା କରିବେ ସେମାନେ ଆସୁଥିବା କ୍ରୋଧରୁ ପଳାଇପାରିବେ। ଯୀଶୁ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି: ‘ସୂର୍ଯ୍ୟରେ, ଚନ୍ଦ୍ରରେ, ଏବଂ ତାରାମାନଙ୍କରେ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯିବ; ଏବଂ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଜାତିମାନଙ୍କର ସଙ୍କଟ ହେବ।’ Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24–26; Revelation 6:12–17. ତାଙ୍କ ଆଗମନର ଏହି ପୂର୍ବସୂଚକମାନଙ୍କୁ ଯେମାନେ ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ‘ଜାଣିବା ଉଚିତ୍ ଯେ ସେ ନିକଟରେ, ଦ୍ୱାରପାଖରେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।’ Matthew 24:33. ‘ଏହେତୁ ତୁମେମାନେ ଜାଗ୍ରତ ରୁହ,’ ଏହିହେଉଛି ତାଙ୍କ ସତର୍କବାଣୀ। Mark 13:35. ଯେମାନେ ଏହି ସତର୍କବାର୍ତ୍ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯିବେ ନାହିଁ, ଯେଣେ ସେହି ଦିନ ସେମାନଙ୍କୁ ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ଅବସ୍ଥାରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବ। କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ଜାଗ୍ରତ ରହିବେ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ‘ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦିନ ରାତ୍ରିରେ ଚୋର ପରି ଆସେ।’ 1 Thessalonians 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

“କିନ୍ତୁ ଆଲୋକର ରାଜକୁମାର ଓ ଅନ୍ଧକାରର ରାଜକୁମାରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଏକତା ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଅନୁସରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଏକତା ହୋଇପାରେ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଏକତାବଦ୍ଧ ହେବାକୁ ସମ୍ମତ ହେଲେ, ଯେମାନେ କେବଳ ଅର୍ଧେକ ଭାବରେ ପୌତ୍ତଳିକତାରୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏମିତି ଗୋଟିଏ ପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ସତ୍ୟରୁ ଆଉ ଆଉ ଦୂରକୁ ନେଇଗଲା। ସାତାନ ଆନନ୍ଦେ ଉଲ୍ଲସିତ ହେଲା ଯେ ସେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁସରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏତେ ବଡ଼ ସଂଖ୍ୟାକୁ ପ୍ରତାରିତ କରିବାରେ ସଫଳ ହୋଇଛି। ପରେ ସେ ଏହିମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ଅଧିକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପ୍ରୟୋଗ କଲା, ଏବଂ ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ରହିଥିଲେ ସେମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଯାତନା କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରିତ କଲା। ସତ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ବିଶ୍ୱାସକୁ କିପରି ବିରୋଧ କରିବାକୁ ହୁଏ, ଏହା ସେମାନଙ୍କ ପରି ଆଉ କେହି ଏତେ ଭଲଭାବେ ବୁଝିନଥିଲେ, ଯେମାନେ କେବେକି ତାହାର ପକ୍ଷସମର୍ଥକ ଥିଲେ; ଏବଂ ଏହି ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟମାନେ, ନିଜମାନଙ୍କ ଅର୍ଧ-ପୌତ୍ତଳିକ ସହଚରମାନଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଶିକ୍ଷାମାନଙ୍କର ସର୍ବାଧିକ ମୂଳଭୂତ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ନିଜମାନଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପରିଚାଳିତ କଲେ।

“ଯେମାନେ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯାଜକୀୟ ବସ୍ତ୍ରରେ ଛଦ୍ମବେଶ ଧାରଣ କରି ମଣ୍ଡଳୀଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରାଯାଇଥିବା ପ୍ରବଞ୍ଚନାମାନଙ୍କ ଓ ଘୃଣାସ୍ପଦ କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଟଳ ରହିବା ନିମନ୍ତେ ଏକ ନିରାଶାଜନକ ସଂଘର୍ଷ ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇଥିଲା। ବାଇବେଲକୁ ବିଶ୍ୱାସର ମାନଦଣ୍ଡ ଭାବେ ସ୍ୱୀକାର କରାଯାଉ ନଥିଲା। ଧର୍ମୀୟ ସ୍ୱାଧୀନତାର ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ବିଧର୍ମ ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଯେମାନେ ତାହାର ସମର୍ଥନ କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଘୃଣା କରାଯାଉଥିଲା ଓ ନିଷିଦ୍ଧ ଘୋଷିତ କରାଯାଉଥିଲା।”

“ଦୀର୍ଘ ଏବଂ କଠୋର ସଂଘର୍ଷ ପରେ, ବିଶ୍ୱସ୍ତ ସେହି ଅଳ୍ପସଂଖ୍ୟକ ଲୋକ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ ଯେ, ଯଦି ସେହି ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ କଳିସିଆ ତଥାପି ମିଥ୍ୟା ଓ ପ୍ରତିମାପୂଜାରୁ ନିଜକୁ ମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥାଏ, ତେବେ ସେମାନେ ତାହା ସହିତ ସମସ୍ତ ଐକ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେବେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଯଦି ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟକୁ ଅନୁଗତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ତେବେ ପୃଥକ୍କରଣ ଏକ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନିବାର୍ୟତା ଥିଲା। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା ପାଇଁ ଘାତକ ଭ୍ରାନ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ସହନ କରିବାକୁ ସାହସ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏମିତି ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ନାହିଁ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ଓ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସକୁ ବିପଦଗ୍ରସ୍ତ କରିଦେଇଥାନ୍ତା। ଶାନ୍ତି ଓ ଐକ୍ୟ ସୁନିଶ୍ଚିତ କରିବା ପାଇଁ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ବିଶ୍ୱସ୍ତତା ସହିତ ସମନ୍ୱୟଶୀଳ ଯେକୌଣସି ରିଆୟତି କରିବାକୁ ସେମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ, ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ବଳିଦାନ କରି କ୍ରୟ କରାଯାଇଥିବା ଶାନ୍ତିର ମୂଲ୍ୟ ଅତ୍ୟଧିକ ହୋଇଯିବ। ଯଦି ଐକ୍ୟ କେବଳ ସତ୍ୟ ଓ ଧାର୍ମିକତା ସହିତ ସମଝୌତା କରିବା ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ସୁନିଶ୍ଚିତ ହୋଇପାରେ, ତେବେ ପାର୍ଥକ୍ୟ ରହୁ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ ରହୁ।” The Great Controversy, 45.

“ଅନନ୍ତକାଳ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇ ରହିଛି। ପର୍ଦ୍ଦା ଉଠାଯିବାକୁ ଯାଉଛି। ଆମେ, ଯେମାନେ ଏହି ଗମ୍ଭୀର, ଦାୟିତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରିଛୁ, ଆମେ କ’ଣ କରୁଛୁ, କ’ଣ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁଛୁ, ଯେ ଆମ ସ୍ୱାର୍ଥପର ସୁଖସୁବିଧାପ୍ରିୟତାକୁ ଆକଳି ଧରି ରଖୁଛୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମ ଚାରିପାଖରେ ଆତ୍ମାମାନେ ବିନଶ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି? ଆମ ହୃଦୟ କି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କଠୋର ହୋଇଯାଇଛି? ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ପରିତ୍ରାଣ ପାଇଁ ଆମ ପାଖରେ କରିବାକୁ ଏକ କାମ ଅଛି ବୋଲି ଆମେ କି ଅନୁଭବ କରିପାରୁନାହୁଁ କିମ୍ବା ବୁଝିପାରୁନାହୁଁ? ଭାଇମାନେ, ତୁମେ କି ସେହି ଶ୍ରେଣୀର, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଆଖି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ କାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ? ପରମେଶ୍ୱର ତୁମମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାର ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା କଥା କି ବୃଥା ହୋଇଛି? ସେ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ସତର୍କବାଣୀ ପଠାଇଥିବା କଥା କି ବୃଥା ହୋଇଛି? ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଯାହା ଆସିବାକୁ ଯାଉଛି, ସେ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଅନନ୍ତ ସତ୍ୟର ଘୋଷଣାଗୁଡ଼ିକୁ କି ତୁମେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନ୍ୟାୟବିଚାର ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଝୁଲି ରହିଛି ବୋଲି କି ତୁମେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛ, ଏବଂ ତଥାପି କି ତୁମେ ଆରାମରେ, ଅଲସ, ଅସାବଧାନ, ଭୋଗବିଳାସପ୍ରିୟ ହୋଇ ବସି ରହିପାରୁଛ?”

“ଏବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜଗତରେ ନିଜମାନଙ୍କର ସ୍ନେହ ବାନ୍ଧି ରଖିବା କିମ୍ବା ନିଜମାନଙ୍କର ଧନଭଣ୍ଡାର ସଞ୍ଚୟ କରିବାର ସମୟ ନୁହେଁ। ସେହି ସମୟ ଆଉ ବହୁତ ଦୂରେ ନୁହେଁ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ଆମେ ମଧ୍ୟ ଉଜାଡ଼ ଓ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକରେ ଆଶ୍ରୟ ଖୋଜିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବୁ। ଯେପରି ରୋମୀୟ ସେନାବଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେରୁଶାଲେମର ଘେରାଉ ଯିହୂଦିଆର ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପଳାୟନର ସଙ୍କେତ ଥିଲା, ସେପରି ପାପାଳ ସବ୍ବାଥକୁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରୁଥିବା ଆଜ୍ଞାରେ ଆମ ଜାତିର ପକ୍ଷରୁ ଶକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରିବା ଆମ ପାଇଁ ଏକ ଚେତାବନୀ ହେବ। ସେତେବେଳେ ବଡ଼ ସହରଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିବାର ସମୟ ହେବ, ଏବଂ ପରେ ଛୋଟ ସହରଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ପର୍ବତମାଳା ମଧ୍ୟରେ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ଅବସ୍ଥିତ ନିବୃତ ଗୃହଗୁଡ଼ିକୁ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାର ସମୟ ହେବ। ଏବଂ ଏବେ, ଏଠାରେ ମହଙ୍ଗା ବାସସ୍ଥାନ ଖୋଜିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ, ଆମେ ଏକ ଭଲ ଦେଶକୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଦେଶକୁ, ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ। ଆତ୍ମତୃପ୍ତି ପାଇଁ ଆମର ସମ୍ପତ୍ତି ବ୍ୟୟ କରିବାର ପରିବର୍ତ୍ତେ, ଆମେ ମିତବ୍ୟୟୀ ହେବାକୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଉଚିତ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପିତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରତିଭା ଜଗତକୁ ଚେତାବନୀ ଦେବାରେ ତାଙ୍କର ମହିମା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହେବା ଉଚିତ। ସହରଗୁଡ଼ିକରେ ତାଙ୍କର ସହକର୍ମୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ କରିବାକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଏକ କାମ ଅଛି। ଆମର ମିଶନଗୁଡ଼ିକ ଅବ୍ୟାହତ ରଖାଯିବା ଉଚିତ; ନୂତନ ମିଶନ ଆରମ୍ଭ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଏହି କାମକୁ ସଫଳତାର ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟଳ୍ପ ବ୍ୟୟ ହେଲେ ଚାଲିବ ନାହିଁ। ଉପାସନାଳୟଗୁଡ଼ିକ ଆବଶ୍ୟକ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏହି ସମୟ ପାଇଁ ଥିବା ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଶୁଣିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଇପାରିବ। ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ହିଁ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କର ଭଣ୍ଡାରୀମାନଙ୍କ ନିକଟେ ଧନରାଶି ଅର୍ପଣ କରିଛନ୍ତି। ତୁମମାନଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ସାଂସାରିକ ଉଦ୍ୟମଗୁଡ଼ିକରେ ବନ୍ଧି ରଖନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଯେପରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ। ତୁମର ସମ୍ପଦକୁ ସେଠାରେ ଆଣ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ତାହାକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ହିତରେ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବ। ତୁମମାନଙ୍କର ଧନଭଣ୍ଡାରକୁ ଆଗରୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପଠାଇ ଦିଅ।” Testimonies, volume 5, 464.