ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦ୍ରଷ୍ଟାମାନେ ସେମାନେ ଯେ ସମୟରେ ବାସ କରୁଥିଲେ, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି।

“ପ୍ରାଚୀନ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ସମୟ ପାଇଁ ତୁଳନାରେ ଆମ ସମୟ ପାଇଁ ଅଧିକ କଥା କହିଥିଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦବାଣୀ ଆମ ପାଇଁ ବଳବତ୍ ଅଛି। ‘ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତସ୍ୱରୂପ ଘଟିଥିଲା; ଏବଂ ଯୁଗାନ୍ତ ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଛି, ସେହି ଆମର ସତର୍କବାଣୀ ପାଇଁ ଏସବୁ ଲେଖାଯାଇଛି।’ 1 Corinthians 10:11. ‘ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଆମ ପାଇଁ ସେହି ବିଷୟମାନଙ୍କର ସେବା କରୁଥିଲେ, ଯାହା ଏବେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପ୍ରେରିତ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ସହାୟତାରେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ସୁସମାଚାର ପ୍ରଚାର କରିଥିବାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମମାନଙ୍କୁ ଜଣାଯାଇଛି; ଏହି ସମସ୍ତ ବିଷୟକୁ ଦୂତମାନେ ସୁଦ୍ଧା ନିରୀକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି।’ 1 Peter 1:12”

“ବାଇବେଲ୍ ଏହି ଶେଷ ପିଢ଼ି ପାଇଁ ତାହାର ଧନସମ୍ପଦ ସଂଗ୍ରହ କରି ଏକତ୍ର ବାନ୍ଧି ରଖିଛି। ପୁରାତନ ନିୟମର ଇତିହାସରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ମହାନ ଘଟଣା ଏବଂ ଗମ୍ଭୀର କାର୍ଯ୍ୟବିଧିଗୁଡ଼ିକ ଏହି ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଚର୍ଚ୍ଚରେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ହେଉଛି।” Selected Messages, book 3, 338, 339.

ଦାନିଏଲ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ବାକ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହା ଆବିଷ୍କାର କରିଛନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ଛିତରିଯାଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏହି ସତ୍ୟ ପ୍ରତି ଜାଗୃତ ହୋନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଧ୍ୟାୟ ଛବ୍ବିଶର ପ୍ରାର୍ଥନା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ, ଏବଂ ପରୀକ୍ଷାକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ଉନ୍ମୋଚିତ ହେଉଥିବା ଶେଷ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା ମଧ୍ୟ କରିବାକୁ ହୁଏ, ଯଥା ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। ଯଦି ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ଅନୁଭବରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତ ଗବ୍ରିଏଲ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ, ସୂଚିତ କରିବେ ଏବଂ କହିବେ, ଯାହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ “କୌଶଳ ଓ ବୁଝିବାଶକ୍ତି” ଦେବା। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସେହିମାନେ ଯେମାନେ କୌଣସି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଉନ୍ମୋଚିତ ହେବାବେଳେ “ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧି”କୁ “ବୁଝନ୍ତି”।

ଏବଂ ସେ ମୋତେ ଜଣାଇଲେ, ମୋ ସହ କଥାହେଲେ, ଏବଂ କହିଲେ, ହେ ଦାନିଏଲ, ମୁଁ ଏବେ ତୋତେ ବୁଦ୍ଧି ଓ ବୁଝାମଣା ଦେବା ପାଇଁ ଆସିଛି। ତୋର ପ୍ରାର୍ଥନାର ଆରମ୍ଭରେ ଆଜ୍ଞା ବାହାରିଥିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ତୋତେ ଦେଖାଇବାକୁ ଆସିଛି; କାରଣ ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ: ଏହିକାରଣେ ବିଷୟଟି ବୁଝ, ଏବଂ ଦର୍ଶନଟିକୁ ବିଚାର କର। ଦାନିଏଲ ୯:୨୨, ୨୩।

ଦାନିଏଲଙ୍କୁ ବିଚାର କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଥିବା ଦର୍ଶନ ହେଉଛି ପ୍ରକାଶର “mareh” ଦର୍ଶନ। ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଦାନିଏଲଙ୍କୁ “mareh” ଦର୍ଶନ ବୁଝାଇବାକୁ କୁହାଯାଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ ଗବ୍ରିଏଲଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ସେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମାପ୍ତ କରିନଥିଲେ। ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସେ ବ୍ୟାଖ୍ୟାକୁ ସମାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଆସିଛନ୍ତି। ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଦାନିଏଲ ଆଉ ବାବିଲୋନର ରାଜ୍ୟର କାଳପରିଧିରେ ବାସ କରୁନାହାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମାଦୀ-ପାରସିକ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ଇତିହାସରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।

ଯେତେବେଳେ ଗବ୍ରିଏଲ୍ ଦାନିଏଲଙ୍କୁ “ଏହି ବିଷୟକୁ ବୁଝ” ଏବଂ “ଏହି ଦର୍ଶନକୁ ବିଚାର କର” ବୋଲି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଅନ୍ତି, ସେ ସେହି ମାନସିକ ପୃଥକୀକରଣର ଏକ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ସୂଚିତ କରୁଛନ୍ତି, ଯାହାକି ସେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଭ୍ୟାସ କରାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି। “ବୁଝ” ଏବଂ “ବିଚାର କର” ବୋଲି ଅନୁବାଦ ହୋଇଥିବା ଶବ୍ଦଦୁଇଟି, ବାସ୍ତବରେ, ଏକେ ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦ ଅଟେ। ସେହି ଶବ୍ଦଟି ହେଉଛି “biyn,” ଏବଂ ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ମନସିକ ଭାବରେ ପୃଥକ କରିବା। “ବିଷୟ” ବୋଲି ଯେହିଁ ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦଟି ଅନୁବାଦ ହୋଇଛି, ସେହିଟି “dabar,” ଏବଂ ତାହାର ଅର୍ଥ “the word” ଅଟେ। ଏହିପରି ଗବ୍ରିଏଲ୍ ଦାନିଏଲଙ୍କୁ, ଏବଂ ଶେଷ ଦିନରେ ସେ ଯେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ, ସତ୍ୟର ବାକ୍ୟକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ବିଭକ୍ତ କରିବାକୁ ଜଣାଉଛନ୍ତି।

ତୁମେ ନିଜକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟରେ ଗ୍ରହଣଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ କରିବା ପାଇଁ ଅଧ୍ୟବସାୟ କର; ସତ୍ୟର ବାକ୍ୟକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ବିଭକ୍ତ କରୁଥିବା ଏମିତି ଜଣେ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ହୁଅ, ଯାହାକୁ ଲଜ୍ଜିତ ହେବାର ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ୨ ତୀମଥିୟ ୨:୧୫।

“matter” ଶବ୍ଦଟି ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ଦଶମ ଅଧ୍ୟାୟ, ପ୍ରଥମ ପଦରେ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଏହାକୁ ତିନିଥର “thing” ବୋଲି ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଛି।

ପାରସୀର ରାଜା କୋରେଶଙ୍କ ତୃତୀୟ ବର୍ଷରେ ଦାନିଏଲଙ୍କୁ, ଯିହାଙ୍କ ନାମ ବେଲ୍ତେଶଜ୍ଜର ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲା, ଏକ ବିଷୟ ପ୍ରକାଶ କରାଗଲା; ଏବଂ ସେହି ବିଷୟ ସତ୍ୟ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଦୀର୍ଘ ଥିଲା; ଏବଂ ସେ ସେହି ବିଷୟକୁ ବୁଝିଲେ, ଓ ଦର୍ଶନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ବୁଦ୍ଧିଲାଭ କଲେ। ଦାନିଏଲ 10:1.

ଏହି ପଦରେ “ଦର୍ଶନ” ବୋଲି ଯେ ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଛି, ସେହିଟି ରୂପର ପ୍ରକାଶ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ “ମାରେହ” ଦର୍ଶନ; ଏବଂ ଦାନିଏଲ ଉଭୟ—ବିଷୟଟିକୁ (matter) ଏବଂ ଦର୍ଶନକୁ ମଧ୍ୟ (“ମାରେହ”)—ବୁଝିଥିଲେ। ନବମ ଅଧ୍ୟାୟର ତେଇଶତମ ପଦରେ ଗାବ୍ରିଏଲ ଦାନିଏଲଙ୍କୁ ବିଷୟ ଏବଂ ଦର୍ଶନକୁ ଯଥାର୍ଥରୂପେ ପୃଥକ୍ କରି ବୁଝିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଦଶମ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ପଦରେ ସେ ବିଷୟଟିକୁ (thing) ଓ ଦର୍ଶନକୁ (“ମାରେହ”) ଉଭୟକୁ ବୁଝିଥିଲେ। ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଗାବ୍ରିଏଲ ଦାନିଏଲଙ୍କୁ ବିଷୟ ଏବଂ ଦର୍ଶନର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିବାକୁ (ଯଥାର୍ଥରୂପେ ପୃଥକ୍ କରିବାକୁ) ଜଣାଉଛନ୍ତି। ଦର୍ଶନଟି “ମାରେହ” ଦର୍ଶନ, ଏବଂ “ବିଷୟ,” କିମ୍ବା “ବସ୍ତୁ,” ହେଉଛି “ଖାଜୋନ” ଦର୍ଶନ।

ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଉଭୟ ଦର୍ଶନର ପରିଚୟ ଦିଆଯାଇଛି, ଏବଂ ଗୋଟିଏ ପାର୍ଥକ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଇଛି, କାରଣ ଦାନିଏଲ “chazon” ଦର୍ଶନକୁ ବୁଝିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଗବ୍ରିଏଲଙ୍କୁ ଦାନିଏଲଙ୍କୁ “mareh” ଦର୍ଶନକୁ ବୁଝାଇବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଯେପରି ଗବ୍ରିଏଲ ଦାନିଏଲଙ୍କୁ “matter” ଓ “vision” ବୁଝାଇବାର ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି, ସେ ଦାନିଏଲଙ୍କୁ ଏହା ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିବାକୁ ସୂଚିତ କରନ୍ତି ଯେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ଦର୍ଶନ।

ଏବଂ ସେ ମୋତେ ଜଣାଇଲେ, ମୋ ସହିତ କହିଲେ, ଏବଂ କହିଲେ, ହେ ଦାନିଏଲ, ମୁଁ ଏବେ ତୋତେ ବୁଦ୍ଧି ଓ ବିବେକ ଦେବା ପାଇଁ ବାହାରିଆସିଛି। ତୋର ବିନତିର ଆରମ୍ଭରେ ଆଜ୍ଞା ବାହାରିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ତୋତେ ଜଣାଇବା ପାଇଁ ଆସିଛି; କାରଣ ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ; ଅତଏବ ଏହି ବିଷୟକୁ ବୁଝ ଏବଂ ଏହି ଦର୍ଶନକୁ ବିଚାର କର। ତୋର ଜନଗଣ ଓ ତୋର ପବିତ୍ର ନଗର ଉପରେ ସତ୍ତରି ସପ୍ତାହ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଛି—ଅପରାଧର ସମାପ୍ତି କରିବା ପାଇଁ, ପାପମାନଙ୍କର ଶେଷ କରିବା ପାଇଁ, ଅଧର୍ମ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ପାଇଁ, ନିତ୍ୟଧର୍ମ ଆଣିବା ପାଇଁ, ଦର୍ଶନ ଓ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କରିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ସର୍ବପବିତ୍ରଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରିବା ପାଇଁ। ଅତଏବ ଜାଣ ଓ ବୁଝ, ଯେ, ଯିରୂଶାଲେମକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପନ ଓ ନିର୍ମାଣ କରିବା ପାଇଁ ଆଜ୍ଞା ବାହାରିବାରୁ ଅଭିଷିକ୍ତ ଅଧିପତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାତ ସପ୍ତାହ ଏବଂ ବାଷଠି ସପ୍ତାହ ହେବ; ରାସ୍ତା ପୁନଃ ନିର୍ମିତ ହେବ, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀର ମଧ୍ୟ, କଷ୍ଟକର ସମୟରେ ସୁଦ୍ଧା। ଏବଂ ବାଷଠି ସପ୍ତାହ ପରେ ଅଭିଷିକ୍ତଜନ କାଟିଦିଆଯିବେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ; ଏବଂ ଯେ ଅଧିପତି ଆସିବେ, ତାଙ୍କର ଲୋକମାନେ ନଗର ଓ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବେ; ଏବଂ ତାହାର ଶେଷ ବନ୍ୟାସଦୃଶ ହେବ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଜାଡ଼ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଛି। ଏବଂ ସେ ଗୋଟିଏ ସପ୍ତାହ ପାଇଁ ଅନେକଙ୍କ ସହିତ ଚୁକ୍ତିକୁ ଦୃଢ଼ କରିବେ; ଏବଂ ସପ୍ତାହର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ସେ ବଳିଦାନ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ବନ୍ଦ କରିଦେବେ, ଏବଂ ଘୃଣାସ୍ପଦ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ବ୍ୟାପ୍ତି ନିମନ୍ତେ ସେ ତାହାକୁ ଉଜାଡ଼ କରିଦେବେ, ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ; ଏବଂ ଯାହା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ତାହା ଉଜାଡ଼ର ଉପରେ ଢାଳାଯିବ। ଦାନିଏଲ 9:22–27.

ଗାବ୍ରିଏଲ ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେ ଦାନିଏଲ ବୁଝନ୍ତୁ ଯେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଯେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଦେଲେ, ସେଥିରେ “chazon” ଦର୍ଶନ ଏବଂ “mareh” ଦର୍ଶନ—ଉଭୟର ଉପାଦାନମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ରହିବ। ସେହି ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଉଭୟ ଦର୍ଶନକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିବାକୁ ଥିଲା, ଏବଂ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ଓ ସେନାଦଳର ପଦଦଳନକୁ ସମ୍ବନ୍ଧିତ କରୁଥିବା ଦର୍ଶନକୁ, 1844 ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖରେ ମହାପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶକୁ ନେଇଯାଇଥିବା ଦର୍ଶନରୁ, ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ ପୃଥକ କରି ବୁଝିବା ଦାନିଏଲଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ଥିଲା।

ଗାବ୍ରିଏଲ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତି ଯେ ଖ୍ରୀ.ପୂ. 457 ମସିହାରେ ଆର୍ତାକ୍ଷସ୍ତଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରୁ, ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତର ଦର୍ଶନର ଦୁଇ ହଜାର ତିନି ଶତ ବର୍ଷରୁ “କାଟି ଦିଆଯାଇଥିବା” ଚାରି ଶତ ନବେ ବର୍ଷ ରହିଥାନ୍ତା, ଯାହା ବିଶେଷତଃ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଥିଲା। ଏମାତ୍ର ଉଦ୍ଧୃତ ପଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ “ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ” ଶବ୍ଦଟି ତିନିଥର ଉଲ୍ଲେଖିତ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ସେହି ପଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ “ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ” ବୋଲି ଅନୁବାଦିତ ହୋଇଥିବା ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ଇବ୍ରୀୟ ଶବ୍ଦ ଅଛି। ପ୍ରଥମଥର “ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ” ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିବାଟି ହେଉଛି ଚବିଶତମ ପଦ୍ୟରେ, ଏବଂ ସେହି ଇବ୍ରୀୟ ଶବ୍ଦଟି “chathak” ଅଟେ, ଯାହାର ଅର୍ଥ “କାଟି ଦେବା”।

ଏହା ସୂଚିତ କରେ ଯେ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଏକ ପରୀକ୍ଷାକାଳ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଆର୍ଟକ୍ସର୍କ୍ସେସଙ୍କ ତୃତୀୟ ଆଜ୍ଞାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ କ୍ରିଷ୍ଟାବ୍ଦ 34 ମସିହାରେ ସ୍ତେଫାନଙ୍କୁ ପଥର ମାରି ହତ୍ୟା କରାଯିବା ସହିତ ଶେଷ ହେବାକୁ ଥିଲା। ସେହି ଚାରିଶେ ନବେ ବର୍ଷ “କାଟି ଦିଆଯାଇଥିଲା,” ଏବଂ ତେଇଶ ଶତ ବର୍ଷର ଦୀର୍ଘତର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ରତର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ କାଳଖଣ୍ଡକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା। “ଚାରିଶେ ନବେ” ସଂଖ୍ୟାଟି ପରୀକ୍ଷାକାଳର ଏକ ପ୍ରତୀକ, ଯେପରି ଯୀଶୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାକ୍ଷ୍ୟିତ ହୋଇଛି।

ତାହାପରେ ପେତ୍ର ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି କହିଲେ, ପ୍ରଭୁ, ମୋର ଭାଇ କେତେଥର ମୋ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପାପ କରିବ, ଆଉ ମୁଁ ତାକୁ କ୍ଷମା କରିବି? ସାତଥର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କି? ଯୀଶୁ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁ ନାହିଁ, ସାତଥର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ; କିନ୍ତୁ, ସତ୍ତର ଗୁଣ ସାତଥର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ମାଥିଉ 18:22।

କ୍ଷମାର ଗୋଟିଏ ଶେଷ ଅଛି, ଏବଂ ସେହି ଶେଷକୁ “ଚାରିଶେ ନବେ” ସଂଖ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। “ଚାରିଶେ ନବେ” ବର୍ଷ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ମୁକ୍ତିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସ୍ତିଫାନଙ୍କୁ ପଥର ମାରି ହତ୍ୟା କରାଯିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ପରୀକ୍ଷାକାଳର ପାତ୍ରକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୋଟିଏ ପରୀକ୍ଷାକାଳର ସମୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। “ଚାରିଶେ ନବେ” ବର୍ଷ ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବିଶର “ସାତ ଥର” ଶାପ ସହିତ ମଧ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧିତ। ବାଇବେଲରେ କେବଳ ଦୁଇଟି ସ୍ଥାନରେ ଭୂମି ନିଜର ବିଶ୍ରାମବର୍ଷଗୁଡ଼ିକୁ ଉପଭୋଗ କରିବା ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ ମିଳେ। ପ୍ରଥମଟି ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବିଶରେ ମିଳେ।

ଏବଂ ଏହା ସବୁରେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ତୁମେ ମୋର କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୋର ବିପରୀତ ଚାଲିବ; ତେବେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ତୁମମାନଙ୍କର ବିପରୀତ ଚାଲିବି; ଏବଂ ମୁଁ, ହଁ ମୁଁ ନିଜେ, ତୁମମାନଙ୍କ ପାପର କାରଣରେ ସାତଗୁଣ ଦଣ୍ଡ ଦେବି। ଏବଂ ତୁମେ ତୁମର ପୁଅମାନଙ୍କର ମାଂସ ଖାଇବ, ଓ ତୁମର ଝିଅମାନଙ୍କର ମାଂସ ମଧ୍ୟ ଖାଇବ। ଏବଂ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର ଉଚ୍ଚସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି, ତୁମମାନଙ୍କର ଖୋଦା ପ୍ରତିମାଗୁଡ଼ିକୁ କାଟି ଫେଲିବି, ଏବଂ ତୁମମାନଙ୍କର ମୃତଦେହଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମମାନଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତିମାନଙ୍କର ମୃତଦେହ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗି ଦେବି, ଏବଂ ମୋର ପ୍ରାଣ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଘୃଣା କରିବ। ଏବଂ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର ନଗରଗୁଡ଼ିକୁ ଉଜାଡ଼ କରିଦେବି, ତୁମମାନଙ୍କର ପବିତ୍ରସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସସ୍ତୂପରେ ପରିଣତ କରିଦେବି, ଏବଂ ତୁମମାନଙ୍କର ସୁଗନ୍ଧିତ ଧୂପର ସୁଗନ୍ଧକୁ ମୁଁ ଘ୍ରାଣ କରିବି ନାହିଁ। ଏବଂ ମୁଁ ଦେଶକୁ ଉଜାଡ଼ କରିଦେବି; ଏବଂ ତାହାରେ ବସୁଥିବା ତୁମମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ତାହାକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେବେ। ଏବଂ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଛିତରିଦେବି, ଏବଂ ତୁମମାନଙ୍କ ପଛରେ ତଳୱାର ଉଦ୍ଧାର କରିବି; ଏବଂ ତୁମମାନଙ୍କର ଦେଶ ଉଜାଡ଼ ହେବ, ଓ ତୁମମାନଙ୍କର ନଗରଗୁଡ଼ିକ ଧ୍ୱଂସ ପାଇବ। ତାହାପରେ ଦେଶ ନିଜର ବିଶ୍ରାମଦିନମାନଙ୍କୁ ଉପଭୋଗ କରିବ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଉଜାଡ଼ ପଡ଼ି ରହିବ ଏବଂ ତୁମେ ତୁମମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଦେଶରେ ରହିବ; ସେତେବେଳେ ଦେଶ ବିଶ୍ରାମ କରିବ ଓ ନିଜର ବିଶ୍ରାମଦିନମାନଙ୍କୁ ଉପଭୋଗ କରିବ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଉଜାଡ଼ ପଡ଼ି ରହିବ, ସେ ବିଶ୍ରାମ କରିବ; କାରଣ ତୁମେ ସେହି ଦେଶରେ ବାସ କରୁଥିବାବେଳେ ତୁମମାନଙ୍କର ବିଶ୍ରାମଦିନମାନରେ ସେ ବିଶ୍ରାମ କରିନଥିଲା। ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା 26:27–35.

ଅଧ୍ୟାୟ ଛବ୍ବିଶରେ ଚାରିଥର ଉଲ୍ଲେଖିତ “ସାତ ଗୁଣ”ର ଦଣ୍ଡ ଏହାକୁ ସୂଚିତ କରେ ଯେ, ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନେ ଛିତରାଇ ଦିଆଯିବେ, ସେତେବେଳେ ସେହି ଦେଶ “ତାହାର ବିଶ୍ରାମବାରମାନଙ୍କୁ ଉପଭୋଗ କରିବ।” ଦାନିଏଲ ଏବଂ ସେହି ତିନିଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ମୋଶାଙ୍କ ଶାପର ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦେଶକୁ ଛିତରାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେହି ସତ୍ତରି ବର୍ଷର ଛିତରାଇଯିବା, ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶେ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷର ଛିତରାଇଯିବାର ଏକ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତମୂଳକ ପାଠ ଥିଲା। ଏହା ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତମୂଳକ ପାଠ ଥିଲା, ଯଥା ଯେଜେବେଲଙ୍କ ନିର୍ଯାତନା ସମୟରେ ଏଲିୟାଙ୍କ ସାଢ଼େ ତିନି ବର୍ଷର ଖରା। ସେହି ସାଢ଼େ ତିନି ବର୍ଷ, ସାଢ଼େ ତିନିଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବର୍ଷଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା, ଯାହା 538 ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦରୁ 1798 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାପାସିକ ଶାସନର ଏକ ହଜାର ଦୁଇଶେ ସାଠି ବର୍ଷ ସହିତ ସମାନ ଥିଲା। ସତ୍ତରି ବର୍ଷ “ସାତ ଗୁଣ”ର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଥିଲା, ଯେପରି ସାଢ଼େ ତିନି ବର୍ଷ ଏକ ହଜାର ଦୁଇଶେ ସାଠି ବର୍ଷର ଅରଣ୍ୟବାସର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଥିଲା। ଯିରିମିୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ଦାନିଏଲଙ୍କ ବନ୍ଦୀତ୍ୱର ସତ୍ତରି ବର୍ଷ, “ଚାରିଶେ ନବେ” ବର୍ଷଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା।

ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପରମେଶ୍ୱର ସଦାପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ, ପ୍ରଭାତେ ଉଠି ଉଠି ପଠାଇଲେ; କାରଣ ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜା ଓ ତାଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ ଉପରେ ଦୟା କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୂତମାନଙ୍କୁ ଉପହାସ କଲେ, ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟମାନଙ୍କୁ ତୁଚ୍ଛ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କୁ ଅବମାନ କଲେ, ଯାହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ କ୍ରୋଧ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏମିତି ଭାବେ ଉଦ୍ଦୀପ୍ତ ହେଲା ଯେ, ଆଉ କୌଣସି ଉପାୟ ରହିଲା ନାହିଁ। ଏହିକାରଣରୁ ସେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ କଲ୍ଦୀୟମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଣିଲେ, ଯିଏ ସେମାନଙ୍କର ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ଗୃହରେ ସେମାନଙ୍କ ଯୁବକମାନଙ୍କୁ ତଳୱାରରେ ହତ୍ୟା କଲା, ଏବଂ ଯୁବକ କିମ୍ବା କୁମାରୀ, ବୃଦ୍ଧ କିମ୍ବା ବୟସ୍କତାରେ ନମ୍ର ହୋଇଥିବା ଲୋକ—କାହାକୁ ସେ କୃପା କଲା ନାହିଁ; ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାହାର ହସ୍ତରେ ସମର୍ପଣ କଲେ। ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହର ସମସ୍ତ ପାତ୍ର, ବଡ଼ ଓ ଛୋଟ, ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଗୃହର ଧନସମ୍ପଦ, ରାଜାଙ୍କ ଧନସମ୍ପଦ ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରଧାନମାନଙ୍କର ଧନସମ୍ପଦ—ଏ ସମସ୍ତ ସେ ବାବିଲକୁ ନେଇଗଲା। ଏବଂ ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ାଇଦେଲେ, ଯିରୂଶାଲେମର ପ୍ରାଚୀରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ତାହାର ସମସ୍ତ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ କଲେ, ଏବଂ ତାହାର ସମସ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ପାତ୍ରକୁ ନଷ୍ଟ କଲେ। ଆଉ ଯେମାନେ ତଳୱାରରୁ ବଞ୍ଚିଯାଇଥିଲେ, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ବାବିଲକୁ ବନ୍ଦୀ କରି ନେଇଗଲା; ଏବଂ ପର୍ସିଆର ରାଜ୍ୟର ଶାସନ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ତାହାର ଓ ତାହାର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ଦାସ ହୋଇ ରହିଲେ। ଏହା ଯିରିମିୟଙ୍କ ମୁଖଦ୍ୱାରା କହିଥିବା ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ପୂରଣ ହେବା ପାଇଁ ହେଲା, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଶ ତାହାର ବିଶ୍ରାମବାରମାନଙ୍କର ଭୋଗ କଲା; କାରଣ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଉଜାଡ଼ ପଡ଼ିରହିଲା, ସେ ବିଶ୍ରାମବାର ପାଳନ କଲା, ସତ୍ତରି ବର୍ଷ ପୂରଣ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ଏବେ ପର୍ସିଆର ରାଜା କୋରେଶଙ୍କ ପ୍ରଥମ ବର୍ଷରେ, ଯେପରି ଯିରିମିୟଙ୍କ ମୁଖଦ୍ୱାରା କହିଥିବା ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ହେଉ, ସଦାପ୍ରଭୁ ପର୍ସିଆର ରାଜା କୋରେଶଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ ଉଦ୍ବୁଦ୍ଧ କଲେ; ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କ ସମଗ୍ର ରାଜ୍ୟରେ ଘୋଷଣା କରାଇଲେ, ଏବଂ ତାହାକୁ ଲିଖିତ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କଲେ, କହିଲେ, “ପର୍ସିଆର ରାଜା କୋରେଶ ଏପରି କହୁଛନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗର ପରମେଶ୍ୱର ସଦାପ୍ରଭୁ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ମୋତେ ଦେଇଛନ୍ତି; ଏବଂ ଯିହୁଦାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଯିରୂଶାଲେମରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଗୃହ ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ସେ ମୋତେ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାମଧ୍ୟରୁ ତୁମ୍ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ଅଛି? ସଦାପ୍ରଭୁ ତାହାର ପରମେଶ୍ୱର ତାହା ସହିତ ରହୁନ୍ତୁ, ଏବଂ ସେ ଉପରକୁ ଯାଉ।” 2 ବଂଶାବଳୀ 36:15–23.

ପବିତ୍ର ବାଇବେଲରେ ଭୂମି ନିଜର ସବ୍ବଥଗୁଡ଼ିକୁ ଉପଭୋଗ କରିବା ବିଷୟରେ କେବଳ ଦୁଇଟି ଉଲ୍ଲେଖ ମିଳେ, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ଦୁହିଁ ଦେବଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କର ଛିଟିଏଇ ଯିବା ଏବଂ ସତ୍ତର ବର୍ଷର ବନ୍ଦୀବାସ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ; ସେହି ବନ୍ଦୀବାସ ଏମିତି ଏକ କାଳାବଧିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା, ଯାହା ଭୂମିକୁ ନିଜର ସବ୍ବଥଗୁଡ଼ିକ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ସୁଯୋଗ ଦେଇଥାନ୍ତା। ଏହା ସେହି ସବ୍ବଥଗୁଡ଼ିକର ପରିମାଣ ସହ ସମାନ ଥିଲା, ଯେତେକି ଯିହୂଦୀମାନେ ଭୂମିକୁ ବିଶ୍ରାମ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଦେଇନଥିଲେ। ଭୂମିର ସତ୍ତର ବର୍ଷ ବିଶ୍ରାମ କରିବା, ଭୂମିକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେବାକୁ ଯେ ଆଜ୍ଞା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେହି ଆଜ୍ଞାବିରୋଧୀ ବିଦ୍ରୋହ ଯେତେ ବର୍ଷ ଧରି କରାଯାଇଥିଲା, ସେହି ସମୁଦାୟ ବର୍ଷକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା। ସରଳ ଗଣିତ ଦେଖାଏ ଯେ “ଚାରି ଶହ ନବେ” ବର୍ଷର ବିଦ୍ରୋହ ମଧ୍ୟରେ, ମୋଟ ସତ୍ତର ବର୍ଷ ଏମିତି ଥାଆନ୍ତା ଯେତେବେଳେ ଭୂମି ବିଶ୍ରାମ କରିନଥିଲା।

ତେଇଶ ଶତ ବର୍ଷରୁ ଚାରି ଶତ ନବେ ବର୍ଷ କାଟି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ସ୍ୱରୂପ ଥିଲା; ଏବଂ ସେହି “ଚାରି ଶତ ନବେ” ବର୍ଷର ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଛବିଶର “ସାତ କାଳ”ର ଛିତରାଇଯିବା ସହିତ ସରାସରି ସମ୍ବନ୍ଧ ଅଛି।

ପଦଦଳିତ କରାଯିବାର “ଚାଜୋନ” ଦର୍ଶନ ଏବଂ ଦୁଇ ହଜାର ତିନି ଶତ ବର୍ଷର ଶେଷରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇବାର “ମାରେହ” ଦର୍ଶନ ପରସ୍ପରରୁ ପୃଥକ; କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ସରାସରି ସମ୍ବନ୍ଧ ଅଛି। ଯେପରି ଦାନିଏଲଙ୍କ ସହିତ ଥିଲା, ସେପରି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଏହି ଦୁଇ ଦର୍ଶନକୁ ଯଥାର୍ଥରେ ପୃଥକ କରି ବୁଝିବାକୁ ଥିବାବେଳେ, ସେହି ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କର ପରସ୍ପର ସମ୍ବନ୍ଧକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିବାକୁ ହେବ। ଯିହୂଦୀମାନେ ଫେରିଆସି ଯେରୁଶାଲେମକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଇଥିବା ତିନୋଟି ଆଜ୍ଞାକୁ ନେଇ ଯେ ବନ୍ଦିତ୍ୱର ସତ୍ତରି ବର୍ଷ ଆସିଥିଲା, ସେହି ସମୟ ଭୂମିକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେବାର ଚୁକ୍ତିବିଧାନ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କର “ଚାରି ଶତ ନବେ” ବର୍ଷର ବିଦ୍ରୋହର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା।

ତୃତୀୟ ଆଦେଶ ତାଙ୍କର ପୁନର୍ଆଗମନ କରି ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିବାର ସୁଯୋଗକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲାବେଳେ, ସେମାନଙ୍କୁ “ଚାରିଶେ ନବେ” ବର୍ଷର ପରୀକ୍ଷାକାଳ ଦିଆଯାଇଥିଲା, କାରଣ ସେହି ସମାନ ସମୟାବଧିରେ ସେମାନଙ୍କର ଅନାଜ୍ଞାକାରିତା ଯେରୁଶାଲେମର ବିନାଶ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଛିଣ୍ଡିଯାଇବାକୁ ନେଇଥିଲା, ସେହି ସମୟଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପରୀକ୍ଷିତ ହେଉଥିଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ “ଚାରିଶେ ନବେ ବର୍ଷ”ର ଶେଷରେ, ସେମାନଙ୍କର ଅନାଜ୍ଞାକାରିତା ପୁନର୍ବାର ଯେରୁଶାଲେମର ବିନାଶ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଛିଣ୍ଡିଯାଇବାକୁ ଆଣିବ।

ସତ୍ତର ବର୍ଷର ବନ୍ଦୀତ୍ୱର ଛିତରାଇଯିବା ପୂର୍ବରୁ “ଚାରି ଶତ ନବେ” ବର୍ଷର ବିଦ୍ରୋହ ଥିଲା, ଏବଂ ପରେ ସେହି ସତ୍ତର ବର୍ଷର ବନ୍ଦୀତ୍ୱର ପରେ ଆଉ “ଚାରି ଶତ ନବେ ବର୍ଷ”ର ଅଧିକ ବିଦ୍ରୋହ ଅନୁସରଣ କଲା।

ପ୍ରଥମ “ଚାରି ଶତ ନବେ” ବର୍ଷର କାଳ, ଯାହାର ପରିଣାମରେ ଦେଶର ସତରି ବର୍ଷର ବିଶ୍ରାମ ଘଟିଥିଲା, ଯିରୁଶାଲେମର ବିନାଶ ସହିତ ସମାପ୍ତିକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲା। “ଦୁଇ ହଜାର ତିନି ଶତ” ବର୍ଷରୁ କାଟି ଦିଆଯାଇଥିବା “ଚାରି ଶତ ନବେ” ବର୍ଷର ଶେଷରେ, ଯିରୁଶାଲେମ ପୁନର୍ବାର ବିନାଶ ହେଲା, କାରଣ ଯୀଶୁ ସଦା କୌଣସି ବସ୍ତୁର ଶେଷକୁ ତାହାର ଆରମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଚିତ୍ରିତ କରନ୍ତି।

ପ୍ରକୃତ ଇସ୍ରାଏଲର ପ୍ରକୃତ ବାବିଲୋନରେ ସତ୍ତର ବର୍ଷର ବନ୍ଦୀତ୍ୱ “ସାତ କାଳ”ର ଛିତରାଇଯିବାର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଥିଲା, ଏବଂ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି ଯେ ପ୍ରକୃତ ଇସ୍ରାଏଲର ପ୍ରକୃତ ବାବିଲୋନରେ ସତ୍ତର ବର୍ଷର ବନ୍ଦୀତ୍ୱ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଇସ୍ରାଏଲର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବାବିଲୋନରେ ଏକ ହଜାର ଦୁଇ ଶତ ଷାଷ୍ଠି ବର୍ଷର ବନ୍ଦୀତ୍ୱର ଏକ ପ୍ରତିରୂପ ଥିଲା।

“ଏହି ଦୀର୍ଘ ଓ ନିର୍ଦୟ ନିର୍ଯାତନାର ଅବଧି ସମୟରେ ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀ ସେହିପରି ସତ୍ୟରୂପେ ବନ୍ଦୀବସ୍ଥାରେ ଥିଲା, ଯେପରି ନିର୍ବାସନକାଳରେ ବାବିଲୋନରେ ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନେ ବନ୍ଦୀ ହୋଇ ରହିଥିଲେ।” Prophets and Kings, 714.

୫୩୮ ରୁ ୧୭୯୮ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଏକ ହଜାର ଦୁଇ ଶତ ଷାଷ୍ଠି ବର୍ଷ “ସାତ କାଳ”ର ଏକ ପ୍ରତିରୂପ ଥିଲା। ସତରି ବର୍ଷର ଶେଷରେ, ଯିହୂଦୀମାନେ ଯିରୁଶାଲେମକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କରିବା ଓ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିବା ପାଇଁ ଫେରିଆସିଥିଲେ। ତିନୋଟି ଆଦେଶର ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ “ମାରେହ” ଦର୍ଶନର ଦୁଇ ହଜାର ତିନି ଶତ ବର୍ଷର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲା, ଯାହା ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର, ୧୮୪୪ ରେ ଅତି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶକୁ ନେଇଗଲା। ଏହି ତିନୋଟି ଆଦେଶ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଅବଧିର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲା, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଅବଧି ଆରମ୍ଭ ହେବା ପାଇଁ ଏହି ତିନୋଟି ଆଦେଶର ସମସ୍ତଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲା, ଯଦ୍ୟପି ସାଇରସଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଆଦେଶ ସହିତ ସେମାନେ ଫେରିବା ଓ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।

“ଏଜ୍ରାର ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସେହି ଫରମାନ ମିଳେ। ପଦ 12−26। ଏହାର ସବୁଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଏହା ପାରସୀୟ ରାଜା ଆର୍ଟାକ୍ସର୍କସ୍‌ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଇ. ପୂ. 457 ମସିହାରେ ଜାରି କରାଯାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏଜ୍ରା 6:14 ରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ ଯିରୁଶାଲେମରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଗୃହ ‘ସାଇରସ୍, ଦାରିୟୁସ୍, ଏବଂ ପାରସୀୟ ରାଜା ଆର୍ଟାକ୍ସର୍କସ୍‌ଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ [ପାର୍ଶ୍ୱ ଟୀକାରେ, ‘ଫରମାନ’]’ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ତିନିଜଣ ରାଜା, ଫରମାନଟିକୁ ଆରମ୍ଭ କରିବା, ପୁନଃନିଶ୍ଚିତ କରିବା, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ମାଧ୍ୟମରେ, 2300 ବର୍ଷର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିବା ପାଇଁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଯେପରି ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆବଶ୍ୟକ କରୁଥିଲା, ସେହି ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ଏଥିରେ ଆଣିଥିଲେ। ଫରମାନଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ସମୟ, ଅର୍ଥାତ୍ ଇ. ପୂ. 457 ମସିହାକୁ, ସେହି ଆଜ୍ଞାର ତାରିଖ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସତ୍ତର ସପ୍ତାହ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିବରଣୀ ପୂରଣ ହୋଇଥିବା ବୋଲି ଦେଖାଗଲା।” The Great Controversy, 326.

୧୭୯୮ ରୁ ୧୮୪୪ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ତିନିଜଣ ଦୂତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ଯେପରି ତିନୋଟି ଆଦେଶ ଦୁଇ ହଜାର ତିନିଶେ ବର୍ଷର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲା, ସେପରି ସେହି ତିନିଜଣ ଦୂତ ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ସମାପ୍ତିକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲେ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ଆଗମନ ସହିତ ଶେଷ ହେଲା, ଯେପରି ଏହା ତୃତୀୟ ଆଦେଶର ଆଗମନ ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା; କାରଣ ଯୀଶୁ ସଦା କୌଣସି ବସ୍ତୁର ଶେଷକୁ, ସେହି ବସ୍ତୁର ଆରମ୍ଭ ସହିତ ସମ୍ପର୍କିତ କରି ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି।

ପ୍ରଥମ ଆଜ୍ଞାପତ୍ରର ଅଧୀନରେ ଯିହୂଦୀମାନେ ପୁନର୍ବାସ ପାଇଁ ଫେରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଜ୍ଞାପତ୍ରର ଇତିହାସରେ ସେମାନେ ମନ୍ଦିରକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ। ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତ 22 ଅକ୍ଟୋବର, 1844 ରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏବଂ ସେହି ତାରିଖ ପୂର୍ବରୁ ମିଲରାଇଟମାନେ ସେହି ଆତ୍ମିକ ମନ୍ଦିରକୁ ସମାପ୍ତ କରିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଆତ୍ମିକ ବାବିଲୋନରୁ ବାହାରିଆସିଥିଲେ। ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଥିଲା, କାରଣ 22 ଅକ୍ଟୋବର, 1844 ରେ ଚୁକ୍ତିର ଦୂତ ହଠାତ୍ ତାଙ୍କର ମନ୍ଦିରକୁ ଆସିବାକୁ ଥିଲେ। ସେହି ମନ୍ଦିର ହେଉଛି ସେହି ମିଲରାଇଟ ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ 22 ଅକ୍ଟୋବର, 1844 ରେ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ପିତର ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ଏକ ମନ୍ଦିର ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରିଛନ୍ତି।

ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ୍ତ ପଥରମାନଙ୍କ ପରି ଏକ ଆତ୍ମିକ ଗୃହରୂପେ ଗଠିତ ହେଉଛ, ଏକ ପବିତ୍ର ଯାଜକମଣ୍ଡଳୀ, ଯେପରି ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟରେ ଗ୍ରହଣଯୋଗ୍ୟ ଆତ୍ମିକ ବଳିମାନ ଅର୍ପଣ କରିବ। 1 ପିତର 2:5।

ମିଲେରାଇଟ ମନ୍ଦିର 1798 ରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ଛଅଚାଳିଶ ବର୍ଷ, କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭାବେ ତିନି ଦିନ; କାରଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଥିଲେ ଯେ ଗୋଟିଏ ମନ୍ଦିରକୁ ଉଠାଇବା ପାଇଁ ତିନି ଦିନ ଲାଗେ।

ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କର ନିସ୍ତାରପର୍ବ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଯୀଶୁ ଯିରୁଶାଲେମକୁ ଗଲେ। ସେ ମନ୍ଦିରରେ ବୃଷ, ମେଷ ଓ ପରେବା ବିକ୍ରୟ କରୁଥିବାମାନଙ୍କୁ, ଏବଂ ମୁଦ୍ରା-ବିନିମୟକାରୀମାନଙ୍କୁ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ତେବେ ସେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଦୋରୀରେ ଏକ ଚାବୁକ ତିଆରି କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମନ୍ଦିରରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ, ମେଷ ଓ ବୃଷମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ; ଏବଂ ମୁଦ୍ରା-ବିନିମୟକାରୀମାନଙ୍କର ଟଙ୍କା ଛିଟାଇଦେଇ, ସେମାନଙ୍କର ଟେବୁଲଗୁଡ଼ିକୁ ଉଲଟାଇଦେଲେ। ଏବଂ ପରେବା ବିକ୍ରୟ କରୁଥିବାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ସବୁ ଜିନିଷ ଏଠାରୁ ନେଇଯାଅ; ମୋର ପିତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ବ୍ୟାପାରର ଗୃହ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ତାହାପରେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କର ମନେ ପଡ଼ିଲା ଯେ, ଏହା ଲିଖାଯାଇଛି, “ତୁମ ଗୃହ ପ୍ରତି ଉତ୍ସାହ ମୋତେ ଗ୍ରସି ନେଇଛି।” ତାହାପରେ ଯିହୂଦୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏହି ସବୁ କାମ କରୁଛ, ଏହାର ପ୍ରମାଣସ୍ୱରୂପ ଆମକୁ କେଉଁ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଉଛ?” ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, “ଏହି ମନ୍ଦିରକୁ ଭଞ୍ଜିଦିଅ, ଏବଂ ତିନି ଦିନରେ ମୁଁ ଏହାକୁ ପୁଣି ଉଠାଇଦେବି।” ତେବେ ଯିହୂଦୀମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରିବାରେ ଛଅଚାଳିଶ ବର୍ଷ ଲାଗିଛି, ଆଉ ତୁମେ କି ଏହାକୁ ତିନି ଦିନରେ ପୁଣି ଉଠାଇଦେବ?” କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜ ଶରୀରର ମନ୍ଦିର ବିଷୟରେ କହୁଥିଲେ। ଯୋହନ 2:13–21.

ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି ଯେ, ଚୁକ୍ତିର ଦୂତ ହଠାତ୍ ତାଙ୍କର ମନ୍ଦିରକୁ ଆସିଥିଲେ—ଯେପରି ମଲାଖୀ ପୁସ୍ତକରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି—ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମନ୍ଦିରକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିଥିବାବେଳେ ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା, ଯେପରି ଯୋହନର ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ ଏମାତ୍ର ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇଛି।

ଜଗତର କ୍ରେତା ଓ ବିକ୍ରେତାମାନଙ୍କୁ ମନ୍ଦିରରୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବାରେ, ଯୀଶୁ ଏହି ଘୋଷଣା କଲେ ଯେ ପାପର ଅଶୁଚିତାରୁ ହୃଦୟକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ହେଉଛି ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ,—ସେହି ପାର୍ଥିବ ଆକାଂକ୍ଷାଗୁଡ଼ିକରୁ, ସ୍ୱାର୍ଥପର କାମନାଗୁଡ଼ିକରୁ, ଏବଂ ଆତ୍ମାକୁ ଦୁଷିତ କରୁଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଅଭ୍ୟାସଗୁଡ଼ିକରୁ। “ଦେଖ, ମୁଁ ମୋର ଦୂତକୁ ପଠାଇବି, ସେ ମୋର ସମ୍ମୁଖରେ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବ; ଏବଂ ଯାହାଙ୍କୁ ତୁମେ ଖୋଜୁଛ, ସେହି ପ୍ରଭୁ ହଠାତ୍ ତାଙ୍କର ମନ୍ଦିରକୁ ଆସିବେ, ଅର୍ଥାତ୍ ନିୟମର ଦୂତ, ଯାହାଙ୍କୁ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ କରୁଛ; ଦେଖ, ସେ ଆସିବେ, ସେନାବଳର ସଦାପ୍ରଭୁ ଏହା କହୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଆଗମନର ଦିନରେ କିଏ ସ୍ଥିର ରହିପାରିବ? ଏବଂ ସେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ କିଏ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିପାରିବ? କାରଣ ସେ ଧାତୁ ପରିଶୋଧକଙ୍କର ଅଗ୍ନି ପରି ଓ ବସ୍ତ୍ରଧୋଇବାଳାଙ୍କର ସାବୁନ ପରି; ସେ ରୂପାକୁ ପରିଶୋଧନ ଓ ଶୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପରି ବସିବେ; ସେ ଲେବୀର ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବେ, ଏବଂ ସୁନା ଓ ରୂପା ପରି ସେମାନଙ୍କୁ ପରିଶୋଧନ କରିବେ, ଯେପରି ସେମାନେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିକଟରେ ଧର୍ମରେ ଅର୍ପଣ ଉପସ୍ଥାପନ କରିପାରିବେ। ମଲାଖି 3:1–3।” The Desire of Ages, 161.

ଯୋହନଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ମନ୍ଦିରଟି ନିର୍ମିତ ହେବାକୁ ଛଅଚାଳିଶ ବର୍ଷ ଲାଗିଥିଲା, ଏବଂ ଯୀଶୁ କହିଥିଲେ ଯେ ସେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଥିବା ମନ୍ଦିରକୁ ତିନି ଦିନରେ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିବେ। 1798 ରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛଅଚାଳିଶ ବର୍ଷ, ଏବଂ ଏହା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଚଉଦ ଅଧ୍ୟାୟର ତିନି ଦୂତଙ୍କ (ଦିନମାନଙ୍କ) ଆଗମନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହାକୁ ତେଇଶ ଶତ ବର୍ଷର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା ତିନୋଟି ଆଜ୍ଞାଦେଶ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରତୀକୀକୃତ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଛଅଚାଳିଶ ବର୍ଷ ସେହି ସମୟାବଧି ଯେଉଁଥିରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମିଲେରାଇଟ ମନ୍ଦିରକୁ ଉତ୍ଥାପନ କଲେ, କାରଣ ସେହି ସମୟର ପୂର୍ବରୁ ଆତ୍ମିକ ପବିତ୍ରସ୍ଥଳ ଏବଂ ଆତ୍ମିକ ଇସ୍ରାଏଲ୍‌କୁ ଆତ୍ମିକ ବାବିଲୋନ୍‌ ଦ୍ୱାରା ପଦଦଳିତ କରାଯାଇଥିଲା।

ତାଙ୍କ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭରେ ପାସଓଭର୍ ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମନ୍ଦିରକୁ ଶୁଦ୍ଧ କଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ମାଲାଖିରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଚୁକ୍ତିର ଦୂତ ହଠାତ୍ ନିଜ ମନ୍ଦିରକୁ ଆସିବେ ବୋଲି ଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ପୂରଣ କରୁଥିଲେ। 1844 ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହଠାତ୍ ନିଜ ମନ୍ଦିରକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଧ୍ୱଂସପ୍ରାପ୍ତ ମନ୍ଦିରକୁ ନିର୍ମାଣ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଛଅଚାଳିଶ ବର୍ଷ ଲାଗିଥିଲା।

“ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ପାଇଁ ଆମର ମହାଯାଜକ ଭାବେ କ୍ରିଷ୍ଟଙ୍କର ମହାପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଆଗମନ, ଯାହା ଦାନିଏଲ 8:14 ରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି; ଦାନିଏଲ 7:13 ରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ମାନବପୁତ୍ରଙ୍କର ପ୍ରାଚୀନଦିନମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଗମନ; ଏବଂ ମାଲାଖି ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବକଥିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନିଜ ମନ୍ଦିରକୁ ଆଗମନ—ଏହି ସମସ୍ତେ ଏକେ ଘଟଣାର ବିବରଣୀ; ଏବଂ ଏହାକୁ ମଥି 25ର ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ କ୍ରିଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣିତ ବରଙ୍କର ବିବାହକୁ ଆଗମନ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଛି।” The Great Controversy, 426.

ପ୍ରଥମ କ୍ରୋଧ 1798 ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ଶେଷ କ୍ରୋଧର ଅନ୍ତ 1844 ମସିହାରେ ହେଲା। ଛଅଚାଳିଶ ବର୍ଷର ସେହି ଅବଧିର ଆରମ୍ଭରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମିଲରୀୟ ମନ୍ଦିରକୁ ଉତ୍ଥାପିତ କଲେ, ସେହି ଆରମ୍ଭ ଅନ୍ତକୁ ଚିତ୍ରିତ କରିଥିଲା; କାରଣ ଆରମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ତ ଉଭୟହିଁ ତାଙ୍କ ଜନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧର ସମାପ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିଲା, କାରଣ ଯୀଶୁ ସଦା ଏକ ବସ୍ତୁର ଅନ୍ତକୁ ତାହାର ଆରମ୍ଭ ସହିତ ସମାନ୍ୱିତ କରନ୍ତି।

ପରବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରବନ୍ଧରେ ଆମେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ପ୍ରତି ଗାବ୍ରିଏଲଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଆମର ଅଧ୍ୟୟନ ଜାରି ରଖିବୁ।

“ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ପୁସ୍ତକଟି ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖୋଲାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଅନେକଙ୍କୁ ଏହା ଏକ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ପୁସ୍ତକ ବୋଲି ଶିଖାଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏହା କେବଳ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ, ଯେମାନେ ସତ୍ୟ ଓ ଆଲୋକକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ଏହାରେ ନିହିତ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଘୋଷଣ କରାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ, ଯେପରି ଲୋକମାନେ ଅତି ସିଘ୍ର ଘଟିବାକୁ ଯାଉଥିବା ଘଟଣାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାର ସୁଯୋଗ ପାଇପାରନ୍ତି। ବିନାଶମୁଖୀ ଜଗତର ପରିତ୍ରାଣ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଆଶା ଭାବରେ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯିବା ଉଚିତ।”

“ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କର ବିପଦସମୂହ ଆମ ଉପରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଛି, ଏବଂ ଆମର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆମେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସେମାନେ ଯେ ବିପଦରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ସତର୍କ କରିବାକୁ ହେବ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଯେ ଗମ୍ଭୀର ଦୃଶ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛି, ଯେଉଁମାନେ ଶୀଘ୍ର ଘଟିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅସ୍ପର୍ଶିତ ରଖାଯିବ ନାହିଁ। ଆମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଦୂତମାନେ, ଏବଂ ହରାଇବା ପାଇଁ ଆମ ପାଖରେ କୌଣସି ସମୟ ନାହିଁ। ଯେମାନେ ଆମ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସହକର୍ମୀ ହେବାକୁ ଚାହିବେ, ସେମାନେ ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ପାଇଥିବା ସତ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଗଭୀର ଆଗ୍ରହ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବେ। କଲମ ଓ କଣ୍ଠଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସେଇ ଅଦ୍ଭୁତ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିବେ, ଯାହାକି ପ୍ରକାଶ କରିବା ପାଇଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସିଥିଲେ।” Signs of the Times, July 4, 1906.