ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ - ସଂଖ୍ୟା ଅଶୀ

“1844 ମସିହାରେ ସମୟ ଅତିତ ହେବାର କିଛି ଦିନ ପରେ, ମୋ ପ୍ରଥମ ଦର୍ଶନ ମୋତେ ଦିଆଗଲା। ମୁଁ ପୋର୍ଟଲ୍ୟାଣ୍ଡରେ ଶ୍ରୀମତୀ ହେନ୍ସଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିଲି, ସେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟରେ ଜଣେ ପ୍ରିୟ ଭଗିନୀ ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କର ହୃଦୟ ମୋର ସହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଘନିଷ୍ଠ ଭାବରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା; ଆମ ପାଞ୍ଚଜଣୀ, ସମସ୍ତେ ସ୍ତ୍ରୀ, ପରିବାରୀକ ବେଦୀ ସମ୍ମୁଖରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ହାଟୁ ଗେଡ଼ିଥିଲୁ। ଆମେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିବାବେଳେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତି ମୋ ଉପରେ ସେପରି ଆସିଲା, ଯେପରିକି ମୁଁ ପୂର୍ବେ କେବେ ଅନୁଭବ କରିନଥିଲି।”

“ମୋତେ ଲାଗିଲା ଯେ ମୁଁ ଆଲୋକରେ ଚାରିଦିଗରୁ ଘେରାଯାଇଛି, ଏବଂ ପୃଥିବୀରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ, ଆଉ ଆଉ ଉପରକୁ ଉଠୁଛି। ମୁଁ ଜଗତରେ ଆଗମନ-ବିଶ୍ୱାସୀ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଘୁଞ୍ଚି ଦେଖିଲି, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କୁ ପାଇଲି ନାହିଁ; ସେତେବେଳେ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱର ମୋତେ କହିଲା, ‘ପୁଣି ଦେଖ, ଏବଂ ଅଳ୍ପ ଉପରକୁ ଦେଖ।’ ଏହା ଶୁଣି ମୁଁ ମୋର ଚକ୍ଷୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇଲି, ଏବଂ ଜଗତର ବହୁ ଉପରେ ଉଠାଯାଇଥିବା ଗୋଟିଏ ସିଧା ଓ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ପଥ ଦେଖିଲି। ଏହି ପଥରେ ଆଗମନ-ବିଶ୍ୱାସୀ ଲୋକମାନେ ସେହି ନଗରୀକୁ ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ, ଯାହା ପଥର ଦୂରସ୍ଥ ଶେଷ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଥିଲା। ପଥର ଆରମ୍ଭସ୍ଥଳରେ ସେମାନଙ୍କ ପଛପଟେ ଗୋଟିଏ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ସ୍ଥାପିତ ଥିଲା, ଯାହା ବିଷୟରେ ଜଣେ ଦୂତ ମୋତେ କହିଲେ ଯେ ସେହିଟି ‘ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଧ୍ୱନି।’ [ମାଥିଉ 25:6 ଦେଖନ୍ତୁ।] ଏହି ଆଲୋକ ସମଗ୍ର ପଥ ଜୁଗୁପ୍ସାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାଦକୁ ଆଲୋକ ଦେଉଥିଲା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଠୋକର ନ ଖାଆନ୍ତି।”

“ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ସେମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଥିବା, ସେମାନଙ୍କୁ ନଗର ପ୍ରତି ନେଇଯାଉଥିବା ଯୀଶୁଙ୍କ ଉପରେ ସ୍ଥିର ରଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ନିରାପଦ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଶୀଘ୍ରେ କେହି କେହି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ ଏବଂ କହିଲେ ଯେ ନଗରଟି ଅଧିକ ଦୂରରେ ଅଛି, ଏବଂ ସେମାନେ ଆଶା କରିଥିଲେ ଯେ ଏହାର ପୂର୍ବରୁ ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥାନ୍ତେ। ତାହାପରେ ଯୀଶୁ ନିଜ ଗୌରବମୟ ଦକ୍ଷିଣ ବାହୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ବାହୁଠାରୁ ଏକ ଆଲୋକ ନିସ୍ସରିତ ହେଇ ଆଗମନ-ଦଳର ଉପରେ ଦୋଳିତ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ‘ହଲ୍ଲେଲୁୟା!’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ଅବିବେକପୂର୍ବକ ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଥିବା ସେହି ଆଲୋକକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି କହିଲେ ଯେ, ଏତେ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କୁ ବାହାରେ ନେଇଆସିଥିବା ଦେବତା ନୁହେଁ। ସେମାନଙ୍କ ପଛର ଆଲୋକ ନିବିଗଲା, ଯାହାର ଫଳରେ ସେମାନଙ୍କ ପାଦ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧକାରରେ ରହିଗଲା; ଏବଂ ସେମାନେ ଠୋକର ଖାଇ ଲକ୍ଷ୍ୟଚିହ୍ନ ଓ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଲେ, ଏବଂ ପଥରୁ ଖସି ତଳେ ଥିବା ଅନ୍ଧକାରମୟ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଜଗତକୁ ପଡ଼ିଗଲେ।” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

“ଲଫବରୋ, ନଅ ବର୍ଷ ପରେ ହୋଇଥିବା ଜେନେରାଲ୍ କନ୍ଫରେନ୍ସ ଅଧିବେଶନରେ ଏକ ଭାଷଣ ଦେଇ କହିଥିଲେ: “ମୁଁ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍‌ଙ୍କୁ ଦର୍ଶନରେ ପ୍ରାୟ ପଚାଶଥର ଦେଖିଛି। ପ୍ରଥମ ଥର ପ୍ରାୟ ଚାଳିଶ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଥିଲା.... ତାଙ୍କର ଶେଷ ସାର୍ବଜନିକ ଦର୍ଶନ 1884 ମସିହାରେ, ଓରେଗନ୍‌ର ପୋର୍ଟଲ୍ୟାଣ୍ଡର ଶିବିରସ୍ଥଳରେ ହୋଇଥିଲା।” Ellen White Biography, volume 3, 256.

“ମୁଁ ଓକଲ୍ୟାଣ୍ଡକୁ ଆସିବା ପରେ, ବ୍ୟାଟଲ୍ କ୍ରିକ୍‌ର ପରିସ୍ଥିତି ସମ୍ପର୍କରେ ଗଭୀର ଭାରବୋଧ ମୋର ଉପରେ ପଡ଼ିଥିଲା; ଏବଂ ମୁଁ ଦୁର୍ବଳ, ତୁମମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ଥିଲି। ମୁଁ ଜାଣୁଥିଲି ଯେ ଅବିଶ୍ୱାସର ଖମିର କାର୍ଯ୍ୟରତ ଥିଲା। ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ସ୍ପଷ୍ଟ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅବହେଳା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ସେହି ସାକ୍ଷ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଅବହେଳା କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେହି ବାକ୍ୟ ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଥିଲେ। ଗତ ଶୀତକାଳରେ ମୁଁ ହିଲ୍ଡସବର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ବହୁତ ନିମଗ୍ନ ଥିଲି ଏବଂ ଚିନ୍ତା ଓ ଶୋକର ଭାରରେ ନତ ଥିଲି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଥିବାବେଳେ ଏକ ସମୟରେ ପ୍ରଭୁ ଅନ୍ଧକାରକୁ ହଟାଇଦେଲେ, ଏବଂ ଏକ ମହାନ ଆଲୋକ କକ୍ଷକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜଣେ ଦୂତ ମୋର ପାଶେ ଥିଲେ, ଏବଂ ମୋତେ ଲାଗିଲା ଯେ ମୁଁ ବ୍ୟାଟଲ୍ କ୍ରିକ୍‌ରେ ଅଛି। ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର ପରାମର୍ଶସଭାମାନଙ୍କରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲି; ମୁଁ ଉଚ୍ଚାରିତ ବଚନଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣିଲି, ମୁଁ ଏମିତି କଥା ଦେଖିଲି ଓ ଶୁଣିଲି, ଯାହାକୁ, ଯଦି ଈଶ୍ୱର ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ମୁଁ ଚାହେଁ ସେଗୁଡ଼ିକ ମୋର ସ୍ମୃତିରୁ ସଦା ପାଇଁ ମିଟିଯାଉ। ମୋର ପ୍ରାଣ ଏତେ ଗଭୀରରେ ଆହତ ହୋଇଥିଲା ଯେ, ମୁଁ କ’ଣ କରିବି କିମ୍ବା କ’ଣ କହିବି, ତାହା ଜାଣିପାରୁ ନଥିଲି। କେତେକ କଥା ମୁଁ ଉଲ୍ଲେଖ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଆଗଲା ଯେ, ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ କାହାକୁ ମଧ୍ୟ କିଛି ଜଣାଇବି ନାହିଁ, କାରଣ ଅଧିକ କିଛି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରକାଶ ପାଇବାକୁ ବାକି ଥିଲା।”

“ମୋତେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଲୋକକୁ ସଂଗ୍ରହ କରି ତାହାର କିରଣଗୁଡ଼ିକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରକାଶିତ କରିବାକୁ ମୋତେ କୁହାଯାଇଥିଲା। ମୁଁ ପତ୍ରିକାମାନଙ୍କର ଲେଖାମାନରେ ଏହି କାମ କରୁଥିଲି। ମାସମାନ ଧରି ପ୍ରାୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଭାତରେ ମୁଁ ତିନିଟାବେଳେ ଉଠୁଥିଲି, ଏବଂ ବ୍ୟାଟଲ୍ କ୍ରିକ୍‌ରେ ମୋତେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଶେଷ ଦୁଇଟି ସାକ୍ଷ୍ୟ ପରେ ଲେଖାଯାଇଥିବା ବିଭିନ୍ନ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିଲି। ମୁଁ ଏହି ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଲେଖି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଦେଉଥିଲି; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ନିଜ ପ୍ରତି ଯଥୋଚିତ ଯତ୍ନ ନେବାକୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲି, ଏବଂ ତାହାର ପରିଣାମ ଏହା ହେଲା ଯେ ମୁଁ ସେହି ଭାର ତଳେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ପଡ଼ିଲି; ମୋର ସମସ୍ତ ଲେଖା ସମାପ୍ତ ହୋଇନଥିଲା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକ ସାଧାରଣ ସମ୍ମିଳନୀରେ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିପାରୁଥାନ୍ତା।”

“ପୁନର୍ବାର, ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଥିବାବେଳେ, ପ୍ରଭୁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ବ୍ୟାଟଲ୍ କ୍ରିକ୍‌ରେ ଥିଲି। ମୁଁ ଅନେକ ଘରରେ ଥିଲି ଏବଂ ଆପଣମାନଙ୍କର ଟେବୁଲଗୁଡ଼ିକ ଚାରିପାଶେ ଆପଣମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣିଲି। ବିସ୍ତୃତ ବିବରଣୀମାନଙ୍କୁ ଏବେ କହିବା ପାଇଁ ମୋର କୌଣସି ସ୍ୱାଧୀନତା ନାହିଁ। ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରିବାକୁ ମୋତେ କେବେ ଡାକା ନ ପଡ଼ୁ ବୋଲି ମୁଁ ଆଶା କରେ। ମୋତେ ଆହୁରି କିଛି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚମତ୍କାରକ ସ୍ୱପ୍ନ ମଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲା।”

“ତୁମେ କେଉଁ ସ୍ୱରକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ସ୍ୱର ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରିବ? ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ତୁମର ଭୁଲଗୁଡ଼ିକୁ ସୁଧାରିବା ପାଇଁ ଏବଂ ତୁମର ପଥକୁ ଯେପରି ଅଛି ସେପରି ତୁମକୁ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ କେଉଁ ଶକ୍ତି ସଞ୍ଚିତ ଅଛି? ମଣ୍ଡଳୀରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ କେଉଁ ଶକ୍ତି ଅଛି? ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନିଶ୍ଚିତତାର ଛାୟା ଏବଂ ସନ୍ଦେହର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସମ୍ଭାବନା ଦୂର ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଶ୍ୱାସ କରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କର, ତେବେ ତୁମେ କେବେମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସ କରିବ ନାହିଁ। ଯେ ସନ୍ଦେହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ ଦାବି କରେ, ସେ କେବେମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବ ନାହିଁ। ବିଶ୍ୱାସ ପ୍ରମାଣ ଉପରେ ଭିତ୍ତି କରେ, ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ସିଦ୍ଧି ଉପରେ ନୁହେଁ। ପ୍ରଭୁ ଆମ ପାଖରୁ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ସ୍ୱରକୁ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଆମ ଚାରିପାଖରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ୱରମାନେ ଆମକୁ ବିପରୀତ ପଥ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଛନ୍ତି। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ କହୁଥିବା ସ୍ୱରକୁ ପୃଥକ କରି ଚିହ୍ନିବା ପାଇଁ ଆମ ପକ୍ଷରୁ ଗମ୍ଭୀର ମନୋଯୋଗ ଆବଶ୍ୟକ। ଆମେ ପ୍ରବୃତ୍ତିକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରି ତାହାକୁ ଜୟ କରିବାକୁ ହେବ, ଏବଂ କୌଣସି ତର୍କବିତର୍କ କିମ୍ବା ସମଝୌତା ବିନା ବିବେକର ସ୍ୱରକୁ ମାନିବାକୁ ହେବ, ନହେଲେ ତାହାର ପ୍ରେରଣା ଥମ୍କିଯିବ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଓ ଆବେଗ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସେ, ଯେମାନେ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଶୁଣିବା ଓ ମାନିବାକୁ ନ ଥିବା ନିଶ୍ଚୟ କରି ପ୍ରତିରୋଧ କରିନାହାନ୍ତି। ଏହି ସ୍ୱର ସତର୍କବାଣୀରେ, ପରାମର୍ଶରେ, ତିରସ୍କାରରେ ଶୁଣାଯାଏ। ଏହା ତାଙ୍କ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଲୋକର ସନ୍ଦେଶ। ଯଦି ଆମେ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରର ଡାକ କିମ୍ବା ଅଧିକ ଭଲ ସୁଯୋଗ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁ, ତେବେ ଆଲୋକ ପ୍ରତ୍ୟାହୃତ ହୋଇପାରେ, ଏବଂ ଆମେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଛାଡ଼ିଦିଆଯିବୁ।” Testimonies, volume 5, 68.

“ଏଲୀଙ୍କ ଘରାଣାକୁ ଆଉ ଏକ ସତର୍କବାଣୀ ଦିଆଯିବାକୁ ଥିଲା। ପରମେଶ୍ୱର ମହାୟାଜକ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ସହିତ ସଂଯୋଗ ସ୍ଥାପନ କରିପାରୁନଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କର ପାପ ଏକ ଘନ ମେଘ ପରି ତାଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ସାନ୍ନିଧ୍ୟକୁ ବାଧା ଦେଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଅଧର୍ମର ମଧ୍ୟରେ ଶିଶୁ ସାମୁଏଲ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ ରହିଲା, ଏବଂ ଏଲୀଙ୍କ ଘରାଣା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଦଣ୍ଡାଦେଶର ସନ୍ଦେଶ ପରାତ୍ପରଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଭାବେ ସାମୁଏଲଙ୍କର ନିଯୁକ୍ତି ଥିଲା।”

“‘ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କର ବାକ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଥିଲା; ପ୍ରକାଶ୍ୟ ଦର୍ଶନ କିଛି ଥିଲା ନାହିଁ। ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ, ଏଲୀ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଶୟନ କରିଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଧୁସର ହେବାକୁ ଲାଗିଲା, ଯେପରି ସେ ଦେଖି ପାରୁ ନଥିଲେ; ଏବଂ ଯେବେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ, ଯେଠାରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସିନ୍ଦୁକ ଥିଲା, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରଦୀପ ନିବିଯିବା ପୂର୍ବରୁ, ଶାମୁଏଲ ଶୋଇଥିଲେ; ସେତେବେଳେ ସଦାପ୍ରଭୁ ଶାମୁଏଲଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।’ ସେହି ସ୍ୱରଟି ଏଲୀଙ୍କର ବୋଲି ଭାବି, ଶିଶୁଟି ଶୀଘ୍ର ପୁରୋହିତଙ୍କ ଶୟ୍ୟାପାଶକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲା ଏବଂ କହିଲା, ‘ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି; କାରଣ ଆପଣ ମୋତେ ଡାକିଥିଲେ।’ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା, ‘ମୋ ପୁଅ, ମୁଁ ଡାକି ନାହିଁ; ପୁଣି ଯାଇ ଶୋଇପଡ଼।’ ତିନିଥର ଶାମୁଏଲଙ୍କୁ ଡାକାଗଲା, ଏବଂ ତିନିଥର ସେ ଏହିପରି ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ। ତାହାପରେ ଏଲୀ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ ଯେ ସେହି ରହସ୍ୟମୟ ଡାକ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ୱର ଥିଲା। ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଚୟିତ ସେବକ, ଧୂସର କେଶଯୁକ୍ତ ସେହି ବୃଦ୍ଧ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଜଣେ ଶିଶୁ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଏହା ନିଜେ ଏଲୀ ଓ ତାଙ୍କ ଗୃହପରିବାର ପାଇଁ ଏକ କଟୁ, ତଥାପି ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ, ଭର୍ତ୍ସନା ଥିଲା।” Patriarchs and Prophets, 581.

“ଖ୍ରୀଷ୍ଟଧର୍ମ କ’ଣରେ ଗଠିତ, ସତ୍ୟ କ’ଣ, ଆମେ ଯେ ବିଶ୍ୱାସ ଗ୍ରହଣ କରିଛୁ ସେହି ବିଶ୍ୱାସ କ’ଣ, ବାଇବେଲର ନିୟମମାନେ କ’ଣ—ସର୍ବୋଚ୍ଚ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱରୁ ଆମକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ସେହି ନିୟମମାନେ କ’ଣ—ଏହାମାନଙ୍କୁ ଆମେ ନିଜେ ଜାଣିବା ଉଚିତ। ଏମିତି ଅନେକେ ଅଛନ୍ତି ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସକୁ ଭିତ୍ତି କରିବା ପାଇଁ କୌଣସି କାରଣ ବିନା, ବିଷୟଟିର ସତ୍ୟତା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ପ୍ରମାଣ ବିନାହିଁ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି। ଯଦି କୌଣସି ଧାରଣା ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଧାରିତ ମତାମତ ସହିତ ସମନ୍ୱୟ ରଖେ, ସେମାନେ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ସତ୍ୱର ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେମାନେ କାରଣରୁ ଫଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୁକ୍ତି କରନ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସର କୌଣସି ଯଥାର୍ଥ ଭିତ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ପରୀକ୍ଷାର ସମୟରେ ସେମାନେ ଦେଖିବେ ଯେ ସେମାନେ ବାଳୁ ଉପରେ ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି।”

“ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜର ବର୍ତ୍ତମାନର ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞାନରେ ନିଜକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରଖେ, ଏବଂ ଏହାକୁ ନିଜର ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ବୋଲି ଭାବେ, ସେ ଏକ ଘାତକ ଭ୍ରମରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛି। ଅନେକେ ଶାସ୍ତ୍ରସମ୍ମତ ଯୁକ୍ତିରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସୁସଜ୍ଜିତ ନୁହନ୍ତି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଭୁଲକୁ ପରିଚ୍ଛେଦ କରିପାରିବେ ଏବଂ ସତ୍ୟ ବୋଲି ପ୍ରଚାରିତ ସମସ୍ତ ପାରମ୍ପରିକ ପ୍ରଥା ଓ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସକୁ ନିନ୍ଦା କରିପାରିବେ। ଶୟତାନ ନିଜର ଧାରଣାମାନଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପାସନାରେ ପ୍ରବେଶ କରାଇଛି, ଯେପରି ସେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସୁସମାଚାରର ସରଳତାକୁ ବିକୃତ କରିପାରେ। ବର୍ତ୍ତମାନର ସତ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛୁ ବୋଲି ଦାବି କରୁଥିବା ଅନେକେ, ସନ୍ତମାନଙ୍କୁ ଏକବାର ପାଇଁ ସମର୍ପିତ ହୋଇଥିବା ସେହି ବିଶ୍ୱାସ କ’ଣ—ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ମହିମାର ଆଶା—ତାହା ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ଭାବନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ପୁରୁଣା ସୀମାଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଗୁନଗୁନା ଓ ଉଦାସୀନ। ପ୍ରେମ ଓ ବିଶ୍ୱାସର ପ୍ରକୃତ ଶକ୍ତିକୁ ନିଜ ଅନୁଭବରେ ବୁନି ନେବା ଏବଂ ତାହାକୁ ଅଧିକାର କରିବାର ଅର୍ଥ କ’ଣ, ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ବାଇବେଲର ନିକଟ ଅଧ୍ୟୟନକାରୀ ନୁହନ୍ତି, ବରଂ ଆଳସୀ ଓ ଅମନୋଯୋଗୀ। ଯେତେବେଳେ ଶାସ୍ତ୍ରର ପଦ୍ୟାଂଶଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ମତଭେଦ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଯେମାନେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ବକ ଅଧ୍ୟୟନ କରିନାହାନ୍ତି ଏବଂ ନିଜେମାନେ କ’ଣ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ତାହାରେ ଦୃଢ଼ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ୟରୁ ବିମୁଖ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଦିବ୍ୟ ସତ୍ୟକୁ ଯତ୍ନପୂର୍ବକ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଗଭୀରଭାବେ ପ୍ରଭାବିତ କରିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ସେମାନେ ଜାଣିପାରନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ସତ୍ୟ କ’ଣ ତାହା ନିଶ୍ଚୟରୂପେ ଜାଣନ୍ତି। କେହି କେହି ବହୁତ ଜ୍ଞାନର ଦାବି କରନ୍ତି ଏବଂ ନିଜର ଅବସ୍ଥାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର କୌଣସି ଅଧିକ ଉତ୍ସାହ ନାହିଁ, ପରମେଶ୍ୱର ପାଇଁ ଏବଂ ଯେ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମରିଥିଲେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୌଣସି ଅଧିକ ଉତ୍କଟ ପ୍ରେମ ନାହିଁ, ଯେପରି ସେମାନେ କେବେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣିନଥାନ୍ତେ। ସେମାନେ ବାଇବେଲ ପଢ଼ନ୍ତି ନାହିଁ [ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ] ଯେ ତାହାର ମଜ୍ଜା ଓ ସାରକୁ ନିଜ ଆତ୍ମାର ପାଇଁ ଆତ୍ମସାତ୍ କରିପାରନ୍ତି। ସେମାନେ ଏହାକୁ ନିଜମାନଙ୍କ ସହିତ କହୁଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ୱର ବୋଲି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ, ଯଦି ଆମେ ମୋକ୍ଷର ପଥକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯଦି ଆମେ ଧର୍ମର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କିରଣଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁ, ତେବେ ଆମେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ବକ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ; କାରଣ ବାଇବେଲର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଓ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମାନେ ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର-ଯୋଜନା ଉପରେ ମହିମାର ସ୍ପଷ୍ଟ କିରଣ ପ୍ରକାଶ କରେ, ଯେଉଁ ମହାନ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ବୁଝାଯାଇନାହିଁ।” The 1888 Materials, 403.

“ସଚେତନବାଣୀ ଆସିଛି: 1842, 1843 ଓ 1844 ମସିହାରେ ଯେତେବେଳେ ସେହି ସନ୍ଦେଶ ଆସିଲା, ସେହି ସମୟରୁ ଆମେ ଯେ ବିଶ୍ୱାସର ଭିତ୍ତି ଉପରେ ନିର୍ମାଣ କରୁଆସୁଛୁ, ତାହାକୁ ବିଚଳିତ କରିବା ପାଇଁ କୌଣସି କିଛିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦିଆଯିବ ନାହିଁ। ମୁଁ ଏହି ସନ୍ଦେଶରେ ଥିଲି, ଏବଂ ସେତେବେଳୁ ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଜଗତର ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଛି, ଯେ ଆଲୋକ ଈଶ୍ୱର ଆମକୁ ଦେଇଛନ୍ତି ତାହା ପ୍ରତି ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ହୋଇ। ଆମେ ଆମ ପାଦକୁ ସେହି ମଞ୍ଚରୁ ହଟାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ କରୁନାହୁଁ, ଯାହା ଉପରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ପ୍ରତିଦିନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନ୍ତରିକ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଖୋଜୁଥିଲୁ, ଆଲୋକର ଖୋଜରେ। ତୁମେ କି ଭାବୁଛ କି ଈଶ୍ୱର ମୋତେ ଯେ ଆଲୋକ ଦେଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାହା ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବି? ସେହି ଆଲୋକ ଅନାଦି ଶିଳା ପରି ହେବାକୁ ଥାଏ। ଯେତେବେଳେ ଠାରୁ ଏହା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେତେବେଳୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ମୋତେ ପଥପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଆସୁଛି।” Review and Herald, April 14, 1903.

ହାୟ ସେମାନଙ୍କୁ, ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ପରାମର୍ଶକୁ ଯେହୋବାଙ୍କୁଠାରୁ ଗଭୀରରେ ଲୁଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଯେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରରେ ରହେ, ଏବଂ ସେମାନେ କହନ୍ତି, “ଆମକୁ କିଏ ଦେଖୁଛି? ଏବଂ ଆମକୁ କିଏ ଜାଣୁଛି?” ଯିଶାୟ 25:19।

“ମିନିଆପୋଲିସ୍‌ରେ ହୋଇଥିବା ସଭାଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କ ସହ କହିବାକୁ ହେବ। ଏକ ସମୟରେ ମୁଁ ସଭା ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିଥିଲି, କାରଣ ସେଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିବା ପ୍ରବଳ ବିରୋଧୀ ଆତ୍ମାକୁ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି ଏବଂ ଅନୁଭବ କରିଥିଲି। ଭ୍ରାତା ମୋରିସନ୍ ଓ ଭ୍ରାତା ନିକୋଲାଙ୍କ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରକ ଶକ୍ତି ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଯେ ଆତ୍ମା ଥିଲା, ତାହାକୁ ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱୀକାର କରିପାରିଲି ନାହିଁ। ତୁମେ କେମିତି ଆତ୍ମାର ଥିଲେ, ଏହା ବିଷୟରେ ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସନ୍ଦେହ କରିପାରେ ନାହିଁ। ନିଶ୍ଚୟ, ସେହି ଆତ୍ମା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମା ନ ଥିଲା, ଏବଂ ତୁମେ ଯେଣ୍ଟା ଏହି ଭ୍ରମରେ ଅବିରତ ରହିନଯାଅ, ସେହିକାରଣରୁ ମୁଁ ଏବେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଲେଖୁଛି। ”

“ମିନିଆପୋଲିସ୍‌ରେ ଆଉ ଅଧିକ ସମୟ ରହିବି ନାହିଁ ବୋଲି ମୁଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରିଥିବା ପରବର୍ତ୍ତୀ ରାତିରେ, ସ୍ୱପ୍ନରେ କିମ୍ବା ରାତ୍ରି-ଦର୍ଶନରେ—ଏହା କେଉଁଟି ଥିଲା ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତଭାବେ କହି ପାରେ ନାହିଁ—ଏକ ଉଚ୍ଚକାୟ, ଆଜ୍ଞାଦାୟକ ପ୍ରତିଚ୍ଛବିସମ୍ପନ୍ନ ବ୍ୟକ୍ତି ମୋ ପାଖକୁ ଏକ ସନ୍ଦେଶ ଆଣିଲେ ଏବଂ ମୋତେ ପ୍ରକାଶ କଲେ ଯେ, ମୋ କର୍ତ୍ତବ୍ୟସ୍ଥାନରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିବା ମୋ ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ସ୍ୱୟଂ ମୋର ସହାୟକ ହେବେ ଏବଂ ସେ ଯେଉଁ କଥାମାନେ ମୋତେ କହିବାକୁ ଦେବେ, ସେଗୁଡ଼ିକ କହିବା ପାଇଁ ମୋତେ ସ୍ଥିର ରଖିବେ। ସେ କହିଲେ, ‘ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରଭୁ ତୁମକୁ ଉତ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଅନନ୍ତ ବାହୁଦ୍ୱୟ ତୁମ ତଳେ ଅଛି। ଏହି ସଭାରୁ ଜୀବନ ପାଇଁ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ନିଷ୍ପତ୍ତିମାନେ ଗ୍ରହୀତ ହେବେ; ଏହା ନୁହେଁ ଯେ କାହାରି ନିଶ୍ଚୟ ବିନାଶ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ, କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମିକ ଅଭିମାନ ଏବଂ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଏମିତି ଭାବେ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେବ ଯେ ଯୀଶୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦିଆଯିବ ନାହିଁ। ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର ଭ୍ରମମୁକ୍ତ ହେବା ପାଇଁ, ଅନୁତାପ କରିବା ପାଇଁ, ନିଜ ପାପମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେବା ପାଇଁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସୁଯୋଗ ପାଇବେ, ଯେଣେକି ସେ ତାଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ କରିବେ।’”

“ସେ କହିଲେ, ‘ମୋତେ ଅନୁସରଣ କର।’ ମୁଁ ମୋର ପଥପ୍ରଦର୍ଶକଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲି, ଏବଂ ସେ ମୋତେ ସେହି ବିଭିନ୍ନ ଘରମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭାଇମାନେ ନିଜ ନିବାସ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେ କହିଲେ, ‘ଏଠାରେ କହାଯାଉଥିବା କଥାଗୁଡ଼ିକ ଶୁଣ, କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକ ଅଭିଲେଖର ପୁସ୍ତକରେ ଲିଖାଯାଇଛି, ଏବଂ ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଦେଶମୂଳକ ଶକ୍ତି ବହନ କରିବେ, ଯେମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ସେହିପରି ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ଯାହା ଉପରୁ ଆସୁଥିବା ଜ୍ଞାନର ଆତ୍ମାନୁସାରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ସେହି ଆତ୍ମାନୁସାରେ ଯାହା ଉପରୁ ଅବତରଣ କରେନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତଳରୁ ଆସେ।’”

“ମୁଁ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୋଇଥିବା ଏମିତି କଥା ଶୁଣିଲି, ଯାହା କହିଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ସେହି କଥା ପାଇଁ ଲଜ୍ଜିତ କରିବା ଉଚିତ ଥିଲା। ବ୍ୟଙ୍ଗ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଟୀକା-ଟିପ୍ପଣୀ ଜଣେଠାରୁ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଭ୍ରାତା A. T. Jones, E. J. Waggoner, ଓ Willie C. Whiteଙ୍କୁ, ଏବଂ ମୋତେ ମଧ୍ୟ, ଉପହାସ କରୁଥିଲେ। ମୋର ସ୍ଥିତି ଓ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ସେମାନେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଟିପ୍ପଣୀ କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତ ତାହାର ପରିବର୍ତ୍ତେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ନମ୍ର କରିବା ଏବଂ ନିଜ ହୃଦୟକୁ ସଠିକ ଅବସ୍ଥାରେ ଆଣିବାର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ ଥିଲା। ଦେଖିବାକୁ ଏପରି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଳ୍ପିତ ଅନ୍ୟାୟ ଏବଂ ନିଜମାନଙ୍କର ଭ୍ରାତାମାନଙ୍କ ଓ ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କଳ୍ପନାଜାତ ଉକ୍ତିମାନଙ୍କ ଉପରେ ମନ ଲଗାଇ ରହିବାରେ ଏକ ପ୍ରକାର ମୋହ ଥିଲା—ଯାହାର ସତ୍ୟରେ କୌଣସି ଆଧାର ନଥିଲା—ଏବଂ ସନ୍ଦେହ, ପ୍ରଶ୍ନ, ଅବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ସନ୍ଦେହବାଦର ପରିଣାମସ୍ୱରୂପ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କଥା କହିବା, ଲେଖିବା ଓ ସନ୍ଦେହ କରିବାରେ।”

ମୋର ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ କହିଲେ, ‘ଏହା ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ପୁସ୍ତକମାନଙ୍କରେ ଲିଖିତ ଅଛି। ଏହି ଆତ୍ମା ସତ୍ୟର ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆତ୍ମା ସହ କୌଣସି ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ରଖିପାରେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ପ୍ରତିରୋଧର ଆତ୍ମାରେ ମତ୍ତ ହୋଇଅଛନ୍ତି ଏବଂ ମଦ୍ୟପ ପୁରୁଷ ଯେପରି ଜାଣେ ନାହିଁ କେଉଁ ଆତ୍ମା ତାହାର କଥା କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି, ସେପରି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ କେଉଁ ଆତ୍ମା ସେମାନଙ୍କର କଥା କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି। ଏହି ପାପ ବିଶେଷରୂପେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ଗୁରୁତର ଅପରାଧ। ଏହି ଆତ୍ମାରେ ସତ୍ୟ ଓ ଧାର୍ମିକତାର ଆତ୍ମା ସହ କୌଣସି ଅଧିକ ସାଦୃଶ୍ୟ ନାହିଁ, ଯେପରି ସେହି ଆତ୍ମାରେ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା ଯାହା ଯିହୁଦୀମାନଙ୍କୁ ସନ୍ଦେହ କରିବାକୁ, ସମାଲୋଚନା କରିବାକୁ ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ଉଦ୍ଧାରକ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଉପରେ ଗୁପ୍ତଚର ହେବା ପାଇଁ ଏକ ଗଠବନ୍ଧନ ଗଢ଼ିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିଥିଲା।’

“ମୋର ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ମୋତେ କହିଲେ ଯେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟହୀନ କଥାବାର୍ତ୍ତାର, ସେହି ଉଚ୍ଛୃଙ୍ଖଳ ଭିଡ଼ର ଆଳୋଚନାର ଜଣେ ସାକ୍ଷୀ ଥିଲେ, ଯାହା ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲା ଯେହିଁ ଆତ୍ମା ସେହି କଥାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରିତ କରିଥିଲା। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ନିଜନିଜ କକ୍ଷରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ଦୂତମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ୱର ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିନଥିଲେ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆତ୍ମାର ନମ୍ରତା କିଛିମାତ୍ର ନଥିଲା। ପ୍ରାର୍ଥନାର ସ୍ୱର ବହୁତ କମ୍ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସମାଲୋଚନା, ଅତିରଞ୍ଜିତ କଥନ, ଅନୁମାନ ଓ କଳ୍ପନା, ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ଈର୍ଷା, ଅଶୁଭ ସନ୍ଦେହ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ ସବୁଠାରେ ଚାଲିଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଯଦି ଖୋଲାଯାଇଥାନ୍ତା, ସେମାନେ ସେହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖିଥାନ୍ତେ ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଇଥାନ୍ତା—ଦୁଷ୍ଟ ଦୂତମାନଙ୍କର ଉଲ୍ଲାସ। ଏବଂ ସେମାନେ ଏହା ମଧ୍ୟ ଦେଖିଥାନ୍ତେ ଯେ, ଜଣେ ପ୍ରହରୀ ପ୍ରତ୍ୟେକ କଥା ଶୁଣିଥିଲେ ଏବଂ ସେହି କଥାମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗର ପୁସ୍ତକମାନରେ ଲେଖି ରଖିଥିଲେ।”

“ତାହାପରେ ମୋତେ ଜଣାଇ ଦିଆଗଲା ଯେ, ଏହି ସମୟରେ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ଶିକ୍ଷାସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକରେ କୌଣସି ଅବସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ, କ’ଣ ସତ୍ୟ ତାହା ବିଷୟରେ କୌଣସି ନିଷ୍ପତ୍ତି କରିବା, କିମ୍ବା ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ତଦନ୍ତର କୌଣସି ଭାବନା ଆଶା କରିବା ନିର୍ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ; କାରଣ ସେମାନେ ଯେପରି ଇହୁଦୀମାନେ କରିଥିଲେ ସେପରି, ନିଜମାନେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା କୌଣସି ବିଷୟ କିମ୍ବା ଅବସ୍ଥାନରେ ଧାରଣାର କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ଅନୁମତି ନ ଦେବା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ମହାଜୋଟ ଗଠନ କରିଥିଲେ। ମୋର ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ମୋତେ ଅନେକ କଥା କହିଥିଲେ, ଯାହା ଲେଖିବା ପାଇଁ ମୋର କୌଣସି ସ୍ୱାଧୀନତା ନାହିଁ। ମୁଁ ନିଜକୁ ବିଛଣାରେ ଉଠି ବସିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲି, ଶୋକ ଓ ବ୍ୟାକୁଳତାର ଗୋଟିଏ ଆତ୍ମାରେ, ଏବଂ ସେହି ସହିତ ସଭାର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟସ୍ଥଳରେ ଦୃଢ଼ତାର ସହ ଅବିଚଳ ରହିବାକୁ, ଏବଂ ପରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ—ଯିଏ ମୋତେ କିପରି ଆଗେଇବା ଏବଂ କେଉଁ ପଥ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ହେବ ବୋଲି କହିବେ—ଏକ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପର ଆତ୍ମା ସହିତ।” The 1888 Materials, 277, 278.