ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମା: ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଏବଂ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ହୁଙ୍କାର

ଆମର ଶେଷ ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଥିଲା ଯେ ଯଦି ୨୨ ମାର୍ଚ୍ଚ ୧୮୪୪ ପ୍ରଥମ ମାସର ପ୍ରଥମ ଦିନ ହୁଏ, ତେବେ ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର ୧୮୪୪ କିପରି ସପ୍ତମ ମାସର ଦଶମ ଦିନ ହୋଇପାରେ। ୧୮୪୪ ମାର୍ଚ୍ଚରେ ମିଲରାଇଟମାନେ ଯାହାକୁ ୧୮୪୩ର ଶେଷ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ, ସେଥିପାଇଁ ଭୁଲ ବୁଝିଥିଲେ। ସେହି ନିରାଶା ପରେ, ସେମାନେ ସମୟର ବାଇବେଲୀୟ ଗଣନାକୁ ପୁନର୍ବିଚାର କଲେ। ଏହା Gerhard Damsteegtଙ୍କ ପୁସ୍ତକ, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission ରେ, ବିଶେଷକରି ପୃଷ୍ଠା ୮୯ ଓ ୯୨ରେ, ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କଲେ ଯେ ୧୮୪୩ ଶେଷ ହୋଇଛି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ସମୟ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ନିଜମାନଙ୍କର ବୁଝାପଡ଼ାର ଦୁଇଟି ଅଂଶକୁ ପୁନର୍ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କଲେ: ୧୮୪୩ରୁ ୧୮୪୪କୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ, ଏବଂ ବର୍ଷମାନଙ୍କର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଥିବା ଦିନଗୁଡ଼ିକ, ଯେପରି ସେମାନେ ସପ୍ତମ ମାସର ଦଶମ ଦିନର ଗଣନା କରିପାରନ୍ତି।

ମୁଁ ପ୍ରାୟତଃ ଏହି କଥାକୁ ଜୋର ଦେଇ କହେ ଯେ ମାର୍ଚ୍ଚ 22ରୁ ଅକ୍ଟୋବର 22 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାତ ମାସ ହୁଏ। ମୁଁ ଏହା ସୂଚିତ କରୁ ନାହିଁ ଯେ ଏହାହିଁ Seventh Month Movement, କିନ୍ତୁ ଏହା ଆକର୍ଷଣୀୟ ଯେ ମିଲରାଇଟମାନେ ମାର୍ଚ୍ଚ 22କୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏହା ଏକ ଉପଯୋଗୀ ମାନସିକ ଚିହ୍ନରୂପେ କାମ କରେ—ସାତ ମାସ ପରେ ଆପଣ ଅକ୍ଟୋବର 22ରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ଏହା ଏକ ତଥ୍ୟ।

ନିରାଶା ଏବଂ ବିଳମ୍ବର ସମୟ କୌଣସି ସମୟ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପରିପୂର୍ତ୍ତି ନଥିଲା; ବରଂ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କର ଭୁଲ ବୁଝାପଡ଼ାର ପରିଣାମ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର ସେହି ଭୁଲ ବୁଝାପଡ଼ା ହିଁ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଏବଂ ନିରାଶାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲା; ବିଳମ୍ବର ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କୌଣସି ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ ହେବ ବୋଲି କହୁଥିବା କୌଣସି ବିଶିଷ୍ଟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ନଥିଲା। 1844 ମାର୍ଚ୍ଚ 22 ତାରିଖରେ 1843 ବର୍ଷ ଅତିତ ହୋଇଯାଇଛି ବୋଲି ସେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ହିଁ ସେହି ନିରାଶାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା।

ଆମେ ଗତକାଲି ପଢ଼ିଥିଲୁ ଯେ ମିଲର ସେହି ତାରିଖକୁ ଆଶା କରୁଥିଲେ। ଅଧିକାଂଶ ମିଲରାଇଟମାନେ ସେହି ତାରିଖକୁ ନଜରରେ ରଖିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ବିରୋଧୀମାନେ ସୁଦ୍ଧା ଏହାକୁ ଜାଣୁଥିଲେ ଓ ମିଲରାଇଟମାନେ ମିଥ୍ୟା ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରିବା ପାଇଁ ସେହି ତାରିଖକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହିଯେ ପ୍ରଚଳିତ ବୁଝାପଡ଼ା ଥିଲା। ସେହି ତାରିଖ ଅତିତ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ସମୟ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧିକ ନିକଟରୁ ତଦନ୍ତ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ 22 ଅକ୍ଟୋବର, 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଗଲା। ଏହା ଗତକାଲି ଉଠିଥିବା ପ୍ରଶ୍ନ ପାଇଁ ଏକ ସନ୍ଦର୍ଭବିନ୍ଦୁ ପ୍ରଦାନ କରେ।

ଆଜି, ମୁଁ ବିଳମ୍ବର ସମୟକୁ ଅଧିକ ସମୟ ଦେଇ ପର୍ଯ୍ୟାଳୋଚନା କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଏହା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, କାରଣ ଆମେ ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଦର୍ଶନ ସହିତ ସମ୍ପୃକ୍ତ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ କହିଛନ୍ତି ଯେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବା ପଥର ଆରମ୍ଭରେ ଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକଟି ହେଉଛି ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଉଚ୍ଚଧ୍ୱନି; ଏବଂ ଯଦି ତୁମେ ସେହି ଆଲୋକକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କର, ତେବେ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବା ପଥରୁ ଖସି ପଡ଼ିବ। ମୁଁ ଏହା ପ୍ରମାଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି ଯେ ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଉଚ୍ଚଧ୍ୱନି ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶର ସମଗ୍ର ଇତିହାସକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରେ।

ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବରେ, ସେହି ଦର୍ଶନରେ ଥିବା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦ, ଯାହା ପଥର ଆରମ୍ଭରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏବଂ ସମଗ୍ର ପଥରେ ଆଲୋକ ପ୍ରକାଶ କରେ, 1840 ରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କର ଇତିହାସକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ବୋଲି କହିବାରେ ମୋର କୌଣସି ଅସୁବିଧା ନାହିଁ। ସେହି ଇତିହାସର ଗତିଶୀଳତାକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ବୁଝିବା ଆବଶ୍ୟକ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ପୂରଣ ସ୍ୱୟଂ ଅଗଷ୍ଟ 12 ରୁ 17 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘଟିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଏକ୍ସେଟର କ୍ୟାମ୍ପ ମିଟିଂରେ ସେହି ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ତାହାପରେ ସେମାନେ ପ୍ରାୟ ଦୁଇ ମାସ ଧରି—ସେପ୍ଟେମ୍ବର ଏବଂ ଅକ୍ଟୋବର, ଅର୍ଥାତ୍ ଦୁଇ ମାସ ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ଦିନ—ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ବହନ କଲେ। ଅକ୍ଟୋବର 22 ପୂର୍ବରୁ, ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପୁନରାଗମନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ମାସର ଅବଧି ହେଉଛି ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ଇତିହାସ। କିନ୍ତୁ, ଏହି ଅବଧିରେ ପ୍ରବେଶ କରାଇଥିବା ପଦକ୍ଷେପଗୁଡ଼ିକୁ ବୁଝିବା ବିନା ଆପଣ ଏହି ଅବଧିକୁ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ। ମୋ ପାଇଁ, ଅଧିକ ବିଶେଷ ଅର୍ଥରେ, ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦ ହେଉଛି ବିଳମ୍ବ ସମୟର ଇତିହାସ, ଯାହା 1844 ଅକ୍ଟୋବର 22 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିରତ ଚାଲିଥାଏ।

ଏହା 1840 ରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଇତିହାସ ଅଟେ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମାର ଅନେକ ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ ସିଷ୍ଟର୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଆମକୁ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ସନ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ କେଉଁଠାରେ ସ୍ଥାନୀୟ କରିବାକୁ ହୁଏ, ସେଥିକୁ ଆମେ ଜାଣିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ସନ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ଥାନୀୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଆପଣ ବୁଝି ପାରନ୍ତି ଯେ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେଶ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସମୟବିନ୍ଦୁରେ ପହଞ୍ଚେ ଏବଂ ତାହା ପରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ପ୍ରଥମ ଦୂତ 1798 ମସିହାରେ ଶେଷକାଳରେ ଆସନ୍ତି, ଯେବେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକରୁ ମୋହର ହଟାଯାଏ ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧି ଘଟେ। ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ 1840 ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ 11 ତାରିଖରେ ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଯେବେ ବର୍ଷ-ଦିନ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ପାଇଁ ସ୍ଥିରୀକୃତ ହୁଏ, ଏବଂ ତାହାର ଫଳରେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 10ର ଦୂତ ଅବତରଣ କରନ୍ତି, ଯିଏ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶର ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତିକୁ ପ୍ରତୀକୀକୃତ କରେ।

ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତ 1842 ମସିହାର ଜୁନ୍ ମାସରେ ଆସନ୍ତି। ଗତକାଲି ଆମେ ପଢିଥିଲୁ ଯେ 1842 ମସିହାର ଜୁନ୍ ମାସରେ, ଶ୍ରୀ ମିଲର୍ କାସ୍କୋ ଷ୍ଟ୍ରିଟ୍ ଚର୍ଚ୍ଚରେ ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥାପନାମାଳାର ଦ୍ୱିତୀୟ ଶ୍ରେଣୀ ଦେଇଥିଲେ। କେତେକ ଅପବାଦକୁ ଛାଡ଼ି, ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ଏହିପରି, 1842 ମସିହାର ଜୁନ୍ ମାସରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଆସେ, କାରଣ ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚ ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ବିରୁଦ୍ଧରେ ନିଜ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରେ, ସେତେବେଳେ ସେ ବାବିଲୋନର ଅଂଶ ହୋଇଯାଏ। ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ବାବିଲୋନରୁ ବାହାରି ଆସିବା ପାଇଁ ଏକ ଆହ୍ୱାନ ଅଟେ। ଏହା ପ୍ରଗତିଶୀଳ ଅଟେ।

ସିଷ୍ଟର ୱାଇଟ୍ ଆମକୁ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଯଦ୍ୟପି 1842 ମସିହାର ଜୁନ୍ ମାସରେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନେ ତାଙ୍କର ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ତଥାପି ବାବିଲୋନରୁ ବାହାରିବାର ଆହ୍ୱାନ—ଯାହା ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶର ବିଷୟବସ୍ତୁ—ବାସ୍ତବରେ 1844 ମସିହାର ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆରମ୍ଭ ହୋଇନଥିଲା।

ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ 1842 ମସିହାର ଜୁନ୍‌ ମାସରେ ଆସେ, ଏବଂ 1844 ମସିହାର ଅଗଷ୍ଟ 12–17 ତାରିଖରେ ଏକ୍ସେଟର କ୍ୟାମ୍ପ ମିଟିଙ୍ଗରେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ସନ୍ଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

ତୃତୀୟ ଦୂତ ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର, ୧୮୪୪ ରେ ଆସିଥାଏ, କାରଣ ସେହି ଦିନ ପରମ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାର ପଥ ଖୋଲାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବୁଝିପାରନ୍ତି ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବର୍ତ୍ତମାନ ପରମ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ମହାୟାଜକ ଅଟନ୍ତି। ସେଠାରେ ଚୁକ୍ତିର ସିନ୍ଦୁକକୁ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ, ଏବଂ ସେହି ସିନ୍ଦୁକରେ ଦଶ ଆଜ୍ଞା ରହିଛି। ଯେତେବେଳେ ଭଗିନୀ ହ୍ୱାଇଟଙ୍କୁ ପରମ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ନିଆଯାଇ ଦଶ ଆଜ୍ଞାକୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ସବ୍ବାଥ ଆଜ୍ଞା ଅନ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା, ଯାହା ତୃତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶରେ ସବ୍ବାଥର ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଥିଲା। ଏହା ସବ୍ବାଥ କିମ୍ବା ରବିବାରକୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ଏକ ପରୀକ୍ଷା ହେବ। ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର, ୧୮୪୪ ରେ, ତୃତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶର ବିଷୟବସ୍ତୁ ପ୍ରକାଶ ପାଏ।

ତିନୋଟି ସନ୍ଦେଶର ସମସ୍ତଙ୍କର ଏକ ବିଶେଷ ଲକ୍ଷଣ ହେଉଛି, 1798 ମସିହାରେ ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଆସିଲାବେଳେ, କେହି ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ବୁଝିପାରିନଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ ୱିଲିୟମ୍ ମିଲରଙ୍କୁ ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶବାହକ ଭାବେ ଉତ୍ଥାପିତ କଲେ, କିନ୍ତୁ 1818 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—ଅର୍ଥାତ୍ କୁଡ଼ି ବର୍ଷ ପରେ—ମିଲର ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ବୁଝିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ନାହିଁ। ସନ୍ଦେଶ ଆସେ, କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ତାହାକୁ ଚିହ୍ନିବା ପୂର୍ବରୁ ସମୟ ଲାଗେ, ଏବଂ ତାହାପରେ ସେହି ସନ୍ଦେଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରାଯାଏ।

ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ 1842 ମସିହାର ଜୁନ୍ ମାସରେ ଆସେ, କିନ୍ତୁ 1842 ମସିହାରେ କୌଣସି ମିଲେରୀୟ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କୁ ବାବିଲ ବୋଲି କହିବା ଆରମ୍ଭ କରିନଥିଲେ। ସେମାନେ ତାହାକୁ ସେତେବେଳେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚିହ୍ନିପାରିନଥିଲେ। 1844 ମସିହାର ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ତାହାକୁ ଚିହ୍ନିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସେହି ମଣ୍ଡଳୀଗୁଡ଼ିକରୁ ବାହାରି ଆସିବାକୁ ଡାକିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ନାହିଁ। ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରଥମେ ଆସେ, ପରେ ତାହା ବୁଝାଯାଏ, ଏବଂ ତାପରେ ତାହା ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

1844 ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖରେ, ଯେତେବେଳେ ହିରାମ ଏଡସନ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରୁ ମହାପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉଥିବାର ଦର୍ଶନ ପାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟର ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କିଛି ଆଲୋକ ପାଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ 1844 ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର 23 ତାରିଖରେ, ହିରାମ ଏଡସନ ରବିବାର ପଶୁର ଚିହ୍ନ ବୋଲି କହି କୌଣସି ନିବନ୍ଧ ଲେଖିବାକୁ କିମ୍ବା ଉପଦେଶ ପ୍ରଚାର କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନଥିଲେ। ସେହି ସମୟାବଧି ପରେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ତୃତୀୟ ଦୂତର ବାର୍ତ୍ତାକୁ ବୁଝିନଥିଲେ।

ସପ୍ତମ-ଦିନୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ଯେପରି ଜାଣନ୍ତି, ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ 18ର ଚତୁର୍ଥ ଦୂତ ଯେତେବେଳେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସହ ଯୁକ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେମାନେ ଏହାକୁ LiveStreaming ମାଧ୍ୟମରେ କିମ୍ବା ପରେ DVDs ଉପରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 ତାରିଖରେ ଚତୁର୍ଥ ଦୂତ ତୃତୀୟଙ୍କ ସହ ଯୁକ୍ତ ହେବାର ସମୟ-ନିର୍ଣ୍ଣୟ ବିଷୟରେ ତର୍କ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିପାରନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଆମେ ସେଥିପାଇଁ କୌଣସି ତର୍କ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁନାହୁଁ, କିନ୍ତୁ ଆମେ ତାହାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର ମଧ୍ୟ କରୁନାହୁଁ: ଟ୍ୱିନ୍ ଟାୱର୍ସ ଧ୍ୱଂସ ହେବା ସହିତ ଚତୁର୍ଥ ଦୂତ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସହ ଯୁକ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ଏଠିଏ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

ତିନୋଟି ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ରହିଛି: ସେଗୁଡ଼ିକ ଆସେ, ବୁଝାଯାଏ, ଏବଂ ପରେ ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

୧୮୪୨ ମସିହାର ଜୁନ୍ ମାସରେ ଗୋଟିଏ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା, ଯାହା ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚମାନେ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ବିରୁଦ୍ଧରେ ନିଜମାନଙ୍କର ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେବା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଇତିହାସର ଆରମ୍ଭରେ ଆମେ ଗୋଟିଏ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖୁଥାଉ, ଏବଂ ଏହି ଇତିହାସର ଶେଷରେ—ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଇତିହାସରେ—ସେହି ଦ୍ୱାର ପୁନର୍ବାର ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ, ଅତି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶର ଦ୍ୱାର, ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତର ଦ୍ୱାର।

ଏହି ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାର-ବନ୍ଦ ଘଟଣାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, ବିଶେଷକରି ଯଦି ଆପଣ ମନ୍ଦିରର ଏହି ଦୁଇଟି ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ବିଷୟରେ ଚର୍ଚ୍ଚା କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ସମୟରେ ଦୁଇଥର ମନ୍ଦିରକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସିଷ୍ଟର୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଆମକୁ କହନ୍ତି ଯେ, ଯେପରି ମିଲେରାଇଟମାନଙ୍କ ସମୟରେ ଥିଲା, ସେପରି ଜଗତର ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଇଟି ମନ୍ଦିର-ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ହେବ। ମିଲେରାଇଟମାନଙ୍କ ସମୟର ମନ୍ଦିର-ଶୁଦ୍ଧିକରଣଗୁଡ଼ିକୁ 1842 ମସିହାର ଜୁନ୍‌ ମାସରେ ଦ୍ୱାର-ବନ୍ଦ ସମୟରେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇପାରେ—ମନ୍ଦିରର ପ୍ରଥମ ଦ୍ୱାର, ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟିଜ୍ମ—ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ମନ୍ଦିର-ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ମିଲେରାଇଟମାନଙ୍କର ମନ୍ଦିର-ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ସମାପ୍ତ ହୁଏ।

ଆମେ ବିଳମ୍ବର ସମୟକୁ ଅବଲୋକନ କରିବାକୁ ଯାଉଛୁ। ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ଏହି ଇତିହାସରେ, ବିଳମ୍ବର ସମୟ March 22, 1844 ରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହା ମନ୍ଦିରର ଦୁଇଟି ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା ସୀମାବଦ୍ଧ ହୋଇଥାଏ। ସେହିଟା ହେଉଛି ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ।

ଏହା ଗିଦିଓନଙ୍କ କାହାଣୀ ମଧ୍ୟ ଅଟେ। ଗିଦିଓନଙ୍କ କାହାଣୀରେ ଦୁଇଟି ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ଥିଲା, ଯାହା ଦୁଇଟି ମନ୍ଦିର-ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାର ପ୍ରତୀକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଅଟେ।

ଆସନ୍ତୁ, ଆମର ଅଧ୍ୟୟନକୁ Spiritual Gifts, volume 1, pages 195–196 ରୁ ଏକ ଉଦ୍ଧୃତି ସହିତ ଆରମ୍ଭ କରିବା। ଆମେ ବିଳମ୍ବ ସମୟକୁ ଏହାର ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଆର୍ତ୍ତଧ୍ୱନି ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ, କାରଣ ଆମେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଆର୍ତ୍ତଧ୍ୱନିର ଆଲୋକକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁନାହୁଁ; ଯଦି ଆମେ ତେଣୁ କରୁ, ତେବେ ଆମେ ତଳେ ଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଜଗତକୁ ଯିବା ପଥରୁ ଖସିପଡ଼ୁ।

ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶ 1842 ମସିହାର ଜୁନ ମାସରେ ଆସେ, ଏବଂ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣା 1844 ମସିହାର ଅଗଷ୍ଟ ମାସରେ ତାହା ସହ ଯୋଗ ଦିଏ। ଏହି ସନ୍ଦେଶ ଉପରେ ଆତ୍ମାଙ୍କର ଏହି ଅବତରଣ—ବାବିଲୋନରୁ ବାହାରିବା ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ—ସେହି ଇତିହାସ ଯାହାକୁ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 ର ଇତିହାସ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ତୃତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶ ସହ ଚତୁର୍ଥ ଦୂତ ଯୋଗ ହୁଏ। ଚତୁର୍ଥ ଦୂତ ସେହି ସମୟ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ 18ର ପ୍ରବଳ ଦୂତ ଅବତରଣ କରେ।

ଦାନିୟେଲ 8 ଓ ଦାନିୟେଲ 9 ରେ ଚିହ୍ନିତ 2300 ବର୍ଷରୁ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ 490 ବର୍ଷର ପରୀକ୍ଷାକାଳ ପୃଥକ କରାଯାଇଥିଲା। ସେହି 490 ବର୍ଷ କ୍ରି.ଶ. 34 ରେ ସ୍ତିଫନଙ୍କୁ ପଥରମାରି ହତ୍ୟା କରାଯିବା ସହିତ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ସେହି ସମୟରେ, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଅର୍ଥରେ, ଯେରୁଶାଲେମ ଧ୍ୱଂସ ହେବାକୁ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହା କ୍ରି.ଶ. 70 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧ୍ୱଂସ ହେଲା ନାହିଁ। *The Great Controversy* ରେ, ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ସେହି ଇତିହାସ ସମ୍ପର୍କରେ ସେଇ ଏକେଇ କଥା କହନ୍ତି। ସେ କହନ୍ତି ଯେ କ୍ରି.ଶ. 34 ପୂର୍ବରୁ କିଛି ଶିଶୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଥିଲେ, ଯେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଓ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଶୁଣିନଥିଲେ, ଏବଂ ଈଶ୍ୱର ନିଜ କରୁଣାରେ ଯେରୁଶାଲେମର ଧ୍ୱଂସ ପୂର୍ବରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସେହି ସନ୍ଦେଶ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବା ପାଇଁ ସମୟ ଦେଇଥିଲେ। ସେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପରି, ଯେରୁଶାଲେମର ଧ୍ୱଂସକୁ ଜଗତର ଶେଷର ଏକ ଚିତ୍ରଣ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି।

ସେହି ଇତିହାସ ସେ କହୁଥିବା ଇତିହାସକୁ ନିଜେ ପୂର୍ବଚିତ୍ରଣ କରେ। ଯେତେବେଳେ The Sunday Law ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ଆସିବ ଏବଂ ସନ୍ଦେଶ ଶେଷରେ ପତିତ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବ, ସେତେବେଳେ ବର୍ତ୍ତମାନ ବାବିଲୋନରେ ଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ତାଙ୍କର ମଣ୍ଡଳୀମାନେ କିମ୍ବା ପୂର୍ବଜମାନେ ୧୯ଶତାବ୍ଦୀରେ କରିଥିବା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ପାଇଁ ଦାୟୀ ଧରାଯିବେ ନାହିଁ।

ଏହି ଦୁଇଟି ପରିଛେଦରେ, ଏହା ଦ୍ୱିତୀୟ ଥର ଯେ ସେ ପୃଥିବୀର ଶେଷକାଳରେ ଥିବା The Sunday Law ସମୟରେ ଆମର ଇତିହାସକୁ Midnight Cry ର ଇତିହାସ ସହିତ ତୁଳନା କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରଥମ ଥର, ସେ କହନ୍ତି ଯେ Revelation 18 ର Mighty Angel, ଯେପରି Midnight Cry ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲା, ସେପରି ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ଦେଇଥାଏ। ଯଦିଓ ସେ The Sunday Law ସଙ୍କଟର ଇତିହାସକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରୁଛନ୍ତି, ତଥାପି ସେ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଇତିହାସକୁ ଏକ ସନ୍ଦର୍ଭ ବିନ୍ଦୁ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରୁଛନ୍ତି। ସେଗୁଡ଼ିକ ସମାନାନ୍ତର ଇତିହାସ।

ବାବିଲରୁ ଡାକି ବାହାର କରିବାର ବିଷୟକୁ ନେଇ, ସେଥି ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ହେଉ କିମ୍ବା ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶରେ, ଲୋଟ ସେହି ଇତିହାସର ଏବଂ ସୋଦୋମର ବିନାଶର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଅଟନ୍ତି।

ଯଦି ଆପଣ ଦାନିଏଲ 11 କୁ ଠିକ୍‌ଭାବେ ବୁଝନ୍ତି, ତେବେ 41 ପଦରେ ଉତ୍ତରର ରାଜା ଶୋଭାମୟ ଦେଶରେ ପ୍ରବେଶ କରେ ଏବଂ ଅନେକେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ “ଏମାନେ ତାହାର ହାତରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇବେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଏଦୋମ, ମୋଆବ, ଏବଂ ଅମ୍ମୋନ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ଅଂଶ।” ମୋଆବ ଓ ଅମ୍ମୋନ ହେଉଛନ୍ତି ଲୋଟଙ୍କ ଦୁଇ କନ୍ୟାର ସନ୍ତାନ। ଲୋଟଙ୍କ ପରିବାର ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଯେମାନେ ରବିବାର ଆଇନ ସଙ୍କଟ ସମୟରେ ପାପାସୀର ହାତରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଆନ୍ତି।

ସିଷ୍ଟର୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଏହି ପ୍ରତୀକତ୍ୱକୁ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି। ପତିତ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କୁ ଲୋଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନମାନଙ୍କୁ ସେହି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିନାଶାର୍ଥ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବରେ ବାହାର କରାଗଲା, ଯେପରି ଲୋଟଙ୍କୁ ସୋଦୋମର ବିନାଶ ପୂର୍ବରୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବରେ ବାହାର କରାଯାଇଥିଲା। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ସେହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମହିମାଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ ଓ ସୁଦୃଢ଼ କରାଗଲେ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରଚୁର ପରିମାଣରେ ବର୍ଷିତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷାର ସମୟ ସହିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲା। ସର୍ବତ୍ର ଅନେକ କଣ୍ଠସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା, ଯେଉଁମାନେ କହୁଥିଲେ, “ଏଠାରେ ପବିତ୍ରମାନଙ୍କର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଅଛି; ଏଠାରେ ସେମାନେ ଅଛନ୍ତି ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କୁ ଏବଂ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସକୁ ପାଳନ କରନ୍ତି।”

ସେ ବିଶ୍ୱର ଶେଷ ସମୟରେ ବାବିଲୋନରୁ ବାହାରିଆସିବାର ଆହ୍ୱାନ ବିଷୟରେ କହୁଥିବାବେଳେ, ସେହି ଆହ୍ୱାନକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ପାଇଁ ସେ ମିଲରୀୟ ସମୟଖଣ୍ଡରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ବାର୍ତ୍ତାର ଇତିହାସକୁ ବ୍ୟବହାର କରିଛନ୍ତି। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ବାର୍ତ୍ତା ହେଉଛି ବାବିଲୋନରୁ ବାହାରିଆସିବାର ଏକ ଆହ୍ୱାନ, ଏବଂ ଏହି ଇତିହାସଟି ରବିବାର-ବ୍ୟବସ୍ଥା ସଙ୍କଟର ଇତିହାସର ଏକ ପ୍ରତିରୂପ ଅଟେ।

ଏହି ଇତିହାସକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ପାଇଁ ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା ବାଇବେଲୀୟ ସନ୍ଦର୍ଭମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେଉଛି ସୋଦୋମ ଓ ଗୋମୋରାର କାହାଣୀ। ଆମେ ଉତ୍ପତ୍ତି 19:1-11 ରୁ ପାଠ କରିବୁ, ଯାହା ଲୋଟଙ୍କ କାହାଣୀର ଏକ ଅଂଶ।

ଭଉଣୀ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସମୟରେ ଏବଂ ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କ ସମୟରେ ଘଟିଥିବା ଏକ କ୍ରମୋନ୍ନତ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି, ଯାହା ଆମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏକ କ୍ରମୋନ୍ନତ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ। *Early Writings*, ପୃଷ୍ଠା 259ରେ, ସେ କହୁଛନ୍ତି, “ଯେମାନେ ଯୋହନ ବପ୍ତିସ୍ତାଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କ ଶିକ୍ଷାରୁ କୌଣସି ଲାଭ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ; ଏବଂ ଉପରସ୍ଥ ଅଭୟାରଣ୍ୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଲାଭାନ୍ବିତ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ।” ପରେ ସେ କହୁଛନ୍ତି, “ଯେମାନେ ପ୍ରଥମ ସ୍ଵର୍ଗଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ଵର୍ଗଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶରୁ ଲାଭାନ୍ବିତ ହୋଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ଏବଂ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦରୁ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଲାଭାନ୍ବିତ ହୋଇପାରିଲେ ନାହିଁ।”

Early Writings, 259 ର ସେହି ଅନୁଛେଦରେ, ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସମୟରେ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଯିହୂଦୀମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧକାରରେ, ଅନ୍ଧତ୍ୱରେ ରହନ୍ତି।

ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ମିଲରୀୟ ଇତିହାସ ହେଉଛି ଲୋଟଙ୍କ ଇତିହାସ। ଦୁଇଜଣ ଦୂତ ନଗରକୁ ଆସନ୍ତି (June 1842), ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ପହଞ୍ଚେ, ଏବଂ ଲୋଟ ସେମାନଙ୍କୁ ରାତି ପାଇଁ ରହିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି (the Tarrying Time)। ଏକ ବିଚାର ହୁଏ, ଏବଂ ପରେ ଏକ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ (October 22, 1844)।

ଏହାକୁ ସମଗ୍ର ଭାବେ ସଂଯୁକ୍ତ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ଆମେ ଆଉ ଏକ ବାଇବେଲୀୟ ଇତିହାସକୁ ଅବଲୋକନ କରିବୁ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଳମ୍ବର ଏକ ସମୟ ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସ ସହ ସମରେଖିତ ହୁଏ।

ପରବର୍ତ୍ତୀ ଇତିହାସ ହେଉଛି ମୋଶାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରାଳୟ ନିର୍ମାଣ ଏବଂ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଗ୍ରହଣ।

ଏହି ଇତିହାସକାଳ ମଧ୍ୟରେ, ମୋଶା ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ୪୬ ଦିନ ବ୍ୟତୀତ କଲେ; ଏହା ୧୭୯୮ ରୁ ୧୮୪୪ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ୪୬ ବର୍ଷ ସହ ସମାନାନ୍ତର, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ମିଲେରାଇଟ ମନ୍ଦିରକୁ ଉତ୍ଥାପିତ କଲେ; ଏବଂ ଯୋହନ 2:20 ରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ହେରୋଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମନ୍ଦିରର ପୁନର୍ନିର୍ମାଣର ୪୬ ବର୍ଷ ସହିତ, ତଥା ମାନବୀୟ ମନ୍ଦିରର ୪୬ଟି କ୍ରୋମୋଜୋମ ସହିତ ମଧ୍ୟ। ସେହି ଛଅ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ, ଯିହୋଶୁଆ ମୋଶାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଏକାସଙ୍ଗେ ମାନ୍ନା ଭୋଜନ କଲେ ଓ ପର୍ବତରୁ ଅବତରିତ ହେଉଥିବା ଝରଣାରୁ ପାନ କଲେ। ଯିହୋଶୁଆ ମୋଶାଙ୍କ ସହ ମେଘମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୋଶାଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନର ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁଥାଇ, ପ୍ରତିଦିନ ଭୋଜନ ଓ ପାନ କରି ବାହାରେ ରହିଲେ; ଯେତେବେଳେ ମୋଶା ସେହି ଚାଳିଶ ଦିନ ଉପବାସ କରୁଥିଲେ।

ପର୍ବତରେ ତାଙ୍କର ବାସକାଳରେ, ମୋଶା ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ନିର୍ମାଣ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦିବ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତି ବିଶେଷ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ। “‘ସେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ନିର୍ମାଣ କରୁନ୍ତୁ; ଯେପରି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରିବି’” (Exodus 25:8), ଏହା ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା।

ଏଠାରେ ହିଁ ଆମେ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ନିର୍ମାଣ ସହିତ ୪୬ ସଂଖ୍ୟାକୁ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଭାବେ ଦେଖିଥାଉ।

ଆମେ ଯାତ୍ରାପୁସ୍ତକରୁ ପଢିବୁ ଏବଂ ଏହି କାହାଣୀରେ ଥିବା ଏକ ବିଳମ୍ବ କାଳକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିବୁ, କାରଣ ଏହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସମୟରେ, ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କ ସମୟରେ, ଏବଂ ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ଥିବା ବିଳମ୍ବ କାଳର ପୂର୍ବଛାୟା ସ୍ୱରୂପ ଅଟେ। ଏହି ବିଳମ୍ବ କାଳ ଏମିତି ଏକ ପରିବେଶ ସୃଷ୍ଟି କରେ, ଯାହା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଧ୍ୱନିକୁ ଘୋଷଣା କରାଯିବାକୁ ଏବଂ ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀର ଉପାସକଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବାକୁ ସମ୍ଭବ କରେ। ବିଳମ୍ବ କାଳ ବିନା, ସେହି ଇତିହାସର ଗତିବିଧିଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଧ୍ୱନିରେ ଯାହା ସାଧନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ତାହା ପାଇଁ ସ୍ଥାପିତ ହେଇନଥାନ୍ତା। ବିଳମ୍ବ କାଳ କ’ଣ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ତାହା ଆମେ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ଏହି ୪୬-ଦିନର ଅବଧି, ଏହି ଅପେକ୍ଷାର ସମୟ, ସେହି ସମୟ ଅଟେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ଜଣେ ଜନସମୂହ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି।

ଏହି ଇତିହାସରେ ପ୍ରଭୁ କି ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ? ହଁ।

ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସମୟରେ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟରେ ସେ କି ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ? ହଁ।

ଏହିପରି, ଏହି ବିଳମ୍ବର ସମୟଟି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୋଟିଏ ଜନସମୁଦାୟ ସହ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାର ପଥଚିହ୍ନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ।

ମୋଶାଙ୍କ ଇତିହାସରେ ଆମେ ଗୋଟିଏ ବିଳମ୍ବର ସମୟକୁ ଦେଖୁଛୁ। ଏହି ସମୟରେ, ସେହି ଦୁଇଟି ପାଥର ଫଳକ ନିୟମକୁ ପ୍ରତୀକ କରେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ନିୟମରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି ଓ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମୋଶାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଉଛନ୍ତି।

1798 ରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେହି 46 ବର୍ଷ ଅବଧିରେ, ପ୍ରଭୁ ମିଲରାଇଟ ମନ୍ଦିରକୁ ଉତ୍ଥାନ କରୁଥିଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେ ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରନ୍ତି।

ମୋଶେ ଏବଂ ସତ୍ତରିଜଣ ପ୍ରାଚୀନଙ୍କର ଅପେକ୍ଷାର ସମୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଯାହା ଆମେ ଏମାତ୍ର ପଢ଼ିଲୁ, ବାଇବେଲୀୟ ଇତିହାସରେ ତାହାକୁ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ—ପାସ୍‌ଓଭର ପରେ ପଞ୍ଚାଶ ଦିନ। ପ୍ରଭୁ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟକୁ ସଦାକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ମରଣ କରି ପାଳନ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ନୂତନ ନିୟମରେ, ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ମଣ୍ଡଳୀରେ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟ ଏହି ସଠିକ୍ ଇତିହାସର ସ୍ମାରକ ଭାବେ ଏକ କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ଅଟେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସମୟରେ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟରେ ଯେଉଁ ସମାନ ଉପାଦାନମାନେ ଦେଖାଯାଏ, ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କର ଇତିହାସରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଆମେ ପାଉ, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଶେଷରେ ସେହି ଉପାଦାନମାନେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହେବେ।

ଆସନ୍ତୁ, ଏମାଉସକୁ ଯାଇଥିବା ପଥର କାହାଣୀର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ଲୂକ 24:44-52 ରୁ ପେନ୍ଟେକୋଷ୍ଟକୁ ଦେଖିବା।

ଲୂକର ସୁସମାଚାରର ପୂର୍ବଭାଗରେ, ଯୀଶୁଙ୍କ ସହିତ ଚାଲୁଥିବା ସେହି ଦୁଇ ଶିଷ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ରହିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି। ବାଇବେଲ୍ ‘ତରି’ ଶବ୍ଦଟି ବ୍ୟବହାର କରେ। ସେଠାରେ ଏକ ‘ତରି କରିବାର’ ସମୟ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏହି ଏକେଇ ଇତିହାସରେ ଆମେ ଅନ୍ୟ ଏକ ‘ତରି କରିବାର’ ସମୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।

ବିଳମ୍ବର ସମୟଟି ଯେରୁଶାଲେମରେ ଶକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଜ୍ଞା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି। ମିଲ୍ଲରୀୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠିରେ ହିଁ ବାର୍ତ୍ତାର ଶକ୍ତିଦାନ ସଂଘଟିତ ହୁଏ।

ଦେରି କରିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଅପେକ୍ଷା କରିବା। “ଧନ୍ୟ ସେ, ଯେ ଅପେକ୍ଷା କରେ।” କାହିଁକି? ଶକ୍ତିଦାନ ପାଇଁ।

ଯଦି ଆପଣ ବିଳମ୍ବର ସମୟକୁ—ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେହି ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଆଯାଇଛି—ବୁଝିନଥାନ୍ତି, ତେବେ ଆପଣ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ଶକ୍ତିପ୍ରଦାନକୁ ଯଥାର୍ଥରେ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହା ସେହି କାହାଣୀର ଏକ ଅଂଶ। ଆପଣଙ୍କ ପଛରେ ସ୍ଥାପିତ ଆଲୋକ ଅବିରତ ଭାବରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ରହିବା ପାଇଁ, ଆପଣଙ୍କୁ ସମଗ୍ର ଇତିହାସକୁ ବୁଝିବା ଆବଶ୍ୟକ।

ଆପଣ ଏହା କେଉଁ ଦିଗକୁ ଯାଉଛି ବୋଲି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୁଝିପାରୁନଥାଇପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆସନ୍ତାକାଲି ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ।

ତିନୋଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ମିଲରୀୟମାନଙ୍କୁ ଏକ ଭ୍ରାନ୍ତ ଧାରଣାରେ ପହଞ୍ଚାଇଲା, ଯାହାର ପରିଣାମରେ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଏବଂ ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ଘଟିଲା। ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀଗୁଡ଼ିକ ସେହି ଏହି ତିନୋଟି, ଯାହା ବିଷୟରେ ଉଇଲିୟମ୍ ମିଲର କହିଥିଲେ ଯେ ସେ ଆରମ୍ଭବିନ୍ଦୁ ପାଇଥିଲେ: ୧୩୩୫, ୨୫୨୦, ଏବଂ ୨୩୦୦ ଦିନ।

ଯଦି ଆପଣ ବୁଝନ୍ତି ଯେ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅଂଶ, ତେବେ ଆପଣଙ୍କୁ ପଚାରିବାକୁ ହେବ ଯେ ସେହି ବିଳମ୍ବର ସମୟ କ’ଣ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା। ସେଗୁଡ଼ିକ ଥିଲା ଏହି ତିନୋଟି ସମୟ-ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ: 1335, 2520, ଏବଂ 2300।

ଯଦି ଆପଣ 2520 ଏବଂ 1335 ର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ତେବେ ଆପଣ ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଘୋଷଣାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ତଳସ୍ଥ ଦୁଷ୍ଟ ଜଗତକୁ ଯାଇଥିବା ପଥରୁ ଖସି ପଡୁଛନ୍ତି।

ଏହି ସମସ୍ତରେ ଆମେ ସେହି ଦିଗକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଉଛୁ।

ସେମାନେ ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରୁ ଆସୁଥିବା ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ଥିବେ; ଏବଂ ମିଲେରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ, ସେହି ଶକ୍ତି ଥିଲା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣା।

ବେଥାନୀ ଯିରୁଶାଲେମର ଏକ ଉପନଗର, ଯାହା ସହରରୁ ପ୍ରାୟ ଡେଢ଼ ମିଲ ଦୂରରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଯୀଶୁଙ୍କ ସମୟରେ ଏହା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୂରତା ଥିଲା, କାରଣ ଲୋକମାନେ ସର୍ବତ୍ର ପାଦେ ଚାଲି ଯାଆସୁଆ କରୁଥିଲେ।

ବେଥାନୀର ଅର୍ଥ ‘ଦରିଦ୍ରମାନଙ୍କ ଗୃହ।’

ଯୀଶୁଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ସ୍ଥାନ ଥିଲା ବେଥାନୀ, ଯେଉଁଠାରେ ଲାଜାର, ମରୀୟମ ଓ ମାର୍ଥା ବସବାସ କରୁଥିଲେ।

ଏହା ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିବାଯୋଗ୍ୟ ଯେ, ‘Triumphal Entry’ ର ଇତିହାସ ହିଁ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ‘Midnight Cry’ କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିଥାନ୍ତି।

ଯୀଶୁ ବିଜୟୋତ୍ସବମୟ ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ ଯିରୁଶାଲେମକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ସେ ଦରିଦ୍ରମାନଙ୍କ ଘର ବେଥାନୀରେ କିଛିକାଳ ରହିଥିଲେ। ଯେପରି ବିଜୟୋତ୍ସବମୟ ପ୍ରବେଶ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଅପେକ୍ଷାର ସମୟ ରହେ, ସେପରି ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ହାକ ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ଅପେକ୍ଷାର ସମୟ ରହେ। ସେଗୁଡ଼ିକ ସମାନ୍ତରାଳ ଇତିହାସ, କିନ୍ତୁ ଆମେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୂକ 24:44-52 ସହ ବ୍ୟବହାର କରୁଛୁ ଏବଂ ଯିରୁଶାଲେମରେ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଛୁ।

ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଆର୍ତ୍ତଧ୍ୱନି ସମୟରେ, ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ରବାଣୀର ତାଙ୍କର ବୁଝାମଣା ଉଦ୍‌ଘାଟିତ ହେଲା।

ପ୍ରଥମ ନିରାଶାର “ନିରାଶ ହୋଇଥିବାମାନେ” ଶାସ୍ତ୍ରରୁ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେମାନେ ବିଳମ୍ବର ସମୟରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ 1843 ମସିହାରେ ହେବ ବୋଲି ପୂର୍ବାନୁମାନ କରିବାକୁ ଯେଉଁ ସମାନ ପ୍ରମାଣ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରିତ କରିଥିଲା, ସେହି ପ୍ରମାଣ ଏବେ 1844 ମସିହାକୁ ସ୍ଥାପିତ କଲା।

ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ କରିଥିଲେ? ସେ ସେମାନଙ୍କର ବୁଝିବା ଶକ୍ତିକୁ ଖୋଲିଦେଇଥିଲେ। ଏହା ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ସମାନାନ୍ତର ଇତିହାସ ଅଟେ।

ଯାକୋବଙ୍କ କାହାଣୀରେ ଏକ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଅଛି। ଏହି ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଅନେକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସତ୍ୟକୁ ଉଜାଗର କରେ, ଯଦ୍ୟପି ଆମେ ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ କିଛିକୁ ମାତ୍ର ସ୍ପର୍ଶ କରିବୁ।

ଆଦିପୁସ୍ତକ 28 ଅଧ୍ୟାୟର 10ମ ପଦଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ଯାକୋବଙ୍କ କାହାଣୀ ଜଗତର ଅନ୍ତ୍ୟକୁ ପୂର୍ବଛାୟାରୂପେ ସୂଚିତ କରେ। ଯାକୋବଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଜଗତର ଅନ୍ତ୍ୟକାଳର 144,000 ଜଣଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି।

ଯାକୁବଙ୍କର ଚାରିଜଣୀ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁତ୍ରମାନେ ଜନ୍ମିଥିଲେ—ଦୁଇଜଣୀ ପତ୍ନୀ, ରାହେଲ ଓ ଲେଆ, ଏବଂ ଦୁଇଜଣୀ ଉପପତ୍ନୀ। ସେ ନିଜ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପରିଶ୍ରମ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଲା: ଲେଆ ପାଇଁ 2520 ଦିନ ଏବଂ ରାହେଲ ପାଇଁ 2520 ଦିନ। ଯାକୁବଙ୍କ କାହାଣୀରେ ଆମେ ଉଭୟ 2520କୁ ଦେଖୁଛୁ, ଯାହା ଉତ୍ତର ଓ ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ଯାକୁବ ମିଲେରାଇଟ ଇତିହାସ ଏବଂ ୧୪୪,୦୦୦ଙ୍କର ଏକ ପ୍ରତୀକ। ତାଙ୍କର କାହାଣୀ ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ଆମ ପାଇଁ ଆଲୋକ ପ୍ରଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରଭୁ ଯାକୁବଙ୍କ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ ଯେତେବେଳେ ମୋଶା ଓ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ଏକ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ରହେ; ସେ ଯେତେବେଳେ ଯାକୁବଙ୍କ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ଏକ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ରହେ; ସେ ଯେତେବେଳେ ମିଲରୀୟ ଇତିହାସରେ ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ଏକ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ରହେ; ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ପେନ୍ଟେକୋଷ୍ଟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ସଭା ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ଏକ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ରହେ।

ଏହି କାହାଣୀରେ, ବିଳମ୍ବର ସମୟରେ, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ବାକ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କ ବୁଝାମଣାକୁ ଉଦ୍ଘାଟନ କରନ୍ତି; ଏହାକୁ ଉପରକୁ ଉଠୁଥିବା ଏବଂ ତଳକୁ ଅବତରଣ କରୁଥିବା ଦୂତମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ସିଢ଼ି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ କରାଯାଇଛି—ଯାହା ହେଉଛି ଈଶ୍ୱର ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଂଯୋଗର ଏକ ପ୍ରତୀକ।

ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣା ସମୟରେ, ମିଲରାଇଟ୍ କୁମାରୀମାନେ ଜାଗ୍ରତ ହେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହ ହେଇଉଠୁଛନ୍ତି। ସେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲ କରୁଛନ୍ତି।

“ଲୁଜ” ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ। ୧୭୯୮ ମସିହାରେ ମିଲରାଇଟମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକ ନଥିଲେ। ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କର ଇତିହାସ ହେଉଛି, ସେ କିପରି ସେମାନଙ୍କ ସହ ନିୟମରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଲୋକ କରିଥାନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ “ଲୁଜ”ରୁ “ବେଥେଲ”କୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଥାନ୍ତି, ତାହାର ଇତିହାସ।

ଯାକୁବଙ୍କର ମନତ ହେଉଛି ନିୟମରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା। ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି ଯେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସେହି ପଥରେ—ପୁରାତନ ପଥମାନଙ୍କରେ—ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଭୋଜନ ପାଇଁ ରୁଟି ଦିଅନ୍ତୁ। ମିଲରାଇଟମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ନିଜ ରୁଟି ଖାଇବେ ଏବଂ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ମୂର୍ଖତାକୁ ପୁନଃ ଫେରିବେ ନାହିଁ।

ଯଦି ଆମେ ପରମେଶ୍ୱର ଆମକୁ ଯେ ରୁଟି ଦେଇଛନ୍ତି ତାହା ଖାଇବାକୁ ଅବ୍ୟାହତ ରଖୁ, ତେବେ ସେ ଆମ ସହିତ ନିଜ ଚୁକ୍ତିକୁ ଅବିକଳ ରଖିବେ। ଯାକୋବଙ୍କ ମନତରେ ଥିବା ରୁଟି ଓ ବସ୍ତ୍ର 1843 ଚାର୍ଟରେ ଥିବା ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରତୀକ, ଯାହାକୁ ଏଲେନ ହ୍ୱାଇଟ “Rock of Ages”—“ପୁରାତନ ପଥଗୁଡ଼ିକ” ଏବଂ “ରୁଟି” ବୋଲି କହନ୍ତି।

ଅପେକ୍ଷାର ସମୟରେ ସେ ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ବୁଝାମଣାକୁ ଉଦ୍ଘାଟିତ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ସିଢ଼ି ଉପରେ ଦୂତମାନଙ୍କୁ ଉପରକୁ ଓ ତଳକୁ ପଠାଇ ତାହା କରନ୍ତି।

ଯଦି ଆପଣ ସତ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ତେବେ ତାହାକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଭାଗ କରିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ଆପଣଙ୍କର ଅଛି। ଯଦି ଆପଣ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ତେବେ ଆପଣ ସେହି ସିଢ଼ି—ସଂଯୋଗର ମାଧ୍ୟମ—ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଆମେ ସେହି ମାଧ୍ୟମ ହେବା ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନିତ।

ଯାକୋବଙ୍କର ଏକ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଅଛି; ସେ ବିଳମ୍ବ କରେ ଏବଂ ସେହି ସିଢ଼ିର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖେ, ଯାହା ବିଳମ୍ବର ସମୟରେ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟର ବୁଝାମଣି ଖୋଲିଦେଉଛନ୍ତି ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏହି ଇତିହାସରେ, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଜନଙ୍କ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଲୁଜରୁ ନେଇ ସେମାନଙ୍କୁ ବେଥେଲ—ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହ—କରୁଛନ୍ତି।

ସିଢ଼ି ଉପରେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗମନ ଓ ଅବରୋହଣ କରୁଥିବା ଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଯୋଗାଯୋଗର ପଥ, ଯିଏ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ସେହିଥି ଜଖରିୟାରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। ସହୋଦରୀ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଏହା ବିଷୟରେ Review and Herald, July 20, 1897 ରେ ମତ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ଯଦ୍ୟପି ସେ ଏକ ଭିନ୍ନ ପ୍ରତୀକ ବ୍ୟବହାର କରିଛନ୍ତି।

“ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲ ସେହି କୃପାକୁ ସୂଚାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱର ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କର ପ୍ରଦୀପଗୁଡ଼ିକୁ ନିରନ୍ତର ପୂରଣ କରି ରଖନ୍ତି, ଯେପରି ସେଗୁଡ଼ିକ ଟିମିଟିମି କରି ନିଭି ନଯାଆନ୍ତୁ। ଯଦି ଏହା ନ ଥାଆନ୍ତା ଯେ, ଏହି ପବିତ୍ର ତେଲ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କର ବାର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଢାଳାଯାଏ, ତେବେ ଅଶୁଭର ଶକ୍ତିମାନ ଉପାଦାନଗୁଡ଼ିକ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥାନ୍ତା।”

ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଈଶ୍ୱର ଆମ ପାଖକୁ ପଠାଇଥିବା ବାର୍ତ୍ତାଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହୁଁ, ସେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱର ଅପମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ଆମେ ସେହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛୁ, ଯାହା ସେ ଆମ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଢାଳିଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଏହା ଅନ୍ଧକାରରେ ଥିବାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାଯିବ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଆହ୍ୱାନ ଆସେ, ‘ଦେଖ, ବର ଆସୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବା ପାଇଁ ବାହାରିଯାଅ,’ ସେତେବେଳେ ଯେମାନେ ପବିତ୍ର ତେଲକୁ ଗ୍ରହଣ କରିନାହାନ୍ତି, ଯେମାନେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହକୁ ସାଧୁଧ୍ୟାନରେ ରକ୍ଷା କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମୂର୍ଖ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ପରି ଦେଖିବେ ଯେ, ସେମାନେ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହନ୍ତି। ତେଲ ପାଇବା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଶକ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଧ୍ୱଂସପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାକୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ, ଯଦି ଆମେ ମୋଶାଙ୍କ ପରି ନିବେଦନ କରୁ, ‘ତୁମ ମହିମା ମୋତେ ଦେଖାଅ,’ ତେବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମ ଆମ ହୃଦୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବାହିତ ହେବ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନଳୀମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସେହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲ ଆମ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାଯିବ। ‘ସାମର୍ଥ୍ୟଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ମୋର ଆତ୍ମାଦ୍ୱାରା, ସେନାବାହିନୀମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ କହୁଛନ୍ତି।’ ଧର୍ମର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ରୁତିମୟ କିରଣଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଜଗତରେ ଦୀପମାନଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି।” Review and Herald, July 20, 1897.

ଯାକୋବଙ୍କ କଥାରେ, ଆମେ ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସର କଥାକୁ ପାଉଁ। ସେଠାରେ ଏକ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଅଛି, ଏବଂ ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ସଂଯୋଗକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା ସିଢ଼ିକୁ ଦେଖେ।

ଜଖରିୟା ଆମକୁ ଦୁଇଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ନଳ ବିଷୟରେ କହନ୍ତି। ଏକ ସିଢ଼ିର ଦୁଇଟି ପ୍ରମୁଖ ଦଣ୍ଡ କିମ୍ବା ପାର୍ଶ୍ୱ ଦଣ୍ଡ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଜଖରିୟା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦୁଇଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ନଳ ବୋଲି କହନ୍ତି।

ଆମେ ସ୍ୱର୍ଗର ସିଢ଼ିଠାରୁ ଅବତରିତ ହୋଇ ଆସୁଥିବା ସନ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ହେବ ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚାଇବାକୁ ହେବ। ଯଦି ଆମେ ତାହା କରିବା, ତେବେ ଆମେ ସେହି ସିଢ଼ିର ଏକ ଅଂଶ, ସେହି ସମ୍ପ୍ରେଷଣ ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଏକ ଅଂଶ ହୋଇଯାଉ।

ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ଏହାକୁ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ କରିଛନ୍ତି।

ମିଲରୀୟ ଇତିହାସରେ, ସେମାନେ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତକୁ ପୂରଣ କରୁଥିଲେ। ଯାକୋବଙ୍କ ବିଳମ୍ବ ସମୟ ହେଉଛି ମାଥିଉ 25 ଏବଂ ହବକ୍କୂକ 2ର ବିଳମ୍ବ ସମୟ: “ଦର୍ଶନ ବିଳମ୍ବ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କର।”

ଯାକୋବ ଓ ଜଖରିୟାଙ୍କର କଥା ଏକେ ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ସମୟକୁ ସୂଚାଏ।

ବିଳମ୍ବର ସମୟ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଥାମଧ୍ୟରେ, ଏହିକଥାର ସୂଚନା ଦେଇଥାଏ ଯେ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନଙ୍କର ଦେବବାକ୍ୟ ବିଷୟକ ବୁଝାମଣାକୁ ବୃଦ୍ଧି କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଅଛନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ ସେହି ପବିତ୍ର ତେଳକୁ ଗ୍ରହଣ କରନାହଁ, ତେବେ ତୁମେ ଜଣେ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀ।

ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏହି ଇତିହାସରେ ପହଞ୍ଚିବ, ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହେବ ଏବଂ ତୁମେ ଜଣେ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀ ହେବ, ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ କହନ୍ତି, “ଯେ ସବୁଠାରୁ ବିଷାଦଜନକ କଥା କେବେ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା, ‘ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଣୁ ନଥିଲି।’”

ତୁମେ ବିଳମ୍ବର ସମୟକୁ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ହାକରୁ ପୃଥକ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ବିଳମ୍ବର ସମୟ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ଉଣ୍ଡେଇ ଦିଆଯାଇବାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ଯାହା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ହାକ ସମୟରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କର ବାକ୍ୟ-ବିଷୟକ ବୁଝାମଣାକୁ ଉଦ୍ଘାଟିତ କରେ ଏବଂ ସେହି ତେଲ ଯୋଗାଇ ଦେଇଥାଏ, ଯାହା ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନଙ୍କୁ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କଠାରୁ ପୃଥକ କରେ।

ଏକ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଅଛି, ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜର ଶିରୋମଣି କାର୍ଯ୍ୟ—ଲାଜାରକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉଠାଇବା—ସମ୍ପାଦନ କଲେ।

ଯୀଶୁ ଏହି ସନ୍ଦେଶ ପାଇଲେ, “ଲାଜାର ରୋଗଗ୍ରସ୍ତ ଅଛନ୍ତି। ଆସି, ତାଙ୍କର ଦେଖଭାଳ କରନ୍ତୁ।” କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଯାଇନଥିଲେ।

ଭଗିନୀ ହ୍ୱାଇଟ୍ କହନ୍ତି ଯେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏହି ବିଷୟରେ ଠୋକର ଖାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ କରୁଥିଲେ ଯେ ସେ କାହିଁକି ନିଜ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଯାଉନଥିଲେ, କିମ୍ବା ମଶୀହ ଭାବେ ନିଜ ଶକ୍ତି ପ୍ରମାଣ କରୁନଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ବିଳମ୍ବ କଲେ।

ମୃତମାନଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେବାର କ୍ଷମତା ତାଙ୍କର ଅଛି ବୋଲି ସେମାନଙ୍କୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପ୍ରମାଣ ଦେବା ପାଇଁ ସେ ବିଳମ୍ବ କଲେ।

ଏହି ଶିରୋମଣି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ, ଲାଜରଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉଠାଇବା, ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଦେବତ୍ୱର ଦାବୀ ଉପରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମୋହର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲା।

ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆହ୍ୱାନ ସମୟରେ, ପ୍ରଭୁ ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ଥାପିତ କରୁଛନ୍ତି। ଏହା ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଏକ ଚିତ୍ରଣ ଅଟେ। ମିଲ୍ଲରାଇଟମାନେ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ହେଉଥିଲେ, ଯାହା ୧୪୪,୦୦୦ ଜଣଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନର ଏକ ଚିତ୍ରଣ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲା।

ଲାଜରଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ହେଉଛି ଯେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଅପରାଧ ଓ ପାପରେ ମୃତ ଥିବା କାହାକୁ ଜୀବନ୍ତ କରିପାରନ୍ତି।

ଲାଜର ବିଷୟକ ଅନୁଛେଦରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମୃତ୍ୟୁକୁ ନିଦ୍ରା ବୋଲି ପରିଭାଷିତ କରିଛନ୍ତି।

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି। ସେ ବିଳମ୍ବ କରୁଛନ୍ତି। ସେ ଲାଜାରଙ୍କୁ ପୁନରୁତ୍ଥିତ କରିବେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଇ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିଜ ମୁଦ୍ରା ଅଙ୍କିତ କରିବେ। ଏହାହିଁ ତାଙ୍କର ମୁକୁଟମଣିସମ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ।

ଆମ ଇତିହାସରେ, ସେ ଯେତେବେଳେ 144,000ଙ୍କୁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କରନ୍ତି, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ପତାକାସ୍ୱରୂପ ଉନ୍ନତ କରନ୍ତି।

ଜଖରିୟା କହନ୍ତି ଯେ ସେହି ପତାକା ମୁକୁଟର ରତ୍ନମାନଙ୍କ ପରି ଅଟେ। ଏହା ତାଙ୍କର ମୁକୁଟଧାରୀ କାର୍ଯ୍ୟ।

ମିଲେରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ ସତ୍ୟର ଉଣ୍ଡେଇ ଦେବା ଓ ପ୍ରକାଶିତ କରିବା ସହିତ, ବିଳମ୍ବର ସମୟ ସେହି ସମୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ଯେ ସିଢ଼ିରେ ଦୂତମାନେ ଉପରକୁ ଆରୋହଣ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ତଳକୁ ଅବତରଣ କରୁଛନ୍ତି, ସେହିଠାରେ ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଘଟେ।

ଏବେ ଆମେ ବିଜୟୋତ୍ସବମୟ ପ୍ରବେଶକୁ ଦେଖୁଛୁ। *Spirit of Prophecy*, ଖଣ୍ଡ ୪, ପୃଷ୍ଠା ୨୫୦ରେ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ବିଜୟୋତ୍ସବମୟ ପ୍ରବେଶକୁ କାହା ସହ ତୁଳନା କରିଛନ୍ତି, ତାହା ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତୁ।

ବିଜୟୋତ୍ସବମୟ ପ୍ରବେଶ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ହାକକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ଆସନ୍ତୁ, 1901 ମସିହାର ଫେବୃଆରୀ 21 ତାରିଖର The Youth Instructor ପତ୍ରିକାରେ ବିଜୟମୟ ପ୍ରବେଶ ବିଷୟରେ ସିଷ୍ଟର୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ କ’ଣ କହିଛନ୍ତି, ତାହା ପଢ଼ିବା।

ଉଦ୍ଧାରକଙ୍କର ଶିରୋମଣି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ—ଲାଜରକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉଠାଇଦେବା—ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥିଲା, ଏବଂ ଯୀଶୁ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ରହିଥିଲେ ସେଠାକୁ ଏକ ବିଶାଳ ଓ ଉତ୍ସାହିତ ଜନସମୂହ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇଆସିଥିଲା।” ତେଣୁ, ବିଜୟୋତ୍ସବମୟ ପ୍ରବେଶ ପୂର୍ବରୁ ସେ ବେଥାନିଆରେ ରହୁଛନ୍ତି।

ଏହା ଅପେକ୍ଷାର ସମୟକୁ ସୂଚିତ କରେ।

ଏହା ତାଙ୍କର ସେବାକାଳ ସମୟରେ ପ୍ରଥମ ଅବସର ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସାରଥି ହୋଇ ଯିବାକୁ ସମ୍ମତି ଦେଲେ; ଏବଂ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏହାକୁ ଏକ ଚିହ୍ନ ବୋଲି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ ଯେ, ସେ ଏବେ ତାଙ୍କର ରାଜକୀୟ ଶକ୍ତି ଓ ଅଧିକାର ପ୍ରତିପାଦନ କରିବାକୁ, ଏବଂ ଦାଉଦଙ୍କ ସିଂହାସନ ଉପରେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।

ସେମାନେ ଆନନ୍ଦଭରିତ ହୃଦୟରେ ସେହି ଦାୟିତ୍ୱ ପାଳନ କଲେ। ସେମାନେ ସେହି ଗଧାଛୁଆକୁ ଖୋଜି ପାଇଲେ, ତାହାକୁ ଖୋଲିଦେଲେ, ଏବଂ ତାହାକୁ ଯୀଶୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ; ଯୀଶୁ ତାହାର ଉପରେ ବସିଲେ।

ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ସେହି ପଶୁର ଉପରେ ବସିଲେ, ସେତେବେଳେ ଆକାଶ ପ୍ରଶଂସା ଓ ବିଜୟର ଉଦ୍ଘୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ସେ ରାଜସିକତାର କୌଣସି ବାହ୍ୟ ଚିହ୍ନ ବହନ କରୁନଥିଲେ, ରାଜକୀୟ ପୋଷାକ ମଧ୍ୟ ପିନ୍ଧିନଥିଲେ, ନାହିଁ କି ସେ ସୈନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁସୃତ ହେଉଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ଆଶାଭରା ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ ଉଦ୍ଦୀପ୍ତ ଏକ ଜନସମୂହରେ ପରିବେଷ୍ଟିତ ଥିଲେ।

ସେ ଏମିତିକି ମୃତକଙ୍କୁ ଉଠାଇଥିଲେ। ଲୋକମାନେ ଭାବିଥିଲେ ଯେ ସେ ଇସ୍ରାଏଲର ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ହେବା ପାଇଁ ଆସୁଛନ୍ତି। ଏହି ଲୋକମାନେ କେହଳେ?

ସେହି ଯାତ୍ରାମଣ୍ଡଳୀରେ କୌଣସି ଶୋକଧ୍ୱନି କିମ୍ବା ବିଳାପ ଶୁଣାଯାଇନଥିଲା। ଯେମାନେ କେବେକି ଅନ୍ଧ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯାହାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଈଶ୍ୱରପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁସ୍ଥ କରାଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହେଲେ।

ପଥ କିଏ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଛନ୍ତି? ଯେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଲାଓଦିକିୟାର ଥିଲେ ସେମାନେ।

ସେମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଘନିଷ୍ଠଭାବେ ଭିଡ଼ିଲେ, ଯେତେବେଳେ ଯାହାଙ୍କୁ ସେ ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠାଇଥିଲେ, ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କ ଆରୋହିତ ପଶୁଟିକୁ ନେଇ ଯାଉଥିଲା। ଯେମାନେ ଏକଦା ବଧିର ଓ ମୂକ ଥିଲେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ସୁସ୍ଥ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦମୟ “ହୋସାନ୍ନା” ଧ୍ୱନିକୁ ଆହୁରି ପ୍ରବଳ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ। ଯେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ପଙ୍ଗୁ ଥିଲେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଚାଲୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ଖଜୁରୀ ଶାଖାଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗି ତାଙ୍କ ପଥରେ ପ୍ରସ୍ତାରିତ କଲେ।

ଯିଏ କୁଷ୍ଠରୋଗୀ ଥିଲା ଏବଂ ଏକଦା ସମାଜରୁ ବହିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା, ସେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲା, ଉଦ୍ଧାରକଙ୍କ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧିକୃତ ହୋଇ। ସେ ଉଦ୍ଧାରକଙ୍କ ପଥରେ ନିଜ ପୋଷାକ ବିଛାଇଦେଇ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ କହିଲା, ‘ହେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦିଅ; କାରଣ ସେ ମଙ୍ଗଳମୟ; କାରଣ ତାଙ୍କର କରୁଣା ସଦାକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ଥିର ରହେ।’

ସୁସ୍ଥ କରାଯାଇଥିବା ଭୂତଗ୍ରସ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ସେଠାରେ ଥିଲେ, ଏବେ ସ୍ୱସ୍ଥ ମନସ୍ଥିତିରେ, ନିଜ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଯୋଗ କରୁଥିବାବେଳେ କହୁଥିଲେ: 'ପ୍ରଭୁ ମୋ ପାଇଁ ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଆନନ୍ଦିତ ଅଛି।'

ପୁନର୍ଜୀବିତ ହୋଇଥିବା ମୃତମାନେ ସେଠାରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ବିଧବା ଓ ଅନାଥ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହୁଥିଲେ। ଛୋଟ ଛୁଆମାନେ, ଯେମାନେ ରୋଗରୁ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ଯେମାନେ ସମାଧିରୁ ପୁଣି ଫେରାଇ ଆଣାଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଉଦ୍ଧାରକଙ୍କ ପଥକୁ ତାଳପତ୍ର ଶାଖା ଓ ପୁଷ୍ପରେ ଛାଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ।

ଏହିପରି, ଯୀଶୁ ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହରେ ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତି, ଯାହା ବିଳମ୍ବ-ସମୟକୁ ସୂଚିତ କରେ।

କାହିଁକି? କାରଣ ସେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆହ୍ୱାନକୁ ସୂଚିତ କରି, ନିଜ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାକୁ ଢାଳିବାକୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ବୁଝିବାଶକ୍ତିକୁ ଉଦ୍ଘାଟିତ କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।

ଏହି କାହାଣୀରେ ସେ ଜଣେ ରାଜା ଭାବେ ଆସୁଛନ୍ତି, ଯାହା ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର, ୧୮୪୪କୁ ସୂଚିତ କରେ। ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର, ୧୮୪୪ରେ କି ଯୀଶୁ ଏକ ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ଆସନ୍ତି? ହଁ।

ଏହା ହେଉଛି ବିଜୟୋଲ୍ଲାସପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରବେଶ, ଏବଂ ଏମିତି କିଛି ଲୋକ ଅଛନ୍ତି ଯେମାନେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣା ଉତ୍ତୋଳନ କରିବେ।

ଏମାନେ କିଏ? ସେମାନେ ହେଲେ ସେମାନେ, ଯେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ରୂପାନ୍ତରିତ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଧର୍ମିକତାର ସନ୍ଦେଶ—ଯେଉଁଥିରେ ଆମକୁ ଅନ୍ଧରୁ ଦୃଷ୍ଟିମାନ, ମୃତରୁ ଜୀବନ୍ତ, କୁଷ୍ଠରୋଗୀରୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶ ପାଏ—ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ପୂର୍ବାଭାସ ଦେଇଥିବା ବିଜୟୋତ୍ସବମୟ ପ୍ରବେଶର ଇତିହାସରେ ବହିତ ହୁଏ। ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ କ’ଣ ବହନ କରେ?

ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କାହା ଉପରେ ଆରୋହଣ କରୁଛନ୍ତି? ଗଧା ଉପରେ। ଇସ୍ଲାମର ସନ୍ଦେଶ ହିଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଧାର୍ମିକତାର ସନ୍ଦେଶକୁ ବହନ କରେ।

1840 ମସିହାରେ, ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶର ଶକ୍ତିକରଣ ଇସ୍ଲାମର ସଂୟମ ସହ ସଂପୃକ୍ତ ଥିଲା। ପ୍ରଥମ ସନ୍ଦେଶ ଦ୍ୱିତୀୟ ସନ୍ଦେଶକୁ ନେଇଯାଏ; ସେମାନଙ୍କୁ ପୃଥକ କରାଯାଇପାରେ ନାହିଁ।

ପ୍ରଥମ ସନ୍ଦେଶ ଦ୍ୱିତୀୟ ସନ୍ଦେଶକୁ ବହନ କରେ।

ଇସଲାମ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହେବା ସହିତ, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ପୂରଣ ହୋଇ, ପ୍ରଥମ ସନ୍ଦେଶ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା। ଏହି ନିଶ୍ଚୟତା ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଲା ଏବଂ ତାହାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେବାକୁ ପ୍ରେରିତ ହେଲେ।

ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକୁ ବନ୍ଦ କରିଦେବା ଇସ୍ଲାମର ବାର୍ତ୍ତାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବା ଥିଲା।

ମିଲରୀୟ ଇତିହାସ ଆମର ଇତିହାସର ପୂର୍ବଛାୟା ଅଟେ।

୧,୪୪,୦୦୦ ଜଣଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ସମୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଧର୍ମିକତାର ସନ୍ଦେଶ—ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାକୁ ବର୍ଷାଇ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ର ଲାଓଦିକିଆବାସୀମାନଙ୍କ ଓ କୁଷ୍ଠରୋଗୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଉଦ୍‌ଘାଟନ କରନ୍ତି—ପୁନର୍ବାର ଗଧା ଦ୍ୱାରା ବହନ କରାଯାଉଛି—ଇସ୍ଲାମର ସନ୍ଦେଶ।

ବିଜୟୋତ୍ସବମୟ ପ୍ରବେଶ ହେଉଛି ରାଜାଙ୍କର ଆଗମନ। ୧୮୪୪ ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର ୨୨ ତାରିଖରେ, ସେ ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଏହିହିଁ ବିଜୟୋତ୍ସବମୟ ପ୍ରବେଶ।

ଏହି ସମୟାବଧିରେ ହିଁ ସେହି ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀକୁ ସେମାନଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଭାଗ୍ୟରେ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କରାଯାଉଛି।

କିଛି ଶାସ୍ତ୍ରପଦ ଏହି ବିଳମ୍ବର ସମୟକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରେ। ଆମେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ ଅଲୋଚନା କରିବୁ ଏବଂ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ଗୋଟିଏ ବକ୍ତବ୍ୟ ସହ ସମାପ୍ତ କରିବୁ।

ଏଠିହିଁ, 22 ମାର୍ଚ୍ଚ, 1844, ବିଳମ୍ବର ସମୟକୁ ସୂଚିତ କରି।

୨୨ ମାର୍ଚ୍ଚ, ୧୮୪୪ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର କୌଣସି ପୂର୍ବାଭାସ ନୁହେଁ। ଏହା ସେହି ତାରିଖ ଯାହାକୁ ମିଲରାଇଟମାନେ ଭୁଲଭାବେ ବୁଝିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ପ୍ରଥମ ନିରାଶାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା ଏବଂ ବିଳମ୍ବ ସମୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲା।

ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଏହି ଦାବି କରେନାହିଁ ଯେ ତାରି ହେବାର ସମୟକୁ ପରମେଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ଏହାକୁ ଲୋକମାନଙ୍କର ଭୁଲ ବୁଝାମଣା ହିଁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ: ‘ଦର୍ଶନ ଯଦିଓ ବିଳମ୍ବିତ ହୁଏ, ତଥାପି ତାହା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କର; କାରଣ ତାହା ବିଳମ୍ବ କରିବ ନାହିଁ, ତାହା ମିଥ୍ୟା କୁହେ ନାହିଁ।’

ଏହାକୁ ଆପଣ ଦୁଇ ପ୍ରକାରରେ ପଢ଼ି ପାରନ୍ତି। ଯେ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ହେଉ, “ଧନ୍ୟ ସେ, ଯେ ଅପେକ୍ଷା କରେ; ଏବଂ ଧନ୍ୟ ସେ, ଯେ 1335 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ପଥେ ଯାଅ; କାରଣ ତୁମେ ବିଶ୍ରାମ କରିବ, ଏବଂ ଦିନମାନଙ୍କ ଶେଷରେ ନିଜ ଭାଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବ।”

୧୩୩୫ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବାର ଆଶୀର୍ବାଦ କେବଳ ସମୟ-ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଶେଷକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ବିଷୟରେ ନୁହେଁ। ଚାର୍ଟରେ ୧୩୩୫ର ଶେଷ ୧୮୪୩ରେ ହୁଏ। ଆଶୀର୍ବାଦ କେବଳ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଶେଷ ନୁହେଁ, ବରଂ ବିଳମ୍ବର ସମୟର ଅନୁଭବ ଅଟେ। ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଏବଂ ଅକ୍ଟୋବର ୨୨, ୧୮୪୪ ମଧ୍ୟରେ ଘଟେ। ଏହିଠାରେ ହିଁ ତୁମେ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ଥିବା। “ଧନ୍ୟ ସେ ଯେ ଅପେକ୍ଷା କରେ।”

ଅପେକ୍ଷା କରିବାର ସମୟ ହେଉଛି ‘Tarrying Time’ ଠାରୁ ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର, ୧୮୪୪ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ଯଦି ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛ, ତେବେ ତୁମେ ଆଶୀର୍ବାଦିତ ହେବ।

ମିଲେରୀୟମାନଙ୍କର ଭୁଲ ବୁଝାମଣା ହିଁ ବିଳମ୍ବର ସମୟକୁ ଆଣିଥିଲା। ଦର୍ଶନ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ପାଇଁ—October 22, 1844। ଏହା ମିଥ୍ୟା ସାବ୍ୟସ୍ତ ହେବ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଭୁଲ ବୁଝାମଣାର କାରଣରୁ ତୁମେ ଭାବିବ ଯେ ଏହା ବିଳମ୍ବ କରୁଛି।

ପ୍ରଭୁ କି ଏହି ଭୁଲ ବୁଝାମଣାକୁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟପୂର୍ବକ ଗଠନ କରିଥିଲେ? ହଁ। ସିଷ୍ଟର ୱାଇଟ୍ ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି।

1843 ଚାର୍ଟ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରଭୁ ଏହି ଭ୍ରାନ୍ତିବୋଧକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ୱିଲିଅମ ମିଲର କହିଥିଲେ ଯେ ସେ କେବେବି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ 1843 ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିନଥିଲେ; କିନ୍ତୁ 1843 ମସିହାରେ ଭାଇମାନେ ତାଙ୍କୁ ‘if’ କୁ ହଟାଇ 1843 କୁ ଏକ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ କହନ୍ତି ଯେ ଏହା ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ, ହବକ୍କୂକ 2 ର ଏକ ପୂରଣ। 1843 କୁ ଦୃଢ଼ତାପୂର୍ବକ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିବା ଏହି ମାର୍ଗଚିହ୍ନଟି ତାରୀ କରିବାର ସମୟକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା।

ଦାନିଏଲ 12:12-13 ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତୁ: “ଧନ୍ୟ ସେ ଯେ ଅପେକ୍ଷା କରେ, ଏବଂ ଏକ ହଜାର ତିନି ଶତ ପାଞ୍ଚ ଏବଂ ତିରିଶି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ।” — “ଧନ୍ୟ ସେ ଯେ 1335 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ। ଧନ୍ୟ ସେ ଯେ 1843 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ,” ଏହା ହେଉଛି ପଦ 12।

ପଦ 13: “କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ପଥେ ଯାଅ; କାରଣ ତୁମେ ବିଶ୍ରାମ କରିବ, ଏବଂ ଦିନମାନଙ୍କର ଶେଷରେ ନିଜ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଅଂଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବ।” ଦାନିଏଲ 12:12-13 (KJV)।

ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ପଦ 12 ଓ 13କୁ ପରସ୍ପର ସମ୍ବନ୍ଧିତ କରି କହିଛନ୍ତି ଯେ, 1335ର ଆଶୀର୍ବାଦ 1843 ଓ 1844 ମସିହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାଏ। ଏହା କେବଳ କୌଣସି ସମୟବିନ୍ଦୁ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ନୁହେଁ, ବରଂ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଯେଉଁମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେରୁଶାଲେମକୁ ବିଜୟୋତ୍ସବୀୟ ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସିଢ଼ିରେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗାମୀ ଓ ଅବରୋହଣ କରୁଥିବା ଦୂତମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହୋନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ ନିୟମର ଦୁଇ ଫଳକ ଦେଇଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କ ସହିତ ନିୟମରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।