ଆମେରିକା ପାଇଁ ଭବିଷ୍ୟତ ଏବଂ ଜୁଲାଇ 18, 2020 - ନମ୍ବର ଚାରି

ଉଲାଇ ନଦୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଦାନିୟେଲଙ୍କ ଅଷ୍ଟମ ଓ ନବମ ଅଧ୍ୟାୟର ବାର୍ତ୍ତା 1798 ମସିହାରେ ମୁଦ୍ରାମୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା। ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ଗବ୍ରିଏଲ ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହା ପୂର୍ବରୁ ଦାନିୟେଲ ଏମିତି ଏକ ପ୍ରାର୍ଥନା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ, ଯାହାକି ବାଇବେଲରେ ମାନବୀୟ ପ୍ରାର୍ଥନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବାଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗଣ୍ୟ କରାଯାଏ। ସେହି ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଦାନିୟେଲ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି ଯେ, ଯିରିମିୟଙ୍କ ପୁସ୍ତକରେ ସେ ଯାହା ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଥିଲେ, ତାହା ଅନୁସାରେ ସେ ବୁଝିଥିଲେ ଯେ ଯେରୁଶାଲେମର ଉଜାଡ଼ ସତ୍ତରି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ।

ଯିରିମିୟା ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲେ ଯେ, ସେହି ସତ୍ତରି ବର୍ଷର ଶେଷରେ ଦାରିୟସଙ୍କ ସେନାପତି କୋରେଶ ବାବିଲକୁ ଜୟ କରିବା ସମୟରେ ବେଲଶଜ୍ଜର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ।

ଦାନିଏଲ ଏହାକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନଟ କଲେ ଯେ, ଉଜାଡ଼ର ସତରି ବର୍ଷ ମୋଶାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲିପିବଦ୍ଧ ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଥିଲା।

ଇସ୍ରାଏଲ୍ ଯେ “ଶପଥ” ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲା ଏବଂ ଯାହାର ଫଳରେ “ଶାପ” ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ଶପଥ ହେଉଛି ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଛବ୍ବିଶର “ସାତ ଥର”। ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଛବ୍ବିଶରେ “ସାତ ଥର” ବୋଲି ଅନୁବାଦ ହୋଇଥିବା ଶବ୍ଦଟି ହିଁ ଦାନିଏଲ ନଅରେ “ଶପଥ” ବୋଲି ଅନୁବାଦ ହୋଇଥିବା ସେହି ଏକେଇ ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦ। “ସାତ ଥର” ବୋଲି ଅନୁବାଦ ହୋଇଥିବା ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ମୋଶାଙ୍କର ଶପଥ ହେଉଛି ଉଇଲିୟମ୍ ମିଲରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆବିଷ୍କୃତ ପ୍ରଥମ ସମୟ-ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ, ଏବଂ 1863 ମସିହାରେ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କର ମୌଳିକ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଏହା ପ୍ରଥମ ଥିଲା। ଉଇଲିୟମ୍ ମିଲର ଏଲିୟାଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏହା ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ସୁନିଶ୍ଚିତ କରାଯାଇଛି।

1863 ମସିହାରେ ମିଲେରାଇଟ ଆନ୍ଦୋଳନର ଶେଷ ହେଲା, କାରଣ ଯେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ସେହି ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଥିଲେ ସେମାନେ ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏକ ଚର୍ଚ୍ଚ ଭାବେ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସେତେବେଳେ ସେହି ଆନ୍ଦୋଳନର ଶେଷ ହେଲା। ଲେଭିୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶର “ସାତ ଥର”ରେ ଯେପରି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ମୋଶାଙ୍କୁ ବଧ କଲେ, ଏବଂ ସମକାଳୀନ ଭାବେ ସେମାନେ ଏଲିୟାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବଧ କଲେ, ସେହି ସନ୍ଦେଶବାହକଙ୍କୁ ଯିଏ ମୋଶାଙ୍କର “ଶପଥ”କୁ ଆନ୍ଦୋଳନଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ। ମୋଶା ଓ ଏଲିୟା ଉଭୟଙ୍କୁ 1863 ମସିହାରେ ବଧ କରାଗଲା, ଏବଂ 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 ପରେ, ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱର Future for America ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ପୁରୁଣା ପଥଗୁଡ଼ିକ ପାଖକୁ ଫେରାଇ ଆଣିଲେ, ସେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହେବାକୁ ଥିଲେ ନାହିଁ।

ଫ୍ୟୁଚର୍ ଫର୍ ଆମେରିକା 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001କୁ ତୃତୀୟ ଦୁଃଖର ଆଗମନ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲା, ଏବଂ 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବରରେ ଇସ୍ଲାମର ଆକ୍ରମଣକୁ ସେହିପରି ଚିହ୍ନଟ କରିବାକୁ ଯାହା ସ୍ଥାପିତ କରେ, ସେହିଟା ହେଉଛି ମିଲେରୀୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ ପ୍ରଥମ ଦୁଇଟି ଦୁଃଖର ଇତିହାସ, ଯାହା ବିଶେଷଭାବେ 1843 ଓ 1850ର ଉଭୟ ପ୍ରବର୍ତ୍ତକ ଚାର୍ଟରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପାଇଛି। ଆଧୁନିକ କାଳରେ ଇସ୍ଲାମର ଭୂମିକାକୁ ସମର୍ଥନ କରିବା ପାଇଁ ମିଲେରୀୟ ଇତିହାସକୁ ପୁନର୍ବାର ଆଶ୍ରୟ କରିବା ସମୟରେ, ପ୍ରଭୁ ତାହାପରେ ଫ୍ୟୁଚର୍ ଫର୍ ଆମେରିକାଙ୍କ ବୁଝାମଣା ପାଇଁ ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶର “ସାତ ଥର” ଖୋଲିଦେଲେ, ଯାହା ଉଭୟ ଚାର୍ଟର କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସ୍ତମ୍ଭରେ ଚିତ୍ରାତ୍ମକ ଭାବରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଛି। ଏବଂ ଉଭୟ ଚାର୍ଟରେ, ସେହି କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସ୍ତମ୍ଭର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ହେଉଛି କ୍ରୁଶ। ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱର ହବକ୍କୂକଙ୍କ ଉଭୟ ତାଲିକାର ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ କରିଥିଲେ ଯେ ମୋଶାଙ୍କର “ଶପଥ”, ଅର୍ଥାତ୍ ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶର “ସାତ ଥର”, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଚିତ୍ରଣମାନଙ୍କର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ହେଉ, ଏବଂ ଉଭୟ ତାଲିକାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ସଠିକ୍ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଉ।

ଏହା ଦାନିଏଲଙ୍କ ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଗାବ୍ରିଏଲଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଥିବା ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଏକ କାଳାବଧି ସହିତ ସମ୍ମତ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଥିଲା ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଗୋଟିଏ ସପ୍ତାହ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନେକଙ୍କ ସହିତ ଚୁକ୍ତିକୁ ଦୃଢ କରିବେ।

ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ସପ୍ତାହ ହେଉଛି ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶେ କୁଡ଼ିଟି ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଦିନ, ଏବଂ ଗାବ୍ରିଏଲ୍ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଏହା ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲା ଯେ, ସେହି ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶେ କୁଡ଼ିଟି ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଦିନର “ମଧ୍ୟଭାଗରେ” କିମ୍ବା କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ କ୍ରୁଶରୋହଣ କରାଯିବ। ହବକ୍କୂକଙ୍କ ଉଭୟ ଫଳକରେ ‘ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶେ କୁଡ଼ି’ର କେନ୍ଦ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ଏବଂ ସେହି ସପ୍ତାହରେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଅନେକଙ୍କ ସହିତ ଚୁକ୍ତିକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ।

୧୮୬୩ ମସିହାରେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ଏକ ଚର୍ଚ୍ଚ ଭାବେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏବଂ ଏଲିୟାଙ୍କ ଆତ୍ମାରେ ସଶକ୍ତ ହୋଇଥିବା ମିଲେରାଇଟ ଆନ୍ଦୋଳନ ବଧ କରାଗଲା। ମିଲେରାଇଟ ଆନ୍ଦୋଳନ ବୁଝିଥିଲା ଯେ, ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ସାତୋଟି ଚର୍ଚ୍ଚର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ସେମାନେ ଫିଲାଦେଲଫିଆ ଚର୍ଚ୍ଚ ଥିଲେ। ୧୮୪୪ ମସିହାର ମହା ନିରାଶା ପରେ ଯେମାନେ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ପୃଥକ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ତାହାପରେ ଲାଓଦିକିଆନ୍‌ମାନେ ବୋଲି ପରିଚିହ୍ନିତ ହେଲେ। ୧୮୫୬ ମସିହାରେ ଜେମ୍ସ ହ୍ୱାଇଟ୍ Review and Herald ରେ ଏକ ଲେଖମାଳା ଆରମ୍ଭ କରି ଏହା ଚିହ୍ନିତ କଲେ ଯେ, ଯେ ଆନ୍ଦୋଳନ ଫିଲାଦେଲଫିଆ ଭାବେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ଆନ୍ଦୋଳନ ଲାଓଦିକିଆ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସଦସ୍ୟମାନେ ତାହାପରେ ଲାଓଦିକିଆ ଚର୍ଚ୍ଚକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଉପଚାରକୁ ଖୋଜିବା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। ସେହି ଏକେ ବର୍ଷରେ, ସେହି ଏକେ ପ୍ରକାଶନରେ, ଜେମ୍ସ ହ୍ୱାଇଟ୍ Leviticus 26 ର ଦୁଇହଜାର ପାଞ୍ଚଶେ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ହାଇରମ୍ ଏଡ୍ସନ୍‌ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲିଖିତ ଏକ ଲେଖମାଳା ପ୍ରକାଶ କଲେ। ସେହି ଲେଖମାଳା କେବେ ସମାପ୍ତ ହୋଇନଥିଲା।

୨୦୦୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ପରେ ପ୍ରଭୁ ଯେତେବେଳେ Future for America ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ପୁଣିଥରେ ପୁରୁଣା ପଥମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଲେ, ସେତେବେଳେ Edsonଙ୍କ ଲେଖାମାନ ପୁନଃଆବିଷ୍କୃତ ହେଲା, ଏବଂ ଇତିହାସରେ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ଦୁଇଟି ୨୫୨୦ ବର୍ଷର ଅବଧିକୁ ଦୁଇଟି ଶାପ ବୋଲି ସ୍ୱୀକୃତି ଦିଆଗଲା। ଗୋଟିଏ ଉତ୍ତରର ଦଶ ଗୋଷ୍ଠୀ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏବଂ ଅନ୍ୟଟି ଦକ୍ଷିଣର ଦୁଇ ଗୋଷ୍ଠୀ ବିରୁଦ୍ଧରେ। Miller ଯିହୁଦାର ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଥିବା “ସାତ କାଳ”କୁ ଚିହ୍ନଟ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ Edson ଇସ୍ରାଏଲର ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଥିବା “ସାତ କାଳ”କୁ ଚିହ୍ନଟ କରିଥିଲେ। Future for America ଦେଖିଲା ଯେ ଏହି ଉଭୟକୁ ପ୍ରୟୋଗ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଦୁଇଟି ଛିଟିଯିବାକୁ ଏକତ୍ର କରାଯାଏ, ସେମାନେ ଏମିତି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି, ଯାହାକୁ Miller କିମ୍ବା Edson କେହି ମଧ୍ୟ କେବେ ସ୍ୱୀକାର କରିନଥିଲେ।

ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ 2001 ପରେ Future for America କୁ ପୁରାତନ ପଥମାନଙ୍କୁ ପୁଣି ଫେରାଇଲେ, ସେତେବେଳେ ମୋଶାଙ୍କର “ଶପଥ” ପୁଣି ଜୀବନ୍ତ ହେଲା ଏବଂ ନିଜ ପାଦ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲା। “ଶପଥ” ସହ ସଂଯୁକ୍ତ ବାର୍ତ୍ତା ତାହା ପରେ ତୃତୀୟ ଦୂତର ଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେହିପରି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଗଲା, ଯେପରି ଏହା ପ୍ରଥମ ଦୂତର ଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏବଂ ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା। Future for America ସେହି ଆନ୍ଦୋଳନ ଥିଲା, ଯାହା “ଏଲୀୟ”ଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ “ମୋଶା” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଘୋଷଣା କରିଥିଲା, ଏବଂ ଏଲୀୟ ସ୍ପଷ୍ଟରୂପେ ମୋଶାଙ୍କର ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ, Habakkuk’s Tables ଶୀର୍ଷକ ଏକ ପ୍ରସ୍ତୁତି-ମାଳିକାର ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯାହା ପ୍ରାୟ 2012 ଚାରିପାଖରେ ଶେଷ ହୋଇଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ସେହି ପ୍ରସ୍ତୁତି-ମାଳିକା ଶେଷ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ଅଥାହ ଗର୍ତ୍ତରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ପଶୁ ମୋଶା ଓ ଏଲୀୟଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଉଦିତ ହେଲା। ସେହି ଯୁଦ୍ଧ ତାହାବେଳେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ Future for America ନିର୍ଣ୍ଣୟ କଲା ଯେ ସେ 1996 ଠାରୁ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲା ତାହା ବନ୍ଦ କରିବ, ଏବଂ ଏକ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଆରମ୍ଭ କରିବ, ଯାହାକୁ ସେ ନିଜ ଗର୍ବରେ The School of the Prophets ବୋଲି ନାମ ଦେଲା। ତାହାଠାରୁ ଭଲ ହୁଏନ୍ତା, ଯଦି ସେହି ବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କର ବିଦ୍ୟାଳୟ ବୋଲି କୁହାଯାଇଥାନ୍ତା!

ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଦୂତମାନେ ବୋଲି କେବେ ସ୍ଥିରୀକୃତ ହୋଇନଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟାଳୟ ନିଜ ନିଜ ଧାରଣା ପ୍ରବେଶ କରାଇବାକୁ ଅନୁମତି ଦେବା ଆରମ୍ଭ କଲାବେଳେ ଯେ ବିଶୃଙ୍ଖଳା ଓ ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା, ତାହା July 18, 2020 ରେ Future for America ର ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଶେଷ ହେଲା। ସେହି ସମୟରେ ମୋଶା ଓ ଏଲିୟା ରାସ୍ତାମାନଙ୍କରେ ବଧ କରାଯାଇଥିଲେ।

ଯେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ବିଶ୍ୱସନୀୟ, ସେହି ସାକ୍ଷ୍ୟ “ହବକ୍କୂକଙ୍କ ତାଲିକା” ଶୀର୍ଷକ ଶୃଙ୍ଖଳାର ସମାପ୍ତିରେ ଶେଷ ହୋଇଥିଲା। ତାହାପରେ ପଶୁଟି ଆକ୍ରମଣ କଲା। ଏହି ବର୍ତ୍ତମାନର ପ୍ରବନ୍ଧଗୁଡ଼ିକୁ କିଏ ଅନୁସରଣ କରୁଛି, ମୋର ତାହା ବିଷୟରେ କିଛି ଧାରଣା ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଧାରଣା କରେ ଯେ ଏହା Future for America-ର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେତେକ ଗଠିତ, ସେତେକ ହିଁ ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଯେଉଁମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୁଲାଇ 18-ର ବିଫଳତା ସହିତ ସମଝୌତା କରିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରୁଛନ୍ତି। ଏହିକାରଣରୁ ମୁଁ ଆଶା କରେ ଯେ ଯେଉଁମାନେ ସେହି ଶ୍ରେଣୀରେ ପଡ଼ନ୍ତି ଯାହାକୁ ମୁଁ ଶତ୍ରୁମାନେ ବୋଲି ପରିଭାଷିତ କରେ, ସେମାନେ ଏହା ଉଲ୍ଲେଖ କରିବେ ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସର ଏହି ପ୍ରୟୋଗ ସେମାନଙ୍କ ମନରେ କେତେ ସ୍ୱାର୍ଥସାଧକ ପରି ପ୍ରତୀତ ହୁଏ। ତେଣୁ ହେଉ। Future for America-ର ଇତିହାସକୁ ମିଲରାଇଟ ଆନ୍ଦୋଳନ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୂପିତ ଆନ୍ଦୋଳନ ଭାବେ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ପରିଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇନଥିଲା ବୋଲି ଭଣିବା ପାଇଁ ସମୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଳ୍ପ, ଏବଂ ସେହି ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଅଗ୍ରଣୀ ହେବା ପାଇଁ ଉତ୍ଥାପିତ ସେହି ତ୍ରୁଟିପୂର୍ଣ୍ଣ ଲାଓଦିକିଆନ ମାନବ ଦୂତଟି ଉଇଲିୟମ୍ ମିଲରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୂପିତ ହୋଇନଥିଲା ବୋଲି ଭଣିବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଳ୍ପ।

ମିଲର ଫିଲାଦେଲଫିଆ ଯୁଗର ଥିଲେ, ଏବଂ ମୁଁ 1975 ମସିହାରେ ଜଗତରୁ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲି; ଏହିପରି, ମୁଁ ଜଣେ ପ୍ରମାଣିତ ଲାଓଡିସିଆନ୍ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଅଟେ। ମୋର ଜୀବନ-ଇତିହାସ ସେହି ସତ୍ୟର ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଉଛି। ଏହା ସତ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସ୍ଵର୍ଗର କୃପାଳୁ ପରମେଶ୍ୱର ସମ୍ପ୍ରତି ମୋତେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ, ସେ ଏବେ ଯେ ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି, ତାହାକୁ ଲେଖିତ ରୂପରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇବି। ତାଙ୍କର ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ସହ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ମଧ୍ୟ ଥିଲା ଯେ, ସେ ଯେତେବେଳେ ମୋଶା ଓ ଏଲିୟାଙ୍କୁ ପୁନରୁତ୍ଥିତ କରିବେ, ସେମାନେ ଲାଓଡିସିଆନ୍ ଭାବେ ନୁହେଁ, ଫିଲାଦେଲଫିଆନ୍ ଭାବେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହେବେ। ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଆନ୍ଦୋଳନଟି ଫିଲାଦେଲଫିଆର ସମୟ ଥିଲା, ଯାହା ଶେଷରେ 1856 ମସିହାରେ ଲାଓଡିସିଆରେ ପରିଣତ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ଏହା ମିଲରାଇଟ୍‌ମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଭିତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବାର ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ କଲା। ଏହି ଅସ୍ୱୀକାର ଆରମ୍ଭ ହେଲା ହାଇରାମ୍ ଏଡସନଙ୍କ କଲମ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରଦତ୍ତ ନୂତନ ଆଲୋକର ବିକାଶକୁ ପାଖକୁ ସରାଇ ଦେବା ସହିତ। ସାତ ବର୍ଷ ପରେ, 1863 ମସିହାରେ, ଏଲିୟାଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନ, ଯାହା ମୋଶାଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲା, ହତ କରାଗଲା। ଯେ ସମୟରେ ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ହତ କରାଗଲା, ସେହି ସମୟରେ ଆନ୍ଦୋଳନର ସ୍ଥାନ ନେବା ପାଇଁ ଏକ ଚର୍ଚ୍ଚକୁ ପ୍ରବେଶ କରାଯାଇଥିଲା। ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଆରମ୍ଭରେ ମୋଶା ଓ ଏଲିୟାଙ୍କୁ ହତ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଶେଷରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପୁନରାୟ ହତ କରାଗଲା।

ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୟ ଲାଓଡିସିୟାର ଶେଷକାଳରେ, ୧୯୮୯ ମସିହାରେ ହିଦ୍ଦେକେଲ୍ ନଦୀର ଦର୍ଶନ ଅମୋହରିତ ହେଲା ଏବଂ ଲାଓଡିସିୟାନ୍ ଜନନୀରୁ ଜନ୍ମିତ ଏକ ଆନ୍ଦୋଳନର ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ପ୍ରଭୁ ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଅବଗତିହୀନ ନଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ ସେ ତିନି ଦୂତଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଯେପରି ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ସେପରି ହିଁ ଶେଷ କରିବେ। ସେ ଏହାକୁ ଫିଲାଦେଲଫିୟାନ୍ମାନଙ୍କର ଏକ ଆନ୍ଦୋଳନ ସହିତ ଶେଷ କରିବେ, ଯେପରି ସେ ଏହାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ; ଏବଂ ଏହା କରିବା ପାଇଁ, ଯେ ଆନ୍ଦୋଳନ ଜନ୍ମକ୍ରମେ ଲାଓଡିସିୟାନ୍ ଥିଲା, ତାହାକୁ ବଧ କରାଯାଇ ଫିଲାଦେଲଫିୟାନ୍ ଭାବେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। ଏପରି କରିବା ଦ୍ୱାରା, ଲାଓଡିସିୟାର କଳିସିଆରୁ ବାହାର କରାଯାଇଥିବା ଆନ୍ଦୋଳନଟି ସାତଟିରୁ ଥିବା ଅଷ୍ଟମ ହେବ, ସେହି ଇତିହାସରେ ହିଁ ଯେଉଁଠାରେ ତ୍ରିମୁଖୀ ସଂଘଟନ ସାତଟିରୁ ଥିବା ଅଷ୍ଟମ ହେବ। ଏବଂ ସେହି ଏକେଇ ଇତିହାସରେ ରିପବ୍ଲିକାନିଜ୍ମର ଶୃଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ସାତଟିରୁ ଥିବା ଅଷ୍ଟମର ଏକ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଅନୁଭବ କରିବ, ଯାହା ମିଶର ଓ ସଦୋମର “woke-ism” ଦ୍ୱାରା ବଧ କରାଯାଇଥିଲା; କିନ୍ତୁ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ସେହି ରେଖା ବିଷୟରେ ପରେ ପ୍ରବନ୍ଧଗୁଡ଼ିକରେ ଆଲୋଚନା କରାଯିବ।

ଫ୍ୟୁଚର୍ ଫର୍ ଆମେରିକାକୁ ସମାଧିରେ ରଖାଯାଇନଥିଲା; ବରଂ ସେ ଯେଉଁ ରାସ୍ତାରେ ବଧ କରାଯାଇଥିଲା, ସେହିଠି ପଡ଼ି ରହିଲା, ଯେତେବେଳେ ତାହାର ପ୍ରକଟ ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ତାହାର ଶତ୍ରୁମାନେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ତଥାପି “ତିନି ଦିନ ଓ ଅର୍ଧ ପରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଜୀବନର ଆତ୍ମା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ନିଜ ପାଦ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।” ସମୟ ଆଉ ନାହିଁ; ଏହିପରି ତିନି ଓ ଅର୍ଧ ଦିନ ବାରଶେ ଷାଷ୍ଠି ଦିନ କିମ୍ବା ବର୍ଷର ପ୍ରତୀକ, ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ବାରତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଛଅ ଓ ଚୌଦତମ ପଦରେ ସେହି ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ଓ ସେନାଦଳ ପଦଦଳିତ ହୋଇଥିଲା। ସେମାନଙ୍କୁ ଯଦି ସମାଧିରେ ରଖାଯାଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ସେମାନେ ସେହି ରାସ୍ତାରେ ରହୁନ୍ତାନି, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପଦଦଳିତ କରାଯାଇପାରୁଥାନ୍ତା। ଫ୍ୟୁଚର୍ ଫର୍ ଆମେରିକାର ପଦଦଳନ କେବଳ ଏକ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ କାଳଖଣ୍ଡ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ମୋଶୀଙ୍କ ଶପଥ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ “ସାତ କାଳ” ବାର୍ତ୍ତାର ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ କାଳଖଣ୍ଡ ଅଟେ।

ଯିରୁଶାଲେମ ତିନିଥର ପଦଦଳିତ ହୋଇଛି। ପ୍ରଥମେ ବାବିଲୋନ ଦ୍ୱାରା ଖ୍ରୀ. ପୂ. 677 ରୁ ଖ୍ରୀ. ପୂ. 607 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦଦଳନ ପୈଗାନ ରୋମ ଦ୍ୱାରା ଖ୍ରୀ. 66 ରୁ ଖ୍ରୀ. 70 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ତୃତୀୟଥର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ରୋମ ଦ୍ୱାରା 538 ରୁ 1798 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଲୂକ ଏକୋଇଶରେ ଚିହ୍ନିତ ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯିରୁଶାଲେମର ପଦଦଳନ ହେଉଛି ପୋପତନ୍ତ୍ରୀୟ ଶାସନର ଏକ ହଜାର ଦୁଇଶେ ଷାଷ୍ଠି ବର୍ଷ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଏଗାର, ଯେଠାରେ ଆମେ ମୋଶା ଓ ଏଲିୟାଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟ ପାଉଛୁ, ସେହି ସମୟାବଧିର ପରିଚୟ ସହ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।

ଯୋହନଙ୍କୁ ମନ୍ଦିର ଓ ତାହାର ଭିତରେ ଉପାସନା କରୁଥିବାମାନଙ୍କୁ ମାପିବା ପାଇଁ ଯେ ଆଜ୍ଞା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ତାହା 1844 ମସିହାରେ ବିଚାରକାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭକୁ ସୂଚିତ କରେ; କାରଣ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ଦୁଇଟି ପଦ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ ଯେ ଯୋହନ 1844 ମସିହାରେ ମହା ନିରାଶାର ତୀକ୍ତତାକୁ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାହା ପରେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ କୁହାଯାଏ ଯେ ସେହି ସନ୍ଦେଶ ଘୋଷଣା କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସେ ପୁନର୍ବାର କରିବାକୁ ପଡିବ, ତେବେ ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ପଦ ଏହା ସୂଚନା କରେ ଯେ ବିଚାର ସେତେବେଳେ ମାତ୍ର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି।

ଯହନ 1844 ମସିହାରେ ତଦନ୍ତମୂଳକ ବିଚାରର ଆରମ୍ଭକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ ମନ୍ଦିରର ପ୍ରାଙ୍ଗଣକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବାକୁ କୁହାଯାଏ, କାରଣ ସେହିଟି ଜାତିମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି, ଯେମାନେ ବାରଶେ ଷାଷ୍ଟି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ନଗରକୁ ପଦଦଳିତ କରିବେ। ଲୂକ ଏକୋଇଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ ଯେ, ଜାତିମାନେ ଯେରୁଶାଲେମକୁ ପଦଦଳିତ କରିବେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାତିମାନଙ୍କର “ସମୟ” ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ ନାହିଁ। ଯହନ ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏହିମାତ୍ର ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି ଯେ, ଜାତିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେରୁଶାଲେମ ପଦଦଳିତ ହେବାର ସମୟ ହେଲା 538 ରୁ 1798 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଇତିହାସ। ଯହନ ଦ୍ୱାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏହି ସମୟାବଧିକୁ ଦୁଇଥର ଅରଣ୍ୟ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରିଛନ୍ତି, ଏକ ସେହି ସମୟାବଧି ଯାହାର ମଧ୍ୟରେ ମଣ୍ଡଳୀ ପୋପଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଣାଯାଉଥିବା ନିର୍ଯାତନାରୁ ବାଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ପଳାଇ ଯାଇଥିଲା।

ଯେତେବେଳେ ମୋଶା ଓ ଏଲିୟାଙ୍କୁ ବଧ କରାଯାଇ ତିନି ଓ ଅଧା ଦିନର ଏକ ସମୟଖଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଦଦଳିତ ହେବା ପାଇଁ ରାସ୍ତାରେ ପଡ଼ି ରହିବାକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଯେରୁଶାଲେମ ପଦଦଳିତ ହୋଇଥିବା ପୂର୍ବର ତିନୋଟି ଇତିହାସକୁ ସେହି ସମୟଖଣ୍ଡର ପ୍ରତିରୂପ ଭାବେ ବୁଝିବା ଉଚିତ। ଲୂକ ଏକୋଇଶରେ, ଅନ୍ୟଜାତିମାନେ ପବିତ୍ର ନଗରକୁ ପଦଦଳିତ କରିବେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କର “ସମୟ” ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ।

ଏହିପରି, ଲୂକ ଜାତିମାନଙ୍କର ଏକାଧିକ ସମୟକୁ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆମେ ଜାଣୁଛୁ ଯେ ଜାତିମାନଙ୍କର ସମୟର ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା 1798 ମସିହାରେ ହୋଇଥିଲା। ପ୍ରଥମ “ଜାତିମାନଙ୍କର ସମୟ” ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ 723 ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେବେ ଇସ୍ରାଏଲର ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟ ଅଶ୍ଶୂର ଦ୍ୱାରା ପଦଦଳିତ ହେଲା। ସେହି ପଦଦଳନ ଏକ ପୌତ୍ତଳିକ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ପିଷ୍ଟନ-ଦଳନର ଆରମ୍ଭ ଥିଲା ଏବଂ 538 ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଲା, ଯେବେ ପାପାଳ ଶକ୍ତି 1798 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାରି ରଖିଲା। ପୌତ୍ତଳିକତା ପ୍ରାକୃତିକ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଛିତରାଇଦେଇ ଏବଂ ପଦଦଳିତ କଲା, ଏବଂ ପାପାଳତା ଆତ୍ମିକ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଛିତରାଇଦେଇ ଏବଂ ପଦଦଳିତ କଲା। ଜାତିମାନଙ୍କର “ସମୟଗୁଡ଼ିକ” ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଛବ୍ବିଶର ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶେ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷକୁ ସୂଚାଏ, ଯାହା ପଦଦଳନର ଦୁଇଟି କାଳକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ପ୍ରଥମଟି ଅଶ୍ଶୂର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ପୌତ୍ତଳିକତା ଦ୍ୱାରା, ପରେ ବାବିଲନ ଦ୍ୱାରା, ତାପରେ ପୌତ୍ତଳିକ ରୋମ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟକରୀ ହେଲା। ପରେ, ଯେହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଶକ୍ତିକୁ ମିଲର ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବହୃତ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ପବିତ୍ର ଗଠନରେ ଚିହ୍ନଟ କରିଥିଲେ, ସେହି ହେଉଛି ପାପାଳତା, ଯାହା 1798 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି ପଦଦଳନକୁ ଜାରି ରଖିବ। ପୌତ୍ତଳିକତା ଏବଂ ପାପାଳତା—ଉଭୟଙ୍କର ପଦଦଳନ ହିଁ ସେହି ନିଜସ୍ଵ ପ୍ରଶ୍ନ ଯାହା ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସଂଳାପରେ ଉଠାଯାଇଛି ଏବଂ ଯାହାର ଉତ୍ତର ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଭିତ୍ତି ଏବଂ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସ୍ତମ୍ଭ ଅଟେ।

ଦୂତ ଗବ୍ରିଏଲ୍ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୂତମାନେ ମିଲରଙ୍କୁ ବୁଝାଇଥିଲେ ଯେ “ନିତ୍ୟ” ପୌତ୍ତଳିକତାକୁ ସୂଚାଏ ଏବଂ “ଉଜାଡ଼ କରୁଥିବା ଅପରାଧ” ପାପାଲ୍ ପ୍ରଣାଳୀକୁ ସୂଚାଏ। ପୌତ୍ତଳିକତା ଏବଂ ପାପାଲ୍ ପ୍ରଣାଳୀ—ଉଭୟେ—ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ଓ ସେନାଦଳକୁ ପଦଦଳିତ କରିବେ। ଏହିପରି, ଲୂକା ଯେ “ଜାତିମାନଙ୍କର କାଳ” ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି, ତାହା ବାରୋ ଶତ ଷାଠି ବର୍ଷର ଦୁଇଟି ପଦଦଳନର କାଳଖଣ୍ଡ, ଯେଉଁମାନେ ମିଶି ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶର ସାତ କାଳ ହୁଅନ୍ତି।

ମୋଶୀଙ୍କ “ଶପଥ”ର ସନ୍ଦେଶ 1863 ମସିହାରେ ହତ୍ୟା କରାଗଲା, ସେହି ସହିତ ମୋଶୀଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିବା ଦୂତ ଏଲିୟାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା କରାଗଲା। ମୋଶୀଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ଓ ଏଲିୟା ଦୂତ—ଉଭୟେ 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 ପରେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏଲିୟା ଦ୍ୱାରା ପୁନର୍ବାର ପ୍ରଘୋଷିତ ହୋଇଥିବା ମୋଶୀଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ପରେ, ସେମାନେ ଉଭୟେ ହତ୍ୟା କରାଗଲେ, ଏବଂ ପରେ ବାରଶେ ଷାଷ୍ଠି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାସ୍ତାରେ ପଡ଼ି ରହିଲେ ଓ ସମାଧିସ୍ଥ କରାଯାଇଲେ ନାହିଁ—ଏହା ଡାନିଏଲ୍ ଯାହାକୁ ମୋଶୀଙ୍କ “ଶପଥ” ବୋଲି କହିଛନ୍ତି ସେହି “ସାତ କାଳ”ର ସନ୍ଦେଶ ସହିତ ଏକ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ସମ୍ବନ୍ଧ। ମିଲର ଓ ମିଲରୀୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବଛାୟାରୂପେ ଦର୍ଶାଯାଇଥିବାପରି, ଯେ ଆନ୍ଦୋଳନ ଓ ଦୂତ ମୋଶୀଙ୍କ ଏଲିୟା ସନ୍ଦେଶକୁ ପୁନରାବୃତ୍ତି କରେ, ସେମାନେ ଅନ୍ତତଃ ନିଜ ପାଦରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବେ ଏବଂ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହେବେ।

ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଆଲୋଚନା କରିବୁ।