ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ - ସଂଖ୍ୟା ସାଠି

ଏବଂ ଏଠାରେ ସେହି ବୁଦ୍ଧି ଅଛି, ଯାହାରେ ଜ୍ଞାନ ଅଛି। ସେହି ସାତୋଟି ମୁଣ୍ଡ ସାତୋଟି ପର୍ବତ, ଯାହାର ଉପରେ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ ବସିଛି। ଏବଂ ସାତୋଟି ରାଜା ଅଛନ୍ତି: ପାଞ୍ଚ ଜଣ ପତିତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଜଣେ ଅଛନ୍ତି, ଓ ଅନ୍ୟଜଣ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିନାହାନ୍ତି; ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ଆସିବେ, ସେ କିଛି ସମୟ ରହିବାକୁ ହିଁ ପଡ଼ିବ। ଏବଂ ସେହି ପଶୁ, ଯେ ଥିଲା ଓ ନାହିଁ, ସେହି ନିଜେ ଅଷ୍ଟମ, ଏବଂ ସେ ସାତର ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ, ଏବଂ ବିନାଶକୁ ଯାଉଛି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 17:9–11.

“ଶେଷ ବର୍ଷା ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆସୁଛି ଯେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ—ତେବେ ସମସ୍ତେ ପୂର୍ବବତ୍ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ”

“ଯେତେବେଳେ ସେହି ଚାରି ଦୂତ ଛାଡ଼ିଦେବେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିବେ। ଯେମାନେ ନିଜ ପକ୍ଷରୁ ସମ୍ଭବ ସବୁ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ।” Spalding and Magan, 3.

ଏବଂ ତୁମେ, ଇସ୍ରାଏଲର ଅପବିତ୍ର ଦୁଷ୍ଟ ରାଜକୁମାର, ଯାହାର ଦିନ ଆସିପହଞ୍ଚିଛି, ଯେତେବେଳେ ଅଧର୍ମର ଶେଷ ହେବ, ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର ଏହିପରି କହନ୍ତି; ପଗଡ଼ିକୁ ହଟାଇଦେଅ, ଏବଂ ମୁକୁଟକୁ ଖୋଲିଦେଅ: ଏହା ପୂର୍ବବତ୍ ରହିବ ନାହିଁ: ଯେ ନୀଚ, ତାହାକୁ ଉନ୍ନତ କର, ଏବଂ ଯେ ଉଚ୍ଚ, ତାହାକୁ ନୀଚ କର। ମୁଁ ଏହାକୁ ଉଲଟାଇଦେବି, ଉଲଟାଇଦେବି, ଉଲଟାଇଦେବି; ଏବଂ ସେହିଠାରୁ ଏହା ଆଉ ରହିବ ନାହିଁ, ଯାଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଆସିବେ, ଯାହାଙ୍କର ଏହା ଅଧିକାର; ଏବଂ ମୁଁ ଏହା ତାଙ୍କୁ ଦେବି। ଯିହିଜ୍କିଏଲ 21:25–27.

“ଯେମାନେ ଶୀଘ୍ରତାର ସହିତ ଜାତିକୁ ବିନାଶ ପଥକୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବପ୍ରଥମ ଥିଲେ ସେମାନଙ୍କର ରାଜା ଜେଦେକିୟ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରଦତ୍ତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପରାମର୍ଶକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ନେବୁଖଦ୍ନେସରଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଜର କୃତଜ୍ଞତାର ଋଣକୁ ଭୁଲିଯାଇ, ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ନିଜର ଗମ୍ଭୀର ନିଷ୍ଠା-ଶପଥକୁ ଲଙ୍ଘନ କରି, ଯିହୁଦାର ରାଜା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ, ନିଜର ଉପକାରକଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ, ଏବଂ ନିଜର ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିଦ୍ରୋହ କଲେ। ନିଜ ବୁଦ୍ଧିର ଅହଂକାରରେ ସେ ଇସ୍ରାଏଲର ସମୃଦ୍ଧିର ପ୍ରାଚୀନ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପାଖରେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଖ ଫେରାଇଲେ, “ନିଜ ଦୂତମାନଙ୍କୁ ମିଶରକୁ ପଠାଇ, ଯେପରି ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ଘୋଡ଼ା ଓ ବହୁ ଲୋକ ଦେଇପାରନ୍ତି।”

“‘ସେ କି ସମୃଦ୍ଧି ପାଇବେ?’ ପ୍ରଭୁ ସେହି ଲୋକ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ, ଯିଏ ଏପରି ନିଚଭାବରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପବିତ୍ର ଭରସାକୁ ଦ୍ରୋହ କରିଥିଲା; ‘ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକ କି ପଳାଇ ପାରିବ? କିମ୍ବା ସେ ଚୁକ୍ତିକୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଉଦ୍ଧାର ପାଇବ? ମୁଁ ଜୀବନ୍ତ ଅଛି, ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର କହନ୍ତି, ନିଶ୍ଚୟ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ସେହି ରାଜା ବସନ୍ତି ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ରାଜା କରିଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଶପଥକୁ ସେ ଅବହେଳା କଲା, ଏବଂ ଯାହାଙ୍କ ଚୁକ୍ତିକୁ ସେ ଭଙ୍ଗ କଲା, ସେହି ତାଙ୍କ ସହ, ବାବିଲୋନର ମଧ୍ୟରେ, ସେ ମରିବ। ଫେରାଉନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପରାକ୍ରମୀ ସେନା ଓ ବିଶାଳ ସମୁଦାୟ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ: … କାରଣ ସେ ଚୁକ୍ତିକୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଶପଥକୁ ଅବହେଳା କଲା, ଯେତେବେଳେ, ଦେଖ, ସେ ନିଜ ହାତ ଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି, ସେ ପଳାଇ ପାରିବ ନାହିଁ।’ ଯିହିଜ୍କେଲ 17:15–18.”

‘ଅପବିତ୍ର ଦୁଷ୍ଟ ଅଧିପତି’ଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ତିମ ନ୍ୟାୟର ଦିନ ଆସି ପହଞ୍ଚିଥିଲା। ‘ପାଗଡ଼ିଟି କାଢ଼ି ଦିଅ,’ ପ୍ରଭୁ ଆଜ୍ଞା କଲେ, ‘ଏବଂ ମୁକୁଟଟି ମଧ୍ୟ ହଟାଇ ଦିଅ।’ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସ୍ୱୟଂ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯିହୁଦାକୁ ପୁନର୍ବାର ଜଣେ ରାଜା ପାଇବାକୁ ଅନୁମତି ମିଳିବାକୁ ନଥିଲା। ଦାଉଦଙ୍କ ଗୃହର ସିଂହାସନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଦିବ୍ୟ ଆଜ୍ଞା ଏହିପରି ଥିଲା: ‘ମୁଁ ତାହାକୁ ଉଲଟେଇ ଦେବି, ଉଲଟେଇ ଦେବି, ଉଲଟେଇ ଦେବି’; ‘ଏବଂ ଯାହାର ଅଧିକାର, ସେ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହା ଆଉ ରହିବ ନାହିଁ; ଏବଂ ମୁଁ ତାହାକୁ ସେହିଁକୁ ଦେବି।’ ଯିହିଜ୍କେଲ 21:25–27।” Prophets and Kings, 450, 451.

ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଯେ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ସେହି ଘୋଷଣା ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ସଠିକ୍ ଥିଲା, ଏବଂ ଯେଉଁ ଘଟଣାମାନଙ୍କୁ ସେ ଇଙ୍ଗିତ କରୁଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ସେହି ସମୟରେ ହିଁ ଘଟୁଥିଲା। “‘ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇଛି,’” ଏହିଥିଲା ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ। “‘ସମୟ’”—ଦାନିଏଲ 9ର ସେହି ଉଣେସତ୍ତରି ସପ୍ତାହ, ଯାହା “ମସୀହା,” “ଅଭିଷିକ୍ତଜନ” ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଥିଲା—ତାହାର ଅବସାନରେ, ଯର୍ଦ୍ଦନରେ ଯୋହନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବପ୍ତିସ୍ମା ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆତ୍ମାଙ୍କର ଅଭିଷେକ ପାଇଥିଲେ। ଏବଂ ସେମାନେ ଯେ “‘ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ’ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ” ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ସେହି ରାଜ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହେଲା। ଏହି ରାଜ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ଯେପରି ବିଶ୍ୱାସ କରିବାକୁ ଶିଖାଯାଇଥିଲା, ସେପରି କୌଣସି ପାର୍ଥିବ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏବଂ ଏହା ସେହି ଭବିଷ୍ୟତ, ଅମର ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଯାହା ସ୍ଥାପିତ ହେବ ଯେତେବେଳେ “‘ସମଗ୍ର ଆକାଶତଳର ରାଜ୍ୟ, ପ୍ରଭୁତ୍ୱ, ଏବଂ ରାଜ୍ୟର ମହିମା, ପରାତ୍ପରଙ୍କ ପବିତ୍ରଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯିବ;’” ସେହି ଅନନ୍ତ ରାଜ୍ୟ, ଯେଉଁଠାରେ “‘ସମସ୍ତ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବ।’” ଦାନିଏଲ 7:27। ବାଇବେଲରେ ବ୍ୟବହୃତ ଅର୍ଥାନୁସାରେ, “‘ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ’” ବାକ୍ୟପ୍ରଯୋଗଟି କୃପାର ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ଗୌରବର ରାଜ୍ୟ—ଉଭୟକୁ ସୂଚିତ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। କୃପାର ରାଜ୍ୟକୁ ପୌଲୁସ ଇବ୍ରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପତ୍ରୀରେ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି। ଆମର ଦୁର୍ବଳତାର ଅନୁଭୂତିରେ “‘ସ୍ପର୍ଶିତ’” ସେହି କରୁଣାମୟ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତି ଇଙ୍ଗିତ କରିବା ପରେ, ପ୍ରେରିତ କହୁଛନ୍ତି: “‘ଏହେତୁ ଆସ, ଆମେ ସାହସପୂର୍ବକ କୃପାସିଂହାସନ ନିକଟକୁ ଯାଉ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୟା ଲାଭ କରିବୁ ଏବଂ କୃପା ପାଇବୁ।’” ଇବ୍ରୀ 4:15, 16। କୃପାସିଂହାସନ କୃପାର ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; କାରଣ ସିଂହାସନର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରାଜ୍ୟର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ସୂଚାଏ। ତାଙ୍କର ଅନେକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ “‘ସ୍ୱର୍ଗର ରାଜ୍ୟ’” ବାକ୍ୟପ୍ରଯୋଗକୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଉପରେ ଦିବ୍ୟ କୃପାର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସୂଚିତ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିଛନ୍ତି।

“ଏହିପରି, ମହିମାର ସିଂହାସନ ମହିମାର ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; ଏବଂ ଏହି ରାଜ୍ୟକୁ ତାରଣକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଏହି ବାକ୍ୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି: ‘ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ନିଜ ମହିମାରେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସିବେ, ସେତେବେଳେ ସେ ନିଜ ମହିମାର ସିଂହାସନରେ ବସିବେ; ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସମସ୍ତ ଜାତିମାନେ ଏକତ୍ର କରାଯିବେ।’ ମାଥିଉ 25:31, 32. ଏହି ରାଜ୍ୟ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭବିଷ୍ୟତର। ଏହା କ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ଥାପିତ ହେବ ନାହିଁ।”

“ମନୁଷ୍ୟର ପତନ ପରେ ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ ଅନୁଗ୍ରହର ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଅପରାଧୀ ମାନବଜାତିର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏକ ଯୋଜନା ରଚିତ ହେଲା। ସେତେବେଳେ ଏହା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଓ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଜ୍ଞାଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଥିଲା; ଏବଂ ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଏହାର ପ୍ରଜା ହୋଇପାରୁଥିଲେ। ତଥାପି ଏହା ପ୍ରକୃତରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇନଥିଲା। ପୃଥିବୀରେ ନିଜର କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ହଠୀପଣ ଓ ଅକୃତଜ୍ଞତାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ତାରଣକର୍ତ୍ତା କଲ୍ୱରୀର ବଳିଦାନରୁ ପଛକୁ ଫେରିଯାଇପାରୁଥାନ୍ତେ। ଗେଥସେମାନୀରେ ଦୁଃଖର ପାତ୍ର ତାଙ୍କର ହସ୍ତରେ କମ୍ପିଥିଲା। ସେ ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଲଳାଟରୁ ରକ୍ତମିଶ୍ରିତ ଘାମକୁ ପୋଛିଦେଇ ଅପରାଧୀ ମାନବଜାତିକୁ ନିଜ ଅନ୍ୟାୟରେ ନଶ୍ଟ ହେବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ି ଦେଇପାରୁଥାନ୍ତେ। ସେ ଯଦି ଏପରି କରିଥାନ୍ତେ, ତେବେ ପତିତ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ମୁକ୍ତି ଥାଆନ୍ତା ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ତାରଣକର୍ତ୍ତା ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ ଏବଂ ନିଜର ଅନ୍ତିମ ଶ୍ୱାସ ସହିତ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଉଠିଲେ, ‘ସମାପ୍ତ ହେଲା,’ ସେତେବେଳେ ମୁକ୍ତିର ଯୋଜନାର ପୂରଣ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା। ଏଦେନରେ ପାପୀ ଯୁଗଳଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ପରିତ୍ରାଣର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଅନୁମୋଦିତ ହେଲା। ଅନୁଗ୍ରହର ରାଜ୍ୟ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଥିଲା, ସେତେବେଳେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା।”

“ଏହିପରି କ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ—ଯେଉଁ ଘଟଣାକୁ ଶିଷ୍ୟମାନେ ନିଜ ଆଶାର ଅନ୍ତିମ ବିନାଶ ବୋଲି ଦେଖିଥିଲେ—ସେହିଠାରେଇ ତାହାକୁ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ କରିଦେଲା। ଯଦିଓ ଏହା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିଷ୍ଠୁର ନିରାଶା ଆଣିଥିଲା, ତଥାପି ଏହା ସେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ସଠିକ୍ ଥିଲା ବୋଲି ପ୍ରମାଣର ଶିଖର ଥିଲା। ଯେଉଁ ଘଟଣା ସେମାନଙ୍କୁ ଶୋକ ଓ ନିରାଶାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଥିଲା, ସେହିଠାରେଇ ଆଦମର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଆଶାର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଲା, ଏବଂ ସେହିଠାରେ ସମସ୍ତ ଯୁଗରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱସ୍ତଜନଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟତ ଜୀବନ ଓ ଅନନ୍ତ ସୁଖର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ନିହିତ ଥିଲା।”

“ଅନନ୍ତ କରୁଣାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟମାନେ, ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କର ନିରାଶା ମାଧ୍ୟମରେ ସୁଦ୍ଧା, ନିଜର ପୂରଣ ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଅଭିମୁଖ ହେଉଥିଲେ। ଯଦ୍ୟପି ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ସେହି ଦିବ୍ୟ କୃପା ଓ ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜିତାଯାଇଥିଲା—ଯିଏ ‘ଏପରି କହିଥିଲେ ଯେପରି କେହି ମଣିଷ କେବେ କହିନଥିଲା’—ତଥାପି ଯୀଶୁଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ପ୍ରେମର ଶୁଦ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ଲୋକୀୟ ଗର୍ବ ଓ ସ୍ୱାର୍ଥପର ଆକାଙ୍କ୍ଷାର ନିକୃଷ୍ଟ ମିଶ୍ରଧାତୁ ମିଶିରହିଥିଲା। ପାସ୍କା-କକ୍ଷରେ ସୁଦ୍ଧା, ସେହି ଗମ୍ଭୀର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଯେବେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗେଥସେମାନେର ଛାୟାରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ‘ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାଦ ହେଲା, କିଏ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣାଯିବ।’ ଲୂକ 22:24। ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ସିଂହାସନ, ମୁକୁଟ, ଓ ମହିମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଦ୍ୟାନର ଲଜ୍ଜା ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ନ୍ୟାୟସଭା, ଓ କାଲଭରୀର କ୍ରୁଶ ରହିଥିଲା। ତାଙ୍କର ହୃଦୟର ଗର୍ବ, ଲୋକୀୟ ମହିମା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ତୃଷ୍ଣା ହିଁ ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସମୟର ମିଥ୍ୟା ଶିକ୍ଷାକୁ ଏତେ ଦୃଢ଼ତାର ସହିତ ଧରି ରଖିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କଲା, ଏବଂ ତାର ପରିଣାମରେ ତାରଣକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସେହି ବାକ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅନବଧାନରେ ଉପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ଯାହା ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲା ଓ ତାଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପୂର୍ବସୂଚିତ କରୁଥିଲା। ଏବଂ ଏହି ଭୁଲମାନଙ୍କର ପରିଣାମ ହେଲା ସେହି ପରୀକ୍ଷା—ତୀକ୍ଷ୍ଣ, କିନ୍ତୁ ଆବଶ୍ୟକ—ଯାହା ସେମାନଙ୍କ ସଂଶୋଧନ ପାଇଁ ଅନୁମୋଦିତ ହୋଇଥିଲା। ଯଦିଓ ଶିଷ୍ୟମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ସନ୍ଦେଶର ଅର୍ଥକୁ ଭୁଲ ବୁଝିଥିଲେ ଏବଂ ନିଜମାନଙ୍କର ଆଶାକାଙ୍କ୍ଷା ସଫଳ ହେବ ବୋଲି ବୁଝିପାରିନଥିଲେ, ତଥାପି ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ସେହି ସତର୍କବାଣୀକୁ ପ୍ରଚାର କରିଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସକୁ ପୁରସ୍କୃତ କରିବେ ଓ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାପାଳନକୁ ସମ୍ମାନିତ କରିବେ। ସମସ୍ତ ଜାତିଙ୍କ ନିକଟରେ ତାଙ୍କର ଉତ୍ଥିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଗୌରବମୟ ସୁସମାଚାର ଘୋଷଣା କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ହସ୍ତେ ସମର୍ପିତ ହେବାକୁ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାର ନିମନ୍ତେ, ସେହି ଅନୁଭବ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଲାଗିଥିଲା, ଅନୁମୋଦିତ ହୋଇଥିଲା।” The Great Controversy, 347, 348.

ଏବଂ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, ତୁମେ ଯେ ଜଳରାଶି ଦେଖିଲା, ଯାହାର ଉପରେ ସେଇ ବେଶ୍ୟା ବସିଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛନ୍ତି ଜାତିସମୂହ, ଜନସମୂହ, ଦେଶସମୂହ, ଓ ଭାଷାସମୂହ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 17:15।

ଏବଂ ମୁଁ ଅଗ୍ନି ସହିତ ମିଶ୍ରିତ କାଚ ପରି ଏକ ସମୁଦ୍ର ଦେଖିଲି; ଏବଂ ଯେମାନେ ସେହି ପଶୁର ଉପରେ, ତାହାର ପ୍ରତିମାର ଉପରେ, ତାହାର ଚିହ୍ନର ଉପରେ, ଏବଂ ତାହାର ନାମର ସଂଖ୍ୟାର ଉପରେ ଜୟଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ବୀଣା ଧାରଣ କରି ସେହି କାଚର ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ଏବଂ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦାସ ମୋଶାଙ୍କର ଗୀତ ଓ ମେଷଶାବକଙ୍କର ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, କହୁଛନ୍ତି, ହେ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ପ୍ରଭୁ ଈଶ୍ୱର, ତୁମ୍ଭର କାର୍ଯ୍ୟ ମହାନ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ; ହେ ପବିତ୍ରଜନମାନଙ୍କର ରାଜା, ତୁମ୍ଭର ପଥ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ଓ ସତ୍ୟମୟ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 15:2, 3.

ରାଜା ନେବୁକଦ୍ନେସର ସୁନାର ଏକ ପ୍ରତିମା ତିଆରି କଲେ, ଯାହାର ଉଚ୍ଚତା ଷାଠି ହାତ ଏବଂ ପ୍ରସ୍ଥ ଛଅ ହାତ ଥିଲା; ସେ ବାବିଲ ପ୍ରଦେଶର ଦୂରା ମୈଦାନରେ ତାହାକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଦାନିୟେଲ 3:1.

“ଯେ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଓ ରାଜବଂଶ ସଦାକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିଚଳ ରହିବ, ତାହା ସ୍ଥାପନ କରିବାର ଚିନ୍ତା, ଯାହାଙ୍କ ଭୁଜବଳ ସମ୍ମୁଖରେ ପୃଥିବୀର ଜାତିମାନେ ଠିଆ ହୋଇପାରିନଥିଲେ, ସେହି ପ୍ରବଳ ଶାସକଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଆକର୍ଷିତ କଲା। ଅସୀମ ଆକାଙ୍କ୍ଷା ଓ ସ୍ୱାର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଗର୍ବରୁ ଜନ୍ମିତ ଉତ୍ସାହ ସହ ସେ, ଏହାକୁ କିପରି ସଫଳ କରାଯାଇପାରେ, ସେ ବିଷୟରେ ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ସହ ପରାମର୍ଶରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବିଶାଳ ପ୍ରତିମାର ସ୍ୱପ୍ନ ସହ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଚମତ୍କାର ପରମେଶ୍ୱରୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାମାନଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଇ; ଏବଂ ଏହାକୁ ମଧ୍ୟ ଭୁଲିଯାଇ ଯେ, ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ସେବକ ଦାନିଏଲଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସେହି ପ୍ରତିମାର ତାତ୍ପର୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ବ୍ୟାଖ୍ୟା ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଭାବରେ ରାଜ୍ୟର ମହାନୁଭାବମାନେ ଲଜ୍ଜାଜନକ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଥିଲେ; ନିଜମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାଭୁତ୍ୱ ସ୍ଥାପନ କରିବାର ଆକାଙ୍କ୍ଷା ବ୍ୟତୀତ ସବୁକିଛି ଭୁଲିଯାଇ, ରାଜା ଓ ତାଙ୍କର ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ପରାମର୍ଶଦାତାମାନେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କଲେ ଯେ, ସମ୍ଭବ ସମସ୍ତ ଉପାୟରେ ସେମାନେ ବାବିଲକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବେ ଉନ୍ନତ କରିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ସାର୍ବଭୌମ ନିଷ୍ଠାର ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରିବା ପାଇଁ, ପ୍ରୟାସ କରିବେ।”

“ପୃଥିବୀର ଜାତିମାନଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଈଶ୍ୱର ଯେ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ରୂପରେ ରାଜା ଓ ପ୍ରଜାଙ୍କ ନିକଟରେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ, ସେହିଟିକୁ ଏବେ ମାନବୀୟ ଶକ୍ତିର ଗୌରବବୃଦ୍ଧିର ସେବାରେ ଲାଗାଯିବାକୁ ଥିଲା। ଦାନିଏଲଙ୍କ ବ୍ୟାଖ୍ୟାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରାଯିବ ଏବଂ ଭୁଲିଯାଇବ; ସତ୍ୟକୁ ଭ୍ରାନ୍ତ ଅର୍ଥରେ ବୁଝାଯିବ ଓ ଭୁଲ ଭାବେ ପ୍ରୟୋଗ କରାଯିବ। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ମନରେ ଭବିଷ୍ୟତର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣାମାନଙ୍କୁ ଉନ୍ମୋଚନ କରିବା ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ସେହି ପ୍ରତୀକକୁ, ଜଗତ ଯେ ଜ୍ଞାନ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଗ୍ରହଣ କରୁ ଥିଲା, ତାହାର ପ୍ରସାରକୁ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବ। ଏପରିଭାବେ ଉଚ୍ଚାକାଙ୍କ୍ଷୀ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର କୁତନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା, ଶୟତାନ ମାନବଜାତି ପାଇଁ ଥିବା ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ବିଫଳ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା। ମାନବଜାତିର ଶତ୍ରୁ ଜାଣୁଥିଲା ଯେ, ତ୍ରୁଟିର ସହିତ ମିଶ୍ରିତ ନ ଥିବା ସତ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ଏକ ପ୍ରବଳ ଶକ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ସେହି ସତ୍ୟକୁ ନିଜକୁ ଉନ୍ନତ କରିବା ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ପରିକଳ୍ପନାମାନଙ୍କୁ ଆଗେଇ ନେବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ତାହା ଅଶୁଭର ଏକ ଶକ୍ତିରେ ପରିଣତ ହୁଏ।”

“ନିଜ ଧନଭଣ୍ଡାରର ସମୃଦ୍ଧ ଭଣ୍ଡାରରୁ ନେବୁକଦ୍ନେଜର ଗୋଟିଏ ବିଶାଳ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମା ତିଆରି କରାଇଲେ, ଯାହାର ସାଧାରଣ ଲକ୍ଷଣଗୁଡ଼ିକ ସେହି ଦର୍ଶନରେ ଦେଖାଯାଇଥିବା ପ୍ରତିମା ସହିତ ସଦୃଶ ଥିଲା, କେବଳ ଏକମାତ୍ର ବିଷୟରେ ଅପବାଦ ଥିଲା—ଯେ ପଦାର୍ଥରେ ଏହା ଗଠିତ ହୋଇଥିଲା। ନିଜମାନଙ୍କ ପୌତ୍ତଳିକ ଦେବଦେବୀମାନଙ୍କର ଆଡମ୍ବରପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିନିଧାନଗୁଡ଼ିକରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ଥିବା ଚାଲ୍ଦୀୟମାନେ, ଏହା ପୂର୍ବରୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଏତେ ଭବ୍ୟ ଓ ମହିମାମୟ କିଛି ନିର୍ମାଣ କରିନଥିଲେ, ଯେପରି ଏହି ଦ୍ୟୁତିମାନ ପ୍ରତିମା—ଯାହାର ଉଚ୍ଚତା ସାଠି ହାତ ଓ ପ୍ରସ୍ଥ ଛଅ ହାତ ଥିଲା। ଏବଂ ଯେଉଁ ଦେଶରେ ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜା ସର୍ବତ୍ର ପ୍ରଚଳିତ ଥିଲା, ସେହି ଦେଶର ଦୁରା ମୈଦାନରେ ଥିବା ଏହି ସୁନ୍ଦର ଓ ଅମୂଲ୍ୟ ପ୍ରତିମା, ଯାହା ବାବିଲୋନର ଗୌରବ ଏବଂ ତାହାର ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା, ପୂଜାର ବସ୍ତୁରୂପେ ଅର୍ପିତ କରାଯିବ—ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଭାବେ ଏହାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଗଲା, ଏବଂ ଏକ ଆଦେଶ ଜାରି ହେଲା ଯେ ଉତ୍ସର୍ଗର ଦିନ ସମସ୍ତେ ପ୍ରତିମା ସମ୍ମୁଖରେ ନମସ୍କାର କରି ବାବିଲୋନୀୟ ଶକ୍ତି ପ୍ରତି ନିଜମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନିଷ୍ଠା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବେ।” Prophets and Kings, 504, 505.