ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ - ସଂଖ୍ୟା ଚଉଷଠି

“ସେହି ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ପରିତ୍ରାଣର କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତି ପଥରେ ଥିବ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ସଙ୍କଟ ଆସୁଥିବ, ଏବଂ ଜାତିମାନେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହେବେ, ତଥାପି ସେମାନେ ଏପରି ଭାବରେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହେଇ ରହିବେ ଯେ, ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବାଧା ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ସେହି ସମୟରେ ‘ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା,’ ଅର୍ଥାତ୍ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସନ୍ନିଧିରୁ ଆସୁଥିବା ସତେଜତା, ଆସିବ, ଯାହା ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରକୁ ଶକ୍ତି ଦେବ, ଏବଂ ସାତଟି ଶେଷ ମହାମାରୀ ଢାଳିଦିଆଯିବା ସମୟରେ ସାଧୁମାନଙ୍କୁ ଅବିଚଳ ରହିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବ।” Early Writings, 85.

ଏବଂ ଜାତିମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଏବଂ ତୁମ କ୍ରୋଧ ଆସିଯାଇଛି, ଏବଂ ମୃତମାନଙ୍କର ସମୟ ଆସିଛି, ଯେଣ୍ତେ ସେମାନଙ୍କର ବିଚାର କରାଯାଉ, ଏବଂ ଯେଣ୍ତେ ତୁମେ ତୁମ ଦାସ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କୁ, ଏବଂ ପବିତ୍ରମାନଙ୍କୁ, ଏବଂ ଛୋଟ ବଡ଼ ଯେମାନେ ତୁମ ନାମକୁ ଭୟ କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ପୁରସ୍କାର ଦିଅ; ଏବଂ ଯେମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କର। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 11:18।

“ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ସତ୍ୟ ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ଆତ୍ମା ଏବଂ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କର ପରିତ୍ରାଣ ବସିଛି, ସେମାନେ ସଦା ପାପକୁ ତାହାର ନିଜସ୍ୱ, ପାପମୟ ସ୍ୱଭାବରେ ଦେଖିବେ। ଯେ ପାପମାନେ ସହଜରେ ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଘେରି ଧରେ, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ସେମାନେ ସଦା ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ବ୍ୟବହାରର ପକ୍ଷରେ ରହିବେ। ବିଶେଷକରି ମଣ୍ଡଳୀ ପାଇଁ ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ସେହି ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ସମୟରେ, ଯେଉଁମାନେ ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ସିଂହାସନ ସମ୍ମୁଖରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାକୁ ଅଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମମାତ୍ର ଲୋକମାନଙ୍କର ଅନ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକୁ ସର୍ବାଧିକ ଗଭୀର ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରିବେ। ଏହାକୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ହାତରେ ବଧାସ୍ତ୍ର ରହିଥିବା ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଚିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ କରାଯାଇଛି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ସୁତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଜଣେ ଲେଖକଙ୍କ ଶ୍ୟାହୀଦାନି ଥିଲା। ‘ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, ସହରର ମଧ୍ୟଭାଗ ଦେଇ, ଯିରୁଶାଲମର ମଧ୍ୟଭାଗ ଦେଇ ଯାଅ, ଏବଂ ସେହି ସହରର ମଧ୍ୟରେ ହେଉଥିବା ସମସ୍ତ ଘୃଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଯେମାନେ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ନ୍ତି ଏବଂ କାନ୍ଦନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଲଳାଟରେ ଏକ ଚିହ୍ନ ଦିଅ।’” Testimonies, volume 3, 266.

“ଏହି ମୁଦ୍ରାଙ୍କନର ସମୟରେ ଶୟତାନ ବର୍ତ୍ତମାନ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର କୌଶଳ ବ୍ୟବହାର କରୁଛି, ଯେଣେକି ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କର ମନକୁ ବର୍ତ୍ତମାନର ସତ୍ୟରୁ ଦୂରେ ରଖିବ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଡାଲିମାଲି କରାଇବ। ମୁଁ ଏକ ଆବରଣ ଦେଖିଲି, ଯାହାକି ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଟାଣି ଦେଉଥିଲେ, ଯେଣେକି ସଙ୍କଟକାଳରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବେ; ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସେହି ପ୍ରାଣ, ଯିଏ ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ନିଶ୍ଚିତ ଥିଲା ଏବଂ ହୃଦୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ଥିଲା, ସେ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଆବରଣଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହେବାକୁ ଥିଲା।”

“ଶୟତାନ ଏହା ଜାଣୁଥିଲା, ଏବଂ ସେ ସମ୍ଭବ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେତେ ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କର ମନକୁ ସତ୍ୟ ବିଷୟରେ ଦ୍ୱିଧାଗ୍ରସ୍ତ ଓ ଅସ୍ଥିର ରଖିବା ପାଇଁ ମହାଶକ୍ତି ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟରତ ଥିଲା। …”

“ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ, ଏହି ମୋହରାଙ୍କନର ସମୟରେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବିଚଳିତ କରିବା, ଠକାଇବା, ଏବଂ ଦୂରେ ଟାଣିନେବା ପାଇଁ ଶୈତାନ ଏହି ପ୍ରକାରର ଉପାୟରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲା। ମୁଁ କିଛି ଏମିତି ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ଯେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନର ସତ୍ୟ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ଭାବରେ ଅଟଳ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ନଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ହାଟୁ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ପାଦ ସରିଯାଉଥିଲା, କାରଣ ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ଭାବରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ନଥିଲେ; ଏବଂ ସେମାନେ ଏପରି କମ୍ପିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବାବେଳେ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଆବରଣ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଟାଣି ଦିଆଯାଇପାରୁନଥିଲା।”

“ଶୟତାନ ସେମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ ସେଠାରେ ଧରି ରଖିବା ପାଇଁ ନିଜର ସମସ୍ତ କୌଶଳ ପ୍ରୟୋଗ କରୁଥିଲା, ଯାହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ସମାପ୍ତ ନ ହୁଏ, ଯାହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆବରଣ ଟାଣି ଦିଆ ନଯାଏ, ଏବଂ ସେମାନେ ସାତଟି ଶେଷ ମହାମାରୀରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦହନକାରୀ କ୍ରୋଧରୁ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ବିନା ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଆନ୍ତି। ଈଶ୍ୱର ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ଆବରଣ ଟାଣିବା ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ବଧର ଦିନରେ ଆଶ୍ରୟ ପାଇବାକୁ ଯେମାନେ ଥିବେ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଏହା ଶୀଘ୍ର ଟାଣି ଦିଆଯିବ। ଈଶ୍ୱର ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପରାକ୍ରମରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ; ଏବଂ ଶୟତାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦିଆଯିବ।” Early Writings, 43, 44.

ସେମାନଙ୍କୁ ତୁମ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କର; ତୁମ ବଚନହିଁ ସତ୍ୟ। ଯୋହନ 17:17.

“ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ସଦା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହୋଇଆସୁଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିଢ଼ୀ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ପ୍ରୟୋଜ୍ୟ ଏକ ସତ୍ୟ ସଦା ଥିଲା ଏବଂ ସଦା ରହିବ।” Review and Herald, June 29, 1886.

“ଯୋହନଙ୍କୁ ମଣ୍ଡଳୀର ଅନୁଭବ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଗଭୀର ଏବଂ ରୋମାଞ୍ଚକର ଗୁରୁତ୍ୱର ଦୃଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଉଦ୍‌ଘାଟିତ କରାଯାଇଥିଲା। ସେ ଦେବଜନଙ୍କର ସ୍ଥିତି, ବିପଦ, ସଂଘର୍ଷ, ଏବଂ ଶେଷକାଳୀନ ମୁକ୍ତିକୁ ଦେଖିଥିଲେ। ସେ ପୃଥିବୀର ଫସଲକୁ ପକ୍କ କରିବାକୁ ଥିବା ଶେଷ ସନ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ଲିପିବଦ୍ଧ କରିଛନ୍ତି, ଯାହା କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଭଣ୍ଡାର ପାଇଁ ଆଞ୍ଚଳରେ ବାନ୍ଧା ଶସ୍ୟପୁଞ୍ଜରୂପେ, କିମ୍ବା ବିନାଶର ଅଗ୍ନି ପାଇଁ କାଠିର ଗାଠିରୂପେ ହେବ। ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମହତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରକାଶ କରାଯାଇଥିଲା, ବିଶେଷକରି ଶେଷ ମଣ୍ଡଳୀ ପାଇଁ, ଯେପରିକି ଯେଉଁମାନେ ଭ୍ରମରୁ ସତ୍ୟକୁ ଫେରିବେ, ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ବିପଦ ଓ ସଂଘର୍ଷଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇପାରନ୍ତି। ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଯାହା ଆସିବାକୁ ଯାଉଛି, ସେଥି ସମ୍ବନ୍ଧରେ କାହାରି ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରରେ ରହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।” The Great Controversy, 341.

“ବ୍ୟାଟଲ୍ କ୍ରୀକରେ ହୋଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଏହି ସେହି ପ୍ରକାରର ଅଟେ। ସାନିଟେରିଅମର ନେତାମାନେ ଅବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ କିଛି ଅଧିକ କିମ୍ବା କମ ପରିମାଣରେ ନିଜମାନଙ୍କ ପରିଷଦମାନଙ୍କରେ ପ୍ରବେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହା ଆଖି ବନ୍ଦ କରି କାମକୁ ଯିବା ପରି ଅଟେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସେହି ବିବେକଶକ୍ତିର ଅଭାବ ଅଛି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ କୌଣସି ସମୟରେ ଆମ ଉପରେ କ’ଣ ଆଘାତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି ତାହା ଦେଖିପାରିବେ। ନିରାଶାର, ଯୁଦ୍ଧର ଓ ରକ୍ତପାତର ଏକ ଆତ୍ମା ରହିଛି, ଏବଂ ସେହି ଆତ୍ମା ସମୟର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବ। ଯେପରି ଶୀଘ୍ର ହିଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ଲଳାଟରେ ମୋହରିତ ହେବେ—ଏହା କୌଣସି ଏମିତି ମୋହର କିମ୍ବା ଚିହ୍ନ ନୁହେଁ ଯାହା ଦେଖାଯାଇପାରେ, ବରଂ ସତ୍ୟରେ ଏପରି ଏକ ସ୍ଥିରତା, ବୌଦ୍ଧିକ ଓ ଆତ୍ମିକ ଉଭୟରେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଅଚଳ ରହିବେ—ଯେପରି ଶୀଘ୍ର ହିଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ମୋହରିତ ହେବେ ଓ କମ୍ପନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବେ, ସେହି କମ୍ପନ ଆସିବ। ବାସ୍ତବରେ, ଏହା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆରମ୍ଭ ହୋଇସାରିଛି। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଚାରମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଦେଶ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ସତର୍କତା ଦିଆଯାଉ, ଯେଣୁ ଆମେ ଜାଣିପାରିବୁ ଯେ କ’ଣ ଆସୁଛି।” Manuscript Releases, volume 10, 252.

“ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଶେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଭିଷିକ୍ତମାନେ, ଏକଦା ଆବରଣକାରୀ କେରୁବ ଭାବେ ଶୟତାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ସିଂହାସନକୁ ପରିବେଷ୍ଟନ କରିଥିବା ପବିତ୍ର ସତ୍ତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଭୁ ପୃଥିବୀର ବାସିନ୍ଦାମାନଙ୍କ ସହ ନିରନ୍ତର ସମ୍ପର୍କ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲ ସେହି ଅନୁଗ୍ରହକୁ ସୂଚିତ କରେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱର ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କର ପ୍ରଦୀପଗୁଡ଼ିକୁ ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣ ରଖନ୍ତି, ଯେପରି ସେମାନେ ଟିମିଟିମି କରି ନିଭିଯାଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଯଦି ଏହା ନ ହେଉଥାନ୍ତା ଯେ ଏହି ପବିତ୍ର ତେଲ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାର ସନ୍ଦେଶମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଢାଳାଯାଉଛି, ତେବେ ଅଶୁଭ ଶକ୍ତିମାନମାନଙ୍କର ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥାଆନ୍ତା।”

“ଆମ ପାଖକୁ ସେ ପଠାଇଥିବା ସନ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହୁଁ, ସେତେବେଳେ ଦେବତାଙ୍କ ଅସମ୍ମାନ ହୁଏ। ଏପରିଭାବେ ଆମେ ସେହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରୁ, ଯାହାକି ସେ ଆମ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ଭିତରକୁ ଢାଳିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ଯେପରି ସେହି ତେଲ ଅନ୍ଧକାରରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାଯାଉ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଡାକ ଆସିବ, ‘ଦେଖ, ବର ଆସୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବାକୁ ବାହାରିଆସ,’ ସେତେବେଳେ ଯେମାନେ ପବିତ୍ର ତେଲ ଗ୍ରହଣ କରିନାହାନ୍ତି, ଯେମାନେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହକୁ ପୋଷଣ କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କ ପରି ଦେଖିବେ ଯେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହନ୍ତି। ସେହି ତେଲ ପାଇବାକୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜସ୍ୱ କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଧ୍ୱଂସ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଦେବତାଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ, ଯଦି ଆମେ ମୋଶାଙ୍କ ପରି ନିବେଦନ କରୁ, ‘ମୋତେ ତୁମ ମହିମା ଦେଖାଅ,’ ତେବେ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରେମ ଆମ ହୃଦୟମାନଙ୍କରେ ପ୍ରବାହିତ ହେବ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନଳୀମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲ ଆମ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାଯିବ। ‘ସେନାଧିପତି ସଦାପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି, ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ପରାକ୍ରମଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ମୋର ଆତ୍ମାଦ୍ୱାରା।’ ଧର୍ମସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଦେବତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଜଗତରେ ପ୍ରଦୀପମାନଙ୍କ ପରି ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ହୋଇଥାନ୍ତି।” Review and Herald, July 20, 1897.

“ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରକାଶ ହେବାକୁ ଯାଉଛି, କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ନମ୍ର କରିନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ପାପସ୍ୱୀକାର ଓ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ହୃଦୟର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଏହା କାର୍ଯ୍ୟ କରିବ ନାହିଁ। ଯେ ଶକ୍ତିର ପ୍ରକାଶରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୌରବରେ ପୃଥିବୀ ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ସେହି ପ୍ରକାଶରେ ସେମାନେ କେବଳ ଏମିତି କିଛି ଦେଖିବେ, ଯାହାକୁ ସେମାନେ ନିଜ ଅନ୍ଧତାରେ ବିପଜ୍ଜନକ ବୋଲି ଭାବିବେ, ଏମିତି କିଛି ଯାହା ସେମାନଙ୍କ ଭୟକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିବ, ଏବଂ ସେମାନେ ତାହାର ପ୍ରତିରୋଧ କରିବା ପାଇଁ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ କରିବେ। କାରଣ ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କ ଆଶା ଓ ଆଦର୍ଶ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁନାହାନ୍ତି, ସେହିହେତୁ ସେମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବିରୋଧ କରିବେ। “କାହିଁକି,” ସେମାନେ କହନ୍ତି, “ଆମେ ଯେତେବେଳେ ଏତେ ବର୍ଷ ଧରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ରହିଆସିଛୁ, ତେବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ କାହିଁକି ଜାଣିପାରିବୁ ନାହିଁ?” କାରଣ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କର ସତର୍କବାଣୀ ଓ ବିନୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଆହ୍ୱାନକୁ ସାରା ଦେଇନଥିଲେ, ବରଂ ଅବିରତଭାବେ କହିଥିଲେ, “ମୁଁ ଧନୀ, ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି, ଏବଂ ମୋର କିଛି ଅଭାବ ନାହିଁ।”” Maranatha, 219

“ଅନେକେ ବହୁ ମାପରେ ପୂର୍ବବର୍ଷାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହିପରି ଭାବେ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯେ ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସେସବୁର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲାଭ ପାଇନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ଆଶା କରୁଛନ୍ତି ଯେ ଏହି ଅଭାବକୁ ଉତ୍ତରବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ପୂରଣ କରାଯିବ। ଯେତେବେଳେ ଅନୁଗ୍ରହର ସର୍ବାଧିକ ସମୃଦ୍ଧ ପ୍ରଚୁରତା ବର୍ଷିତ ହେବ, ସେତେବେଳେ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ନିଜ ହୃଦୟ ଖୋଲିବାକୁ ମନସ୍କ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଭୁଲ କରୁଛନ୍ତି। ଈଶ୍ୱର ନିଜ ଆଲୋକ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ ମାନବ ହୃଦୟରେ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ନିରନ୍ତର ଅଗ୍ରସର ହେଇଚାଲିବା ଆବଶ୍ୟକ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜର ନିଜସ୍ୱ ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଅନୁଭବ କରିବା ଉଚିତ। ହୃଦୟକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଶୁଚିତାରୁ ଶୂନ୍ୟ କରି ଆତ୍ମାଙ୍କର ନିବାସ ପାଇଁ ପବିତ୍ର କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ପାପର ସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତି ଓ ପରିତ୍ୟାଗ ଦ୍ୱାରା, ଉତ୍ସାହପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଶିଷ୍ୟମାନେ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟ ଦିନରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ଉଣ୍ଡେଲାଯିବା ପାଇଁ ନିଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ। ବର୍ତ୍ତମାନ ମଧ୍ୟ ସେହି ଏକେ କାର୍ଯ୍ୟ, କେବଳ ଅଧିକ ମାପରେ, କରାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ। ସେତେବେଳେ ମାନବୀୟ କର୍ମକାରୀଙ୍କର କେବଳ ଏତିକି କରିବାକୁ ଥିଲା—ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରିବା। କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଈଶ୍ୱର, ଏବଂ ସେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମାପ୍ତ କରିବେ, ମାନବକୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇ। କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଅନୁଗ୍ରହକୁ କୌଣସିଭାବେ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। କେବଳ ସେମାନେ, ଯେମାନେ ନିଜେ ପାଇଥିବା ଆଲୋକ ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଛନ୍ତି, ଅଧିକ ଆଲୋକ ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ଯଦି ଆମେ ପ୍ରତିଦିନ କ୍ରିୟାଶୀଳ ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରକାଶରେ ଅଗ୍ରସର ହେଉନାହୁଁ, ତେବେ ଉତ୍ତରବର୍ଷାରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରକାଶଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ଚିହ୍ନି ପାରିବୁ ନାହିଁ। ସେହିଟି ଆମ ପାଖପାଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବର୍ଷିତ ହେଉଥାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଆମେ ତାହାକୁ ନ ଅନୁଭବ କରିପାରିବୁ, ନ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବୁ।” Testimonies to Ministers, 506, 507.

“ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେମାନେ ଆମ ଉପରେ ପତିତ ହେଉଥିବା ଅନୁଗ୍ରହର ଶିଶିର ଓ ବର୍ଷାଧାରାକୁ ଚିହ୍ନିବେ ଏବଂ ଆତ୍ମସାତ୍ କରିବେ, ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ସେ ଆସୁଛି। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆଲୋକର ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ଅଂଶ ସଂଗ୍ରହ କରୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିଶ୍ଚିତ କୃପାଗୁଡ଼ିକୁ ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କରୁ, ସେହି ଈଶ୍ୱର ଯିଏ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଭରସା କରିବାକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି, ତେବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ। [Isaiah 61:11 quoted.] ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଅଛି।” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

“ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ, ପବିତ୍ରସ୍ଥାନରେ ଯୀଶୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି ଚାରିଜଣ ଦୂତ ଚାରି ପବନକୁ ଧରି ରଖିବେ, ଏବଂ ତାହା ପରେ ଶେଷ ସାତଟି ମହାମାରୀ ଆସିବ।” Early Writings, 36.

“ଏକ ଅବସରରେ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ନ୍ୟୁୟର୍କ ସିଟିରେ ଥିଲି, ରାତ୍ରିକାଳୀନ ସମୟରେ ମୋତେ ଏମିତି ଦେଖିବାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଗଲା ଯେ, ଭବନଗୁଡ଼ିକ ତଳ ପରେ ତଳ ଉଠି ସ୍ୱର୍ଗ ଦିଗକୁ ବଢ଼ୁଛି। ଏହି ଭବନଗୁଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ନିନିରୋଧକ ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ତାହାଙ୍କ ମାଲିକମାନେ ଓ ନିର୍ମାତାମାନଙ୍କର ଗୌରବ ପାଇଁ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଭବନଗୁଡ଼ିକ ଆହୁରି ଉଚ୍ଚ, ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଆହୁରି ଉଚ୍ଚକୁ ଉଠୁଥିଲା, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକରେ ସର୍ବାଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ ସାମଗ୍ରୀ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଥିଲା। ଯାହାଙ୍କର ଏହି ଭବନଗୁଡ଼ିକ ଥିଲା, ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ପଚାରୁନଥିଲେ: ‘ଆମେ କିପରି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମହିମାନ୍ୱିତ କରିପାରିବୁ?’ ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ନଥିଲେ।”

“ମୁଁ ଭାବିଲି: ‘ହାୟ, ଯେମାନେ ଏପରିଭାବେ ନିଜର ସମ୍ପଦ ବିନିଯୋଗ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଦି ନିଜମାନଙ୍କର ପଥକୁ ଈଶ୍ୱର ଯେପରି ଦେଖନ୍ତି ସେପରି ଦେଖିପାରନ୍ତେ! ସେମାନେ ଭବ୍ୟ ଭବନଗୁଡ଼ିକ ରାଶିରାଶି କରି ତିଆରି କରୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଶାସକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନଙ୍କର ଯୋଜନା ଓ କଳ୍ପନା କେତେ ମୂର୍ଖତାପୂର୍ଣ୍ଣ! ସେମାନେ ନିଜ ହୃଦୟ ଓ ମନର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏହା ଅଧ୍ୟୟନ କରୁନାହାନ୍ତି ଯେ କିପରି ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମହିମାନ୍ୱିତ କରିପାରିବେ। ସେମାନେ ଏହି କଥାକୁ—ମାନବର ପ୍ରଥମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ—ଦୃଷ୍ଟିରୁ ହରାଇଦେଇଛନ୍ତି।’”

“ଏହି ଉଚ୍ଚ ଅଟ୍ଟାଳିକାମାନେ ଯେପରି ଉପରକୁ ଉଠୁଥିଲେ, ସେପରି ସେମାନଙ୍କର ମାଲିକମାନେ ଆକାଂକ୍ଷାପୂର୍ଣ୍ଣ ଗର୍ବରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ ଯେ, ସ୍ୱୟଂକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଏବଂ ନିଜ ପଡ଼ୋଶୀମାନଙ୍କର ଈର୍ଷ୍ୟା ଉଦ୍ଦୀପିତ କରିବାକୁ ବ୍ୟୟ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଧନ ଅଛି। ସେମାନେ ଏଭଳି ଭାବେ ଯେ ଧନ ବିନିଯୋଗ କରୁଥିଲେ, ତାହାର ବହୁଅଂଶ ଅନ୍ୟାୟ ଆଦାୟ ଦ୍ୱାରା, ଦରିଦ୍ରମାନଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠୁର ଭାବରେ ଚେପି ଧରି ପାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ ଯେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟାପାରିକ ଲେନଦେନର ହିସାବ ରଖାଯାଏ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ସୋଦା, ପ୍ରତ୍ୟେକ କପଟପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ସେଠାରେ ଲିପିବଦ୍ଧ ହୋଇରହିଛି। ସେହି ସମୟ ଆସୁଛି, ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ପ୍ରତାରଣା ଓ ଉଦ୍ଧତତାରେ ଏମିତି ଏକ ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିବେ, ଯାହାକୁ ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନେ ଶିଖିବେ ଯେ ଯିହୋବାଙ୍କର ସହିଷ୍ଣୁତାର ମଧ୍ୟ ଏକ ସୀମା ଅଛି।”

“ତାହା ପରେ ଯେ ଦୃଶ୍ୟଟି ମୋର ସମ୍ମୁଖରେ ଗତି କଲା, ସେହିଟା ଥିଲା ଅଗ୍ନିସଙ୍କେତ। ଲୋକମାନେ ସେହି ଉଚ୍ଚ ଏବଂ କଥିତ ଭାବେ ଅଗ୍ନିନିରୋଧକ ଭବନଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି କହିଲେ: ‘ସେଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ସୁରକ୍ଷିତ।’ କିନ୍ତୁ ସେହି ଭବନଗୁଡ଼ିକ ପିଚ୍‌ରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପରି ଦହିଗଲା। ଅଗ୍ନିନିବାରଣ ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ବିନାଶକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ କିଛି ମଧ୍ୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଅଗ୍ନିନିବାରକମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଚାଳନା କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ଥିଲେ।”

“ମୋତେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି ଯେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ସମୟ ଆସିଲେ, ଯଦି ଗର୍ବିତ, ଆକାଂକ୍ଷୀ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟିନଥାଏ, ତେବେ ଲୋକମାନେ ଦେଖିବେ ଯେ, ଯେହି ହସ୍ତ ଉଦ୍ଧାର କରିବାରେ ପରାକ୍ରମୀ ଥିଲା, ସେହି ହସ୍ତ ବିନାଶ କରିବାରେ ମଧ୍ୟ ପରାକ୍ରମୀ ହେବ। ପୃଥିବୀର କୌଣସି ଶକ୍ତି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ହସ୍ତକୁ ରୋକି ପାରିବ ନାହିଁ। ଭବନ ନିର୍ମାଣରେ ଏମିତି କୌଣସି ସାମଗ୍ରୀ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ, ଯାହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିଲେ—ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ତାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପ୍ରତି ଅବହେଳା ଏବଂ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାର୍ଥପର ଆକାଂକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରତିଫଳ ପଠାଇବାବେଳେ—ସେହି ଭବନଗୁଡ଼ିକୁ ବିନାଶରୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ।” Testimonies, volume 9, 12, 13.