ଏଜିକିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ଆଠର ଚାରିଟି ଘୃଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶେଷକାଳୀନ ଲାଓଦିକିଆ କଳିସିଆର ନେତୃତ୍ୱକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ମୁଖରେ ନମସ୍କାର କରିବାକୁ ନେଇଯାଏ, ଏବଂ ଏହିପରି ସେମାନେ ପଶୁର ଛାପ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟ, ଯାହା ଏହି ଏକେ ଦର୍ଶନର ଅଂଶ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶେଷକାଳୀନ କଳିସିଆର ସେହିମାନଙ୍କୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ, ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମୋହର ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ଆମକୁ ଜଣାନ୍ତି ଯେ, ଏଜିକିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ନଅର ମୋହରଲାଗିବା, ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ସାତରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ମୋହରଲାଗିବା ସହିତ ସମାନ। ଈଶ୍ୱର କୌଣସି ଜାତିକୁ ତାହାର ତୃତୀୟ ଓ ଚତୁର୍ଥ ପିଢ଼ୀରେ ବିଚାର କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏଜିକିଏଲର ଚାରିଟି ଘୃଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ, 1863 ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ବିଦ୍ରୋହର ଚାରି ପିଢ଼ୀକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯେତେବେଳେ ଲାଓଦିକିଆ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ହବକ୍କୂକଙ୍କ ଦୁଇ ଫଳକର ଏକ ଜାଲିଆତି ପ୍ରତିରୂପ ପ୍ରଚଳିତ କଲା, ଯାହା ଈଶ୍ୱର ଓ ତାଙ୍କ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଚୁକ୍ତିସମ୍ବନ୍ଧର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ପୁରାତନ ଇସ୍ରାଏଲର ଆରମ୍ଭରେ ଦଶ ଆଜ୍ଞାର ଦୁଇ ଫଳକ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଆରୋନଙ୍କର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବଛୁରା ଏକ ନକଲି ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଥିଲା, ବିଦ୍ରୋହର ସେହି ପ୍ରତୀକ, ଯାହା ସଠିକ୍ ଇର୍ଷ୍ୟାର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା ଦୁଇଟି ପାଟି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିବା ସମୟରେ ଠିକ୍ ସେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା। ଆରୋନଙ୍କର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବଛୁରା ନକଲି 1863 ଚାର୍ଟକୁ ପ୍ରତିରୂପିତ କରୁଥିଲା, ଯାହା ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶର “ସାତ କାଳ”କୁ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମୟ-ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମାନଙ୍କ ସହିତ, ସନ୍ଦେଶରୁ ଅପସାରଣ କରିଥିଲା। ଏହିପରି, ଲାଓଦିକୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ତାହାର ଇତିହାସର ସର୍ବାରମ୍ଭରେ ଏକ ଇର୍ଷ୍ୟାର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲା, ଯେପରିକି ପୁରାତନ ଇସ୍ରାଏଲର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଇତିହାସରେ ଆରୋନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଯେପରିକି ଇଫ୍ରାଇମର ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଇତିହାସରେ ଯେରୋବୋଆମ କରିଥିଲେ।
ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶର “ସାତ କାଳ” ହେଉଛି ସମୟ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସେହି ପ୍ରଥମ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ଯାହାକୁ ମିଲର ବୁଝିବା ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ 1863 ମସିହାର ବିଦ୍ରୋହରେ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୟ ସମୟର ସେହି ପ୍ରଥମ ରତ୍ନ ଥିଲା। 1863 ମସିହା ମିଲରଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନର ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଆବୃତ କରି ରଖିବାର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲା, ଏବଂ ନକଲି ରତ୍ନ ଓ ମୁଦ୍ରାଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରବେଶକୁ ମଧ୍ୟ। “ସାତ କାଳ” ସେହି କୋଣାଶିଳା ଥିଲା ଯାହାକୁ ନିର୍ମାତାମାନେ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ। 1863 ମସିହାରେ ଯେମାନେ ମିଲରୀୟ ମନ୍ଦିରର ନିର୍ମାତା ଥିଲେ ସେମାନେ “ସାତ କାଳ”ର ସେହି କୋଣାଶିଳାକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ତିମ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ସେହି ଶିଳା ଏବେ କୋଣର ମୁଖ୍ୟ ଶିଳା ହୋଇଛି। ସେହି ଶିଳା ଯୁଗଯୁଗାନ୍ତର ଶିଳାଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଯେ ଦିନ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ ତାହା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ସେ ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା, କାରଣ ଏହା ଭୂମି ପାଇଁ ବିଶ୍ରାମବାରର ବିଶ୍ରାମର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଥିଲା। 1844 ମସିହାରେ ମିଲରୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ, ଯେରୋବିୟାମଙ୍କର ମିଥ୍ୟା ଉପାସନା-ପ୍ରଣାଳୀକୁ ତିରସ୍କାର କରିଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରଥମ ବିଫଳତାକୁ ନେଇ “ଆନନ୍ଦ” କରିଥିବା “ଉପହାସକାରୀମାନଙ୍କର ସଭା” ଠାରୁ ଆପଣାକୁ ପୃଥକ କରିଥିଲା।
ନିର୍ମାତାମାନଙ୍କୁ “ଉପହାସକାରୀମାନଙ୍କର ସଭା”କୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଫେରି ନଯିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଯିହୁଦୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କୁ ସେ ଯେ ପଥରେ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ, ସେହି ପଥଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଏକ ପଥରେ ଯିରୂଶାଲେମକୁ ଫେରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଯେ ପଥରେ ସେ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିଥିଲେ, ସେହି ପଥ ଥିଲା ଯାହାରୁ ସେ ବାହାରି ଆସିଥିଲେ, ଏବଂ ସେହି ଇତିହାସରେ ପ୍ରଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟିଜ୍ମ ପତିତ ପ୍ରଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟିଜ୍ମରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ନିର୍ମାତାମାନଙ୍କୁ “ଉପହାସକାରୀମାନଙ୍କର ସଭା”କୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଫେରି ନଯିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଭକ୍ଷଣ ନ କରିବାକୁ କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କର ଜଳ ପାନ ନ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ନିର୍ମାତାମାନେ 1840 ମସିହାରେ ଦୂତଙ୍କର ହାତରେ ଥିବା ଛୋଟ ପୁସ୍ତକଟିକୁ ଭକ୍ଷଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେହି ଖାଦ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ମୁଖରେ ମିଠା ଥିଲା।
ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଖାଇବା ଓ ପିଇବା ବାଇବେଲ୍କୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ପଦ୍ଧତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ପଦ୍ଧତି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ନିୟମଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କର ବିକୃତ ପଦ୍ଧତି ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦ ଓ କାଥଲିକବାଦର ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱବିଦ୍ମାନେ ଉତ୍ପାଦନ କରିଥିବା ସନ୍ଦେଶଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ ଏକ ବାଇବେଲୀୟ ସନ୍ଦେଶ ଉତ୍ପାଦନ କରିଥିଲା। ନିର୍ମାତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଯିହୂଦୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦ କିମ୍ବା କାଥଲିକବାଦ—ଏହି ଦୁଇରୁ କୌଣସି ଗୋଟିଏର ପଦ୍ଧତିକୁ ଫେରି ଯାଇ ଖାଇବା କିମ୍ବା ପିଇବାକୁ ଥିଲେ ନାହିଁ। ଯିହୂଦୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଠିକ୍ ସେହି କାମଟି କରିଥିଲେ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସୂଚିତ ହୁଏ ଯେ ଲାଓଦିକୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ମଧ୍ୟ 1863 ମସିହାରେ ସେହି କାମଟି କରିବ, କାରଣ 1863 ମସିହାରେ ସେମାନେ ମିଲରଙ୍କ “ସାତ ସମୟ”ର ପ୍ରୟୋଗକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ପାଇଁ ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦର ଧର୍ମତାତ୍ତ୍ୱିକ ଯୁକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବହାର କଲେ, ଏବଂ ଏହିପରି ଆରୋନ ଓ ଯେରୋବଆମଙ୍କର ଈର୍ଷ୍ୟାର ପ୍ରତିମାଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏପରିକାରେ ଲାଓଦିକୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ପ୍ରଥମ ପିଢ଼ିର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ୟୁଦେଆରୁ ଆସିଥିବା ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଯେରୋବୋଆମଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରିବା ପରେ ଯୁଦେଆକୁ ଫେରିବା ନିଜ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ କେବେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଲାଓଦିକିୟ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ପ୍ରେରିତ ଲେଖନୀ ଅନୁସାରେ 1856 ମସିହାରେ ମିଲରାଇଟ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା। ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ କେବେ ମଧ୍ୟ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମକୁ ଲାଓଦିକିୟା ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରିବାରୁ ପଛକୁ ହଟିନଥିଲେ, ଏବଂ ଲାଓଦିକିୟା କେବେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ ବୋଲି କହିବା ପାଇଁ କୌଣସି ବାଇବେଲୀୟ ପ୍ରମାଣ ନାହିଁ। କିଛି ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ନିଜସ୍ୱ ଲାଓଦିକିୟ ଅନୁଭବକୁ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏକ ମଣ୍ଡଳୀ ଭାବେ ଲାଓଦିକିୟାକୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ବାହାର କରିଦିଆଯିବ; କାରଣ ଲାଓଦିକିୟାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି “ବିଚାରିତ ପ୍ରଜା।” ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ଏହି ପରିଭାଷାକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ଦାବି କରେ ଯେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନରେ ଚାଲୁଥିବା ବିଚାରର ଅବଧିରେ ଅବସ୍ଥିତ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ନିଜମାନଙ୍କର ଅନ୍ଧତ୍ୱରେ ସେମାନେ ଲାଓଦିକିୟାର ଅର୍ଥରେ ଥିବା ଅନୁସନ୍ଧାନାତ୍ମକ ବିଚାରର ଉପାଦାନକୁ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନିଜମାନଙ୍କର ନାମରେ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟନିଷ୍ପାଦକ ବିଚାରକୁ ଦେଖି ପାରୁନାହାନ୍ତି।
ଲାଓଦିକିୟାର ମଣ୍ଡଳୀର ଦୂତଙ୍କୁ ଲେଖ; ଏହି କଥାମାନେ ଆମେନ, ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ ଓ ସତ୍ୟ ସାକ୍ଷୀ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭ କହୁଛନ୍ତି; ମୁଁ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣେ, ତୁମେ ନ ଶୀତଳ, ନ ଉଷ୍ଣ; ତୁମେ ଶୀତଳ କିମ୍ବା ଉଷ୍ଣ ହେଉଥାନ୍ତା, ଏହାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥାଏ। ତେଣୁ, ତୁମେ କୁସୁମ୍ପତ୍ତ, ନ ଶୀତଳ, ନ ଉଷ୍ଣ ଥିବାରୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ମୁଖରୁ ଉଗଳିଦେବି। କାରଣ ତୁମେ କହୁଛ, ମୁଁ ଧନୀ, ସମ୍ପତ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି, ଏବଂ ମୋର କିଛି ଅଭାବ ନାହିଁ; ଏବଂ ଜାଣୁ ନାହାଁ ଯେ ତୁମେ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାଗ୍ରସ୍ତ, ଦୟନୀୟ, ଦରିଦ୍ର, ଅନ୍ଧ, ଏବଂ ନଗ୍ନ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 3:14–17।
ଯିହୂଦୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଶେଷରେ ସେହି ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କ ସହିତ ଦଫନ ହୁଅନ୍ତି, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଠକି ନିଜ ଭୋଜନ ଖାଇବାକୁ ଏବଂ ନିଜ ପାନୀୟ ପିଇବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିଥିଲା। ସେମାନେ ଉଭୟେ ଶେଷରେ ଏକେ କବରରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଏବଂ ବେଥେଲର ସେହି ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା (ଜାଲିଆତ ମଣ୍ଡଳୀ), ସେ ମରିଯାଇଲେ ତାଙ୍କୁ “ଭାଇ” ବୋଲି ଡାକେ।
ବେଥେଲରେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ବାସ କରୁଥିଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଆସି ସେହି ଦିନ ବେଥେଲରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକ ଯେତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସେ ସବୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ; ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଯେ କଥାମାନେ କହିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ତାଙ୍କ ପିତା ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ସେ କେଉଁ ପଥରେ ଗଲେ? କାରଣ ଯିହୂଦାରୁ ଆସିଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକ କେଉଁ ପଥରେ ଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ତାହା ଦେଖିଥିଲେ। ପୁଣି ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ମୋ ପାଇଁ ଗଧାକୁ ଜିନ୍ ପକାଅ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଗଧାକୁ ଜିନ୍ ପକାଇଲେ; ଏବଂ ସେ ତାହା ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକଙ୍କ ପଛୁଆ କଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଓକ୍ ଗଛ ତଳେ ବସିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ପାଇଲେ; ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ତୁମେ କି ସେହି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକ, ଯିଏ ଯିହୂଦାରୁ ଆସିଥିଲେ? ସେ କହିଲେ, ମୁଁ। ତାହାପରେ ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ମୋ ସହିତ ଘରକୁ ଚଳ, ଏବଂ ରୁଟି ଖାଅ। ସେ କହିଲେ, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଫେରିପାରିବି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ତୁମ ସହିତ ଭିତରକୁ ଯାଇପାରିବି ନାହିଁ; ଏହି ସ୍ଥାନରେ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ରୁଟି ଖାଇବି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ପାଣି ପିବିବି ନାହିଁ; କାରଣ ଯେହୋବାଙ୍କ ବାକ୍ୟଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଏପରି କୁହାଯାଇଥିଲା, ସେଠାରେ ତୁମେ ରୁଟି ଖାଇବ ନାହିଁ, ପାଣି ପିବ ନାହିଁ, ଏବଂ ଯେ ପଥରେ ଆସିଥିଲ, ସେହି ପଥରେ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଯିବ ନାହିଁ। ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପରି ଜଣେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା; ଏବଂ ଜଣେ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତ ଯେହୋବାଙ୍କ ବାକ୍ୟଦ୍ୱାରା ମୋତେ କହିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମ ସହିତ ତୁମ ଘରକୁ ଫେରାଇ ଆଣ, ଯେପରି ସେ ରୁଟି ଖାଉନ୍ତୁ ଓ ପାଣି ପିଉନ୍ତୁ। କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ମିଥ୍ୟା କହିଲେ। ଏହିପରି ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଫେରିଗଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଘରରେ ରୁଟି ଖାଇଲେ ଓ ପାଣି ପିଲେ। ଏବଂ ଏପରି ହେଲା, ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଭୋଜନ ମେଜରେ ବସିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଯେହୋବାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲା, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଆଣିଥିଲେ; ଏବଂ ସେ ଯିହୂଦାରୁ ଆସିଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, ଯେହୋବା ଏହିପରି କହନ୍ତି, ଯେହେତୁ ତୁମେ ଯେହୋବାଙ୍କ ମୁଖର ବାଣୀକୁ ଅବଜ୍ଞା କରିଛ, ଏବଂ ତୁମ ପରମେଶ୍ୱର ଯେହୋବା ତୁମକୁ ଯେ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ପାଳନ କରିନାହାଁ, କିନ୍ତୁ ଫେରିଆସି ସେହି ସ୍ଥାନରେ ରୁଟି ଖାଇଛ ଓ ପାଣି ପିଇଛ, ଯେ ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ ଯେହୋବା ତୁମକୁ କହିଥିଲେ, ରୁଟି ଖାଇବ ନାହିଁ, ପାଣି ପିବ ନାହିଁ; ତୁମ ମୃତଦେହ ତୁମ ପିତୃଗଣଙ୍କ ସମାଧିକୁ ପହଞ୍ଚିବ ନାହିଁ। ୧ ରାଜାବଳୀ ୧୩:୧୧–୨୨।
1844 ମସିହାର ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶର ମୂଳ ଅର୍ଥ ଏହା ଥିଲା ଯେ, ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚଗୁଡ଼ିକ ପତିତ ହୋଇ କାଥୋଲିକଧର୍ମର କନ୍ୟାମାନେ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ। ମିଲ୍ଲରୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲା ଯେ, ସେମାନେ ସେହି ସମ୍ପ୍ରଦାୟଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ବାହାରିଯାଆନ୍ତୁ; କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ରହିବାର ଅର୍ଥ ଆତ୍ମିକ ଓ ଅନନ୍ତ ମୃତ୍ୟୁ ଥିଲା। ବେଥେଲର ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା, ଯେରୋବୋଆମ୍ ଦ୍ୱାରା ବେଥେଲରେ ସ୍ଥାପିତ ଧାର୍ମିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସେହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏପରି ଥିଲା ଯାହା ପଶୁର ପ୍ରତିମା ସ୍ଥାପନ କଲା, ଏବଂ ଯେହିଁ ପଶୁଙ୍କୁ ଅନୁକରଣ କରାଗଲା ସେହି ପଶୁ କାଥୋଲିକଧର୍ମର ପଶୁ ଅଟେ। ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ବୋଲି ପରିଚୟ ଦେଇ ଚାଲିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦିନକୁ ଉପାସନାର ଦିନ ଭାବେ ପାଳନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଜାରି ରଖିଲେ, ଯାହା କାଥୋଲିକଧର୍ମର ଅଧିକାରର ଚିହ୍ନ ଅଟେ।
ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି, ଯଦ୍ୟପି ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟର ଏକମାତ୍ର ପରିଭାଷା ହେଉଛି ରୋମଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତିବାଦ କରିବା; ଏବଂ ଏହା କରିବାରେ ସେମାନଙ୍କର ଦାବି ରୋମୀୟ ଚର୍ଚ୍ଚର ଏକ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଅଟେ, କାରଣ ସେ ନିଜକୁ ଏକ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରେ, ଯଦ୍ୟପି ଏହି ଦାବି ପାଇଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ବାଇବେଲୀୟ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ଆଧାର ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଦାବି ପରମ୍ପରା ଓ ପ୍ରଥାର ଖାଲି ଅଧିକାର ଉପରେ ଆଧାରିତ, ଯାହା ସେହି ଏକେ ମିଥ୍ୟା ଅଧିକାର ଯାହାକି ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦ ବ୍ୟବହାର କରେ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି। ଏହା ସେହି ଏକେ ତର୍କ ଯାହା ସପ୍ତମ-ଦିନ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ଧ କରିଦେଇଥିଲା, ଯେପରି ସେମାନେ ଲାଉଡିକୀୟ ଭାବେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ଚୁକ୍ତିଗତ ସମ୍ପର୍କରେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି। ଏହା ସେହି ଏକେ ମିଥ୍ୟା ଅଧିକାର ଯାହା ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ଘୋଷଣା କରିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ କହିଥିଲେ, “ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମନ୍ଦିର, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଆମେ।”
“ଯିହୂଦୀ ଜାତି ସେହି ସତର୍କବାଣୀକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭୁଲିଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧିରୂପେ ନିଜମାନଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ସୌଭାଗ୍ୟକୁ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ହରାଇଦେଲେ। ସେମାନେ ଯେ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଜଗତ ପାଇଁ କୌଣସି ଆଶୀର୍ବାଦ ଆଣିଲା ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ବିଶେଷ ସୁବିଧା ସ୍ୱୟଂମହିମା ପାଇଁ ଦଖଲ କରାଗଲା। ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସେହି ସେବାରୁ ବଞ୍ଚିତ କଲେ ଯାହା ସେ ତାଙ୍କ ପାଖରୁ ଆଶା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ନିଜ ସହମାନବମାନଙ୍କୁ ଧାର୍ମିକ ପଥନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଓ ଏକ ପବିତ୍ର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରୁ ବଞ୍ଚିତ କଲେ। ପ୍ରଳୟପୂର୍ବ ଜଗତର ନିବାସୀମାନଙ୍କ ପରି, ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟର ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପନାକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏପରିଭାବେ ସେମାନେ ପବିତ୍ର ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ପ୍ରହସନରୂପେ ପ୍ରତୀତ କରାଇଲେ, କୁହିଲେ, ‘ଏହା ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ମନ୍ଦିର, ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ମନ୍ଦିର’ (ଯିରିମିୟ 7:4), ଯେତେବେଳେ ସେହି ସମୟରେ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ୱଭାବକୁ ଭ୍ରାନ୍ତରୂପେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନାମକୁ ଅସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପବିତ୍ରାଳୟକୁ ଅପବିତ୍ର କରୁଥିଲେ।”
“ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରର ଦାୟିତ୍ୱରେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଚାଷୀମାନେ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଅର୍ପିତ ଭରସା ପ୍ରତି ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ରହିଲେ ନାହିଁ। ଯାଜକମାନେ ଏବଂ ଶିକ୍ଷକମାନେ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଶିକ୍ଷକ ନଥିଲେ। ସେମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମଙ୍ଗଳତା ଓ କରୁଣା, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ ଓ ସେବା ଉପରେ ଥିବା ତାଙ୍କର ଅଧିକାରକୁ ରଖିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଚାଷୀମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଗୌରବକୁ ଖୋଜିଲେ। ସେମାନେ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରର ଫଳଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦଖଳ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ଲୋକମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାକୁ ନିଜମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ କରିବାହିଁ ସେମାନଙ୍କର ଅଧ୍ୟୟନ ଥିଲା।” Christ’s Object Lessons, 292.
୧୮୬୩ ମସିହାରେ ମିଲେରାଇଟ୍ ଆନ୍ଦୋଳନର ଶେଷ ଘଟିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହା ୧୮୫୬ ମସିହାରେ ହିଁ ଫିଲାଦେଲଫିୟମାନଙ୍କର ଆନ୍ଦୋଳନ ରହିବା ବନ୍ଦ କରିଥିଲା। ମୋଶାଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ (“ସାତ ସମୟ”), ଯାହା ଏଲିୟା (ଉଇଲିୟମ୍ ମିଲର୍) ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥିଲା, ତାହାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରାଗଲା, ଏବଂ ସେହି ଅସ୍ୱୀକାର ବେଥେଲର ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କର ପଦ୍ଧତିବିଧି ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥିଲା। ୧୮୬୩ ହେଉଛି ୧୭୯୮ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ପାଞ୍ଚଷଠି ବର୍ଷର ଶେଷ, ଏବଂ ଏହା ଯିଶାୟ ଅଧ୍ୟାୟ ସାତର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ମଧ୍ୟ ଶେଷ ଥିଲା।
ଯିହୁଦାର ରାଜା ଉଜ୍ଜିୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯୋଥାମଙ୍କ ପୁତ୍ର ଆହାଜଙ୍କ ଦିନରେ ଏମିତି ଘଟିଲା ଯେ, ସିରିୟାର ରାଜା ରେଜିନ ଓ ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା ରେମଲିୟାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପେକହ ଯିରୂଶାଲେମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଉପରକୁ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହାକୁ ଜିତି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏବଂ ଦାଉଦଙ୍କ ଗୃହକୁ ଏହି ସମ୍ବାଦ ଦିଆଗଲା ଯେ, “ସିରିୟା ଏଫ୍ରୟିମ ସହିତ ଜୋଟ ବାନ୍ଧିଛି।” ତେବେ ତାହାର ହୃଦୟ ଓ ତାହାର ପ୍ରଜାଙ୍କ ହୃଦୟ ଯେପରି ବନର ଗଛମାନେ ପବନରେ କମ୍ପିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି କମ୍ପିତ ହେଲା। ତାହାପରେ ସଦାପ୍ରଭୁ ଯିଶାୟଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏବେ ତୁମେ ଓ ତୁମ ପୁତ୍ର ଶିଅର୍ୟାଶୂବ, ଉପର ପୋଖରୀର ନାଳାର ଶେଷସ୍ଥାନରେ, ଧୋବୀର କ୍ଷେତ୍ରର ପଥରେ, ଆହାଜଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବାକୁ ବାହାରିଯାଅ; ଏବଂ ତାହାଙ୍କୁ କହ, ‘ସାବଧାନ ରୁହ ଓ ଶାନ୍ତ ରୁହ; ଭୟ କରିବାନି, ନାହିଁଲେ ସିରିୟା ସହିତ ରେଜିନ ଓ ରେମଲିୟାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଚଣ୍ଡ କ୍ରୋଧ ନିମନ୍ତେ ଏହି ଧୂଆଁଉଠୁଥିବା ଦୁଇଟି ଜଳନ୍ତା କାଠର ଟୁକୁଡ଼ା ପରି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ମନ ଛୋଟ କରିବାନି। କାରଣ ସିରିୟା, ଏଫ୍ରୟିମ ଓ ରେମଲିୟାଙ୍କ ପୁତ୍ର ତୁମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ପରାମର୍ଶ କରିଛନ୍ତି ଯେ, “ଆସ, ଆମେ ଯିହୁଦା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉଠିଯାଉ, ତାହାକୁ ଉତ୍ପାତଗ୍ରସ୍ତ କରିଦେଉ, ଆମ ପାଇଁ ତାହାର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭେଦ ସୃଷ୍ଟି କରିଦେଉ, ଏବଂ ତାହାର ମଧ୍ୟରେ ଟାବିଏଲଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ରାଜା କରି ବସାଉ।” ପ୍ରଭୁ ସଦାପ୍ରଭୁ ଏହିପରି କହନ୍ତି: “ଏହା ସ୍ଥିର ହେବ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହା ଘଟିବ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। କାରଣ ସିରିୟାର ମୁଣ୍ଡ ହେଉଛି ଦାମାସ୍କସ, ଏବଂ ଦାମାସ୍କସର ମୁଣ୍ଡ ହେଉଛି ରେଜିନ; ଏବଂ ପାଞ୍ଚଷଠି ବର୍ଷର ମଧ୍ୟରେ ଏଫ୍ରୟିମ ଚୂର୍ଣ୍ଣବିଚୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ଯେପରି ସେ ଆଉ ଜାତି ରୂପେ ରହିବ ନାହିଁ। ଏବଂ ଏଫ୍ରୟିମର ମୁଣ୍ଡ ହେଉଛି ସମରିୟା, ଏବଂ ସମରିୟାର ମୁଣ୍ଡ ହେଉଛି ରେମଲିୟାଙ୍କ ପୁତ୍ର। ଯଦି ତୁମେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବ ନାହାଁ, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ସ୍ଥିର ରହିପାରିବ ନାହିଁ।’” ଯିଶାୟ 7:1–9.
ଆଠନମ୍ବର ପଦର ପାଞ୍ଚଷଷ୍ଠି-ବର୍ଷୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ ଯେ, ପାଞ୍ଚଷଷ୍ଠି ବର୍ଷର ଅବଧି “ମଧ୍ୟରେ” ଦଶ ଗୋତ୍ରର ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟ ବନ୍ଦୀତ୍ୱକୁ ନିଆଯିବ। ଏହି ଦର୍ଶନ ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ 742 ମସିହାରେ ଲିପିବଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଏକୋଣେଇଶ ବର୍ଷ ପରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ 723 ମସିହାରେ, ଏଫ୍ରାଇମ୍ ଛିତରିଯାଇ ଅସୀରୀୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଦୀତ୍ୱକୁ ନିଆଯାଇଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ 677 ମସିହାରେ, ସେହି ପାଞ୍ଚଷଷ୍ଠି ବର୍ଷର ଶେଷରେ, ରାଜା ମନଶ୍ଶେ ବନ୍ଦୀ ହୋଇ ବାବିଲୋନକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ 742 ମସିହାର ଆରମ୍ଭବିନ୍ଦୁ ଇସ୍ରାଏଲର ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘଟିଥିବା ଏକ ଗୃହଯୁଦ୍ଧକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ; ଯେପରି 1863 ମସିହା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଉତ୍ତର ଓ ଦକ୍ଷିଣ ମଧ୍ୟରେ ଘଟିଥିବା ଗୃହଯୁଦ୍ଧର ସଠିକ୍ ମଧ୍ୟବିନ୍ଦୁକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ଏହି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀକୁ ଯିଶାୟା ପ୍ରକୃତ ଗୌରବମୟ ଦେଶରେ (ଯିହୂଦା) ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ଏବଂ 1863ର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଗୌରବମୟ ଦେଶରେ (ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ) ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା।
ପାଞ୍ଚଷଟି ବର୍ଷର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ମଧ୍ୟରେ ତିନୋଟି ସଙ୍କେତସ୍ଥଳ ଅଛି। ଖ୍ରୀ.ପୂ. ୭୪୨ର ଗୃହଯୁଦ୍ଧ ପରେ ଏକୋଣିଶ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ରୀ.ପୂ. ୭୨୩ରେ ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟର ବିକ୍ଷେପ ଘଟେ। ପାଞ୍ଚଷଟି ବର୍ଷର ଶେଷରେ ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ, ତାହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ସହିତ, ଉତ୍ତର ଓ ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟବିରୁଦ୍ଧରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉଭୟ “କ୍ରୋଧାବେଶ”କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; ଏବଂ ସେହି ଦୁଇଟି କ୍ରୋଧାବେଶର ଆରମ୍ଭବିନ୍ଦୁର ପୂର୍ବରୁ ଏକୋଣିଶ ବର୍ଷ ଅଛି, ତାହାପରେ ସେମାନଙ୍କର ପୂରଣ ପରେ ଆଉ ଏକୋଣିଶ ବର୍ଷ ଅନୁସରଣ କରେ।
ସମଗ୍ର କାୟାସ୍ଟିକ ଗଠନ ଉତ୍ତର ଓ ଦକ୍ଷିଣ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା ଗୃହଯୁଦ୍ଧର ଏକ ଅବଧିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହା ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷକୁ ସୂଚିତ କରେ। ଏହି ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ଗୃହଯୁଦ୍ଧର ଏହି ଦୁଇ ପ୍ରତିପକ୍ଷଙ୍କୁ ଉଭୟଙ୍କୁ ଦାସତ୍ୱରେ ନିଆଯାଇଥିଲା; ଏବଂ ସେହି ପଞ୍ଚଷଷ୍ଠି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ପରସ୍ପର ବିକୀର୍ଣ୍ଣ ଦାସତ୍ୱାବସ୍ଥାରୁ ସଂଗ୍ରହୀତ ହୋଇ ଏକ ଜାତିରେ ପରିଣତ ହେବା ସମୟରେ, ସେମାନେ 1863 ମସିହାରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଯାହା ଦାସମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିବା Emancipation Proclamation-ର ତାରିଖ ଅଟେ। ସାକ୍ଷାତ୍ ଯିହୂଦାରେ ଗୃହଯୁଦ୍ଧ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏହି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ଆତ୍ମିକ ଯିହୂଦାରେ ଥିବା ଗୃହଯୁଦ୍ଧରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ, କାରଣ ଯୀଶୁ ସଦା ଏକ ବିଷୟର ଆରମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଶେଷକୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରୂପେ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, କାରଣ ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା।
୧୮୬୩ ମସିହାର ଇତିହାସକୁ ଖ୍ରୀ. ପୂ. ୭୪୨ ମସିହାର ଇତିହାସ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ଇଶାୟା, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ଯିହୂଦାର ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା (ଆହାଜ)ଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ଅନୁଛେଦରେ ଖ୍ରୀ. ପୂ. ୭୪୨ ମସିହାକୁ ଯିହୂଦାର ରାଜା ଆହାଜଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଛି; ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ରାଳୟର ସେବାକୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ନିଜ ମହାୟାଜକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୃଥିବୀସ୍ଥ ପବିତ୍ରାଳୟର ପରିସର ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ସିରୀୟ ମନ୍ଦିରର ଆଦର୍ଶରୂପ ନିର୍ମାଣ କରାଇଥିଲେ।
ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ଆହାଜଙ୍କ ଇତିହାସରେ (ଯାହାକୁ ଯିଶାୟାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଖ୍ରୀ. ପୂ. 742 ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି), ଯେରୁଶାଲେମର ନେତା ଦେବଙ୍କ କଳିସିଆରେ ଅନ୍ୟଧର୍ମୀୟ ପୂଜାପାଠକୁ (କାଥୋଲିକ ଧର୍ମକୁ) ପରିଚୟ କରାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଲାଓଦିକିୟ ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ, ଏଲିୟାହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦତ୍ତ ମୋଶୀଙ୍କ ସନ୍ଦେଶକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବା ପାଇଁ, ପତିତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦର ପଦ୍ଧତିକୁ ପୁନର୍ବାର ଅନୁସରଣ କଲା। ଖ୍ରୀ. ପୂ. 742 ମସିହାରେ, ଯିଶାୟା ଯିହୁଦାର ସେହି ଦୁଷ୍ଟ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପର ପୋଖରୀର ନାଳାର ଶେଷ ସ୍ଥାନରେ, ଧୋବୀର କ୍ଷେତ୍ର ପାଖରେ, ସାକ୍ଷାତ୍ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ଏହା କଲେ ସେତେବେଳେ ନିଜ ପୁଅଙ୍କୁ ସହିତ ନେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅର ନାମ ଏକ ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଯିହୁଦାରୁ ଆସିଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ରାଜା ଯେରୋବିୟାମଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଚିହ୍ନ ଦେଇଥିଲେ।
ଦେଖ, ମୁଁ ଏବଂ ଯେ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଦେଇଛନ୍ତି, ଆମେ ଇସ୍ରାଏଲରେ ସେନାବାହିନୀଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରୁ ଚିହ୍ନ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର ବିଷୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଛୁ, ଯିଏ ସିଓନ ପର୍ବତରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଯିଶାୟ 8:18।
ଇସାୟଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ “ଶିଅରଯାଶୁବ” ନାମର ଅର୍ଥ ହେଉଛି, “ଏକ ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକ ଫେରିଆସିବେ।” ଯେମାନେ “ଫେରିଆସନ୍ତି” ଏବଂ ଏହି ଅବଶିଷ୍ଟ ଦଳର ଅଂଶ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ହେଲେ ସେହିମାନେ, ଯେମାନେ ବିଳମ୍ବର ସମୟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଏବଂ ଯେ ସଦାପ୍ରଭୁ ଯାକୁବଙ୍କ ଘରାଣୀଠାରୁ ନିଜ ମୁହଁ ଲୁଚାଇ ରଖିଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେହି ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପେକ୍ଷା କରିବି, ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ରହିବି। ଦେଖ, ମୁଁ ଏବଂ ଯେ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ସଦାପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସିଓନ ପର୍ବତରେ ବାସ କରୁଥିବା ସେନାଧୀଶ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଇସ୍ରାଏଲରେ ଚିହ୍ନ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟସ୍ୱରୂପ ଅଛନ୍ତି। ଯିଶାୟ 8:17, 18.
ଯେତେବେଳେ ଇସାୟା ଇ.ପୂ. 742 ମସିହାରେ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ଆହାଜଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି, ସେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି ଯେମାନେ “ଅପେକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି”; କାରଣ ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନେ ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଯେମାନେ “ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି” ସେମାନେ ସେହି ଲୋକ, ଯେମାନେ ପ୍ରଥମ ନିରାଶାଭଙ୍ଗ ସହିଛନ୍ତି। ଯିରିମିୟା ଭାବିଥିଲେ ଯେ ଈଶ୍ୱର ମିଥ୍ୟା କହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ବର୍ଷାକୁ ରୋକି ରଖିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଇସାୟା ମଧ୍ୟ ଭାବନ୍ତି ଯେ ଈଶ୍ୱର “ଯାକୁବଙ୍କ ଘରାଣାଠାରୁ ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଲୁଚାଇ ରଖିଛନ୍ତି,” କିନ୍ତୁ ଇସାୟା ନିଶ୍ଚୟ କରନ୍ତି ଯେ ସେ ଅପେକ୍ଷା କରିବେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବେ, ଯାହା ଦର୍ଶନର ବିଳମ୍ବ ସମୟରେ “ଜ୍ଞାନୀ”ମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଯେମାନେ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଆସିଲେ ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନକୁ ନିକୃଷ୍ଟରୁ ପୃଥକ କଲେ, ଏବଂ ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଖପାତ୍ର ହେବାକୁ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ହେଲେ; ଏହିପରି ସେମାନେ ସେହିମାନଙ୍କ ସହ ବିପରୀତତାରେ ରଖାଗଲେ, ଯେମାନେ ପଶୁର ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକେ ଠୋକର ଖାଇବେ, ପଡ଼ିଯିବେ, ଭଙ୍ଗିଯିବେ, ଫାନ୍ଦରେ ପଡ଼ିବେ, ଏବଂ ଧରା ପଡ଼ିବେ। ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ବାନ୍ଧି ରଖ; ମୋର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ମୋହର ଲଗାଇ ରଖ। ଏବଂ ଯିହୋବା ଯାକୁବଙ୍କ ଘରଠାରୁ ନିଜ ମୁଖ ଲୁଚାଇ ରଖିଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବି, ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷାରେ ରହିବି। ଦେଖ, ମୁଁ ଏବଂ ସେହି ସନ୍ତାନମାନେ, ଯେମାନଙ୍କୁ ଯିହୋବା ମୋତେ ଦେଇଛନ୍ତି, ଇସ୍ରାଏଲରେ ସେନାବାହିନୀମାନଙ୍କ ଯିହୋବାଙ୍କ ଠାରୁ ଚିହ୍ନ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରୂପେ ଅଛୁ, ସେ ଯିଏ ସିଓନ ପର୍ବତରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ତୁମମାନଙ୍କୁ କହିବେ, ଯେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପରିଚିତ ଆତ୍ମା ଅଛି ସେମାନଙ୍କୁ, ଏବଂ ଯେ ଯାଦୁକରମାନେ ଫିସ୍ଫିସ୍ କରନ୍ତି ଓ ଗୁଙ୍ଗୁନାନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାର; ତେବେ ଏକ ଜାତି କି ନିଜ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପଚାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ? ଜୀବିତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତମାନଙ୍କୁ କାହିଁକି? ବ୍ୟବସ୍ଥା ଓ ସାକ୍ଷ୍ୟ ପାଖକୁ ଯାଅ: ଯଦି ସେମାନେ ଏହି ବାକ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ କଥା ନ କହନ୍ତି, ତେବେ ତାହା ଏହି କାରଣରୁ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଆଲୋକ ନାହିଁ। ଯିଶାୟ 8:16–20।
ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଏହି ଅଧ୍ୟୟନକୁ ଜାରି ରଖିବୁ।
“ଏଗୁଡ଼ିକ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ କଥା ନୁହେଁ, ବରଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କଥା; ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦୂତୀ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ ମୋତେ ଦେଇଛନ୍ତି। ଈଶ୍ୱର ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛନ୍ତି ଯେ, ଆଉ ତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିପରୀତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କାମ କରିବେ ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ବହୁତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯେମାନେ ନିଜଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ୍ ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟର ଅଗ୍ରଗତିକୁ ଆତ୍ମା, କଥା, ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିରୋଧ କରି, ଶୟତାନଙ୍କ ଗୁଣାବଳୀକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ ସେହି ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି ଯେଉଁଠାରେ ଶୟତାନ ସେମାନଙ୍କୁ ନେଉଛି। ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟର କଠୋରତାରେ ସେମାନେ ସେହି ଅଧିକାରକୁ ଦଖଳ କରିଛନ୍ତି, ଯାହା କୌଣସି ପ୍ରକାରରେ ସେମାନଙ୍କର ନୁହେଁ, ଏବଂ ଯାହାର ପ୍ରୟୋଗ ସେମାନେ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ମହାନ ଶିକ୍ଷକ କହୁଛନ୍ତି, ‘ମୁଁ ଉଲଟାଇଦେବି, ଉଲଟାଇଦେବି, ଉଲଟାଇଦେବି।’ ବ୍ୟାଟଲ୍ କ୍ରିକ୍ରେ ଲୋକମାନେ କହୁଛନ୍ତି, ‘ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମନ୍ଦିର, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଆମେ’; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ସାଧାରଣ ଅଗ୍ନି ବ୍ୟବହାର କରୁଛନ୍ତି। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ କୋମଳ ଓ ବିନମ୍ର କରାଯାଇନାହିଁ।” Manuscript Releases, volume 13, 222.