ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ - ସଂଖ୍ୟା ପଚାଶ

ତାହାପରେ ମୁଁ ଜଣେ ପବିତ୍ରଜନଙ୍କୁ କହୁଥିବା ଶୁଣିଲି; ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପବିତ୍ରଜନ ସେହି କହୁଥିବା ପବିତ୍ରଜନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ନିତ୍ୟ ବଳିଦାନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଦର୍ଶନ, ଏବଂ ଉଜାଡ଼ କରୁଥିବା ଅପରାଧ ସମ୍ବନ୍ଧରେ, ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ଓ ସେନାଦଳ ଉଭୟକୁ ପାଦତଳେ ଦଳିତ ହେବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯିବା—ଏହା କେତେଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ?” ସେ ମୋତେ କହିଲେ, “ଦୁଇ ହଜାର ତିନି ଶତ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ; ତାହାପରେ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯିବ।” ଦାନିଏଲ 8:13, 14.

“ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ତଥ୍ୟର ନିଜସ୍ୱ ତାତ୍ପର୍ୟ ଅଛି। ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଠନଟି, ତାହାର ପରିକଳ୍ପନା ଓ କାର୍ଯ୍ୟନିଷ୍ପାଦନରେ, ତାହାର ରଚୟିତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ବହନ କରେ। ଏପରି ଗଠନକୁ ଅନନ୍ତଙ୍କ ମନ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମନ ନ ଉଦ୍ଭାବନ କରିପାରିଥାନ୍ତା, ନ ଗଢ଼ିପାରିଥାନ୍ତା।” Education, 123.

“ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ଅଧିକ ନିକଟ ଏବଂ ଗଭୀର ଅଧ୍ୟୟନର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି। ବିଶେଷକରି ଦାନିଏଲ ଓ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟକୁ ଆମର କାର୍ଯ୍ୟର ଇତିହାସରେ ପୂର୍ବେ କେବେ ନହୋଇଥିବା ପରି ଧ୍ୟାନ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ରୋମୀୟ ଶକ୍ତି ଓ ପାପାତ୍ୱ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କେତେକ ବିଷୟରେ ଆମର କହିବାକୁ ସମ୍ଭବତଃ କମ୍ ଥାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନେ ଓ ପ୍ରେରିତମାନେ ଯାହା ଲେଖିଛନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ଆମେ ଲୋକଙ୍କର ଧ୍ୟାନ ଆକର୍ଷଣ କରିବା ଉଚିତ। ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ପ୍ରଦାନ କରିବାରେ ଓ ଚିତ୍ରିତ ଘଟଣାବଳୀରେ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଏପରି ଭାବରେ ବିନ୍ୟାସ କରିଛନ୍ତି ଯେ, ମାନବ କର୍ମୀକୁ ଦୃଷ୍ଟିର ଅଗୋଚରରେ ରଖାଯାଉ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୁକ୍କାୟିତ କରାଯାଉ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର ଓ ତାଙ୍କର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉଚ୍ଚସ୍ଥାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଉ।”

“ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ ପଢ଼। ସେଠାରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କର ଇତିହାସକୁ ବିନ୍ଦୁ ବିନ୍ଦୁ କରି ସ୍ମରଣ କର। ରାଜନୀତିଜ୍ଞମାନଙ୍କୁ, ସଭାମାନଙ୍କୁ, ପ୍ରବଳ ସେନାବଳକୁ ଦେଖ, ଏବଂ ଦେଖ କିପରି ପରମେଶ୍ୱର ମନୁଷ୍ୟର ଗର୍ବକୁ ନମ୍ର କରିବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଏବଂ ମାନବୀୟ ମହିମାକୁ ଧୂଳିରେ ମିଶାଇଦେଲେ। କେବଳ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମହାନ ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଛି। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦଷ୍ଟାଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ପ୍ରବଳ ଶାସକଙ୍କୁ ପତିତ କରୁଥିବା ଏବଂ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରୁଥିବାରେ ଦେଖାଯାଏ। ସେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସମ୍ରାଟ୍‌ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ—ନିଜର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ—ଦିନମାନଙ୍କର ପ୍ରାଚୀନ, ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଉତ୍ସ, ବର୍ତ୍ତମାନର ଶାସକ, ଭବିଷ୍ୟତର ପ୍ରକାଶକ। ପଢ଼ ଏବଂ ବୁଝ, କିପରି ଦରିଦ୍ର, କିପରି ଦୁର୍ବଳ, କିପରି ଅଳ୍ପାୟୁ, କିପରି ଭ୍ରାନ୍ତିପ୍ରବଣ, କିପରି ଦୋଷୀ ଅଟେ ମନୁଷ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ଅସାରତା ଦିଗରେ ଉନ୍ନତ କରେ।”

“ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଯିଶାୟାଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମକୁ ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି, ଧ୍ୟାନର ପ୍ରମୁଖ ବିଷୟରୂପେ—ଖ୍ରୀଷ୍ଟରେ ପ୍ରକାଶିତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି—ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରନ୍ତି। ‘କାରଣ ଆମ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଆମ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ପୁତ୍ର ଦିଆଯାଇଛି; ଏବଂ ଶାସନ ତାଙ୍କ କନ୍ଧ ଉପରେ ରହିବ; ଏବଂ ତାଙ୍କ ନାମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର, ପରାମର୍ଶଦାତା, ପରାକ୍ରମୀ ଈଶ୍ୱର, ଅନନ୍ତକାଳୀନ ପିତା, ଶାନ୍ତିର ରାଜକୁମାର ବୋଲି କୁହାଯିବ’ [ଯିଶାୟା 9:6]।

ଦାନିଏଲ ଯେ ଆଲୋକ ସିଧାସଳଖ ଭାବେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ସେହିଟି ବିଶେଷତଃ ଏହି ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଶିନାରର ମହାନ ନଦୀମାନେ ଉଲାଇ ଓ ହିଦ୍ଦେକେଲର କୂଳେ ସେ ଯେ ଦର୍ଶନଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏବେ ପୂରଣ ହେବାର ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଅଛି, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଶୀଘ୍ରହି ଘଟିଯିବ।

“ଦାନିଏଲଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମାନ ଯେତେବେଳେ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେ ସମୟରେ ଯିହୂଦୀ ଜାତିର ପରିସ୍ଥିତିକୁ ବିଚାର କର। ଇସ୍ରାଏଲୀୟମାନେ ବନ୍ଦୀତ୍ୱରେ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ମନ୍ଦିର ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ମନ୍ଦିରର ସେବା ବନ୍ଦ ହୋଇଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର ଧର୍ମ ବଳିଦାନ-ପ୍ରଣାଳୀର ଆଚାର-ବିଧିମାନଙ୍କୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ରହିଥିଲା। ସେମାନେ ବାହ୍ୟ ରୂପଗୁଡ଼ିକୁ ସର୍ବପ୍ରଧାନ କରିଦେଇଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟ ଉପାସନାର ଆତ୍ମାକୁ ହରାଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସେବାମାନେ ଅଜାତିୟତାର ପରମ୍ପରା ଏବଂ ପ୍ରଥାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ବଳିଦାନୀୟ କ୍ରିୟାବିଧି ପାଳନ କରୁଥିବାବେଳେ ସେମାନେ ଛାୟାଠାରୁ ପରେ ଥିବା ସାରତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖୁ ନଥିଲେ। ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ—ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ପାପ ପାଇଁ ସତ୍ୟ ଅର୍ପଣକୁ—ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ। ପ୍ରଭୁ ଜନମାନଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀତ୍ୱରେ ନେଇଯିବା ପାଇଁ ଏବଂ ମନ୍ଦିରର ସେବା ବନ୍ଦ କରାଇବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଯେଣୁ ବାହ୍ୟ ଆଚାରମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଧର୍ମର ସମସ୍ତ ସାର ହୋଇନଯାଅନ୍ତୁ। ସେମାନଙ୍କର ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଏବଂ ଆଚରଣ ଅଜାତିୟତାରୁ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯିବା ଦରକାର ଥିଲା। ଆଚାରମୂଳକ ସେବା ବନ୍ଦ ହେଲା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ହୃଦୟର ସେବା ପୁନରୁଜ୍ଜୀବିତ ହେଉ। ବାହ୍ୟ ମହିମା ଅପସାରିତ ହେଲା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମିକତା ପ୍ରକାଶିତ ହେଉ।”

“ସେମାନଙ୍କ ବନ୍ଦୀତ୍ୱର ଦେଶରେ, ଯେପରି ସେହି ଲୋକମାନେ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିର ବାହ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ନଥିଲା; କିନ୍ତୁ ଧର୍ମତାର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମୟ କିରଣ ସେମାନଙ୍କର ମନ ଓ ହୃଦୟରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ନମ୍ରତା ଓ ବିପଦରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଡାକିଲେବେଳେ, ତାଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦର୍ଶୀମାନଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦିଆଗଲା, ଯେଉଁମାନେ ଭବିଷ୍ୟତର ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ଉନ୍ମୋଚିତ କଲେ—ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାର କରୁଥିବାମାନଙ୍କର ପତନ, ମୁକ୍ତିଦାତାଙ୍କର ଆଗମନ, ଏବଂ ଅନନ୍ତ ରାଜ୍ୟର ସ୍ଥାପନା।” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

“ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରବାକ୍ୟଠାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ, ଯେଉଁ ଶାସ୍ତ୍ରବାକ୍ୟଟି ଆଡଭେଣ୍ଟ ବିଶ୍ୱାସର ଭିତ୍ତି ଏବଂ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସ୍ତମ୍ଭ ଉଭୟ ଥିଲା, ସେହି ଘୋଷଣା ଏହା ଥିଲା, ‘ଦୁଇ ହଜାର ତିନିଶେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ; ତାହା ପରେ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ଶୁଦ୍ଧିକୃତ ହେବ।’ [Daniel 8:14.] ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶୀଘ୍ର ଆଗମନରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକ ପରିଚିତ ଥିଲା। ହଜାର ହଜାର ଲୋକଙ୍କ ଅଧରରେ ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ତାଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସର ପରିଚୟବାକ୍ୟ ଭାବେ ପୁନରୁକ୍ତ ହେଉଥିଲା। ସମସ୍ତେ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ ଯେ, ଏଥିରେ ପୂର୍ବକଥିତ ଘଟଣାମାନଙ୍କ ଉପରେ ତାଙ୍କର ସର୍ବାଧିକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଆଶା ଏବଂ ସର୍ବାଧିକ ସ୍ନେହଭାଜନ ଆକାଙ୍କ୍ଷା ନିର୍ଭର କରୁଥିଲା। ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ଦିନଗୁଡ଼ିକ 1844 ମସିହାର ଶରତ୍ ଋତୁରେ ସମାପ୍ତ ହେବ ବୋଲି ଦେଖାଯାଇଥିଲା। ଅନ୍ୟ ସମଗ୍ର ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ଜଗତଙ୍କ ସହ ସମାନ ଭାବରେ, ସେତେବେଳେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ଯେ ପୃଥିବୀ, କିମ୍ବା ତାହାର କୌଣସି ଅଂଶ, ସେହି ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ଅଟେ। ସେମାନେ ବୁଝିଥିଲେ ଯେ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ଶୁଦ୍ଧିକରଣର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଶେଷ ମହାଦିନର ଅଗ୍ନିଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀର ପବିତ୍ରୀକରଣ, ଏବଂ ଏହା ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ସମୟରେ ଘଟିବ। ଏହିପରି, ଏହି ନିଷ୍କର୍ଷକୁ ଆସାଯାଇଥିଲା ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ 1844 ମସିହାରେ ପୃଥିବୀକୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଆସିବେ।”

“କିନ୍ତୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ବିତିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇନଥିଲେ। ବିଶ୍ୱାସୀମାନେ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବଚନ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ; ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସେମାନଙ୍କର ବ୍ୟାଖ୍ୟା ନିଶ୍ଚୟ ତ୍ରୁଟିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା; କିନ୍ତୁ ତ୍ରୁଟି କେଉଁଠାରେ ଥିଲା? ଅନେକେ ଅବିବେକପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏହି କଠିନତାର ଗୁଠିକୁ କାଟିଦେଲେ, ଏହା ଅସ୍ୱୀକାର କରି ଯେ 2300 ଦିନ 1844 ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଏହା ପାଇଁ କୌଣସି କାରଣ ଦିଆଯାଇପାରୁନଥିଲା, ଏହି କଥା ବ୍ୟତୀତ ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସେମାନେ ଯେ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ଆଶା କରିଥିଲେ, ସେହି ସମୟରେ ଆସିନଥିଲେ। ସେମାନେ ତର୍କ କରୁଥିଲେ ଯେ ଯଦି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀୟ ଦିନଗୁଡ଼ିକ 1844 ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଅଗ୍ନିଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀର ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ମାଧ୍ୟମରେ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ପାଇଁ ତାହାବେଳେ ଫେରିଆସିଥାନ୍ତା; ଏବଂ ଯେହେତୁ ସେ ଆସିନଥିଲେ, ତେଣୁ ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ସମାପ୍ତ ହୋଇନଥିବା ନିଶ୍ଚିତ।”

“ଏହି ନିଷ୍କର୍ଷକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାର ଅର୍ଥ ଥିଲା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିଗୁଡ଼ିକର ପୂର୍ବତନ ଗଣନାକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବା। 2300 ଦିନର ଆରମ୍ଭ ଯେ ଯିରୂଶାଲେମର ପୁନଃସ୍ଥାପନ ଓ ନିର୍ମାଣ ପାଇଁ ଆର୍ଟାକ୍ସର୍କସଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ କରାଯାଇଥିବା ସମୟରୁ, ଅର୍ଥାତ୍ B. C. 457 ମସିହାର ଶରତ୍କାଳରୁ, ହେଉଥିବା ବୋଲି ପାଇଯାଇଥିଲା। ଏହାକୁ ଆରମ୍ଭବିନ୍ଦୁ ଭାବେ ଧରିଲେ, ଦାନିଏଲ 9:25–27ରେ ଏହି ସମୟାବଧିର ବ୍ୟାଖ୍ୟାରେ ପୂର୍ବବାଣୀ କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଘଟଣାର ପ୍ରୟୋଗରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସମନ୍ୱୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଉଣସତ୍ତର ସପ୍ତାହ, ଅର୍ଥାତ୍ 2300 ବର୍ଷର ପ୍ରଥମ 483 ବର୍ଷ, ମସୀହା, ଅଭିଷିକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଥିଲା; ଏବଂ A. D. 27 ମସିହାରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବପ୍ତିସ୍ମା ଓ ଅଭିଷେକ ସେହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ପୂରଣ କରିଥିଲା। ସତରତମ ସପ୍ତାହର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ମସୀହାଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରାଯିବାକୁ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ବପ୍ତିସ୍ମା ପରେ ସାଢ଼େ ତିନି ବର୍ଷ ପରେ, A. D. 31 ମସିହାର ବସନ୍ତକାଳରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ କ୍ରୁଶରୋହଣ କରାଯାଇଥିଲା। ସତର ସପ୍ତାହ, ଅର୍ଥାତ୍ 490 ବର୍ଷ, ବିଶେଷକରି ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ହେବାକୁ ଥିଲା। ଏହି ସମୟାବଧିର ଶେଷରେ, ଏହି ଜାତି ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଯାତନା ଦ୍ୱାରା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନକୁ ମୋହରାଙ୍କିତ କଲା, ଏବଂ A. D. 34 ମସିହାରେ ପ୍ରେରିତମାନେ ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କ ଦିଗକୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ। ଏପରିଭାବେ 2300 ବର୍ଷର ପ୍ରଥମ 490 ବର୍ଷ ଶେଷ ହେବା ପରେ, 1810 ବର୍ଷ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲା। A. D. 34 ଠାରୁ 1810 ବର୍ଷ ବଢ଼ି 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ। ‘ତାହା ପରେ,’ ଦୂତ କହିଲେ, ‘ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯିବ।’ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ସମସ୍ତ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ବିଶେଷ ନିର୍ଦ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ନିର୍ବିବାଦରୂପେ ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଗଣନାନୁସାରେ ସବୁକିଛି ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ସମନ୍ୱିତ ଥିଲା, କେବଳ ଏତିକି ଦେଖାଯାଇନଥିଲା ଯେ 1844 ମସିହାରେ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ କୌଣସି ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା। ସେ ସମୟରେ ଦିନଗୁଡ଼ିକର ଶେଷ ହୋଇନଥିଲା ବୋଲି ଅସ୍ୱୀକାର କରିବାର ଅର୍ଥ ଥିଲା ସମଗ୍ର ପ୍ରଶ୍ନକୁ ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ଫେଳାଇଦେବା, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଅସନ୍ଦିଗ୍ଧ ପୂରଣ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିବା ଅବସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବା।”

“କିନ୍ତୁ ମହା ଆଗମନ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ନେତ୍ରୃତ୍ୱ କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ମହିମା ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଏହାକୁ ଅନ୍ଧକାର ଓ ନିରାଶାରେ ଶେଷ ହେବାକୁ, ମିଥ୍ୟା ଓ ଉନ୍ମାଦପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତେଜନା ବୋଲି ନିନ୍ଦିତ ହେବାକୁ ଅନୁମତି ଦେବେ ନାହିଁ। ସେ ନିଜ ବାକ୍ୟକୁ ସନ୍ଦେହ ଓ ଅନିଶ୍ଚିତତାରେ ଜଡିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଛାଡ଼ି ଦେବେ ନାହିଁ। ଯଦ୍ୟପି ଅନେକେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ନିଜମାନଙ୍କର ପୂର୍ବତନ ଗଣନାକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କଲେ ଏବଂ ତାହାର ଉପରେ ଆଧାରିତ ଆନ୍ଦୋଳନର ସଠିକତାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ, ତଥାପି ଅନ୍ୟମାନେ ସେହି ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଅନୁଭବର ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଅନିଚ୍ଛୁକ ଥିଲେ, ଯେଗୁଡ଼ିକ ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କର ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମର୍ଥିତ ଥିଲା। ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କଲେ ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମାନଙ୍କର ଅଧ୍ୟୟନରେ ସେମାନେ ବ୍ୟାଖ୍ୟାର ଶୁଦ୍ଧ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲାଭ କରାଯାଇଥିବା ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦୃଢ଼ଭାବରେ ଧରି ରଖିବା ଓ ବାଇବେଲୀୟ ଅନୁସନ୍ଧାନର ସେହି ଏକେ ପଥକୁ ଜାରି ରଖିବା ସେମାନଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଥିଲା। ଗଭୀର ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନକୁ ପୁନର୍ବିଚାର କଲେ, ଏବଂ ନିଜମାନଙ୍କର ଭୁଲକୁ ଆବିଷ୍କାର କରିବା ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଅଧ୍ୟୟନ କଲେ। ଯେହେତୁ ସେମାନେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିର ନିଜମାନଙ୍କ ଗଣନାରେ କୌଣସି ତ୍ରୁଟି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେହିହେତୁ ସେମାନେ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ବିଷୟକୁ ଅଧିକ ସନ୍ନିକଟଭାବେ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ ହେଲେ।” The Great Controversy, 409, 410.

“ମୁଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ ଆଶାରେ, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବାରେ ଦେଖିଲି। କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟ-ଅବଧିଗୁଡ଼ିକର ଗଣନାରେ ଥିବା ଏକ ତ୍ରୁଟିକୁ ତାଙ୍କର ହସ୍ତ ଆବୃତ କଲା। ଯେମାନେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ତ୍ରୁଟିକୁ ଆବିଷ୍କାର କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସମୟର ବିରୋଧ କରୁଥିବା ସବୁଠାରୁ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଦେଖିବାରେ ବିଫଳ ହେଲେ। ଈଶ୍ୱର ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ଲୋକମାନେ ନିରାଶାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବେ। ସେହି ସମୟ ଅତିକ୍ରମ ହେଲା, ଏବଂ ଯେମାନେ ସେମାନଙ୍କ ତାରକଙ୍କ ପ୍ରତି ଆନନ୍ଦିତ ଅପେକ୍ଷାରେ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ, ସେମାନେ ଦୁଃଖିତ ଓ ହତୋତ୍ସାହ ହେଲେ; ଯେତେବେଳେ ଯେମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କ ଆଗମନକୁ ପ୍ରେମ କରିନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୟବଶତଃ ଏହି ସନ୍ଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଆଶାକୃତ ସମୟରେ ସେ ଆସିଲେ ନାହିଁ ବୋଲି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ବାହ୍ୟ ସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତି ହୃଦୟକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିନଥିଲା ଏବଂ ଜୀବନକୁ ପବିତ୍ର କରିନଥିଲା। ସମୟର ଅତିକ୍ରମଣ ଏପରି ହୃଦୟଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ପାଇଁ ଭଲଭାବେ ଗଣନା କରାଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଫେରିଯାଇ ସେହି ଦୁଃଖଭାରାକ୍ରାନ୍ତ, ନିରାଶ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଉପହାସ କଲେ, ଯେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ସେମାନଙ୍କ ତାରକଙ୍କ ଆଗମନକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିଲେ। ପରୀକ୍ଷାର ଘଡ଼ିରେ କେଉଁମାନେ ସଙ୍କୋଚ କରି ପଛକୁ ଫେରିଯିବେ, ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ପାଇଁ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରି ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅନୁସନ୍ଧାନମୂଳକ ପରୀକ୍ଷା ଦେଇଥିବାରେ ମୁଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜ୍ଞାନକୁ ଦେଖିଲି।”

“ଯୀଶୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସେନା ସହାନୁଭୂତି ଓ ପ୍ରେମ ସହିତ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମଧୁର ଆଶାପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ ନିଜ ପ୍ରାଣର ପ୍ରିୟତମଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ପରୀକ୍ଷାର ଘଡ଼ିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିବା ପାଇଁ ଦୂତମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ମଣ୍ଡରାଉଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ସେହି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଗଲେ, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧ ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲା, କାରଣ ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଥିବା ଆଲୋକକୁ ସେମାନେ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ ନାହିଁ। ସେହି ବିଶ୍ୱସ୍ତ, ନିରାଶ ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବୁଝିପାରୁ ନଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ କାହିଁକି ଆସିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇନଥିଲେ। ପୁନର୍ବାର ସେମାନେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିଗୁଡ଼ିକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ନିଜ ନିଜ ବାଇବେଲଙ୍କ ପାଖକୁ ପରିଚାଳିତ ହେଲେ। ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ ଉପରୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ହସ୍ତ ହଟାଇ ଦିଆଗଲା, ଏବଂ ଭୁଲଟିର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଗଲା। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିଗୁଡ଼ିକ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚୁଥିଲା, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିଗୁଡ଼ିକ 1843 ରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଯେ ସମାନ ସାକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ, ତାହା ମଧ୍ୟ ଏହା ପ୍ରମାଣ କଲା ଯେ ସେଗୁଡ଼ିକ 1844 ରେ ସମାପ୍ତ ହେବ।” Early Writings, 235–237.

“ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଜଗତକୁ ଏକ ଏପରି ପାଠ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ମନ ଓ ଆତ୍ମାରେ ଖୋଦା ହେଇରହିବା ଉଚିତ। ସେ କହିଥିଲେ, ‘ଏହାହିଁ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ, ଯେ ସେମାନେ ତୁମକୁ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱର ଭାବେ ଓ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କୁ ତୁମେ ପଠାଇଛ, ଜାଣନ୍ତୁ।’ କିନ୍ତୁ ଶୟତାନ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ମନରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି କହେ, ଏହା କର କିମ୍ବା ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କର, ତେବେ ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଦୃଶ ହେବ। କପଟପୂର୍ଣ୍ଣ ତର୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ଆଦାମ ଓ ହବାଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ କରାଇଲା, ଏବଂ ସେହି ବାକ୍ୟର ସ୍ଥାନରେ ଏକ ଏପରି ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଲା, ଯାହା ଅପରାଧ ଓ ଅବାଧ୍ୟତାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲା। ଏବଂ ଏଦେନରେ ଯାହା ସେ କରିଥିଲା, ଆଜି ମଧ୍ୟ ତାହାର କୁତର୍କ ସେହି କାମ ହିଁ କରୁଛି। ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆମ ଜଗତକୁ ଆସିଲେ, ସେ ନମ୍ର ମାଛଧରାଳିମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀର ଭିତ୍ତିସ୍ୱରୂପ ବାଛିନେଲେ। ଏହି ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଓ କାର୍ଯ୍ୟଭାରର ସ୍ୱଭାବ ବୁଝାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ସୀମିତ ବୁଝିବାକ୍ଷମତା ତାଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଆରୋପ କଲା। ସେମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଫରିଶୀମାନଙ୍କ କଥାଗୁଡ଼ିକ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ, ଏହିକାରଣରୁ ସେମାନେ ଯାହା ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ତାହାର ଅନେକ ଅଂଶ ଅସତ୍ୟ ଥିଲା। ଏବଂ ଯଦିଓ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପାଖରେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଅନେକ କଥା ଥିଲା, ତଥାପି ସେ ଯାହା କହିବାକୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ତାହାର ଅନେକ ଅଂଶ ସେମାନେ ଶୁଣିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ଥିଲେ।”

“ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏହି ସମୟର ଧର୍ମାଚାରୀମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଭ୍ରାନ୍ତ ଭାବଧାରାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖନ୍ତି ଯେ ସତ୍ୟ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ମନରେ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ। ଯେ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଉଛି, ତାହା ସହିତ ଶିକ୍ଷକମାନେ ଅନୀଶ୍ୱରବାଦୀ ଲେଖକମାନଙ୍କର ଭାବଧାରାକୁ ମିଶାଇ ଦେଉଛନ୍ତି। ଏପରିଭାବେ ସେମାନେ ଯୁବମାନଙ୍କର ମନରେ କୁସୀଡ଼ ବୁଣିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଏମିତି ଭାବଧାରା ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ଯାହା କେବେ ଯୁବ କିମ୍ବା ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସେମାନେ କେମିତି ପ୍ରକାରର ବୀଜ ବୁଣୁଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ତାହାର ପରିଣାମସ୍ୱରୂପ କେମିତି ଫସଲ ସଂଗ୍ରହ କରିବାକୁ ପଡିବ, ସେଥି ପାଇଁ କେବେ ଚିନ୍ତା କରୁନାହାନ୍ତି।” Review and Herald, July 3, 1900.