ଯିହିଜ୍କେଲ ଅଧ୍ୟାୟ ଆଠ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଅଧ୍ୟାୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବାଧିକ ସହଜ ବୋଧଗମ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଆରମ୍ଭିକ ବିନ୍ଦୁ ଅଛି।
ଏବଂ ଷଷ୍ଠ ବର୍ଷରେ, ଷଷ୍ଠ ମାସରେ, ମାସର ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ମୋର ଘରେ ବସିଥିଲି ଏବଂ ଯିହୂଦାର ପ୍ରାଚୀନମାନେ ମୋର ସମ୍ମୁଖରେ ବସିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେଠାରେ ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ହସ୍ତ ମୋର ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଯିହିଜ୍କେଲ 8:1.
ଏହି ଦର୍ଶନର ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ ସମାପ୍ତି ଏଗାରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଅଛି।
ତାହା ପରେ ଆତ୍ମା ମୋତେ ଉଠାଇଲେ, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦର୍ଶନରେ ମୋତେ ବନ୍ଦୀମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ କଲ୍ଦିୟାରେ ଆଣିଲେ। ତେବେ ମୁଁ ଯେ ଦର୍ଶନ ଦେଖିଥିଲି, ସେହି ଦର୍ଶନ ମୋରୁ ଉପରକୁ ଉଠିଗଲା। ପରେ ସଦାପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଯେସବୁ କଥା ଦେଖାଇଥିଲେ, ସେସବୁ କଥା ମୁଁ ବନ୍ଦୀମାନଙ୍କୁ କହିଲି। ଯିହିଜ୍କେଲ 11:24, 25.
ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟର ଦର୍ଶନ ଷଷ୍ଠ ବର୍ଷର ଷଷ୍ଠ ମାସର ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯେଉଁଥିରେ ତାରିଖ “666” ସହ ସମରୂପ ହେବାର ଠିକ୍ ଗୋଟିଏ ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଅଛି, ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ସେହି ଦର୍ଶନ ରବିବାର ବିଧି ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ, ଯାହା ପଶୁର ଚିହ୍ନ, ଯାହାର ସଂଖ୍ୟା “ପାପର ମନୁଷ୍ୟ”ର ସଂଖ୍ୟା, ଏବଂ ସାତର ମଧ୍ୟରୁ ଥିବା ଅଷ୍ଟମ ରାଜ୍ୟର ସଂଖ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଅଟେ। ଯେମାନେ “666” ସଂଖ୍ୟା ଉପରେ ବିଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୋହର ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୋହର ଶେଷ ଦିନରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଲାଗାଯାଉଛି।
ତାପରେ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲି, ମହାନ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର—ସାତ ଦୂତ, ଯେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଶେଷ ସାତ ମହାମାରୀ ଥିଲା; କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। ଏବଂ ମୁଁ ଅଗ୍ନିମିଶ୍ରିତ କାଚ ସଦୃଶ ଗୋଟିଏ ସମୁଦ୍ର ଦେଖିଲି; ଏବଂ ସେହି ପଶୁ ଉପରେ, ତାହାର ପ୍ରତିମା ଉପରେ, ତାହାର ଚିହ୍ନ ଉପରେ, ଏବଂ ତାହାର ନାମର ସଂଖ୍ୟା ଉପରେ ବିଜୟ ପାଇଥିବାମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବୀଣା ଧାରଣ କରି ସେହି କାଚର ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେଖିଲି। ଏବଂ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦାସ ମୋଶାଙ୍କର ଗୀତ ଏବଂ ମେଷଶାବକଙ୍କର ଗୀତ ଗାଇ କହୁଛନ୍ତି, “ହେ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ପ୍ରଭୁ ଈଶ୍ୱର, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟମାନ ମହାନ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର; ହେ ସନ୍ତମାନଙ୍କର ରାଜା, ତୁମର ପଥମାନ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ଓ ସତ୍ୟ।” ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 15:1–3।
ଅନୁଗ୍ରହ-ସମୟର ଶେଷ ପୂର୍ବରୁ ଠିକ୍ ସମୟରେ (କାରଣ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସାତଟି ଶେଷ ବିପତ୍ତି ସହିତ ସାତଜଣ ଦୂତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଢାଳିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି), ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନ୍ତିମ-ଦିନର ଲୋକମାନେ ପରିଚିତ କରାଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ଚାରିଟି ବିଷୟ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି। “ବିଜୟ” ବୋଲି ଯାହା ଅନୁବାଦିତ ହୋଇଛି, ତାହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଜୟ କରିବା। ବିଶ୍ୱସ୍ତମାନେ ପଶୁ, ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି, ପଶୁର ଚିହ୍ନ, ଏବଂ ତାହାର ନାମର ସଂଖ୍ୟା ଉପରେ ଜୟଲାଭ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ବିଜୟର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ସତ୍ୟ ହେଲା ଯେ ସେମାନେ ବୁଝନ୍ତି ଯେ ଏହି ଚାରିଟି ପ୍ରତୀକ କାହାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଲ୍ପ ସଂଖ୍ୟକ ଲୋକମାନେ ମାତ୍ର ଜାଣନ୍ତି ଯେ ଏହି ଚାରିଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପ୍ରତୀକ ପ୍ରକୃତରେ କ’ଣକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।
ପୂର୍ବେ ସମଗ୍ର ଜଗତ ଜାଣୁଥିଲା ଯେ ସତରହମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ବାବିଲୋନର ବେଶ୍ୟା ପାପାସୀ ଅଟେ; କିନ୍ତୁ ଯେପରି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ପରିଚିହ୍ନିତ କରିଛି, ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରୁଥିବା ଟାୟରର ବେଶ୍ୟା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବୁଝାମଣା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଇତିହାସ କାଳରେ ଭୁଲିଯାଇଛି। ପଶୁ ଉପରେ ବିଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି, ସତ୍ୟର ବାକ୍ୟକୁ ଯଥାର୍ଥଭାବେ ବିଭକ୍ତ କରି ଏହା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ଯେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପଶୁ ପାପାସୀ ଅଟେ। ତାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଅଜଗର, ପଶୁ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ଜଗତକୁ ଆର୍ମାଗେଦୋନ ଦିଗରେ ନେଇଯାନ୍ତି, ଏବଂ ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଶ୍ୱସ୍ତଜନମାନେ ଏହି ତିନିଟି ଶକ୍ତି କେହଳେ ତାହା ନିଶ୍ଚୟ ଜାଣିବା ଉଚିତ।
ଏବଂ ଷଷ୍ଠ ଦୂତ ତାହାର ପାତ୍ର ମହାନଦୀ ୟୁଫ୍ରେଟିସ୍ ଉପରେ ଢାଳିଦେଲା; ଏବଂ ତାହାର ଜଳ ଶୁଖାଇଦିଆଗଲା, ଯେପରି ପୂର୍ବଦିଗର ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ। ଏବଂ ମୁଁ ତିନିଟି ଅଶୁଚି ଆତ୍ମାକୁ ବେଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସଦୃଶ ନାଗର ମୁଖରୁ, ପଶୁର ମୁଖରୁ, ଏବଂ ମିଥ୍ୟାଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାର ମୁଖରୁ ବାହାରୁଥିବା ଦେଖିଲି। କାରଣ ସେମାନେ ଭୂତମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଯେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ଓ ସମଗ୍ର ଜଗତର ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ବାହାରିଯାନ୍ତି, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସେହି ମହାଦିନର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରିବାକୁ। ଦେଖ, ମୁଁ ଚୋର ସଦୃଶ ଆସୁଛି। ଧନ୍ୟ ସେ, ଯେ ସଚେତନ ରହେ ଏବଂ ନିଜ ବସ୍ତ୍ରକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ନହେଲେ ସେ ନଗ୍ନ ହୋଇ ଚାଲିବ, ଏବଂ ଲୋକେ ତାହାର ଲଜ୍ଜା ଦେଖିବେ। ଏବଂ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ହିବ୍ରୁ ଭାଷାରେ ହର୍ମାଗେଦ୍ଦୋନ୍ ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିବା ଏକ ସ୍ଥାନରେ ସଂଗ୍ରହ କଲା। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 16:12–16।
ପଶୁ ଉପରେ ବିଜୟ ମାନେ ପଶୁ କିଏ ତାହାକୁ ସଠିକ ଭାବରେ ବୁଝିବାର ବିଜୟ। ଏମାତ୍ର ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଥିବା ଅଂଶ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଘୋଷଣା କରେ, ଯେମାନେ ଜାଗ୍ରତ ରହନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ବସ୍ତ୍ରକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ତଥାପି ଷଷ୍ଠ ମହାମାରୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହର ସୁଯୋଗ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଥାଏ। ଯେତେବେଳେ ମିଖାଏଲ ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଅନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟର ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ଶେଷ ହୁଏ, ଏବଂ ତାହାପରେ ଶେଷ ସାତଟି ମହାମାରୀ ଢାଳାଯାଏ। ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ଶେଷ ହେବା ପରେ ବସ୍ତ୍ର ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାର କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ, ତଥାପି ଷଷ୍ଠ ମହାମାରୀ ସହିତ ଏକ ସତର୍କବାଣୀ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଅଛି। ସେହି ସତର୍କବାଣୀର ସମ୍ପର୍କ ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ଶେଷ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ପଶୁ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସଠିକ ବୁଝାମଣା ରଖିବା ସହିତ ଅଛି; ଏବଂ ଯଦି ତୁମେ ସେହି ବୁଝାମଣା ରଖୁ ନାହାଁ, ତେବେ ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ଶେଷ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଧର୍ମିକତାର ବସ୍ତ୍ର ହରାଇବ।
“ଯେମାନେ ବାକ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ନିଜର ବୁଝାମଣାରେ ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ପଡ଼ନ୍ତି, ଯେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟବିରୋଧୀର ଅର୍ଥକୁ ଦେଖିବାରେ ବିଫଳ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟବିରୋଧୀଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ସ୍ଥାପିତ କରିଦେବେ। ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମ ପାଇଁ ଜଗତ ସହିତ ଆତ୍ମସାତ୍ ହେବାର କୌଣସି ସମୟ ନାହିଁ। ଦାନିଏଲ ନିଜର ଭାଗରେ ଏବଂ ନିଜର ସ୍ଥାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି। ଦାନିଏଲ ଓ ଯୋହନଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମାନଙ୍କୁ ବୁଝିବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଜଗତକୁ ସେହି ସତ୍ୟମାନ ଦିଅନ୍ତି ଯାହାକି ପ୍ରତ୍ୟେକେ ବୁଝିବା ଉଚିତ। ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମାନେ ଜଗତରେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ହେବାକୁ ଅଟନ୍ତି। ଏହି ଶେଷ ଦିନମାନରେ ସେମାନଙ୍କର ପୂରଣ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବେ।” Kress Collection, 105.
ଯଦି କେହି ବୁଝିନଥାଏ ଯେ ଅନ୍ତିଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହେଉଛି ପାପାସୀ, ତେବେ ସେ ଶେଷରେ ପାପାସୀର ପକ୍ଷରେ ଠିଆ ହେବ; କିମ୍ବା ଯୋହନ ଯେପରି ଲେଖିଥିଲେ, ସେ ନଗ୍ନଭାବେ ଚାଲିବ ଏବଂ ନିଜ ଲଜ୍ଜାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବ। ପଶୁ ଉପରେ ବିଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଏହା ବୁଝିବା ଯେ ସେହି ପଶୁ ହେଉଛି ପାପାସୀୟ ଶକ୍ତି, ଏବଂ ପାପାସୀୟ ଶକ୍ତି ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଯାହା କିଛି ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି, ସେସବୁକୁ ବୁଝିବା। ଯେମାନେ ବିଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ଏବଂ ବୁଝନ୍ତି ଯେ ପାପାସୀ ହେଉଛି ପାପର ମଣିଷ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ମଧ୍ୟ ବୁଝିବା ଆବଶ୍ୟକ ହେବ ଯେ ପାପାସୀର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ରାଜ୍ୟ ଓ ଚର୍ଚ୍ଚର ସଂଯୋଗର ନୀତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେଉଁଥିରେ ଏହି ସମ୍ପର୍କ ଉପରେ ଚର୍ଚ୍ଚର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରହେ।
ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକରେ, ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ରାଜ୍ୟର ସଂଯୋଗରୂପେ ଯେ ପଶୁ-ବ୍ୟବସ୍ଥା ରହିଛି, ତାହାକୁ “ଉଜାଡ଼ର ଅପରାଧ” ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ଅପରାଧ ହେଉଛି ପାପ, ଏବଂ ଯେ ପାପ ପୋପୀୟ ପଶୁକୁ ଗଠନ କରେ, ସେହି ପାପ ହେଉଛି ଯେତେବେଳେ ରାଜାମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ପୋପୀୟ ଅଧିକାରଙ୍କ ହସ୍ତରେ ସମର୍ପଣ କରନ୍ତି। ଏପରି କରି ସେମାନେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବ୍ୟଭିଚାର କରନ୍ତି, ଯାହା ଦାନିଏଲଙ୍କ “ଉଜାଡ଼ର ଅପରାଧ” ଏବଂ ଯୋହନଙ୍କ “ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି” ଅଟେ।
ପାପାସୀୟ ପ୍ରତିମା ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହା ବୁଝିବା ଯେ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ପ୍ରଥମେ ଏହି ସମ୍ପର୍କକୁ ସ୍ଥାପନ କରେ, ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଆସୁଥିବା ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ତାହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କରେ, ଏବଂ ପରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ସେହି ଏକେଇ ସମ୍ପର୍କକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ।
ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବଳପୂର୍ବକ ଥୋପାଯାଇବାକୁ ଯାଉଥିବା ଚର୍ଚ୍ଚ-ରାଜ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧର ଅର୍ଥ ହେଉଛି, ଏକ-ବିଶ୍ୱ ସରକାର (ଜାତିସଂଘ) ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ନିୟନ୍ତ୍ରକ ଶକ୍ତି ଭାବେ ପାପତନ୍ତ୍ର ସହିତ ଏକ ମିଳିତ ମହାଜୋଟରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା। ପଶୁର ପ୍ରତିମା ଉପରେ ଜୟଲାଭ କରିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବାକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବୁଝିବା ଯେ ପଶୁର ପ୍ରତିମା ଏହି ସବୁ ବିଷୟମାନଙ୍କୁ ହିଁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।
ପଶୁ ଓ ପଶୁର ପ୍ରତିମା ଉପରେ ବିଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାରେ, ପଶୁର (ପୋପତନ୍ତ୍ରର) କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ-ଚିହ୍ନର ବୁଝାମଣା ଲାଭ କରିବା ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି।
ପଶୁର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ବିଶ୍ରାମଦିନରୂପେ ରବିବାର ପାଳନକୁ ବଳପୂର୍ବକ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରାଯିବା। ଏହି ଚିହ୍ନ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବା ପାଇଁ ଏହା ବୁଝିବା ଆବଶ୍ୟକ ଯେ ରବିବାର ଉପାସନା ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉପାସନା, ଏବଂ ଏହା ପୌତ୍ତଳିକ ବାଆଲ୍ ଉପାସନା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ। ଏହି ବିଜୟର ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି ଯେ, ପଶୁର ଚିହ୍ନ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ବଳପୂର୍ବକ ଥୋପାଯାଇନଥିଲେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ତାହା ଗ୍ରହଣ କରେନାହିଁ।
“କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବତନ ପିଢ଼ୀମାନଙ୍କର ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟମାନେ ରବିବାର ପାଳନ କରୁଥିଲେ, ଏହା ଭାବି ଯେ ଏପରି କରିବା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ବାଇବେଲର ବିଶ୍ରାମବାରକୁ ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି; ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣ୍ଡଳୀରେ, ରୋମାନ୍ କ୍ୟାଥଲିକ ସମ୍ପ୍ରଦାୟକୁ ମଧ୍ୟ ବାଦ ନକରି, ସତ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠାର ସହିତ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ରବିବାର ହେଉଛି ଦିବ୍ୟ ନିଯୁକ୍ତିର ବିଶ୍ରାମବାର। ଈଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ଆନ୍ତରିକତା ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସେମାନଙ୍କର ସତ୍ୟନିଷ୍ଠାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ରବିବାର ପାଳନକୁ ଆଇନ ଦ୍ୱାରା ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରାଯିବ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ବିଶ୍ରାମବାରର ବାଧ୍ୟତା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରାଯିବ, ତେବେ ଯେ କେହି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ଲଂଘନ କରି, ଏମିତି ଗୋଟିଏ ବିଧାନକୁ ମାନିବେ ଯାହାର ଅଧିକାର ରୋମର ଅଧିକାରଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ନୁହେଁ, ସେ ଏହିପରି ଭାବରେ ଈଶ୍ୱରଠାରୁ ଅଧିକ ପୋପତନ୍ତ୍ରକୁ ସମ୍ମାନ କରିବେ। ସେ ରୋମକୁ ଏବଂ ରୋମ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସଂସ୍ଥାକୁ ବଳପୂର୍ବକ ପ୍ରବର୍ତ୍ତନ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଉଛନ୍ତି। ସେ ପଶୁକୁ ଏବଂ ତାହାର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଉପାସନା କରୁଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାହା ପରେ ସେହି ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବେ, ଯାହାକୁ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ଅଧିକାରର ଚିହ୍ନ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାହାର ପରିବର୍ତ୍ତେ ସେହିକୁ ସମ୍ମାନ କରିବେ, ଯାହାକୁ ରୋମ ତାହାର ସର୍ବୋଚ୍ଚତାର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ବାଛିଛି, ସେମାନେ ଏହିପରି ଭାବରେ ରୋମ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାର ଚିହ୍ନ—‘ପଶୁର ଛାପ’—ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ଏବଂ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଟି ଏପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହେବ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାମାନ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଚୟନ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଣି ହୋଇନଥିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେମାନେ ଅତିକ୍ରମରେ ଅବିରତ ରହିବେ ସେମାନେ ‘ପଶୁର ଛାପ’ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ନାହିଁ।” The Great Controversy, 449.
ଯେମାନେ ପଶୁ, ପଶୁର ମୂର୍ତ୍ତି ଓ ପଶୁର ଚିହ୍ନ ଉପରେ ଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାହାର ନାମର ସଂଖ୍ୟା ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଜୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ହେବ। ଇତିହାସର ସେହି କାଳଖଣ୍ଡରେ, ଯେତେବେଳେ ତୀରର ବେଶ୍ୟାକୁ ଭୁଲାଯାଇନଥିଲା, ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଜଗତ ଜାଣୁଥିଲା ଯେ ପୋପତନ୍ତ୍ର ହିଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟବିରୋଧୀ ଥିଲା। ସେମାନେ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ ପୌଲ ପୋପତନ୍ତ୍ରକୁ “ସେହି ଦୁଷ୍ଟ,” “ପାପର ମଣିଷ,” “ଅଧର୍ମର ରହସ୍ୟ” ଓ “ବିନାଶର ପୁତ୍ର” ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲେ; “ଯିଏ ଈଶ୍ୱର ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିବା କିମ୍ବା ଉପାସ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ବିରୋଧ କରେ ଓ ନିଜକୁ ଉଚ୍ଚ କରେ; ଏପରିକି ସେ ଈଶ୍ୱରରୂପେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ବସି ନିଜକୁ ଈଶ୍ୱର ବୋଲି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ।” କିନ୍ତୁ ଏବେ ତୀରର ମହା ବେଶ୍ୟାକୁ ଭୁଲିଯାଇଛି।
ଗତ ଯୁଗଗୁଡ଼ିକରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଇସୋସେଫି, କିମ୍ବା ଗେମାଟ୍ରିଆ, ପ୍ରୟୋଗ ଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ଦର୍ଶାଇଥିଲେ ଯେ “666” ସଂଖ୍ୟାଟି ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଭାବରେ ପାପାସନ୍ତତ୍ୱକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏହାର ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଉଦାହରଣ ହେଉଛି, ପୋପଙ୍କ ମିଟର ଉପରେ Vicarius Filii Dei ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଲେଖାଯାଇଛି। Vicarius Filii Deiର ଅର୍ଥ “ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧି”, ଏବଂ ଏହିପରି ତାହା ତାଙ୍କର ସେହି ଦାବିକୁ ସୂଚିତ କରେ ଯେ ସେ ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ବସିଛନ୍ତି ଏବଂ ନିଜକୁ ଇଶ୍ୱର ବୋଲି ଦାବି କରୁଛନ୍ତି। Vicarius Filii Deiର ଲାଟିନ ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକର ସଂଖ୍ୟାମୂଲ୍ୟ ଯୋଗ କଲେ ଛଅ ଶତ ଷାଷ୍ଠି ଛଅ ହୁଏ।
ପଶୁଟି, ଯାହା ପାପାଳ ଶକ୍ତି, ତାହାର ସଂଖ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ ଏବଂ ତାହାର ସଂଖ୍ୟା “666”; କିନ୍ତୁ ପାପର ମନୁଷ୍ୟ 1798 ମସିହାରେ ଏକ ମାରାତ୍ମକ ଆଘାତ ପାଇଥିଲା ଏବଂ ଭୁଲି ଯାଇଛି। ଶେଷ ଦିନମାନରେ ସେହି ମାରାତ୍ମକ ଆଘାତ ସୁସ୍ଥ ହେବାକୁ ଅଛି, ଏବଂ ସେହି ମାରାତ୍ମକ ଆଘାତର ସୁସ୍ଥତା ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ପ୍ରଥମେ ନିଜ ଜାତିରେ ପଶୁଟିର ଏକ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଗଠନ କରେ, ଏବଂ ପରେ ପୃଥିବୀକୁ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ।
ପଶୁର ଜଗତୀୟ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଉଭୟଭାବେ ଦ୍ୱିଗୁଣ ଏବଂ ତ୍ରିଗୁଣ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଅର୍ଥରେ ଏହା ଦ୍ୱିଗୁଣ, କାରଣ ଏହା କଳିସିଆ ଏବଂ ରାଜ୍ୟର ସଂଯୋଗରୁ ଗଠିତ; କିନ୍ତୁ ଏହା ତ୍ରିଗୁଣ, କାରଣ ଏହା ନାଗ, ପଶୁ ଏବଂ ଭ୍ରାନ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାରୁ ଗଠିତ। ଯେତେବେଳେ ସେହି ଶକ୍ତିମାନଙ୍କର ତ୍ରିଗୁଣ ସଂଘ ନିଷ୍ଠିତ ହେବ, ଯେମାନେ ଜଗତକୁ ଆର୍ମାଗେଦ୍ଦୋନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଯିବେ, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ସେହି ପଶୁ ହେବେ ଯାହା ସାତଟିର ମଧ୍ୟରୁ ଥିବା ଅଷ୍ଟମ ରାଜ୍ୟ; ଏବଂ ସେହିଟି ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟର ତ୍ରିଗୁଣ ସଂଘ ମଧ୍ୟ ହେବ। ଶେଷ ଦିନମାନରେ ପଶୁର ନାମର ସଂଖ୍ୟା ପୁନର୍ବାର “666” ଅଟେ, କାରଣ ଏହା ସେହି ତିନୋଟି ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟର ଅଂଶ।
ପଶୁ, ତାହାର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି, ତାହାର ଚିହ୍ନ ଏବଂ ତାହାର ନାମର ସଂଖ୍ୟା ଉପରେ ବିଜୟ ପାଇବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି “ଅଷ୍ଟମଟି ସପ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଟେ” ବୋଲିଥିବା ଗୁଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନକୁ ବୁଝିବା, ଯାହା ଦାନିଏଲ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଅଟେ, ଯାହାକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଦାନିଏଲ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ। ଏହା ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ବାଣୀର ଏକ ଅଂଶ, ଯାହା ଅନୁଗ୍ରହ-ସମୟ ସମାପ୍ତ ହେବାର ଠିକ ପୂର୍ବରୁ ଅମୁଦ୍ରିତ ହୁଏ, କାରଣ ଯୋହନ କହିଥିବା ପରି, “ସମୟ ସନ୍ନିକଟ ଅଟେ।” ଏହି କାରଣରୁ, ଯେମାନେ ସେହି ବିଜୟ ପାଆନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ମହାମାରୀମାନଙ୍କୁ ଢାଳୁଥିବା ଦୂତମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିବାରୂପେ ଉପସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଛି, କାରଣ ଅନୁଗ୍ରହ-ସମୟ ସମାପ୍ତ ହେବାର ଠିକ ପୂର୍ବରୁ ସେମାନେ ସେହି ବିଜୟ, ଅର୍ଥାତ୍ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବୁଝାମଣ, ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଯେମାନେ ବୁଝନ୍ତି ଯେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପରୀକ୍ଷାକାଳର ସମାପ୍ତିର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ମୁଦ୍ରାହୀନ କରାଯାଏ, ଏବଂ “666” ସଂଖ୍ୟା ସେହି ଦର୍ଶନର ଗୋଟିଏ ଉପାଦାନ ଅଟେ, ସେମାନେ ଏହା ଅଲକ୍ଷ୍ୟ କରିବେ ନାହିଁ ଯେ ଯିହିଜ୍କିଏଲ ପୁସ୍ତକର ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟର ଦର୍ଶନ ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ (ଯାହା ଷଷ୍ଠ ଦିନର ପୂର୍ବଦିନ) ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଷଷ୍ଠ ମାସର ଷଷ୍ଠ ବର୍ଷରେ। ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷରେ ପଚିଶ ଜଣ ପୁରୁଷ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ନବମ ଅଧ୍ୟାୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଦ୍ରା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ଦର୍ଶନର ପ୍ରସଙ୍ଗ ହେଉଛି ପଶୁର ଚିହ୍ନ ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୋହର, ଏବଂ “666” ସଂଖ୍ୟାଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ବନ୍ଦ ହେବାର ଠିକ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଦର୍ଶନ ଉଦ୍ଘାଟିତ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଯେ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ଶେଷ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ଘଟେ ବୋଲି ପରିଚିତ କରାଯାଇଛି, ସେହିଟି ମାନବଜାତିର ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ଶେଷ ନୁହେଁ; ତାହା କେବଳ ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ଶେଷ ଅଟେ।
ଏହି ଦର୍ଶନଟି ଯେରୁଶାଲେମ ମଧ୍ୟରେ ଘଟୁଥିବା ବୋଲି ପ୍ରତିପାଦିତ ହୋଇଛି, ଯାହା ସପ୍ତମ-ଦିନ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ କଳିସିଆର ଏକ ପ୍ରତୀକ। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନ ପ୍ରବଳ ହେବାବେଳେ, ସବାଥର ଆଲୋକ ପାଇଁ ସେଠାରେ ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ଦାୟୀ ଧରାଯାଉଥିବା ଏକମାତ୍ର ଶ୍ରେଣୀ ସପ୍ତମ-ଦିନ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ହେବେ।
“ଯଦି ସତ୍ୟର ଆଲୋକ ତୁମ ପାଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ଚତୁର୍ଥ ଆଜ୍ଞାର ସବ୍ବାଥକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ଏବଂ ଦର୍ଶାଏ ଯେ ରବିବାର ପାଳନ ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିତ୍ତି ନାହିଁ, ତଥାପି ଯଦି ତୁମେ ଏଯାବତ୍ ମିଥ୍ୟା ସବ୍ବାଥକୁ ଧରି ରହ, ଏବଂ ଯେହି ସବ୍ବାଥକୁ ପରମେଶ୍ୱର ‘ମୋର ପବିତ୍ର ଦିନ’ ବୋଲି କହନ୍ତି, ତାହାକୁ ପବିତ୍ରରୂପେ ପାଳନ କରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କର, ତେବେ ତୁମେ ପଶୁର ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରୁଛ। ଏହା କେବେ ଘଟେ?—ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସେହି ଆଦେଶକୁ ମାନ କର, ଯାହା ତୁମକୁ ରବିବାର ଦିନ କାମରୁ ବିରତ ହେବାକୁ ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଏ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଜାଣ ଯେ ବାଇବେଲରେ ଏମିତି ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ ଯାହା ରବିବାରକୁ ସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟଦିନ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ବୋଲି ଦର୍ଶାଏ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ପଶୁର ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ସମ୍ମତି ଦିଅ ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଦ୍ରାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କର। ଯଦି ଆମେ ଏହି ଚିହ୍ନକୁ ଆମର ଲଳାଟରେ କିମ୍ବା ଆମର ହାତରେ ଗ୍ରହଣ କରୁ, ତେବେ ଅନାଜ୍ଞାକାରୀମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଘୋଷିତ ବିଚାରଗୁଡ଼ିକ ଆମ ଉପରେ ଅବଶ୍ୟ ପତିତ ହେବ। କିନ୍ତୁ ସଜୀବ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଦ୍ରା ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ରଖାଯାଏ, ଯେମାନେ ବିବେକପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସବ୍ବାଥ ପାଳନ କରନ୍ତି।” Review and Herald, April 27, 1911.
ଏଜିକିଏଲର ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରୁ ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଦର୍ଶନ, ଯେରୁଶାଲେମ ପାଇଁ କୃପାସମୟର ସମାପ୍ତି ପୂର୍ବରୁ ଘଟିଥିବା ଇତିହାସକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ। ଏହାକୁ “666” ସଂଖ୍ୟା ଆସିପହଞ୍ଚିବାର କେବଳ ଏକ ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଘଟୁଥିବା ବୋଲି ଚିତ୍ରିତ କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟ ଯେରୁଶାଲେମର ଭିତରେ କ୍ରମେ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ଏକ ବିଦ୍ରୋହକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହାର ପରିଣତିରେ ପ୍ରମୁଖ ପୁରୁଷମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏହିପରି ସେମାନେ ପଶୁର ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଜଣେ ଦୂତ ଯେରୁଶାଲେମ ମଧ୍ୟରେ ଯାଇଁଛନ୍ତି (ଏହାଦ୍ୱାରା ଏକ କ୍ରମାଗତ ଅଗ୍ରଗତିକୁ ସୂଚିତ କରାଯାଇଛି), ଏବଂ ନାଶକାରୀ ଦୂତମାନେ ପରେ ଯେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସେହି ମୋହର ନାହିଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଧ କରିବାର ପୂର୍ବରୁ, ଜଣେ ବିଶେଷ ଶ୍ରେଣୀ ଉପରେ ଏକ ମୋହର ଲଗାଉଛନ୍ତି। ଉଭୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଏକ କ୍ରମାଗତ ଇତିହାସକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ରବିବାର ଆଇନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ଶ୍ରେଣୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ମୋହର ଗ୍ରହଣ କରେ। ତାହାପରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯେରୁଶାଲେମରୁ ହଟାଯାଆନ୍ତି, କାରଣ ରବିବାର ଆଇନ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କୁ ପୃଥକ୍ କରେ।
ଏଜିକିଏଲ ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯେଉଁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି, ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ହିଁ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି।
“ଯଦି ଏପରି ଦୃଶ୍ୟମାନ ଘଟଣା ଆସିବାକୁ ଥାଏ, ଯଦି ଏପରି ଭୟାବହ ବିଚାର ଦୋଷୀ ଜଗତ ଉପରେ ଆସିବ, ତେବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ କେଉଁଠି ରହିବ? କ୍ରୋଧ ଶମିତ ହୋଇଯାଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ କିପରି ସୁରକ୍ଷିତ ରହିବେ? ଯୋହନ ପ୍ରକୃତିର ଉପାଦାନଗୁଡ଼ିକ—ଭୂମିକମ୍ପ, ଝଡ଼ବାତ୍ୟା, ଓ ରାଜନୈତିକ ସଂଘର୍ଷ—ଚାରିଜଣ ଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖନ୍ତି। ଏହି ପବନମାନେ ଈଶ୍ୱର ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦେବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇନଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀର ସୁରକ୍ଷା ଅଛି। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୂତମାନେ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି, ପୃଥିବୀର ପବନମାନଙ୍କୁ ଧରି ରଖୁଛନ୍ତି, ଯେପରି ପବନ ପୃଥିବୀ ଉପରେ, ସମୁଦ୍ର ଉପରେ, କିମ୍ବା କୌଣସି ବୃକ୍ଷ ଉପରେ ବହିନପାରୁ, ଯାଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦାସମାନଙ୍କ ଲଳାଟରେ ମୋହର ଲାଗିନଥାଏ। ପୂର୍ବଦିଗରୁ (ଅଥବା ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଦିଗରୁ) ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସେହି ପ୍ରବଳ ଦୂତଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ। ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏହି ଦୂତଙ୍କ ହାତରେ ଜୀବନ୍ତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମୋହର ଅଛି, ଅର୍ଥାତ୍ ସେହି ଜଣଙ୍କର ମୋହର, ଯିଏ ଏକମାତ୍ର ଜୀବନ ଦେଇପାରନ୍ତି, ଯିଏ ଲଳାଟରେ ସେହି ଚିହ୍ନ କିମ୍ବା ଲେଖା ଅଙ୍କିତ କରିପାରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କୁ ଅମରତ୍ୱ, ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ଦିଆଯିବ। ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୂତଙ୍କର ଧ୍ୱନିହିଁ ସେହି ଧ୍ୱନି ଥିଲା, ଯାହାର ଚାରିଜଣ ଦୂତଙ୍କୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାରି ପବନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରଖିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେବାର ଅଧିକାର ଥିଲା, ଏବଂ ଯାଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ ନଦେଇଥାନ୍ତି।”
“ଯେମାନେ ଜଗତ, ଶରୀର, ଏବଂ ଶୈତାନ ଉପରେ ଜୟଲାଭ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହିଁ ସେହି କୃପାପାତ୍ର ଲୋକ ହେବେ, ଯେମାନେ ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ମୁଦ୍ରା ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ଯେମାନଙ୍କ ହସ୍ତ ପବିତ୍ର ନୁହେଁ, ଯେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଶୁଦ୍ଧ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ମୁଦ୍ରା ପାଇବେ ନାହିଁ। ଯେମାନେ ପାପର ଯୋଜନା କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ତାହାକୁ କାର୍ଯ୍ୟରୂପ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଯିବାଯିବ। କେବଳ ସେମାନେ, ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜ ମନୋଭାବରେ ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କର ସ୍ଥାନ ପୂରଣ କରୁଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ମହା ପ୍ରତିରୂପାତ୍ମକ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଦିନରେ ନିଜ ପାପ ସମ୍ପର୍କରେ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ୱୀକାର କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ହିଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାର ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ସ୍ୱୀକୃତ ଏବଂ ଚିହ୍ନିତ ହେବେ। ଯେମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ଧାରକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ପ୍ରକାଶ ପାଇବାକୁ ଦୃଢ଼ତାର ସହିତ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ସଚେତନ ରହୁଛନ୍ତି—ପ୍ରଭାତକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ଆଗ୍ରହପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଆକାଙ୍କ୍ଷାଭରା ଭାବରେ—ସେମାନଙ୍କର ନାମ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ ଗଣନା କରାଯିବ। ଯେମାନେ, ସତ୍ୟର ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମା ଉପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ନିଜ ଘୋଷିତ ବିଶ୍ୱାସ ସହ ସମଞ୍ଜସ କାର୍ଯ୍ୟ ରଖିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ପାପରେ ପ୍ରଲୋଭିତ ହୋଇ, ନିଜ ହୃଦୟରେ ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରୁଛନ୍ତି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଦୁଷିତ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ପାପରେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କଳୁଷିତ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ନାମ ଜୀବନ ପୁସ୍ତକରୁ ମିଟାଯିବ, ଏବଂ ସେମାନେ ଅର୍ଦ୍ଧରାତ୍ରିର ଅନ୍ଧକାରରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯିବେ, ନିଜ ଦୀପ ସହିତ ପାତ୍ରମାନଙ୍କରେ କୌଣସି ତେଲ ନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ। ‘ତୁମେମାନେ ଯେମାନେ ମୋର ନାମକୁ ଭୟ କରୁଛ, ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମର ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାଙ୍କର ପକ୍ଷମାନରେ ଆରୋଗ୍ୟ ନେଇ ଉଦୟ ହେବେ।’”
“ଏହି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦାସମାନଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ସେହି ଏକଇ ଯାହା ଦର୍ଶନରେ ଯିହେଜ୍କେଲଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଇଥିଲା। ଯୋହନ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚମତ୍କାରକ ପ୍ରକାଶନର ସାକ୍ଷୀ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ସମୁଦ୍ର ଓ ତାହାର ତରଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଭୟରେ ମଣିଷମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ବିଫଳ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପିତ ହେଉଥିବା ଏବଂ ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ ସମୁଦ୍ରର ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ବହି ନେଇଯାଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ (ଯାହା ଶାବ୍ଦିକ ଭାବରେ ଘଟୁଛି), ତାହାର ଜଳକୁ ଗର୍ଜନମୟ ଓ ଉତ୍ତାଳ ହେଉଥିବା, ଏବଂ ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ ତାହାର ଫୁଲିଉଠିବାରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ମହାମାରୀମାନ, ସଂକ୍ରାମକ ରୋଗ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁକୁ ସେମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରୁଥିବାରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା।” Testimonies to Ministers, 445.
ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କୁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ କରିବାର ଘଟଣା ଏହିଜିକିଏଲଙ୍କ ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ଯିଏ ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ କରୁଥିବା ଦୂତ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ପୂର୍ବଦିଗରୁ ଉଦୟ ହୋଇ ଆସୁଥିବା ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୂତ। ଯେମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯେମାନଙ୍କ ନାମ ଜୀବନ ପୁସ୍ତକରୁ ମଚାଇ ଦିଆଯାଏ, ସେମାନେ “ନିଜ ଦୀପ ସହିତ ନିଜ ପାତ୍ରମାନଙ୍କ ଭିତରେ ତେଲ ନଥିବା” ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହିଜିକିଏଲଙ୍କ ଅଷ୍ଟମରୁ ଏଗାରୋତିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥିବା ଦର୍ଶନରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀ, ମାଥିଉ ପଚିଶର ଜ୍ଞାନୀ ଓ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନେ ଅଟନ୍ତି, ଏବଂ ସେହିହେତୁ ସେମାନେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ଅଟନ୍ତି।
“ମାଥିଉ 25ର ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ଅନୁଭବକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ।” The Great Controversy, 393.
ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଯିହିଜ୍କିଏଲଙ୍କ ଦର୍ଶନର ଯେରୁଶାଲେମକୁ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ବୋଲି ସ୍ପଷ୍ଟ କରି ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି:
“ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସତ୍ୟ ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ହୃଦୟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ଆତ୍ମା ଏବଂ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଧାରର ଭାର ବିଦ୍ୟମାନ, ସେମାନେ ସଦା ପାପକୁ ତାହାର ପ୍ରକୃତ, ପାପମୟ ସ୍ୱଭାବରେ ଦେଖିବେ। ସେମାନେ ସଦା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସହଜରେ ଆବର୍ତ୍ତ କରୁଥିବା ପାପଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ବ୍ୟବହାରର ପକ୍ଷରେ ରହିବେ। ବିଶେଷକରି ଚର୍ଚ୍ଚ ପାଇଁ ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ସେହି ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କୁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କରିବାର ସମୟରେ, ଯେଉଁମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସିଂହାସନ ସାମ୍ନାରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାକୁ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମଧାରୀ ଲୋକମାନଙ୍କର ଅନ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକୁ ସବୁଠାରୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରିବେ। ଏହାକୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କ ଚିତ୍ରଣରେ ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟ ସନ୍ଦର୍ଭରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ହାତରେ ବଧ-ଅସ୍ତ୍ର ଥିବା ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ରୂପକ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ମଣିଷ ସୁକୁମାର ଶଣବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଜଣେ ଲେଖକଙ୍କ ମସିପାତ୍ର ଥିଲା। ‘ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, ସହରର ମଧ୍ୟଭାଗ ଦେଇ, ଯିରୁଶାଲେମର ମଧ୍ୟଭାଗ ଦେଇ ଯାଅ, ଏବଂ ସେଠାର ମଧ୍ୟରେ କରାଯାଉଥିବା ସମସ୍ତ ଘୃଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯେମାନେ ଦୀର୍ଘନିଶ୍ୱାସ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ଏବଂ କନ୍ଦନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଲଳାଟରେ ଏକ ଚିହ୍ନ ରଖ।’” Testimonies, volume 3, 266.
ଏଜିକିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକର ଅଷ୍ଟମରୁ ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଦର୍ଶନ, ରବିବାର ନିୟମ ପୂର୍ବରୁ ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଇତିହାସକୁ ସରାସରି ସମ୍ବୋଧନ କରୁଛି। ଏହା ଯେରୁଶାଲେମ (ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ) ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଉପାସକମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଏବଂ ଏହା ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ଭାବେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ସହ ସମ୍ବଦ୍ଧ, ଯାହା ପରୀକ୍ଷାକାଳର ସମାପ୍ତିର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ଅମୁଦ୍ରିତ ହୁଏ; କାରଣ ଏହାର ପ୍ରଥମ ସନ୍ଦର୍ଭଗୁଡ଼ିକ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ପ୍ରତୀକବାଦରେ “666” ସଂଖ୍ୟାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ। ଏହା କରିବା ସମୟରେ, ଏହା ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯେ ଚାରିଟି ବିଷୟ ଉପରେ ବିଜୟ ପାଇବାକୁ ହେବ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ; ଏବଂ ସେହି ଚାରିଟି ବିଷୟ ଅଷ୍ଟମଟି “ସପ୍ତଟିର ମଧ୍ୟରୁ” ହେବାର ଆଲୋକର ଅଂଶ। ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ପନ୍ଦର ମଧ୍ୟ ଏହା ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ, ଯେମାନେ ପାପାସୀର ଚାରିଟି ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋଶା ଓ ମେଷଶାବକଙ୍କର ଗୀତ ଗାନ କରନ୍ତି।
ସେହି ଦିନରେ, ଇଶାୟା ସତାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ କହୁଛନ୍ତି ଯେ ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କର ଧର୍ମୀମାନେ ଦାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରର ଗୀତ ଗାଇବେ; ଏହା ସେହି ଗୀତ ଯାହା ମେଷଶାବକ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ଗାଇଥିଲେ, ଯାହା ଏମିତି ଜଣେ ଚୟିତ ପ୍ରଜାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଉଛି, ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ନୂତନ ଚୟିତ ପ୍ରଜା ଚୟନ କରାଯାଉଛନ୍ତି। ଏହି ଗୀତ “ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ” ଦ୍ୱାରା ଶେଷ ଦିନମାନରେ ଇଜିକିଏଲ ନଅ ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ସାତର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ସମୟରେ ଗାଇଯାଏ। ଇଜିକିଏଲଙ୍କ ଅଷ୍ଟମରୁ ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଦର୍ଶନ ସେହି ଗୀତର ଅଂଶ ବିଶେଷ।
ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଏହି ଅଧ୍ୟୟନକୁ ଜାରି ରଖିବୁ।
“ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସତ୍ୟ ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ହୃଦୟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଆତ୍ମମାନଙ୍କର ପରିତ୍ରାଣର ଆତ୍ମା ବାସ କରେ, ସେମାନେ ସଦା ପାପକୁ ତାହାର ପ୍ରକୃତ, ପାପମୟ ସ୍ୱଭାବରେ ଦେଖିବେ। ସେମାନେ ସଦା ସେହି ପାପମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଓ ସରଳ ବ୍ୟବହାରର ପକ୍ଷରେ ରହିବେ, ଯେଉଁମାନେ ସହଜରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଘେରି ଧରେ। ବିଶେଷକରି ମଣ୍ଡଳୀ ପାଇଁ ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ସେହି ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ସମୟରେ, ଯେଉଁମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସିଂହାସନ ସମ୍ମୁଖରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବେ, ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମଧାରୀ ଲୋକମାନଙ୍କର ଅନ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକୁ ସର୍ବାଧିକ ଗଭୀର ଭାବେ ଅନୁଭବ କରିବେ। ଏହାକୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟର ଉଦାହରଣରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ହାତରେ ହତ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଥିବା ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ରୂପକ ଦ୍ୱାରା। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଶଣବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଜଣେ ଲେଖକଙ୍କର ଶାଇଦାନି ଥିଲା। ‘ତାହାପରେ ପ୍ରଭୁ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, ସହରର ମଧ୍ୟଦିଆରେ, ଯିରୁଶାଲେମର ମଧ୍ୟଦିଆରେ ଯାଅ, ଏବଂ ସେଠାର ମଧ୍ୟରେ କରାଯାଉଥିବା ସମସ୍ତ ଘୃଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ୁଥିବା ଓ କାନ୍ଦୁଥିବା ପୁରୁଷମାନଙ୍କର କପାଳ ଉପରେ ଏକ ଚିହ୍ନ ଦେଅ।’
“ଏହି ସମୟରେ କେହିମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପରିଷଦରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି? ସେମାନେ କି, ଯେମାନେ ନାମମାତ୍ରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅନ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରାୟଃ ମାଫ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ପାପକୁ ତାଡନା କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରକାଶ୍ୟରେ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ହୃଦୟରେ କ୍ରୁଙ୍କାର କରନ୍ତି? ସେମାନେ କି, ଯେମାନେ ସେମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ନିଜ ଅବସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ଯେମାନେ ଅନ୍ୟାୟ କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ସହାନୁଭୂତି ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି? ନିଶ୍ଚୟ ନୁହେଁ! ସେମାନେ ଯଦି ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ ନ କରନ୍ତି, ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟର ଭାର ବୋହିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦଳନ କରିବାରେ ଓ ସିଓନରେ ପାପୀମାନଙ୍କ ହାତକୁ ସୁଦୃଢ଼ କରିବାରେ ଶୟତାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପରିତ୍ୟାଗ ନ କରନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ କେବେବି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଦ୍ରାଙ୍କନଜନିତ ଅନୁମୋଦନର ଚିହ୍ନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ସାଧାରଣ ବିନାଶରେ ପତିତ ହେବେ, ଯାହା ବଧାସ୍ତ୍ର ବୋହିଥିବା ପାଞ୍ଚଜଣ ପୁରୁଷଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। ଏହି ବିଷୟଟିକୁ ସାବଧାନତାର ସହିତ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତୁ: ଯେମାନେ ସତ୍ୟର ଶୁଦ୍ଧ ଚିହ୍ନ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯାହା ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ମନରେ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହୋଇଛି, ଏବଂ ଯାହା ସୁତର ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରିଥିବା ସେହି ପୁରୁଷଙ୍କ ଚିହ୍ନଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ, ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ସେହିମାନେ, ‘ଯେମାନେ ମଣ୍ଡଳୀ ମଧ୍ୟରେ କୃତ ସମସ୍ତ ଘୃଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ଛାଡନ୍ତି ଓ ବିଲାପ କରନ୍ତି।’ ପବିତ୍ରତା ପ୍ରତି ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରେମ, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମାନ ଓ ମହିମା ପ୍ରତି ସେମାନଙ୍କର ଆଗ୍ରହ, ଏପରି ଅଟେ; ଏବଂ ପାପର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପମୟ ସ୍ୱଭାବ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କର ଏତେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଅଛି ଯେ, ସେମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣାଗ୍ରସ୍ତ ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେ ସେମାନେ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ଛାଡନ୍ତି ଓ ବିଲାପ କରନ୍ତି। ଯିହିଜ୍କିଏଲର ନବମ ଅଧ୍ୟାୟ ପଢନ୍ତୁ।”
“କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ଏପରିଭାବେ ପାପ ଓ ଧର୍ମିକତା ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ବିସ୍ତୃତ ପ୍ରତିବିରୋଧକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପରାମର୍ଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଚିହ୍ନ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ପରି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କର ସାମାନ୍ୟ ବଧ ସେହି ବଧ-ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ପାଞ୍ଚଜଣ ଲୋକଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଏହି ଆଜ୍ଞାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି: ‘ତାଙ୍କ ପଛପଛ ନଗର ମଧ୍ୟରେ ଯାଅ, ଏବଂ ଆଘାତ କର; ତୁମ ଚକ୍ଷୁ କେବେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷମା କରୁ ନାହିଁ, ନାହିଁ ତୁମେ ଦୟା କର: ବୃଦ୍ଧ ଓ ଯୁବକ, ଉଭୟ କୁମାରୀମାନେ, ଏବଂ ଶିଶୁମାନେ, ଓ ନାରୀମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ବଧ କର: କିନ୍ତୁ ଯେକୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ଉପରେ ଚିହ୍ନ ଅଛି, ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିଅ ନାହିଁ; ଏବଂ ମୋର ପବିତ୍ରାଳୟରୁ ଆରମ୍ଭ କର।’ Testimonies, volume 3, 266, 267.”