ପ୍ରଥମ ଏବଂ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଉଭୟ ଆନ୍ଦୋଳନର ଇତିହାସରେ, ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ଦ୍ୱାରା ସାରାଂଶରୂପେ ପ୍ରକାଶ କରାଯାଇପାରେ।
ତାହାର ପଛୁଆଳେ ଆଉ ଜଣେ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତ ଆସି କହିଲେ, ବାବିଲୋନ ପତିତ ହେଲା, ପତିତ ହେଲା, ସେହି ମହାନଗରୀ; କାରଣ ସେ ନିଜ ବ୍ୟଭିଚାରର କ୍ରୋଧମୟ ମଦ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜାତିମାନଙ୍କୁ ପିଆଇଥିଲା। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 14:8.
ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ତ୍ରିଗୁଣ ପ୍ରୟୋଗକୁ ପରିଚିହ୍ନିତ କରେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତ ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେହି ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ଯେ ବାବିଲନ ଦୁଇଥର ପତିତ ହୋଇଛି। ଏହା ବାବିଲନକୁ ସେହି “ମହାନ ନଗର” ବୋଲି ପରିଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହାକୁ ସପ୍ତଦଶ ଓ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଆଧୁନିକ ବାବିଲନ ଭାବେ ପରିଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି। ଆଧୁନିକ ବାବିଲନ ଦୁଇଥର ପତିତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ତାହାର ପତନ ଏହି କାରଣରୁ ଘଟିଛି ଯେ ସେ ସମସ୍ତ ଜାତିକୁ “ତାହାର ବ୍ୟଭିଚାରର କ୍ରୋଧର ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ” ପିଇବାକୁ ଦେଇଥିଲା। ତାହାର ବ୍ୟଭିଚାର ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ଘଟିଥିଲା। ସେହି ସମ୍ପର୍କ ତାହାକୁ ଏହି ସୁଯୋଗ ଦେଇଥିଲା ଯେ ସେ ଯେ ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରିଥିଲା ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ନିଜ “କ୍ରୋଧ” କାର୍ଯ୍ୟକର କରୁ, ଯାହା ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ସେ ଆଣୁଥିବା ନିର୍ଯାତନା।
ମଦ ଏକ ଶିକ୍ଷା, ଏବଂ ସେ ଯେ ଶିକ୍ଷା ପାନ କରିବାକୁ ସମସ୍ତ ଜାତିଙ୍କୁ ପ୍ରେରିତ କରେ, ସେହି ମିଥ୍ୟା ଶିକ୍ଷା ହେଉଛି—ଯାହା ଦାବି କରେ ଯେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉପାସନା ଶାନ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବ। ସମସ୍ତ ଜାତି ତାଙ୍କର କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱର “ଚିହ୍ନ”କୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଯାହା ରବିବାର ଉପାସନାଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଉପାସନା। ସମସ୍ତ ଜାତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେହି “ଚିହ୍ନ”ର ଗ୍ରହଣ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ସାଧିତ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଇସ୍ଲାମର ତୃତୀୟ “ହାୟ” ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଗ୍ରହ ଉପରେ ଆଣାଯାଉଥିବା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ଯୁଦ୍ଧର ସମୟରେ ହିଁ କରାଯାଏ। ଜାତିମାନେ “ଶାନ୍ତି ଓ ନିରାପତ୍ତା”ର ଏକ ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ଆଧାରରେ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧର “ମଦ”କୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
“ଏବେ କି ଏହି କଥା ଚାଲିଛି ଯେ ମୁଁ ଘୋଷଣା କରିଛି—ନ୍ୟୁୟର୍କକୁ ଏକ ଜ୍ୱାରତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ବହାଇ ଦିଆଯିବ? ଏହି କଥା ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ କହିନାହିଁ। ସେଠାରେ ବିଶାଳ ଭବନଗୁଡ଼ିକ ଏକ ତଳା ପରେ ଆଉ ଏକ ତଳା ଉଠୁଥିବାକୁ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ମୁଁ କହିଥିଲି, ‘ପ୍ରଭୁ ଭୟାନକ ଭାବେ ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପିତ କରିବା ପାଇଁ ଉଠିବେ, ସେତେବେଳେ କେତେ ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଘଟିବ! ତାହାବେଳେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 18:1–3ର ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ।’ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଅଠାରତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଆସୁଥିବା ଘଟଣାବଳୀ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକ ସତର୍କବାଣୀ ଅଟେ। କିନ୍ତୁ ନ୍ୟୁୟର୍କ ଉପରେ ବିଶେଷ କରି କ’ଣ ଆସିବ, ସେ ବିଷୟରେ ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ବିଶେଷ ଆଲୋକ ନାହିଁ; କେବଳ ଏତିକି ମୁଁ ଜାଣେ ଯେ, ଏକ ଦିନ ସେଠାର ବିଶାଳ ଭବନଗୁଡ଼ିକ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ଉଲଟାଇଦେବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଧ୍ୱଂସ କରାଯିବ। ମୋତେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଲୋକ ଅନୁଯାୟୀ, ମୁଁ ଜାଣେ ଯେ ଜଗତରେ ବିନାଶ ଅଛି। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ବାକ୍ୟ, ତାଙ୍କର ପ୍ରବଳ ଶକ୍ତିର ଏକ ସ୍ପର୍ଶ, ଏବଂ ଏହି ବିପୁଳ ଗଠନଗୁଡ଼ିକ ଭୂମିକୁ ପତିତ ହେବ। ଏମିତି ଦୃଶ୍ୟ ଘଟିବ ଯାହାର ଭୟାବହତା ଆମେ କଳ୍ପନା ମଧ୍ୟ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ।” Review and Herald, July 5, 1906.
ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶ ୨୦୦୧ ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ତାରିଖରେ ପୁନରୁକ୍ତ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ନ୍ୟୁୟର୍କ ସହରର ବିଶାଳ ଭବନଗୁଡ଼ିକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ହସ୍ତର ଗୋଟିଏ ସ୍ପର୍ଶରେ ଧ୍ୱସ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା।
“ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦର୍ଶୀ କହୁଛନ୍ତି, ‘ମୁଁ ଆଉ ଜଣେ ଦୂତଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରୁଥିବା ଦେଖିଲି; ସେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ପୃଥିବୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଉଠିଲା। ଏବଂ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ୱରରେ ବହୁତ ଜୋରରେ ଘୋଷଣା କରି କହିଲେ, ମହାନ ବାବିଲ ପତିତ ହୋଇଛି, ପତିତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ଭୂତମାନଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ ହୋଇଯାଇଛି’ (ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 18:1, 2)। ଏହା ସେହି ଏକେଇ ସନ୍ଦେଶ, ଯାହା ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା। ବାବିଲ ପତିତ, ‘କାରଣ ସେ ନିଜ ବ୍ୟଭିଚାରର କ୍ରୋଧର ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ସମସ୍ତ ଜାତିକୁ ପାନ କରାଇଛି’ (ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 14:8)। ସେହି ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ କ’ଣ?—ତାହାର ଭ୍ରାନ୍ତ ଶିକ୍ଷାମାନ। ସେ ଚତୁର୍ଥ ଆଜ୍ଞାର ବିଶ୍ରାମଦିବସର ସ୍ଥାନରେ ଜଗତକୁ ଏକ ମିଥ୍ୟା ବିଶ୍ରାମଦିବସ ଦେଇଛି, ଏବଂ ଏଦେନରେ ଶୟତାନ ପ୍ରଥମେ ହବାଙ୍କୁ କହିଥିବା ସେହି ମିଥ୍ୟାକୁ—ଆତ୍ମାର ସ୍ୱାଭାବିକ ଅମରତ୍ୱ—ପୁନର୍ବାର କହିଆସିଛି। ଏପରି ଅନେକ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଭ୍ରାନ୍ତିକୁ ସେ ଦୂରଦୂରନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଚାର କରିଛି, ‘ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଆଜ୍ଞାକୁ ଉପଦେଶରୂପେ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ’ (ମାଥିଉ 15:9)।”
“ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ତାଙ୍କର ସାର୍ବଜନୀନ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସେ ମନ୍ଦିରକୁ ତାହାର ପବିତ୍ରତାବିରୋଧୀ ଅପବିତ୍ରତାରୁ ଶୁଦ୍ଧ କଲେ। ତାଙ୍କର ସେବାକାର୍ଯ୍ୟର ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମନ୍ଦିରର ଦ୍ୱିତୀୟ ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ଥିଲା। ସେହିପରି, ସଂସାରକୁ ସତର୍କ କରିବା ପାଇଁ ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଇଟି ପୃଥକ୍ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତର ବାର୍ତ୍ତା ହେଉଛି, ‘ବାବିଲୋନ୍ ପତିତ ହୋଇଅଛି, ପତିତ ହୋଇଅଛି, ସେହି ମହାନଗରୀ, କାରଣ ସେ ନିଜ ବ୍ୟଭିଚାରର କ୍ରୋଧର ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ସମସ୍ତ ଜାତିମାନଙ୍କୁ ପାନ କରାଇଛି’ (ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 14:8)। ଏବଂ ତୃତୀୟ ଦୂତର ବାର୍ତ୍ତାର ଉଚ୍ଚ ଘୋଷଣାରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଗୋଟିଏ କଣ୍ଠସ୍ୱର ଶୁଣାଯାଏ, ଯେ କହୁଛି, ‘ହେ ମୋର ଲୋକମାନେ, ତାହାରୁ ବାହାରି ଆସ, ଯେପରି ତୁମେ ତାହାର ପାପମାନଙ୍କର ସହଭାଗୀ ନ ହଅ, ଏବଂ ତାହାର ବିପତ୍ତିମାନଙ୍କରୁ କିଛି ଗ୍ରହଣ ନ କର। କାରଣ ତାହାର ପାପମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଯାଇଛି, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ତାହାର ଅଧର୍ମମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଛନ୍ତି’ (ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 18:4, 5)।” Selected Messages, book 2, 118.
ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧, ୨୦୦୧ ଓ ସଂଯୁକ୍ତ ରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଶୀଘ୍ର ଆସୁଥିବା ରବିବାର ଆଇନ ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ, ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଠାରୋ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ତିନୋଟି ପଦ ପୂରଣ ହୁଏ; କାରଣ ବାବିଲୋନରୁ ବାହାରିବାର ଆହ୍ୱାନ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ହିଁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
“ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 18 ସେହି ସମୟକୁ ସୂଚାଏ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 14:6–12 ର ତ୍ରିଗୁଣ ସତର୍କବାଣୀକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବାର ପରିଣାମସ୍ୱରୂପ, ମଣ୍ଡଳୀ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରାଯାଇଥିବା ଅବସ୍ଥାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ପହଞ୍ଚିଯିବ, ଏବଂ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାବିଲୋନରେ ଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ତାହାର ସହଭାଗିତାରୁ ପୃଥକ୍ ହେବା ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯିବ। ଏହି ସନ୍ଦେଶଟି ସେହି ଶେଷ ସନ୍ଦେଶ ଯାହା କେବେ ଜଗତକୁ ଦିଆଯିବ; ଏବଂ ଏହା ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରିବ। ଯେତେବେଳେ ଯେମାନେ ‘ସତ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱାସ କଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଅଧର୍ମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ’ (2 ଥେସଲନୀକୀୟ 2:12), ସେମାନେ ପ୍ରବଳ ଭ୍ରମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଏବଂ ମିଥ୍ୟାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବାକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯିବେ, ସେତେବେଳେ ସତ୍ୟର ଆଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଦୀପ୍ତିତ ହେବ ଯାହାଙ୍କ ହୃଦୟ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ଉନ୍ମୁକ୍ତ, ଏବଂ ବାବିଲୋନରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମସ୍ତ ସନ୍ତାନ ସେହି ଆହ୍ୱାନକୁ ମାନିବେ: ‘ହେ ମୋର ଲୋକମାନେ, ତାହାରୁ ବାହାରି ଆସ’ (ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 18:4)।” The Great Controversy, 389, 390.
ଶୀଘ୍ର ଆସୁଥିବା ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ପୂର୍ବତନ ଚୁକ୍ତିର ଲୋକମାନେ ପ୍ରବଳ ଭ୍ରମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ। 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 ଠାରୁ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ସେହି ପ୍ରବଳ ଭ୍ରମ ଢାଳାଯାଉ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ପୁନରୁକ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ତାହାର ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ “ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଚୌଦ ଅଧ୍ୟାୟ, ଛଅରୁ ବାର ପଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ତ୍ରିବିଧ ସତର୍କବାଣୀ”ର ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନକୁ ସୂଚିତ କରେ। ଏହି ଅର୍ଥରେ, ତିନି ଦୂତଙ୍କୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି, “ବାବିଲ ପତିତ ହୋଇଛି, ପତିତ ହୋଇଛି,” ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରଥମ ଏବଂ ତୃତୀୟ ସନ୍ଦେଶ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି।
ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଅଠାରୋ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପ୍ରଥମ ସ୍ୱରର ଘୋଷଣା ହେଉଛି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶର ଏକ ପୁନରୁକ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଚୌଦ ଅଧ୍ୟାୟର ତିନିଜଣ ଦୂତଙ୍କ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେଶଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶ ସେହି ତିନୋଟି ସନ୍ଦେଶକୁ ସମଗ୍ର ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଏହା ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗାର ଚିହ୍ନ ବହନ କରେ; କାରଣ ପ୍ରଥମ ଦୂତର ଆନ୍ଦୋଳନର ଇତିହାସରେ ଏହା ଘୋଷିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ପରେ ତୃତୀୟ ଦୂତର ଆନ୍ଦୋଳନରେ ପୁନର୍ବାର ହେବ। ସେହି ସନ୍ଦେଶ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ ବାବିଲ ଦୁଇଥର ପତିତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଅର୍ଥରେ ଏହା “ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ତ୍ରିଗୁଣ ପ୍ରୟୋଗ”କୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଛି।
ବାବେଲ ଓ ବାବିଲୋନ୍ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି, ବାବିଲୋନ୍ର ପ୍ରଥମ ଦୁଇଥର ପତନ ଆଧୁନିକ ବାବିଲୋନ୍ର ଶେଷ ପତନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ବାବିଲୋନ୍ର ପତନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଦ୍ୱିଗୁଣ ଘୋଷଣା ତିନି ଦୂତଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ ସନ୍ଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ। ତିନି ଦୂତଙ୍କର ଗଠନରେ ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗାର ଚିହ୍ନ ରହିଛି, କାରଣ ପ୍ରଥମ ସନ୍ଦେଶକୁ “ସନାତନ ସୁସମାଚାର” ବୋଲି ପରିଚିହ୍ନତ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ପରିଭାଷାନୁସାରେ ଏହା ସେହି ଶାଶ୍ୱତ ସୁସମାଚାର, କିମ୍ବା ସମସ୍ତ କାଳ ପାଇଁ ଏକେ ସୁସମାଚାର ସନ୍ଦେଶ ବୋଲି ଅର୍ଥ କରେ। ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ସେହି ସୁସମାଚାର ସନ୍ଦେଶ ଯାହା ପଶୁର ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ବିଷୟରେ ସତର୍କ କରେ; ଏହିପରି, ପ୍ରଥମ ସନ୍ଦେଶ ଓ ତୃତୀୟ ସନ୍ଦେଶ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ ସନ୍ଦେଶ, ସେମାନେ ଏକେ ସନ୍ଦେଶ, କାରଣ ଉଭୟେ ସୁସମାଚାର।
ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗା ତିନୋଟି ସନ୍ଦେଶ ଉପରେ “ସତ୍ୟ”ର ନିଜ ସହି ରଖିଥିଲେ, କାରଣ “ସତ୍ୟ” ବୋଲି ଅନୁବାଦିତ ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦଟିକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାଷାବିଦ୍ ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ପ୍ରଥମ, ତ୍ରୟୋଦଶ ଏବଂ ଶେଷ ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ସଂଯୋଗ କରି ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। “ତ୍ରୟୋଦଶ” ପ୍ରତୀକ ରୂପେ ବିଦ୍ରୋହକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ସନ୍ଦେଶରେ ହିଁ ବାବିଲୋନର ବିଦ୍ରୋହ, ତାହାର ମିଥ୍ୟା ଶିକ୍ଷା ଏବଂ ବ୍ୟଭିଚାର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ, ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଏ। ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି, ଦ୍ୱିତୀୟ ସନ୍ଦେଶରେ ମଧ୍ୟ ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗାଙ୍କର ସହି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଅଛି, କାରଣ ବିଚାରର ଆରମ୍ଭକୁ ଘୋଷଣା କରିବା ପାଇଁ ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ ଯେ ସନ୍ଦେଶ ଘୋଷଣା କରାଯାଇଥିଲା, ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ବିଚାରର ସମାପ୍ତିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିବା ପାଇଁ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ପୁନରାବୃତ୍ତ କରାଯାଏ।
ଆଦିପୁସ୍ତକର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବାବେଲର ପତନ, ବାବିଲୋନର ପତନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଟେ, ଏବଂ ନିମ୍ରୋଦଙ୍କର ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ବିଦ୍ରୋହର ସାକ୍ଷ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାର ଚିହ୍ନ ରହିଛି। ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାମାନଙ୍କରେ ଯେପରି ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଛି, ତିନି ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସମସ୍ତ ତିନୋଟି ବାର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାଭିତରେ ଅବସ୍ଥିତ। ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାରେ “ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭୟ କର” ବାକ୍ୟଖଣ୍ଡ ପ୍ରଥମ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ “ତାହାଙ୍କୁ ଗୌରବ ଦିଅ” ବାକ୍ୟଖଣ୍ଡ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ତୃତୀୟ ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରଥମ ବାର୍ତ୍ତାରେ ମିଳେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଘୋଷଣା କରେ ଯେ “ତାହାଙ୍କର ନ୍ୟାୟର ଘଡ଼ି ଆସି ପହଞ୍ଚିଛି।”
ନିମ୍ରୋଦଙ୍କର ପତନରେ, ଯାହା ବାବିଲୋନର ପ୍ରଥମ ପତନ, ତିନି ଦୂତଙ୍କର ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି। ଏହାକୁ “ଯାଅ” ବୋଲିଥିବା ପଦବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଛି।
ଏବଂ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀରେ ଏକେ ଭାଷା ଓ ଏକେ କଥା ଥିଲା। ଏବଂ ଏହା ଘଟିଲା ଯେ, ସେମାନେ ପୂର୍ବଦିଗରୁ ଯାତ୍ରା କରୁଥିବାବେଳେ ଶିନାର ଦେଶରେ ଏକ ସମତଳ ଭୂମି ପାଇଲେ; ଏବଂ ସେଠାରେ ବସବାସ କଲେ। ଏବଂ ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ କହିଲେ, ଆସ, ଆମେ ଇଟ ତିଆରି କରି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲଭାବରେ ପୋଡ଼ିବା। ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପଥରର ପରିବର୍ତ୍ତେ ଇଟ ଥିଲା, ଏବଂ ଚୁନର ପରିବର୍ତ୍ତେ ଡାମର ଥିଲା। ଏବଂ ସେମାନେ କହିଲେ, ଆସ, ଆମେ ଆମ ପାଇଁ ଏକ ନଗର ଓ ଏକ ଗୋପୁର ନିର୍ମାଣ କରିବା, ଯାହାର ଶିଖର ଆକାଶକୁ ପହଞ୍ଚେ; ଏବଂ ଆମେ ଆମ ପାଇଁ ଏକ ନାମ କରିବା, ନହେଲେ ଆମେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠଭାଗରେ ଛିତରିଯିବୁ। ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟସନ୍ତାନମାନେ ଯେ ନଗର ଓ ଗୋପୁର ନିର୍ମାଣ କରୁଥିଲେ, ତାହା ଦେଖିବା ପାଇଁ ସଦାପ୍ରଭୁ ଅବତରିଲେ। ଏବଂ ସଦାପ୍ରଭୁ କହିଲେ, ଦେଖ, ଏମାନେ ଏକେ ଜନଗୋଷ୍ଠୀ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କର ଏକେ ଭାଷା; ଏବଂ ଏହି କାମ ସେମାନେ ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି; ଏବେ ସେମାନେ ଯାହା କରିବାକୁ କଳ୍ପନା କରିଛନ୍ତି, ତାହାରୁ କିଛିମାତ୍ର ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ବାରଣ କରାଯିବ ନାହିଁ। ଆସ, ଆମେ ନମି ଯାଇ ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ଭାଷାକୁ ଭ୍ରାନ୍ତ କରିଦେବା, ଯେପରି ସେମାନେ ପରସ୍ପରର କଥା ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ସଦାପ୍ରଭୁ ସେଠାରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠଭାଗରେ ଛିତରାଇଦେଲେ; ଏବଂ ସେମାନେ ନଗର ନିର୍ମାଣ କାମ ବନ୍ଦ କଲେ। ଏହି କାରଣରୁ ତାହାର ନାମ ବାବେଲ ବୋଲି କୁହାଗଲା; କାରଣ ସେଠାରେ ସଦାପ୍ରଭୁ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ଭାଷାକୁ ଭ୍ରାନ୍ତ କରିଥିଲେ; ଏବଂ ସେଠାରୁ ସଦାପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠଭାଗରେ ଛିତରାଇଦେଲେ। ଆଦିପୁସ୍ତକ 11:1–9।
ବାବେଲ୍ ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ ବାବିଲୋନର ପ୍ରଥମ ପତନ “ଯାଅ” ବୋଲି ତିନିଥର ପ୍ରକାଶ କରାଯାଇଛି। ତିନିଜଣ ଦୂତ ସମସ୍ତେ ପ୍ରଥମ ଦୂତରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଦାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ଏକ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଥମ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ କରେ, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଲେଖାମାନରେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଥିବା ପରି, ଅନନ୍ତ ସୁସମାଚାରର ତିନି-ପଦକ୍ରମୀୟ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟା ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ରମରେ ମିଳେ, ଯେତେବେଳେ ଦାନିଏଲ ବାବିଲୋନୀୟ ଆହାର ଖାଇବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାହାର ପରିବର୍ତ୍ତେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମହିମା ଦେବାକୁ ବାଛିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପରୀକ୍ଷା ଥିଲା ପ୍ରଥମ ଦୂତର ପରୀକ୍ଷା, ଯିଏ ମିଲେରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ ୧୧ ଅଗଷ୍ଟ, ୧୮୪୦ ତାରିଖରେ ଏକ ଛୋଟ ପୁସ୍ତକ ସହିତ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଯୋହନଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ତା’ପରେ ତାଙ୍କୁ ଦଶ ଦିନର ଏକ ଦୃଶ୍ୟମାନ ପରୀକ୍ଷା ଦିଆଯାଇଲା, ଯାହା ବାବିଲୋନୀୟ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ଓ ଦାନିଏଲଙ୍କ ପରି ଶାକାହାରୀ ଆହାର ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ବାଛିନେଇଥିବାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ପାର୍ଥକ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କଲା। ଦ୍ୱିତୀୟ ପରୀକ୍ଷା ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା, ଯେପରି 1844 ମସିହାରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆଗମନ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲା। ସେହି ଦ୍ୱିତୀୟ ପରୀକ୍ଷା ପରେ ତିନି ବର୍ଷର ଶେଷରେ ଆସିଥିବା ପରୀକ୍ଷା ଅନୁସରଣ କଲା, ଯେଉଁଠାରେ ନେବୁକଦ୍ନେଜର ତାଙ୍କ ନ୍ୟାୟ ପ୍ରକାଶ କଲେ, ଯାହା 22 ଅକ୍ଟୋବର 1844 ରେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆଗମନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକିତ ହୋଇଛି।
ପ୍ରଳୟ ପରେ ନୋହଙ୍କୁ ବେଦୀଗୁଡ଼ିକ ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେହି କାମ କରିବାବେଳେ ସେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା ପାଷାଣଗୁଡ଼ିକୁ କେବେ ମଧ୍ୟ କାଟିବା କିମ୍ବା ଘସି ଛାଟିବାକୁ ନୁହେଁ, ତଥା ତାଙ୍କର ବେଦୀ ପାଇଁ ଗାରା ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ନୁହେଁ। ବିଦ୍ରୋହୀ ନିମ୍ରୋଦ ଇଟ ଓ ଗାରା ବ୍ୟବହାର କଲା, ଏବଂ ଏଭଳି ପୃଥିବୀକୁ ପୁନର୍ବାସିତ କରିଥିବାମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ହୋଇଥିବା ଚୁକ୍ତି-ସମ୍ପର୍କର ବେଦୀର ଜାଲିଆତି କଲା। ନିମ୍ରୋଦଙ୍କର ସାକ୍ଷ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ “go to” ପ୍ରଥମ ସନ୍ଦେଶଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିଦ୍ରୋହରେ ଗଠିତ ହୋଇଥିବା ଏକ “ମୃତ୍ୟୁର ଚୁକ୍ତି”କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଦ୍ୱିତୀୟ “go to” ଗୋଟିଏ ଦୁର୍ଗ (ଏକ ମଣ୍ଡଳୀ) ଏବଂ ଗୋଟିଏ ନଗର (ଏକ ରାଜ୍ୟ)ର ନିର୍ମାଣକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ନିମ୍ରୋଦଙ୍କର ସାକ୍ଷ୍ୟରେ ଦ୍ୱିତୀୟ “go to” ଥିଲା ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ରାଜ୍ୟର ମିଶ୍ରଣ, ଯାହା ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶର ବ୍ୟଭିଚାର ଅଟେ। ତୃତୀୟ “go to” ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଛିଣ୍ଡିବିଛିଣ୍ଡା କରିଦେବା ଏବଂ ଭାଷାକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେବାର ବିଚାରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲା।
ବାବିଲୋନର ପ୍ରଥମ ପତନ ପ୍ରଥମ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରତିରୂପ କରେ, ଏବଂ ବାବିଲୋନର ଦ୍ୱିତୀୟ ପତନ—ତାହାର ଦୁଇଟି ପ୍ରକାଶରେ, ଯେଉଁମାନେ ଆଧୁନିକ ବାବିଲୋନର ପତନର ଉପାଦାନଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ଥାପନ କରେ—ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରତିରୂପ କରେ। ଏହା ଏପରି କରେ, କାରଣ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକରେ ଲିପିବଦ୍ଧ ବାବିଲୋନର ପତନ ଯେପରି ଏକ ଆରମ୍ଭ ଓ ଏକ ଶେଷକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ସେପରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶ ମଧ୍ୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ପ୍ରଖ୍ୟାପିତ ହୁଏ। ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ବିଶେଷଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲେ ଯେ ବେଲଶଜ୍ଜର ଉପରେ ଆଣାଯାଇଥିବା ବିଚାର, ନେବୁକଦ୍ନେଜର ଉପରେ ଆଣାଯାଇଥିବା ବିଚାର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୂପିତ ହୋଇଥିଲା।
“ବାବିଲୋନର ଶେଷ ଶାସକଙ୍କ ଉପରେ, ଯେପରି ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଭାବେ ତାହାର ପ୍ରଥମ ଶାସକଙ୍କ ଉପରେ ଆସିଥିଲା, ସେପରି ଦୈବୀୟ ପ୍ରହରୀଙ୍କ ଏହି ଦଣ୍ଡାଦେଶ ଆସିଲା: ‘ହେ ରାଜା, ... ତୋତେ ଏହା କୁହାଯାଉଛି; ରାଜ୍ୟ ତୋଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଇଛି।’ ଦାନିଏଲ 4:31।” Prophets and Kings, 533.
ବାବିଲୋନର ଦ୍ୱିତୀୟ ପତନରେ, ଯେପରିକି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗାର ସ୍ୱାକ୍ଷର ରହିଛି। ଏହି ସ୍ୱାକ୍ଷର ବାବିଲୋନର ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ ରାଜାଙ୍କ ପତନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ନେବୂକଦ୍ନେଜରଙ୍କ ବିଚାର ଓ ପତନକୁ “ସାତ କାଳ” ବୋଲି ପ୍ରତିପାଦିତ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଛବିଶର “ସାତ କାଳ” ପ୍ରତି ଏକ ସନ୍ଦର୍ଭ; ଏବଂ ନିମ୍ରୋଦଙ୍କ ବିଚାର ଓ ପତନରେ ଘଟିଥିବା “ଛିତରାଇଯିବା” ମଧ୍ୟ ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଛବିଶର “ସାତ କାଳ” ପ୍ରତି ଏକ ସନ୍ଦର୍ଭ ଅଟେ। ବେଲ୍ଶାଜ୍ଜରଙ୍କ ବିଚାର ଓ ପତନକୁ ଅଗ୍ନିମୟ ଅକ୍ଷରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିପାଦିତ କରାଯାଇଛି, ଯାହାର ଯୋଗଫଳ ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶେ କୁରି ହୁଏ, ଏବଂ ଏହା ମଧ୍ୟ ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଛବିଶର “ସାତ କାଳ” ପ୍ରତି ଏକ ସନ୍ଦର୍ଭକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ।
ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର “ତ୍ରିଗୁଣ ପ୍ରୟୋଗ” ପ୍ରଥମ ଦୁଇଟି ସାକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ, ଯେଉଁମାନେ ତୃତୀୟ ଏବଂ ଶେଷ ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ଲକ୍ଷଣଗୁଡ଼ିକୁ ପରିଚିହ୍ନିତ କରି ସ୍ଥିର କରନ୍ତି। ବାବିଲନର ତିନୋଟି ପତନ ସହ, ବାବିଲନର ପତନକୁ ପରିଚିହ୍ନିତ କରୁଥିବା ସେହି ସନ୍ଦେଶଟି ମଧ୍ୟ ସେହି ନିୟମକୁ ପରିଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହା ଉପରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ତ୍ରିଗୁଣ ପ୍ରୟୋଗ ଆଧାରିତ। ବାବିଲନର ପ୍ରଥମ ଦୁଇଟି ପତନ ତୃତୀୟ ଏବଂ ଶେଷ ପତନର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଲକ୍ଷଣଗୁଡ଼ିକୁ ପରିଚିହ୍ନିତ କରେ।
ଫ୍ୟୁଚର୍ ଫର୍ ଆମେରିକାର ଇତିହାସରେ ମିଲେରାଇଟ୍ ଇତିହାସ ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୋଇଛି। ମିଲେରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ, ୱିଲିଅମ୍ ମିଲର୍ ପରିଚିତ ହୋଇଥିବା ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ ସେ ବ୍ୟବହାର କରିଥିବା ସତ୍ୟର ଖାକା ନିର୍ମାଣ କରିବାରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିବା ନିୟମମାନଙ୍କର ଏକ ସଂକଳନ, ସେହି ଇତିହାସର ଏକ ପଥଚିହ୍ନ ଥିଲା। “ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ତ୍ରିଗୁଣ ପ୍ରୟୋଗ” ହେଉଛି ସେହି ନିୟମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ, ଯାହା ଏହି ଶେଷ ଦିନମାନରେ ସଂକଳିତ ହୋଇଛି, ଯାହାର ଦ୍ୱାରା ସେହି ସତ୍ୟର ଖାକା ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ, ଯାହାର ମଧ୍ୟରେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ।
ରୋମର ତିନୋଟି ପ୍ରକାଶ, ବାବିଲୋନର ପତନର ତିନୋଟି ପ୍ରକାଶ ସହ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ପରସ୍ପର ନିକଟସମ୍ବନ୍ଧିତ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭେଦ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ତୀରର ବେଶ୍ୟା, କିମ୍ବା ବାବିଲୋନ, ଯେ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରେ, ସେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଏକ ଦେହ; କିନ୍ତୁ ଯେପରି ଯେଜେବେଲ୍ ରାଜା ଆହାବଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରୁଥିଲେ, ସେପରି ସେ ସେହି ରାଜାମାନଙ୍କ ଉପରେ ରାଜ୍ୟ କରେ। ଆଧୁନିକ ରୋମ ହେଉଛି ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ସତରହ ଅଧ୍ୟାୟର ସେହି ପଶୁ, ଯାହା ଉପରେ ଆଧୁନିକ ବାବିଲୋନର ବେଶ୍ୟା ଆରୋହଣ କରି ବସିଛି ଏବଂ ତାହା ଉପରେ ରାଜ୍ୟ କରୁଛି।
ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଏହି ଅଧ୍ୟୟନକୁ ଜାରି ରଖିବୁ।
“ତା’ପରେ ମୋର ଚକ୍ଷୁ ମହିମାରୁ ହଟାଇ ନିଆଗଲା, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି ମୋତେ ଦେଖାଇଦିଆଗଲା। ଦୂତ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ତୁମେ କି ସାତଟି ଶେଷ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଗରୁ ପଳାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ତୁମେ କି ମହିମାକୁ ଯାଇ, ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ନିମନ୍ତେ କଷ୍ଟ ସହିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଈଶ୍ୱର ଯାହା କି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତକୁ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଯଦି ତେଣୁ, ତେବେ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ମରିବାକୁ ହେବ। ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅ, ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅ, ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅ। ଏବେ ଯେପରି ପ୍ରସ୍ତୁତି ତୁମମାନଙ୍କର ଅଛି, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରସ୍ତୁତି ତୁମମାନଙ୍କର ହେବା ଆବଶ୍ୟକ; କାରଣ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦିନ ଆସୁଛି, କ୍ରୋଧ ଓ ଉଗ୍ର ରୋଷ ସହିତ ନିର୍ଦ୍ଦୟଭାବରେ, ଦେଶକୁ ଉଜାଡ଼ କରିଦେବା ପାଇଁ ଏବଂ ତାହାରୁ ପାପୀମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ। ସମସ୍ତକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ବଳିଦାନ କର। ନିଜକୁ, ସମ୍ପତ୍ତିକୁ, ସବୁକିଛିକୁ ତାଙ୍କ ବେଦୀ ଉପରେ ଜୀବନ୍ତ ବଳି ଭାବରେ ଅର୍ପଣ କର। ମହିମାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତକିଛି ଆବଶ୍ୟକ ହେବ। ନିଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଧନ ସଞ୍ଚୟ କର, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଚୋର ନିକଟକୁ ଆସିପାରେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କଳା ଧରି ନଷ୍ଟ କରିପାରେ ନାହିଁ। ଯଦି ପରେ ତାଙ୍କ ମହିମାରେ ତାଙ୍କ ସହଭାଗୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଏଠାରେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଭାଗୀ ହେବାକୁ ହେବ।’”
“ଯଦି ଆମେ ଦୁଃଖଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରୁ, ତେବେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଁ ଯେକୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସସ୍ତା ହେବ। ଆମେ ସମଗ୍ର ପଥରେ ଆତ୍ମକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ, ପ୍ରତିଦିନ ଆତ୍ମ ପ୍ରତି ମୃତ ହେବାକୁ, କେବଳ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ହିଁ ପ୍ରକାଶିତ ହେବାକୁ ଦେବାକୁ, ଏବଂ ନିରନ୍ତର ତାଙ୍କର ମହିମାକୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖିବାକୁ ହେବ। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ଯେମାନେ ଶେଷକାଳରେ ସତ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନାମର ନିମନ୍ତେ ଦୁଃଖଭୋଗ କରିବାର ଅର୍ଥ କ’ଣ ତାହା ଜାଣିବାକୁ ହେବ; ସେମାନଙ୍କୁ ଏମିତି ପରୀକ୍ଷାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ହେବ ଯାହା ତୀବ୍ର ଓ ବିଦାରକ ହେବ, ଯେପରି ସେମାନେ ଦୁଃଖଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧିକୃତ ଏବଂ ଯୋଗ୍ୟ କରାଯାଇ ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଦ୍ରା ଗ୍ରହଣ କରିବେ, ସଙ୍କଟକାଳକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବେ, ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଶୋଭାରେ ଦେଖିବେ, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ଓ ପବିତ୍ର, ନିର୍ମଳ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ବାସ କରିବେ।”
“ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ମହିମାର ଉତ୍ତରାଧିକାର ପାଇବା ପାଇଁ ଆମେ କେମିତି ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, ଏବଂ ପୁଣି ଦେଖିଲି ଯେ ଆମ ପାଇଁ ଏତେ ସମୃଦ୍ଧ ଉତ୍ତରାଧିକାର ଅର୍ଜନ କରିବାରେ ଯୀଶୁ କେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହିଥିଲେ, ତେବେ ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲି ଯେ ଆମେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ବପ୍ତିସ୍ମାଗ୍ରହଣ କରିବା, ଯେପରିକି ଆମେ ପରୀକ୍ଷାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସଙ୍କୋଚିତ ନହେଉ, ବରଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦସହିତ ବହନ କରିବା, ଏହା ଜାଣି ଯେ ଯୀଶୁ କେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହିଥିଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଦରିଦ୍ରତା ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ମାଧ୍ୟମରେ ଆମେ ଧନୀ କରାଯାଇପାରୁ। ଦୂତ କହିଲେ, ‘ଆତ୍ମଅସ୍ୱୀକାର କର; ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ପଦକ୍ଷେପ ନେବାକୁ ହେବ।’ ଆମ ମଧ୍ୟରୁ କେହି କେହିଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ଓ ପଦେ ପଦେ ଅଗ୍ରସର ହେବା ପାଇଁ ସମୟ ମିଳିଛି, ଏବଂ ଆମେ ନେଇଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦକ୍ଷେପ ଆମକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପଦକ୍ଷେପ ନେବା ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦେଇଛି। କିନ୍ତୁ ଏବେ ସମୟ ପ୍ରାୟ ଶେଷ ହୋଇଆସିଛି, ଏବଂ ଯାହା ଶିଖିବାକୁ ଆମକୁ ବର୍ଷ ଲାଗିଥିଲା, ସେମାନଙ୍କୁ ତାହା କେବଳ କିଛି ମାସରେ ଶିଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ସେମାନଙ୍କୁ ଅନେକ କିଛି ଅଶିଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ ପଡ଼ିବ ଏବଂ ଅନେକ କିଛି ପୁନର୍ବାର ଶିଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଯେମାନେ ଆଜ୍ଞା ଜାରି ହେବାବେଳେ ପଶୁ ଓ ତାହାର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିର ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଏବେହିଁ ଏହି ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଥିବା ଆବଶ୍ୟକ ଯେ କହିବେ, ନାହିଁ, ଆମେ ପଶୁର ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ମାନିବୁ ନାହିଁ।” Early Writings, 67.