ଏଲିୟା - ସଂଖ୍ୟା ଏକ

ଦେଖ, ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେହି ମହାନ ଓ ଭୟାନକ ଦିନ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ଏଲିୟାହଙ୍କୁ ପଠାଇବି; ଏବଂ ସେ ପିତାମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି, ଓ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ସେମାନଙ୍କ ପିତାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଫେରାଇବେ; ନହେଲେ ମୁଁ ଆସି ପୃଥିବୀକୁ ଶାପଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିବି। ମଲାଖୀ ୪:୫, ୬।

ଏବଂ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ମହାନ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲି—ସାତ ଦୂତ, ଯେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସାତ ଶେଷ ମହାମାରୀ ଥିଲା; କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।

ଏବଂ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ସହିତ ମିଶ୍ରିତ କାଚର ଏକ ସମୁଦ୍ର; ଏବଂ ଯେମାନେ ପଶୁ ଉପରେ, ତାହାର ପ୍ରତିମା ଉପରେ, ତାହାର ଚିହ୍ନ ଉପରେ, ଏବଂ ତାହାର ନାମର ସଂଖ୍ୟା ଉପରେ ବିଜୟୀ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ କାଚର ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେଖିଲି, ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବୀଣା ଥିଲା। ଏବଂ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦାସ ମୋଶାଙ୍କର ଗୀତ ଓ ମେଷଶାବକଙ୍କର ଗୀତ ଗାଇ କହୁଥିଲେ, ହେ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର, ତୁମ୍ଭର କାର୍ଯ୍ୟମାନ ମହାନ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ; ହେ ସନ୍ତମାନଙ୍କର ରାଜା, ତୁମ୍ଭର ପଥମାନ ନ୍ୟାୟସଂଗତ ଓ ସତ୍ୟ। ହେ ପ୍ରଭୁ, କିଏ ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଭୟ ନ କରିବ ଏବଂ ତୁମ୍ଭର ନାମକୁ ଗୌରବ ନ ଦେବ? କାରଣ କେବଳ ତୁମ୍ଭେଇ ପବିତ୍ର; କାରଣ ସମସ୍ତ ଜାତି ଆସି ତୁମ୍ଭର ସମ୍ମୁଖରେ ଉପାସନା କରିବେ; କାରଣ ତୁମ୍ଭର ବିଚାରମାନ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଅଛି।

ଏହା ପରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଏବଂ ଦେଖ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ସାକ୍ଷ୍ୟର ତମ୍ବୁର ମନ୍ଦିର ଖୋଲାଗଲା; ଏବଂ ସେହି ମନ୍ଦିରରୁ ସାତଜଣ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତ ବାହାରିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସାତଟି ମହାମାରୀ ଥିଲା; ସେମାନେ ପବିତ୍ର ଓ ଧଳା ଶଣବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଛାତି ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଟିବନ୍ଧରେ ବନ୍ଧା ଥିଲା। ଏବଂ ଚାରିଜଣ ପ୍ରାଣୀମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ସେହି ସାତଜଣ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କୁ ସାତଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଦେଲେ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ଯୁଗାନୁଯୁଗ ଜୀବନ୍ତ ଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଏବଂ ମନ୍ଦିର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମାରୁ ଓ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରୁ ଧୂଆଁରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା; ଏବଂ ସେହି ସାତଜଣ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସାତଟି ମହାମାରୀ ସମାପ୍ତ ନ ହେଉଅ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 15:1–8।

କାରଣ ପ୍ରଭୁ ପେରାଜିମ ପର୍ବତରେ ଯେପରି ଉଠିଥିଲେ, ସେପରି ଉଠିବେ; ଗିବିଓନ ଉପତ୍ୟକାରେ ଯେପରି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେପରି ସେ କ୍ରୋଧିତ ହେବେ; ଯେହେତୁ ସେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ, ତାହାର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ, ସମ୍ପାଦନ କରିବେ; ଏବଂ ନିଜ କର୍ମ, ତାହାର ଅଦ୍ଭୁତ କର୍ମ, ସଫଳ କରିବେ। ଏହେତୁ ଏବେ ତୁମେ ଉପହାସକ ହେଅନି, ନହେଲେ ତୁମମାନଙ୍କର ବନ୍ଧନ ଆହୁରି ଦୃଢ଼ ହେବ; କାରଣ ମୁଁ ସେନାବାହିନୀମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଉପରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିନାଶର ସମ୍ବାଦ ଶୁଣିଛି। ଯିଶାୟ 28:21, 22.

“ବିଦେଶୀ ଜାତିମାନେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଉଦାହରଣକୁ ଅନୁସରଣ କରିବେ। ସେ ଯଦିଓ ଅଗ୍ରଣୀ ଭାବେ ପଦକ୍ଷେପ ନିଏ, ତଥାପି ସେହି ଏକେ ସଙ୍କଟ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳରେ ଥିବା ଆମ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆସିବ।” Testimonies, volume 6, 395.

“ଧାର୍ମିକ ସ୍ୱାଧୀନତାର ଦେଶ ଆମେରିକା ଯେତେବେଳେ ବିବେକକୁ ବାଧ୍ୟ କରିବାରେ ଏବଂ ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ମିଥ୍ୟା ସବ୍ବାଥକୁ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିବାରେ ପାପାସୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେବ, ସେତେବେଳେ ପୃଥିବୀର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେଶର ଲୋକମାନେ ତାହାର ଉଦାହରଣକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ପାଇଁ ନେତୃତ୍ୱ ପାଇବେ।” Testimonies, volume 6, 18.

“ଏକ ସମୟ ଆସୁଛି ଯେତେବେଳେ ଆମ ଦେଶରେ ବିଶେଷ ଅର୍ଥରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଅବମାନ୍ୟ କରାଯିବ। ଆମ ଜାତିର ଶାସକମାନେ ବିଧାନମୂଳକ ଆଇନ ପ୍ରଣୟନ ଦ୍ୱାରା ରବିବାର ଆଇନକୁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରିବେ, ଏବଂ ଏପରିଭାବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ମହା ସଙ୍କଟରେ ପତିତ ହେବେ। ଯେତେବେଳେ ଆମ ଜାତି ତାହାର ବିଧାନ ପରିଷଦମାନଙ୍କରେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଧାର୍ମିକ ସୁବିଧାସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବିଷୟରେ ସେମାନଙ୍କର ବିବେକକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିବା ପାଇଁ ଆଇନ ପ୍ରଣୟନ କରିବ, ରବିବାର ପାଳନକୁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରିବ, ଏବଂ ସପ୍ତମ-ଦିନର ସବ୍ବାଥ ପାଳନ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଦମନକାରୀ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରିବ, ସେତେବେଳେ ଆମ ଦେଶରେ ସମସ୍ତ ବ୍ୟବହାରିକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଅବମାନ୍ୟ କରାଯିବ; ଏବଂ ଜାତୀୟ ଧର୍ମତ୍ୟାଗର ପରେ ଜାତୀୟ ବିନାଶ ଆସିବ।” Review and Herald, December 18, 1888.

“ଯେମାନେ ତାଙ୍କର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରିବା ଓ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡ ଆସିବ। ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ସହିଷ୍ଣୁତା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅଧର୍ମରେ ସାହସୀ କରେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ତଥାପି ନିଶ୍ଚିତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର, କାରଣ ତାହା ଦୀର୍ଘକାଳ ବିଳମ୍ବିତ ହୋଇଛି। ‘କାରଣ ସଦାପ୍ରଭୁ ପରାଜୀମ ପର୍ବତରେ ଯେପରି ଉଠିଥିଲେ, ସେପରି ଉଠିବେ; ଗିବିଓନ ଉପତ୍ୟକାରେ ଯେପରି କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ, ସେପରି କ୍ରୁଦ୍ଧ ହେବେ; ଯେହେତୁ ସେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ, ସମ୍ପାଦନ କରିବେ, ଏବଂ ନିଜ କ୍ରିୟା, ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କ୍ରିୟା, ସଫଳ କରିବେ।’ ଯିଶାଇୟ 28:21। ଆମର କୃପାମୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ଦଣ୍ଡଦାନର କାର୍ଯ୍ୟ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ। ‘ପ୍ରଭୁ ସଦାପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି, ମୋର ଜୀବନର ଶପଥ, ଦୁଷ୍ଟର ମୃତ୍ୟୁରେ ମୋର କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ।’ ଯିହିଜ୍କେଲ 33:11। ସଦାପ୍ରଭୁ ‘ଦୟାଳୁ ଓ କୃପାଳୁ, କ୍ରୋଧରେ ଧୀର, ଏବଂ ମଙ୍ଗଳ ଓ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରଚୁର, … ଅପରାଧ, ଅଧର୍ମ ଓ ପାପ କ୍ଷମାକାରୀ।’ ତଥାପି ସେ ‘ଦୋଷୀକୁ କୌଣସି ପ୍ରକାରରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଘୋଷଣା କରିବେ ନାହିଁ।’ ‘ସଦାପ୍ରଭୁ କ୍ରୋଧ କରିବାରେ ଧୀର, ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ ମହାନ, ଏବଂ ସେ ଦୁଷ୍ଟକୁ କେବେମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଘୋଷଣା କରିବେ ନାହିଁ।’ ଯାତ୍ରାପୁସ୍ତକ 34:6, 7; ନାହୂମ 1:3। ଧାର୍ମିକତାରେ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ତାଙ୍କର ପଦଦଳିତ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଅଧିକାରକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିବେ। ଅଧର୍ମୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷାରତ ପ୍ରତିଦଣ୍ଡର କଠୋରତା, ନ୍ୟାୟ ପାଳନ କରିବା ପ୍ରତି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅନିଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ଅନୁମାନ କରାଯାଇପାରେ। ଯେ ଜାତିକୁ ସେ ଦୀର୍ଘକାଳ ସହିଥାନ୍ତି, ଏବଂ ଯାହାକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗଣନାରେ ତାହାର ଅଧର୍ମର ପରିମାଣ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ପ୍ରହାର କରିବେ ନାହିଁ, ସେହି ଜାତି ଶେଷରେ କୃପାମିଶ୍ରଣହୀନ କ୍ରୋଧପାତ୍ର ପାନ କରିବ।”

“ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟସ୍ଥତା ବନ୍ଦ କରିବେ, ସେତେବେଳେ ପଶୁ ଓ ତାହାର ପ୍ରତିମାକୁ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଏବଂ ତାହାର ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଘୋଷିତ ଅମିଶ୍ରିତ କ୍ରୋଧ (ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 14:9, 10) ଢାଳାଯିବ। ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱର ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ମିଶର ଉପରେ ଆସିଥିବା ମହାମାରୀଗୁଡ଼ିକ ସ୍ୱଭାବରେ ସେହି ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର ଓ ବ୍ୟାପକ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡମାନଙ୍କ ସହିତ ସଦୃଶ ଥିଲା, ଯେଗୁଡ଼ିକ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନଙ୍କ ଅନ୍ତିମ ଉଦ୍ଧାର ପୂର୍ବରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉପରେ ପଡ଼ିବ। ସେହି ଭୟାବହ ଦଣ୍ଡମାନଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ପ୍ରକାଶକ କହୁଛନ୍ତି: ‘ଯେମାନଙ୍କର ପଶୁର ଚିହ୍ନ ଥିଲା ଏବଂ ଯେମାନେ ତାହାର ପ୍ରତିମାକୁ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ଦୁର୍ଗନ୍ଧମୟ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବେଦନାଦାୟକ ଘାଏ ହେଲା।’ ସମୁଦ୍ର ‘ମୃତ ମନୁଷ୍ୟର ରକ୍ତ ସଦୃଶ ହୋଇଗଲା; ଏବଂ ସମୁଦ୍ରରେ ଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବାତ୍ମା ମରିଗଲା।’ ଏବଂ ‘ନଦୀମାନେ ଓ ଜଳସ୍ରୋତଗୁଡ଼ିକ … ରକ୍ତ ହୋଇଗଲା।’ ଏହି ପ୍ରହାରମାନେ ଯେତେ ଭୟାବହ ହେଉନାହୁଁ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନ୍ୟାୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ସିଦ୍ଧ ହୁଏ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୂତ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି: ‘ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଧର୍ମମୟ, … କାରଣ ତୁମେ ଏପରି ବିଚାର କରିଛ। ସେମାନେ ପବିତ୍ରମାନଙ୍କ ଓ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କର ରକ୍ତ ପାତ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ପିବା ପାଇଁ ରକ୍ତ ଦେଇଛ; କାରଣ ସେମାନେ ଏହାର ଯୋଗ୍ୟ।’ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 16:2–6। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡକୁ ନିୟୋଜିତ କରି, ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କ ରକ୍ତଦୋଷକୁ ସେହିପରି ସତ୍ୟରେ ଆର୍ଜନ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ସେହି ରକ୍ତ ସେମାନଙ୍କ ନିଜ ହାତରେ ପାତ ହୋଇଥାନ୍ତା। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତାଙ୍କ ସମୟର ଯିହୁଦୀମାନଙ୍କୁ ହାବେଲର ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପାତ ହୋଇଥିବା ରକ୍ତର ଦୋଷୀ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ; କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ମନେ ସେହି ଏକେ ଆତ୍ମା ଥିଲା ଏବଂ ସେମାନେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସେହି ଏକେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।”

“ତାହା ପରେ ଯେ ମହାମାରୀ ଆସେ, ସେଥିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ‘ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିଦ୍ୱାରା ଦହିବାକୁ’ ଶକ୍ତି ଦିଆଯାଏ। ‘ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତାପରେ ଦହିତ ହେଲେ।’ ପଦ 8, 9। ଏହି ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ ପୃଥିବୀର ଅବସ୍ଥାକୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନେ ଏପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି: ‘ଦେଶ ଶୋକ କରୁଅଛି; … କାରଣ କ୍ଷେତ୍ରର ଫସଲ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି…. କ୍ଷେତ୍ରର ସମସ୍ତ ବୃକ୍ଷ ଶୁଖିଯାଇଛି; କାରଣ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରମାନଙ୍କଠାରୁ ଆନନ୍ଦ ଶୁଖିଯାଇଛି।’ ‘ବିଆ ନିଜ ଢେକୁଳିମାନଙ୍କ ତଳେ ପଚିଯାଇଛି, ଭଣ୍ଡାରଗୃହମାନେ ଉଜାଡ଼ ପଡ଼ିଛି…. ପଶୁମାନେ କିପରି କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଛନ୍ତି! ଗୋଧନର ପାଳମାନେ ବିବ୍ରତ ହେଉଛନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଚରଣଭୂମି ନାହିଁ…. ଜଳର ନଦୀମାନେ ଶୁଖିଯାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଅରଣ୍ୟର ଚରାଗାହମାନଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଇଛି।’ ‘ସେହି ଦିନରେ ମନ୍ଦିରର ଗୀତମାନେ ବିଲାପଧ୍ୱନି ହେବେ, ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର ଏହା କହୁଛନ୍ତି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ଅନେକ ମୃତଦେହ ଥିବେ; ସେମାନେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନୀରବତାରେ ବାହାରକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେବେ।’ ଯୋଏଲ 1:10–12, 17–20; ଆମୋଷ 8:3।”

“ଏହି ମହାମାରୀମାନେ ସାର୍ବଭୌମ ନୁହେଁ, ନଚେତ ପୃଥିବୀର ନିବାସୀମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ନିର୍ମୂଳ ହୋଇଯାଉଥାନ୍ତେ। ତଥାପି ସେଗୁଡ଼ିକ ମରଣଶୀଳମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଣାଯାଇଥିବା ସବୁଠାରୁ ଭୟାବହ ଦଣ୍ଡ ହେବ। ଅନୁଗ୍ରହର ସମୟ ସମାପ୍ତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତ ବିଚାର ଦୟା ସହିତ ମିଶ୍ରିତ ଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ନିବେଦନଶୀଳ ରକ୍ତ ପାପୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦୋଷର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିମାଣ ଗ୍ରହଣ କରିବାରୁ ଆବୃତ କରିରଖିଛି; କିନ୍ତୁ ଶେଷ ବିଚାରରେ, କ୍ରୋଧ ଦୟାର କୌଣସି ମିଶ୍ରଣ ବିନା ଉଣ୍ଡାଳି ଦିଆଯାଏ।”

“ସେହି ଦିନରେ, ଯେମାନେ ଏତେ ଦିନ ଧରି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କୃପାର ଆଶ୍ରୟକୁ ଅବହେଳା କରିଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଭିଡ଼ ସେହି ଆଶ୍ରୟକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରିବେ। ‘ଦେଖ, ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଆସୁଛି, ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର କହନ୍ତି, ଯେ ମୁଁ ଦେଶରେ ଏକ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ପଠାଇବି; ତାହା ରୁଟିର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ପାଣିର ତୃଷ୍ଣା ନୁହେଁ, ବରଂ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣିବାର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ; ଏବଂ ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରରୁ ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଓ ଉତ୍ତରଦିଗରୁ ପୂର୍ବଦିଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭ୍ରମଣ କରିବେ; ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଏପଟେ ସେପଟେ ଦୌଡ଼ିବେ, କିନ୍ତୁ ତାହା ପାଇବେ ନାହିଁ।’ ଆମୋଷ 8:11, 12।” The Great Controversy, 627–629.

ଏବଂ ସେହି ଦିନେ ମୁଁ ଗୋଶେନ ଦେଶକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ମୋର ଲୋକମାନେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି, ପୃଥକ୍ କରିଦେବି, ଯେପରି ସେଠାରେ ମାଛିମାନଙ୍କର କୌଣସି ଝୁଣ୍ଡ ରହିବ ନାହିଁ; ଯେପରି ତୁମେ ଜାଣିପାରିବ ଯେ ପୃଥିବୀର ମଧ୍ୟରେ ମୁଁହିଁ ସଦାପ୍ରଭୁ। ଯାତ୍ରାପୁସ୍ତକ 8:22.

“ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଯେପରିକି କାଟିଯାଉଛି, ସେପରିକି ଆହୁରି ଆହୁରି ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଛି ଯେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଚାରଗୁଡ଼ିକ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛି। ଅଗ୍ନି, ବନ୍ୟା ଓ ଭୂମିକମ୍ପ ଦ୍ୱାରା ସେ ଏହି ପୃଥିବୀର ବାସିନ୍ଦାମାନଙ୍କୁ ନିଜର ସନ୍ନିକଟ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ସତର୍କ କରୁଛନ୍ତି। ସେହି ସମୟ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହେଉଛି ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱର ଇତିହାସର ମହାସଙ୍କଟ ଉପସ୍ଥିତ ହେବ, ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶାସନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗତିବିଧି ତୀବ୍ର ଆଗ୍ରହ ଓ ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ଆଶଙ୍କା ସହିତ ନିରୀକ୍ଷଣ କରାଯିବ। ଶୀଘ୍ର କ୍ରମାନୁକ୍ରମରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଚାରଗୁଡ଼ିକ ଏକର ପରେ ଏକ ଅନୁସରଣ କରିବ—ଅଗ୍ନି, ବନ୍ୟା ଓ ଭୂମିକମ୍ପ, ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ଓ ରକ୍ତପାତ।”

“ହାୟ, ଯଦି ଲୋକମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ପରିଦର୍ଶନର ସମୟକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତେ! ଏହି ସମୟ ପାଇଁ ପରୀକ୍ଷାକାରୀ ସତ୍ୟକୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଣିନଥିବା ଅନେକ ଅଛନ୍ତି। ଏମିତି ଅନେକ ଅଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ସହିତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମା ପ୍ରୟାସରତ ଅଛନ୍ତି। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିନାଶକାରୀ ବିଚାରମାନଙ୍କର ସମୟ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୃପାର ସମୟ, ଯେମାନେ ସତ୍ୟ କଣ ତାହା ଶିଖିବାର କୌଣସି ସୁଯୋଗ ପାଇନଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ନେହଭାବରେ ଦେଖିବେ। ତାଙ୍କର କୃପାମୟ ହୃଦୟ ସ୍ପର୍ଶିତ ହୋଇଛି; ତାଙ୍କର ହାତ ଏଯାଏ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସାରିତ ଅଛି, ଯେତେବେଳେ ସେହିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିନଥିଲେ।”

“ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ସହିଷ୍ଣୁତାରେ ତାଙ୍କର କରୁଣା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ସେ ତାଙ୍କର ବିଚାରମାନଙ୍କୁ ରୋକି ରଖିଛନ୍ତି, ଏହି ସତର୍କବାର୍ତ୍ତାର ସନ୍ଦେଶ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ଘୋଷିତ ହେବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ଆହା, ଯଦି ଆମ ଲୋକମାନେ ପୃଥିବୀକୁ କରୁଣାର ଶେଷ ସନ୍ଦେଶ ଦେବା ପାଇଁ ନିଜମାନଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ତ୍ତିତ ଦାୟିତ୍ୱକୁ ଯେପରି ଅନୁଭବ କରିବା ଉଚିତ, ସେପରି ଅନୁଭବ କରନ୍ତାନ୍ତେ, ତେବେ କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଉଥାନ୍ତା!” Testimonies, volume 9, 97.

“ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ପବିତ୍ର ସବ୍ବାଥ ସତ୍ୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଇସ୍ରାଏଲ ଓ ଅବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୃଥକ୍କରଣର ପ୍ରାଚୀର ଅଟେ, ଏବଂ ହେବ; ଏବଂ ସବ୍ବାଥ ହେଉଛି ସେହି ମହାନ ପ୍ରଶ୍ନ, ଯାହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଅପେକ୍ଷାରତ ସନ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଏକତ୍ର କରିବା ପାଇଁ ଅଟେ। ଏବଂ ଯଦି କେହି ବିଶ୍ୱାସ କରି, ସବ୍ବାଥ ପାଳନ କରି, ତାହା ସହିତ ସଂଲଗ୍ନ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, ପରେ ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ଏବଂ ପବିତ୍ର ଆଜ୍ଞାକୁ ଭଙ୍ଗ କରେ, ତେବେ ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପବିତ୍ର ନଗରର ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେବେ, ଯେପରି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଉପର ସ୍ୱର୍ଗରେ ଶାସନ କରୁଥିବା ଜଣେ ଈଶ୍ୱର ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କିଛି ସନ୍ତାନ ଅଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ସବ୍ବାଥକୁ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି ଓ ପାଳନ କରୁନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଆଲୋକକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିନଥିଲେ। ଏବଂ କଷ୍ଟର ସମୟର ଆରମ୍ଭରେ, ଆମେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲୁ, ଯେବେ ଆମେ ଆଗକୁ ବାହାରି ସବ୍ବାଥକୁ ଅଧିକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଘୋଷଣା କଲୁ। ଏହାରେ ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ନାମମାତ୍ର ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ସବ୍ବାଥର ସତ୍ୟକୁ ଖଣ୍ଡନ କରିପାରୁନଥିଲେ। ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମନୋନୀତ ସମସ୍ତେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ ଯେ ସତ୍ୟ ଆମ ପାଖରେ ଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ବାହାରି ଆସି ଆମ ସହିତ ନିର୍ଯାତନା ସହିଲେ।” A Word to the Little Flock, 18, 19.

“1. ପୃଷ୍ଠା 33 ରେ ନିମ୍ନଲିଖିତ କଥା ଦିଆଯାଇଛି: ‘ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ପବିତ୍ର ସବ୍ବାଥ ପ୍ରକୃତରେ ଅଛି, ଏବଂ ରହିବ, ଦେବଙ୍କର ସତ୍ୟ ଇସ୍ରାଏଲ ଓ ଅବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଚ୍ଛେଦର ପ୍ରାଚୀର; ଏବଂ ସବ୍ବାଥ ହେଉଛି ସେହି ମହାନ ପ୍ରଶ୍ନ, ଯାହା ଦେବଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ପ୍ରତୀକ୍ଷାରତ ସନ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଏକତ୍ର କରିବା ପାଇଁ ଅଛି। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ଦେବଙ୍କର ସେହିପରି ସନ୍ତାନମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ସବ୍ବାଥକୁ ନ ଦେଖନ୍ତି, ନ ପାଳନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଆଲୋକକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିନାହାନ୍ତି। ଏବଂ କଷ୍ଟକାଳର ଆରମ୍ଭରେ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ବାହାରି ଯାଇ ସବ୍ବାଥକୁ ଅଧିକ ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଘୋଷଣା କରୁଥିଲୁ, ସେତେବେଳେ ଆମେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲୁ।’”

“ଏହି ଦର୍ଶନ 1847 ମସିହାରେ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ ସବ୍ବଥ ପାଳନ କରୁଥିବା ଆଡଭେଣ୍ଟ ଭାଇମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଳ୍ପ ଥିଲେ; ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟ କେବଳ କିଛି ଜଣେ ମାତ୍ର ଏହା ଧାରଣା କରୁଥିଲେ ଯେ, ଏହାର ପାଳନ ଏପରି ପ୍ରୟାପ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱର ବିଷୟ ଯେ, ଏହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଓ ଅବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ରେଖା ଆଙ୍କି ଦେବ। ବର୍ତ୍ତମାନ ସେହି ଦର୍ଶନର ପୂରଣ ଦେଖାଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ‘ସେହି ସଙ୍କଟକାଳର ଆରମ୍ଭ’ ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିବା କଥାଟି, ଯେତେବେଳେ ବିପତ୍ତିମାନେ ଢାଳାଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ ହେବ ସେହି ସମୟକୁ ସୂଚିତ କରେ ନାହିଁ; ବରଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ଢାଳାଯିବାର ଠିକ ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ଏକ ସ୍ଵଳ୍ପ ଅବଧିକୁ ସୂଚିତ କରେ, ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନରେ ଅଛନ୍ତି। ସେହି ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ଉଦ୍ଧାରର କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ପଥରେ ରହିବ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ସଙ୍କଟ ଆସୁଥିବ; ଜାତିମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେବେ, ତଥାପି ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବାଧା ଦେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନ ଯିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ସଂୟମରେ ରଖାଯିବେ। ସେହି ସମୟରେ ‘ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା,’ କିମ୍ବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସନ୍ନିଧିରୁ ଆସୁଥିବା ସତେଜତା, ଆସିବ, ଯାହା ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରକୁ ଶକ୍ତି ଦେବ, ଏବଂ ସାତଟି ଶେଷ ବିପତ୍ତି ଢାଳାଯିବାବେଳେ ଯେ ସମୟ ଆସିବ, ସେହି ଅବଧିରେ ସ୍ଥିର ରହିବା ପାଇଁ ପବିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବ।” Early Writings, 85.

ତାହାପରେ ସଦାପ୍ରଭୁ ମୋଶାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏବେ ତୁମେ ଦେଖିବ ଯେ ମୁଁ ଫେରାଉନଙ୍କ ପ୍ରତି କ’ଣ କରିବି; କାରଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତଦ୍ୱାରା ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଯିବାକୁ ଦେବ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତଦ୍ୱାରା ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଦେଶରୁ ଖେଦାଇ ଦେବ।”

ଏବଂ ଈଶ୍ୱର ମୋଶାଙ୍କୁ କହିଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ମୁଁ ସଦାପ୍ରଭୁ; ଏବଂ ମୁଁ ଆବ୍ରାହାମଙ୍କୁ, ଇସ୍‌ହାକଙ୍କୁ ଓ ଯାକୁବଙ୍କୁ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ଈଶ୍ୱର ନାମରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲି, କିନ୍ତୁ ମୋର ନାମ ଯିହୋବା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପରିଚିତ ହୋଇନଥିଲି।

ଏବଂ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ସହ ମୋର ଚୁକ୍ତିକୁ ସ୍ଥିର କରିଅଛି, ସେମାନଙ୍କୁ କାନାନ ଦେଶ, ଅର୍ଥାତ୍ ସେମାନଙ୍କ ପରଦେଶବାସର ଦେଶ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ପରବାସୀ ଥିଲେ, ଦେବା ପାଇଁ। ଏବଂ ଯେ ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ମିସରୀୟମାନେ ଦାସତ୍ୱରେ ରଖିଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ କରୁଣ କ୍ରନ୍ଦନ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିଅଛି; ଏବଂ ମୁଁ ମୋର ଚୁକ୍ତିକୁ ସ୍ମରଣ କରିଅଛି। ତେଣୁ ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ କହ, ମୁଁ ସଦାପ୍ରଭୁ; ଏବଂ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ମିସରୀୟମାନଙ୍କ ଭାର ତଳୁ ବାହାର କରି ଆଣିବି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଦାସତ୍ୱରୁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବି, ଏବଂ ପ୍ରସାରିତ ବାହୁ ଓ ମହା ବିଚାରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବି; ଏବଂ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ମୋର ନିଜ ପ୍ରଜାରୂପେ ଗ୍ରହଣ କରିବି, ଏବଂ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱର ହେବି; ଏବଂ ତୁମ୍ଭେ ଜାଣିବ ଯେ ମୁଁ ସଦାପ୍ରଭୁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପରମେଶ୍ୱର, ଯିଏ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ମିସରୀୟମାନଙ୍କ ଭାର ତଳୁ ବାହାର କରି ଆଣୁଅଛି। ଏବଂ ଯେ ଦେଶ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କୁ, ଇସାହାକଙ୍କୁ ଓ ଯାକୁବଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ ମୁଁ ଶପଥ କରିଥିଲି, ସେହି ଦେଶକୁ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଭୋଗାଧିକାରରୂପେ ଦେବି: ମୁଁ ସଦାପ୍ରଭୁ।

ମୋଶା ଏପରିଭାବେ ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ କହିଲେ; କିନ୍ତୁ ମନର ବ୍ୟଥା ଓ କଠୋର ଦାସତ୍ୱର କାରଣରୁ ସେମାନେ ମୋଶାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ। ଯାତ୍ରାପୁସ୍ତକ 6:1–9.

“ଏହି ପୃଥିବୀର ଇତିହାସର ଅନ୍ତିମ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାପାଳକ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ନିୟମ ପୁନର୍ନବୀକୃତ ହେବାକୁ ଅଛି।” Review and Herald, February 26, 1914.

“ମାଥିଉ 25ର ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଲୋକମାନଙ୍କର ଅନୁଭବକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ।” The Great Controversy, 393.

“ମୋତେ ପ୍ରାୟତଃ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ପ୍ରତି ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ, ଯାହାମଧ୍ୟରୁ ପାଞ୍ଚଜଣ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ପାଞ୍ଚଜଣ ମୂର୍ଖ। ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ ପୂରଣ ହୋଇଛି ଏବଂ ହେବ, କାରଣ ଏହାର ଏହି ସମୟ ପାଇଁ ଏକ ବିଶେଷ ପ୍ରୟୋଗ ଅଛି, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ପରି, ଏହା ପୂରଣ ହୋଇଛି ଏବଂ ସମୟର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ରହିବ।” Review and Herald, August 19, 1890.

“ପୁଣି, ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତଗୁଡ଼ିକ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛି ଯେ ବିଚାର ପରେ କୌଣସି ପରୀକ୍ଷାକାଳ ରହିବ ନାହିଁ। ସୁସମାଚାରର କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହେଲେ, ତାହା ପରେ ସତ୍କର୍ମୀ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ପୃଥକ୍କରଣ ଘଟେ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ରେଣୀର ଭାଗ୍ୟ ସଦାକାଳ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଯାଏ।” Christ’s Object Lessons, 123.

“ମୂର୍ଖ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ କଳିସିଆର ଅବସ୍ଥାକୁ ଲାଓଦିକିଆର ଅବସ୍ଥା ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଇଛି।” Review and Herald, August 19, 1890.

ଫିଲାଦେଲଫିୟାର ସଭାର ଦୂତଙ୍କୁ ଲେଖ; ଏହି କଥା ସେହିଜଣ କହୁଛନ୍ତି, ଯିଏ ପବିତ୍ର, ଯିଏ ସତ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଦାଉଦଙ୍କ ଚାବି ଅଛି, ଯିଏ ଖୋଲନ୍ତି, ଏବଂ କୌଣସି ମଣିଷ ବନ୍ଦ କରିପାରେ ନାହିଁ; ଏବଂ ବନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଏବଂ କୌଣସି ମଣିଷ ଖୋଲିପାରେ ନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣେ; ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଗୋଟିଏ ଖୋଲା ଦ୍ୱାର ରଖିଛି, ଏବଂ କୌଣସି ମଣିଷ ତାହାକୁ ବନ୍ଦ କରିପାରିବ ନାହିଁ; କାରଣ ତୁମର ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତି ଅଛି, ତଥାପି ତୁମେ ମୋର ବାକ୍ୟ ପାଳନ କରିଛ, ଏବଂ ମୋର ନାମକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିନାହାଁ।

ଦେଖ, ଯେମାନେ ନିଜଙ୍କୁ ଯିହୂଦୀ ବୋଲି କହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଯିହୂଦୀ ନୁହନ୍ତି, ବରଂ ମିଥ୍ୟା କହନ୍ତି, ଶୟତାନଙ୍କ ସମାଜଗୃହର ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଏପରି କରିବି ଯେ ସେମାନେ ଆସି ତୁମ ପାଦପଦ୍ମ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରଣାମ କରିବେ, ଏବଂ ଜାଣିବେ ଯେ ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରେମ କରିଅଛି। ଯେହେତୁ ତୁମେ ମୋର ଧୈର୍ଯ୍ୟର ବାକ୍ୟକୁ ପାଳନ କରିଅଛ, ସେହିହେତୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସେହି ପରୀକ୍ଷାର ସମୟରୁ ରକ୍ଷା କରିବି, ଯାହା ପୃଥିବୀରେ ବସୋବାସ କରୁଥିବାମାନଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସମଗ୍ର ଜଗତ ଉପରେ ଆସିବ।

ଦେଖ, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଆସୁଛି; ତୁମ ପାଖରେ ଯାହା ଅଛି, ତାହା ଦୃଢ଼ଭାବେ ଧରି ରଖ, ଯେପରି କେହି ତୁମର ମୁକୁଟ ଛିନି ନେବାକୁ ନ ପାରେ। ଯେ ଜୟ କରେ, ମୁଁ ତାହାକୁ ମୋର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଗୋଟିଏ ସ୍ତମ୍ଭ କରିଦେବି, ଏବଂ ସେ ଆଉ କେବେ ବାହାରକୁ ଯିବ ନାହିଁ; ଏବଂ ମୁଁ ତାହାର ଉପରେ ମୋର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମ, ଏବଂ ମୋର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନଗରର ନାମ, ଅର୍ଥାତ୍ ନୂତନ ଯିରୂଶାଲେମର ନାମ, ଯାହା ମୋର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖରୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରେ, ଲେଖିବି; ଏବଂ ମୁଁ ତାହାର ଉପରେ ମୋର ନୂତନ ନାମ ମଧ୍ୟ ଲେଖିବି। ଯାହାର କର୍ଣ୍ଣ ଅଛି, ସେ ଶୁଣୁ, ଆତ୍ମା ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କୁ କ’ଣ କହୁଛନ୍ତି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 3:7–13।

ଯେତେବେଳେ ଅବ୍ରାମଙ୍କ ବୟସ ନବେ ବର୍ଷ ଓ ନଅ ବର୍ଷ ହୋଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ଅବ୍ରାମଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ମୁଁ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ଈଶ୍ୱର; ମୋର ସମ୍ମୁଖରେ ଚାଲ, ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ହୁଅ। ଆଉ ମୁଁ ମୋର ଓ ତୋର ମଧ୍ୟରେ ମୋର ଚୁକ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିବି, ଏବଂ ତୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବହୁଳ କରିଦେବି। ତାହାପରେ ଅବ୍ରାମ ମୁହଁ ନମାଇ ପଡ଼ିଲେ; ଏବଂ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ସହ କଥା କହିଲେ, କହିଲେ, ମୋର ପକ୍ଷରୁ ଦେଖ, ମୋର ଚୁକ୍ତି ତୋ ସହିତ ଅଛି, ଏବଂ ତୁମେ ଅନେକ ଜାତିର ପିତା ହେବ। ତୋର ନାମ ଆଉ ଅବ୍ରାମ ବୋଲି କୁହାଯିବ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତୋର ନାମ ଅବ୍ରାହାମ ହେବ; କାରଣ ମୁଁ ତୋତେ ଅନେକ ଜାତିର ପିତା କରିଅଛି। ଆଦିପୁସ୍ତକ 17:1–5।

ତାହାପରେ ରାଜା ନେବୁଖଦ୍ନେଜ୍ଜର ବିସ୍ମିତ ହେଲେ, ଏବଂ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଉଠିଲେ; ସେ କଥା କହି ନିଜ ପରାମର୍ଶଦାତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆମେ କି ତିନିଜଣ ଲୋକଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଅଗ୍ନିର ମଧ୍ୟରେ ନ ଫିଙ୍ଗିଦେଇଥିଲୁ?” ସେମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ସତ୍ୟ।” ସେ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, “ଦେଖ, ମୁଁ ଚାରିଜଣ ଲୋକଙ୍କୁ ବନ୍ଧନମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଗ୍ନିର ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିବାକୁ ଦେଖୁଛି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର କିଛି ହାନି ହୋଇନାହିଁ; ଏବଂ ଚତୁର୍ଥଜଣଙ୍କ ଆକାର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର ସଦୃଶ।” ଦାନିଏଲ ୩:୨୪, ୨୫।

ତାହାପରେ ଫାରାଓ କହିଲେ, “ଦେଖ, ଦେଶର ଲୋକମାନେ ଏବେ ବହୁତ ଅଧିକ ହୋଇଛନ୍ତି, ଆଉ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ଭାରରୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଉଛ।” ସେହି ଦିନ ଫାରାଓ ଲୋକମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟାଧ୍ୟକ୍ଷମାନଙ୍କୁ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇ କହିଲେ, “ଆଗରୁ ଯେପରି ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଇଟ ତିଆରି ପାଇଁ ଖର ଦେଉଥିଲ, ଏପରେ ସେପରି ଆଉ ଦିଅ ନାହିଁ; ସେମାନେ ନିଜେ ଯାଇ ନିଜ ପାଇଁ ଖର ସଂଗ୍ରହ କରୁନ୍ତୁ। ଆଉ ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଯେତେ ଇଟ ତିଆରି କରୁଥିଲେ, ସେହି ପରିମାଣ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ରଖିବ; ସେଥିରୁ କିଛିମାତ୍ର କମାଇବ ନାହିଁ; କାରଣ ସେମାନେ ଅଲସ; ଏହି କାରଣରୁ ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କରି କହୁଛନ୍ତି, ‘ଆମେ ଯାଇ ଆମ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବଳି ଅର୍ପଣ କରିବା।’ ସେହିପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକ କାମ ଦିଆଯାଉ, ଯେଣେକି ସେମାନେ ତାହାରେ ପରିଶ୍ରମ କରୁନ୍ତୁ; ଆଉ ବୃଥା କଥାପ୍ରତି ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ନ ଦିଅନ୍ତୁ।” ତାହାପରେ ଲୋକମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟାଧ୍ୟକ୍ଷମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଅଧିକାରୀମାନେ ବାହାରିଯାଇ ଲୋକମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଫାରାଓ ଏପରି କହୁଛନ୍ତି, ‘ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଖର ଦେବି ନାହିଁ। ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଖର ପାଇପାରିବ, ସେଠାରୁ ଯାଇ ନିଜେ ଆଣ; ତଥାପି ତୁମମାନଙ୍କ କାମରୁ କିଛିମାତ୍ର କମିବ ନାହିଁ।’” ସେହିପରି ଲୋକମାନେ ଖରର ପରିବର୍ତ୍ତେ ନଡ଼ା ସଂଗ୍ରହ କରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ମିଶରଦେଶରେ ଛିତରାଇଗଲେ। ଆଉ କାର୍ଯ୍ୟାଧ୍ୟକ୍ଷମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ କରି କହୁଥିଲେ, “ଖର ଥିବା ସମୟରେ ଯେପରି କରୁଥିଲ, ସେପରି ତୁମମାନଙ୍କ ଦୈନିକ କାମ ପୂରଣ କର।” ଆଉ ଫାରାଓଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟାଧ୍ୟକ୍ଷମାନେ ଯେମାନଙ୍କୁ ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେହି ଅଧିକାରୀମାନେ ପିଟାଯାଇ ଏପରି ପଚାରାଯାଇଲେ, “ପୂର୍ବବତ୍ ଗତକାଲି ଓ ଆଜି ତୁମେ କାହିଁକି ଇଟ ତିଆରିର ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ପରିମାଣ ପୂରଣ କରିନାହାଁ?” ତାହାପରେ ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ଅଧିକାରୀମାନେ ଆସି ଫାରାଓଙ୍କ ନିକଟେ ଆର୍ତ୍ତନାଦ କରି କହିଲେ, “ତୁମେ ତୁମ ଦାସମାନଙ୍କ ସହ ଏପରି କାହିଁକି ବ୍ୟବହାର କରୁଛ? ତୁମ ଦାସମାନଙ୍କୁ ଖର ଦିଆଯାଉନାହିଁ, ତଥାପି ସେମାନେ ଆମକୁ କହୁଛନ୍ତି, ‘ଇଟ ତିଆରି କର।’ ଆଉ ଦେଖ, ତୁମ ଦାସମାନେ ପିଟାଯାଉଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଦୋଷ ତୁମ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କର।” କିନ୍ତୁ ସେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଅଲସ, ତୁମେ ଅଲସ; ସେହିହେତୁ ତୁମେ କହୁଛ, ‘ଆମେ ଯାଇ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବଳି ଅର୍ପଣ କରିବା।’ ଏହିପାଇଁ ଏବେ ଯାଇ କାମ କର; କାରଣ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଖର ଦିଆଯିବ ନାହିଁ, ତଥାପି ତୁମେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ପରିମାଣର ଇଟ ଦେବ।” ଆଉ ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ଅଧିକାରୀମାନେ ବୁଝିଲେ ଯେ ସେମାନେ ବିପଦଜନକ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, କାରଣ କୁହାଯାଇଥିଲା, “ତୁମମାନଙ୍କ ଦୈନିକ ଇଟର ସଂଖ୍ୟାରୁ କିଛିମାତ୍ର କମିବ ନାହିଁ।” ଯାତ୍ରା ୫:୫–୧୯।

ଏବଂ ଏମିତି ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ଆହାବ ଏଲିୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଆହାବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଇସ୍ରାଏଲକୁ ବିପଦେ ପକାଇଥିବା ଲୋକ ତୁମେ କି?” ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ବିପଦେ ପକାଇନାହିଁ; ବରଂ ତୁମେ ଓ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଘରାଣା, କାରଣ ତୁମେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିଛ, ଏବଂ ତୁମେ ବାଆଳମାନଙ୍କ ପଛେ ଚାଲିଛ।” 1 Kings 18:17, 18.

ଦେଖ, ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେହି ମହାନ ଓ ଭୟାନକ ଦିନ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ଏଲିୟାହଙ୍କୁ ପଠାଇବି; ଏବଂ ସେ ପିତାମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି, ଓ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ସେମାନଙ୍କ ପିତାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଫେରାଇବେ; ନହେଲେ ମୁଁ ଆସି ପୃଥିବୀକୁ ଶାପଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିବି। ମଲାଖୀ ୪:୫, ୬।

ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନଙ୍କର ଆତ୍ମାମାନେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଅଛନ୍ତି। କାରଣ ପରମେଶ୍ୱର ଅବ୍ୟବସ୍ଥାର କର୍ତ୍ତା ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଶାନ୍ତିର; ସନ୍ତମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡଳୀରେ ଯେପରି। 1 କରିନ୍ଥୀୟ 14:32, 33.

ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ବାର୍ତ୍ତା, ଯାହା ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଯେଣେକି ସେ ତାଙ୍କର ଦାସମାନଙ୍କୁ ସେହି ସମସ୍ତ କଥା ଦେଖାଇଦିଅନ୍ତୁ ଯାହା ଶୀଘ୍ର ଘଟିବାକୁ ଅଛି; ଏବଂ ସେ ତାହା ନିଜ ଦୂତଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ପଠାଇ ନିଜ ଦାସ ଯୋହନଙ୍କୁ ସଙ୍କେତରୂପେ ଜଣାଇଲେ; ସେ ଦେବତାଙ୍କ ବାକ୍ୟର, ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟର, ଏବଂ ସେ ଯାହା ଯାହା ଦେଖିଥିଲେ ସେସବୁର ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଲେ। ଯେ ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ବାକ୍ୟ ପଢ଼େ ସେ ଧନ୍ୟ, ଏବଂ ଯେମାନେ ଏହା ଶୁଣନ୍ତି ଓ ଏଥିରେ ଲିଖିତ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ପାଳନ କରନ୍ତି ସେମାନେ ଧନ୍ୟ; କାରଣ ସମୟ ସନ୍ନିହିତ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ୧:୧–୩।

ମୋର ସେବକ ମୋଶାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ସ୍ମରଣ କର, ଯାହାକି ମୁଁ ହୋରେବରେ ସମସ୍ତ ଇସ୍ରାଏଲ ପାଇଁ ନିୟମ ଓ ନ୍ୟାୟବିଧି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା କରିଥିଲି। ଦେଖ, ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହାନ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦିନ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଏଲିୟାଙ୍କୁ ପଠାଇବି; ଏବଂ ସେ ପିତାମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି, ଓ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ସେମାନଙ୍କର ପିତାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଫେରାଇଦେବେ; ନଚେତ୍ ମୁଁ ଆସି ପୃଥିବୀକୁ ଶାପଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିବି। ମଲାଖୀ 4:4–6।

ମୁଁ ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ, ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ। ଧନ୍ୟ ସେମାନେ, ଯେମାନେ ତାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କୁ ପାଳନ କରନ୍ତି, ଯେଣୁ ସେମାନଙ୍କର ଜୀବନବୃକ୍ଷ ଉପରେ ଅଧିକାର ଥାଉ, ଏବଂ ସେମାନେ ଫାଟକମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ନଗରରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରନ୍ତୁ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 22:13, 14.

ବିଶ୍ରାମବାର ଦିନକୁ ସ୍ମରଣ କର, ତାହାକୁ ପବିତ୍ର ରଖ। ଛଅ ଦିନ ତୁମେ ପରିଶ୍ରମ କରିବ ଏବଂ ତୁମର ସମସ୍ତ କାମ କରିବ; କିନ୍ତୁ ସପ୍ତମ ଦିନ ହେଉଛି ତୁମର ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ବିଶ୍ରାମବାର; ସେହି ଦିନେ ତୁମେ କୌଣସି କାମ କରିବ ନାହିଁ—ତୁମେ, ତୁମର ପୁଅ, ତୁମର ଝିଅ, ତୁମର ଦାସ, ତୁମର ଦାସୀ, ତୁମର ପଶୁଧନ, କିମ୍ବା ତୁମର ଦ୍ୱାରମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପରଦେଶୀ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। କାରଣ ଛଅ ଦିନରେ ପ୍ରଭୁ ଆକାଶମଣ୍ଡଳ ଓ ପୃଥିବୀ, ସମୁଦ୍ର ଓ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସମସ୍ତ କିଛି ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଏବଂ ସପ୍ତମ ଦିନେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ; ଏହି କାରଣରୁ ପ୍ରଭୁ ବିଶ୍ରାମବାର ଦିନକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ ଏବଂ ତାହାକୁ ପବିତ୍ର କଲେ। ଯାତ୍ରାପୁସ୍ତକ 20:8–11।

“ଆଜି, ଏଲିୟା ଏବଂ ବପ୍ତିସ୍ମାଦାତା ଯୋହନଙ୍କର ଆତ୍ମା ଓ ଶକ୍ତିରେ, ଦେବଙ୍କ ନିଯୁକ୍ତ ବାର୍ତ୍ତାବାହକମାନେ ବିଚାର-ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଜଗତର ଧ୍ୟାନକୁ ପରୀକ୍ଷାକାଳର ସମାପ୍ତିର ଶେଷ ଘଣ୍ଟାମାନଙ୍କ ସହ ଏବଂ ରାଜାମାନଙ୍କର ରାଜା ଓ ପ୍ରଭୁମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କର ପ୍ରକାଶ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଶୀଘ୍ର ଘଟିବାକୁ ଯାଉଥିବା ଗମ୍ଭୀର ଘଟଣାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆକର୍ଷଣ କରୁଛନ୍ତି।” Prophets and Kings, 715, 716.

ଦାଉଦଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବଂଶାବଳୀର ପୁସ୍ତକ।

ଅବ୍ରାହାମ ଇସ୍‌ହାକଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଇସ୍‌ହାକ ଯାକୁବଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଯାକୁବ ଯିହୁଦା ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଯିହୁଦା ଥାମାରଙ୍କଠାରୁ ଫାରେସ ଓ ଜାରାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଫାରେସ ଏସ୍‌ରୋମଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଏସ୍‌ରୋମ ଆରାମଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଆରାମ ଆମିନାଦାବଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଆମିନାଦାବ ନାହଶୋନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ନାହଶୋନ ସଲମୋନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ସଲମୋନ ରାହାବଙ୍କଠାରୁ ବୋଅଜଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ବୋଅଜ ରୂଥଙ୍କଠାରୁ ଓବେଦଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଓବେଦ ଯିଶୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଯିଶୀ ରାଜା ଦାଉଦଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ରାଜା ଦାଉଦ ଉରୀୟଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଥିବା ସେହି ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କଠାରୁ ସଲୋମନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ସଲୋମନ ରହବିୟାମଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ରହବିୟାମ ଅବିୟାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଅବିୟା ଆସାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଆସା ଯେହୋଶାଫଟଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଯେହୋଶାଫଟ ଯୋରାମଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଯୋରାମ ଉଜ୍ଜୀୟଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଉଜ୍ଜୀୟ ଯୋଥାମଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଯୋଥାମ ଆହାଜଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଆହାଜ ହିଜକୀୟଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ହିଜକୀୟ ମନଶ୍ଶୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ମନଶ୍ଶୀ ଆମୋନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଆମୋନ ଯୋଶୀୟଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଯୋଶୀୟ ବାବିଲକୁ ବନ୍ଦୀ କରି ନେଇଯାଇଥିବା ସମୟରେ ଯେଖନୀୟ ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ବାବିଲକୁ ବନ୍ଦୀ କରି ନେଇଯାଇବା ପରେ ଯେଖନୀୟ ଶଲଥିଏଲଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଶଲଥିଏଲ ଜରୁବ୍ବାବେଲଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଜରୁବ୍ବାବେଲ ଅବିହୂଦଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଅବିହୂଦ ଏଲିୟାକୀମଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଏଲିୟାକୀମ ଆଜୋରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଆଜୋର ସାଦୋକଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ସାଦୋକ ଆଖୀମଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଆଖୀମ ଏଲିହୂଦଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଏଲିହୂଦ ଇଲିଆଜରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଇଲିଆଜର ମତ୍ଥାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ମତ୍ଥାନ ଯାକୁବଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଯାକୁବ ମରୀୟମଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଯୋଷେଫଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ମରୀୟମଙ୍କଠାରୁ ଯିଶୁଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା, ଯିଏ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବୋଲି କୁହାଯାଆନ୍ତି।

ଏହିପରି, ଆବ୍ରାହାମଠାରୁ ଦାଉଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ପୁରୁଷାନୁକ୍ରମ ଚଉଦ ପିଢ଼ି; ଏବଂ ଦାଉଦଠାରୁ ବାବିଲୋନକୁ ବନ୍ଦୀକରି ନେଇଯାଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚଉଦ ପିଢ଼ି; ଏବଂ ବାବିଲୋନକୁ ବନ୍ଦୀକରି ନେଇଯାଇବାଠାରୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚଉଦ ପିଢ଼ି।

ଏବେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଜନ୍ମ ଏପରି ପ୍ରକାରେ ହୋଇଥିଲା: ତାଙ୍କର ମାତା ମରିୟମଙ୍କର ଯୋଷେଫଙ୍କ ସହିତ ବାଗ୍ଦାନ ହୋଇଥିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଏକତ୍ର ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ସେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭବତୀ ହୋଇଥିବା ପାଇଯାଇଲେ। ତାହାପରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଯୋଷେଫ, ଧର୍ମିକ ଲୋକ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ସାର୍ବଜନୀନ ଲଜ୍ଜାର ବିଷୟ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ନକରି, ଗୁପ୍ତରୂପେ ତାଙ୍କୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ମନସ୍କ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ଏହି ସବୁ ବିଷୟ ନେଇ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଦେଖ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୂତ ସ୍ୱପ୍ନରେ ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଇ କହିଲେ, ହେ ଦାଉଦଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯୋଷେଫ, ତୁମର ସ୍ତ୍ରୀ ମରିୟମଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଭୟ କରିବା ନାହିଁ; କାରଣ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଯାହା ଗର୍ଭଧାରଣ ହୋଇଛି, ତାହା ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା।

ଏବଂ ସେ ଜଣେ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେବେ, ଏବଂ ତୁମେ ତାହାଙ୍କ ନାମ ଯୀଶୁ ରଖିବ; କାରଣ ସେ ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ପାପରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟିଲା, ଯେପରି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ କୁହାଯାଇଥିବା କଥା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ, ଯେଉଁଥିରେ କୁହାଯାଇଛି, ଦେଖ, ଜଣେ କୁମାରୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେବେ ଏବଂ ଜଣେ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେବେ, ଏବଂ ସେମାନେ ତାହାଙ୍କ ନାମ ଇମ୍ମାନୁଏଲ୍ ରଖିବେ; ଯାହାର ଅର୍ଥ, ଈଶ୍ୱର ଆମ ସହିତ। ପରେ ଯୋଷେଫ ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗିଉଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୂତ ତାଙ୍କୁ ଯେପରି ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ ସେହିପରି କଲେ, ଏବଂ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ନିଜ ଗୃହକୁ ନେଲେ; ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣିଲେ ନାହିଁ, ଯାଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ନିଜ ପ୍ରଥମଜାତ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଏବଂ ସେ ତାହାଙ୍କ ନାମ ଯୀଶୁ ରଖିଲେ। ମାଥିଉ 1:1–25।

“ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଜ୍ଞାପାଳନଠାରୁ କମ କିଛି ମଧ୍ୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତାର ମାନଦଣ୍ଡକୁ ପୂରଣ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ସେ ନିଜ ଆବଶ୍ୟକତାଗୁଡ଼ିକୁ ଅନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ରଖିନାହାନ୍ତି। ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ନିଜ ସହିତ ସମନ୍ୱୟରେ ଆଣିବା ପାଇଁ ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ, ସେ ତାହାର କିଛି ମଧ୍ୟ ଆଜ୍ଞା ଦେଇନାହାନ୍ତି। ଆମେ ପାପୀମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ରର ଆଦର୍ଶ ପ୍ରତି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିବାକୁ ଓ ସେମାନଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଯିବାକୁ ହେବ, ଯାହାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରାମାତ୍ର ଏହି ଆଦର୍ଶକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଇପାରେ।”

“ଉଦ୍ଧାରକ ମାନବଜାତିର ଦୁର୍ବଳତାଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ଉପରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ପାପହୀନ ଜୀବନ ବ୍ୟତୀତ କଲେ, ଯାହା ଫଳରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏହି ଭୟ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ ଯେ ମାନବ ସ୍ୱଭାବର ଦୁର୍ବଳତାକାରଣେ ସେମାନେ ବିଜୟୀ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆସିଥିଲେ ଯେଣେକି ଆମକୁ ‘ଈଶ୍ୱରୀୟ ସ୍ୱଭାବର ଅଂଶୀଦାର’ କରିଦିଅନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଏହା ଘୋଷଣା କରେ ଯେ ମାନବତା, ଦିବ୍ୟତା ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ପାପ କରେ ନାହିଁ।” Ministry of Healing, 180.

ଏହିକାରଣରୁ ଏହା ବିଶ୍ୱାସଦ୍ୱାରା, ଯେଣ୍ତା କୃପାଦ୍ୱାରା ହେଉ; ଏବଂ ଏହିପରି ଭାବେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ସମସ୍ତ ବଂଶଧରଙ୍କ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ହେଉ; କେବଳ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ ଯେମାନେ ବ୍ୟବସ୍ଥାର, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଯେମାନେ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସର; ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପିତା ଅଟନ୍ତି। ରୋମୀୟ 4:16।

“ଯୋହନ ବାପ୍ତିସ୍ମଦାତାଙ୍କୁ ମହାନ କରିଥିବା କଥା କ’ଣ ଥିଲା? ସେ ଯିହୂଦୀ ଜାତିର ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ପରମ୍ପରାର ବିଶାଳ ଭଣ୍ଡାର ପ୍ରତି ନିଜ ମନକୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଉପରୁ ଆସୁଥିବା ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ତାହାକୁ ଖୋଲିଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଜନ୍ମର ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଯୋହନଙ୍କ ବିଷୟରେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ: ‘ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମହାନ ହେବେ, ଏବଂ ସେ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ କିମ୍ବା କୌଣସି ମଦ୍ୟପ ପାନୀୟ ପିବେ ନାହିଁ; ଏବଂ ସେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବେ…. ଏବଂ ଇସ୍ରାଏଲର ଅନେକ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରାଇବେ। ଏବଂ ସେ ଏଲିୟଙ୍କ ଆତ୍ମା ଓ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କ ଆଗରେ ଯିବେ, ପିତୃମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଫେରାଇବା ପାଇଁ, ଏବଂ ଅନାଜ୍ଞାକାରୀମାନଙ୍କୁ ଧର୍ମିକମାନଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରତି ଫେରାଇବା ପାଇଁ; ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏକ ଜନସମୁଦାୟକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ।’ ଲୂକ 1:15–17।” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

“ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପରମେଶ୍ୱର ସ୍ୱୟଂ ଯେତେ ପବିତ୍ର, ସେତେଇ ପବିତ୍ର। ଏହା ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାର ପ୍ରକାଶନ, ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ରର ପ୍ରତିଛାୟା, ଦିବ୍ୟ ପ୍ରେମ ଓ ଜ୍ଞାନର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି। ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସମନ୍ୱୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର, ଏବଂ ସଜୀବ ଓ ନିର୍ଜୀବ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁରୂପତା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ପରମେଶ୍ୱର ଶାସନ ପାଇଁ କେବଳ ସଜୀବ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ନୁହେଁ, ପ୍ରକୃତିର ସମସ୍ତ କ୍ରିୟାକଳାପ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବିଧି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କରିଛନ୍ତି। ସବୁକିଛି ନିଶ୍ଚିତ ବିଧିମାନଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଅବହେଳା କରାଯାଇପାରେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତିରେ ଯେଉଁଠାରେ ସବୁକିଛି ପ୍ରାକୃତିକ ବିଧିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାସିତ, ସେଠାରେ ପୃଥିବୀରେ ବାସକରୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ମଣିଷ ମାତ୍ର ନୈତିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଅଧୀନ। ସୃଷ୍ଟିର ଶିରୋମଣି କାର୍ଯ୍ୟ ମଣିଷଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କର ଆବଶ୍ୟକତାମାନଙ୍କୁ ବୁଝିବାର, ତାଙ୍କର ବ୍ୟବସ୍ଥାର ନ୍ୟାୟ ଓ ମଙ୍ଗଳକାରିତାକୁ ଉପଲବ୍ଧି କରିବାର, ଏବଂ ତାହାର ତାଙ୍କ ଉପରେ ଥିବା ପବିତ୍ର ଦାବିମାନଙ୍କୁ ଜାଣିବାର ଶକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି; ଏବଂ ମଣିଷଙ୍କ ପାଖରୁ ଅଚଳ ଆଜ୍ଞାପାଳନ ଆବଶ୍ୟକ କରାଯାଇଛି।” Patriarchs and Prophets, 53.

ପାତ୍ମୋସ ଦ୍ୱୀପରେ ଥିବା ପ୍ରେରିତ ଯୋହନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କଳିସିଆର ଅନୁଭବ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଗଭୀର ଏବଂ ହୃଦୟ-କମ୍ପକ ଗୁରୁତ୍ୱର ଦୃଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଖୋଲାଯାଇଥିଲା। ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଏବଂ ବିଶାଳ ଗୁରୁତ୍ୱର ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କୁ ଚିତ୍ର ଓ ପ୍ରତୀକମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଉପସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଥିଲା, ଯେଣ୍ତେ ଦେବଙ୍କ ଲୋକମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ସଙ୍କଟ ଓ ସଂଘର୍ଷଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ସଚେତନ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିପାରନ୍ତି। କ୍ରିଷ୍ଟିୟ ଜଗତର ଇତିହାସ ସମୟର ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୋହନଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶିତ କରାଯାଇଥିଲା। ସେ ବହୁତ ସ୍ପଷ୍ଟତା ସହିତ ଦେବଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କର ସ୍ଥିତି, ବିପଦ, ସଂଘର୍ଷ, ଏବଂ ଅନ୍ତିମ ମୁକ୍ତିକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ସେହି ଶେଷ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଲିପିବଦ୍ଧ କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ପୃଥିବୀର ଫସଲକୁ ପକ୍କ କରିବ—କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଭଣ୍ଡାର ପାଇଁ ଧାନର ପୁଞ୍ଜରୂପେ, କିମ୍ବା ଶେଷ ଦିନର ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଇନ୍ଧନର ଆଖଣ୍ଡାରୂପେ।

“ଦର୍ଶନରେ ଯୋହନ ସେହି ପରୀକ୍ଷାମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଯାହା ସତ୍ୟର ନିମନ୍ତେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ସହିବେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଯେସବୁ ଦମନକାରୀ ଶକ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞାଭଙ୍ଗ କରାଇବା ପାଇଁ ବାଧ୍ୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମଧ୍ୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କୁ ପାଳନ କରିବାରେ ସେମାନଙ୍କର ଅଦମ୍ୟ ଦୃଢତାକୁ; ଏବଂ ସେ ପଶୁ ଓ ତାହାର ପ୍ରତିମା ଉପରେ ସେମାନଙ୍କର ଶେଷ ବିଜୟକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।”

“ଏକ ବୃହତ୍ ଲାଲ ନାଗ, ଚିତା-ସଦୃଶ ଜନ୍ତୁ, ଏବଂ ମେଷଶାବକ-ସଦୃଶ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ଜନ୍ତୁର ପ୍ରତୀକମାନଙ୍କ ଅଧୀନରେ, ପୃଥିବୀସ୍ଥ ସେହି ସରକାରମାନଙ୍କୁ ଯୋହନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥିଲା, ଯେମାନେ ବିଶେଷଭାବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ପଦଦଳିତ କରିବାରେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ନିର୍ଯାତନା ଦେବାରେ ଲିପ୍ତ ହେବେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ସମୟର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥାଏ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରଜା, ଯେଉଁମାନେ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ତାହାର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ, ସେମାନଙ୍କୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଳ୍ପ ବୋଲି ଦର୍ଶାଯାଇଥିଲା। ଶେଷ ଦିନମାନରେ କେବଳ ଏକ ଅବଶିଷ୍ଟ ଦଳ ମାତ୍ର ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯୋହନ କହୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ‘ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକୁ ପାଳନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।’”

“ପୌତ୍ତଳିକତା ମାଧ୍ୟମରେ, ଏବଂ ପରେ ପାପାସୀ ମାଧ୍ୟମରେ, ସାତାନ ଅନେକ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ନିଜ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରିଲା, ଯେଣ୍ତା ପୃଥିବୀରୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ସାକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ମିଟାଇ ଦିଆଯାଉ। ପୌତ୍ତଳିକମାନେ ଓ ପାପୀୟମାନେ ସେହି ଏକେ ଅଜଗର-ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଭିନ୍ନତା କେବଳ ଏତିକି ଥିଲା ଯେ, ପାପାସୀ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସେବା କରୁଛି ବୋଲି ଭଣ କରି, ଅଧିକ ବିପଜ୍ଜନକ ଓ ନିଷ୍ଠୁର ଶତ୍ରୁ ସାବ୍ୟସ୍ତ ହେଲା। ରୋମାନୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ମାଧ୍ୟମରେ ସାତାନ ଜଗତକୁ ବନ୍ଦୀ କରିନେଲା। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମଧାରୀ ମଣ୍ଡଳୀ ଏହି ଭ୍ରମର ଶ୍ରେଣୀଭୁକ୍ତ ହୋଇ ବହିଯାଇଲା, ଏବଂ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଅଜଗରର କ୍ରୋଧ ଅଧୀନରେ କଷ୍ଟ ସହିଲେ। ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ପାପାସୀ, ନିଜ ଶକ୍ତିରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ନିର୍ଯାତନାରୁ ବିରତ ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ଯୋହନ ଦେଖିଲେ ଯେ ଅଜଗରର ସ୍ୱରକୁ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ କରିବା ପାଇଁ ଏବଂ ସେହି ଏକେ ନିଷ୍ଠୁର ଓ ଈଶ୍ୱରନିନ୍ଦାପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ଆଉ ଏକ ନୂତନ ଶକ୍ତି ଉଦୟ ହେଉଛି। ଏହି ଶକ୍ତି, ଯାହା ଶେଷରେ ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବ, ମେମଣାସଦୃଶ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ଗୋଟିଏ ପଶୁ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା। ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ପଶୁମାନେ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦୟ ହୋଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ପୃଥିବୀରୁ ଉଦୟ ହେଲା, ଯାହା ସେହି ପ୍ରତୀକୀକୃତ ଜାତିର ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଦୟକୁ ସୂଚିତ କରେ। ‘ମେମଣାପରି ଦୁଇଟି ଶିଙ୍ଗ’ ସଂଯୁକ୍ତ ରାଷ୍ଟ୍ର ସରକାରର ସ୍ୱଭାବକୁ ଭଲଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେପରି ତାହାର ଦୁଇଟି ମୂଳ ନୀତି—ରିପବ୍ଲିକାନିଜ୍ମ ଓ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟିଜ୍ମ—ରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି। ଏହି ନୀତିଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ଏକ ଜାତି ଭାବରେ ଆମର ଶକ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧିର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ। ଯେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଆମେରିକାର ତଟଭୂମିରେ ଆଶ୍ରୟ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ପାପତନ୍ତ୍ରର ଅହଂକାରପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାବି ଓ ରାଜସତ୍ତାଧିଷ୍ଠିତ ଶାସନର ଅତ୍ୟାଚାରରୁ ମୁକ୍ତ ଗୋଟିଏ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନାଗରିକ ଓ ଧାର୍ମିକ ସ୍ୱାଧୀନତାର ବିସ୍ତୃତ ଭିତ୍ତିର ଉପରେ ଗୋଟିଏ ସରକାର ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ।”

“କିନ୍ତୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ତୂଳିକାର କଠୋର ରେଖାଙ୍କନ ଏହି ଶାନ୍ତିମୟ ଦୃଶ୍ୟରେ ଏକ ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ। ମେଷଶାବକସଦୃଶ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ପଶୁ ଅଜଗରର ସ୍ୱରରେ କଥା କହେ, ଏବଂ ‘ତାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରଥମ ପଶୁର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରେ।’ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଘୋଷଣା କରେ ଯେ ସେ ପୃଥିବୀବାସୀମାନଙ୍କୁ କହିବ ଯେ ସେମାନେ ପଶୁର ଏକ ପ୍ରତିମା ତିଆରି କରୁନ୍ତୁ, ଏବଂ ଯେ ‘ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ—ଛୋଟ ଓ ବଡ଼, ଧନୀ ଓ ଦରିଦ୍ର, ସ୍ୱାଧୀନ ଓ ଦାସ—ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତରେ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଲଳାଟରେ ଏକ ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରାଏ; ଏବଂ ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ସେହି ଚିହ୍ନ, କିମ୍ବା ପଶୁର ନାମ, କିମ୍ବା ତାହାର ନାମର ସଂଖ୍ୟା ନଥାଏ, ସେ କାହାର ପାଇଁ କିଣିବା କିମ୍ବା ବିକ୍ରୟ କରିବା ସମ୍ଭବ ନ ହେଉ।’ ଏହିପରି ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦ ପାପାସତ୍ତାର ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରେ।”

“ଏହି ସମୟରେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କୁ ଆକାଶମଧ୍ୟରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଦେଖାଯାଏ, ସେ ଘୋଷଣା କରୁଛନ୍ତି: ‘ଯଦି କେହି ପଶୁ ଓ ତାହାର ପ୍ରତିମାକୁ ଉପାସନା କରେ, ଏବଂ ନିଜ ଲଳାଟରେ କିମ୍ବା ନିଜ ହାତରେ ତାହାର ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେହି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧର ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ପାନ କରିବ, ଯାହା ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧପାତ୍ରରେ ମିଶ୍ରଣ ବିନା ଢାଳାଯାଇଛି।’ ‘ଏଠାରେ ସେମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।’ ଜଗତ ସହ ସ୍ପଷ୍ଟ ବିପରୀତତାରେ ସେହି କ୍ଷୁଦ୍ର ସମାଜ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଯେଉଁମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଜମାନଙ୍କର ନିଷ୍ଠାରୁ ବିଚଳିତ ହେବେ ନାହିଁ। ଏମାନେ ସେହି ଲୋକ, ଯାହାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯିଶାୟ ଏହା କହୁଛନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ସୃଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ଭଙ୍ଗକୁ ମରାମତି କରୁଛନ୍ତି; ସେମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ଧ୍ୱଂସସ୍ଥଳୀଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରୁଛନ୍ତି, ବହୁ ପିଢ଼ୀର ଭିତ୍ତିସ୍ଥମ୍ଭଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପନ କରୁଛନ୍ତି।”

“ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କୁ କେବେ ସମ୍ବୋଧିତ କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ସଚେତନବାଣୀମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଗମ୍ଭୀର ସଚେତନବାଣୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭୟାବହ ଧମକମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଭୟଙ୍କର ଧମକ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାରେ ନିହିତ ଅଛି। ଯେ ପାପ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧକୁ କୃପାର କୌଣସି ମିଶ୍ରଣ ବିନା ଅବତରଣ କରାଏ, ସେହି ପାପ ନିଶ୍ଚୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଘୋର ସ୍ୱଭାବର ହୋଇଥାଇବ। ଏହି ପାପର ସ୍ୱରୂପ ବିଷୟରେ ଜଗତକୁ କି ଅନ୍ଧକାରରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯିବ?—ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନୁହେଁ। ଈଶ୍ୱର ନିଜ ସୃଷ୍ଟିମାନଙ୍କ ସହ ଏପରି ବ୍ୟବହାର କରୁନାହାନ୍ତି। ଅଜ୍ଞାନତାବଶତ କୃତ ପାପମାନଙ୍କ ଉପରେ ସେ କେବେ ନିଜ କ୍ରୋଧ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ପୃଥିବୀ ଉପରେ ତାଙ୍କର ବିଚାରମାନ ଆଣାଯିବା ପୂର୍ବରୁ, ଏହି ପାପ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଆଲୋକ ଜଗତର ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ, ଯେପରି ମନୁଷ୍ୟ ଜାଣିପାରେ କାହିଁକି ଏହି ବିଚାରମାନ ପ୍ରକାଶିତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ପଳାଇବାର ସୁଯୋଗ ପାଇପାରେ।”

“ଏହି ସତର୍କବାଣୀ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିବା ବାର୍ତ୍ତା ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରକାଶ ପୂର୍ବରୁ ଘୋଷିତ ହେବାକୁ ଥିବା ଶେଷ ବାର୍ତ୍ତା ଅଟେ। ସେ ନିଜେ ଯେ ଚିହ୍ନମାନ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଘୋଷଣା କରୁଛି ଯେ ତାଙ୍କର ଆଗମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ନିକଟ। ପ୍ରାୟ ଚାଳିଶ ବର୍ଷ ଧରି ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଧ୍ୱନିତ ହୋଇଆସୁଛି। ସେହି ମହା ସଂଘର୍ଷର ପରିଣତିରେ ଦୁଇ ପକ୍ଷ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛନ୍ତି—ଯେମାନେ ‘ପଶୁ ଓ ତାହାର ପ୍ରତିମାକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି,’ ଏବଂ ତାହାର ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଓ ଯେମାନେ ‘ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ମୋହର’ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ଲଳାଟରେ ପିତାଙ୍କ ନାମ ଲେଖାଯାଇଛି। ଏହା କୌଣସି ଦୃଶ୍ୟମାନ ଚିହ୍ନ ନୁହେଁ। ସମୟ ଆସିପହଞ୍ଚିଛି ଯେ ସମସ୍ତେ, ଯେମାନଙ୍କର ନିଜ ଆତ୍ମାର ପରିତ୍ରାଣ ପ୍ରତି କୌଣସି ଆଗ୍ରହ ଅଛି, ସେମାନେ ଗମ୍ଭୀରତା ଓ ଆନ୍ତରିକତା ସହିତ ପଚାରିବା ଉଚିତ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ମୋହର କ’ଣ? ଏବଂ ପଶୁର ଚିହ୍ନ କ’ଣ? ଆମେ କିପରି ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାରୁ ବଞ୍ଚିପାରିବୁ?”

“ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୋହର, ଅର୍ଥାତ୍ ତାଙ୍କର ଅଧିକାରର ଚିହ୍ନ କିମ୍ବା ନିଶାନୀ, ଚତୁର୍ଥ ଆଜ୍ଞାରେ ପାଇଯାଏ। ଦଶ ଆଜ୍ଞାମାଳାର ଏହିଯେ ଏକମାତ୍ର ବିଧି, ଯାହା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆକାଶମଣ୍ଡଳ ଓ ପୃଥିବୀର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭାବେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ କରେ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ମିଥ୍ୟା ଦେବଦେବୀମାନଙ୍କଠାରୁ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ପୃଥକ କରେ। ସମଗ୍ର ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସୃଜନଶକ୍ତିର ସତ୍ୟତାକୁ ଏହାର ପ୍ରମାଣ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି ଯେ, ସେ ସମସ୍ତ ଜାତିୟ ଦେବଦେବୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ଅଛନ୍ତି।”

ଚତୁର୍ଥ ଆଜ୍ଞା ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସବ୍ବାଥ ସୃଷ୍ଟିକାର୍ଯ୍ୟର ସ୍ମୃତିରୂପେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେପରିକି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ମନ ସଦା ସତ୍ୟ ଓ ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ନିରନ୍ତର ନିର୍ଦ୍ଦିଶିତ ରହେ। ଯଦି ସବ୍ବାଥ ସଦା ପାଳନ କରାଯାଇଥାନ୍ତା, ତେବେ କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜକ, ନାସ୍ତିକ, କିମ୍ବା ଅବିଶ୍ୱାସୀ ଥାନ୍ତା ନାହିଁ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର ଦିବସର ପବିତ୍ର ପାଳନ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ମନକୁ ସେମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ନେଇଯାଇଥାନ୍ତା। ପ୍ରକୃତିର ବସ୍ତୁମାନ ସେମାନଙ୍କର ସ୍ମରଣରେ ତାଙ୍କୁ ଆଣିଥାନ୍ତା, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମର ସାକ୍ଷ୍ୟ ବହନ କରିଥାନ୍ତା। ଚତୁର୍ଥ ଆଜ୍ଞାର ସବ୍ବାଥ ହେଉଛି ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ମୁଦ୍ରା। ଏହା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭାବେ ସୂଚିତ କରେ, ଏବଂ ସେ ଯେ ସମସ୍ତ ସତ୍ତାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ତାଙ୍କର ବୈଧ ଅଧିକାରର ଚିହ୍ନ ଅଟେ।

“ତେଣୁ, ପଶୁର ଚିହ୍ନ କ’ଣ, ଯଦି ସେହିଟା ସତ୍ୟ ସବ୍ବାଥର ସ୍ଥାନରେ ଜଗତ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଜାଲିଆତି ସବ୍ବାଥ ନୁହେଁ?”

“ଯାହାକୁ ଈଶ୍ୱର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କିମ୍ବା ଯାହାର ଉପାସନା କରାଯାଏ, ସେ ସବୁଠାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ପାପାସନ ନିଜକୁ ଉନ୍ନତ କରିବ ବୋଲି ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଘୋଷଣା ଥିଲା, ସପ୍ତାହର ସପ୍ତମ ଦିନରୁ ପ୍ରଥମ ଦିନକୁ ବିଶ୍ରାମଦିନ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରାଯିବାରେ ତାହା ଚମତ୍କାରଭାବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି। ଯେଉଁଠାରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଶ୍ରାମଦିନଠାରୁ ପାପାସନୀୟ ବିଶ୍ରାମଦିନକୁ ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଏ, ସେଠାରେ ପାପର ମନୁଷ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କଠାରୁ ଉପରକୁ ଉନ୍ନତ କରାଯାଏ।”

“ଯେମାନେ ଦାବି କରନ୍ତି ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବିଶ୍ରାମବାରକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସିଧାସଳଖ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ନିଜ କଥାଙ୍କ ସହ ବିରୋଧ କରୁଛନ୍ତି। ପର୍ବତଉପଦେଶରେ ସେ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ: ‘ମୁଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଛି ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରିବା ନାହିଁ; ମୁଁ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଛି। କାରଣ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ଯାହାପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଲୁପ୍ତ ନହୋଇଯାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ କଥା ସିଦ୍ଧ ନହେଉଅ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥାରୁ ଏକ ମାତ୍ର ଅକ୍ଷର କିମ୍ବା ଏକ ମାତ୍ର ବିନ୍ଦୁ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଲୁପ୍ତ ହେବ ନାହିଁ। ଏହେତୁ, ଯେ କେହି ଏହି ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବ ଏବଂ ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ସେହିପରି ଶିକ୍ଷା ଦେବ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ବୋଲି କୁହାଯିବ; କିନ୍ତୁ ଯେ କେହି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପାଳନ କରିବ ଏବଂ ଶିକ୍ଷା ଦେବ, ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟରେ ମହାନ ବୋଲି କୁହାଯିବ।’”

“ରୋମାନ କାଥଲିକମାନେ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି ଯେ ସବ୍ବାଥରେ ହୋଇଥିବା ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ତାଙ୍କ ଚର୍ଚ୍ଚ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଏହି ନିଜ ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ଏହି ଚର୍ଚ୍ଚର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଧିକାରର ପ୍ରମାଣ ଭାବେ ଉଦ୍ଧୃତ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି ଯେ ସପ୍ତାହର ପ୍ରଥମ ଦିନକୁ ସବ୍ବାଥ ଭାବେ ପାଳନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନେ ଦୈବୀ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକରେ ନିୟମ ପ୍ରଣୟନ କରିବା ପାଇଁ ତାହାର ଶକ୍ତିକୁ ସ୍ୱୀକାର କରୁଛନ୍ତି। ରୋମୀୟ ଚର୍ଚ୍ଚ ନିଜ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷତାର ଦାବିକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିନାହିଁ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଜଗତ ଓ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚମାନେ ତାହାର ସୃଷ୍ଟି କୃତ୍ରିମ ସବ୍ବାଥକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ବାସ୍ତବରେ ତାହାର ଏହି ଦାବିକୁ ସ୍ୱୀକାର କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନର ପକ୍ଷସମର୍ଥନରେ ସେମାନେ ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କ ଓ ପ୍ରାଚୀନ ପିତୃଗଣଙ୍କର ଅଧିକାରକୁ ଉଦ୍ଧୃତ କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ଯୁକ୍ତିର ଭ୍ରାନ୍ତି ସହଜରେ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇପାରେ। ପାପିଷ୍ଟ ଏତେ ତୀକ୍ଷ୍ଣବୁଦ୍ଧି ସମ୍ପନ୍ନ ଯେ ସେ ଦେଖିପାରେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନେ ନିଜେ ନିଜଙ୍କୁ ପ୍ରତାରଣା କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ବିଷୟର ସତ୍ୟତା ପ୍ରତି ସ୍ୱେଚ୍ଛାପୂର୍ବକ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି। ରବିବାର ପ୍ରଥା ଯେପରି ସମର୍ଥନ ଲାଭ କରୁଛି, ସେ ସେହିପରି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ, ଏହି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବନାରେ ଯେ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ସମଗ୍ର ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଜଗତକୁ ରୋମର ପତାକା ତଳେ ଆଣିଦେବ।” Signs of the Times, November 1, 1899.