ପ୍ରାଚୀନ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଇସ୍ରାଏଲର ଆରମ୍ଭକାଳରେ ଏବଂ ଆଧୁନିକ ଆତ୍ମିକ ଇସ୍ରାଏଲର ଆରମ୍ଭକାଳରେ ମଧ୍ୟ, ଲାଲ ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ ସମୟରେ ଏବଂ ପରେ ମହା ନିରାଶାରେ, କ୍ରମୋନ୍ନତ ପରୀକ୍ଷାମାନଙ୍କର ଏକ ଶୃଙ୍ଖଳା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଶେଷରେ ଅନ୍ତିମ ପରୀକ୍ଷାକୁ ପହଞ୍ଚିଲା। ଗଣନା ପୁସ୍ତକରେ ଏବଂ ମିଲ୍ଲରୀୟ ଇତିହାସରେ ସେହି ଅନ୍ତିମ ପରୀକ୍ଷାର ବିଫଳତା ଏକ ମରୁଭୂମି-ଭ୍ରମଣର ଆରମ୍ଭକୁ ସୂଚିତ କରେ।

“ଅବିଶ୍ୱାସ, କୁହକାହଟ ଓ ବିଦ୍ରୋହ ଚାଳିଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲକୁ କାନାନ ଦେଶରୁ ବଞ୍ଚିତ କରିଥିଲା। ସେହି ଏକେଇ ପାପମାନେ ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲର ସ୍ୱର୍ଗୀୟ କାନାନରେ ପ୍ରବେଶକୁ ବିଳମ୍ବିତ କରିଛି। ଉଭୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞାମାନଙ୍କର କୌଣସି ଦୋଷ ନଥିଲା। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅବିଶ୍ୱାସ, ଜାଗତିକତା, ଅପବିତ୍ର ଅର୍ପଣଭାବ ଓ ବିବାଦହିଁ ଆମକୁ ଏତେ ବର୍ଷ ଧରି ଏହି ପାପ ଓ ଦୁଃଖର ଜଗତରେ ରଖିଆସିଛି।”

“ଅନାଜ୍ଞାପାଳନର କାରଣରୁ ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପରି ଆମେ ଏହି ଜଗତରେ ଅନେକ ଅଧିକ ବର୍ଷ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିପାରେ; କିନ୍ତୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନାମରେ, ତାଙ୍କର ଲୋକମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଭୁଲ ଆଚରଣର ପରିଣାମ ପାଇଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦାୟୀ କରି ପାପ ଉପରେ ପାପ ଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” Evangelism, 696.

ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ଇତିହାସର ଶେଷରେ, ଯେପରି ଆରମ୍ଭରେ ଥିଲା, ସେପରି ଏକ କ୍ରମୋନ୍ନତ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଥିଲା, ଯାହାର ଶେଷ ହେଲା ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଚୀନ ପ୍ରାକୃତିକ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ବାବିଲୋନରେ ବନ୍ଦୀ କରି ନିଆଗଲା। ଆଧୁନିକ ଆତ୍ମିକ ଇସ୍ରାଏଲର ଶେଷକାଳରେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକ କ୍ରମୋନ୍ନତ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ସାମ୍ନା କରିବେ। ସେହି ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଶେଷ ହୁଏ ଯେତେବେଳେ ଲାଓଦିକିଆ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ରବିବାର ନିୟମ ସମୟରେ ପରାସ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ପରି, ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମିକ ବାବିଲୋନ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଦୀ କରି ନିଆଯିବ।

୧୭୯୮ ମସିହାରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭାବରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ, ଏବଂ ୧୮୬୩ ମସିହାରେ ଆଧିକାରିକ ଭାବରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିବା ମିଲେରାଇଟ୍ ଆନ୍ଦୋଳନ, ୧୯୮୯ ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ମାନବୀୟ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତି ଓ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନର ପ୍ରତିରୂପ ଅଟେ। ମିଲେରାଇଟ୍ ଆନ୍ଦୋଳନର ସମାପ୍ତି ଓ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆନ୍ଦୋଳନର ଆଗମନ ମଧ୍ୟରେ, ବୈଧଭାବେ ନିବନ୍ଧିତ ଲାଓଦିକିଆନ୍ ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ କଳିସିଆର ଇତିହାସ ଅବସ୍ଥିତ।

“କେବଳ ଏଗାର ଦିନର ଯାତ୍ରା ଦୂରତା ସିନାଇ ଓ କାଦେଶ ମଧ୍ୟରେ—କାନାନର ସୀମାରେ—ରହିଥିଲା; ଏବଂ ଶୀଘ୍ରେ ସେହି ସୁନ୍ଦର ଦେଶରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାର ଆଶା ସହିତ, ଶେଷକେ ମେଘ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାର ସଙ୍କେତ ଦେବା ପରେ ଇସ୍ରାଏଲର ସେନାବଳୀ ପୁନର୍ବାର ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଯେହୋବା ସେମାନଙ୍କୁ ମିଶରରୁ ବାହାର କରି ଆଣିବାରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେମାନେ ଔପଚାରିକ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ନିଜମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାସକ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ନିୟମବଦ୍ଧ ଚୁକ୍ତି କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ଚୟିତ ପ୍ରଜା ଭାବେ ସ୍ୱୀକୃତ ହୋଇଥିଲେ, ତେବେ ସେମାନେ କେତେ ଆଶୀର୍ବାଦର ଆଶା କରିପାରୁ ନଥିଲେ?” Patriarchs and Prophets, 376.

ଦାସତ୍ୱରୁ ସେମାନଙ୍କର ସେହି ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଯାତ୍ରା, ସେମାନଙ୍କର ଅବିଶ୍ୱାସ ଓ ଅନାଜ୍ଞାକାରିତାର କାରଣରୁ, ଚାଳିଶି ବର୍ଷରେ ପରିଣତ ହେଲା। ଯଦି ସେମାନେ ଦାସତ୍ୱରୁ ନିଜମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମୁକ୍ତି ଉପରେ ଆଧାରିତ ଏକ ବିଶ୍ୱାସ ପ୍ରକାଶ କରିଥାନ୍ତେ, ତେବେ ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଯର୍ଦ୍ଦନ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି ପ୍ରତିଜ୍ଞାତ ଦେଶରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥାନ୍ତେ। ତାହାପରେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ବାଧା ସେହି ଏକେ ବାଧା ହୋଇଥାନ୍ତା, ଯାହାକୁ ପରେ ଯିହୋଶୁୟ ହସ୍ତଗତ କରିଥିଲେ। ଚାଳିଶି ବର୍ଷ ପରେ, ଶାବ୍ଦିକ ଇସ୍ରାଏଲ ଜଙ୍ଗଳ ଛାଡ଼ି ପ୍ରତିଜ୍ଞାତ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଏବଂ ଯିରୀହୋ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପ ଥିଲା; ଏବଂ ଏହା ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଯାହା ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ପାଇଁ ଅଛି। ଯିରୀହୋ 1863 ମସିହାରେ ମିଲେରାଇଟ ଆନ୍ଦୋଳନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ମଧ୍ୟ ଏକ ପ୍ରତୀକ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପଛକୁ ହଟି ଜଙ୍ଗଳକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଲୀୟାଙ୍କର ପ୍ରତୀକତା ସିଧାସଳଖ ଭାବେ ଯିରୀହୋର ପ୍ରତୀକତା ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ, ଏବଂ ଯିରୀହୋ ସହିତ ଏଲୀୟାଙ୍କର ଐତିହାସିକ ସମ୍ବନ୍ଧକୁ ବିଚାର କରିବା ଶିକ୍ଷାପ୍ରଦ ଅଟେ।

ଓମ୍ରି ଯେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଏବଂ ସେ ଯେ ପ୍ରତାପ ପ୍ରକାଶ କଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ କି ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜାମାନଙ୍କର ଇତିହାସ-ବୃତ୍ତାନ୍ତର ପୁସ୍ତକରେ ଲେଖା ନାହିଁ କି? ପରେ ଓମ୍ରି ନିଜ ପିତୃଗଣଙ୍କ ସହିତ ନିଦ୍ରାଗତ ହେଲେ ଏବଂ ଶମରିୟାରେ ସମାଧିସ୍ଥ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଆହାବ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ଯିହୂଦାର ରାଜା ଆସାଙ୍କ ଅଠତିରିଶତମ ବର୍ଷରେ ଓମ୍ରିଙ୍କ ପୁଅ ଆହାବ ଇସ୍ରାଏଲ ଉପରେ ରାଜ୍ୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ଏବଂ ଓମ୍ରିଙ୍କ ପୁଅ ଆହାବ ଶମରିୟାରେ ଇସ୍ରାଏଲ ଉପରେ ବାଇଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ଓମ୍ରିଙ୍କ ପୁଅ ଆହାବ ତାହାର ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅମଙ୍ଗଳ କରିଥିଲେ। ଏବଂ ଏମିତି ଘଟିଲା ଯେ, ନେବଟଙ୍କ ପୁଅ ଯାରୋବାମଙ୍କ ପାପରେ ଚାଲିବା ମନେ ଯେପରି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତୁଚ୍ଛ କଥା ଥିଲା, ସେ ତାହାରୁ ମଧ୍ୟ ବଢ଼ି ସୀଦୋନୀୟମାନଙ୍କ ରାଜା ଏଥ୍‌ବାଆଲଙ୍କ ଝିଅ ଯେଜେବେଲଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଏବଂ ଯାଇ ବାଆଲଙ୍କ ସେବା କଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ ଶମରିୟାରେ ନିର୍ମାଣ କରିଥିବା ବାଆଲଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ବାଆଲ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ବେଦୀ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏବଂ ଆହାବ ଗୋଟିଏ ଆଶେରା-ସ୍ତମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ନିର୍ମାଣ କଲେ; ଏପରିଭାବେ ଆହାବ ତାହାର ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ସମସ୍ତ ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜାମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ଇସ୍ରାଏଲର ପରମେଶ୍ୱର ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରିଲେ। ତାଙ୍କ ଦିନରେ ବେଥେଲୀୟ ହୀଏଲ ଯିରୀହୋ ନଗର ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କଲେ; ସେ ତାହାର ଭିତ୍ତି ନିଜ ପ୍ରଥମଜାତ ପୁଅ ଅବୀରାମଙ୍କ ମୂଲ୍ୟରେ ପକାଇଲେ, ଏବଂ ତାହାର ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ନିଜ କନିଷ୍ଠ ପୁଅ ସେଗୂବଙ୍କ ମୂଲ୍ୟରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ସଦାପ୍ରଭୁ ନୂନଙ୍କ ପୁଅ ଯିହୋଶୂୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେ କଥା କହିଥିଲେ, ତାହାନୁସାରେ। ଏବଂ ଗିଲିଆଦର ନିବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଥିବା ତିଶ୍ବୀ ଏଲୀୟ ଆହାବଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମୁଁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ସେହି ଇସ୍ରାଏଲର ପରମେଶ୍ୱର ସଦାପ୍ରଭୁ ଜୀବନ୍ତ ଅଛନ୍ତି; ମୋର ବାକ୍ୟାନୁସାରେ ନହେଲେ ଏହି ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକରେ ନ ଶିଶିର ପଡ଼ିବ, ନ ବର୍ଷା ହେବ। 1 ରାଜାବଳୀ 16:27–17:1।

କର୍ମେଲ ପର୍ବତରେ ଏଲିୟା ଯେ ଆହାବ ଓ ଯେଜେବେଲଙ୍କ ଦେବଦେବୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସାମ୍ନା-ସାମ୍ନି ହେଲେ, ସେହିଥିଲା ଇସ୍ରାଏଲର ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟର ସପ୍ତମ ରାଜାଙ୍କ ଧର୍ମତ୍ୟାଗ ପ୍ରତି ଏକ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା; ସେହି ରାଜା “ତାହା ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ଇସ୍ରାଏଲର ସମସ୍ତ ରାଜାଠାରୁ ଅଧିକ ଭାବେ ଇସ୍ରାଏଲର ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରିଥିଲେ।” ଏହି ପାଠ୍ୟାଂଶରେ ‘କ୍ରୋଧିତ କରିବା’ ଶବ୍ଦଟି, ଗଣନା ପୁସ୍ତକ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଦଶମ ପରୀକ୍ଷାଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ “ପ୍ରଚୋଦନାର ଦିନ” ପ୍ରତି ଏକ ସୂଚନା ଅଟେ। ଆହାବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରିବା, ଗଣନା ପୁସ୍ତକ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଦଶ ଗୁପ୍ତଚରଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ସମ୍ବାଦର ଫଳରୂପେ ଆସିଥିବା ଦଶଟି ପରୀକ୍ଷାର ଶେଷଟିଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା। ଏହିପରି, ଏହା ମିଲେରାଇଟ ଆନ୍ଦୋଳନ ପାଇଁ ଶେଷ ପରୀକ୍ଷା ଏବଂ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ପରୀକ୍ଷାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ଏହି କାରଣରୁ, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଯେପରି କହନ୍ତି, “ଆଜି, ଯଦି ତୁମେ ତାହାଙ୍କର ସ୍ୱର ଶୁଣିବ, ତେବେ ମରୁଭୂମିରେ ପରୀକ୍ଷାର ଦିନରେ, ବିଦ୍ରୋହର ସମୟରେ ଯେପରି ହୋଇଥିଲା, ସେପରି ତୁମ ହୃଦୟମାନଙ୍କୁ କଠୋର କରିବ ନାହିଁ।” ହିବ୍ରୁ 3:7, 8.

ଆହାବ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ “ଉତ୍ତେଜନାର ଦିନ”ରେ, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଏଲିୟା ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ ଯେ, ଯଦି ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ, ତେବେ ଈଶ୍ୱର ଇସ୍ରାଏଲ ଉପରେ ବିଚାର ଆଣୁନ୍ତୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପ୍ରଜା ସେମାନେ ଯେ ପାପରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ, ସେଥିରୁ ମନଫେରାଇପାରନ୍ତି।

ଇସ୍ରାଏଲର ଲୋକମାନେ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଜମାନଙ୍କର ଭୟ ଓ ଭକ୍ତିଭାବ ହରାଇଦେଇଥିଲେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯିହୋଶୁୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ଭାର ବହନ କରୁନଥିଲା। “ତାହାର [ଆହାବଙ୍କ] ଦିନରେ ବେଥେଲୀୟ ହିଏଲ ଯିରୀହୋ ନିର୍ମାଣ କଲା; ସେ ତାହାର ଭିତ୍ତି ନିଜ ଜ୍ୟେଷ୍ଠପୁତ୍ର ଅବୀରାମର ମୂଲ୍ୟରେ ପକାଇଲା, ଏବଂ ତାହାର ଦ୍ୱାରମାନଙ୍କୁ ନିଜ କନିଷ୍ଠପୁତ୍ର ସେଗୂବର ମୂଲ୍ୟରେ ସ୍ଥାପନ କଲା, ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେହି ବାକ୍ୟାନୁସାରେ, ଯାହା ସେ ନୂନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯିହୋଶୁୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହିଥିଲେ।”

“ଇସ୍ରାଏଲ ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମତ୍ୟାଗ କରୁଥିଲା, ଏଲିୟା ତଥାପି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ଏକ ନିଷ୍ଠାବାନ ଓ ସତ୍ୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଭାବେ ଅବିଚଳ ରହିଥିଲେ। ଅବିଶ୍ୱାସ ଓ ଅନନ୍ୟତା ଦ୍ରୁତଗତିରେ ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁଠାରୁ ପୃଥକ କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଆତ୍ମା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ସେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ ଯେ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କର ଜନମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ। ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରିଥିଲେ ଯେ, ସେ ତାଙ୍କର ପାପୀ ଜନମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ପରିତ୍ୟାଗ ନ କରନ୍ତୁ, ବରଂ ଆବଶ୍ୟକ ହେଲେ ବିଚାରଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ ପାଇଁ ଜାଗ୍ରୁତ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ପାପରେ ଆହୁରି ଅଧିକ ଦୂରକୁ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେପରି ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି ଏକ ଜାତି ଭାବେ ସେମାନଙ୍କର ବିନାଶର କାରଣ ନ ହୁଅନ୍ତୁ।”

“ଇସ୍ରାଏଲର ପାପମାନଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡର ଘୋଷଣାସହିତ ଆହାବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଏଲିୟାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଆସିଲା। ଏଲିୟା ଦିନରାତି ଯାତ୍ରା କରି କରି ଆହାବର ପ୍ରାସାଦରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ କୌଣସି ଅନୁମତି ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଭାବେ ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଘୋଷିତ ହେବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା ମଧ୍ୟ କରିଲେ ନାହିଁ। ଆହାବଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅପେକ୍ଷାତୀତ ଭାବରେ, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନେ ସାଧାରଣତଃ ପରିଧାନ କରୁଥିବା କଠୋର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଏଲିୟା ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ସମାରିୟାର ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦାଁଡି ହେଲେ। ଆମନ୍ତ୍ରଣ ବିନା ନିଜର ଏହି ଆକସ୍ମିକ ଉପସ୍ଥିତି ପାଇଁ ସେ କୌଣସି କ୍ଷମାପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ନିଜ ହାତ ଆକାଶ ପ୍ରତି ଉପରକୁ ଉଠାଇ, ସେ ଗମ୍ଭୀରତାର ସହିତ ସେହି ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମରେ ନିଶ୍ଚିତ କରି କହିଲେ, ଯିଏ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ଯେ ଇସ୍ରାଏଲ ଉପରେ ଯେ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡ ଆସିବ: ‘ମୋର ବାକ୍ୟାନୁସାରେ ହେଉନଥିଲେ, ଏହି ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକରେ ନ ଶିଶିର ପଡ଼ିବ, ନ ବର୍ଷା ହେବ।’”

“ଇସ୍ରାଏଲର ପାପମାନଙ୍କ କାରଣରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନ୍ୟାୟବିଚାର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ ନିନ୍ଦାଘୋଷଣା ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ବଜ୍ରାଘାତ ସଦୃଶ ପତିତ ହେଲା। ସେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଓ ଭୟରେ ଯେପରି ଜଡ଼ ହୋଇଗଲେ; ଏବଂ ନିଜ ବିସ୍ମୟରୁ ସ୍ଥିରତା ପୁନର୍ଜୀବନ କରିପାରିବା ପୂର୍ବରୁ, ଏଲୀୟ, ନିଜ ବାର୍ତ୍ତାର ପ୍ରଭାବ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା ନକରି, ଯେପରି ହଠାତ୍ ଆସିଥିଲେ, ସେହିପରି ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାର ବାକ୍ୟ ଘୋଷଣା କରିବା, ଏବଂ ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗର ଭଣ୍ଡାରମାନଙ୍କୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନର୍ବାର ଖୋଲିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ମାତ୍ର ଏକମାତ୍ର ଚାବି ଥିଲା।” Testimonies, volume 3, 273.

ଇସ୍ରାଏଲ ଭୁଲିଯାଇଥିଲା ଯେ ଯିହୋଶୂୟା ସେମାନଙ୍କୁ କଠୋର ଭାବରେ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଜାତିୟ ଅନ୍ୟଧର୍ମୀ ଜନମାନଙ୍କ ସହ ସଙ୍ଗତି କରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଯିରୀହୋକୁ କେବେ ପୁନଃନିର୍ମାଣ କରିବେ ନାହିଁ। ଯଦ୍ୟପି ଯିରୀହୋର ଯୁଦ୍ଧ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଏକ ମହାନ ପ୍ରକାଶ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞାତ ଦେଶକୁ ନେଇଯିବା ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଥିଲା, ତଥାପି ଯିରୀହୋ ସହ ପାପ, ଶାପ ଏବଂ ଉଦ୍ଧାର ମଧ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଥିଲା। ‘ପାପ’ ଥିଲା ଆଖାନଙ୍କର, ଯିଏ ଯିରୀହୋର ସମ୍ପଦ ଓ ପ୍ରଭାବକୁ ଲୋଭ କରିଥିଲେ; ‘ଶାପ’ ଥିଲା ସେହି କାହାରି ଉପରେ, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଯିରୀହୋକୁ ପୁନଃନିର୍ମାଣ କରିବ; ଏବଂ ବେଶ୍ୟା ରାହାବ ‘ଉଦ୍ଧାର’-ର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲେ। ଆଖାନ ସୁନ୍ଦର ବାବିଲୋନୀୟ ବସ୍ତ୍ରକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ଯେପରି ଆଦମ ଓ ହବା ଡୁମୁର ପତ୍ରର ପୋଷାକରେ ନିଜମାନଙ୍କର ପାପ ଲୁଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, ସେପରି ସେ ଭାବିଥିଲେ ଯେ ସେ ନିଜ ପାପକୁ ଲୁଚାଇପାରିବ। ଆଖାନ ଯିରୀହୋ ଯାହାର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା ସେହି ସମୃଦ୍ଧିକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ବାବେଲ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ।

ଯିରୀହୋକୁ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ତୃତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶ ବହନ କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏଥିରେ ଜଗତକୁ ଭଲପାଇବା ଓ ତାହାରେ ଭରସା ରଖିବାର ପାପ ବିଷୟରେ ଏକ ସତର୍କବାଣୀ ମଧ୍ୟ ରହିଛି। ଯିରୀହୋର ପ୍ରତୀକରେ ଯିରୀହୋର ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ଶାପ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି, ଏବଂ ରାହାବ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଯେମାନେ ଏଯାବତ୍ ବାବିଲୋନରେ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତୃତୀୟ ଦୂତର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରର ଆହ୍ୱାନ ପ୍ରକାଶିତ ହେବାବେଳେ ସେଠାରୁ ବାହାରି ଆସନ୍ତି।

ଏଲିୟାଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସଯୁକ୍ତ ଆତ୍ମା ଗଭୀର ଭାବରେ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ଧାର୍ମିକ କ୍ରୋଧ ଉଦ୍ଦୀପିତ ହୋଇଉଠିଲା, ଏବଂ ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ମହିମା ପାଇଁ ଈର୍ଷାଳୁ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଇସ୍ରାଏଲ ଭୟାନକ ଧର୍ମତ୍ୟାଗରେ ଡୁବିଯାଇଛି। ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ପାଇଁ କରିଥିବା ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେ ସ୍ମରଣ କରିବାବେଳେ, ସେ ଶୋକ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଲୋକମାନଙ୍କର ଅଧିକାଂଶଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୁଲିଯାଇଥିଲା। ସେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ଗଭୀର ବେଦନାରେ ନିଚୋଡ଼ାଯାଇଥିବା ଆତ୍ମା ସହିତ, ଯଦି ବିଚାରଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ହେବାକୁ ପଡ଼େ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଜନମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ନିବେଦନ କଲେ। ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବିନୟ କଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ଅକୃତଜ୍ଞ ପ୍ରଜାଙ୍କଠାରୁ ଶିଶିର ଓ ବର୍ଷା—ସ୍ୱର୍ଗର ଭଣ୍ଡାରସମୂହ—ରୋକି ରଖନ୍ତୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ଇସ୍ରାଏଲ ନିର୍ଥକ ଭାବରେ ନିଜ ଦେବଦେବୀମାନଙ୍କୁ, ସେମାନଙ୍କର ସୁନା, କାଠ ଓ ପଥରର ମୂର୍ତ୍ତିମାନଙ୍କୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରାମାନଙ୍କୁ ପୃଥିବୀକୁ ସିଞ୍ଚନ କରି ସମୃଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ତାହାକୁ ପ୍ରଚୁର ଫଳବତୀ କରିବା ପାଇଁ ଦେଖି ରହୁ। ସଦାପ୍ରଭୁ ଏଲିୟାଙ୍କୁ କହିଲେ ଯେ, ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣିଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଜନମାନେ ଅନୁତାପ ସହିତ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଶିଶିର ଓ ବର୍ଷା ରୋକି ରଖିବେ।

“ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜକ ଜାତିମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶିବାରୁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ସୁରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ଯେଣୁ ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଉପବନ ଓ ପୂଜାସ୍ଥଳ, ମନ୍ଦିର ଓ ବଳିବେଦୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରମିତ ନ ହେଉ; ସେଗୁଡ଼ିକ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ବିକୃତ କରିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟୟସାଧ୍ୟ ଓ ମୋହନୀୟ ରୂପରେ ସଜାଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଲୋକମାନଙ୍କର ମନରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ଥାନ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦ୍ୱାରା ଦଖଳ କରାଯାଏ।”

“ଯିରୀହୋ ନଗରୀ ସର୍ବାଧିକ ଆଡମ୍ବରପୂର୍ଣ୍ଣ ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜାକୁ ସମର୍ପିତ ଥିଲା। ସେଠାକାର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ପନ୍ନ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ ଯେ ସମସ୍ତ ଧନସମ୍ପଦ ଦେଇଥିଲେ, ତାହାକୁ ସେମାନେ ନିଜ ଦେବଦେବୀମାନଙ୍କର ଦାନ ବୋଲି ଗଣନା କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସୁନା ଓ ରୂପା ପ୍ରଚୁର ପରିମାଣରେ ଥିଲା; କିନ୍ତୁ, ଜଳପ୍ରଳୟ ପୂର୍ବର ଲୋକମାନଙ୍କ ପରି, ସେମାନେ ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତ ଓ ଈଶନିନ୍ଦକ ଥିଲେ, ଏବଂ ନିଜମାନଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗର ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅପମାନ ଓ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଥିଲେ। ଯିରୀହୋଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା। ସେହିଟି ଗୋଟିଏ ଦୁର୍ଗ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେନାବଳର ଅଧିପତି ସ୍ୱୟଂ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସି ସ୍ୱର୍ଗର ସେନାଦଳକୁ ସେହି ନଗରୀ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପାଇଁ ନେତୃତ୍ୱ କଲେ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୂତମାନେ ସେହି ବିପୁଳ ପ୍ରାଚୀରଗୁଡ଼ିକୁ ଧରି ତାହାକୁ ଭୂମିସାତ କରିଦେଲେ। ଈଶ୍ୱର କହିଥିଲେ ଯେ ଯିରୀହୋ ନଗରୀ ଅଭିଶପ୍ତ ହେବ ଏବଂ ରାହାବ ଓ ତାଙ୍କର ପରିବାର ବ୍ୟତୀତ ସମସ୍ତଙ୍କ ବିନାଶ ହେବ। ରାହାବ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୂତମାନଙ୍କୁ ଯେ ଅନୁଗ୍ରହ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ, ତାହାର କାରଣରୁ ଏମାନେ ରକ୍ଷା ପାଇବେ। ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଏହା ଥିଲା: ‘And ye, in anywise keep yourselves from the accursed thing, lest ye make yourselves accursed, when ye take of the accursed thing, and make the camp of Israel a curse, and trouble it.’ ‘And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his first-born, and in his youngest son shall he set up the gates of it.’”

“ଯିରୀହୋ ସମ୍ପର୍କରେ ପରମେଶ୍ୱର ଅତ୍ୟନ୍ତ ସଚେତନ ଥିଲେ, ଯେପରି ଲୋକମାନେ ସେଠାର ନିବାସୀମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ ସେହି ବସ୍ତୁମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମୋହିତ ନହେଉନ୍ତୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ପରମେଶ୍ୱରଠାରୁ ବିମୁଖ ନହେଉ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ପଷ୍ଟ ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଥିଲେ; ତଥାପି, ଯିହୋଶୂୟଙ୍କ ମୁଖଦ୍ୱାରା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଏହି ଗମ୍ଭୀର ଆଜ୍ଞା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଆଖାନ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ସାହସ କଲା। ତାହାର ଲୋଭ ତାହାକୁ ସେହି ଧନରାଶିରୁ ନେବାକୁ ପ୍ରେରିତ କଲା, ଯାହାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ପରମେଶ୍ୱର ତାହାକୁ ନିଷେଧ କରିଥିଲେ, କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶାପ ଥିଲା। ଏବଂ ଏହି ମଣିଷର ପାପର କାରଣରୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଇସ୍ରାଏଲ ନିଜ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଜଳସମ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।”

“ଯିହୋଶୂଆ ଓ ଇସ୍ରାଏଲର ପ୍ରାଚୀନମାନେ ମହା କ୍ଲେଶରେ ଥିଲେ। ସେମାନେ ସଦାପ୍ରଭୁ ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଉପରେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହେଇଥିବାରୁ, ପରମ ଦୀନତାରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସିନ୍ଦୁକ ସମ୍ମୁଖରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ରହିଲେ। ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ଅଶ୍ରୁପାତ କଲେ। ସଦାପ୍ରଭୁ ଯିହୋଶୂଆଙ୍କୁ କହିଲେ: ‘ଉଠ; କାହିଁକି ତୁମେ ଏପରି ମୁହଁ ନମାଇ ପଡ଼ି ରହିଛ? ଇସ୍ରାଏଲ ପାପ କରିଛି, ଆଉ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଯେ ନିୟମ ଆଜ୍ଞା କରିଥିଲି, ସେହି ମୋର ନିୟମକୁ ମଧ୍ୟ ଲଂଘନ କରିଛନ୍ତି; କାରଣ ସେମାନେ ଅଭିଶପ୍ତ ବସ୍ତୁମଧ୍ୟରୁ କିଛି ନେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଚୋରି ମଧ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ଓ ଛଳନା ମଧ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାହାକୁ ନିଜମାନଙ୍କର ସାମଗ୍ରୀମଧ୍ୟରେ ରଖିଛନ୍ତି। ଏହିକାରଣରୁ ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ପାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପଛ ଫେରାଇଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ଅଭିଶପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ; ତୁମ୍ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏହି ଅଭିଶପ୍ତ ବସ୍ତୁକୁ ନଷ୍ଟ ନ କଲେ, ମୁଁ ଆଉ କେବେମଧ୍ୟ ତୁମ୍ମାନଙ୍କ ସହିତ ରହିବି ନାହିଁ।’”

“ମୋତେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି ଯେ ଏଠାରେ ପରମେଶ୍ୱର ଏହିଭଳି ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି ଯେ, ଯେମାନେ ନିଜକୁ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାପାଳକ ଜନ ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପାପକୁ ସେ କିପରି ଦୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ଯେମାନଙ୍କୁ ସେ ବିଶେଷ ଭାବରେ ସମ୍ମାନିତ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରକାଶଗୁଡ଼ିକର ସାକ୍ଷୀ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଯେମାନେ ତଥାପି ତାଙ୍କର ସ୍ପଷ୍ଟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ଅବହେଳା କରିବାକୁ ସାହସ କରିବେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧର ପାତ୍ର ହେବେ। ସେ ତାଙ୍କର ଜନମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ଯେ, ଅନାଜ୍ଞାପାଳନ ଏବଂ ପାପ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅପ୍ରିୟ ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ କେବେ ହଳୁକାଭାବେ ନେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।” Testimonies, volume 3, 263, 264.

ଯିରୀହୋର କାହାଣୀରେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ସମୃଦ୍ଧ ସହରର ଦୃଶ୍ୟମାନ ଶକ୍ତି ଓ ମହିମାରେ ଭରସା ନ କରିବାକୁ ସତର୍କବାଣୀ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଅଛି। ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ “ସହର” ମାନେ ଏକ ରାଜ୍ୟ, ଏବଂ ଆଖାନ ଜଣେ ବାବିଲୋନୀୟ ବସ୍ତ୍ର ନେଇଥିଲା। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀଗତ ଭାବରେ ବସ୍ତ୍ର ଚରିତ୍ରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; ସେହିପରି, “ଶେଷ ଦିନମାନ”ରେ, ଆଖାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେହି ବାବିଲୋନୀୟ ବସ୍ତ୍ରକୁ ଲୁଚାଇ ରଖିବା ଆତ୍ମିକ ବାବିଲୋନର ଚରିତ୍ରକୁ ଅଧିକାର କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଆକାଙ୍କ୍ଷାକୁ ପ୍ରତୀକ କରେ। ଆତ୍ମିକ ବାବିଲୋନର ଚରିତ୍ର, କିମ୍ବା ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି, ହେଉଛି ସେହି ଜିନିଷ ଯାହାକୁ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ରାଜ୍ୟକୁ ଏକତ୍ର କରେ।

ମିଲେରାଇଟ୍ ଆନ୍ଦୋଳନର ଯୁବକମାନେ ସିଭିଲ୍ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ, ଏବଂ ସଂଗଠନର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରି, ଆନ୍ଦୋଳନର ନେତାମାନେ ସେହି ସମୃଦ୍ଧ ଜାତି ସହିତ ଆଇନଗତ ଭାବରେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ହେଲେ, ଯାହା ସହିତ ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମସାତ୍ ହେବାକୁ ଥିଲେ ନାହିଁ। ସେହି ସମୃଦ୍ଧ ଦେଶର ସଂବିଧାନ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଭାବରେ ରଚିତ ଥିଲା ଯେ, ଏକ କଳିସିଆର ରାଜ୍ୟ ସହିତ ସମ୍ପୃକ୍ତ ହେବା କେବେ ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ ନଥିଲା। ମିଲେରାଇଟ୍ ସମୟକାଳରେ କିଛି ଧର୍ମସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଥିଲେ, ଯେମାନେ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି; ସେହି ସମ୍ପ୍ରଦାୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି କେହି କେବେ ମଧ୍ୟ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ସରକାର ସହିତ ଆଇନଗତ ସମ୍ପର୍କରେ ପ୍ରବେଶ କରିନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ସେହି ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ ନ କରିବାର ସେମାନଙ୍କର ପସନ୍ଦ କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଭାବରେ ସେମାନଙ୍କ ନିଜନିଜ କଳିସିଆମାନଙ୍କୁ ସଂଗଠିତ କରିବାରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରିନଥିଲା।

ଯିହୋଶୁୟା ଯିରିହୋର ଯୁଦ୍ଧ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିବାର ବହୁଦିନ ପରେ, ଆହାବଙ୍କ ସମୟରେ, ଆଖାନଙ୍କ ଧର୍ମତ୍ୟାଗ ଓ ଯିରିହୋର ଧ୍ୱଂସ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସମସ୍ତ ସତର୍କବାଣୀ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ଜନମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୁଲିଯାଇଥିଲା। ଏଲିୟା ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, ଯେପରି ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ, ତାହେଲେ ତାଙ୍କର ବିଚାରମାନ ସେହିପରି ପ୍ରୟୋଗ ହେଉ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଜନମାନେ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପକୁ ଆଣିତ ହେବେ। ମଲାଖି ଯେତେବେଳେ ପୁରାତନ ନିୟମର ଶେଷ ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଲିପିବଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଗତକୁ ଶାପରେ ଆଘାତ କରିବାର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ଯିରିହୋ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଯେ ଶାପ ଥିଲା, ସେହି ଶାପ ଯେକୌଣସି ମଣିଷ ଉପରେ ଥିଲା, ଯେ ଯିରିହୋକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିବ। ଯେମାନେ ଆଖାନଙ୍କ ପରି ଯିରିହୋ ସହିତ ସଂପୃକ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ଐଶ୍ୱର୍ୟରେ ଭରସା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବେ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଶାପ ଥିଲା। ଆଖାନଙ୍କ “ପାପ” ବାବିଲୋନୀୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା ପାଇଁ ଲୁକ୍କାୟିତ, ଅପବିତ୍ର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆକାଙ୍କ୍ଷାର ପ୍ରତିକ। ସେହି ‘ଶାପ’ ଥିଲା ସେହି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆକାଙ୍କ୍ଷାଗୁଡ଼ିକୁ କାର୍ଯ୍ୟରୂପ ଦେବାର କାମ ଉପରେ।

ମିଲରଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ତାଙ୍କ ସମୟ ପାଇଁ ଏଲିୟାଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ଥିଲା, ଏବଂ ଗୃହଯୁଦ୍ଧ ଏଲିୟାଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ସହିତ ଯେ ବିଚାରମାନେ ଆସନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା। 1863 ମସିହାରେ ଗୃହଯୁଦ୍ଧର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ମିଲରାଇଟ୍ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍ ଯେରିହୋକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କଲା, ଯେପରି ଯିହୋଶୂୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହା କରୁଥିବା ଯେକୌଣସି ମଣିଷ ଉପରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ଶାପର ବିବରଣୀ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।

ସେହି ସମୟରେ ଯିହୋଶୁଆ ସେମାନଙ୍କୁ ଶପଥ କରାଇ କହିଲେ, “ଯେ ମଣିଷ ଉଠି ଏହି ଯେରୀହୋ ନଗରକୁ ପୁଣି ନିର୍ମାଣ କରିବ, ସେ ଯେହୋବାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ହେଉ; ସେ ତାହାର ଜ୍ୟେଷ୍ଠପୁତ୍ରର ମୂଲ୍ୟରେ ତାହାର ଭିତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିବ, ଏବଂ ତାହାର କନିଷ୍ଠପୁତ୍ରର ମୂଲ୍ୟରେ ତାହାର ଦ୍ୱାରମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବ।” ଯିହୋଶୁଆ 6:26।

ଯିହୋଶୂୟଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ “ଶପଥ କରାଇଲେ” ବୋଲି ଯେ ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଛି, ତାହା ଏକାଧାରେ ଶପଥ ଓ ଶାପ ଉଭୟକୁ ସୂଚାଏ। ଯଦି ତୁମେ ଯିହୋଶୂୟଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କର, ତେବେ ଶାପଗ୍ରସ୍ତ; ଏବଂ ଯଦି ସେହି ଶପଥ ପାଳନ କର, ତେବେ ଆଶୀର୍ବାଦପ୍ରାପ୍ତ। “ଶପଥ କରାଇଲେ” ବୋଲି ଯାହାର ଅନୁବାଦ ହୋଇଛି, ସେହି ଶବ୍ଦଟି ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ “ସାତଥର” ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଅନୁଦିତ ହୋଇଛି। ଦାନିଏଲ ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯେପରି ବ୍ୟକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ମୋଶାଙ୍କର ଶପଥ ଓ ଶାପ ଯିରୀହୋର ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ ସହିତ ସମ୍ବଦ୍ଧ।

ହଁ, ସମସ୍ତ ଇସ୍ରାଏଲ ତୁମର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଛନ୍ତି, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେ ସେମାନେ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇ ତୁମର ସ୍ୱରକୁ ମାନିଲେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଆମ ଉପରେ ସେହି ଶାପ ଓ ସେହି ଶପଥ ଢାଳିଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦାସ ମୋଶାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଲିଖିତ ଅଛି, କାରଣ ଆମେ ତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପାପ କରିଛୁ। ଦାନିଏଲ ୯:୧୧।

ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ କହିଥିଲେ, “ଯିରୀହୋ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଈଶ୍ୱର ଅତ୍ୟନ୍ତ ସତର୍କ ଥିଲେ, ଯେଣ୍ଏକି ଲୋକମାନେ ସେଠାର ନିବାସୀମାନେ ଯାହାକୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ ସେହି ବସ୍ତୁମାନଙ୍କରେ ମୋହିତ ନ ହୋନ୍ତୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ବିମୁଖ ନ ହେଉ।” ଯିରୀହୋର ବିନାଶ ସାଧନ କରିବାରେ ଈଶ୍ୱର ଅତ୍ୟନ୍ତ ସତର୍କ ଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି କାରଣରୁ ଆଖାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ସତର୍କବାଣୀକୁ ଲିପିବଦ୍ଧ କରିବାରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସତର୍କ ଥିଲେ। ଯିରୀହୋକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିବା ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଶାପକୁ ଲିପିବଦ୍ଧ କରିବାରେ ସେ ସତର୍କ ଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀରଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱସ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ଦିବ୍ୟ କୌଶଳଗୁଡ଼ିକୁ ପରିଭାଷିତ କରିବାରେ ମଧ୍ୟ ସତର୍କ ଥିଲେ।

ନିଶ୍ଚୟଭାବେ ସେହିଜଣ ଯୀଶୁ ଥିଲେ—ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେନାବଳର ସେନାପତି ଭାବରେ—ଯିଏ ଦୂତମାନଙ୍କୁ ଯିରିହୋର ପ୍ରାଚୀରଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ; ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ କୌଣସି କାମ ଆକସ୍ମିକଭାବେ ହୁଏ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତ୍ରୀ ଆମକୁ କହୁଛନ୍ତି ଯେ “ଈଶ୍ୱର ଯିରିହୋ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶେଷ ସତର୍କ ଥିଲେ।” ସାତ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସିନ୍ଦୁକକୁ ନଗରକୁ ଘିରି ବୋହି ନିଆଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀରେ ଏକ ଦିନ ଅର୍ଥ ଏକ ବର୍ଷ। ସେହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଚାଳିଶି ବର୍ଷର ମରୁଭୂମି-ପରିଭ୍ରମଣର ଆରମ୍ଭରେ ଲିପିବଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ଚାଳିଶି ବର୍ଷର ଶେଷରେ ସେମାନେ ସାତ ଦିନ ଧରି ଯିରିହୋକୁ ପରିକ୍ରମା କରିଥିଲେ।

ତୁମେ ଯେତେ ଦିନ ଦେଶଟିକୁ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିଥିଲ, ସେହି ଦିନମାନଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ଅନୁଯାୟୀ, ଅର୍ଥାତ୍ ଚାଳିଶ ଦିନ; ପ୍ରତି ଦିନ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ହିସାବରେ, ତୁମେ ତୁମ ଅଧର୍ମର ଭାର ବହିବ, ଅର୍ଥାତ୍ ଚାଳିଶ ବର୍ଷ; ଏବଂ ତୁମେ ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞାଭଙ୍ଗକୁ ଜାଣିବ। ଗଣନା 14:34.

ସାତ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସିନ୍ଦୁକକୁ ନଗରକୁ ଘେରି ନିଆଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସପ୍ତମ ଦିନରେ ତାହାକୁ ନଗରକୁ “ସାତ ଥର” ଘେରି ନିଆଯାଇଥିଲା। ଏହା ଦୁଇଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସାକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରେ ଯେ, ଯିରୀହୋ ମୋଶାଙ୍କ ଶପଥର “ସାତ ଥର” ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିୟମ-ଚୁକ୍ତିର ଲୋକମାନେ ଯାଜକ, ଏବଂ ସାତ ଯାଜକ ସାତଟି ତୁରୀ ବାଜାଇଥିଲେ।

ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ୍ତ ପାଥରସଦୃଶ ହୋଇ, ଆତ୍ମିକ ଗୃହ ଭାବରେ ଗଠିତ ହେଉଛ, ଏକ ପବିତ୍ର ପୁରୋହିତସମାଜ ଭାବରେ, ଯେଣେକି ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟରେ ଗ୍ରାହ୍ୟ ଆତ୍ମିକ ବଳି ଉପସ୍ଥାପନ କରିବ। 1 ପିତର 2:5।

ଏକ ତୁରୀ, ଯେ ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ଏହା ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ, ତାହାର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି, କେବେ ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶକୁ, କେବେ ବିଚାରକୁ, କିମ୍ବା କେବେ ପବିତ୍ର ସଭାକୁ ଆହ୍ୱାନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଅନ୍ତିମ ଦିନମାନଙ୍କରେ ପାହାରାଦାରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକ ତୁରୀ ଫୁଙ୍ଗାଯିବାକୁ ଥାଏ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଇତିହାସରେ ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଫୁଙ୍ଗାଯାଇଥିଲା। ଯାଜକମାନେ ସିଓନର ପ୍ରାଚୀର ଉପରେ ଥିବା ସେହି ପାହାରାଦାରମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ତୁରୀ ଫୁଙ୍ଗାଇ ଆସନ୍ତା ବିଚାର ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନଙ୍କୁ ସତର୍କ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେହି ଜନମାନଙ୍କୁ ଏକ ପବିତ୍ର ସଭାକୁ ମଧ୍ୟ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି।

ସିଓନରେ ତୁରୀ ବାଜାଅ, ଏବଂ ମୋର ପବିତ୍ର ପର୍ବତରେ ସତର୍କତାର ଧ୍ୱନି କର; ଦେଶର ସମସ୍ତ ବାସିନ୍ଦା କମ୍ପିତ ହେଉନ୍ତୁ; କାରଣ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦିନ ଆସୁଛି, କାରଣ ସେ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଅଟେ … ସିଓନରେ ତୁରୀ ବାଜାଅ, ଉପବାସକୁ ପବିତ୍ର କର, ଗମ୍ଭୀର ସଭାକୁ ଆହ୍ୱାନ କର; ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କର, ସଭାକୁ ପବିତ୍ର କର, ପ୍ରାଚୀନମାନଙ୍କୁ ସମବେତ କର, ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଏବଂ ସ୍ତନପାନ କରୁଥିବାମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କର; ବର ତାହାର କକ୍ଷରୁ ବାହାରୁକ, ଏବଂ କନ୍ୟା ତାହାର ଅନ୍ତଃକକ୍ଷରୁ ବାହାରୁକ। ଯାଜକମାନେ, ଅର୍ଥାତ୍ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପରିଚାରକମାନେ, ମଣ୍ଡପ ଓ ବେଦୀ ମଧ୍ୟରେ କାନ୍ଦୁନ୍ତୁ, ଏବଂ ସେମାନେ କହୁନ୍ତୁ, ହେ ସଦାପ୍ରଭୁ, ତୁମ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ କ୍ଷମା କର, ଏବଂ ତୁମ ଉତ୍ତରାଧିକାରକୁ ନିନ୍ଦାର ପାତ୍ର ହେବାକୁ ଦିଅନି, ଯେପରି ଜାତିମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରିବେ; ତେବେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ କାହିଁକି କହିବେ, ସେମାନଙ୍କର ଈଶ୍ୱର କେଉଁଠି? ଯୋଏଲ 2:1, 15–17.

ତୂରୀ-ବାର୍ତ୍ତା ହେଉଛି ଏଲିୟାଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା। ଯିହୋଶୁୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଛଅରେ “ସାତ” ଶବ୍ଦର ସମସ୍ତ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରୟୋଗ, ଲେବ୍ୟପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶରେ “ସାତ ଥର” ବୋଲି ଅନୁବାଦ ହୋଇଥିବା ଶବ୍ଦ ସହ ସେହି ଏକେଇ ଶବ୍ଦ, କିମ୍ବା ତାହା ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଏକ ଉତ୍ପନ୍ନ ରୂପ, ଅଟେ। ତଥାପି ଲାଓଦିକିୟ ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱବିଦ୍ମାନେ ପ୍ରଚାର କରୁଥିବା କଳ୍ପକାହାଣୀର ଏହି ମିଶ୍ରଣ ଦାବି କରେ ଯେ, ଲେବ୍ୟପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶରେ “ସାତ ଥର” ବୋଲି ଅନୁବାଦ ହୋଇଥିବା ଶବ୍ଦଟି କେବଳ ଶକ୍ତିର ପୂର୍ଣ୍ଣତା, କିମ୍ବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା, କିମ୍ବା ଏହି ପ୍ରକାର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମୂର୍ଖାମିପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପାନ୍ତରକୁ ମାତ୍ର ସୂଚିତ କରେ—ଯାହା ମିଲର “ସାତ ଥର” ବୋଲି ଅନୁବାଦ ହୋଇଥିବା ଶବ୍ଦରେ ଏକ ସଂଖ୍ୟାତ୍ମକ ମୂଲ୍ୟ ପ୍ରୟୋଗ କରିଥିବା କଥା ଠିକ୍ ଥିଲା ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରିବାରେ ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ୱୀକାରର ଆଉ ଗୋଟିଏ ରୂପ ମାତ୍ର। ଯାଜକମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନଗରର ଚାରିପାଖରେ ସାତ ଥର ଘୁରାଇଲେ, ଯିରୀହୋଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣଭାବେ କିମ୍ବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣଭାବେ ଗୋଟିଏଥର ନୁହେଁ। “ସାତ ଥର” ବୋଲି ଅନୁବାଦ ହୋଇଥିବା ଶବ୍ଦଟି ଏକ ସଂଖ୍ୟାତ୍ମକ ମୂଲ୍ୟକୁ ସୂଚିତ କରେ!

ଯିରିହୋରେ, ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଧ୍ୱନି କଲେ, ସେହି ଧ୍ୱନି ଡାନିଏଲ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ହାତ ବିନା ପର୍ବତରୁ କାଟି ନିଆଯାଇଥିବା ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ମହାଧ୍ୱନିଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କଲା, ଯେମାନେ ସେହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଆଘାତ କରି ଚୁର୍ଣ୍ଣବିଚୁର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।

ଏହି ରାଜାମାନଙ୍କର ଦିନରେ ସ୍ୱର୍ଗର ପରମେଶ୍ୱର ଏକ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିବେ, ଯାହା କେବେବି ନଷ୍ଟ ହେବ ନାହିଁ; ଏବଂ ସେହି ରାଜ୍ୟ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଲୋକଙ୍କୁ ଛାଡ଼ାଯିବ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ସେ ସମସ୍ତ ଏହି ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣବିଚୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଶେଷ କରିଦେବ, ଏବଂ ସେ ଚିରକାଳ ସ୍ଥିର ରହିବ। ଯେହେତୁ ତୁମେ ଦେଖିଲା ଯେ ହାତ ବିନା ପର୍ବତରୁ ଗୋଟିଏ ପଥର କାଟି ନିଆଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଲୋହା, ପିତଳ, ମାଟି, ରୂପା ଓ ସୁନାକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣବିଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା; ମହାନ ପରମେଶ୍ୱର ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ପରେ କ’ଣ ଘଟିବ; ଏବଂ ସେହି ସ୍ୱପ୍ନ ନିଶ୍ଚିତ, ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ନିଶ୍ଚୟ। ଦାନିଏଲ ୨:୪୪, ୪୫।

ଯିରିହୋରେ ମିଳିଥିବା ମୂଲ୍ୟବାନ ଧାତୁମାନଙ୍କୁ ସୁନା, ରୂପା, ପିତଳ ଓ ଲୋହା ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିବାରେ ଈଶ୍ୱର ସାବଧାନ ଥିଲେ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦର୍ଶୀୟ ଅର୍ଥରେ, ମାଟି ରାହାବ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିବା ପରି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଯିରିହୋ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରର ଘୋଷଣା ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀସ୍ଥ ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କର ଶେଷକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ରୂପା, ସୁନା, ପିତଳ ଓ ଲୋହାର ପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ରୀକୃତ; ସେମାନେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭଣ୍ଡାରକୁ ଆସିବେ। ଯିହୋଶୂୟ 6:19।

ଯିରୀହୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞାତ ଦେଶକୁ ଜୟ କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆନ୍ଦୋଳନର କାର୍ଯ୍ୟର ଏକ ପ୍ରତିରୂପ ଅଟେ। ସେହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ସତର୍କବାଣୀ, ଗୋଟିଏ ଶାପ, ଏବଂ ପୁରୋହିତବର୍ଗର ବାହାରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଧାର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ, ଯାହା ବେଶ୍ୟା ରାହାବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି।

ଯିହୋଶୂୟଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ “ଶାପ” ପରେ ଆହାବ ଓ ଏଲିୟାଙ୍କ ଦିନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଯିରୀହୋକୁ ପୁନଃନିର୍ମାଣ କରିବା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯେ ଶାପ ଥିଲା, ତାହାରେ ଏହି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଥିଲା ଯେ, ଯେ ମଣିଷ ଏହା କରିବ, ସେ ଯିରୀହୋର ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ସ୍ଥାପନ କରିବା ସମୟରେ ନିଜ କନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ରକୁ ହରାଇବ, ଏବଂ ତାହାର ଭିତ୍ତିସ୍ଥାପନ କରିବା ସମୟରେ ନିଜ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁତ୍ରକୁ ହରାଇବ। ଏଲିୟାଙ୍କ ସମୟରେ ବେଥେଲୀୟ ହିଏଲ ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ପୂରଣ କଲେ; ସେ ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ସ୍ଥାପନ କରିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର କନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା, ଏବଂ ଭିତ୍ତିସ୍ଥାପନ କରିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା। ଏଲିୟାଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ “ଶାପ” ଯିରୀହୋର ପୁନଃନିର୍ମାଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଥିଲା।

ଦେଖ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହାନ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦିନ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ଏଲୀୟାଙ୍କୁ ପଠାଇବି; ଏବଂ ସେ ପିତାମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି, ଓ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ସେମାନଙ୍କର ପିତାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଫେରାଇବେ; ନଚେତ୍ ମୁଁ ଆସି ପୃଥିବୀକୁ ଅଭିଶାପରେ ଆଘାତ କରିବି। ମାଲାଖୀ 4:5, 6.

ମିଲରଙ୍କ ଏଲିୟାହର ସନ୍ଦେଶ ସହ ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିବା ମିଲରାଇଟ ଇତିହାସର ଶାପ ଯିହୋଶୁଆଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଏଲିୟାହ ଓ ଆହାବଙ୍କ ସମୟରେ ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା।

ତାଙ୍କ ଦିନମାନଙ୍କରେ ବେଥେଲୀୟ ହୀଏଲ ଯିରୀହୋକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କଲା; ସେ ତାହାର ଭିତ୍ତି ତାହାର ପ୍ରଥମଜାତ ପୁତ୍ର ଅବୀରାମଙ୍କ ସହିତ ପକାଇଲା, ଏବଂ ତାହାର ଫଟକମାନଙ୍କୁ ତାହାର କନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ସେଗୁବଙ୍କ ସହିତ ସ୍ଥାପନ କଲା, ଯେପରି ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ, ଯାହା ସେ ନୂନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯିହୋଶୂୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହିଥିଲେ। ୧ ରାଜାବଳୀ ୧୬:୩୪।

ଯିରୀହୋକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିବାର ଶାପକୁ, ଯିରୀହୋର ପ୍ରାଚୀରଗୁଡ଼ିକୁ ପତିତ କରାଇବାରେ ଈଶ୍ୱର ଯେ ଶକ୍ତିର ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ, ସେହି ପ୍ରକାଶରୁ ପୃଥକ୍ କରାଯାଇପାରେ ନାହିଁ। ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ କହିଥିଲେ, “ଯେମାନଙ୍କୁ ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିର ଚମତ୍କାର ପ୍ରଦର୍ଶନଗୁଡ଼ିକର ସାକ୍ଷୀ ହେବାରେ ବିଶେଷ ଭାବେ ସମ୍ମାନିତ କରିଛନ୍ତି, ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ପରି, ଏବଂ ତଥାପି ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ପଷ୍ଟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ଅବହେଳା କରିବାକୁ ସାହସ କରିବେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧର ପାତ୍ର ହେବେ।” ମିଲେରାଇଟମାନେ ସେହିମାତ୍ର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ସେହି ପ୍ରକାଶରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଯାହାର ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ଥିଲା ମିଡନାଇଟ୍ କ୍ରାଇ; ତଥାପି ସେମାନେ ମୋଶିଙ୍କ “ସାତ ସମୟ”ର ଶପଥକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲେ, ଯାହାକୁ ଦାନିଏଲ ମଧ୍ୟ ମୋଶିଙ୍କ ଶାପ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରେ।

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ନାମଗୁଡ଼ିକ ଚରିତ୍ରର ଗୋଟିଏ ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଯିରୀହୋକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କଲା, ସେହି ମନୁଷ୍ୟର ନାମ ସହିତ ତାହାର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଓ କନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ରଙ୍କ ନାମ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂଚନାମୂଳକ। ହିଏଲର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଶକ୍ତିର ସଜୀବ ପରମେଶ୍ୱର, ଏବଂ ଏହା ସୂଚାଏ ଯେ ହିଏଲ ସଜୀବ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ଥିଲା। ସେ ବେଥେଲୀୟ ବୋଲି ପରିଚିତ ହେବାର ତଥ୍ୟ ତାହାଙ୍କୁ ମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ କରେ। ତାହାର ପ୍ରଥମଜାତ ପୁତ୍ର ଅବୀରାମର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଉଚ୍ଚତାର ପିତା, ଅର୍ଥାତ୍ ଉଚ୍ଚକରାଯିବା ଓ ଉଦ୍ଧତ କରାଯିବାର ଅର୍ଥରେ। ତାହାର କନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ସେଗୂବର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଉଚ୍ଚ ହେବା, ଏବଂ ଉଚ୍ଚକରିବା ଓ ଉଦ୍ଧତ କରିବା। ଏହି ତିନୋଟି ନାମ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ଉପାଦାନଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ପୂରଣ କଲେ, ତାହାର ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏମିତି ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେ ଯିରୀହୋକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିବା ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ନିଜକୁ ଉଚ୍ଚକରି ଓ ଉଦ୍ଧତ କରୁଥିଲା। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ “ଦ୍ୱାର” ଗୋଟିଏ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

“ନମ୍ର ଓ ବିଶ୍ୱାସୀ ଆତ୍ମା ପାଇଁ, ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହ ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାର ଅଟେ। ସ୍ତୁତିର ଗୀତ, ପ୍ରାର୍ଥନା, ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକ—ଏସବୁ ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିୟୁକ୍ତ ସାଧନ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଉପରସ୍ଥ ମଣ୍ଡଳୀ ପାଇଁ, ସେହି ଉଚ୍ଚତର ଉପାସନା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଅଶୁଚିକର କୌଣସି ବସ୍ତୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରେ ନାହିଁ।” Testimonies, volume 5, 491.

ଏକ ଚର୍ଚ୍ଚ ସ୍ଥାପନ କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭ 1860 ମସିହାରେ ହୋଇଥିଲା, ଯେପରି ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଇତିହାସକାରମାନେ—ଯଥା ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟଙ୍କର ନାତି ଆର୍ଥର୍ ହ୍ୱାଇଟ୍—ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି।

“ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଯଦିଓ ମଣ୍ଡଳୀର କାର୍ଯ୍ୟ ପରିଚାଳନାରେ ଶୃଙ୍ଖଳାର ଆବଶ୍ୟକତା ବିଷୟରେ କିଛି ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ଲେଖିଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ (ଦେଖନ୍ତୁ Early Writings, 97–104), ଏବଂ ଯଦିଓ ଜେମ୍ସ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଭାଷଣମାନଙ୍କ ଓ Review-ର ପ୍ରବନ୍ଧମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖିଆସୁଥିଲେ, ତଥାପି ମଣ୍ଡଳୀ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାରେ ଧୀର ଥିଲା। ସାଧାରଣ ଭାଷାରେ ଯାହା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥିଲା, ତାହା ସୁସ୍ୱାଗତ ହୋଇଥିଲା; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ତାହାକୁ କିଛି ଗଠନମୂଳକ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ପରିଣତ କରିବାର କଥା ଆସିଲା, ସେତେବେଳେ ପ୍ରତିରୋଧ ଓ ବିରୋଧ ଦେଖାଦେଲା। ଫେବୃଆରୀ ମାସରେ ଜେମ୍ସ ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ପ୍ରବନ୍ଧଗୁଡ଼ିକ ଅଲସ ସନ୍ତୁଷ୍ଟିରେ ରହୁଥିବା ଅନେକଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରିଥିଲା, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏନେଇ ବହୁତ କଥା କୁହାଯାଉଥିଲା।”

“ମିଚିଗାନରେ ହ୍ୱାଇଟ୍‌ଙ୍କ ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଜେ. ଏନ୍. ଲଫବୋରୋ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଜଣାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ କଥା ସମର୍ଥନାତ୍ମକ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମପକ୍ଷସମର୍ଥନମୂଳକ:”

“‘କେହି ଜଣ କହେ, ଯଦି ତୁମେ ଆଇନ ଅନୁସାରେ ସମ୍ପତ୍ତି ଧାରଣ କରିବା ପାଇଁ ସଂଗଠିତ ହେବ, ତେବେ ତୁମେ ବାବିଲୋନର ଅଂଶ ହେବ। ନା; ଆମେ ଆଇନ ଦ୍ୱାରା ଆମ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିପାରିବା ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥିତିରେ ରହିବା ଏବଂ ଆମର ଧାର୍ମିକ ମତାବଲମ୍ବନକୁ ସୁରକ୍ଷା ଓ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରିବା ପାଇଁ ଆଇନକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବା—ଏହି ଦୁଇରେ ବହୁତ ତଫାତ ଅଛି ବୋଲି ମୁଁ ବୁଝୁଛି। ଯଦି ଗିର୍ଜାଘରର ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବା ଭୁଲ, ତେବେ ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷଙ୍କ ପାଇଁ ଆଇନଗତ ଭାବେ କୌଣସି ସମ୍ପତ୍ତି ଧାରଣ କରିବା ଭୁଲ କାହିଁକି ନୁହେଁ?—Review and Herald, March 8, 1860.’”

“ଜେମ୍ସ ହ୍ୱାଇଟ୍ ରିଭିଉରେ ନିଜ ବିବୃତ୍ତିକୁ ଏହି ଶବ୍ଦମାନଙ୍କ ସହିତ ସମାପ୍ତ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରକାଶନ-କାର୍ଯ୍ୟର ସଂଗଠନର ଆବଶ୍ୟକତା ବିଷୟକ ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ସେ ମଣ୍ଡଳୀର ସମ୍ମୁଖରେ ରଖିଥିଲେ: ‘ଯଦି କେହି ଆମର ପ୍ରସ୍ତାବଗୁଡ଼ିକୁ ଆପତ୍ତି କରନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ କୃପାକରି ଏମିତି ଏକ ଯୋଜନା ଲେଖି ପ୍ରଦାନ କରିବେ କି, ଯାହା ଉପରେ ଆମେ ଏକ ଜନସମୂହ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବୁ?’—Ibid., February 23, 1860. କ୍ଷେତ୍ରରେ କାର୍ଯ୍ୟରତ ପ୍ରଥମ ସେବକ ଯିଏ ଏହାର ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ, ସେ ଥିଲେ R. F. Cottrell, ଯିଏ ରିଭିଉର ଜଣେ ଦୃଢ଼ ସମ୍ପାଦକୀୟ ପତ୍ରାଚାରକ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ସ୍ପଷ୍ଟରୂପେ ନାକାରାତ୍ମକ ଥିଲା:”

“‘ଭାଇ ହ୍ୱାଇଟ୍ କଳିସିଆର ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତାବ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଭାଇମାନେ କହିବେ ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ପରାମର୍ଶରେ ସେ ନିଷ୍କଟକ ଭାବେ କେଉଁ ପଦକ୍ଷେପ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି ତାହା ମୁଁ ସଠିକ ଭାବେ ଜାଣେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୋର ବୁଝାରେ ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଆଇନ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଧାର୍ମିକ ସଂସ୍ଥା ଭାବେ ନିବନ୍ଧିତ ହେବା। ମୋ ନିଜ ପକ୍ଷରୁ, ମୁଁ ଭାବେ ଏହା ‘ଆମ ପାଇଁ ଏକ ନାମ କରିବା’ ଭୁଲ ହେବ, କାରଣ ସେଥି ବାବିଲର ଭିତ୍ତିରେ ରହିଛି। ମୁଁ ଭାବୁ ନାହିଁ ଯେ ଈଶ୍ୱର ଏହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କରିବେ।—Ibid., March 22, 1860.” ଆର୍ଥର ହ୍ୱାଇଟ୍, ଏଲେନ୍ ଜି. ହ୍ୱାଇଟ୍, ଖଣ୍ଡ 1, 420, 421.

ଜେମ୍ସ ହ୍ୱାଇଟ୍ 1860 ମସିହାରେ ଏକ ଚର୍ଚ୍ଚ ହେବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରୟାସ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ଏକ ଚର୍ଚ୍ଚକୁ ଏକ “ଦ୍ୱାର” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଏ। ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ 1860 ମସିହା ବିଷୟରେ ଏହା କହନ୍ତି।

“1860 ମସିହାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଆମର ଘରଦ୍ୱାର ଅତିକ୍ରମ କରି ଆସିଲା, ଏବଂ ଆମ ପରିବାରବୃକ୍ଷର ସବୁଠାରୁ କନିଷ୍ଠ ଶାଖାକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଲା। ଛୋଟ ହର୍ବର୍ଟ, ସେପ୍ଟେମ୍ବର 20, 1860 ରେ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ସେହି ଏକେ ବର୍ଷର ଡିସେମ୍ବର 14 ରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।” Testimonies, volume 1, 103.

୧୮୬୩ ମସିହାରେ ୱାଇଟ୍‌ ପରିବାର ତାଙ୍କର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇଥିଲେ। ଖେଳିବା ପରେ ଏବଂ ଅତ୍ୟଧିକ ଗରମ ହୋଇଯାଇ, ସେ ସେହି କକ୍ଷରେ ପ୍ରବେଶ କଲା ଯେଉଁଠାରେ ବସ୍ତ୍ର-ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ ବ୍ୟବହୃତ କିଛି ଭିଜା ବସ୍ତ୍ର ଉପରେ ଶୁଇ ଘୁମିଗଲା। ୧୮୪୩ ଏବଂ ୧୮୫୦ ମସିହାର ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକ ମିଲେରାଇଟ୍ ଆନ୍ଦୋଳନର ଭିତ୍ତିସ୍ଥମ୍ଭକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ୧୮୬୩ ମସିହାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ଚାର୍ଟଟି, ପୂର୍ବରୁ ହବକ୍କୂକଙ୍କ ଦୁଇଟି ତାଳିକା ଉପରେ ପ୍ରତିପାଦିତ ହୋଇଥିବା ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶର “ସାତ ସମୟ”ର ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏହା ଏକ ଜାଲିଆତି ଭିତ୍ତିମୂଳକ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ।

“ଶୁକ୍ରବାର, ନଭେମ୍ବର ୨୭, [୧୮୬୩] ରେ ଯେବେ ପିତାମାତା ଟପ୍ଶାମ୍‌କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କର ତିନି ପୁଅ ଓ ଏଡେଲିଆ ଡିପୋରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ହେନ୍ରିଙ୍କୁ ସର୍ଦ୍ଦି ହୋଇଥିବା ବ୍ୟତୀତ, ସମସ୍ତେ ଦେଖିବାକୁ ଭଲ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟରେ ଥିବା ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ମଙ୍ଗଳବାର, ଡିସେମ୍ବର ୧ ତାରିଖରେ, ହେନ୍ରି ନ୍ୟୁମୋନିଆରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତର ଅସୁସ୍ଥ ହେଲେ। ବହୁ ବର୍ଷ ପରେ, ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଉଇଲି ଏହି ଘଟଣାକୁ ପୁନର୍ଗଠନ କରି ଏପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ:”

‘ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କର ଅନୁପସ୍ଥିତି ସମୟରେ, ହେନ୍ରି ଓ ଏଡସନ, ଭାଇ ହାଉଲ୍ୟାଣ୍ଡଙ୍କର ନିରୀକ୍ଷଣ ଅଧୀନରେ, ବିକ୍ରୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକୁ କପଡ଼ା ଉପରେ ଲଗାଇବା କାମରେ ବହୁତ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ହାଉଲ୍ୟାଣ୍ଡଙ୍କ ଘରରୁ ପ୍ରାୟ ଗୋଟିଏ ବ୍ଲକ୍ ଦୂରରେ ଥିବା ଭଡ଼ାକୁ ନିଆଯାଇଥିବା ଏକ ଦୋକାନ ଭବନରେ କାମ କରୁଥିଲେ। ଶେଷରେ, ବୋଷ୍ଟନରୁ ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକ ପଠାଯିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଲେ.... ନଦୀ ପାଖରେ ଦୀର୍ଘ ପଦଯାତ୍ରା କରି ଫେରିବା ପରେ, ସେ [ହେନ୍ରି] ଅସାବଧାନତାବଶତଃ କାଗଜ ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକର ପଛପଟେ ଲଗାଇବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ କିଛି ଭିଜା କପଡ଼ା ଉପରେ ଶୋଇ ପଡ଼ି ଘୁମିଗଲେ। ଏକ ଖୋଲା ଜାନଲା ଦ୍ୱାରା ଶୀତଳ ପବନ ଭିତରକୁ ପସୁଥିଲା। ଏହି ଅବିବେକୀ କାର୍ଯ୍ୟର ପରିଣାମରେ ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ସର୍ଦି ହେଲା।’” ଆର୍ଥର ହ୍ୱାଇଟ୍, Ellen G. White, ଖଣ୍ଡ 2, 70.

୧୮୬୩ ମସିହାରେ, ମିଲେରାଇଟ୍ ଆନ୍ଦୋଳନ ଗୋଟିଏ ଗିର୍ଜାଘରର ଗଠନ ସହିତ ଏବଂ ହବକ୍କୁକଙ୍କର ଦୁଇଟି ତାଲିକା ଉପରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ମୂଳଭୂତ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ସହ ଶେଷ ପାଇଲା। ପ୍ରମୁଖ ନେତା, ବେଥେଲୀୟ ହିଏଲଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ, ୧୮୬୦ ମସିହାରେ ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ସ୍ଥାପନ କରିବାର କାମ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏହା କରିବା ପାଇଁ ସେ ନିଜର କନିଷ୍ଠ ପୁଅକୁ ହାରାଇଥିଲେ। ୧୮୬୩ ମସିହାରେ, ନକଲି ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକ ସେହି ବିଶ୍ରାମସ୍ଥଳ ହେଲା ଯେଉଁଠାରେ ହିଏଲଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁଅ ଗୋଟିଏ ଘୁମ ଦେଇଥିଲା। ସେ ଥଣ୍ଡା ଲାଗି ଏହି ସେଇ ବର୍ଷରେ ମରିଗଲା। ତାହାର ମୃତ୍ୟୁ ସେତେବେଳେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିବା ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଘୁମାଇବା ସହ ସିଧାସଳଖ ଭାବରେ ସଂପୃକ୍ତ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ୧୮୬୩ ମସିହାରେ ଯେ ଚାର୍ଟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲା, ସେହିଟି ଏଲିୟାହ୍‌—ଯିଏ ମିଲର୍‌ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ—ଉତ୍ଥାପିତ କରିଥିବା ଭିତ୍ତିର ନକଲି ରୂପ ଥିଲା।

ଯିହୋଶୁଆଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯିରୀହୋକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିବା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯେ ଆଜ୍ଞା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେହି ଆଜ୍ଞା “ଶପଥ କରାଇବା” ବୋଲି ଥିବା ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହା ଏକ ଶପଥ ଏବଂ ଏକ ଶାପକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଏହି ସେଇ ଶବ୍ଦ ଯାହା ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବିଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ “ସାତ ଥର” ବୋଲି ଅନୁବାଦ ହୋଇଛି। ଏହା ସେହି ଶାପ ଯାହା ଏଲିୟାଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ, ଏବଂ ସେହି ଶାପ 1860 ଏବଂ 1863 ମସିହାରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ମିଲରାଇଟ୍ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ଏକ ଆଇନସଙ୍ଗତ କଳିସିଆ ଗଠନ କରିବା ଓ ମିଲରଙ୍କର ବିଘ୍ନର ପାଷାଣକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ମାଧ୍ୟମରେ ଯିରୀହୋକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିଲା। ହିଏଲ୍ ବେଥେଲୀୟ ଥିଲେ, ଏହିପରି ଭାବରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭାବେ ଯିରୀହୋକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିବାରେ ହିଏଲଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ, ଏକ କଳିସିଆ ନିର୍ମାଣ କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଉଛି।

ଯିହୋଶୂୟଙ୍କର “ଶାପ” ଯିରୀହୋର ଯୁଦ୍ଧର କାହାଣୀ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଭାବରେ ଘୋଷିତ ହୋଇଥିଲା—ଏମିତି ଏକ ଯୁଦ୍ଧ, ଯାହାର ବର୍ଣ୍ଣନା “ସାତଥର” କୁ ପୁନଃପୁନି ଉଲ୍ଲେଖ କରିବା ବିନା କରାଯାଇପାରେ ନାହିଁ।

1863 ମସିହାରେ, ଏଲୀୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏବଂ ୱିଲିଆମ୍ ମିଲରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ମୋଶାଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା କିମ୍ବା “ଶପଥ” ଏକ “ଶାପ” ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା। ମୋଶାଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଓ ଏଲୀୟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ—ଉଭୟକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରାଗଲା। ଏଲୀୟ 1989 ମସିହାରେ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଲେ, କିନ୍ତୁ 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 ପରେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋଶାଙ୍କ ସହିତ ପୁନଃସଂଯୋଜିତ ହେଲେ ନାହିଁ। ସେହି ସୂଚନା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପକ୍ଷସ୍ଥାପିତ ହେବାକୁ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସେହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଖଣ୍ଡ।

“ଅପବିତ୍ରିକୃତ ସେବକମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସଜାଉଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଏକେ ଶ୍ୱାସରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଏବଂ ଏହି ଜଗତର ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି। ପ୍ରକାଶ୍ୟରୂପେ ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଦାବି କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ବାରବ୍ବାସଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟଦ୍ୱାରା କୁହୁଛନ୍ତି, ‘ଏହି ମଣିଷକୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ବାରବ୍ବାସଙ୍କୁ।’ ଯେମାନେ ଏହି ପଙ୍କ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସାବଧାନ ହୁଅନ୍ତୁ। ଶୈତାନ ସେ କଣ କରିପାରେ, ସେ ବିଷୟରେ ନିଜର ଗର୍ବୋକ୍ତି କରିଅଛି। ସେ ଭାବୁଛି, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ମଣ୍ଡଳୀରେ ଯାହା ରହିପାରେ ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ, ସେହି ଏକତାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେବ। ସେ କୁହେ, ‘ମୁଁ ଆଗକୁ ଯାଇ ଏକ ମିଥ୍ୟା କହୁଥିବା ଆତ୍ମା ହେବି, ଯେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଠକେଇ ପାରିବି, ସେମାନଙ୍କୁ ସମାଲୋଚନା କରିବାକୁ, ଦୋଷାରୋପ କରିବାକୁ, ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ପ୍ରତିପାଦନ କରିବାକୁ।’ ଯେ କଳିସିଆ ବହୁତ ଆଲୋକ, ବହୁତ ପ୍ରମାଣ ପାଇଛି, ସେହି କଳିସିଆ ଯଦି ଛଳନାର ପୁତ୍ର ଓ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ସ୍ଥାନ ଦେଏ, ତେବେ ସେହି କଳିସିଆ ପ୍ରଭୁ ପଠାଇଥିବା ବାର୍ତ୍ତାକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିଦେବ, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଯୁକ୍ତିସଙ୍ଗତ ଦାବି, ମିଥ୍ୟା ଧାରଣା, ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବ। ଶୈତାନ ସେମାନଙ୍କର ମୂର୍ଖତା ଉପରେ ହସେ, କାରଣ ସେ ଜାଣେ ସତ୍ୟ କ’ଣ।”

“ଅନେକେ ଆମର ମଞ୍ଚଗୁଡ଼ିକରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବେ, ତାଙ୍କ ହସ୍ତରେ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ମଶାଳ ଧରି, ଯାହା ଶୈତାନଙ୍କ ନରକୀୟ ମଶାଳରୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇଛି। ଯଦି ସନ୍ଦେହ ଓ ଅବିଶ୍ୱାସକୁ ପୋଷଣ କରାଯାଏ, ତେବେ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ସେବକମାନେ ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅପସାରିତ ହେବେ, ଯେମାନେ ଭାବନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ବହୁତ କିଛି ଜାଣନ୍ତି। ‘ଯଦି ତୁମେ ଜାଣିଥାନ୍ତ,’ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କହିଲେ, ‘ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ତତଃ ଏହି ତୁମର ଦିନରେ, ସେହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଯାହା ତୁମର ଶାନ୍ତି ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ! କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେଗୁଡ଼ିକ ତୁମର ଚକ୍ଷୁରୁ ଗୁପ୍ତ ରହିଛି।’”

“ତଥାପି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଭିତ୍ତି ଅଚଳ ଭାବେ ଦୃଢ଼ ରହିଛି। ପ୍ରଭୁ ଜାଣନ୍ତି ଯେମାନେ ତାଙ୍କର। ପବିତ୍ରୀକୃତ ସେବକଙ୍କ ମୁଖରେ କୌଣସି କପଟ ଥିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେ ଦିନାଲୋକ ପରି ଖୋଲା ହେବା ଉଚିତ୍, ଅଶୁଭର ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳଙ୍କରୁ ମୁକ୍ତ। ପବିତ୍ରୀକୃତ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟ ଓ ମୁଦ୍ରଣକାର୍ଯ୍ୟ ଏହି ବକ୍ର ପିଢ଼ୀ ଉପରେ ସତ୍ୟର ଆଲୋକ ପ୍ରକାଶ କରିବାରେ ଏକ ଶକ୍ତି ହେବ। ଆଲୋକ, ଭାଇମାନେ, ଆମକୁ ଅଧିକ ଆଲୋକ ଆବଶ୍ୟକ। ସିଓନରେ ତୂରୀ ବାଜାଅ; ପବିତ୍ର ପର୍ବତରେ ସତର୍କବାଣୀ ଧ୍ୱନିତ କର। ପବିତ୍ରୀକୃତ ହୃଦୟ ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେନାଦଳକୁ ସମବେତ କର, ଯେଣୁ ସେମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଜନଙ୍କୁ କ’ଣ କହିବେ; କାରଣ ଯେମାନେ ଶୁଣିବେ, ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଆଲୋକ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜିତ ଓ ସୁସଜ୍ଜିତ ହେଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉଠି ଆସୁନ୍ତୁ—ପରାକ୍ରମୀମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହାୟତା ପାଇଁ। ପରମେଶ୍ୱର ସ୍ୱୟଂ ଇସ୍ରାଏଲ ପାଇଁ କାମ କରିବେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ଜିହ୍ୱା ନିରବ କରାଯିବ। ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥିବା ପ୍ରତାରଣାମୂଳକ ଷଡଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଦୂତମାନଙ୍କ ହସ୍ତ ଉଲଟାଇ ଦେବ। ଶୟତାନଙ୍କ ଦୁର୍ଗପ୍ରାଚୀର କେବେବି ବିଜୟୀ ହେବ ନାହିଁ। ବିଜୟ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସହଚର ହେବ। ଯେପରି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେନାଦଳର ଅଧିନାୟକ ଯିରୀହୋର ପ୍ରାଚୀରଗୁଡ଼ିକୁ ଭଙ୍ଗି ପକାଇଥିଲେ, ସେପରି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନକାରୀ ଲୋକମାନେ ବିଜୟୀ ହେବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିରୋଧୀ ଶକ୍ତି ପରାଜିତ ହେବ। ସ୍ୱର୍ଗପ୍ରେରିତ ବାର୍ତ୍ତା ସହିତ ଯେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସେବକମାନେ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କୌଣସି ଆତ୍ମା ଅଭିଯୋଗ କରୁନି। ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ଦୋଷ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଅନି, କୁହି, ‘ସେମାନେ ଅତ୍ୟଧିକ ଦୃଢ଼; ସେମାନେ ଅତ୍ୟଧିକ କଠୋର ଭାବରେ କହନ୍ତି।’ ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ କହିପାରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଏହାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ କି? ଯଦି ଶ୍ରୋତାମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱର କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ପରମେଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କ କର୍ଣ୍ଣକୁ ଝଣ୍ଝଣାଇ ଦେବେ। ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରୁଥିବାମାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବେ।”

“ଶୟତାନ ସମ୍ଭବ ଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉପାୟ ଗ୍ରହଣ କରିଛି, ଯେପରି ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଜନସମୂହ ଭାବେ ଆମକୁ ତାଡ଼ନା ଓ ଧିକ୍କାର କରିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ଆମର ତ୍ରୁଟିମାନଙ୍କୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଆମକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ପାଇଁ, କିଛି ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିବ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଏକ ଜନସମୂହ ଅଛି ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସିନ୍ଦୁକ ବହନ କରିବେ। କେହି କେହି ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ବାହାରିଯିବେ ଯେମାନେ ଆଉ ସିନ୍ଦୁକ ବହନ କରିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଏମାନେ ସତ୍ୟକୁ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରାଚୀର ନିର୍ମାଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; କାରଣ ସେହି ସତ୍ୟ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଗ୍ରସର ଓ ଊର୍ଧ୍ୱଗାମୀ ହୋଇ ଯାଇବ। ଅତୀତରେ ଈଶ୍ୱର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ଥାପିତ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏବେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ସୁଯୋଗର ଲୋକମାନେ ଅପେକ୍ଷାରତ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ—ଏମିତି ଲୋକମାନେ ଯେମାନେ ସେହି ପ୍ରତିବନ୍ଧକମାନଙ୍କୁ ଭେଦ କରି ଅଗ୍ରସର ହେବେ, ଯେଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ଅପକ୍କ ଗାରାରେ ଲେପିତ ପ୍ରାଚୀର ସଦୃଶ। ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱର ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ବର୍ଷାଇବେ, ସେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ। ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଘୋଷଣା କରିବେ; ସେମାନେ ତୁରୀ ପରି ନିଜ ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚ କରିବେ। ସେମାନଙ୍କ ହସ୍ତରେ ସତ୍ୟ କ୍ଷୀଣ ହେବ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ନିଜ ଶକ୍ତି ହରାଇବ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ଅପରାଧଗୁଡ଼ିକ, ଏବଂ ଯାକୁବଙ୍କ ଗୃହକୁ ସେମାନଙ୍କର ପାପଗୁଡ଼ିକ ଦେଖାଇଦେବେ।” Testimonies to Ministers, 409–411.