ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ - ସତାବନ୍ନ নম୍ବର

ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନେ ଜଗତର ଅନ୍ତ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କହନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ସେଠାରେ ଶେଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକରେ ଯେପରି ସେହି ଏକେଇ ଧାରାକୁ ପୁନର୍ବାର ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି, କାରଣ ସେମାନେ ଏକେଇ ପୁସ୍ତକ। ଏହି ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରବନ୍ଧଗୁଡ଼ିକରେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଲେଖିତ ହୋଇଛି। ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ଆମକୁ ଏହା ଜଣାଯାଏ ଯେ, ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଏମିତି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ଅଛି, ଯାହା ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଯାହାର ମୁଦ୍ରା ଖୋଲାଯାଏ। ଏହି ପ୍ରବନ୍ଧଗୁଡ଼ିକ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଦ୍ରାମୁକ୍ତ ହେଉଥିବା ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକର ସନ୍ଦେଶ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ଉପାଦାନଗୁଡ଼ିକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଛି। ଏହି ସନ୍ଦେଶ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଏକକ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଯେ ସନ୍ଦେଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉପାଦାନ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଦ୍ରାମୁକ୍ତ ହେଉଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ସବୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶନର ଶ୍ରେଣୀଭୁକ୍ତ।

ପରୀକ୍ଷାକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ, ଯେତେବେଳେ “ସମୟ ସନ୍ନିକଟ” ଅଟେ, ସନ୍ଦେଶଟି ଅମୋହରିତ ହୁଏ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଲେଖନୀରୁ ମିଳୁଥିବା ବ୍ୟାଖ୍ୟା ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଭାବରେ ଦାନିଏଲ ଓ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ପୁସ୍ତକମାନେ, ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ସନ୍ଦେଶର ଅମୋହରଣ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିଷୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ପଷ୍ଟ। ଯିହୁଦା ଗୋତ୍ରର ସିଂହ ହିଁ ଏହି ଅମୋହରଣ ସଂପନ୍ନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ଏହା କରନ୍ତି, ସନ୍ଦେଶଟି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ ସେ ଏକ ସୁସଂରଚିତ ପଦ୍ଧତି ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି। ସେ ପିତାଙ୍କ ଠାରୁ ସନ୍ଦେଶଟି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି; ପିତାଙ୍କୁ ସାତଟି ମୋହରରେ ମୋହରିତ ବାଇବେଲ ଧାରଣ କରୁଥିବାରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ଯିହୁଦା ଗୋତ୍ରର ସିଂହ, ଯିଏ ଦାଉଦଙ୍କ ମୂଳ ଏବଂ ବଧ ହୋଇଥିବା ମେଷଶାବକ ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି, ପିତାଙ୍କ ଠାରୁ ପୁସ୍ତକଟି ଗ୍ରହଣ କରି ତାହାର ମୋହରଗୁଡ଼ିକୁ ଅପସାରଣ କରନ୍ତି।

ତାହା ପରେ ଯୀଶୁ ଗବ୍ରିଏଲଙ୍କୁ ସେହି ସନ୍ଦେଶ ଦିଅନ୍ତି; ଏବଂ ଗବ୍ରିଏଲ, ଅନ୍ୟ ଦୂତମାନଙ୍କ ସହିତ, ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ଜଣେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାନ୍ତି, ଯିଏ ସେହି ସନ୍ଦେଶ ଲେଖି ତାହାକୁ କଳିସିଆମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସନ୍ଦେଶକୁ ମୁକ୍ତ କରିବାର ସମୟ ସନ୍ନିହିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସନ୍ଦେଶର ଉଦ୍ଘାଟନ ଏକ ତିନି-ପଦକ୍ଷେପୀୟ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ଯାହା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କ ଲେଖନର ଲକ୍ଷ୍ୟିତ ପାଠକ ଥିବା କଳିସିଆମାନଙ୍କ ଭିତରର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରେ; ଏବଂ ସେହି କଳିସିଆ ସଦସ୍ୟମାନଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପ୍ରତିକ୍ରିୟାର ଆଧାରରେ, ସେମାନେ ନିଜେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀର ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁ ଶ୍ରେଣୀରେ ଅଛନ୍ତି। ଯେମାନେ ଉଦ୍ଘାଟିତ ସନ୍ଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧିକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ “ଜ୍ଞାନୀ” ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ ହୁଅନ୍ତି; ଏବଂ ଯେମାନେ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଦାନିୟେଲଙ୍କ ଦ୍ୱାରା “ଦୁଷ୍ଟ” ବୋଲି, ଏବଂ ମାଥିଉଙ୍କ ଦ୍ୱାରା “ମୂର୍ଖ” ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ ହୁଅନ୍ତି।

ଅନ୍ତିମ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ଗୁପ୍ତତତ୍ତ୍ୱର ଉନ୍ମୋଚନ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଷୟ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ସତରହ ଅଧ୍ୟାୟର ନବମ ପଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଏବଂ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପିତ ହୋଇଛି, କାରଣ ସେହି ପଦ ଯିଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶନର ଏକ ଏମିତି ଉପାଦାନକୁ ଚିହ୍ନଟ କରେ, ଯାହା ଉପାସକମାନଙ୍କର ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବ। ସେହି ପଦ ଏହାକୁ ଏପରିଭାବେ କରେ ଯେ, ପଦର ସତର୍କତା-ପତାକା ପରେ ଯେ ସନ୍ଦେଶ ଆସେ, ତାହାକୁ “ଜ୍ଞାନୀମାନେ” ହିଁ ବୁଝିବେ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରେ।

“ଜ୍ଞାନ ଥିବା ମନ” ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିବାଟି “ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର” ମନ ଅଟେ। “ଜ୍ଞାନୀମାନେ” ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧିକୁ ବୁଝନ୍ତି, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ଚିହ୍ନର ତୁରନ୍ତ ପରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଥିବା ଯେ ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧି, ସେହିଟି ଏମିତି ଏକ ସତ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯାହା ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବୁଝାଯିବ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରାଯିବ; ଏବଂ ସେହି ସତ୍ୟଟି ପରବର୍ତ୍ତୀ ପଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ। ସେହି ପଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କର ଶେଷ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଶେଷ ଦିନମାନରେ ଯାହା ମୁକ୍ତ କରାଯାଇଛି, ସେହି ହେଲା—ସେହି ଆଠଟି ରାଜ୍ୟ ଦାନିୟେଲ ଅଧ୍ୟାୟ ଦୁଇରେ ଥିବା ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି।

ସତ୍ୟର ପ୍ରକାଶନ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସେହି ସୀମିତ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣକୁ ସମର୍ଥନ କରେ, ଯାହା ମିଲରଙ୍କ ରତ୍ନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଥିଲା; କିନ୍ତୁ ଏହା ଦଶଗୁଣ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତ ହେଲା, କାରଣ ଏହାରେ ସେହି ସତ୍ୟ ଅଧିକ ପରିମାଣରେ ନିହିତ ଅଛି, ଯେତେକି ମିଲରାଇଟମାନେ ଇତିହାସରେ ନିଜମାନଙ୍କର ସୀମିତ ସ୍ଥିତିବିନ୍ଦୁରୁ ବୁଝିପାରିଥିଲେ; ଏବଂ ଏହା “ଦଶ” ସଂଖ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସୂଚିତ ଭାବେ ଗୋଟିଏ ପରୀକ୍ଷାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ “ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଥିବା ମନ ଅଛି” ବୋଲି ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ସତର୍କବାଣୀର ସତର୍କ ସଙ୍କେତଦୀପ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ଯାହାକୁ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ଭାବେ ଏପରି ଅର୍ଥ କରାଯାଏ: ପରବର୍ତ୍ତୀ ସତ୍ୟ ସେହି ସଭାମାନଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତିର ଠିକ ପୂର୍ବରୁ ଉନ୍ମୋଚିତ ହୋଇଥିବା ଏହି ସନ୍ଦେଶ ପଠାଯାଏ।

ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ସପ୍ତଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯୋହନଙ୍କୁ ପାପାସୀୟ ଅନ୍ଧକାରର ବାରଶେ ସାଠି ବର୍ଷର ଅରଣ୍ୟଭୂମିକୁ ନିଆଯାଇଥିଲା। ସେହି କାଳଖଣ୍ଡର ସଠିକ୍ ଶେଷବିନ୍ଦୁରେ, ଅର୍ଥାତ୍ 1798 ମସିହାରେ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଥିଲା; ଏହା ସେହି ସମାନ ଐତିହାସିକ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଥିଲା।

“ସମୁଦ୍ରର ବାଳୁକା” 1798କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, କାରଣ ଏହା ସେହି ଐତିହାସିକ ଦୃଷ୍ଟିବିନ୍ଦୁକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଯେଉଁଠାରୁ ଯୋହନଙ୍କୁ ପାପତନ୍ତ୍ରକୁ (ସମୁଦ୍ରର ପଶୁ) ଅତୀତକାଳୀନ ରୂପରେ, ଏବଂ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରକୁ (ପୃଥିବୀର ପଶୁ) ଉଦୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ, ଏବଂ ଶେଷରେ ଶୀଘ୍ର ଆସୁଥିବା ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ଏକ ନାଗରୂପେ କଥା କହୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା। ତାପରେ ପୃଥିବୀର ପଶୁ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ “ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି” ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ, ଯାହା କଥା କହିବ ଏବଂ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଉପରେ ରବିବାର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବିଧାନ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରିବ।

ସତରହ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଶେଷ ପ୍ରସ୍ତୁତିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ଯୋହନଙ୍କୁ ଇତିହାସର ସେହି ଏକେ ଦୃଷ୍ଟିସ୍ଥଳକୁ ନିଆଯାଇଛି। ସେହି ଦୃଷ୍ଟିସ୍ଥଳରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଉଛି। ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇ ଦିଆଯାଏ ଯେ, ସେହି ପଶୁ ଉଭୟ ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ରାଜ୍ୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, କାରଣ ସେ କେବଳ ସାତଟି ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ସାତଟି ପର୍ବତ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ବସିଛି। ସେହି ମହା ବେଶ୍ୟାର ବସିଥିବା ଅବସ୍ଥା ଏହାକୁ ପରିଚୟ କରାଏ ଯେ ସେହି ପଶୁଟିଏ ଉପରେ ଆରୋହଣ କରୁଥିବା ସେହି ଜଣେ; ଏବଂ ଯିଏ ପଶୁଟିଏ ଉପରେ ଆରୋହଣ କରେ, ସେହି ଜଣେ ପଶୁଟିଏକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ।

“ରାଜ୍ୟ କରେ” ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଧାରଣ କରିବା ଏବଂ ଅଧିକାର କରିବା। ଜଣେ ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ଲାଗାମ ଧରି ପଶୁ ଉପରେ ଅଧିକାର କରେ। ପାପାସୀ ସାତୋଟି ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଏବଂ ସାତୋଟି ପର୍ବତ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଅଧିକାର କରେ। ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଦାନିଏଲ ନେବୂଖଦ୍ନେତ୍ସରଙ୍କୁ ଜଣାନ୍ତି ଯେ ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣର “ମୁଣ୍ଡ” ଅଟନ୍ତି। ଯିଶାୟ ପୁସ୍ତକର ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ “ମୁଣ୍ଡ” ବୋଲି ରାଜା, ରାଜଧାନୀ କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ବୁଝାଯାଏ।

ପାପତ୍ୱ, ଯାହା ପଶୁ ଉପରେ ଆରୋହିଣୀ ସ୍ତ୍ରୀ, ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରାଜାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରେ। ସେହି ରାଜାମାନେ “ଦଶ ରାଜା” ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କର ଅଜଗର-ଶକ୍ତି ଅଟନ୍ତି। ସେମାନେ ସେହି ରାଜା, ଯାହାଙ୍କ ସହିତ ତିରର ବେଶ୍ୟା ବ୍ୟଭିଚାର କରେ। ସେହି “ଦଶ ରାଜା” ପାପତ୍ୱର କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେହି ଦଶ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ ରାଜା ହେଉଛି ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର। ଏହିପରି, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଇସ୍ରାଏଲର ଦଶ ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟର ରାଜା ଆହାବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଛି। “ସାତ” ସଂଖ୍ୟା “ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ”ର ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ପାପତ୍ୱକୁ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ଉପରେ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିବା ଭାବେ ଚିତ୍ରିତ କରାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସେ ଦଶ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ରାଜ୍ୟ କରୁଛି, ଏବଂ ସେ ସାତଟି ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆସୀନ ଅଛି।

ଏଠାରେ ସେହି ମନ ଅଛି, ଯାହାରେ ଜ୍ଞାନ ଅଛି; କାରଣ ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନୀମାନେ “ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି” ବୋଲିଥିବା ପଦ୍ଧତିକୁ ପ୍ରୟୋଗ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିପାରନ୍ତି ଯେ, ସେହି ରାଜ୍ୟଶାସ୍ତ୍ରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରତୀକ, ଯାହା ଉପରେ ସେହି ବେଶ୍ୟା ଶାସନ କରେ, ସେହି ଏକେ ସତ୍ୟକୁ ସୂଚିତ କରେ। ସେ ସାତୋଟି ପର୍ବତ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଶାସନ କରେ, ଏବଂ ମିଲେରାଇଟମାନେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ “ପର୍ବତ”କୁ ଏକ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଏହା ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲେ ଯେ ପ୍ରତୀକମାନଙ୍କର ଏକରୁ ଅଧିକ ଅର୍ଥ ଥାଏ।

ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକ କଲିସିଆର ପ୍ରତୀକ ଅଟନ୍ତି। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ “ମହିମାନ୍ୱିତ ପବିତ୍ର ପର୍ବତ” ଦେବଙ୍କ କଲିସିଆକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

“ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଘର” ହେଉଛି ତାଙ୍କର କଳିସିଆ, ଏବଂ ସେହିଟି ଗୋଟିଏ “ପର୍ବତ” ଅଟେ। ମହା ବେଶ୍ୟା ସାତଟି ପର୍ବତ ଉପରେ ବସିଛି, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ ଯେ, ସେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଯେପରି ଶାସନ କରେ, ସେପରି ସମସ୍ତ କଳିସିଆମାନଙ୍କ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଶାସନ କରେ। ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ କଳିସିଆ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ଉପରେ ତାହାର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରହିଛି।

ଯିହୁଦା ଓ ଯିରୁଶାଲେମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଯେ ଦର୍ଶନ ଯିଶାୟଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲା ବୋଲି ସେ ଚିହ୍ନିତ କରୁଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଆମେ ଏମାତ୍ର ଉଦ୍ଧୃତ କଲୁ, ସେହି ଦର୍ଶନ ଆଗକୁ ଚାଲିଥାଏ, ଏବଂ ଏହା ଅଧ୍ୟାୟ ଚାରିରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଏକେଇ ଅନୁଛେଦ ଅଟେ; ଏବଂ ଯିଶାୟଙ୍କ ଅନୁସାରେ, ଏହା ସେହି “ଏକେଇ ଦିନ” ଯେତେବେଳେ ଲୋକେ କହନ୍ତି, “ଆସ, ଆମେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପର୍ବତକୁ, ଯାକୋବଙ୍କ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଉପରକୁ ଯାଉ।” ସେହି ଏକେଇ ସମୟକାଳରେ “ସାତ ନାରୀ” ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛନ୍ତି।

ଯେ “ଦିନ” ଇଶାୟାଙ୍କ ଦର୍ଶନର ବିଷୟ, ସେହି ହେଉଛି ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ମହା ଭୂମିକମ୍ପର “ଘଣ୍ଟା”। ଯେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଜୁଲାଇ 18, 2020 ର ନିରାଶାରୁ “ଫେରିଆସ” ବୋଲି ଦିଆଯାଇଥିବା ଉପଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଛବ୍ବିଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଆବଶ୍ୟକତାମାନଙ୍କୁ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି, ଓ ଯେମାନେ ଯିହିଜ୍କେଲଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଏକତ୍ର କରାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଇସ୍ଲାମର ଚାରି ପବନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଯିହିଜ୍କେଲଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ସନ୍ଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ସିଲ୍ ହୋଇଯାନ୍ତି। ତାହା ପରେ ସେମାନେ ଏକ ଧ୍ୱଜଚିହ୍ନ ଭାବେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉତ୍ତୋଳିତ କରାଯାନ୍ତି, ଏବଂ ବାବିଲୋନରେ ଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନ୍ୟ ସନ୍ତାନମାନେ ବାବିଲୋନରୁ ବାହାରିଆସିବାର ଆହ୍ୱାନକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି; ଏହି ଆହ୍ୱାନ ଭୂମିକମ୍ପ ସମୟରେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଶୀଘ୍ର-ଆସନ୍ତା ରବିବାର ଆଇନରେ, ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଝୁଣ୍ଡ ବାବିଲୋନରୁ ବାହାରିଆସିବାର ସନ୍ଦେଶକୁ ଶୁଣନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, “ଆସ, ଆମେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପର୍ବତକୁ, ଯାକୁବଙ୍କ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଉପରକୁ ଯାଉ।”

ସେହି “ଘଣ୍ଟା”ରେ ସେହି ମହା ବେଶ୍ୟା ନିଜ ଗୀତ ଗାଇବାକୁ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରେ। ଯେମାନଙ୍କର ନାମ ମେଷଶାବକଙ୍କ ଜୀବନପୁସ୍ତକରେ ଲେଖାଯାଇନାହିଁ, ସେମାନେ ସେହି ବେଶ୍ୟାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ମଣ୍ଡଳୀମାନେ ତାହାର ଅଧିକାର ଅଧୀନକୁ ଆସନ୍ତି। ସେହି ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କୁ ଯିଶାୟା “ସାତ ସ୍ତ୍ରୀ” ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଛନ୍ତି। ସେହି “ସାତ ସ୍ତ୍ରୀ” ହେଉଛନ୍ତି ସେହି “ସାତ ପର୍ବତ” ଯାହାଉପରେ ପାପାସୀ ଶାସନ କରିବ, ଯେପରିକି ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ପଶୁର ଏକ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ, ଯାହା କଥା ମଧ୍ୟ କହିବ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପାପାସୀୟ ଅଧିକାରର ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରାଇବ।

ସେହି “ସାତ ଜଣ ନାରୀ ଏକ ଜଣ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଧରିବେ,” ଏବଂ ସେହି “ପୁରୁଷ” ହେଉଛନ୍ତି ସେହି “ପୁରୁଷ” ଯାହାଙ୍କୁ ପୌଲ “ପାପର ପୁରୁଷ” ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି। ସେହି ପରୀକ୍ଷାର କାଳରେ ଯେମାନେ “ଯିରୁଶାଲେମରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିବେ, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯିବେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଯିରୁଶାଲେମରେ ଜୀବିତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଲିଖିତ ଅଛି ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକେ।” ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ସେହି ସମୟକାଳରେ ସେମାନେ ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଜୀବନର ପୁସ୍ତକରେ, ଜଗତର ଭିତ୍ତିପ୍ରସ୍ତର ପୂର୍ବରୁ ବଳିଦାନ ହୋଇଥିବା ମେଷଶାବକଙ୍କ ପୁସ୍ତକରେ, ଲିଖିତ ଅଛି। ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀ, ଯେମାନେ “ପାପର ପୁରୁଷ”ଙ୍କୁ ଧରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ସେମାନେ, ଯେମାନେ ପାପର ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।

ବିଶାଳ ଭୂମିକମ୍ପର “ଘଣ୍ଟା”, ଯାହା ହେଉଛି ରବିବାର ନିୟମର ସଙ୍କଟ, ସେହିଟି ଅନୁସନ୍ଧାନମୂଳକ ବିଚାରର ଉପସଂହାର; ଏବଂ ବିଚାର ଏହାର ଉପରେ ଆଧାରିତ ଯେ ତୁମର ନାମ ଜୀବନ ପୁସ୍ତକରେ ଲିପିବଦ୍ଧ ମିଳିଲା କିମ୍ବା ଲିପିବଦ୍ଧ ମିଳିଲା ନାହିଁ; ତେଣୁ ସେହି ସମୟରେ ଜୀବନ ପୁସ୍ତକ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀ ବିଚାରର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ତିମ ଦୃଶ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରୁଛି। ଯେମାନେ “ପାପର ମନୁଷ୍ୟ”କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ନିଜ “ରୁଟି” “ଖାଇବେ, ଏବଂ” ନିଜ “ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିବେ”, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରାଥମିକ ଆକାଙ୍କ୍ଷା ହେଉଛି “ତୁମର ନାମରେ ଡାକାଯିବା”।

ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ସିଦ୍ଧାନ୍ତମୂଳକ ଆସ୍ଥା-ଘୋଷଣାକୁ ଅବିକଳ ରଖିବେ (ନିଜମାନଙ୍କର ନିଜ ରୁଟି ଖାଇବେ), ଏବଂ ନିଜମାନଙ୍କର ସମ୍ପ୍ରଦାୟଗତ ପରିଚୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅବିକଳ ରଖିବେ (ନିଜମାନଙ୍କର ନିଜ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବେ), କିନ୍ତୁ “ପାପର ମଣିଷ”-ର ନାମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ। “ପାପର ମଣିଷ”-ର ନାମ ହେଉଛି “କାଥୋଲିକ”, ଯାହାର ଅର୍ଥ “ସାର୍ବଜନୀନ”। ଯେମାନେ “ପାପର ମଣିଷ”-କୁ ଧରି ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ “ସାର୍ବଜନୀନ ମଣ୍ଡଳୀ”-ର ଅଂଶ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ଯାହା କାଥୋଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚ ଅଟେ। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର “ନିନ୍ଦା”କୁ “ଦୂର କରିବା” ପାଇଁ ସେହି ସମ୍ପର୍କକୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରନ୍ତି।

“ନିନ୍ଦା” ଶେଷ ଦିନମାନରେ ସମସ୍ତ କଲିସିଆ ଓ ସମସ୍ତ ଜାତିମାନଙ୍କ ଉପରେ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିବା ପଶୁର ଦୁଇଟି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାଦାନକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରେ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର “ମହା ଭୂମିକମ୍ପର ଘଣ୍ଟା”ରେ “ତୃତୀୟ ହାୟ ଶୀଘ୍ର ଆସୁଅଛି”। “ତୃତୀୟ ହାୟ” ହେଉଛି ଇସ୍ଲାମ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର “ମହା ଭୂମିକମ୍ପର ଘଣ୍ଟା”ରେ ସପ୍ତମ ତୂରୀ ଧ୍ୱନିତ ହୁଏ। ସପ୍ତମ ତୂରୀ ହେଉଛି ଇସ୍ଲାମ। “ମହା ଭୂମିକମ୍ପର ଘଣ୍ଟା”ରେ ଇସ୍ଲାମ ଆଘାତ କରେ, କାରଣ ସମସ୍ତ ତୂରୀ ସାରା ବିଶ୍ୱ ଇତିହାସ ଜୁଡ଼ି ବଳପୂର୍ବକ ରବିବାର ଉପାସନା ଉପରେ ନ୍ୟାୟବିଚାର କରିବା ପାଇଁ ଈଶ୍ୱର ବ୍ୟବହାର କରିଆସିଥିବା ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ସାଧନଗୁଡ଼ିକ ଅଟେ।

ଯେତେବେଳେ ଶୀଘ୍ର ଆସୁଥିବା ରବିବାର-ବିଧି ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର “ଜାତୀୟ ପତନ” ଘଟିବ, ସେତେବେଳେ “ଜାତିମାନେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହେବେ।” ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଇସ୍ଲାମହିଁ ସେହି ଶକ୍ତି ଯାହା ଜାତିମାନଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରେ, ଯେପରି ଉତ୍ପତ୍ତି ପୁସ୍ତକରେ ଇସ୍ଲାମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି।

ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କର “ନିନ୍ଦା” ହେଉଛି ଇସ୍ଲାମ ଧର୍ମ। ପୃଥିବୀର କଳିସିଆମାନେ ଓ ଜାତିମାନେ ସଂଯୁକ୍ତ ଜାତିସଂଘର ଏକ ନୂତନ ବିଶ୍ୱ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଅଧିକାର ଅଧୀନକୁ ଆସିବେ, ଯାହା ଉପରେ କାଥୋଲିକ କଳିସିଆ ଶାସନ କରୁଛି। ପୋପ ସେହି ଏକ-ବିଶ୍ୱ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ଆସୀନ ହେବେ, ଯେପରି 330 ମସିହାରେ କନଷ୍ଟାନ୍ଟିନ ପାପାସୀଙ୍କୁ ତାହାର ଆସନ ଦେଇଥିଲେ। ଜାତିମାନେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବେ ଯେ, ଇସ୍ଲାମ ଦ୍ୱାରା ମାନବଜାତିଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆଣାଯାଉଥିବା ଯୁଦ୍ଧକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ କ୍ଷମତା କେବଳ ଏକତ୍ର ପ୍ରୟାସ ଦ୍ୱାରାହିଁ ସାଧ୍ୟ ହେବ, ଯାହା ପାଇଁ କୌଣସି ନୈତିକ ଅଧିକାରୀତ୍ୱର ଅଧୀନତା ଆବଶ୍ୟକ ହେବ, ଏବଂ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଦୃଢ଼ତାର ସହିତ କହିବ ଯେ ସେହି ଅଧିକାରୀତ୍ୱ ହେଉଛି ରୋମୀୟ କଳିସିଆ। ଯେପରି 533 ମସିହାରେ ଜଷ୍ଟିନିଆନ କାଥୋଲିକ କଳିସିଆକୁ ତାହାର ମହାନ ଅଧିକାର ଦେଇଥିଲେ, ସେହିପରି ଇତିହାସ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୁଏ। 496 ମସିହାରେ କ୍ଲୋଭିସ କାଥୋଲିକ କଳିସିଆ ପାଇଁ ଯେପରି କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ତାହାର ସାମରିକ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଆଜ୍ଞାପାଳନ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିବ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ତେରୋ ଅଧ୍ୟାୟର ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦର ଇତିହାସ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହେବ।

ଏକବାର ପ୍ରତିମାଟି ସ୍ଥାପିତ ହେଲେ, ତେବେ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ—ଯେମାନେ ଇସ୍ଲାମର ଆକ୍ରମଣଦ୍ୱାରା କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି—ବୁଝିପାରିବେ ଯେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ପଶୁର ପ୍ରତିମାକୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଆଣିବା ପାଇଁ ଇସ୍ଲାମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବ୍ୟବହୃତ ସାର୍ବଜନୀନ “ନିନ୍ଦା” ସେହି “ନିନ୍ଦା” ନୁହେଁ, ଯାହାକୁ ନେଇ “ପାପର ମନୁଷ୍ୟ” (ଯେଜେବେଲ୍) ପ୍ରକୃତରେ ଚିନ୍ତିତ ଥିଲା। ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଳମ୍ବରେ, ଜଗତ ଜାଣିପାରିବ ଯେ ଯେଜେବେଲ୍‌ଙ୍କର ଇସ୍ଲାମ ପ୍ରତି କିଛିମାତ୍ର ଚିନ୍ତା ନାହିଁ, ବରଂ ତାହାର ହୃଦୟର ଆକାଂକ୍ଷା ହେଉଛି ଏଲିୟାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା, ଯେପରି ହେରୋଦିଆ ଯୋହନ ବପ୍ତିସ୍ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ।

“ଜ୍ଞାନ ଯାହାର ମନରେ ଅଛି,” ସେହିଯେ “ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ମନ,” ଏବଂ “ଜ୍ଞାନୀମାନେ” ସେମାନେ, ଯେମାନେ ବୁଝନ୍ତି ସେହି “ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧି”କୁ, ଯାହା ଯୁଦା ଗୋତ୍ରର ସିଂହ, ପରୀକ୍ଷାକାଳ ଶେଷ ହେବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ, ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶିତବାଣୀର ମୋହର ଖୋଲିଦେବାବେଳେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।

“ସାତଟି ମୁଣ୍ଡ ସେହି ସାତଟି ପର୍ବତ, ଯାହାର ଉପରେ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ ବସିଛି,” ଏହା ଏହି ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଯେ ପାପାସୀ ଉଭୟ କଳିସିଆ ଓ ରାଜ୍ୟ ଉପରେ ଶାସନ କରିବ। ପ୍ରତୀକମାନଙ୍କର ଏକାଧିକ ଅର୍ଥ ଥାଏ, ଏବଂ ପ୍ରତୀକମାନଙ୍କୁ ସେହି ଅନୁଚ୍ଛେଦର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସଂଜ୍ଞାପିତ ଓ ବୁଝିବାକୁ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସେହି ପ୍ରତୀକମାନ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ଯୁକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ ଯେ, ପଦ୍ୟଟି ଚିହ୍ନିତ କରୁଛି ଯେ ମୁଣ୍ଡମାନେ ହିଁ ପର୍ବତମାନ; ତେବେ ମୁଣ୍ଡମାନଙ୍କୁ (ରାଜ୍ୟକୌଶଳ) ଓ ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ (କଳିସିଆକୌଶଳ) ପୃଥକ୍‌ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରିବା ପାଇଁ କେଉଁ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ଆଧାର ଥାଇପାରେ? ଏହି ପାର୍ଥକ୍ୟ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ସପ୍ତମ ଓ ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଅନ୍ୟ ପଶୁମାନଙ୍କଠାରୁ ଭିନ୍ନ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ ହୋଇ, ପୂର୍ବରୁ ଆସିଥିବା ପଶୁମାନଙ୍କଠାରୁ ପୌତ୍ତଳିକ ରୋମ ଓ ପାପାଳ ରୋମ—ଉଭୟଙ୍କୁ—“ଭିନ୍ନ” ବୋଲି ପରିଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି।

ଯେତେବେଳେ ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟ ଉପରେ ଆଣାଯାଏ (ପଙ୍କ୍ତି ପରେ ପଙ୍କ୍ତି), ତେବେ ଆମେ ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ରୋମର ଛୋଟ ଶିଙ୍ଗକୁ ଦେଖୁଥାଉ, ଯାହା ପୁରୁଷ, ନାରୀ, ପୁରୁଷ, ନାରୀ ମଧ୍ୟରେ ଦୋଳାୟମାନ ହୁଏ। ଗୋଟିଏ ପ୍ରତୀକ (ଛୋଟ ଶିଙ୍ଗ), ଯାହା ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସେହି ଅଧ୍ୟାୟମାନଙ୍କରେ, ଗୋଟିଏ ଶିଙ୍ଗ ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟ ଅଟେ, ଏବଂ ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ମୁଣ୍ଡ ଅଟେ। ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଛୋଟ ଶିଙ୍ଗ ଦୁଇଟି ରାଜ୍ୟକୁ, ଅର୍ଥାତ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଚତୁର୍ଥ ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଛୋଟ ଶିଙ୍ଗ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଭାବରେ ଦୁଇଟି ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଯେହିଁ ଦୁଇଟି ରାଜ୍ୟକୁ ସେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏମିତି ରାଜ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ରାଜନୈତିକ ଶାସନକଳା ଏବଂ ଚର୍ଚ୍ଚ-ଶାସନକଳାର ସଂଯୋଗକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ସାତୋଟି ମୁଣ୍ଡ, ଯେଉଁମାନେ ସାତୋଟି ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି, ଦୁଇଟି ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟ ହେଉଛି ଚର୍ଚ୍ଚ-ଶାସନକଳା ଓ ଅନ୍ୟଟି ହେଉଛି ରାଜନୈତିକ ଶାସନକଳା।

ଦାନିଏଲ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପ୍ରତୀକତ୍ୱ ବିଷୟରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସାକ୍ଷ୍ୟ ରହିଛି; କାରଣ ସେଠାରେ ଶେଷ ରାଜ୍ୟଟି, ଯାହାକୁ ମିଲରାଇଟମାନେ ରୋମର ଚତୁର୍ଥ ରାଜ୍ୟ ବୋଲି ବୁଝିଥିଲେ, ଲୋହା ଓ ମାଟିଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ଲୋହା ଓ ମାଟିକୁ ଏକତ୍ର କରାଯାଇଛି, ଯଦ୍ୟପି ପ୍ରକୃତରେ ଲୋହା ମାଟି ସହିତ ମିଶେ ନାହିଁ। ତଥାପି ଯେତେବେଳେ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ “ଲୋହା ଓ ମାଟି” ବିଷୟରେ ମତାମତ ଦିଆନ୍ତି, ସେ ଏହାକୁ ଚର୍ଚ୍ଚ-ଶିଳ୍ପ ଓ ରାଜ୍ୟ-ଶିଳ୍ପର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟର ଛୋଟ ଶିଂ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ସତରହର ସେହି ମୁଣ୍ଡମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ଯେମାନେ ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି।

ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଏହି ଅଧ୍ୟୟନକୁ ଜାରି ରଖିବୁ।