ଦାନିଏଲର ପୁସ୍ତକ - ସଂଖ୍ୟା ଚଉରାନବୋତି॥

ଉଇଲିୟମ୍ ମିଲର୍ ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଗଠନ ପ୍ରୟୋଗ କରିଥିଲେ, ସେହିଟି ଥିଲା ପ୍ରଥମେ ପୌରାଣିକ ରୋମ ଏବଂ ପରେ ପାପାଳ ରୋମ—ଏହି ଦୁଇଟି ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଶକ୍ତିର ଗଠନ। Future for America ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଗଠନ ପ୍ରୟୋଗ କରେ, ସେହିଟି ହେଉଛି ପ୍ରଥମେ ପୌରାଣିକ ରୋମ, ପରେ ପାପାଳ ରୋମ ଏବଂ ତାହା ପରେ ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟିଜ୍ମ—ଏହି ତିନୋଟି ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଶକ୍ତିର ଗଠନ। ରୋମର ଏହି ତିନୋଟି ପ୍ରକାଶ ହେଉଛି ନାଗ, ପଶୁ ଓ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦବକ୍ତାଙ୍କର ସେହି ତିନୋଟି ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଶକ୍ତି। ସେହି ଗଠନଟି ବହୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଗାରର ଶେଷ ଛଅଟି ପଦର ଆଲୋକ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆଣାଯାଇଥିବା ପ୍ରତିରୋଧ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା 1989 ମସିହାରେ ଶେଷକାଳରେ ମୁଦ୍ରାମୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା।

ରୋମର ପ୍ରଥମ ଦୁଇଟି ପ୍ରକାଶ ଆଧୁନିକ ରୋମର—ରୋମର ତୃତୀୟ ଏବଂ ଶେଷ ପ୍ରକାଶର—ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ଗଠନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ଆଧୁନିକ ରୋମ ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକର ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ତ୍ରିବିଧ ନିର୍ଯାତନାକାରୀ ଶକ୍ତିର ଗଠନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ଏହା ସହିତ ଘନିଷ୍ଠ ସମ୍ପର୍କିତ, କିନ୍ତୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଭିନ୍ନ, ହେଉଛି ବାବିଲୋନର ତିନିଟି ପ୍ରକାଶ। ପ୍ରଥମଟି ଥିଲା ନିମ୍ରୋଦଙ୍କର ବାବେଲ। ଦ୍ୱିତୀୟଟି ଥିଲା ନେବୂଖଦ୍ନେଜ୍ଜର ଓ ବେଲ୍ଶଜ୍ଜରଙ୍କର ବାବିଲୋନ। ଏହି ଦୁଇଟି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ସାକ୍ଷୀ ମିଶି ଆଧୁନିକ ବାବିଲୋନର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ଲକ୍ଷଣଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ଯଦ୍ୟପି ଗୋଟିଏ ସ୍ତରରେ ଆଧୁନିକ ରୋମ ଓ ଆଧୁନିକ ବାବିଲୋନ ସେହି ଏକେଇ ସତ୍ତା, ତଥାପି ବାବିଲୋନର ତିନିଟି ପ୍ରକାଶ ବାବିଲୋନର ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ପତନ ଏବଂ ପାପପୁରୁଷର ଅହଂକାରକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଛି।

ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ବାବିଲୋନର ପତନ ଏକ ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଷୟ, ଯେପରି ରୋମର ପୋପଙ୍କ ଅହଂକାର ମଧ୍ୟ ସେପରି ଅଟେ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ସପ୍ତଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ସାତଟି ଶେଷ ମହାମାରୀ ଢାଳୁଥିବା ଦୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ବିଶେଷଭାବେ ବାବିଲୋନର ବିଚାରକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିବାକୁ ଆସେ, ଯାହା ତାହାର ପତନର ଅନ୍ୟ ଏକ ପ୍ରକାଶ ଅଟେ।

ସେହି ଦୂତଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଯୋହନଙ୍କୁ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀର ବିଚାର ଦେଖାଇବା, ଯାହାର ଲଳାଟରେ “ରହସ୍ୟମୟୀ ବାବିଲୋନ” ଲିଖାଯାଇଛି।

ଅନ୍ତିମ ଦିନମାନରେ ଯେମାନଙ୍କୁ ପାପତନ୍ତ୍ର ଧର୍ମଦ୍ରୋହୀ ବୋଲି ମନେ କରେ ସେମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଯାତନା ଦେବା ପାଇଁ ସେ ଯେ ଭୂ-ରାଜନୈତିକ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ବ୍ୟବହାର କରେ, ତାହାକୁ “ନିନ୍ଦାନାମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସାତଟି ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦଶଟି ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ଏକ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ପଶୁ” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଛି। ସେ ଯେ ପଶୁଟି ଉପରେ ଆରୋହଣ କରିଛି, ଏହି ତଥ୍ୟ ଦେଖାଏ ଯେ ସେ ପଶୁଟିର ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛି, ଯେପରି ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଥିବା ଏକ ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ଘୋଡ଼ାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ।

“ସାତୋଟି ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦଶଟି ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ପଶୁ” ଆଧୁନିକ ରୋମ ଅଟେ, ଏବଂ ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଶ୍ୱସ୍ତମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଯାତନା କରେ, ସେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା ଭୂରାଜନୈତିକ ଗଠନକୁ ଏହା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ ଆଧୁନିକ ବାବିଲ ଅଟେ, ସେହି ମହାନଗର ଯେ ବ୍ୟଭିଚାର କରେ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରେ। ଆଦିପୁସ୍ତକର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବାବେଲ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ଚତୁର୍ଥ ଓ ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବାବିଲ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ପ୍ରଥମ ଦୁଇଟି ପ୍ରକାଶ, ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଆଧୁନିକ ବାବିଲର ଅହଂକାର ଓ ପତନକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ସପ୍ତଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ବିଚାର କରାଯାଏ, ସେ ଆଧୁନିକ ବାବିଲ, ଏବଂ ସେ ଯେ ପଶୁ ଉପରେ ରାଜ୍ୟ କରେ, ସେ ଆଧୁନିକ ରୋମ। ସେ ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରିଛି, ଏବଂ ସେମାନେ ଏକତ୍ରେ ଏକ ଦେହ ଅଟନ୍ତି।

ଯଦ୍ୟପି ସେମାନେ ଏକ, ଆଧୁନିକ ରୋମ ଓ ଆଧୁନିକ ବାବିଲର କିଛି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଉପାଦାନ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ପୃଥକ ଭାବେ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇଛି। ବାବେଲ ଓ ବାବିଲ ନାମକ ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ଆଧୁନିକ ବାବିଲର କାହାଣୀ ତାହାର ଅହଙ୍କାର ଏବଂ ତାହାର ଅନ୍ତିମ ପତନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ। ଦାନିଏଲ ଏଗାରର ଶେଷ ଛଅ ପଦ୍ୟରେ, ଉତ୍ତର ରାଜାଙ୍କୁ ପାପାସୀର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ କରାଯାଇଛି। ରୋମର ପୋପ ହେଉଛନ୍ତି ଶୟତାନଙ୍କ ପୃଥିବୀସ୍ଥ ପ୍ରତିନିଧି।

ଶୈତାନ ଈଶ୍ୱର ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲା, ଏବଂ ତାହାର ଆକାଂକ୍ଷା ଥିଲା ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ରାଜନୈତିକ ଓ ଧାର୍ମିକ ସିଂହାସନଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିବା।

ଶୟତାନ ନିଜ ସିଂହାସନକୁ (ଯାହା ରାଜସତ୍ତାର ଏକ ପ୍ରତୀକ) “ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ନକ୍ଷତ୍ରମାନଙ୍କ ଉପରେ” ଉଚ୍ଚ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲା। ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ହେଲେ ଦୂତମାନେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶାସନବ୍ୟବସ୍ଥାର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଶୟତାନ “ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ସମାବେଶର ପର୍ବତ ଉପରେ” “ମଧ୍ୟ” ବସିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲା। ସମାବେଶ ହେଉଛି କଳିସିଆ, ଏବଂ ଏହା ଯିରୁଶାଲେମରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଯାହା ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅଛି। “ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ” ଥିବା ଏକ ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଉତ୍ତରର ରାଜା ହେବା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି ଉତ୍ତରର ସତ୍ୟ ରାଜା, ଯିଏ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶାସନବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ମଧ୍ୟ ରାଜା ଅଟନ୍ତି। ଶୟତାନ “ସର୍ବୋଚ୍ଚଙ୍କ ସଦୃଶ” ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲା।

ଶୟତାନଙ୍କର ପୃଥିବୀସ୍ଥ ପ୍ରତିନିଧି ହେଉଛନ୍ତି ରୋମର ବିଶପ୍ (ପୋପ୍)। ଦାନିଏଲ ଏଗାରୋ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ଛଅଟି ପଦରେ ରୋମର ପୋପଙ୍କ ଅନ୍ତିମ ଉଦୟ ଓ ପତନ ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ସେଠାରେ ପୋପଙ୍କୁ ଉତ୍ତରର ରାଜା ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ସେ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚର ମୁଖ୍ୟ, ଏବଂ “କାଥଲିକ” ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ସାର୍ବଜନୀନ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦୁଇଟି ସିଂହାସନକୁ (ରାଜନୈତିକ ଓ ଧାର୍ମିକ) ନକଲ କରିବା ପାଇଁ, ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଯେତେବେଳେ ଶୟତାନ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତିରୂପ ଧାରଣ ଆରମ୍ଭ କରିବ, ସେତେବେଳେ ଏକ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ଧାର୍ମିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ରହିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଶୟତାନ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲା।

ସତାନ୍ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀବ୍ୟାପୀ ଏକ ଧାର୍ମିକ ପ୍ରଣାଳୀ ଏବଂ ତଥା ଏକ ପୃଥିବୀବ୍ୟାପୀ ରାଜନୈତିକ ଗଠନ ନିର୍ମାଣ କଲା, ଯାହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ସେହି ଅଧିକାରର ଦୁଇଟି ସିଂହାସନର ନକଲ କରିବା, ଯାହା ଉପରେ ଉତ୍ତରର ସତ୍ୟ ରାଜା ଆସୀନ ଅଛନ୍ତି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ସତରୋ ଅଧ୍ୟାୟର ଦଶ ରାଜା, ଯାହାଙ୍କ ସହ ସେହି ବେଶ୍ୟା ବ୍ୟଭିଚାର କରେ ଏବଂ ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଯାହାଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରେ, ସେମାନେ ସାତଟି ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦଶଟି ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ପଶୁକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯାହା ଉପରେ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ ଶାସନ କରୁଛି, ଯାହାର କପାଳରେ BABYLON ଲେଖା ଅଛି। ସତରୋ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏହି ଦଶ ରାଜା “ସେହି ବେଶ୍ୟାକୁ ଘୃଣା କରିବେ, ଏବଂ ତାହାକୁ ଉଜାଡ଼ ଓ ନଗ୍ନ କରିଦେବେ, ଏବଂ ତାହାର ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କରିବେ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିରେ ତାହାକୁ ଦଗ୍ଧ କରିଦେବେ।” ଏହିପରି ଭାବରେ, ତାହାର ବିଚାର ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି। ବାବିଲୋନର ତିନୋଟି ପ୍ରକାଶ ରୂପ ବାବିଲୋନର ଅନ୍ତିମ ପତନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ରୋମର ତିନୋଟି ପ୍ରକାଶ ରୂପ ସେ ଯେଉଁ ରାଜନୈତିକ ଗଠନ ଉପରେ ଶାସନ କରୁଛି, ତାହାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ।

ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ଚତୁର୍ଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ତିନିଜଣ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଆଧୁନିକ ବାବେଲର ଅନ୍ତିମ ପତନକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରେ; ଡାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଗାରର ଚୁଆଳିଶ ଓ ପଞ୍ଚଚାଳିଶ ପଦମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି କରେ। ତାହାର ଅନ୍ତିମ ପତନ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ସପ୍ତଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏହା ଆହୁରି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି। ଡାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଗାରରେ ଆଧୁନିକ ବାବେଲର ଅନ୍ତିମ ପତନର ଚିତ୍ରଣ, ଚତୁର୍ଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ତିନିଜଣ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତମୂଳକ ଚିତ୍ରଣ ସହ, ଏବଂ ସପ୍ତଦଶ ଓ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଅନ୍ତିମ ପତନର ବର୍ଣ୍ଣନା ସହିତ, ପଦ ଉପରେ ପଦ ରଖି ଏକତ୍ର କରିବାକୁ ହେବ। ଡାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଗାରରେ, ଆଧୁନିକ ବାବେଲର ଅନ୍ତିମ ପତନ ତାହାକୁ କୌଣସି ସାହାଯ୍ୟ ନ ମିଳିବା ସମୟରେ ଘଟୁଥିବା ବୋଲି ପରିଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି।

ପରବର୍ତ୍ତୀ ପଦ୍ୟରେ ମିଖାଏଲ ଉଠିଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ମାନବୀୟ ଅବକାଶକାଳ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ପଦ୍ୟଟି “ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ” ବୋଲି କହି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ଆଧୁନିକ ବାବିଲ ପତିତ ହୁଏ, ମାନବୀୟ ଅବକାଶକାଳ ସମାପ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ସେ ଏକାକୀ ମରିଯାଏ। ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତ ଅବକାଶକାଳର ସମାପ୍ତିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, କାରଣ ସେ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ ସମଗ୍ର ଜଗତ ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀର ଲୋକଙ୍କରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି—ଯେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପଶୁର ଚିହ୍ନ ଅଛି ଏବଂ ଯେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମୋହର ଅଛି। ସେହି ସମୟରେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଆଧୁନିକ ବାବିଲ ଉପରେ ଏବଂ ତାହାର କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱର ଚିହ୍ନକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଢାଳାଯାଏ।

ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଠାରରେ, ମହା ବେଶ୍ୟାର ବିଚାରକୁ ଏକ କ୍ରମୋନ୍ନତିଶୀଳ ବିଚାରରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ଶୀଘ୍ର-ଆସୁଥିବା ରବିବାରୀୟ ଆଇନରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାଳକୁ ବାବିଲରୁ ବାହାରି ଆସିବାକୁ ଡାକେ। ପଦ ଏକୋଇଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିଲେ, ଅନୁଗ୍ରହର ସମୟସୀମାର ସମାପ୍ତି ସୂଚିତ ହୋଇଥାଏ; ଏହିପରି, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଶୀଘ୍ର-ଆସୁଥିବା ରବିବାରୀୟ ଆଇନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମିଖାଏଲ ଉଠିଦାଁଡିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ଏପରି କାଳପରିସର ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ, ଯାହାର ମଧ୍ୟରେ ଆଧୁନିକ ବାବିଲର ବିଚାର ଘଟିତ ହୁଏ, ଏବଂ ସେହି ସମୟ ବଡ଼ ନିର୍ଯାତନାର ସମୟ ଅଟେ।

ପଥରକୁ ନିକ୍ଷେପ କରାଯିବା, ସଙ୍ଗୀତକାରମାନେ ଓ କାର୍ମିକମାନଙ୍କର ନୀରବ ହୋଇଯିବା, ପ୍ରଦୀପର ନିର୍ବାପିତ ହେବା, କନ୍ୟା ଓ ବରଙ୍କ ସ୍ୱରର ନୀରବ ହୋଇଯିବା—ଏହାମାନେ ସମସ୍ତେ ପୁରାତନ ନିୟମରୁ ଗ୍ରହୀତ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ଯେତେବେଳେ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ଏଗାରୋତ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀଗତ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ତେରୋତ୍ତମ ଓ ଚଉଦୋତ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଉପରେ ରଖାଯାଏ, ଏବଂ ପରେ ସେହି ଦୁଇଟି ଅଂଶକୁ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ସତରୋତ୍ତମ ଓ ଅଠରୋତ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଉପରେ ରଖାଯାଏ, ତେବେ ଆମେ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ତିନୋଟି ରେଖାକୁ ଦେଖୁଥାଉ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସତ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଆଧୁନିକ ବାବିଲୋନର ଶେଷ ପତନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏହି ତିନୋଟି ରେଖାର ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ସେହି ତ୍ରିଗୁଣ ଶକ୍ତିମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଶ୍ୱକୁ ଆର୍ମାଗେଡନ ଦିଗରେ ନେଇଯାନ୍ତି। ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ଏଗାରୋତ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ପଶୁକୁ (ପାପାସୀକୁ) ଚିହ୍ନିତ କରୁଛି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ତେରୋତ୍ତମ ଓ ଚଉଦୋତ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସେହି ଏକେ ଇତିହାସକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ, କିନ୍ତୁ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କର (ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର) ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ସତରୋତ୍ତମ ଓ ଅଠରୋତ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟମାନେ ସେହି ଏକେ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀଗତ ରେଖାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ଇତିହାସ ଅଜଗରଙ୍କୁ (ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ସଂଘକୁ) କେନ୍ଦ୍ର କରି ରହିଛି।

ଏହି ତିନୋଟି ରେଖାର ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ୧୭୯୮ ମସିହାରେ ଶେଷ ସମୟରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଦାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ୧୧ର ଚାଳିଶତମ ପଦ “ଏବଂ ଶେଷ ସମୟରେ” ବାକ୍ୟଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ପଦର ଆରମ୍ଭରେ ଥିବା “ଶେଷ ସମୟ” ୧୭୯୮ ଅଟେ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ସେହି ପଦ ୧୯୮୯ ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସେଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା “ଶେଷ ସମୟ” ଥିଲା; କାରଣ ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ କୌଣସି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ତଥ୍ୟ ଉପରେ ନିଜର ସହି ରଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ଆରମ୍ଭଦ୍ୱାରା ଶେଷକୁ ଦର୍ଶାନ୍ତି। ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ ଆମକୁ ଜଣାନ୍ତି ଯେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଅଧ୍ୟାୟ ୧୩ ମଧ୍ୟ ୧୭୯୮ ରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।

ଦାନିଏଲ ୧୧ର ଚାଳିଶତମ ପଦରେ ୧୭୯୮ ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରେଖା, ମିଖାଏଲ ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାବେଳେ ମାନବୀୟ ପରୀକ୍ଷାକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିରତ ଚାଲିଥାଏ। ୧୭୯୮ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରେଖା—“ଯେବେ ପାପାସନ ନିଜ ଶକ୍ତିରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ନିର୍ଯାତନାରୁ ବିରତ ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲା”—ସେଥିର ଶେଷ ହୁଏ ଯେବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଢାଳାଯାଏ, ଯେମାନେ ପାପାସନୀୟ ଅଧିକାରର “ଚିହ୍ନ”କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ୧୭ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଯେବେ ଦୂତ ଯୋହନଙ୍କୁ ପାପାସନୀୟ ବେଶ୍ୟାର ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡ ଦେଖେଇବା ପାଇଁ ଆସନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଯୋହନଙ୍କୁ “ଅରଣ୍ୟ”ର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଆଯାଏ, ଯାହା ୫୩୮ରୁ ୧୭୯୮ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଇତିହାସକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଆତ୍ମିକ ଭାବରେ ୧୭୯୮ରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇ, ଯୋହନ ଆଧୁନିକ ବାବିଲୋନର ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡକୁ ଲିପିବଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ୧୮ର ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯେଠାରେ ଘୋଷଣା କରାଯାଏ ଯେ ପାପାସନ ନିଜ ପରୀକ୍ଷାକାଳର ପାତ୍ରକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଛି, ଏବଂ ତାହାପରେ ତାହାର ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡ ପରୀକ୍ଷାକାଳ ସମାପ୍ତ ହେଉଅ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥାଏ, ଯେବେ ଚାକିପଥରଟି ସମୁଦ୍ରରେ ନିକ୍ଷେପ କରାଯାଏ।

ପଙ୍କ୍ତି ପରେ ପଙ୍କ୍ତି, ଏହି ତିନୋଟି ପଙ୍କ୍ତି ଆଧୁନିକ ବାବିଲୋନର ଅନ୍ତିମ ପତନକୁ ପରିଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯିଏ ଆଧୁନିକ ରୋମର ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରିଛି। ଦାନିଏଲ ଏକାଦଶ ପାପାସିର ସାକ୍ଷୀ, ଯାହାକୁ ଉତ୍ତରର ରାଜା ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ତ୍ରୟୋଦଶ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କ ସାକ୍ଷୀ, ଏବଂ ସପ୍ତଦଶ ଓ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଡ୍ରାଗନର (ଦଶ ରାଜା) ଭୂମିକାର ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦିଏ। Future for America ଦ୍ୱାରା ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଇଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଢାଞ୍ଚା ସେହି ତିନି ଶକ୍ତି ଉପରେ ଆଧାରିତ, ଯେମାନେ ଜଗତକୁ ଆର୍ମାଗେଡନ୍‌ ଦିଗରେ ନେଇଯାନ୍ତି।

ବାବେଲ୍ ଓ ବାବିଲୋନର ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀ ଆଧୁନିକ ବାବିଲୋନର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବିଶେଷତାଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି। ସେହି ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀ ଏକ ପାପାଲ୍ ନେତାଙ୍କର ଅହଂକାର ସମ୍ବନ୍ଧରେ କହନ୍ତି, ଯିଏ ନିଜକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ବୋଲି ଦାବି କରେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ନିଜକୁ ବସାଏ, ଏବଂ ନିଜକୁ ଈଶ୍ୱର ବୋଲି ଘୋଷଣା କରେ। ସେହି ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀ ତାହାଙ୍କର ଶେଷ ପତନକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି। ବାବିଲୋନର ତିନିଟି ପ୍ରକାଶରେ ଯେପରି ଦର୍ଶାଯାଇଛି, ପୋପଙ୍କର ଆତ୍ମୋନ୍ନତି ଓ ଶେଷ ପତନ ହିଁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସର ଦର୍ଶନକୁ ସ୍ଥାପନ କରେ।

ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ବାବିଲୋନର ତିନୋଟି ପ୍ରକାଶର ବିଚାରକୁ ଅଗ୍ରସର କରିବୁ।