ଏହି ଲେଖାରେ ଆମେ ଯେ ପ୍ରଶ୍ନଟିର ସମାଧାନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବୁ, ସେହିଟି ହେଲା—ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଥିବା ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖ କିପରି ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ସତରହତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଥିବା ଶେଷ ଉଲ୍ଲେଖ ସହିତ ସମ୍ମତିରେ ରହେ। ନେବୁକଦ୍ନେଜରଙ୍କ ପ୍ରତିମାରେ ପ୍ରକୃତରେ କ’ଣ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ପଥିକମାନଙ୍କର ଏହି ଅବସ୍ଥାନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ—ଯେ ତାଙ୍କର ଇତିହାସ ସେହି ସମୟବିନ୍ଦୁକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ପାହାଡ଼ଖଣ୍ଡ ପ୍ରତିମାର ପାଦକୁ ଆଘାତ କରିବ—ମୁଁ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛି।
ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି ଯେ ଆମେ ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲୁ ଯେଉଁଠାରେ “ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସେହି ପ୍ରତିମାର ପାଦଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଲୋହା କାଦାମାଟି ସହିତ ମିଶ୍ରିତ ଥିଲା,” ଏବଂ ସେ ଏହାକୁ ଆହୁରି “ଚର୍ଚ୍ଚ-ଶାସନ ଓ ରାଜ୍ୟ-ଶାସନର ମିଶ୍ରଣ” ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି।
“ଆମେ ଏମିତି ଏକ ସମୟକୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟଟି ସେହି ପ୍ରତିମାର ପାଦଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଲୋହା କାଦାମାଟି ସହ ମିଶିଥିଲା। ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଏକ ପ୍ରଜା ଅଛନ୍ତି, ଏକ ଚୟିତ ପ୍ରଜା, ଯାହାଙ୍କର ବିବେକ ପବିତ୍ରୀକୃତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, ଏବଂ ଯେମାନେ ଭିତ୍ତିର ଉପରେ କାଠ, ଘାସ, ଓ ଠୁଷ ରଖି ଅପବିତ୍ର ହୋଇଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣ ଦେଖିବେ ଯେ ଆମ ଆସ୍ଥାର ବିଶିଷ୍ଟ ପରିଚୟ ହେଉଛି ସପ୍ତମ-ଦିନର ବିଶ୍ରାମଦିନ। ଯଦି ଶାସନ ଈଶ୍ୱର ଯେପରି ଆଜ୍ଞା ଦେଇଛନ୍ତି ସେପରି ବିଶ୍ରାମଦିନକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥାନ୍ତା, ତେବେ ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଅଟଳ ରହୁଥାନ୍ତା ଏବଂ ସନ୍ତମାନଙ୍କୁ ଏକଥର ଅର୍ପିତ ହୋଇଥିବା ଆସ୍ଥାର ପକ୍ଷରକ୍ଷାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଉଥାନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ରାଜନେତାମାନେ ମିଥ୍ୟା ବିଶ୍ରାମଦିନକୁ ସମର୍ଥନ କରିବେ, ଏବଂ ନିଜମାନଙ୍କ ଧାର୍ମିକ ବିଶ୍ୱାସକୁ ପାପାସିଙ୍କ ଏହି ସନ୍ତାନର ପାଳନ ସହ ମିଶାଇଦେବେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଯେଉଁ ବିଶ୍ରାମଦିନକୁ ପବିତ୍ର କରିଛନ୍ତି ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ସେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ରଭାବେ ପାଳନ କରିବାର୍ଥେ ପୃଥକ୍ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯାହା ତାଙ୍କ ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହଜାର ପିଢ଼ୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ଚିହ୍ନ, ତାହାରୁ ଉପରେ ଏହାକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିବେ। ଧର୍ମାଧିକାର ଓ ରାଜ୍ୟାଧିକାରର ମିଶ୍ରଣକୁ ଲୋହା ଓ କାଦାମାଟି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଛି। ଏହି ଏକତା ସମସ୍ତ କଳିସିଆମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଦୁର୍ବଳ କରୁଛି। ରାଜ୍ୟର ଶକ୍ତି ସହ କଳିସିଆକୁ ସୁସଜ୍ଜିତ କରିବା ଅଶୁଭ ପରିଣାମ ଆଣିବ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରାୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହନଶୀଳତାର ସୀମା ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ରାଜନୀତିରେ ନିବେଶ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ପାପାସି ସହ ଏକତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସମୟ ଆସିବ ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ନିଷ୍ଫଳ କରିଦେଇଥିବାମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିଜେଇ ଫେରିପଡ଼ିବ।” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
ଆମେ ଯେ ସମୟକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଛୁ—ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟରେ କଳିସିଆ-ଶାସନ ଏବଂ ରାଜ୍ୟ-ଶାସନର ମିଶ୍ରଣ ଘଟୁଛି—ସେହିଟି ଏକ ପ୍ରଗତିଶୀଳ କାଳଖଣ୍ଡର ବର୍ଣ୍ଣନା ଅଟେ। ସେ କହୁଛନ୍ତି ଯେ ଏହି ମିଶ୍ରଣ “କଳିସିଆମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଦୁର୍ବଳ କରୁଛି,” ଏବଂ ଏହା “ଅଶୁଭ ପରିଣାମ ଆଣିବ,” ଏବଂ “ସେହି ସମୟ ଆସିବ ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିତ କରିବେ, ଯେମାନେ ତାଙ୍କର ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ନିରର୍ଥକ କରିଦେଇଛନ୍ତି।”
ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ରାଜ୍ୟର ଏମିତି ମିଶ୍ରଣ, ଯାହା ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଦୁର୍ବଳ କରେ, ସେହିଟି ପର୍ଗାମସ୍ର ମଣ୍ଡଳୀର ଏକ ବର୍ଣ୍ଣନା; ସେଠାରେ ମଣ୍ଡଳୀୟ କୌଶଳ ଓ ରାଜନୈତିକ କୌଶଳର ସଂଯୋଗ ସେହି ପତନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା, ଯାହା ପାପର ମଣିଷର ପ୍ରକାଶ ପାଇବା ପୂର୍ବରୁ ଘଟେ। ପର୍ଗାମସ୍ ଓ ସେହି ସମ୍ରାଟ, ଯିଏ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଧର୍ମ ଓ ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜା ମଧ୍ୟର ସମଝୌତାର ପ୍ରତୀକ, ସେହି ଘଟଣା ଦାନିଏଲ ଦୁଇର ଚତୁର୍ଥ ରାଜ୍ୟରେ ସଂଘଟିତ ହୁଏ। ସେହି ସମଝୌତା ଦାନିଏଲ ଦୁଇରେ “ମାଟି” ଶବ୍ଦର ବ୍ୟବହାର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି।
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଦେଖିଲା, ଏବଂ ଦେଖ, ଏକ ବିଶାଳ ପ୍ରତିମା। ସେହି ବିଶାଳ ପ୍ରତିମା, ଯାହାର ଦ୍ୟୁତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲା, ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲା; ଏବଂ ତାହାର ଆକୃତି ଭୟାନକ ଥିଲା। ଏହି ପ୍ରତିମାର ମୁଣ୍ଡ ଖାଦି ସୁବର୍ଣ୍ଣର, ତାହାର ଛାତି ଓ ବାହୁଦ୍ୱୟ ରୂପାର, ତାହାର ଉଦର ଓ ଜଂଘାଦ୍ୱୟ ପିତଳର, ତାହାର ପାଦଦ୍ୱୟ ଲୋହାର, ଏବଂ ତାହାର ପାଦତଳର ଏକ ଅଂଶ ଲୋହାର ଓ ଏକ ଅଂଶ ମାଟିର ଥିଲା। ତୁମେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ହସ୍ତବିନା ଏକ ପାଥର କାଟି ବାହାର କରାଗଲା, ଯାହା ପ୍ରତିମାର ସେହି ପାଦତଳକୁ, ଯାହା ଲୋହା ଓ ମାଟିର ଥିଲା, ଆଘାତ କଲା ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣବିଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା। ଦାନିଏଲ 2:31–34।
ଦାନିୟେଲଙ୍କ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଯେପରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଏ, ସେଥିରେ ଏହା ଆଉ “ମାଟି” ରହିଲା ନାହିଁ, ବରଂ ଏହା ମଲିନ କିମ୍ବା “କାଦୁଆ ମାଟି” ହୋଇଗଲା।
ଏବଂ ତୁମେ ଯେହେତୁ ପାଦ ଓ ପାଦାଙ୍ଗୁଳିମାନଙ୍କୁ କୁମ୍ଭକାରଙ୍କ ମାଟିର ଏକ ଅଂଶ ଏବଂ ଲୋହାର ଏକ ଅଂଶ ଭାବେ ଦେଖିଲା, ସେହିପରି ରାଜ୍ୟଟି ବିଭକ୍ତ ହେବ; ତଥାପି ତାହାରେ ଲୋହାର ଶକ୍ତିର କିଛି ଅଂଶ ରହିବ, କାରଣ ତୁମେ ଲୋହାକୁ କାଦାମିଶ୍ରିତ ମାଟି ସହିତ ମିଶିଥିବା ଦେଖିଲା। ଦାନିଏଲ 2:41।
କୁମ୍ଭକାରଙ୍କର ଯେ ଶୁଦ୍ଧ ମାଟି ଥିଲା, ସେହିଟି କାଦାମିଶ୍ରିତ ମାଟିରେ ପରିଣତ ହୁଏ। ଈଶ୍ୱର ହେଲେ ଦିବ୍ୟ କୁମ୍ଭକାର, ଏବଂ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ ମଧ୍ୟ କାଦାମିଶ୍ରିତ ନୁହେଁ।
କିନ୍ତୁ ଏବେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଆମ ପିତା; ଆମେ ମାଟି, ଏବଂ ତୁମେ ଆମ କୁମ୍ଭକାର; ଏବଂ ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ହସ୍ତର କାର୍ଯ୍ୟ। ଇଶାୟା 64:8।
ପୂଜାରୀୟ ରୋମର ଇତିହାସରେ ସ୍ମୁର୍ନାର କଳିସିଆ ଶୁଦ୍ଧ ମାଟି ଥିଲା। ପର୍ଗାମୋସର ଇତିହାସରେ, ଯାହା ଦାନିଏଲ 2ର ଚତୁର୍ଥ ରାଜ୍ୟ, ସେହି ମାଟି କାଦାମିଶ୍ରିତ ମାଟିରେ ପରିଣତ ହୁଏ। ଯାହାକି ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ ପ୍ରଥମେ କେବଳ “ମାଟି” ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, ଏବଂ ପରେ “କୁମ୍ଭକାରଙ୍କ ମାଟି” ବୋଲି, ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଅଗ୍ରସର ହେବା ସହିତ ତାହା “କାଦାମିଶ୍ରିତ ମାଟି”ରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ। ଥିଆତିରା, ଅର୍ଥାତ୍ ପାପାଳ ରୋମ, ପାଇଁ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ନିମନ୍ତେ ସେହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ପର୍ଗାମୋସରେ ସଂପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। “ମାଟି”ରୁ “କାଦାମିଶ୍ରିତ ମାଟି”କୁ ଯେ ପରିବର୍ତ୍ତନ, ସେହିଠାରେ ଥିଆତିରା ପାଇଁ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିବା ପତନ ଅଛି; ଦ୍ୱିତୀୟ ଥେସ୍ସଲୋନୀକୀୟରେ ପୌଲ ଯାହାକୁ “ପ୍ରଥମେ ପତନ” ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରିଛନ୍ତି।
ମିଲରୀୟମାନେ ରୋମର ଚତୁର୍ଥ ରାଜ୍ୟଠାରୁ ଅଧିକ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଛି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନେ ଆଶା କରୁଥିଲେ ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ହିଁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଘଟଣା ହେବ, କାରଣ ମୂର୍ତ୍ତିର ପାଦକୁ ଆଘାତ କରୁଥିବା ପଥରଟି ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। କିନ୍ତୁ 1798 ମସିହାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କି ଏକ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କଲେ? ସେ 1844 ମସିହାର ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖରେ ଏକ ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ପରମ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସମୟରେ କି ସେହି ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା?
ସେହି ଦୁଇଟି ପ୍ରଶ୍ନର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ହେଉଛି, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ 1798 ମସିହାରେ ତାଙ୍କର ଅନନ୍ତ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିନଥିଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରଶ୍ନ—1844 ମସିହାର ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତାଙ୍କର ଅନନ୍ତ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କଲେ କି ନାହିଁ—ତାହାର ଉତ୍ତର ମଧ୍ୟ ନା।
ଅନ୍ୟଧର୍ମୀୟ ରୋମର ସମୟରେ କି କୌଣସି ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା? ମୁଁ ଏହା ପଚାରୁଛି, କାରଣ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଅଗ୍ରଦୂତମାନେ ଚତୁର୍ଥ ରାଜ୍ୟକୁ ଅନ୍ୟଧର୍ମୀୟ ଏବଂ ପାପୀୟ ରୋମ—ଉଭୟ ବୋଲି ବୁଝୁଥିଲେ, ଯାହା 1798କୁ ଚତୁର୍ଥ ରାଜ୍ୟର ସମାପ୍ତି ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ସେହି ସମୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏକ ଅନନ୍ତକାଳୀନ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିବେ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ପୁସ୍ତକ ଅନ୍ୟଧର୍ମୀୟ ରୋମ ପରେ ଆସୁଥିବା ଚାରିଟି ରାଜ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ।
ଯଦି ଦାନିଏଲ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର ଲୋହର ଚତୁର୍ଥ ରାଜ୍ୟ କେବଳ ପୌତ୍ତଳିକ ରୋମଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେଠାରେ କନଷ୍ଟାଣ୍ଟିନଙ୍କର ସମଝୌତା କାଦକୁ କାଦାମୟ କାଦରେ ପରିଣତ ହେବାଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି, ତେବେ କି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସେହି ଇତିହାସରେ ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କଲେ? ଉତ୍ତର ହେଉଛି, ହଁ। କ୍ରୁଶରେ, ଯାହା ଥୁୟାତିରା ନୁହେଁ, ବରଂ ପର୍ଗାମସର ଇତିହାସ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ “କୃପା”ର ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କଲେ। କ୍ରୁଶରେ ଏକ ଅନନ୍ତକାଳୀନ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ରାଜ୍ୟର ସିଂହାସନ ଏକ ଏପରି ସିଂହାସନର ପ୍ରତିରୂପ, ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା ସମୟରେ ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ। ସେହି ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାର ସିଂହାସନ ତାଙ୍କର “ମହିମା”ର ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଯେ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ସେହି ଘୋଷଣା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଷୟରେ ସଠିକ୍ ଥିଲା, ଏବଂ ଯେଉଁ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ସେଥିରେ ସୂଚିତ କରାଯାଇଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ସେତେବେଳେ ହିଁ ଘଟୁଥିଲା। “ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ସନ୍ନିକଟ ହୋଇଆସିଛି,”—ଏହାହିଁ ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଥିଲା। “ସେହି ସମୟ”—ଦାନିଏଲ ୯ ଅଧ୍ୟାୟର ଉଣସତ୍ତର ସପ୍ତାହ—ଯାହା “ମଶୀହା,” ଅର୍ଥାତ୍ “ଅଭିଷିକ୍ତଜନ” ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେବାକୁ ଥିଲା,—ତାହାର ଶେଷରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯର୍ଦ୍ଦାନରେ ଯୋହନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାପ୍ତିସ୍ମା ପାଇବା ପରେ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଏବଂ ସେମାନେ ଯେ “ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ” ସନ୍ନିକଟ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ତାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ରାଜ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଯେପରି ଶିଖାଯାଇଥିଲା ସେପରି କୌଣସି ପାର୍ଥିବ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏବଂ ଏହା ସେହି ଭବିଷ୍ୟତ୍, ଅମର ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଯାହା ସେତେବେଳେ ସ୍ଥାପିତ ହେବ ଯେତେବେଳେ “ସମସ୍ତ ଆକାଶତଳରେ ଥିବା ରାଜ୍ୟ, ପ୍ରଭୁତ୍ୱ, ଏବଂ ରାଜ୍ୟର ମହିମା, ପରାତ୍ପରଙ୍କ ପବିତ୍ର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯିବ;” ସେହି ଅନନ୍ତ ରାଜ୍ୟ, ଯେଉଁଥିରେ “ସମସ୍ତ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ତାହାଙ୍କ ସେବା କରିବ ଏବଂ ତାହାଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞାପାଳନ କରିବ।” Daniel 7:27. ବାଇବେଲରେ “ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ” ବାକ୍ୟପ୍ରଚଳନଟି କୃପାର ରାଜ୍ୟ ଓ ଗୌରବର ରାଜ୍ୟ—ଏହି ଉଭୟକୁ ସୂଚିତ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଛି। କୃପାର ରାଜ୍ୟକୁ ପାଉଲ ହିବ୍ରୁମାନଙ୍କ ପତ୍ରିକାରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ କରିଛନ୍ତି। “ଆମ ଦୁର୍ବଳତାର ଅନୁଭୂତିରେ ସ୍ପର୍ଶିତ” ସେହି କରୁଣାମୟ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତି ଉଲ୍ଲେଖ କରିବା ପରେ, ପ୍ରେରିତ କହୁଛନ୍ତି: “ଏହେତୁ ଆସ, ଆମେ କୃପାର ସିଂହାସନ ନିକଟକୁ ସାହସପୂର୍ବକ ଯାଉ, ଯେଣୁ ଆମେ ଦୟା ପାଇପାରିବୁ, ଏବଂ କୃପା ଲାଭ କରିପାରିବୁ।” Hebrews 4:15, 16. କୃପାର ସିଂହାସନ କୃପାର ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; କାରଣ ସିଂହାସନର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରାଜ୍ୟର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ସୂଚାଏ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜର ଅନେକ ଉପମାରେ “ସ୍ୱର୍ଗର ରାଜ୍ୟ” ବାକ୍ୟଟିକୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଦିବ୍ୟ କୃପାର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସୂଚିତ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିଛନ୍ତି।
“ଏହିପରି, ଗୌରବର ସିଂହାସନ ଗୌରବର ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; ଏବଂ ଏହି ରାଜ୍ୟ ବିଷୟରେ ଉଦ୍ଧାରକଙ୍କ ଏହି କଥାରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି: ‘ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ନିଜ ଗୌରବରେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଦୂତମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସିବେ, ସେତେବେଳେ ସେ ନିଜ ଗୌରବର ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସିବେ; ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସମସ୍ତ ଜାତି ସମାବେଶ କରାଯିବେ।’ ମାଥିଉ 25:31, 32। ଏହି ରାଜ୍ୟ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭବିଷ୍ୟତର। ଏହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ଥାପିତ ହେବ ନାହିଁ।”
“ମନୁଷ୍ୟର ପତନ ପରେ ସତ୍ୱରେ କୃପାର ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ କରାଗଲା, ଯେବେ ଦୋଷୀ ମାନବଜାତିର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏକ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା। ସେତେବେଳେ ଏହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲା; ଏବଂ ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏହାର ପ୍ରଜା ହୋଇପାରୁଥିଲେ। ତଥାପି, ଏହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରକୃତରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇନଥିଲା। ତାଙ୍କର ପୃଥିବୀସ୍ଥ ମିଶନରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ଉଦ୍ଧାରକର୍ତ୍ତା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଜିଦ୍ଧିପନା ଏବଂ ଅକୃତଜ୍ଞତାରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, କାଲଭାରୀର ବଳିଦାନରୁ ପଛକୁ ହଟିଯାଇପାରୁଥାନ୍ତେ। ଗେଥସେମାନୀରେ ଦୁଃଖର ପାତ୍ର ତାଙ୍କ ହାତରେ କମ୍ପିଉଥିଲା। ସେ ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଲଳାଟରୁ ରକ୍ତମିଶ୍ରିତ ଘାମ ପୋଛି ଦେଇ, ଦୋଷୀ ମାନବଜାତିକୁ ତାହାର ଅଧର୍ମରେ ବିନାଶ ପାଇବାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇପାରୁଥାନ୍ତେ। ଯଦି ସେ ଏପରି କରିଥାନ୍ତେ, ତେବେ ପତିତ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ମୁକ୍ତି ହୋଇପାରୁନଥାନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ଯେବେ ଉଦ୍ଧାରକର୍ତ୍ତା ନିଜ ପ୍ରାଣ ଅର୍ପଣ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶେଷ ଶ୍ୱାସ ସହ ‘ସମାପ୍ତ ହେଲା’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ସେତେବେଳେ ମୁକ୍ତିର ଯୋଜନାର ପୂରଣ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା। ଏଦେନରେ ପାପୀ ଯୁଗଳଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ପରିତ୍ରାଣର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଅନୁମୋଦିତ ହେଲା। କୃପାର ରାଜ୍ୟ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲା, ସେତେବେଳେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା।” The Great Controversy, 347.
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପୌରାଣିକ ରୋମର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ଇତିହାସରେ ଏକ ଅନନ୍ତ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ପାପାଳ ରୋମର ଶେଷରେ ନୁହେଁ। ସେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଗୌରବର ରାଜ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି, ଯାହାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଉଛି ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାର ଇତିହାସ, ଯେତେବେଳେ ଇସ୍ଲାମର ଚାରି ପବନ ମୁକ୍ତ କରାଯାଏ।
“ଶେଷ ବର୍ଷା ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆସୁଛି ଯେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ—ତେବେ ସମସ୍ତେ ପୂର୍ବବତ୍ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ”
“ଯେତେବେଳେ ସେହି ଚାରିଜଣ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତ ଛାଡ଼ିଦେବେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜର ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିବେ। ଯେମାନେ ନିଜ ପକ୍ଷରୁ ସମ୍ଭବ ସମସ୍ତ କାମ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବେ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ, ଯୀଶୁଙ୍କ ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତେ ବିଜୟୀ ହୋଇପାରନ୍ତି। ସମଗ୍ର ସ୍ୱର୍ଗ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହୀ। ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଗ୍ରହୀ।” Spalding and Magan, 3.
ଯେବେ ଚାରି ପବନ ଛାଡ଼ାଯାଏ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ଅନ୍ତିମ ବର୍ଷା ଏବଂ ଚାରି ପବନର ଛାଡ଼ାଯିବା—ଉଭୟେ ପ୍ରଗତିଶୀଳ ଘଟଣାମାନଙ୍କୁ ସୂଚିତ କରେ, ଏବଂ ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କୌଣସିଟି ମଧ୍ୟ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟବିନ୍ଦୁକୁ ସୂଚିତ କରେ ନାହିଁ। ଚାରି ପବନ ଇସ୍ଲାମଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।
“ଦୂତମାନେ ଚାରି ବାତାସକୁ ଧରି ରଖିଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଏକ କ୍ରୁଦ୍ଧ ଘୋଡ଼ାରୂପେ ଚିତ୍ରିତ କରାଯାଇଛି—ସେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠଭାଗ ଉପରେ ଧାଇଁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, ଏବଂ ତାହାର ପଥରେ ବିନାଶ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ବହନ କରୁଛି।”
“ଆମେ କି ନିତ୍ୟଜଗତର ସଠିକ୍ ସୀମାରେ ହିଁ ଶୁଇଁ ରହିବୁ? ଆମେ କି ନିଷ୍ପ୍ରଭ, ଶୀତଳ, ଏବଂ ମୃତସଦୃଶ ହେଇ ରହିବୁ? ଆହା, ଯେନତେ ଆମର ମଣ୍ଡଳୀଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମା ଓ ଶ୍ୱାସ ତାଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଫୁଙ୍କି ଦିଆଯାଉ, ଯେନତେ ସେମାନେ ନିଜ ପାଏଁ ଉପରେ ଦାଁଡି ଜୀବନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଆମେ ଦେଖିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ ଯେ ପଥଟି ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ଦ୍ୱାରଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସଙ୍କୁଚିତ। କିନ୍ତୁ ଯେବେ ଆମେ ସେହି ସଙ୍କୁଚିତ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ କରୁ, ତାହାର ପ୍ରସ୍ତାରର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ।” Manuscript Releases, volume 20, 217.
ଦୂତମାନେ ଇସ୍ଲାମର ସେହି କ୍ରୁଦ୍ଧ ଘୋଡ଼ାକୁ ଧରି ରଖିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଥି ତାହାର ପଥରେ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବିନାଶ ବୋହି ନେଇ ଛୁଟି ପଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, ସେହି ସମୟଖଣ୍ଡରେ ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶ୍ୱାସିତ ହୁଏ। ତାହାପରେ ସେମାନେ ନିଜ ପାଦ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇ ବଞ୍ଚନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆତ୍ମା ଶ୍ୱାସିତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ମୃତ ଅଛନ୍ତି, କାରଣ ଆତ୍ମାର ଶ୍ୱାସ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଠିଆ କରାଇ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ। ଯେତେବେଳେ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ କହନ୍ତି ଯେ ଆମେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେହି ସମୟକୁ ଆସି ପହଞ୍ଚିଛୁ ଯେତେବେଳେ ଲୋହା ଓ କାଦୁଆ ମାଟି ସହିତ ମିଶ୍ରିତ ପ୍ରତିମାର ପାଦମାନେ କଳିସିଆ ଓ ରାଜ୍ୟର ସଂଯୋଗକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ସେତେବେଳେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାର ବର୍ଷଣ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଥିଲା।
“ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷିବାକୁ ଅଛି। ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୂତ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରିବାକୁ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ଗୌରବରେ ଆଲୋକିତ ହେବ।” Review and Herald, April 21, 1891.
ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଅଠାରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଦୁଇଟି ସ୍ୱର ଅଛି।
“ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ତାଙ୍କ ସାର୍ବଜନୀନ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସେ ମନ୍ଦିରକୁ ତାହାର ଅପବିତ୍ର ଧର୍ମଦ୍ରୋହୀ ଅପମାନରୁ ଶୁଦ୍ଧ କଲେ। ତାଙ୍କ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟର ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଥିଲା ମନ୍ଦିରର ଦ୍ୱିତୀୟ ଶୁଦ୍ଧିକରଣ। ସେହିପରି, ଜଗତକୁ ସତର୍କ କରିବା ପାଇଁ ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟରେ, କଳିସିଆମାନଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ପୃଥକ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ।” Selected Messages, book 2, 118.
ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜାଗ୍ରୁତିର ଆହ୍ୱାନ, ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସେହି ଅନ୍ୟ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜାଗ୍ରୁତିର ଆହ୍ୱାନ, ଯେମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାବିଲୋନରେ ଅଛନ୍ତି।
“ଏକ ଜଗତ ଅଛି ଯାହା ଦୁଷ୍ଟତାରେ, ପ୍ରତାରଣାରେ ଓ ଭ୍ରମରେ, ମୃତ୍ୟୁର ଛାୟାର ସ୍ୱୟଂ ଆବରଣରେ ପଡ଼ିରହିଛି,—ନିଦ୍ରିତ, ନିଦ୍ରିତ। ସେମାନଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବା ପାଇଁ କିଏ ଆତ୍ମାର ବ୍ୟଥା ଅନୁଭବ କରୁଛି? କେଉଁ ସ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବ? ମୋର ମନ ଭବିଷ୍ୟତ ଦିଗକୁ ବହି ଯାଉଛି, ଯେତେବେଳେ ସଙ୍କେତ ଦିଆଯିବ, ‘ଦେଖ, ବର ଆସୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବା ପାଇଁ ବାହାରି ଯାଅ।’ କିନ୍ତୁ କେହି କେହି ନିଜ ଦୀପଗୁଡ଼ିକର ପୁନଃପୂରଣ ପାଇଁ ତେଲ ଆର୍ଜନ କରିବାରେ ବିଳମ୍ବ କରିଥିବେ, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦେରିରେ ସେମାନେ ଜାଣିବେ ଯେ ତେଲ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ପ୍ରତୀକିତ, ସେହି ଚରିତ୍ର ଅନ୍ୟକୁ ହସ୍ତାନ୍ତର କରିହେବ ନାହିଁ।” Bible Echo, May 4, 1896.
ସେହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ ଦୁଇଟି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରାଯାଇଥିଲା। ସେମାନଙ୍କୁ ଜାଗୃତ କରିବା ପାଇଁ କେହଳେ ଆତ୍ମାର ବେଦନା ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି? କେଉଁ ସ୍ୱର ସେମାନଙ୍କ ପହଞ୍ଚିପାରିବ?
ଯେ “ସ୍ୱର” ଜଗତକୁ ଜାଗ୍ରତ କରେ, ସେହିଟି ହେଉଛି ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଅଠାରର ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର, ଯାହା ବାବିଲୋନରୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଝୁଣ୍ଡକୁ ବାହାରକୁ ଡାକେ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଓ ଜଗତ—ଉଭୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା ଜାଗ୍ରତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, ଯାହା କେବଳ ଅନ୍ତ୍ୟବର୍ଷାର ଆଉ ଏକ ପ୍ରତୀକ ମାତ୍ର।
ଚତୁର୍ଥ ରାଜ୍ୟର ଦିନମାନରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏକ ନିତ୍ୟସ୍ଥାୟୀ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିବେ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରିବାରେ ମିଲରାଇଟମାନେ କି ସଠିକ୍ ଥିଲେ? ହଁ।
ସେ “ଅନୁଗ୍ରହ”ର ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ କ୍ରୁଶରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯାହା ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ଚତୁର୍ଥ ରାଜ୍ୟର ଇତିହାସକାଳରେ ଘଟିଥିଲା। ସେହି ରାଜ୍ୟ ହେଉଛି ଅନ୍ୟଧର୍ମୀ ରୋମ। ଦାନିଏଲ ଦୁଇ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଥୁଆତୀରାର ମଣ୍ଡଳୀ ପୂର୍ବରୁ ଯେ ଧର୍ମଚ୍ୟୁତି ଘଟିଥାଏ, ତାହା କି ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି? ହଁ, କାରଣ ମାଟି, ଯାହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ସେହି ମାଟି ଶୁଦ୍ଧ ମାଟିରୁ କାଦାମିଶ୍ରିତ ମାଟିରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଲା। ତେଣୁ, ଥୁଆତୀରା ମୂର୍ତ୍ତିର କେଉଁ ଅଂଶରେ ଅଛି? କିମ୍ବା, ସେ କି ସେହି ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଅଛି ମଧ୍ୟ? ଏହା ମୂର୍ତ୍ତିରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ଦାନିଏଲ ଚାରି ଅଧ୍ୟାୟରେ ନବୂଖଦ୍ନେସର ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଗର୍ବୋନ୍ମତ ଅହଂକାରର ଶୀର୍ଷସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚେ, ସେତେବେଳେ ସେ ସେହି ସତ୍ୟ ଉପରେ ଆଲୋକ ପାତ କରେ।
ରାଜା କହିଲେ, ଏହି ମହାନ ବାବିଲ କି ସେହି ନୁହେଁ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ମୋର ଶକ୍ତିର ପ୍ରବଳତାଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟର ଗୃହ ଭାବରେ, ଏବଂ ମୋର ମହିମାର ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ନିର୍ମାଣ କରିଛି? ଦାନିଏଲ 4:30.
ନେବୁକଦ୍ନେସରଙ୍କ ଉପରେ କ୍ଷେତ୍ରର ପଶୁ ପରି ବଞ୍ଚିବାର ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶେ କୋଡ଼ିଏ ଦିନର ବିଚାର ପଡ଼ିବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ, ସେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରି ନିଜର ଗର୍ବ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ—ଏହି ମହାନ ବାବିଲ୍ ରାଜ୍ୟକୁ ସେ ନିଜେ ନିର୍ମାଣ କରିନଥିଲେ କି? ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ସତରହର ବେଶ୍ୟାର ଲଳାଟରେ ଏହା ଲେଖା ଅଛି, “ଗୁପ୍ତତ୍ୱ, ମହାନ ବାବିଲ୍, ବେଶ୍ୟାମାନଙ୍କର ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଘୃଣ୍ୟ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ଜନନୀ।” ସିଷ୍ଟର୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଯେପରି ସେହିଁକୁ କହନ୍ତି, ରୋମୀୟ କଳିସିଆ ହେଉଛି ମହାନ ବାବିଲ୍। ମୂର୍ତ୍ତିର ସୁଣାର ମୁଣ୍ଡ ଶାବ୍ଦିକ ବାବିଲ୍ଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ସେହି ସହ ଏହା ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବାବିଲ୍ଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ—ବାଇବେଲ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ପଞ୍ଚମ ରାଜ୍ୟ, ଯାହାର ଏକକ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ହେଲା ଯେ, ସେହି ଶକ୍ତି ମରଣାନ୍ତକ ଆଘାତ ପାଇଥିଲା। ଇଶାୟା ତେଇଶରେ, ଟାୟର୍ରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ ପାପାସୀୟ ଶକ୍ତି, ଗୋଟିଏ ରାଜାଙ୍କ ଦିନମାନଙ୍କ ପରି ସତରି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୁଲାଯିବ। ନେବୁକଦ୍ନେସରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଶାବ୍ଦିକ ବାବିଲ୍ ମଧ୍ୟ ଏକ ମରଣାନ୍ତକ ଆଘାତ ପାଇଥିଲା, ଯାହା ସୁସ୍ଥ ହେଲା ଯେତେବେଳେ ନେବୁକଦ୍ନେସରଙ୍କୁ ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶେ କୋଡ଼ିଏ ଦିନ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରୁ ନିର୍ବାସିତ କରାଗଲା। ମହାନ ଶାବ୍ଦିକ ବାବିଲ୍ ମହାନ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବାବିଲ୍ର ପୂର୍ବଛାୟା ଥିଲା, ଏବଂ ଉଭୟଙ୍କର ରାଜ୍ୟ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ହଟାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ପରେ ପୁନର୍ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ସତରହର ବେଶ୍ୟାର ହାତରେ ରୂପାର ପାତ୍ର ନଥିଲା, ନାହିଁ ପିତଳ କିମ୍ବା ଲୋହାର ପାତ୍ର; ତାହାର ହାତରେ ଥିଲା ଗୋଟିଏ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର।
ଏବଂ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ ବେଗୁନିଆ ଓ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରିଥିଲା, ଏବଂ ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ବହୁମୂଲ୍ୟ ପଥର ଓ ମୁକ୍ତାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା; ତାଙ୍କ ହାତରେ ଗୋଟିଏ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଥିଲା, ଯାହା ଘୃଣ୍ୟ ବସ୍ତୁମାନ ଓ ତାଙ୍କର ବ୍ୟଭିଚାରର ଅଶୁଚିତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 17:4.
ସୁନା ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ବାବେଲକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବାବେଲକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ—ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପଞ୍ଚମ ରାଜ୍ୟ, ଯାହା 1798 ମସିହାରେ ମରଣାନ୍ତିକ ଆଘାତ ଗ୍ରହଣ କଲା, ଯେତେବେଳେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ସିଂହାସନ ଅଧିଷ୍ଠିତ କଲା। ପ୍ରତିମାରେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ବାବେଲ ପରେ ଏକ ରୌପ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ଆସିଲା, ଯାହା ଦୁଇଟି ଶକ୍ତି—ମାଦୀୟମାନେ ଏବଂ ପାରସୀକମାନେ—ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଥିଲା, ଏବଂ ଦାନିୟେଲ ଆଠରେ ଥିବା ପାରସୀକ ଶିଙ୍ଗ ଶେଷରେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା ଏବଂ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ ହେଲା। ମାଦୀୟ ଦାରିଉସ ପ୍ରଥମ ଶିଙ୍ଗ ଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ସେନାପତି କୁରୁସ ଜଣେ ପାରସୀକ ଥିଲେ, ଯିଏ ଶେଷରେ ମାଦୀୟ ରାଜା ଦାରିଉସ ପରେ ଶକ୍ତିରେ ଆସିବେ।
କୋରେଶ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଏକ ପ୍ରତିରୂପ ଥିଲେ, ଯିଏ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ କରିବାର ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ଥିଲେ। ମାଦୀ-ପାରସୀ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ହେଉଛି ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାର ଦୁଇଟି ଶିଙ୍ଗ ଅଛି, ଯାହା ରିପବ୍ଲିକାନିଜ୍ମ ଓ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟିଜ୍ମକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଦାରିୟୁସ୍ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାର ରିପବ୍ଲିକାନ୍ ଶିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଏବଂ କୋରେଶ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟିଜ୍ମର ଶିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଯେପରି କୋରେଶ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଯେରୁଶାଲେମ ଓ ମନ୍ଦିରକୁ ପୁନଃନିର୍ମାଣ କରିବା ପାଇଁ ମୁକ୍ତ କରିବାର ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସେପରି ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା ସେହି ଭୂମି ଥିଲା ଯାହାକି ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବାବିଲୋନର ବନ୍ଦୀତ୍ୱରୁ ବନ୍ଦୀମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଉତ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେପରି ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମିତ ହୋଇପାରେ, ଯାହାର ଭିତ୍ତି ମିଲେରାଇଟମାନେ ପକାଇଥିଲେ। ବାବିଲୋନର ପ୍ରାକୃତିକ ବନ୍ଦୀତ୍ୱ ସତରି ବର୍ଷ ଥିବାଦ୍ୱାରା ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବାବିଲୋନରେ ବାରଶେ ଷାଷ୍ଠି ବର୍ଷର ବନ୍ଦୀତ୍ୱର ପ୍ରତିରୂପ ହୋଇଥିଲା। ନବୂଖଦ୍ନେଜରଙ୍କ ପ୍ରତିମାରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା ରୂପାର କାନ୍ଧଦ୍ୱୟ ଅଟେ।
ପିତଳର ତୃତୀୟ ରାଜ୍ୟ ହେଉଛି ଗ୍ରୀସ, ଯାହା ଏକ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସେହି ରାଜ୍ୟ ହେଉଛି ଜାତିସଂଘ, ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ସତରହ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସେହି ରାଜ୍ୟ ଥିଲା, ଯାହା 1798 ମସିହାରେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସି ନଥିଲା। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ସତରହର ଦଶ ରାଜା ସେମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟକୁ ସାତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଷ୍ଟମ ରାଜ୍ୟ, ଅର୍ଥାତ୍ ପାପାସୀଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ ସମ୍ମତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ଏହି ସମ୍ମତି କରନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ କାରଣ ଜଗତ “ଚାରି ପବନ” ଦ୍ୱାରା, ଅର୍ଥାତ୍ ଇସ୍ଲାମ ଦ୍ୱାରା, ଧ୍ୱଂସ ହେଉଛି; ଏହି “ଚାରି ପବନ” ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାର ସମୟରେ ମୁକ୍ତ କରାଯାଏ, ଯାହା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଝରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରେ।
ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନର ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ଦେବତା ତାଙ୍କର ଜନମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ପତାକାସ୍ୱରୂପେ ଉତ୍ତୋଳନ କରି ବାବିଲୋନରୁ ଦେବତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ବାହାରକୁ ଡାକନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ତାଙ୍କର “ମହିମା”ର ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦର ଶିଙ୍ଗଟି ଶେଷରେ ଉପରକୁ ଆସେ ଏବଂ ମେଦୋ-ପର୍ସିଆର ଦୁଇ ଶିଙ୍ଗ ସହ ସମନ୍ୱୟରେ ପ୍ରଥମଟିଠାରୁ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ ହୁଏ। ଏକଥର ସଂଯୁକ୍ତ ରାଷ୍ଟ୍ର ସମଗ୍ର ଜଗତର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପାପାସୀଙ୍କ ହସ୍ତରେ ସମର୍ପଣ କରିବାକୁ ସମ୍ମତ ହେଲେ, ଇସ୍ଲାମର ଚାରି ପବନ ମୁକ୍ତ କରାଯାଏ, ଏବଂ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ରାଜ୍ୟ ସେହି ଯୁଦ୍ଧ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଏ, ଯାହା ଗ୍ରୀସର ପ୍ରଥମ ଶିଙ୍ଗ ଭଙ୍ଗିଯାଇ ଚାରିଟି ଶିଙ୍ଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ପରେ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲା।
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତିମାଟି ଲୋହର ପାଦ (ରାଜନୈତିକ ଶାସନକଳା), କାଦାମାଟିର ପାଦ (ଚର୍ଚ୍ଚଶାସନକଳା), ଏବଂ ଦଶଟି ପାଦାଙ୍ଗୁଠି (ଦଶ ରାଜା) ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ, ସେତେବେଳେ ହାତର ସହାୟତା ବିନା ପର୍ବତରୁ କାଟାଯାଇଥିବା ସେହି ପଥରଟି ପ୍ରତିମାର ପାଦକୁ ଆଘାତ କରେ। ମିଲେରାଇଟମାନେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ପ୍ରତିମା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସଠିକ୍ ଥିଲେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସରେ ସେମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିସ୍ଥାନରୁ ସଠିକ୍ ହେବା ସମ୍ଭବ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଆଲଫା ଏବଂ ଓମେଗା ସଦା ଆରମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଶେଷକୁ ଦର୍ଶାନ୍ତି, ଏବଂ ନେବୁଖଦ୍ନେଜରଙ୍କ ପ୍ରତିମାର ଚାରିଟି ରାଜ୍ୟ ଚାରିଟି ସାକ୍ଷାତ୍ ରାଜ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେମାନେ ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ସେମାନଙ୍କ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ସମପ୍ରତିରୂପମାନଙ୍କର ଆଦର୍ଶରୂପ ଅଟନ୍ତି।
ଇତିହାସର ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ରୋମ ଅଷ୍ଟମ ଭାବେ ଉଦିତ ହୁଏ ଏବଂ ସେ ସପ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଟେ। ଦାନିଏଲ ସାତରେ ରୋମ ଅଷ୍ଟମ ଭାବେ ଉଦିତ ହୁଏ ଏବଂ ସେ ସପ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଟେ। ଦାନିଏଲ ଆଠରେ ରୋମ ଅଷ୍ଟମ ଭାବେ ଉଦିତ ହୁଏ ଏବଂ ସେ ସପ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଟେ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ସତରରେ ରୋମ ଅଷ୍ଟମ ଭାବେ ଉଦିତ ହୁଏ ଏବଂ ସେ ସପ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଟେ। ଦାନିଏଲ ଦୁଇରେ, ଯାହା ବାଇବେଲ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଆଧୁନିକ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ରୋମ ଅଷ୍ଟମ ଭାବେ ଉଦିତ ହୁଏ ଏବଂ ସେ ସପ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଟେ। ବାଇବେଲ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରଥମ (ଆଲଫା) ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଶେଷ (ଓମେଗା)କୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ।
“ଆମେ ଏମିତି ଏକ ସମୟକୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟଟି ସେହି ପ୍ରତିମାର ପାଦଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଲୋହା କାଦାମାଟି ସହ ମିଶିଥିଲା। ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଏକ ପ୍ରଜା ଅଛନ୍ତି, ଏକ ଚୟିତ ପ୍ରଜା, ଯାହାଙ୍କର ବିବେକ ପବିତ୍ରୀକୃତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, ଏବଂ ଯେମାନେ ଭିତ୍ତିର ଉପରେ କାଠ, ଘାସ, ଓ ଠୁଷ ରଖି ଅପବିତ୍ର ହୋଇଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣ ଦେଖିବେ ଯେ ଆମ ଆସ୍ଥାର ବିଶିଷ୍ଟ ପରିଚୟ ହେଉଛି ସପ୍ତମ-ଦିନର ବିଶ୍ରାମଦିନ। ଯଦି ଶାସନ ଈଶ୍ୱର ଯେପରି ଆଜ୍ଞା ଦେଇଛନ୍ତି ସେପରି ବିଶ୍ରାମଦିନକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥାନ୍ତା, ତେବେ ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଅଟଳ ରହୁଥାନ୍ତା ଏବଂ ସନ୍ତମାନଙ୍କୁ ଏକଥର ଅର୍ପିତ ହୋଇଥିବା ଆସ୍ଥାର ପକ୍ଷରକ୍ଷାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଉଥାନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ରାଜନେତାମାନେ ମିଥ୍ୟା ବିଶ୍ରାମଦିନକୁ ସମର୍ଥନ କରିବେ, ଏବଂ ନିଜମାନଙ୍କ ଧାର୍ମିକ ବିଶ୍ୱାସକୁ ପାପାସିଙ୍କ ଏହି ସନ୍ତାନର ପାଳନ ସହ ମିଶାଇଦେବେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଯେଉଁ ବିଶ୍ରାମଦିନକୁ ପବିତ୍ର କରିଛନ୍ତି ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ସେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ରଭାବେ ପାଳନ କରିବାର୍ଥେ ପୃଥକ୍ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯାହା ତାଙ୍କ ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହଜାର ପିଢ଼ୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ଚିହ୍ନ, ତାହାରୁ ଉପରେ ଏହାକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିବେ। ଧର୍ମାଧିକାର ଓ ରାଜ୍ୟାଧିକାରର ମିଶ୍ରଣକୁ ଲୋହା ଓ କାଦାମାଟି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଛି। ଏହି ଏକତା ସମସ୍ତ କଳିସିଆମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଦୁର୍ବଳ କରୁଛି। ରାଜ୍ୟର ଶକ୍ତି ସହ କଳିସିଆକୁ ସୁସଜ୍ଜିତ କରିବା ଅଶୁଭ ପରିଣାମ ଆଣିବ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରାୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହନଶୀଳତାର ସୀମା ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ରାଜନୀତିରେ ନିବେଶ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ପାପାସି ସହ ଏକତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସମୟ ଆସିବ ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ନିଷ୍ଫଳ କରିଦେଇଥିବାମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିଜେଇ ଫେରିପଡ଼ିବ।” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗା ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ଦୁଇର ସଠିକ୍ ଅଗ୍ରଦୂତୀୟ ବୁଝାମଣାକୁ “ନୂତନ” କରିଦେଇଛନ୍ତି।
ଏବଂ ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସିଥିବା ଜଣେ କହିଲେ, ଦେଖ, ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ନୂତନ କରୁଛି। ଏବଂ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, ଲେଖ; କାରଣ ଏହି କଥାମାନେ ସତ୍ୟ ଓ ବିଶ୍ୱସ୍ତ। ଏବଂ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, ସମାପ୍ତ ହେଲା। ମୁଁ ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ। ଯେ ପିପାସିତ, ସେହି ଜଣକୁ ମୁଁ ଜୀବନଜଳର ଝରଣାରୁ ମାଗଣାରେ ଦେବି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 21:5, 6।