ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମା: ପଥପ୍ରଦର୍ଶନ ଓ ଶିକ୍ଷାଦାନ

दुईवटा पट्टिका: हबक्कूक ९५ मध्ये ३

ଏହି ଶୃଙ୍ଖଳାକୁ “ହବକ୍କୂକଙ୍କ ଦୁଇଟି ଫଳକ” ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଆମେ 1843 ଓ 1850 ର ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକରୁ କେତେକ ସତ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲୁ; ଏହି ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବାଇବେଲୀୟ ଭିତ୍ତିରେ ସମର୍ଥନ କରିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ ଯେ Ellen White ଏହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତି। ଆମର ଦାବି ହେଉଛି, ଯଦି ଆପଣ ଏହି ମୂଳଭୂତ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ତେବେ ସେହି ସମୟରେ ଆପଣ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମାକୁ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛନ୍ତି। ପ୍ରଥମେ ଆମେ ଏହାକୁ ଲିପିବଦ୍ଧ କରିରଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।

ଆମର ପ୍ରଥମ ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ, ଆମେ ମିଲ୍ଲରାଇଟମାନଙ୍କର ଇତିହାସ, 1798 ରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର waymarks ବିଷୟରେ ରୂପରେଖା ଦେଇଥିଲୁ। ଆମର ଶେଷ ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ, ଆମେ ତରିବାର ସମୟରୁ 22 ଅକ୍ଟୋବର, 1844 ରେ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଇତିହାସକୁ ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମଭାବେ ଅନୁଧ୍ୟାନ କଲୁ, ଏବଂ ସେହି ସମୟକୁ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଧ୍ୱନି ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କଲୁ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଧ୍ୱନି 12–17 ଅଗଷ୍ଟ, 1844 ରେ Exeter Camp Meeting ରେ ଇତିହାସରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଏବଂ 22 ଅକ୍ଟୋବର, 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥିଲା। ତରିବାର ସମୟ, ଯାହା ମାର୍ଚ୍ଚ 1844 ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଧ୍ୱନିର ଏକ ଅଂଶ ଏବଂ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରଘୋଷଣ କରିବା ପାଇଁ ଜନମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିବା ଶୋଧନ ପ୍ରକ୍ରିୟାର ମଧ୍ୟ ଏକ ଅଂଶ ଅଟେ।

ଆମେ ଗତକାଲି ତୁମମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଓ ମନରେ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିବାକୁ ଆଶା କରିଥିଲୁ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଜଗତର ଅନ୍ତ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କଥା କହେ। ଏଲେନ ହ୍ୱାଇଟ 1 Corinthians 10:11 ଉପରେ ମତାମତ ଦେଇ କହନ୍ତି, “ପ୍ରାଚୀନ ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ନିଜେମାନେ ବାସ କରୁଥିବା ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକଠାରୁ ଅଧିକ ଆମର ଦିନ ପାଇଁ କହିଥିଲେ।” 1 Corinthians 10:11 ରେ ଲିଖାଯାଇଛି, “Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.” ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କର ଇତିହାସ ହେଉଛି ଜଗତର ଅନ୍ତରେ ଯାହା ଘଟିବ, ତାହାର ଏକ ଇତିହାସ। ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଏବଂ ତାହା ପରେ ଯାହା ଘଟେ, ସେସବୁ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବାଇବେଲର ଏହି ସମସ୍ତ ଇତିହାସ ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କର ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଓ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର କ୍ରନ୍ଦନରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ତାହାକୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରୂପେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ। ଆମେ ଏହି ସବୁ ବିଷୟ ବୁଝିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ, କାରଣ ଇତିହାସ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହେବ।

ଏହି ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ପ୍ରଥମ ବିଷୟ ସହିତ ଆମେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲୁ, ଯଦ୍ୟପି ଆମେ ଏହାକୁ ବହୁତ ଉଲ୍ଲେଖ କରିନଥିଲୁ। ଆମେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ପ୍ରଥମ ଶିକ୍ଷାତତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି 2520କୁ ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି। ପ୍ରଥମ ଦୁଇଟି ପ୍ରସ୍ତୁତିକରଣ ଆମକୁ ଏଠାକୁ ନେଇଆସିବା ପାଇଁ ରଚିତ ହୋଇଥିଲା। ଆସନ୍ତାକାଲି ପ୍ରଭାତରେ, ଆମେ ଏହି ଚାର୍ଟରେ ଥିବା “ଡେଲି” ବିଷୟରେ ବିଚାର ଆରମ୍ଭ କରିବୁ।

ଆସନ୍ତୁ, *Life Sketches*, ପୃଷ୍ଠା 196 ରୁ ଆରମ୍ଭ କରିବା: “ଭବିଷ୍ୟତ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଆମ ପାଖରେ ଭୟ କରିବାକୁ କିଛି ନାହିଁ, କେବଳ ଏତିକି—ଯଦି ଆମେ ଭୁଲିଯାଉ ଯେ ପ୍ରଭୁ କିପରି ଆମକୁ ନେତୃତ୍ୱ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆମର ଅତୀତ ଇତିହାସରେ ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷାକୁ।” ଭବିଷ୍ୟତ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଜଣେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟ କରିବାଯୋଗ୍ୟ ଏକମାତ୍ର ବିଷୟ ହେଉଛି ପଥରୁ ଖସି ପଡ଼ି ହରାଇଯିବା। ଯାହାକୁ ନେଇ ଭୟଭୀତ ହେବା ଉଚିତ୍, ସେହିଥିରେ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ପ୍ରାପ୍ତ ନ କରିବା ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ଏଠାରେ, ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ କହୁଛନ୍ତି ଯେ ଭବିଷ୍ୟତ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଆମ ପାଖରେ କେବଳ ଦୁଇଟି ବିଷୟ ବ୍ୟତୀତ ଭୟ କରିବାକୁ କିଛି ନାହିଁ। ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମରେ ଏହା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମାର ଏକ ପ୍ରଚଳିତ ଉଦ୍ଧୃତି, କିନ୍ତୁ ସେ କେଉଁ ନେତୃତ୍ୱ ଓ କେଉଁ ଶିକ୍ଷାକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରୁଛନ୍ତି, ତାହାକୁ କେହି ବିସ୍ତାରରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଥିବା କ୍ୱଚିତ୍‌ ଶୁଣିବେ।

ଆମେ ପ୍ରମାଣ କରିବୁ ଯେ ସେ ଯେଉଁ ନେତୃତ୍ୱର କଥା ଉଲ୍ଲେଖ କରୁଛନ୍ତି, ତାହା ହେଉଛି ମିଡ୍ନାଇଟ୍ କ୍ରାୟର ଇତିହାସ। ମିଡ୍ନାଇଟ୍ କ୍ରାୟର ଇତିହାସରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବିଳମ୍ବର ସମୟରେ, ମିଡ୍ନାଇଟ୍ କ୍ରାୟର ଆଗମନ ଓ ପ୍ରଘୋଷଣରେ, ଏବଂ ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର, ୧୮୪୪ ରେ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହେବାରେ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିଲେ। ସେ ସେହି ଇତିହାସକୁ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଗଠନ କରିଥିଲେ ଯେ, ଏକ ଏମିତି ଜନସମୂହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ, ଯେଉଁମାନେ ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ସହିତ ପରମ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ। ଆମେ ଭୟଭକ୍ତି ସହିତ ସଚେତନ ହେବା ଉଚିତ ଯେ, ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷାମାନଙ୍କ ପରି ସେହି ବିଶେଷ ଇତିହାସକୁ ଭୁଲି ନଯାଉ।

ଆମେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବୁ ଯେ, ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିବା ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶିକ୍ଷା ଥିଲା। ସେହି ଶିକ୍ଷା ୧୮୪୦ ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ ୧୧ ତାରିଖରେ ଓଟୋମାନ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ପତନ ନୁହେଁ, ନାହିଁ କି ମୃତମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ବିଷୟକ ଶିକ୍ଷା, ଯାହା ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶର ଇତିହାସରେ ଆସିଥିଲା। ବରଂ, ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶିକ୍ଷା ଥିଲା ଯାହା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭୁ ନେତୃତ୍ୱ କରିଥିଲେ; ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଆମ ପାଖରେ ଭୟ କରିବା ପାଇଁ କିଛି ନାହିଁ, କେବଳ ଏତିକି ଯେ ଆମେ ତାଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ ଓ ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷାକୁ ଭୁଲି ନଯାଉ।

ଆମେ ଏହା ପ୍ରସ୍ତାବ କରୁଛୁ ଯେ, ତାଙ୍କର ଉଭୟ ନେତୃତ୍ୱ ଓ ଶିକ୍ଷାର ପ୍ରତୀକ ହେଉଛି ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣା। ଆସନ୍ତୁ, ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଦର୍ଶନରୁ ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦଟିକୁ ପୁଣି ପଢ଼ିବା: “ଏହି ପଥରେ ଆଡଭେଣ୍ଟ ଲୋକମାନେ ସେହି ନଗରୀ ଦିଗରେ ଯାଉଥିଲେ, ଯାହା ପଥର ଦୂର ଶେଷରେ ଥିଲା। ପଥର ଆରମ୍ଭରେ ସେମାନଙ୍କ ପଛପଟେ ଗୋଟିଏ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ସ୍ଥାପିତ ଥିଲା, ଏବଂ ଜଣେ ଦୂତ ମୋତେ କହିଲେ ଯେ ଏହାହିଁ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣା। ଏହି ଆଲୋକ ସମଗ୍ର ପଥ ଜୁଡ଼ି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାଦପଥକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲା, ଯେପରି ସେମାନେ ଠୋକର ନଖାଆନ୍ତୁ। ଯଦି ସେମାନେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ଯୀଶୁଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ରଖୁଥାନ୍ତେ, ଯିଏ ସେମାନଙ୍କ ଠିକ୍ ଆଗରେ ରହି ସେହି ନଗରୀକୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ, ତେବେ ସେମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଶୀଘ୍ରେ କେହି କେହି କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ, ଏବଂ କହିଲେ ଯେ ନଗରୀ ଅଧିକ ଦୂରରେ ଅଛି, ଏବଂ ସେମାନେ ଆଗରୁ ଏହାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବେ ବୋଲି ଆଶା କରିଥିଲେ। ତାହାପରେ ଯୀଶୁ ତାଙ୍କର ମହିମାମୟ ଡାହାଣ ହସ୍ତ ଉତ୍ତୋଳନ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ହସ୍ତରୁ ଗୋଟିଏ ଆଲୋକ ନିଷ୍କସିତ ହୋଇ ଆଡଭେଣ୍ଟ ଦଳର ଉପରେ ଦୋଲାୟମାନ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ‘ଆଲେଲୁୟା!’ ବୋଲି କୁହୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ଅବିବେକପୂର୍ବକ ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଥିବା ଆଲୋକକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି କହିଲେ ଯେ, ଏତେ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିଥିବା ଜଣେ ଈଶ୍ୱର ନୁହେଁ।”

ସେମାନେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣା ସହ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସେମାନେ ଯୁକ୍ତି କରୁଛନ୍ତି ଯେ ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣାରେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇନଥିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣାରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛନ୍ତି। "ସେମାନଙ୍କ ପଛର ଆଲୋକ ନିଭିଗଲା, ଯାହା ଫଳରେ ସେମାନଙ୍କ ପାଦ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧକାରରେ ରହିଗଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଠୋକର ଖାଇଲେ, ଲକ୍ଷ୍ୟଚିହ୍ନ ଓ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଚକ୍ଷୁରୁ ହରାଇଦେଲେ, ଏବଂ ପଥରୁ ଖସି ପଡ଼ି ତଳେ ଥିବା ଅନ୍ଧକାରମୟ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଜଗତରେ ପତିତ ହେଲେ।"

2520 ବିଷୟରେ ଆମେ ଆଲୋଚନା କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ତାହାକୁ ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ରଖିବା ପାଇଁ ଆମେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ହୁଙ୍କାରର ଇତିହାସକୁ ଆଉ ଥରେ ଅବଲୋକନ କରିବୁ।

ଯଦି ଅନେକେ ଏହା କରିଥିଲେ, ତେବେ ତାହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି କେହି କେହି ଏହା କରିନଥିଲେ। ଏଠାରେ “ସେମାନେ” ବୋଲି କୁହାଯାଇନାହିଁ; “ଅନେକେ” ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି—ଏଠାରେ ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀ ଅଛି। “ସେମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନକୁ ସମର୍ଥନ କରୁଥିବା ବାଇବେଲର ସାକ୍ଷ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ନିଷ୍କର୍ଷାତ୍ମକ ବୋଲି ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିଲା। ଯେଉଁ ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଭୁଲ କରାଯାଇପାରୁନଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଆଗମନ ସନ୍ନିକଟ ବୋଲି ସୂଚନା ଦେଉଥିଲା। ପାପୀମାନଙ୍କର ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ମିକ ଜୀବନର ପୁନରୁଜ୍ଜୀବନରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ବିଶେଷ ଆଶୀର୍ବାଦ ଏହି ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଥିଲା ଯେ, ଏହି ସନ୍ଦେଶ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସିଥିଲା। ଏବଂ ଯଦ୍ୟପି ବିଶ୍ୱାସୀମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ନିରାଶାକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିପାରୁନଥିଲେ, ତଥାପି ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ ଯେ, ଗତ ଅନୁଭବରେ ପରମେଶ୍ୱରେ ସେମାନଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ କରିଥିଲେ।

ସେହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ ଏପରି କୁହାଯାଇଛି, “ସେମାନେ ଯେଭଳି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀଗୁଡ଼ିକୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନର ସମୟରେ ପ୍ରୟୋଜ୍ୟ ବୋଲି ମନେ କରିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସହ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟଶ୍ରିତ ଭାବେ ବୁଣି ହୋଇଥିଲା . . . .” ସେମାନେ କେଉଁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀଗୁଡ଼ିକୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନରେ ପ୍ରୟୋଜ୍ୟ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ? 2520, 2300, ଏବଂ 1335। ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ଯେ, ଏହି ତିନୋଟି ସମୟ-ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ 1843 ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ସେହିଥିଲା ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ।

୧୮୪୨ ମସିହାରୁ ହିଁ, ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଦିଆଯାଇଥିବା—“ଦର୍ଶନଟି ଲେଖ, ଏବଂ ତାହାକୁ ଫଳକମାନଙ୍କ ଉପରେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରି ଲେଖ, ଯେଣ୍ତା ପାଠକ ଦୌଡ଼ି ପାରିବ”—ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଚାର୍ଲ୍ସ ଫିଚ୍ଙ୍କୁ ଦାନିୟେଲ ଓ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଦର୍ଶନମାନଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଚାର୍ଟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କଲା। ଏହି ଚାର୍ଟର ପ୍ରକାଶନକୁ ହବକ୍କୁକଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଦେଶର ପୂରଣ ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରାଗଲା। ତଥାପି, ସେ ସମୟରେ କେହି ଏହା ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ ନାହିଁ ଯେ, ଏହି ଏକେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଦର୍ଶନର ପୂରଣରେ ଏକ ପ୍ରତୀତ ବିଳମ୍ବ—ଅର୍ଥାତ୍ ଏକ ବିଳମ୍ବକାଳ—ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ନିରାଶା ପରେ, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରବାକ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତୀତ ହେଲା: “ଦର୍ଶନ ଏଯାବତ୍ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ପାଇଁ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ଏହା କହିବ, ଏବଂ ମିଥ୍ୟା କହିବ ନାହିଁ; ଯଦିଓ ଏହା ବିଳମ୍ବ କରେ, ତଥାପି ତାହା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କର; କାରଣ ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବ, ଏହା ବିଳମ୍ବ କରିବ ନାହିଁ। . . . ଧାର୍ମିକ ଜନ ନିଜ ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ୍ତ ରହିବ।”

ଆପଣ ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁନ୍ତୁ କିମ୍ବା ଅନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁନ୍ତୁ—ଏଗୁଡ଼ିକ ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ କନଫରେନ୍ସ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ-ସମର୍ଥିତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ କ୍ରମଶଃ ବ୍ୟବହାର କରିଥିବା ପଦାବଳୀ। ଆପଣ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ରେ ଅଗ୍ରଣୀ ସ୍ୱୟଂ-ସମର୍ଥିତ ମିନିଷ୍ଟ୍ରୀମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତୁ କିମ୍ବା ଜେନେରାଲ୍ କନଫରେନ୍ସ କିମ୍ବା ବାଇବ୍ଲିକାଲ୍ ରିସର୍ଚ୍ଚ ଇନଷ୍ଟିଟ୍ୟୁଟ୍ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, ଯଦି ଆପଣ ସେମାନଙ୍କୁ 1843 ଚାର୍ଟ ବିଷୟରେ ପଚାରିବେ, ସେମାନେ କହିବେ, "ଏହି ଚାର୍ଟରେ ବହୁତ ଭୁଲ ଅଛି।" ସେମାନେ ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍‌ଙ୍କ ସହିତ ଅସମ୍ମତ, ଯିଏ କହନ୍ତି ଯେ ଏହି ଚାର୍ଟର କେତେକ ସଂଖ୍ୟାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା "ଏକ ଭୁଲ" ଉପରେ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ହାତ ରଖିଥିଲେ।

କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ବିରୋଧରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ କରୁଛନ୍ତି। ହବକ୍କୂକରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ ଏହି ଦର୍ଶନ “... ମିଥ୍ୟା କହିବ ନାହିଁ।” ଅଗ୍ରଗାମୀମାନେ 1843 ଚାର୍ଟ ଉପରେ ଯେଉଁ ଦର୍ଶନ ରଖିବାକୁ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ତାହା କରିଥିଲେ, ତାହା ହବକ୍କୂକ 2ର ପୂରଣ ଅଟେ। ଏହି ହେଉଛି ସେହି ଦର୍ଶନ ଯାହାକି ସେମାନେ ଏହି ଚାର୍ଟ ଉପରେ ରଖିବାକୁ ଥିଲେ, ଏବଂ ହବକ୍କୂକ 2 କୁହେ ଯେ ଏହି ଦର୍ଶନ “... ମିଥ୍ୟା କହିବ ନାହିଁ।” ତେଣୁ, ଯେତେବେଳେ ଆପଣ କହନ୍ତି ଯେ ଏହି ଚାର୍ଟ “ଭୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ,” ସେତେବେଳେ ଆପଣ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ଆତ୍ମା ଏବଂ ବାଇବେଲ—ଉଭୟଙ୍କର ବିରୋଧ କରୁଛନ୍ତି।

ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତୁ, ସେ ଉପାସକମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀ ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି। ସେ କହୁଛନ୍ତି, ଏହି ନିରାଶା ଆସିଲାବେଳେ ଅନେକେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀଗୁଡ଼ିକର ଅଧ୍ୟୟନ ଜାରି ରଖିଲେ, ଯାହା ଏହା ସୂଚାଏ ଯେ ଏକ ଏମିତି ଶ୍ରେଣୀ ଥିଲା ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଜାରି ରଖିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀର ଭେଦ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଆମେ ଅଧିକ ଆଲୋକ ପାଇବୁ।

ହବକ୍କୂକ 2:1–4 ର ପୂରଣ ହେଉଛି ଏହି 1843 ଚାର୍ଟ ଏବଂ 1850 ଚାର୍ଟ। ହବକ୍କୂକରେ ମଧ୍ୟ, ପଦ 4 କହେ ଯେ ଧର୍ମୀ ନିଜ ବିଶ୍ୱାସଦ୍ୱାରା ବଞ୍ଚିବ, ଏବଂ ଯାହାର ହୃଦୟ ଅହଂକାରରେ ଉତ୍ତୋଳିତ। ଏହା ଉପାସକମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛି। ମିଡନାଇଟ୍ କ୍ରାଇର ଇତିହାସ ଉପାସକମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀ ସୃଷ୍ଟି କରେ, ଏବଂ ସେହି ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀଙ୍କୁ ହବକ୍କୂକରେ ସମ୍ବୋଧନ କରାଯାଇଛି।

ପରବର୍ତ୍ତୀ ପରିଛେଦରେ, ହବକ୍କୁକ 2 ଓ ଯିହିଜ୍କେଲଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରିବା ପରେ, ସେ ଏକ ଶ୍ରେଣୀଙ୍କୁ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି: “ଅପେକ୍ଷାକାରୀମାନେ।” ଅପେକ୍ଷାକାରୀମାନେ କିଏ? ସେମାନେ ହେଲେ ସେହିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦାନିଏଲ 12 ପୂରଣ କରୁଛନ୍ତି, “ଧନ୍ୟ ସେ, ଯେ ଅପେକ୍ଷା କରେ, ଏବଂ 1335 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ।” ଏହି ଶ୍ରେଣୀହିଁ ଅପେକ୍ଷାକାରୀମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଣୀ।

ଆମ ପାଖକୁ ଜଣେ ଭଉଣୀଙ୍କର ଫୋନ ଆସିଥିଲା, ଯିଏ କିଛି ବର୍ଷ ଧରି ପୂର୍ବ ଇଉରୋପର ଗୋଟିଏ ଦେଶରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସେ ସେଠାର ନିବାସିନୀ ଥିଲେ, ପରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କଲେ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ସେ ଏହି ସନ୍ଦେଶକୁ ବୁଝିଲେ, ପୁନର୍ବାର ସେଠାକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେ ପ୍ରତିରୋଧର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଆସିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପୂର୍ବତନ ଚର୍ଚ୍ଚ-ପରିବାର ତାଙ୍କ ଦେଶର ନେତୃତ୍ୱ ସହିତ ସଂଯୋଗ କରି ତାଙ୍କ ପାଇଁ “ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେବାକୁ” ଚେଷ୍ଟା କରିଛନ୍ତି। ସମ୍ପ୍ରତି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେ ଦଳଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ଏହି ସନ୍ଦେଶକୁ ଭାଗ କରିପାରିଲେ।

ସେ ଆଜି ପ୍ରଭାତେ ଫୋନ କରି କହିଲେ ଯେ, ଗୋଟିଏ ବାଧା ଥିଲା ଯାତାୟାତ। ଏହି ସନ୍ଦେଶକୁ ନେଇ ଯାଇ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଗାଡ଼ି ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାହା ପାଇଁ ଧନର ଅଭାବ ଥିଲା। ସେମାନେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିବାମାତ୍ରେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁପ୍ରାଣିତ ହୋଇ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଥିବା ବନ୍ଧୁମାନେ ଗୋଟିଏ ଗାଡ଼ି କିଣିବା ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଧନ ପଠାଇଦେଲେ।

ଏହା ସେହି ପ୍ରକାରର ଅନୁଭବ ଥିଲା ଯାହା ନିରାଶ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ସହ ଘଟୁଥିଲା। ସେମାନେ ନିରାଶ ହୋଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ, କହିଲେ, “ଏହି ନିରାଶା ମୋର ନିର୍ଦ୍ଦେଶାନୁସାରେ ଘଟିଥିଲା। କେବଳ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଚାଲ।”

ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତୁ, ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ କିପରି ଦଶ କନ୍ୟାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତକୁ ହବକ୍କୂକ ୨ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ କରିଛନ୍ତି, କାରଣ ଉଭୟରେ ବିଳମ୍ବର ଏକ ସମୟ ଏବଂ ଉପାସକମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରାଯାଇଛି।

ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ ହୋଇଥିବା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆଗମନକୁ ବରଙ୍କ ଆଗମନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ବୋଲି ବୁଝାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ଶୀଘ୍ର ଆଗମନର ଘୋଷଣା ଅଧୀନରେ ଘଟିଥିବା ବ୍ୟାପକ ସଂସ୍କାର, କୁମାରୀମାନଙ୍କର ବାହାରିଯିବା ସହ ସମନ୍ୱିତ ଥିଲା। ଏହି ଉପମାରେ, ମଥି 24 ରେ ଯେପରି, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଶ୍ରେଣୀଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ସମସ୍ତେ ନିଜ ଦୀପ, ଅର୍ଥାତ୍ ବାଇବେଲ, ନେଇଥିଲେ, ଏବଂ ତାହାର ଆଲୋକରେ ବରଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ କରିବା ପାଇଁ ବାହାରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ମୂର୍ଖମାନେ ତେଲ ବିନା ନିଜ ଦୀପ ନେଇଥିବା ବେଳେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନିଜ ପାତ୍ରମାନରେ ତେଲ ନେଇଥିଲେ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହ, ଅର୍ଥାତ୍ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ପୁନର୍ଜନ୍ମଦାୟକ ଓ ଆଲୋକଦାୟକ ଶକ୍ତି, ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟକୁ ସେମାନଙ୍କ ପାଦ ପାଇଁ ଏକ ଦୀପ କରିଦେଇଥିଲା। ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ହୃଦୟ ଓ ଜୀବନର ପବିତ୍ରତାକୁ ଆନ୍ତରିକତାର ସହିତ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିଲେ। ଏହିମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଈଶ୍ୱର ଓ ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟରେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଅନୁଭବ ଓ ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା, ଯାହା ନିରାଶା ଓ ବିଳମ୍ବ ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ କରାଯାଇପାରୁନଥିଲା। ଅନ୍ୟମାନେ ଆବେଗବଶତଃ ଚଳିତ ହୋଇ, ନିଜ ଭାଇମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲେ, ଭଲ ଭାବନାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୁଝାମଣା କିମ୍ବା ଅନୁଗ୍ରହର ସତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନଥିଲା। ସେମାନେ ବିଳମ୍ବ ଓ ନିରାଶା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନଥିଲେ। ପରୀକ୍ଷା ଆସିଲାବେଳେ, ସେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ବିଫଳ ହେଲା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଦୀପମାନଙ୍କର ଆଲୋକ ମ୍ଳାନ ହୋଇଗଲା।

ବର କେବେ ବିଳମ୍ବ କଲେ? ମାର୍ଚ୍ଚ 22, 1844। ସେ ବିଳମ୍ବ କରୁଛନ୍ତି। ଏବେ କ’ଣ ଘଟିବାକୁ ଯାଉଛି? ଏହି ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀ ପ୍ରକାଶିତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି।

ଯେତେବେଳେ ଆମେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣାକୁ ଭୁଲିଯାଉ ଏବଂ ତଳର ଦୁଷ୍ଟ ଜଗତକୁ ଯାଉଥିବା ପଥରୁ ଖସିପଡ଼ୁ, ସେତେବେଳେ ଆମେ ପ୍ରକାଶ କରୁଅଛୁ ଯେ ଆମେ ସୁସମାଚାରକୁ ବୁଝୁନାହୁଁ। ଅନନ୍ତ ସୁସମାଚାର ହେଉଛି, ପରୀକ୍ଷାକାରୀ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ସନ୍ଦେଶର ଆଧାରରେ, ଉପାସକମାନଙ୍କର ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ। ବିଳମ୍ବର ସମୟରୁ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହା ହେଉଛି ଅନନ୍ତ ସୁସମାଚାରର ପରାକାଷ୍ଠା। ଏଠାରେ, ପ୍ରଭୁ ବିଳମ୍ବର ସମୟରେ ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟବିଚାରରେ ନିଜ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରାଇବାକୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ସତ୍ୟରୂପେ ତେଲ ଅଛି କି ନାହିଁ, ତାହା ପ୍ରମାଣ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ପରୀକ୍ଷାକାରୀ ପ୍ରକ୍ରିୟା ମଧ୍ୟରୁ ଗୁଜରାନ୍ତି। ଏହା ହେଉଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ସେହି କାର୍ଯ୍ୟର ପରାକାଷ୍ଠା, ଯାହାରେ ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣକୁ ଖୋଟ ଧାତୁରୁ, ଗହୁଁକୁ ଜଣ୍ଟାରୁ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କୁ ମୂର୍ଖମାନଙ୍କୁ ପୃଥକ କରନ୍ତି।

ଯେତେବେଳେ ସେହି ନିରାଶା ଆସିଲା, ସେତେବେଳେ ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର କିଛି ଉତ୍ସାହ ହରାଇଲେ। ପ୍ରଭୁ ଏହି ବିଷୟରେ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ୍ସେଟର କ୍ୟାମ୍ପ ମିଟିଙ୍ଗରେ ଯେତେବେଳେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ହାଙ୍କାରର ସନ୍ଦେଶ ଆସିଲା, ସେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିବେ।

ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମା, ଖଣ୍ଡ ୪, ପୃଷ୍ଠା ୨୨୮ ରୁ: ଏହା ସ୍ମରଣ କରନ୍ତୁ ଯେ ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା—ବିଳମ୍ବ ସମୟରୁ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକ—ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରୁଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଅଟେ। ଏକ୍ସେଟର ଶିବିର ସଭାରେ ଘୋଷିତ ହୋଇ, ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର ୧୮୪୪ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥିବା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକ, ସେହି ଇତିହାସର କେବଳ ଗୋଟିଏ ଅଂଶ ମାତ୍ର। ଏହାକୁ ବିଳମ୍ବ ସମୟରୁ ପୃଥକ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ, କାରଣ ସେହି ସମୟ ଉପାସକମାନଙ୍କର ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକର ପ୍ରଭାବ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରେ। ଆପଣମାନେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକକୁ ବୁଝିବା ଆବଶ୍ୟକ, କାରଣ ଯଦି ଆପଣମାନେ ଏହାକୁ ବୁଝିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ଆପଣମାନେ ପଥରୁ ଖସିପଡ଼ିବେ।

ଆଶାର ସମୟ ଅତିତ ହେଲା, ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ନାହିଁ। ଯେମାନେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ପ୍ରେମ ସହିତ ନିଜ ତାରକଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଗଭୀର ତୀବ୍ର ନିରାଶାର ଅନୁଭବ କଲେ। ତଥାପି ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିଥିଲେ: ଯେମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରକାଶ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ସେ ପରୀକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକେ ଏମିତି ଥିଲେ, ଯେମାନେ ସତ୍ୟପ୍ରତି ପ୍ରେମ ତୁଳନାରେ ଭୟଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ପ୍ରେରିତ ହୋଇଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଅପେକ୍ଷିତ ଘଟଣା ଘଟିଲା ନାହିଁ, ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଘୋଷଣା କଲେ ଯେ ସେମାନେ ନିରାଶ ହୋଇନଥିଲେ; ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆସିବେ ବୋଲି ସେମାନେ କେବେ ବିଶ୍ୱାସ କରିନଥିଲେ। ସତ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କର ଶୋକକୁ ଉପହାସ କରିବାରେ ସେମାନେ ପ୍ରଥମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ।

ଏହାହିଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା। ଭବିଷ୍ୟତ ବିଷୟରେ ଆମ ପାଖରେ ଭୟ କରିବା ପାଇଁ କିଛି ନାହିଁ, କେବଳ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ଗତ ଅନୁଭବରେ ପ୍ରଭୁ ଆମକୁ କିପରି ନେତୃତ୍ୱ କରିଆସିଛନ୍ତି ତାହା ଭୁଲିଯାଉନାହୁଁ; ଏବଂ ଭୟ କରିବା ପାଇଁ କିଛି ନାହିଁ, କେବଳ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ଆମର ଗତ ଅନୁଭବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶିକ୍ଷାମାନଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଉନାହୁଁ। ଆମେ ଏହା ସୂଚନା କରୁଛୁ ଯେ, ତାଙ୍କର ଏହି ନେତୃତ୍ୱକୁ ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷାରୁ ପୃଥକ କରିହେବ ନାହିଁ।

ଆମେ ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛୁ ଯେ, ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ଏପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଏକ ନିରାଶାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବେ; ଏବଂ ଏହା ହୃଦୟଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଓ ସତ୍ୟ ଚରିତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ବିକଶିତ କରିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଥିଲା—କେବଳ ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ସେମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ରକୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିକଶିତ କରିବା ପାଇଁ, ଯେଉଁଠାରେ ତାହାର ପ୍ରମାଣ ସେହି ସଙ୍କଟକାଳରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ ଯାହା Midnight Cry ସମୟରେ ଆସେ। ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦଣ୍ଡବିଚାର ପ୍ରତି ଭୟବଶତଃ ପ୍ରଥମ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ସତ୍ୟକୁ ଭଲ ପାଇଥିବାରୁ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟରେ ଏକ ଉତ୍ତରାଧିକାର ପାଇବାକୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରିଥିବାରୁ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ଏବେ ନିଜମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ସେହି ନିରାଶ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଉପହାସ କରିବାରେ ପ୍ରଥମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ, ଯେମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କର ପ୍ରକାଶକୁ ଆନ୍ତରିକ ଭାବେ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ତାହାକୁ ଭଲ ପାଉଥିଲେ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ତର୍ଭେଦୀ ପରୀକ୍ଷା ସେମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ଚରିତ୍ରକୁ ପ୍ରକାଶ କଲା, ଯେମାନେ ପରୀକ୍ଷାର ଘଡ଼ିରେ ନିଜମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି ଦାୟିତ୍ୱ ଓ କଳଙ୍କରୁ ପଛହଟିବେ।

ଯେମାନେ ନିରାଶ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇନଥିଲେ; କାରଣ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୟ କାଳସୀମାଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବାବେଳେ, ଭୁଲଟି ଆବିଷ୍କୃତ ହେଲା—ସେହି ଏକକ ଭୁଲ—ଏବଂ ତାହା ସହିତ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ଲେଖନୀକୁ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ମାଧ୍ୟମରେ ଅନୁସରଣ କରାଗଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆଗମନର ଆନନ୍ଦମୟ ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ, ଦର୍ଶନର ପ୍ରକାଶ୍ୟ ବିଳମ୍ବକୁ ଗଣନାରେ ଧରାଯାଇନଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ଏକ ବିଷାଦଜନକ ଓ ଅପେକ୍ଷାତୀତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲା। ତଥାପି, ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କୁ ବିକଶିତ ଓ ଦୃଢ଼ କରିବା ପାଇଁ ଏହି ପରୀକ୍ଷାଟି ବହୁତ ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। ବିଳମ୍ବର ସମୟ ବହୁତ ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। ଏହା କେବଳ ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ଏବଂ ରାତ୍ରିମଧ୍ୟର ଧ୍ୱନିର ଇତିହାସରୁ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ହେବ, ସେମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ରକୁ ବିକଶିତ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ଥିଲା ନୁହେଁ, ବରଂ ବିବାଦରେ ଯେମାନେ ଠିକ ପକ୍ଷରେ ବାହାରିଆସିବେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ କରିବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। ଆପଣ ବିଳମ୍ବର ସମୟକୁ ରାତ୍ରିମଧ୍ୟର ଧ୍ୱନିରୁ କିମ୍ବା ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହେବାରୁ ପୃଥକ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।

ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତଧ୍ୱନିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ସେହି ଇତିହାସକୁ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତଧ୍ୱନି କେବଳ ଏକ୍ସେଟର କ୍ୟାମ୍ପ ମିଟିଂରେ ସାମୁଏଲ୍ ସ୍ନୋଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ମାତ୍ର ନୁହେଁ; ଏହା ବିଳମ୍ବର ସମୟର ଅନୁଭବ ଅଟେ। ଏହିଠାରେ ପ୍ରଭୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଥିଲେ। ଆମର ଭବିଷ୍ୟତ୍ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଭୟ କରିବା ପାଇଁ କିଛି ନାହିଁ, ଯଦିନା ଆମେ ଆମର ଗତ ଇତିହାସରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱକୁ ଭୁଲିଯାଉ—ଏହି ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଓ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତଧ୍ୱନିର ଇତିହାସ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ ଅନନ୍ତ ସୁସମାଚାରକୁ ପରାକାଷ୍ଠାକୁ ଆଣି, ଉପାସକମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି।

ଯଦି ଆମ ପାଖରେ ସମୟ ଥାନ୍ତା, ତେବେ ଆମେ ଅଧର୍ମର ନିଗୂଢ଼ ତତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିପାରୁଥାନ୍ତୁ। ଅଧର୍ମର ନିଗୂଢ଼ ତତ୍ତ୍ୱର ଏକାଧିକ ସଠିକ୍ ପରିଭାଷା ଥାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ପବିତ୍ର ଇତିହାସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ଭଲ ସହିତ ମନ୍ଦକୁ, ସତ୍ୟ ସହିତ ଭ୍ରାନ୍ତିକୁ ମିଶ୍ରିତ କରିବାରେ ଶୟତାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ। ଶାସ୍ତ୍ରର ପବିତ୍ର ଇତିହାସମାନଙ୍କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷାର ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଆଣନ୍ତି, ସେଠାରେ ଆପଣ ସଦା ଅଧର୍ମର ନିଗୂଢ଼ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖିବେ—ଅର୍ଥାତ୍ ସତ୍ୟ ସହିତ ଭ୍ରାନ୍ତିକୁ ମିଶ୍ରିତ କରିବାରେ ଶୟତାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ। ଲୋକମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏହି ପରୀକ୍ଷାର ସନ୍ଧିକ୍ଷଣକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଅଧର୍ମର ନିଗୂଢ଼ ତତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଧୂସର କରିଦେଇଛି।

ନୋହଙ୍କ ପରୀକ୍ଷାର ସମୟ ଆସିଲାବେଳେ, ତାହାପୂର୍ବରୁ ଶୈତାନଙ୍କ ବୀଜ ଦେବଙ୍କ ବୀଜ ସହିତ ମିଶିଯାଇଥିଲା ବୋଲି ବାଇବେଲ ଆମକୁ କୁହେ। ଏହି କାରଣରୁ ନୋହଙ୍କ ସମୟରେ ଅଧର୍ମର ରହସ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା; ଏହା ଉତ୍ପତ୍ତି ପୁସ୍ତକରେ ଏଭଳି ଭାବେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି ଯେ, ଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ମନୁଷ୍ୟର କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ପତ୍ନୀରୂପେ ଗ୍ରହଣ କଲେ—ଏହି ଦୁଇ ବୀଜର ମିଶ୍ରଣ, ଯାହା ନୋହଙ୍କ ପରୀକ୍ଷାକୁ ପୂର୍ବ କରୁଥିବା ଅଧର୍ମର ରହସ୍ୟ।

ମୋଶୀ ଏବଂ ଲାଲ ସାଗରର ପରୀକ୍ଷା ସମୟରେ, ଶାସ୍ତ୍ର ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ ଯେ ଇସ୍ରାଏଲ, ଯେଉଁମାନେ ଲାଲ ସାଗରରେ ଏବଂ ସୀନୟରେ ପରୀକ୍ଷିତ ହେବେ, ସେମାନେ ସେଠାରେ ଏତେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଥିବାରୁ ମିଶରର ଶିକ୍ଷାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ। ସେହିଥିଲା ଅଧର୍ମର ରହସ୍ୟ—ଶୟତାନୀୟ ଶିକ୍ଷାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହେବା।

ଯିହୁଦୀମାନଙ୍କ ସମୟରେ, ଗ୍ରୀକ ଶିକ୍ଷାମାନେ ହିଁ ସେହି ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ, ଯାହାର ଫଳରେ ସନହେଦ୍ରିନ୍ ସେମାନଙ୍କର ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲା।

ମିଲେରାଇଟ ଇତିହାସରେ, ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ କଳିସିଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ମିଲେରାଇଟମାନେ ସେହି 1260 ବର୍ଷର ପାପାଲ ପ୍ରଭାବରୁ ନିକଟତମ ଭାବେ ବାହାରି ଆସିଥିଲେ, ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ବୀଜକୁ ଅଶୁଦ୍ଧ ବୀଜ ସହିତ ଦୂଷିତ କରିଥିଲା, ଏବଂ ତାହାର ଫଳରେ ଅଧର୍ମର ଏକ ରହସ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ମିଲେରାଇଟ ଇତିହାସର ପରୀକ୍ଷାର ପୂର୍ବରୁ ଥିଲା।

ସେହିଠାରେ ସଦା ବର୍ତ୍ତମାନ ରହୁଥିବା ଅଧର୍ମର ରହସ୍ୟ ଅଛି।

ଯଦି ଆପଣ ଅଧର୍ମର ରହସ୍ୟ କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ ତାହା ଅଧ୍ୟୟନ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ *Patriarchs and Prophets* ର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଯାଆନ୍ତୁ। ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ ଆମକୁ କହନ୍ତି ଯେ, ସାତାନ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଧର୍ମର ରହସ୍ୟକୁ କିପରି ସାଧନ କଲା। ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏକ ପରୀକ୍ଷା ହେବାକୁ ଥିଲା—କେଉଁ ଦୂତମାନେ ରହିବେ ଏବଂ କେଉଁମାନେ ଅପସାରିତ ହେବେ—ଏବଂ ସେହି ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟାର ପୂର୍ବରୁ ସାତାନ ସ୍ୱର୍ଗରେ ହିଁ ଅଧର୍ମର ରହସ୍ୟକୁ ସାଧନ କରୁଥିଲା।

ଶୟତାନ ଏହା କରିଥିଲା ସନ୍ଦେହକୁ ସୂକ୍ଷ୍ମଭାବେ ପ୍ରବେଶ କରାଇ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟଠାରୁ ତାହାର ବାକ୍ୟକୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ସ୍ଥାପନ କରି, ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣଭାବେ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ତାହାର ମିଥ୍ୟା ଶିକ୍ଷାବଳୀ ବ୍ୟକ୍ତ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରି—ଏକ ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ। ସେ ତୁମ ମନରେ ସନ୍ଦେହ ସ୍ଥାପନ କରିଦେଇଥାନ୍ତା, ଏବଂ ପରେ ତୁମେ ବାହାରକୁ ଯାଇ ସେହି ସନ୍ଦେହକୁ ଗୋଟିଏ ଦଳ ସମ୍ମୁଖରେ ବ୍ୟକ୍ତ କରୁଥାନ୍ତା। ଯଦି କେହି ସେହି ସନ୍ଦେହ ବିଷୟରେ ଅଭିଯୋଗ କରୁଥାନ୍ତା, ସେମାନେ ତାହା ବିଷୟରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ନୁହେଁ, ତୁମ ପ୍ରତି ଅଭିଯୋଗ କରୁଥାନ୍ତେ।

ସମ୍ପ୍ରତି, ୱାଶିଂଟନ୍‌ର ସ୍ପୋକେନ୍‌ରେ ଥିବା ଜଣେ ପାଦ୍ରୀ *Early Writings*, ପୃଷ୍ଠା 74 ବିଷୟରେ ମତ ପ୍ରକାଶ କରି କହିଥିଲେ, “ମୁଁ ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ଯୁଗ ଓ ସମୟର ଶବ୍ଦକୋଷ, ଅର୍ଥାତ୍ ୱେବ୍ସ୍ଟର୍‌ସ୍ ଡିକ୍ଶନରୀକୁ ଦେଖିଥିଲି, ଏବଂ ‘figures’ର ଅର୍ଥ ଗଣିତ ସହିତ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ନଥାଏ।” ଏହା ଶୁଣିଥିବା ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ତାହାକୁ ଯାଞ୍ଚ କରିବେ ନାହିଁ ଏବଂ ତାଙ୍କ କଥାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବେ। କମ୍ ସେ କମ୍, ସେହି ପାଦ୍ରୀ ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ ‘figures’ କ’ଣ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଛି, ସେ ବିଷୟରେ ସନ୍ଦେହ ବପନ କରୁଥିଲେ; ପ୍ରକୃତରେ, ସେ ମିଥ୍ୟା କୁହୁଥିଲେ। ୱେବ୍ସ୍ଟରଙ୍କ 1828 ଶବ୍ଦକୋଷରେ ଏପରି ଲେଖାଯାଇଛି: FIGURE, n. ଗଣିତଶାସ୍ତ୍ରରେ, ସଂଖ୍ୟାକୁ ସୂଚିତ କରୁଥିବା ଚିହ୍ନ, ଯେପରି 2, 7, 9।

ସେ ସନ୍ଦେହ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଯାହାକୁ ଅଧର୍ମର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କ ପାଇଁ—ଯଦି ସେମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଅଛନ୍ତି—ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରୁଥିଲେ ଯେ ପୃଥିବୀର ଇତିହାସର ଏହି ସମୟରେ, ତୁମେ ନିଜ ପାଇଁ ସତ୍ୟକୁ ବୁଝିବାକୁ ହେବ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ହେବ ନାହିଁ; କାରଣ, “. . . ଅଧର୍ମର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ତ ଏହିବେଳେହିଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି: . . . .”

ଏହା ଭ୍ରାନ୍ତ ଦିଗକୁ ନେଇଯିବା, ଏବଂ ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱବିଦ୍ମାନେ ପ୍ରାୟତଃ ଏହା କରନ୍ତି। ଯଦି ଆପଣ ବାଇବେଲରେ କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମାରେ କୌଣସି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ କ’ଣ, ତାହା ବୁଝିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେବେ ପ୍ରଥମେ ଅଭିଧାନକୁ ଦେଖିବେ ନାହିଁ; ଆପଣ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବେ। ଉଦାହରଣସ୍ୱରୂପ, ଡାନିଏଲ୍ 8:11 ରେ ଡାନିଏଲ୍ Hebrew ଶବ୍ଦ rum ବ୍ୟବହାର କରିଛନ୍ତି, ଯାହାର ଅନୁବାଦ “taken away” ବୋଲି କରାଯାଇଛି। ଲୋକମାନେ ଭାବନ୍ତି ଏହାର ଅର୍ଥ “removed,” କିନ୍ତୁ ଡାନିଏଲ୍ rum କୁ ଆଉ ପାଞ୍ଚ ଥର ବ୍ୟବହାର କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ କେବେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଅର୍ଥ “take away” ନୁହେଁ—ଏହାର ଅର୍ଥ “ଉପରକୁ ଉଠାଇବା ଏବଂ ମହିମାନ୍ୱିତ କରିବା।” ସେହିପରି, ଡାନିଏଲ୍ 8:11 ରେ rum ର ଅର୍ଥ “take away” ବୋଲି ଭାବିବା ମାନେ ପରମ୍ପରାକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା, ଡାନିଏଲ୍ ଯେପରି ଏହି ଶବ୍ଦକୁ ବ୍ୟବହାର କରିଛନ୍ତି ସେପରି ନୁହେଁ।

ଏହିପରି, ଏଲେନ ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମଧ୍ୟ: ଯଦି ଆପଣ *Early Writings*, 74 ରେ “figures” ବୋଲିଥିବା ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ କଳାତ୍ମକ ଆକୃତି କିମ୍ବା ଚିତ୍ରାଙ୍କନ ବୋଲି ଦାବି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ଆପଣ ଏପରି କହିପାରନ୍ତି, “ଏଲେନ ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ସମୟର ଅଭିଧାନରେ ‘figures’ ର ଅର୍ଥ ଅଙ୍କଗଣିତ ବୋଲି କୁହାଯାଇନାହିଁ,” ଏହି ଭରସାରେ ଯେ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଏହା ଯାଞ୍ଚ କରିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେମାନେ ଯାଞ୍ଚ କରନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ଦେଖିବେ ଯେ “figures” ର ଅର୍ଥ ନିଶ୍ଚୟ ଅଙ୍କଗଣିତ ମଧ୍ୟ ହୁଏ।

କିନ୍ତୁ ଆପଣ ପ୍ରଥମେ ଯେ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେହିଟି ହେଉଛି ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ସ୍ୱୟଂ: ସେ figures ବୋଲି କହିବାର ଅର୍ଥ କ’ଣ? Early Writings, ପୃଷ୍ଠା 74ରେ ସେ କହୁଛନ୍ତି, “ତାଙ୍କର ହାତ figures ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ଭୁଲକୁ ଢାକି ରଖିଥିଲା,” ଏବଂ ପୃଷ୍ଠା 236ରେ ସେ କହୁଛନ୍ତି, “ତାଙ୍କର ହାତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିମାନଙ୍କର ଗଣନାରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ଭୁଲକୁ ଆବୃତ କରିଥିଲା।” ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତ୍ରୀ ସ୍ୱୟଂ ସ୍ପଷ୍ଟ କରୁଛନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କର ପଦବଳୀରେ figures ବୋଲି କହିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିମାନେ—ଅର୍ଥାତ୍ ଗଣିତୀୟ ହିସାବ, ଚିତ୍ରକଳା ନୁହେଁ।

ତେଣୁ, ପ୍ରଭୁ କଣ ଉପରେ ନିଜ ହାତ ରଖିଥିଲେ? ସେ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ କାଳାବଧିଗୁଡ଼ିକର ଗଣନାରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ଭୁଲ—ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ—ଉପରେ ନିଜ ହାତ ରଖିଥିଲେ।

ଏହାହିଁ ମୂଳ ନିଷ୍କର୍ଷ। ଅନେକେ ଆମେ ଯେହିଁ ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛୁ, ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରେ। କିନ୍ତୁ 2520 ବିଷୟରେ ଏବଂ Ellen White ଏହାକୁ ଏକ ବୈଧ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରିଥିଲେ କି ନାହିଁ, ଏହିଁ ହେଉଛି ସେହି ଯୁକ୍ତି—ଏହିଁ ହେଉଛି ପ୍ରମାଣ, ଏବଂ ଏଠାରୁ ହିଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଯୁକ୍ତି ବୈଧ ଓ ସତ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଏହିଁ ହେଉଛି ଆରମ୍ଭବିନ୍ଦୁ।

Early Writings, ପୃଷ୍ଠା 74 ରେ, ଯେଉଁଠାରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ ପ୍ରଭୁ କିଛି ସଂଖ୍ୟାଗତ ତ୍ରୁଟି ଉପରେ ନିଜ ହାତ ଢାଙ୍କି ରଖିଥିଲେ, ସେ ଏହାର ଅର୍ଥକୁ ସେହି ଗ୍ରନ୍ଥର ପୃଷ୍ଠା 236 ରେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି: “ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ପ୍ରତ୍ୟାଶାରେ ଥିଲେ, ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ସେମାନଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା।” ସେ Tarrying Time [March 22, 1844], ଅର୍ଥାତ୍ ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି।

ସେ 1844 ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର 22ର ମହାନିରାଶା ବିଷୟରେ କହୁନାହାନ୍ତି, କାରଣ ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ପରୀକ୍ଷିତ ହେବାକୁ ଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ସେ 1844 ମସିହା ମାର୍ଚ୍ଚ 22, ଅର୍ଥାତ୍ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି: “ପରମେଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରିଥିଲେ।” “ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ କାଳଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକର ଗଣନାରେ ଥିବା ଏକ ଭୁଲକୁ ତାଙ୍କର ହସ୍ତ ଆବୃତ କରିରଖିଥିଲା।” ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଦ୍ୱାରା ସେ କିପରି ସେମାନଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଥିଲେ? ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ କାଳଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସେମାନଙ୍କର ବୁଝାମଣା ଉପରେ ନିଜ ହସ୍ତ ରଖି। ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ତୁମମାନଙ୍କର ଭୟ କରିବା ପାଇଁ କିଛି ନାହିଁ, କେବଳ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଭୁଲିଯାଉ ଯେ ପ୍ରଭୁ ପୂର୍ବକାଳରେ ମିଲେରାଇଟମାନଙ୍କ ଇତିହାସରେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷାମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମକୁ କିପରି ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇଆସିଛନ୍ତି।

ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିଗୁଡ଼ିକ ସେହି ଶିକ୍ଷା ଥିଲା ଯାହା ବିଳମ୍ବର ସମୟକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲା। “ତାଙ୍କର ହାତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିଗୁଡ଼ିକର ଗଣନାରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ଭୁଲକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିଥିଲା। ଯେମାନେ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ ସେମାନେ ଏହି ଭୁଲକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ,”—ଏକବଚନ ଭୁଲ—“ଏବଂ ସମୟର ବିରୋଧ କରୁଥିବା ସର୍ବାଧିକ ପଣ୍ଡିତ ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଦେଖିବାରେ ବିଫଳ ହେଲେ। ଈଶ୍ୱର ଏପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ଜନମାନେ ନିରାଶାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବେ। ସମୟ ବିତିଗଲା, ଏବଂ ଯେମାନେ ନିଜ ତାରକଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦମୟ ଆଶାରେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ ସେମାନେ ଦୁଃଖିତ ଓ ନିରୁତ୍ସାହ ହେଲେ; ଯେଉଁମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କ ପ୍ରକାଶକୁ ପ୍ରେମ କରିନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୟବଶତଃ ସନ୍ଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଆଶାକରା ସମୟରେ ସେ ଆସିନଥିବାରୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଧର୍ମଘୋଷଣା ହୃଦୟକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିନଥିଲା ଏବଂ ଜୀବନକୁ ପବିତ୍ର କରିନଥିଲା। ସମୟର ଅତିକ୍ରମ ଏପରି ହୃଦୟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ପାଇଁ ସୁଯୋଜିତ ଥିଲା। ସେମାନେ ହିଁ ପ୍ରଥମେ ଫେରିଗଲେ ଏବଂ ସେହି ଶୋକାକୁଳ, ନିରାଶ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଉପହାସ କଲେ, ଯେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ନିଜ ତାରକଙ୍କ ପ୍ରକାଶକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିଲେ। ପରୀକ୍ଷାର ଘଣ୍ଟାରେ କିଏ ସଙ୍କୋଚିତ ହୋଇ ପଛକୁ ଫେରିଯିବେ, ତାହା ପ୍ରକାଶ କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ଜନମାନଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷିତ କରିବାରେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ତଦନ୍ତମୂଳକ ପରୀକ୍ଷା ଦେଇବାରେ ମୁଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜ୍ଞାନକୁ ଦେଖିଲି।

ଯୀଶୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସେନାମଣ୍ଡଳୀ ସେମାନଙ୍କୁ ସହାନୁଭୂତି ଓ ପ୍ରେମର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ, ଯେମାନେ ମଧୁର ପ୍ରତ୍ୟାଶା ସହିତ ସେହି ଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଆତ୍ମା ପ୍ରେମ କରୁଥିଲା। ପରୀକ୍ଷାର ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିବା ପାଇଁ ଦୂତମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ମଣ୍ଡରାଉଥିଲେ। ଯେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଗଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲା, କାରଣ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ସେ ଯେ ଆଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଥିଲେ, ତାହା ସେମାନେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଲେ ନାହିଁ। ସେହି ବିଶ୍ୱସ୍ତ, ନିରାଶ ଜନମାନେ, ଯେମାନେ ବୁଝି ପାରୁନଥିଲେ କାହିଁକି ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଛାଡ଼ାଯାଇନଥିଲା। ପୁନର୍ବାର ସେମାନଙ୍କୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟକାଳଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ବାଇବେଲ ପାଖକୁ ପରିଚାଳିତ କରାଗଲା। ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକୁ ଆବୃତ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ହସ୍ତ ହଟାଯାଇଲା, ଏବଂ ଭୁଲ—ଏକମାତ୍ର—ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଗଲା।

ଏଠାରେ ସେ 1843 ଚାର୍ଟରେ ଥିବା ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକର ତ୍ରୁଟିକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ପୂର୍ବରୁହିଁ ଏହା ପରିଭାଷିତ କରିଛନ୍ତି ଯେ ସେହି ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। “ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିଗୁଡ଼ିକ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଥିଲା, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିଗୁଡ଼ିକ 1843 ରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଯେ ଏକେଇ ପ୍ରମାଣ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ, ତାହାହିଁ ପ୍ରମାଣ କଲା ଯେ ସେଗୁଡ଼ିକ 1844 ରେ ସମାପ୍ତ ହେବ।” ଆଲୋଚନାର ସମାପ୍ତି! Ellen White 2520 ଉପରେ ନିଜର ଅନୁମୋଦନର ମୋହର ଲଗାଇଛନ୍ତି।

1843 ଚାର୍ଟ ଉପରେ କେବଳ ତିନୋଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ କାଳ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ସେମାନେ 1843 ରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିବା ବୋଲି ବୁଝିଥିଲେ: 1335, 2520, ଏବଂ 2300। ଏହି ଚାର୍ଟରେ ଥିବା କିଛି ସଂଖ୍ୟାର ତ୍ରୁଟି—ଅର୍ଥାତ୍ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ କାଳଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ—ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ହସ୍ତ ରଖିଥିଲେ, ଯାହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ହସ୍ତ ହଟାଯାଇନଥିଲା। ସେ ନିଜ ହସ୍ତ ହଟାଇଦେବା ପରେ, ବିଶ୍ୱସ୍ତ ପ୍ରତୀକ୍ଷାକାରୀମାନେ ପୁଣିଥରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ କାଳଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଯେହି ସମାନ ପ୍ରମାଣ ସେମାନଙ୍କୁ ଏହା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିଥିଲା ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ କାଳଗୁଡ଼ିକ 1843 ରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ପ୍ରମାଣ ପରେ ଏହା ସିଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବୋଲି ସ୍ୱୀକୃତ ହେଲା ଯେ ସେଥିରୁ ଦୁଇଟି 1844 ରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା।

1335ର ଆରମ୍ଭ AD508 ରେ ହୁଏ ଏବଂ 1843 ରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। 2520ର ଆରମ୍ଭ 677BC ରେ ହୁଏ ଏବଂ ଏହା ବର୍ଷର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ। ପାଇଓନିୟରମାନେ ଭାବିଥିଲେ ଯେ ଏହା 1843 ରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପରେ ସେମାନେ ବୁଝିଲେ ଯେ ସେହି ଏକେଇ ପ୍ରମାଣ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ 1843ର ପୂର୍ବାନୁମାନ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିଥିଲା, ସେହିଥିରୁ ପ୍ରମାଣିତ ହେଲା ଯେ 2520 ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ 1844 ରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା। 2300 ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ 457BC ରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଏବଂ ସେମାନେ ଭାବିଥିଲେ ଯେ ଏହା 1843 ରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ନିରାଶା ପରେ, ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ସମୟପର୍ଯ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକର ଅଧ୍ୟୟନ ମାଧ୍ୟମରେ, ସେମାନେ ବୁଝିଲେ ଯେ ଏହା 1844 ରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା।

ସେମାନେ ଯେ ପୂର୍ବବାଣୀଗୁଡ଼ିକ 1843 ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହେବ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ତିନୋଟି; ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରକୃତରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ: 1335। ଏହି ପୂର୍ବବାଣୀ ସେହିଟି ନୁହେଁ, ଯାହା ଉପରେ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ହସ୍ତ ରଖିଥିଲେ। ଏହା ମିଲରୀୟମାନଙ୍କର ଇତିହାସକୁ Tarrying Time ଠାରୁ Midnight Cry ମାଧ୍ୟମରେ 22 ଅକ୍ଟୋବର, 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚିହ୍ନଟ କରେ।

ଗତକାଲିର ପ୍ରସ୍ତୁତିକରଣରେ, ଆମେ ଏଲେନ ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ଏହି ଉଦ୍ଧୃତି ସହିତ ଶେଷ କରିଥିଲୁ: “ଧନ୍ୟ ସେହି ଚକ୍ଷୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ 1843 ଏବଂ 1844ରେ ଦେଖାଯାଇଥିବା ସେହି ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଥିଲେ।” ଏହା ହେଉଛି, “ଧନ୍ୟ ସେ, ଯେ 1843କୁ ଆସେ।” ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ, ସେ କହନ୍ତି, “ବାର୍ତ୍ତା ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏବଂ ସେହି ବାର୍ତ୍ତାକୁ ପୁନରାବୃତ୍ତି କରିବାରେ କୌଣସି ବିଳମ୍ବ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ସମୟର ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ପୂରଣ ହେଉଛି; ସମାପନ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ ହେବାକୁ ହେବ। ଅତି ସ୍ୱଳ୍ପ ସମୟରେ ଏକ ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ ହେବ। ଶୀଘ୍ରେ ଦେବଙ୍କ ନିଯୁକ୍ତିଅନୁସାରେ ଏକ ବାର୍ତ୍ତା ଦିଆଯିବ, ଯାହା ବୃଦ୍ଧି ପାଇ ଏକ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରର କ୍ରନ୍ଦନରେ ପରିଣତ ହେବ। ତାପରେ ଦାନିଏଲ ନିଜ ଅଂଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବ, ନିଜର ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେବା ପାଇଁ।” Manuscript Releases, volume 21, 437.

ଦାନିୟେଲ ନିଜ ଅଂଶରେ ଦାଁଡି ରହିବା ଦାନିୟେଲ 12ର 13ମ ପଦ ଅଟେ। “ଧନ୍ୟ ସେହି ଚକ୍ଷୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ 1843 ଓ 1844ରେ ଦେଖାଯାଇଥିବା ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଥିଲେ” — ଏହା 12ମ ପଦ ଅଟେ। ଏଲେନ ହ୍ୱାଇଟ ଦାନିୟେଲ 12:12–13 ଉପରେ ଦିବ୍ୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଦେଉଛନ୍ତି, ଏହା କହି ଯେ, ଏହି ପଦଗୁଡ଼ିକ କୌଣସି ସମୟ-ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ବିଷୟରେ ନୁହେଁ, ବରଂ 1843 ଓ 1844କୁ ସମାବେଶ କରୁଥିବା ଏକ ଅନୁଭବ ବିଷୟରେ, ଯାହା 1843 ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏକ ଭୁଲ ବୁଝାପଡ଼ାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ଏକ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। ଯେତେବେଳେ ସେହି ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଆସେ, “ଧନ୍ୟ ସେ, ଯେ ଅପେକ୍ଷା କରେ।” ଯଦିଓ ଦର୍ଶନ ବିଳମ୍ବ କରେ, ତଥାପି ତାହା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କର। ଧନ୍ୟ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି, ଯିଏ ବିଶ୍ୱସ୍ତତାର ସହିତ ବିଳମ୍ବର ସମୟରୁ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରେ। 1843 ଓ 1844ରେ ସେହି ବିଶ୍ୱସ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ଯାହା ଦେଖେ, ତାହା ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଅତି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରବେଶ କରାଏ।

୧୩୩୫ର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ୧୮୪୩ରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଯାହା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଧ୍ୱନିର ଆଗମନକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲା। ୨୫୨୦ ଏବଂ ୨୩୦୦ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ କାଳସୀମା ୧୮୪୪ରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। Ellen White କହନ୍ତି ଯେ, ସେହି ଏକେ ପ୍ରମାଣ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ୨୫୨୦, ୨୩୦୦ ଏବଂ ୧୩୩୫ ୧୮୪୩ରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିଥିଲା, ପରେ ଏହା ସିଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଗ୍ରହୀତ ହେଲା ଯେ ସେଗୁଡ଼ିକ ୧୮୪୪ରେ ସମାପ୍ତ ହେବ।

ଏହି ଇତିହାସରେ, ଉପାସକମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀ ଅଛି। ଅବିଶ୍ୱାସୀ ଶ୍ରେଣୀ ଅପେକ୍ଷାକାରୀମାନଙ୍କୁ ଉପହାସ କରେ, କିନ୍ତୁ ଅପେକ୍ଷାକାରୀମାନେ ପୁନର୍ବାର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ପରିଚାଳିତ ହୋନ୍ତି ଏବଂ ବୁଝିବାକୁ ଆସନ୍ତି ଯେ, 1843 ମସିହାରେ 2520 ଓ 2300ର ସମାପ୍ତିକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ସମାନ ପ୍ରମାଣ ସେମାନଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇଥିଲା, ସେହି ପ୍ରମାଣହିଁ ଏହା ପ୍ରମାଣ କରିବାକୁ ଥିଲା ଯେ ସେଗୁଡ଼ିକ 1844 ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା।

ଯଦିଓ ପ୍ରତୀକ୍ଷାରତମାନେ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିଥିଲେ, ତଥାପି ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ପୂର୍ବରୁ ସେମାନେ ଯେପରି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଥିଲେ, ସେପରି ରହିନଥିଲେ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଧ୍ୱନିର ସନ୍ଦେଶ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେବେ। ପ୍ରତୀକ୍ଷାରତମାନେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଧ୍ୱନି ପୂର୍ବରୁହିଁ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମାନଙ୍କର ଶେଷ, ଅର୍ଥାତ 1844, ବୁଝିସାରିଥିଲେ।

ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରତୀକ୍ଷାରତମାନଙ୍କୁ 1844 ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ କରିଥିଲା। ସେହି ସୂଚନା ସହିତ, ଏହା କେବଳ 1844 ମସିହାର କୌଣସି ଏକ ସମୟ ନୁହେଁ; ଏହା ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦିନରେ ଥିଲା, ଏବଂ ତାହାହିଁ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ସାମର୍ଥ୍ୟଶାଳୀ କରିଥିଲା।

ଆପଣ କି ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି? ଏହି ଅନୁଭବକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିବା ଶିକ୍ଷାଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ତିନୋଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ: ୧୩୩୫, ୨୩୦୦, ଏବଂ ୨୫୨୦।

ଏହା ଅନୁଭବ କରିବା ପରେ, ସେମାନେ ଘୋଷଣା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, "ବାବିଲୋନରୁ ବାହାରି ଆସ।" ଏହା ହେଉଛି ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ।

ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବା: ବିଳମ୍ବର ସମୟରେ କ’ଣ ଶେଷ ହୁଏ? 1843 ଚାର୍ଟର ବ୍ୟବହାର। ସେମାନେ ଏହି ଚାର୍ଟକୁ ପାଖକୁ ରଖିଦେଲେ, କାରଣ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେମାନେ ବୁଝିଥିଲେ ଯେ ପ୍ରଭୁ 1844ରେ ଆସୁଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ଚାର୍ଟରେ 1843 କୁହାଯାଇଥିଲା। ଏହିପରି, ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାର ଇତିହାସ ପାଇଁ ସେମାନେ ଚାର୍ଟକୁ ପାଖକୁ ରଖିଦେଲେ।

ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଇତିହାସରେ ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ କ’ଣ ହୋଇଯାଏ? ଶେଷ ଅନୁଚ୍ଛେଦ ଏହାକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରେ।

କେଉଁ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ କାଳପର୍ଯ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକ? 2520, 2300, ଏବଂ 1335। ଏହି ଇତିହାସରେ ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଏହାହିଁ। ବର୍ତ୍ତମାନ ସେମାନେ କହୁଛନ୍ତି, “ଆମେ ଏହା ବୁଝିଲୁ! ଏହି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀଗୁଡ଼ିକ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାରିତ।” ମିଡନାଇଟ୍ କ୍ରାଇର ଇତିହାସରେ ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି 2520- ଏବଂ 2300-ବର୍ଷର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀଗୁଡ଼ିକ।

ଯେତେବେଳେ ତୁମେ 2300 ଦିନ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧ ରଖି 2520କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ସେତେବେଳେ କ’ଣ ଘଟେ? ମିଲରାଇଟ ଇତିହାସରେ, ତୁମମାନଙ୍କୁ ଚର୍ଚ୍ଚମାନଙ୍କରୁ ବାହାର କରାଯାଏ, ଏବଂ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ନିରବ କରିଦେବା ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରୟାସ ହୁଏ।

2520 ବିଷୟରେ ଅଧ୍ୟୟନରେ ପ୍ରବେଶ ନ କରି, ଆମେ ଯାହା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ ସେହି ହେଲା Ellen White 2520 ଉପରେ ନିଜର ଅନୁମୋଦନର ମୋହର ଲଗାଇଛନ୍ତି। ଯଦି ଆପଣ ଏହାକୁ ଦେଖି ପାରୁନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରୁ ଆବରଣକୁ ଯୀଶୁ ଅପସାରଣ କରନ୍ତୁ ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। Ellen White କହିଥିଲେ ଯେ, 1843 ବର୍ଷକୁ ପୂର୍ବକଥନ କରିବା ପାଇଁ ଯେ ସେହି ସମାନ ପ୍ରମାଣ ସେମାନଙ୍କୁ ପରିଚାଳିତ କରିଥିଲା, ପରେ ସେହି ପ୍ରମାଣ ଏହା ପ୍ରମାଣ କଲା ଯେ ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିଗୁଡ଼ିକ 1844 ରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ସେ ସଦା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିଗୁଡ଼ିକକୁ, କିମ୍ବା ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକକୁ, ବହୁବଚନରେ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି। 1843 Chart ଉପରେ କେବଳ ତିନୋଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧି ଅଛି ଯେଗୁଡ଼ିକ 1843 ରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା।

ଯେଉଁଟି 1843 ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ, ସେହି 1335 ବିଷୟରେ, ବ୍ୟାକରଣଗତ ଶୁଦ୍ଧତା ପାଇଁ, ସେ “figures” ଏବଂ “prophetic periods” ବୋଲି କହିବାକୁ କମ୍ ସେ କମ୍ ଦୁଇଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ କାଳାବଧି ଆବଶ୍ୟକ କରେ। ଯଦି ତିନୋଟି ଅଛି ଏବଂ ତୁମେ ତାହାରୁ ଗୋଟିଏକୁ ବାଦ ଦେଉଛ, ତେବେ ସେ ଯେ ଦୁଇଟିକୁ ସମର୍ଥନ କରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଲା 2520 ଏବଂ 2300, ଅନ୍ୟ କେହି କିଛି କହୁନ୍ତୁ ନ କହୁନ୍ତୁ।

ଏହି ଇତିହାସରେ, ଯାହାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର, ୧୮୪୪ରେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କର ମହା ନିରାଶା ମଧ୍ୟ ରହିଛି, ପ୍ରଭୁ ଏପରି ଗୋଟିଏ ଅନୁଭବ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ଚର୍ଚ୍ଚଗୁଡ଼ିକରୁ ବାହାର କରାଯାଉଥିଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମଣିଷମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଉପରେ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇପାରନ୍ତି। ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସହିତ ପରମ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ବିଶ୍ୱାସ ଲାଭ କରିବାର ନିମନ୍ତେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେହି ଅନୁଭବ ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। ସେ ଅନନ୍ତ ସୁସମାଚାରକୁ ତାହାର ଉପସଂହାରକୁ ନେବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସିଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।

ପରେ, ଆମ ପାଖରେ ଦୁଇଜଣ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ପୁରୋଧା ଅଛନ୍ତି, James White ଏବଂ Uriah Smith। ଏହିମାନେ ସେହି ପ୍ରମୁଖ ବ୍ୟକ୍ତି, ଯାହାଙ୍କୁ ଆଧୁନିକ ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱବିଦ୍‌ମାନେ ଉଦ୍ଧୃତ କରି ଏହି ଦାବି କରନ୍ତି ଯେ James White 1863 ମସିହାରେ 2520କୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ Uriah Smith 1870 ଓ 1880 ଦଶକରେ ନିଜ ଲେଖନୀରେ ଏହାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲେ।

ଆମେ 1844 ମସିହାକୁ ଏବଂ ତାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟକୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରୁଛୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଦେଖିବାକୁ ଯେ ଏଲେନ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଯେ ଏହି ସେହି ଏକେଇ ଇତିହାସକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି, ତାହାକୁ ଜେମ୍ସ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଓ ଉରିଆହ ସ୍ମିଥ୍ କିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ସେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀସୂଚକ କାଳପର୍ଯ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ହାତ ହଟାଇ ନେବା ବିଷୟରେ, ଏବଂ ଭୁଲକୁ ଦେଖିବା ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି; ଏବଂ ଏହି ଦୁଇଜଣ ପ୍ରଥମ ପୁରୋଧାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି କରୁଛନ୍ତି।

ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ “2520” କିମ୍ବା “seven times” ବୋଲି କହୁନାହାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଉରିଆ ସ୍ମିଥ୍ ଏବଂ ଜେମ୍ସ ହ୍ୱାଇଟ୍ ସେପରି କହୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଦେଉଛନ୍ତି ଯେ, ଏହି ଇତିହାସରେ ସ୍ୱୀକୃତ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିଗୁଡ଼ିକ ଥିଲା 2520 ଏବଂ 2300।

ଜେମ୍ସ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଏମିତି ଏକ ଇତିହାସ ସହିତ ବ୍ୟବହାର କରୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆହ୍ୱାନକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରି ପଥରୁ ଖସି ପଡୁଛନ୍ତି। ସେ ଏହାର ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଏହି ଇତିହାସ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିବେ।

ଏବେ ସେ ଆମକୁ ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ କାଳଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ସେମାନେ 1843 ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିବା ବୋଲି ଭାବିଥିଲେ।

ଯେ ପୂର୍ବବାଣୀସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସମୟାବଧିମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କୁହାଯାଇଥିଲା ଯେ “ଦୈବୀ ପ୍ରବନ୍ଧର ହସ୍ତ ତାଙ୍କ ଭୁଲ ଉପରେ ନିଜ ହସ୍ତ ରଖିଥିଲା,” ସେଥିରେ 2520 ମଧ୍ୟ ସମ୍ମିଳିତ ଥିଲା।

ଉରିୟା ସ୍ମିଥ ଏବଂ ଜେମ୍ସ ହ୍ୱାଇଟ—ଉଭୟେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ 1844 ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହେବାକୁ ସ୍ୱୀକୃତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିଗୁଡ଼ିକ 2520 ଓ 2300 ବର୍ଷ ଥିଲା; ଏବଂ ସେମାନେ ଏହି କଥାକୁ ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ Early Writings, ପୃଷ୍ଠା 236 ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପୃଷ୍ଠାମାନଙ୍କରେ ବ୍ୟବହୃତ ସେହି ଏକେଇ ପ୍ରକାଶଭଙ୍ଗୀ ସହିତ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି।

ଗାବ୍ରିଏଲ୍ ତାଙ୍କୁ ସତ୍ୟର ଶୃଙ୍ଖଳାର ଆରମ୍ଭ ଏବଂ ପ୍ରମାଣ-ପାଠ ବ୍ୟବହାର କରି ବ୍ୟାଖ୍ୟା ପ୍ରଦାନର ପଦ୍ଧତି ଦେଇଥିଲେ।

ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ କହୁଛନ୍ତି ଯେ, ଗାବ୍ରିଏଲ୍ ୱିଲିଆମ୍ ମିଲରଙ୍କୁ ସତ୍ୟର ଶୃଙ୍ଖଳାର ଆରମ୍ଭବିନ୍ଦୁ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ୱିଲିଆମ୍ ମିଲର ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କୁ ଯେ ତିନୋଟି ଆରମ୍ଭବିନ୍ଦୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଲା AD508, 677BC, ଏବଂ 457BC। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ହୁଙ୍କାରର ଇତିହାସକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିବା ଏହି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀଗୁଡ଼ିକର ଆରମ୍ଭବିନ୍ଦୁ ତାଙ୍କୁ ଦୂତ ଗାବ୍ରିଏଲ୍ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା।

ଯଦି ଆପଣ ଏହି ମୌଳିକ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ତେବେ ସେହି ସମୟରେ ଆପଣ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛନ୍ତି। ଏଲେନ ହ୍ୱାଇଟ 2520 ଉପରେ ନିଜର ସମର୍ଥନର ମୋହର ଲାଗାଇଛନ୍ତି। 2520କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆପଣ ଭଲ ଓ ଖରାପ—ଉଭୟକୁ ଏକାଥରେ ପରିତ୍ୟାଗ କରୁଛନ୍ତି।

ଏହାକୁ ଉପସମାହାରକୁ ନେଇଯାଉଥିବାବେଳେ, ଯେତେବେଳେ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ କହନ୍ତି ଯେ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଆମ ପାଖରେ ଭୟ କରିବାକୁ କିଛି ନାହିଁ, କେବଳ ଏହା ବ୍ୟତୀତ ଯେ ଆମେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱକୁ ଭୁଲି ନଯାଉ, ମୁଁ କହୁଛି ସେ ଯେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି, ସେହିଟା ହେଉଛି Tarrying Time ଠାରୁ ବନ୍ଦ ଦ୍ୱାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଇତିହାସ—ଯେଇଁ ଇତିହାସକୁ The Midnight Cry ବୋଲିଥିବା ପଦବଳୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଛି। ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଆମ ପାଖରେ ଭୟ କରିବାକୁ କିଛି ନାହିଁ, କେବଳ ଏହା ବ୍ୟତୀତ ଯେ ଆମେ Midnight Cry ର ଅନୁଭବରେ ପ୍ରଭୁ କିପରି ଆମକୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ ତାହାକୁ ଭୁଲି ନଯାଉ, ଏବଂ ଏହି ନେତୃତ୍ୱ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଶିକ୍ଷାଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଭୁଲି ନଯାଉ। ଯେ ଶିକ୍ଷାଗୁଡ଼ିକ ଏହି ଅନୁଭବକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ସେହି ତିନୋଟି ସମୟ-ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ, ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ଦୂତ ଗାବ୍ରିଏଲଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ୱିଲିଅମ୍ ମିଲରଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ତାରିଖଗୁଡ଼ିକ ସହ ହୁଏ। ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଆମ ପାଖରେ ଭୟ କରିବାକୁ କିଛି ନାହିଁ, କେବଳ ଏହା ବ୍ୟତୀତ ଯେ ଆମେ ଏହି ଶିକ୍ଷାଗୁଡ଼ିକୁ—2520 ସହିତ—ଭୁଲି ନଯାଉ, ଯେଗୁଡ଼ିକ ସର୍ବକାଳୀନ ସୁସମାଚାରର ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରଭୁ ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇଥିବା ସମୟରେ Midnight Cry ର ଅନୁଭବକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲା।

ଯେଉଁ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ପଶୁର ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୟତାନଙ୍କ ପତାକା ତଳେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ପ୍ରଥମେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରନ୍ତି।

ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀ ଅଛନ୍ତି: ଯେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଅଗ୍ରସର ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କରିବା ଓ ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ପାନ କରିବାକୁ ଅବିରତ ରଖନ୍ତି, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ଅଧ୍ୟୟନ ଅବ୍ୟାହତ ରଖନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ଯେମାନେ ତାହା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସତ୍ୟର ବିକାଶ ସମାପ୍ତ ହୋଇନାହିଁ; ସେମାନେ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ସେବା ବିଷୟରେ ସେହିପରି କଥା କହିବେ ଯାହା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁହାଯାଇନାହିଁ। ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସମୟରେ ବ୍ୟବସ୍ଥାପନାର ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବେ, ଯାହା ମିଲରୀୟ ସମୟର ପରିବର୍ତ୍ତନର ପୂର୍ବଛାୟା ଥିଲା, ଏବଂ ଆଗକୁ ସେହି ବ୍ୟବସ୍ଥାପନାକୁ ସୂଚିତ କରିବେ, ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମୃତମାନଙ୍କର ବିଚାରରୁ ଜୀବିତମାନଙ୍କର ବିଚାରକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ ଏବଂ କିପରି ପ୍ରଭୁ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥାପନାଗତ ପରିବର୍ତ୍ତନମାନଙ୍କରେ ନିଜ ଆତ୍ମାଙ୍କର ଢାଳିଦେବା ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜ ଗତିବିଧିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି, ସେବିଷୟରେ କହିବାକୁ କଥା ରଖିବେ।

ଆଉ ଦୁଇଟି ଉଦ୍ଧୃତି, ଏବଂ ଆମେ ପ୍ରାୟ ସମାପ୍ତିକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲୁଅ।

ଯେ ସପ୍ତମ-ଦିନ ଏଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଧ୍ୱନିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପଥରୁ ଖସିପଡନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ସେହି ନେତୃତ୍ୱ ଓ ସିଦ୍ଧାନ୍ତମୂଳକ ଶିକ୍ଷାଗୁଡ଼ିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ଯାହା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଧ୍ୱନିର ଇତିହାସକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। ଆମେ ଯାହାକୁ ଭୟ କରିବା ଉଚିତ, ସେହିଟା ଏହି—ସେହି ଶିକ୍ଷାଗୁଡ଼ିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ଏବଂ ସେହି ଅନୁଭବକୁ ନ ବୁଝିବା। ଏପରି କରିବା ଦ୍ୱାରା, ଆମେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛୁ।

ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ 2520 ଉପରେ ନିଜ ସମର୍ଥନର ମୋହର ରଖିଛନ୍ତି। 1843 ଚାର୍ଟରେ ଥିବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ସେ କିପରି ନିଜ ସମର୍ଥନର ମୋହର ରଖିଛନ୍ତି, ଆମେ ତାହା ଦେଖାଇବୁ।

ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ, ଯେତେବେଳେ ଆମର ଇତିହାସରେ ଏହି ସବୁ ଅନନ୍ତକାଳୀନ ସୁସମାଚାରର ଶିଖରବିନ୍ଦୁକୁ ପହଞ୍ଚିବ, ସେତେବେଳେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ସେହି ତିନି-ପଦକ୍ରମିକ ପରୀକ୍ଷା-ପ୍ରକ୍ରିୟା ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବ, ଯାହାର ପୂର୍ବଛାୟା William Millerଙ୍କ ଅନୁଭବରେ ଦେଖାଯାଇଛି।

ୱିଲିୟମ୍ ମିଲର୍ ତିନୋଟି ଭୁଲ କରିଥିଲେ: (୧) ସେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଧ୍ୱନିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ ଏବଂ ତଳର ଦୁଷ୍ଟ ଜଗତକୁ ଯାଉଥିବା ପଥରୁ ଖସିପଡ଼ିଲେ। (୨) ତାହା ପରେ ସେ ମାନବୀୟ ପ୍ରଭାବ ଉପରେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଜୋଶୁଆ ହାଇମ୍ସ ଉପରେ, ଭରସା କଲେ। (୩) ସେ ସବ୍ବାଥକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ।

ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା: “ସେ ସବ୍ବାଥକୁ ନାକଚ କଲେ କି ଅଭୟାରଣ୍ୟକୁ?” ସେହି ସମୟଖଣ୍ଡରେ ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଅଭୟାରଣ୍ୟରୁ ସ୍ୱର୍ଗସ୍ଥ ଅଭୟାରଣ୍ୟକୁ ଯେ ଶିକ୍ଷା ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥିଲା, ତାହା ମିଲରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବତଃ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଅନୁଭୂତ ହୋଇନଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍‌ଙ୍କୁ ମହାପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ନେଇଯାଇଥିଲା, ସେ ଚୁକ୍ତିର ସିନ୍ଦୁକ ଭିତରେ ଦଶ ଆଜ୍ଞାକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଏବଂ ସବ୍ବାଥ ଆଜ୍ଞାର ଚାରିପାଖରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଦୀପ୍ତି ଥିଲା।

ମିଲର ଯାହାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ, ସେହିଥିଲା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା—ସବାଥ। ଏହିପରି, ମିଲର ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ, ପରେ ମାଂସରେ ଭରସା କଲେ, ଏବଂ ତାହାପରେ ପଶୁର ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହା ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୁଏ।

ଶେଷ ସମୟର ପ୍ରଥମ ଅସ୍ୱୀକାର ହେଉଛି ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦ, ଯାହା ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ପ୍ରକାଶର ଏକ ପୁନରାବୃତ୍ତି। ଦ୍ୱିତୀୟଟି ହେଉଛି ଦେହ ଉପରେ ଭରସା କରିବା। ତୃତୀୟଟି ହେଉଛି ରବିବାର ନିୟମ।

ଏକ କଥା ନିଶ୍ଚିତ: ଯେ ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ଶୟତାନଙ୍କ ପତାକା ତଳେ ନିଜ ଅବସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମା ପ୍ରତି ନିଜମାନଙ୍କର ଭରସା ତ୍ୟାଗ କରିବେ।

ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍ ୱିଲିୟମ୍ ମିଲର ବିଫଳ ହୋଇଥିବା ସେହି ତିନି-ପଦକ୍ରମୀୟ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ପୁନରାବୃତ୍ତ କରେ। କିନ୍ତୁ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନେ ମିଲରଙ୍କୁ ଉଠାଇ ତାଙ୍କ ତାରକ ସହିତ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ନେବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେହି ପଶୁର ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନେ ସେହିମାନେ ନୁହନ୍ତି।

ଆମେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଆହ୍ୱାନକୁ କାହିଁକି ସ୍ମରଣ କରିବାକୁ ପଡ଼େ? କାରଣ ଇତିହାସ ପୁନରାବୃତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ଏହି ଇତିହାସରେ, ଯେ ସନ୍ଦେଶ କମ୍ପନ ସୃଷ୍ଟି କରିବ, ସେହିଟି ହେଉଛି 2520 ଓ 2300; ଏହାକୁ ନେଇ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କରୁ ବାହାର କରିଦେବ।

କିନ୍ତୁ ଏହି ଇତିହାସ, ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣା, ପ୍ରକୃତରେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି କି, ନାକି ଏହା କେବଳ କିଛି ଇତିହାସ ମାତ୍ର? ପରବର୍ତ୍ତୀ ଏହି ଉକ୍ତିକୁ ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତୁ:

ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ଏହି ଇତିହାସ ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୋଇଛି।

ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ବୁଝିଥିଲେ ଯେ 2520 ଏକ ବୈଧ କାଳ-ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଏହାକୁ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ—ସେହି ନିରାଶା, ଯାହା ଏମିତି ଏକ ଅନୁଭବ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା ଯେ ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ବିଶ୍ୱାସଦ୍ୱାରା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସହିତ ପରମପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲେ।

ଆମେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାଇବେଲରୁ 2520 କୁ ପ୍ରମାଣ କରିବାର ଚେଷ୍ଟା କରିନାହୁଁ। ହବକ୍କୁକଙ୍କ ଦୁଇଟି ଫଳକ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏହି ଅଧ୍ୟୟନରେ, ଆମେ ପ୍ରଥମେ ଏହି କଥାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ ଯେ, ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଏହି ସେହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି ଯାହାକୁ ଆଜି ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ୱୀକାର କରାଯାଉଛି; ତାପରେ ଆମେ ବାଇବେଲୀୟ ଅଧ୍ୟୟନକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବୁ।