ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ - ସଂଖ୍ୟା ଛଅଷଠି

“ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦବକ୍ତା କହନ୍ତି, ‘ମୁଁ ଆଉ ଜଣେ ଦୂତଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରୁଥିବା ଦେଖିଲି, ସେ ମହା ଅଧିକାର ସମ୍ପନ୍ନ ଥିଲେ; ଏବଂ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କ ମହିମାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ୱରରେ ବହୁତ ଜୋରରେ କହିଲେ, ବାବିଲୋନ୍ ମହାନଗର ପତିତ ହୋଇଛି, ପତିତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ସେ ଭୂତମାନଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ ହୋଇଯାଇଛି’ (ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ 18:1, 2)। ଏହା ସେହି ଏକେଇ ବାର୍ତ୍ତା ଯାହା ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା। ବାବିଲୋନ୍ ପତିତ ହୋଇଛି, ‘କାରଣ ସେ ନିଜ ବ୍ୟଭିଚାରଜନିତ କ୍ରୋଧର ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ସମସ୍ତ ଜାତିଙ୍କୁ ପାନ କରାଇଛି’ (ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ 14:8)। ସେହି ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ କ’ଣ?—ତାହାର ମିଥ୍ୟା ଶିକ୍ଷାମାନ। ସେ ଚତୁର୍ଥ ଆଜ୍ଞାର ବିଶ୍ରାମଦିନର ସ୍ଥାନରେ ଜଗତକୁ ଗୋଟିଏ ମିଥ୍ୟା ବିଶ୍ରାମଦିନ ଦେଇଛି, ଏବଂ ଏଦେନରେ ଶୈତାନ ହବାଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ କହିଥିବା ମିଥ୍ୟାକଥାକୁ ପୁନରୁକ୍ତ କରିଛି—ଆତ୍ମାର ସ୍ୱାଭାବିକ ଅମରତ୍ୱ। ଏପରି ଅନେକ ସମ୍ପର୍କିତ ଭ୍ରାନ୍ତିକୁ ସେ ଦୂରଦୂରନ୍ତରେ ପ୍ରଚାର କରିଛି, ‘ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ଶିକ୍ଷା ବୋଲି ଶିଖାଉଛି’ (ମାଥିଉ 15:9)।

“ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ତାଙ୍କର ସାର୍ବଜନୀନ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସେ ମନ୍ଦିରକୁ ତାହାର ପବିତ୍ରତାଭଙ୍ଗକାରୀ ଅପବିତ୍ରତାରୁ ଶୁଦ୍ଧ କଲେ। ତାଙ୍କର ସେବାକାର୍ଯ୍ୟର ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା ମନ୍ଦିରର ଦ୍ୱିତୀୟ ଶୁଦ୍ଧିକରଣ। ସେହିପରି ଜଗତକୁ ସଚେତନ କରିବା ପାଇଁ ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟରେ, କଳିସିଆମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଇଟି ପୃଥକ୍ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ହେଉଛି, ‘ବାବିଲୋନ ପତିତ ହୋଇଛି, ପତିତ ହୋଇଛି, ସେହି ମହାନ ନଗରୀ, କାରଣ ସେ ତାହାର ବେଶ୍ୟାଚାରର କ୍ରୋଧର ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ସମସ୍ତ ଜାତିକୁ ପାନ କରାଇଛି’ (ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 14:8)। ଏବଂ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାର ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନିରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱର ଶୁଣାଯାଏ, ଯାହା କହୁଛି, ‘ହେ ମୋର ଲୋକମାନେ, ତାହାରୁ ବାହାରି ଆସ, ଯେଣୁ ତୁମେ ତାହାର ପାପମାନଙ୍କର ଅଂଶୀ ନ ହଅ, ଏବଂ ଯେଣୁ ତୁମେ ତାହାର ପୀଡ଼ାମାନଙ୍କର ଭାଗୀ ନ ହଅ। କାରଣ ତାହାର ପାପମାନ ସ୍ୱର୍ଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଯାଇଛି, ଏବଂ ଈଶ୍ୱର ତାହାର ଅନ୍ୟାୟକାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଛନ୍ତି’ (ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 18:4, 5)।” Review and Herald, December 6, 1892.

“ଭାଇମାନେ, ପ୍ରସ୍ତୁତିର ଏହି ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ କ’ଣ କରୁଛ? ଯେମାନେ ଜଗତ ସହିତ ଏକୀଭୂତ ହେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଗତୀୟ ଛାଞ୍ଚକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ପଶୁର ଚିହ୍ନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛନ୍ତି। ଯେମାନେ ନିଜପ୍ରତି ଅବିଶ୍ୱାସୀ, ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନମ୍ର କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ସତ୍ୟର ଆଜ୍ଞାପାଳନ କରି ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ପବିତ୍ର କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଛାଞ୍ଚକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଲଳାଟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମୋହର ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଆଦେଶ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ ଏବଂ ଛାପ ଲାଗିଯିବ, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଅନନ୍ତକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ମଳ ଏବଂ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ରହିବ।” Testimonies, volume 5, 216.

“ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ପାପ, ଧର୍ମିକତା ଏବଂ ବିଚାର ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଜଗତକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିବା। ସତ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିବାମାନଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରୀକୃତ ହୋଇ, ଉଚ୍ଚ ଓ ପବିତ୍ର ସିଦ୍ଧାନ୍ତମାନଙ୍କ ଅନୁସାରେ ଚାଲୁଥିବା ଏବଂ ଉଚ୍ଚ, ଉଦାତ୍ତ ଅର୍ଥରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ଓ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପାଦତଳରେ ଦଳନ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପୃଥକ୍କରଣର ସୀମାରେଖାକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ଦେଖି ମାତ୍ର ଜଗତକୁ ସତର୍କ କରାଯାଇପାରେ। ଆତ୍ମାଙ୍କର ପବିତ୍ରୀକରଣ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଦ୍ରା ଧାରଣ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ଓ ଜାଲିଆତି ବିଶ୍ରାମଦିନ ପାଳନ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ପରୀକ୍ଷାର ସମୟ ଆସିଲେ, ପଶୁର ଚିହ୍ନ କ’ଣ ତାହା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ। ସେହିଟା ହେଉଛି ରବିବାର ପାଳନ। ଯେମାନେ ସତ୍ୟ ଶୁଣିସାରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦିନକୁ ପବିତ୍ର ବୋଲି ମାନିବାକୁ ଜାରି ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସମୟ ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିବା ପାପପୁରୁଷର ଚିହ୍ନ ବହନ କରନ୍ତି।” Bible Training School, December 1, 1903.

ପରିମାପରେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ତାହାକୁ ବାହାରକୁ ପଠାଏ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ତାହା ସହିତ ବିବାଦ କରିବ; ପୂର୍ବ ପବନର ଦିନରେ ସେ ନିଜର କଠୋର ପବନକୁ ରୋକି ରଖେ। ତେଣୁ ଏହିପରି ଭାବେ ଯାକୋବଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ ପରିଶୋଧିତ ହେବ; ଏବଂ ତାଙ୍କର ପାପ ଦୂର କରିବାର ସମସ୍ତ ଫଳ ଏହି ହେଉଛି—ଯେତେବେଳେ ସେ ବେଦୀର ସମସ୍ତ ପାଥରକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣବିଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଖଡ଼ିପାଥର ପରି କରେ, ସେତେବେଳେ ଉପବନମାନ ଓ ପ୍ରତିମାମାନ ଆଉ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିବେ ନାହିଁ। ତଥାପି ସୁଦୃଢ଼ ନଗର ଉଜାଡ଼ ହେବ, ନିବାସସ୍ଥାନ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ହେବ, ଏବଂ ମରୁଭୂମି ସଦୃଶ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯିବ; ସେଠାରେ ବଛୁର ଚରିବ, ସେଠାରେ ସେ ଶୁଇ ପଡ଼ିବ, ଏବଂ ତାହାର ଶାଖାପ୍ରଶାଖାକୁ ଭକ୍ଷଣ କରିଦେବ। ଯେତେବେଳେ ତାହାର ଶାଖାମାନ ଶୁଖିଯିବ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଭଙ୍ଗି ଦିଆଯିବ; ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆସି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦାହ କରିବେ; କାରଣ ସେମାନେ ବୁଦ୍ଧିହୀନ ଜନସମୂହ; ଏହିହେତୁ ଯିଏ ସେମାନଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ସେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପା କରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଯିଏ ସେମାନଙ୍କୁ ଗଢ଼ିଛନ୍ତି, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଖାଇବେ ନାହିଁ। ଏବଂ ସେହି ଦିନରେ ଏପରି ଘଟିବ ଯେ, ସଦାପ୍ରଭୁ ନଦୀର ନାଳାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମିଶରର ଝରଣା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଝାଡ଼ି ଅଲଗା କରିବେ, ଏବଂ ହେ ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନେ, ତୁମେ ଏକେକ କରି ସଂଗ୍ରହୀତ ହେବ। ଏବଂ ସେହି ଦିନରେ ଏପରି ଘଟିବ ଯେ, ମହା ତୂରୀ ଫୁଙ୍ଗାଯିବ, ଏବଂ ଯେମାନେ ଅଶ୍ଶୂର ଦେଶରେ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଥିଲେ, ଓ ମିଶର ଦେଶରେ ନିର୍ବାସିତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଆସିବେ, ଏବଂ ଯିରୂଶାଲେମର ପବିତ୍ର ପର୍ବତରେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବେ। ଯିଶାୟ 27:6–13।

“ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର ଇର୍ଷାଳୁ ପରମେଶ୍ୱର ଅଟନ୍ତି, ତଥାପି ସେ ଏହି ପିଢ଼ୀରେ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କର ପାପ ଓ ଅତିକ୍ରମଗୁଡ଼ିକୁ ଦୀର୍ଘ ସହନଶୀଳତାରେ ବହନ କରୁଛନ୍ତି। ଯଦି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ପରାମର୍ଶରେ ଚାଲିଥାନ୍ତେ, ତେବେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଗ୍ରସର ହୋଇଥାନ୍ତା, ସତ୍ୟର ସନ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠପଟରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ବହନ କରାଯାଇଥାନ୍ତା। ଯଦି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିଥାନ୍ତେ ଓ ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ହୋଇଥାନ୍ତେ, ଯଦି ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କୁ ପାଳନ କରିଥାନ୍ତେ, ତେବେ ସେହି ଦୂତ ଆକାଶମଧ୍ୟରେ ଉଡ଼ି ଉଡ଼ି ସେହି ଚାରି ଦୂତଙ୍କ ପାଖକୁ ସନ୍ଦେଶ ନେଇ ଆସୁ ନଥାନ୍ତା, ଯେଉଁମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବହିବା ପାଇଁ ପବନଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦେବାକୁ ଥିଲେ, ଏହିପରି ଡାକି କହୁଥିଲା, ଧର, ଧର, ସେହି ଚାରି ପବନକୁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦାସମାନଙ୍କ ଲଳାଟରେ ମୋହର ଲଗାଇ ନଯାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବହିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ପରି ଲୋକମାନେ ଅନାଜ୍ଞାକାରୀ, ଅକୃତଜ୍ଞ, ଅପବିତ୍ର ଥିବାରୁ, ସମସ୍ତେ ଶେଷ କୃପାର ସନ୍ଦେଶକୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଘୋଷିତ ହୋଇଥିବା ଶୁଣିପାରନ୍ତୁ ବୋଲି ସମୟ ଦୀର୍ଘିତ କରାଯାଇଛି। ପ୍ରଭୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି, ମୋହରାଙ୍କନର ସମୟ ବିଳମ୍ବିତ ହୋଇଛି। ଅନେକେ ସତ୍ୟକୁ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଶୁଣିବା ଓ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେବା ପାଇଁ ଏକ ସୁଯୋଗ ଦେବେ, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଗ୍ରସର ହେବ।” Manuscript Releases, volume 15, 292.

“ମୋତେ ଯାହା ବହୁତ କିଛି ପ୍ରକାଶ କରାଯାଇଛି, ସେସବୁ ମୋର ମନ ଉପରେ ଏମିତି ଭାବେ ଭିଡ଼ କରୁଛି ଯେ, ମୁଁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ କିପରି ପ୍ରକାଶ କରିବି ତାହା ପ୍ରାୟ ଜାଣିପାରୁନାହିଁ। ତଥାପି ମୁଁ ନୀରବ ରହିପାରିବି ନାହିଁ। ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ନିଜ ସହମାନବମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରିବା ପାଇଁ ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଯେଉଁ ପରିକଳ୍ପନାମାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଛନ୍ତି ସେଗୁଡ଼ିକୁ କାର୍ଯ୍ୟରୂପେ ପରିଣତ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରଭୁ କ୍ରୁଦ୍ଧ। ପରମେଶ୍ୱର ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କରିନାହାନ୍ତି ବୋଲି ଆପଣମାନେ ବୁଝିପାରିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଛନ୍ତି—ଏହା ଦେଖି ମୁଁ ଯେତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ, ତାହାକୁ ମୁଁ କଥାରେ ପ୍ରକାଶ କରିପାରୁନାହିଁ। ଏହି ନୂତନ ବ୍ୟବସ୍ଥାପନା ଆପଣମାନଙ୍କୁ ସତର୍କ କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ଏହାକୁ ସ୍ୱର୍ଗର ଅନୁମୋଦନ ମିଳିନଥିଲା।”

“ସ୍ୱାଭାବିକ ହୃଦୟ ନିଜର କଳୁଷିତ, ଦୂଷଣକାରୀ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆଣିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ। ଆମ ଆସ୍ଥାର ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଲୁଚାଇ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ ହେବା ଉଚିତ୍। ଏହା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରର ଆର୍ତ୍ତନାଦରେ ପରିଣତ ହେବାକୁ ଅଟେ। ପ୍ରଭୁ ଏକ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମାପ୍ତ କରିଦେବେ; କିନ୍ତୁ ସେହି ସମୟ କେବେ? ଏହି ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଘୋଷିତ ହେବାକୁ ଥିବା ସତ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜାତିଙ୍କ ପାଖରେ ସାକ୍ଷ୍ୟସ୍ୱରୂପେ ପ୍ରଚାରିତ ହେବାବେଳେ, ତାହା ପରେ ଶେଷ ଆସିବ। ଯଦି ଶୟତାନର ଶକ୍ତି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମନ୍ଦିରର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାମତେ ସବୁକିଛିକୁ ଚାଳିତ କରିପାରେ, ତେବେ ପ୍ରସ୍ତୁତିର ସମୟ ଦୀର୍ଘିତ ହେବ।”

“ଏହାହିଁ ସେହି ଆନ୍ଦୋଳନଗୁଡ଼ିକର ଗୁପ୍ତତ୍ତ୍ୱ, ଯେଉଁମାନେ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦର ସନ୍ଦେଶ ସହ ପଠାଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିବା ପାଇଁ କରାଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଲୋକମାନେ ଘୃଣାର ପାତ୍ର ହେଇଥିଲେ। ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ଦେଶକୁ ସେପରି ତୁଚ୍ଛ ଓ ଅବହେଳିତ କରାଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଆଗମନ ସମୟରେ ଘୃଣିତ ଏବଂ ତୁଚ୍ଛ ହୋଇଥିଲେ। ଦାୟିତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପଦବୀରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ସେହି ସ୍ୱଭାବଗୁଣମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ଶୈତାନ ପ୍ରକାଶ କରିଆସିଛି। ସେମାନେ ମନମାନଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ, ମାନବୀୟ ଅଧିକାରକ୍ଷେତ୍ର ଅଧୀନରେ ସେମାନଙ୍କର ବିବେକ ଓ ପ୍ରତିଭାକୁ ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛନ୍ତି। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦାସମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଅଧୀନରେ ଆଣିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ ହୋଇଛି, ଯେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଓ ପ୍ରଜ୍ଞା ନଥିଲା, କିମ୍ବା ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ଅଧୀନରେ କୌଣସି ଅଭିଜ୍ଞତା ନଥିଲା। ଏମିତି ସିଦ୍ଧାନ୍ତମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ହୋଇଛି, ଯେଉଁମାନେ କେବେମଧ୍ୟ ଦିନର ଆଲୋକ ଦେଖିବା ଉଚିତ ନଥିଲା। ସେହି ଅବୈଧ ସନ୍ତାନଟି ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ଶ୍ୱାସ ନେବାମାତ୍ରେ ଦମନ କରାଯିବା ଉଚିତ ଥିଲା। ସୀମିତ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଈଶ୍ୱର, ସତ୍ୟ ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚୟିତ ଦୂତମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଯେତେପରି ସାହସ କରିପାରୁଥିଲେ ସେତେପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉପାୟରେ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବାଧା ଦେଉଥିଲେ। ଦୟାକରି ବିଚାର କରନ୍ତୁ, ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ଦେଶମାନଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ଫରିଶୀମାନଙ୍କ ପରି ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ତୁଚ୍ଛ କରିଛନ୍ତି, ଯେମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଆଲୋକ ଓ ସତ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ—ସେମାନଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଜନାରୁ କେତେ ଗୁଣ କିମ୍ବା ଶୁଭଫଳ ଆସିଲା।” The 1888 Materials, 1525.

ଏହା ପରେ ମୁଁ ପୃଥିବୀର ଚାରି କୋଣରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଚାରିଜଣ ଦୂତଙ୍କୁ ଦେଖିଲି; ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଚାରି ପବନକୁ ଧରି ରଖିଥିଲେ, ଯେପରି ପୃଥିବୀ ଉପରେ, ସମୁଦ୍ର ଉପରେ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଗଛ ଉପରେ ପବନ ନ ବହେ। ପରେ ମୁଁ ଆଉ ଜଣେ ଦୂତଙ୍କୁ ପୂର୍ବଦିଗରୁ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ଦେଖିଲି; ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ମୋହର ଥିଲା। ପୃଥିବୀ ଓ ସମୁଦ୍ରକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଯାହାଙ୍କୁ ଅଧିକାର ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେହି ଚାରିଜଣ ଦୂତଙ୍କୁ ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକି କହିଲେ, “ଆମେ ଆମ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ଦାସମାନଙ୍କ ଲଳାଟରେ ମୋହର ନ ଲଗାଇପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ, ସମୁଦ୍ରକୁ, କିମ୍ବା ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ କୌଣସି କ୍ଷତି କରିବେ ନାହିଁ।” ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ୭:୧–୩।

“ଦୂତମାନେ ଚାରି ପବନକୁ ଧରି ରଖିଛନ୍ତି; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ କ୍ରୋଧାନ୍ଧ ଘୋଡ଼ାରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ଯେହା ଛୁଟିଯାଇ ସମୁଦାୟ ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠଭାଗ ଉପରେ ଧାଇଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଏବଂ ନିଜ ପଥରେ ବିନାଶ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ବହନ କରୁଛି।”

“ଆମେ କି ଅନନ୍ତ ଜଗତର ସୀମାରେ ଥିବାବେଳେ ନିଦ୍ରାରତ ରହିବୁ? ଆମେ କି ନିରୁତ୍ସାହ, ଶୀତଳ ଓ ମୃତପ୍ରାୟ ହେଇ ରହିବୁ? ହାୟ, ଯଦି ଆମର ଗିର୍ଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଫୁଙ୍କାଯାଇଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମା ଓ ଶ୍ୱାସ ଥାଆନ୍ତା, ଯେପରି ସେମାନେ ନିଜ ପାଦ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଜୀବନ୍ତ ହେଉଥାନ୍ତେ। ଆମକୁ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଯେ ପଥ ସଙ୍କୀର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ଦ୍ୱାର ମଧ୍ୟ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ। କିନ୍ତୁ ଯେବେ ଆମେ ସେହି ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାର ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରବେଶ କରୁ, ତାହାର ବିସ୍ତାରର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ।” Manuscript Releases, volume 20, 217.

ଏବଂ ଏହି ରାଜାମାନଙ୍କର ଦିନରେ ସ୍ୱର୍ଗର ପରମେଶ୍ୱର ଏକ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିବେ, ଯାହା କଦାପି ବିନାଶ ହେବ ନାହିଁ; ଏବଂ ସେହି ରାଜ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଜାତିଙ୍କ ପାଖରେ ଛାଡ଼ାଯିବ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସେ ସମସ୍ତ ଏହି ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣବିଚୂର୍ଣ୍ଣ କରି ନଶ୍ଟ କରିଦେବ, ଏବଂ ସେ ଅନନ୍ତକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ଥିର ରହିବ। କାରଣ ତୁମେ ଯେ ଦେଖିଲା, ହାତ ବିନା ପର୍ବତରୁ ଏକ ପଥର କାଟାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ପଥର ଲୋହା, ପିତଳ, ମାଟି, ରୂପା ଓ ସୁନାକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣବିଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା; ମହାନ ପରମେଶ୍ୱର ରାଜାଙ୍କୁ ଏହା ପରେ କଣ ଘଟିବ ତାହା ଜଣାଇଦେଇଛନ୍ତି; ଏବଂ ସେହି ସ୍ୱପ୍ନ ନିଶ୍ଚିତ, ଏବଂ ତାହାର ବ୍ୟାଖ୍ୟା ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ। ଦାନିଏଲ ୨:୪୪, ୪୫।