El libro de Joel es quizá la revelación más directa de la lluvia tardía en las Escrituras, y Joel comienza haciendo primero referencia a las cuatro generaciones de apostasía consumadas por la iglesia Adventista del Séptimo Día laodicense. Esas cuatro generaciones de destrucción creciente, representadas en los versículos iniciales de Joel, se corresponden con las cuatro abominaciones crecientes de Ezequiel capítulo ocho. De 1863 a 1888 representa la primera generación, y representa el rechazo del mensaje fundacional de los milleritas, tal como está representado en los gráficos pioneros de 1843 y 1850, representado en Habacuc capítulo dos, y eso simboliza el pacto, tal como está representado por las dos tablas de los Diez Mandamientos.

୧୮୮୮ରୁ ୧୯୧୯ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମୟ ସେହି ପିଢ଼ିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେଉଁ ପିଢ଼ି ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ଧାର୍ମିକତାର ଅନୁଭୂତିକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲା, ଯାହା ଫିଲାଦେଲଫିଆ ମଣ୍ଡଳୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଏକ ଅନୁଭୂତି ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। ପ୍ରଥମ ପିଢ଼ିରେ ୱିଲିୟମ୍ ମିଲର୍‌ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ନେତୃତ୍ୱର କାର୍ଯ୍ୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିଦ୍ରୋହ କେନ୍ଦ୍ରୀଭୂତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ୧୮୮୮ର ଦ୍ୱିତୀୟ ପିଢ଼ିରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀର ଆତ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିଦ୍ରୋହ କରାଯାଇଥିଲା। ୧୯୧୯ର ତୃତୀୟ ପିଢ଼ି ୱିଲିୟମ୍ ୱାରେନ୍ ପ୍ରେସ୍କଟ୍‌ଙ୍କ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଧର୍ମସିଦ୍ଧାନ୍ତ ପୁସ୍ତକରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ୧୯୫୭ରେ ଧର୍ମସିଦ୍ଧାନ୍ତ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରଶ୍ନ ପୁସ୍ତକରେ ଶେଷ ହୋଇଥିଲା। ସେହି ତୃତୀୟ ପିଢ଼ି ଥିଲା ଜଗତ ସହିତ ଆପୋସର ପିଢ଼ି, ଯେଉଁ ସମୟରେ ଆଡ୍‌ଭେଣ୍ଟବାଦ ଆମେରିକୀୟ ଚିକିତ୍ସା ସଂଘର ଚିକିତ୍ସା ପଦ୍ଧତିଗୁଡ଼ିକର ମାନ୍ୟତା ଏବଂ ଧର୍ମଭ୍ରଷ୍ଟ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦ ଓ ରୋମାନ୍ କ୍ୟାଥୋଲିକବାଦର ଶିକ୍ଷାବିଦ୍‌ମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକର ମାନ୍ୟତା ଲାଭ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା।

ତୃତୀୟ ପିଢ଼ୀରେ ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ଲେଖନୀରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଶିକ୍ଷାସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପରାମର୍ଶକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରାଗଲା ଏବଂ ତାହାର ସ୍ଥାନରେ ଜଗତର ମିଥ୍ୟା ଶିକ୍ଷାପ୍ରଥାଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ଥାପିତ କରାଗଲା, ଯାହା ଗ୍ରୀସର ଶିକ୍ଷାଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପାଉଛି। ଗ୍ରୀକ ଶିକ୍ଷାକୁ ଆଥେନା ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ଯିଏ ଟେନେସିର ନାଶଭିଲ୍ ସ୍ଥିତ ପାର୍ଥେନନ୍ ମନ୍ଦିରର ପ୍ରତିକୃତିରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ ଅଛନ୍ତି।

ବାଇବଲରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବକ୍ତା ଇଲୀଶାଙ୍କ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରକୃତ ଶିକ୍ଷାର ଆଦର୍ଶ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ୧୬୭ ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ ୭୦ ମସିହାରେ ଯିରୂଶାଲମର ବିନାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥିବା ମକ୍କାବୀୟ ବିଦ୍ରୋହ ବହୁଳାଂଶରେ ପ୍ରାଚୀନ ଆକ୍ଷରିକ ଗୌରବମୟ ଦେଶର ସଂସ୍କୃତି ଓ ଜାତୀୟ ଜୀବନରେ ଗ୍ରୀକ୍ ଶିକ୍ଷାର ଅନୁପ୍ରବେଶ ବିରୋଧରେ ଏକ ପ୍ରତିବାଦ ଥିଲା। ମକ୍କାବୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତିବାଦ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ତରରେ ଗ୍ରୀକ୍ ପ୍ରଭାବ ବିରୋଧରେ ଏକ ବିଦ୍ରୋହ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମକ୍କାବୀୟ ଉଗ୍ରପନ୍ଥୀମାନଙ୍କ ଇତିହାସ ଓ ପ୍ରେରଣାଗୁଡ଼ିକରେ ଗ୍ରୀସ୍‌ର ଶିକ୍ଷାଗତ ପ୍ରଭାବ ଏତେ ବ୍ୟାପକ ଥିଲା ଯେ, ଯିହୂଦୀମାନେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ମଶୀହ ଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବା ସହ ଜଡ଼ିତ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କାରଣ ସମ୍ଭବତଃ ଗ୍ରୀକ୍ ଶିକ୍ଷା ଥିଲା ବୋଲି ଯେଉଁ ବାସ୍ତବତା, ତାହାଠାରୁ ଏହି ପ୍ରଭାବକୁ ପୃଥକ୍ କରାଯାଇପାରେ ନାହିଁ। ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ଗ୍ରୀକ୍ ଶିକ୍ଷାର ନକାରାତ୍ମକ ପ୍ରଭାବ ଏବଂ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ଓ କ୍ରୁଶାରୋପଣରେ ଭ୍ରାନ୍ତ ଶିକ୍ଷାର ଅବଦାନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଥିବା ପୁସ୍ତକମାନ ରଚିତ ହୋଇଛି।

ଆଧୁନିକ ଆତ୍ମିକ ଗୌରବମୟ ଦେଶରେ ୧୭୭୬ ମସିହାର ବିଦ୍ରୋହ ସହ ମାକାବୀୟ ବିଦ୍ରୋହର ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ରହିଛି। ବର୍ତ୍ତମାନ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାରେ ୪,୦୦୦ରୁ ଅଧିକ ପଞ୍ଜୀକୃତ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ରହିଛି, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ଗ୍ରୀକ୍ ଓ ଜେସୁଇଟ୍ ଶିକ୍ଷାପଦ୍ଧତିର ଦର୍ଶନ ଉପରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଗତ ଦଶ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ସମୟର ଅରାଜକତା ଓ ଆଇନହୀନତାର ଉତ୍ସ ସିଧାସଳଖ ଭାବେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାର ସେହି ତଥାକଥିତ ଶିକ୍ଷାକେନ୍ଦ୍ରଗୁଡ଼ିକରେ ଖୋଜିପାଇହୁଏ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ଦଶନ୍ଧି ଦଶନ୍ଧି ଧରି ଏପରି ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନଙ୍କ ମନରେ ମତବାଦ ବଦ୍ଧମୂଳ କରାଇଆସୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଓ ମନୋରଞ୍ଜନର ଉତ୍ସଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ଫରାସୀ ବିପ୍ଳବ ସମୟର ଶୟତାନୀ ଦର୍ଶନଗୁଡ଼ିକରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ବିଶ୍ୱବାଦୀ ଦର୍ଶନଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ମାନସିକ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇସାରିଥିଲା। ଶ୍ୱେତାଙ୍ଗ ଲୋକମାନଙ୍କୁ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନମାନଙ୍କୁ ଓ ଆମେରିକାର ପ୍ରକୃତ ଇତିହାସକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପାଇଁ ପରିକଳ୍ପିତ ଶିକ୍ଷାକେନ୍ଦ୍ରଗୁଡ଼ିକରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ଆଜିର ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକର ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ସଦୋମ ଓ ଗମୋରା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଉଥିବା ଜୀବନଶୈଳୀକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ମାନସିକ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇସାରିଥିଲା। ଆଜି ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାର ଯେଉଁ ନାଗରିକ ନ୍ୟାୟ ଓ ସତ୍ୟକୁ ରାସ୍ତାରେ ଫିଙ୍ଗିଦିଆଯିବା ବିଷୟରେ ବାଇବଲ ଓ ଭାବବାଣୀର ଆତ୍ମାରେ ଥିବା ବର୍ଣ୍ଣନାକୁ ଚରିତାର୍ଥ କରୁଥିବା ନିରନ୍ତର ପ୍ରଚଳିତ ଦ୍ୱିସ୍ତରୀୟ ନ୍ୟାୟବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ବୁଝିବାକୁ ହେବ ଯେ ବର୍ତ୍ତମାନର ପରିସ୍ଥିତି ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟମୂଳକ ଭାବେ ପରିକଳ୍ପିତ ଆକ୍ରମଣ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଉଛି, ଯାହାକୁ ଜୀବନର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକରୁ ହିଁ ମନରେ ବଦ୍ଧମୂଳ କରାଉଛି ଏପରି ଏକ ଶିକ୍ଷାବ୍ୟବସ୍ଥା, ଯାହା ମାନବଜାତିକୁ ଅଭିଜାତବାଦୀ ବିଶ୍ୱବାଦୀମାନଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣାଧୀନ କରିବା ପାଇଁ ପରିକଳ୍ପିତ–ମହାସର୍ପର ଶକ୍ତି!

ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍‌ଙ୍କ ଲେଖାଗୁଡ଼ିକରେ ପାଞ୍ଚଟି ପ୍ରମୁଖ ବିଷୟବସ୍ତୁ ରହିଛି: ଶିକ୍ଷା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସଂସ୍କାର, ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ଜୀବନଯାପନ, ମହାସଂଘର୍ଷର ବିଷୟବସ୍ତୁ ଓ ବ୍ୟାବହାରିକ ଈଶ୍ୱରପରାୟଣତା। ଶିକ୍ଷା ହେଉଛି ଭାବବାଣୀର ଆତ୍ମାର ପାଞ୍ଚଟି ପ୍ରମୁଖ ବିଷୟବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟତମ, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ଉଲ୍ଲିଖିତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାବବାଦୀଙ୍କ ପରି ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ବାଇବଲୀୟ ଭାବବାଦୀ ଥିଲେ। ଏଥିରୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷୟ ସହିତ ଏହା ମଧ୍ୟ ବୁଝାଯାଏ ଯେ, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉରାଳିଶ ହଜାର ଜଣଙ୍କର ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଆଦର୍ଶ। କେବଳ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହିଁ ଆମର ଆଦର୍ଶ ହେବା ଉଚିତ ବୋଲି କେହି ଭାବିବା ପୂର୍ବରୁ, ପାଉଲ କହନ୍ତି:

କାରଣ ଯଦ୍ୟପି ଖ୍ରୀଷ୍ଟରେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ଦଶ ହଜାର ଶିକ୍ଷକ ଥାଇପାରନ୍ତି, ତଥାପି ଅନେକ ପିତା ନାହାନ୍ତି; କାରଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁରେ ମୁଁ ସୁସମାଚାର ଦ୍ୱାରା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛି। ଅତଏବ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ବିନୟପୂର୍ବକ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, ତୁମ୍ଭେ ମୋର ଅନୁସରଣକାରୀ ହୁଅ। ୧ କରିନ୍ଥୀୟ ୪:୧୫, ୧୬।

ଜଣେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବକ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ। ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ କେବଳ ଥରେ ପରିଚାଳନା ମଣ୍ଡଳୀର ସଦସ୍ୟା ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଆଉ ତାହା ଥିଲା ଏପରି ଏକ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ସମୟରେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ପରିଚର୍ଯ୍ୟାର ପାଞ୍ଚଟି ପ୍ରମୁଖ ବିଷୟବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟତମ ଭାବେ ପ୍ରତିପାଦିତ ଯଥାର୍ଥ ଶିକ୍ଷାର ନୀତିଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲା। ଟେନେସିର ମ୍ୟାଡିସନ୍‌ରେ ଥିବା ସେହି ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ଟେନେସିର ନ୍ୟାଶଭିଲ୍‌ର ମହାନଗରୀୟ ଅଞ୍ଚଳ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ। ସେ କେବଳ ୧୯୦୪ ମସିହାରୁ ୧୯୧୫ ମସିହାରେ ଘଟିଥିବା ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଏକ ବର୍ଷ ପୂର୍ବ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମ୍ୟାଡିସନ୍ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟର ପ୍ରତିଷ୍ଠାକାଳୀନ ପରିଚାଳନା ମଣ୍ଡଳୀରେ ରହିବାକୁ ସମ୍ମତ ହୋଇଥିଲେ ତାହା ନୁହେଁ, ବରଂ ଯେଉଁ ଭୂମିରେ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟଟି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ଭୂମି ଚୟନରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ମାକାବୀମାନଙ୍କ ଇତିହାସରେ ଯେଉଁ ଗ୍ରୀକ୍ ଶିକ୍ଷାବ୍ୟବସ୍ଥା ଯିହୁଦୀମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ମସୀହଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାରୁ ନିବୃତ୍ତ କରିବାରେ ସହାୟକ ହୋଇଥିଲା, ନ୍ୟାଶଭିଲ୍ ସେହି ଶିକ୍ଷାବ୍ୟବସ୍ଥାର କେନ୍ଦ୍ର; ଏହି ମାକାବୀମାନେ ଆମେ ବର୍ତ୍ତମାନ ବାସ କରୁଥିବା ସମୟର ଧର୍ମଚ୍ୟୁତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦର ପ୍ରତିରୂପ। ଚାଳିଶତମ ପଦର ଗୁପ୍ତ ଇତିହାସରେ ମାକାବୀମାନଙ୍କ ଇତିହାସ-ଧାରା ସୁଦୃଢ଼ ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି ଏବଂ ଏହା ସେହି ଧର୍ମଚ୍ୟୁତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ଏବେ ଗ୍ରୀକ୍ ଶିକ୍ଷାର ସେହି ଏକାପ୍ରକାର ବିନାଶକାରୀ ଫଳଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା (ଯଦିଓ ଏକ ଆଧୁନିକ ସଂସ୍କରଣରେ) ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମତଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇସାରିଛି।

ଆଡ୍‌ଭେଣ୍ଟବାଦର ତୃତୀୟ ପିଢ଼ିରେ, ଯେଉଁ ନେତୃବର୍ଗ ୧୮୮୮ ମସିହାରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀର ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଶିକ୍ଷାବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଜଗତର ପ୍ରତ୍ୟାୟନ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଧୀନରେ ସମର୍ପଣ କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ। ନ୍ୟାଶଭିଲ୍ ଉଭୟ ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ଶିକ୍ଷାର ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ କେନ୍ଦ୍ରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଗ୍ରୀକ୍ ଶିକ୍ଷାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ଆସନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରିବା ପାଇଁ ଜଗତ ଯେଉଁ ନଗରକୁ ଚୟନ କରିଥିଲା, ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବକ୍ତା ମଧ୍ୟ ସେହି ନଗରକୁ ଚୟନ କରିଥିଲେ। ସତ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ହେଉଛି ଭଗିନୀ ହ୍ୱାଇଟ୍‌ଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଚାରିଟି ପ୍ରମୁଖ ବିଷୟବସ୍ତୁର ମୂଳ ଭିତ୍ତି, ଯଥା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସଂସ୍କାର, ବ୍ୟାବହାରିକ ଈଶ୍ୱରପରାୟଣତା, ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ଜୀବନଯାପନ ଏବଂ ବିଶେଷତଃ ମହାସଂଘର୍ଷର ବିଷୟବସ୍ତୁ।

ଯୀଶୁ ସଦା ଆରମ୍ଭ ସହିତ ଶେଷକୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରୂପେ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏଦେନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଥିବା ପରୀକ୍ଷା ବର୍ତ୍ତମାନ ସମସ୍ତ ଜଗତ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଥିବା ପରୀକ୍ଷାକୁ ଚିତ୍ରଣ କରେ। ଶେଷକାଳର ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବାଇବେଲୀୟ ପରୀକ୍ଷା ସହିତ ସମାନ, କାରଣ ଈଶ୍ୱର କେବେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ବାଇବେଲୀୟ ପରୀକ୍ଷା ହେଉଛି ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପର ଏକ ପରୀକ୍ଷା-ପ୍ରକ୍ରିୟା, ଯାହା ପରୀକ୍ଷା-ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଶେଷରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିବା ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। ପ୍ରଥମ ଦୂତ ଏହି ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପକୁ ଏପରି ପ୍ରକାଶ କରେ—ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭୟ କର, ତାଙ୍କୁ ଗୌରବ ଦିଅ, କାରଣ ବିଚାରର ଲିଟମସ୍ ପରୀକ୍ଷାର ଘଣ୍ଟା ଆସିପହଞ୍ଚିଛି। ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପ ଥିଲା ଭଲ ଓ ମନ୍ଦର ଜ୍ଞାନର ବୃକ୍ଷର ଫଳ ନ ଖାଇବାକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଜ୍ଞା। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ଆବଶ୍ୟକ ଭୟର ଅଭାବରେ, ହବା ବୃକ୍ଷ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପରୀକ୍ଷାରେ ବିଫଳ ହେଲା ଏବଂ ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ—ଉଭୟର ପ୍ରତୀକ ସ୍ୱରୂପ ଥିବା ଫଳକୁ ଖାଇଲା। ଆଦମଙ୍କର ଈଶ୍ୱରଭୟ ତାଙ୍କୁ ବୃକ୍ଷର ବିଦ୍ରୋହରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାରୁ ରୋକି ପାରିଲା ନାହିଁ, ଏବଂ ଦୈବତ୍ୱର ନିରନ୍ତର ଉପସ୍ଥିତି ବିନା ଜୀବନକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ସହିତ, ସେମାନଙ୍କ ଉଭୟଙ୍କ ଉପରେ ବିଚାର ଆଣାଗଲା।

ମାନବଜାତିର ପରୀକ୍ଷାକାଳ ଶେଷ ହେବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶନରେ ଯେଉଁ ବର୍ଦ୍ଧିତ ଜ୍ଞାନର ମୁଦ୍ରା ଖୋଲାଯାଏ, ତାହାକୁ ଭକ୍ଷଣ କରିବା ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଏକ ସତର୍କବାଣୀ ସହିତ ଶେଷକାଳର ପରୀକ୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଆଡ୍‌ଭେଣ୍ଟବାଦ କ୍ଷେତ୍ରରେ ହେଉ କିମ୍ବା ଆଡ୍‌ଭେଣ୍ଟବାଦର ବାହାରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ହେଉ, ଆମ ସମୟରେ ଯେଉଁ ବର୍ଦ୍ଧିତ “ଜ୍ଞାନ”ର ମୁଦ୍ରା ଖୋଲାଯାଉଛି, ତାହାର ଗ୍ରହଣ କିମ୍ବା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ଉପରେ ଏହି ପରୀକ୍ଷା ଆଧାରିତ। ଜ୍ଞାନର ସେହି ପରୀକ୍ଷାର ପ୍ରତୀକ ହେଉଛି ଉଦ୍ୟାନର ପରୀକ୍ଷା-ବୃକ୍ଷ, ଯାହା ଉତ୍ତମ ଅଥବା ମନ୍ଦ ବିଷୟକ ଜ୍ଞାନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ୧୯୦୪ ମସିହାରେ ଟେନେସୀର ନ୍ୟାଶ୍‌ଭିଲ୍‌ରେ ସତ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ସ୍ଥାନିତ ଓ ପ୍ରତୀକାୟିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ୧୮୯୭ ମସିହାରେ ନ୍ୟାଶ୍‌ଭିଲ୍‌ରେ ମିଥ୍ୟା ଶିକ୍ଷା ସ୍ଥାନିତ ଓ ପ୍ରତୀକାୟିତ ହୋଇଥିଲା; ପରେ ୧୯୨୦ ମସିହାରେ ତାହାକୁ ଏକ ସ୍ଥାୟୀ ସୌଧ ରୂପେ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଥିଲା। ସେହି ଭାବବାଦିନୀଙ୍କ ଜୀବନକାଳରେ ନ୍ୟାଶ୍‌ଭିଲ୍‌ରେ ସତ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ମିଥ୍ୟା ଶିକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା। ୧୯୧୫ ମସିହାରେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ପରେ, ପାର୍ଥେନନ୍‌ ମନ୍ଦିରର ଦ୍ୱିତୀୟ ତଥା ସ୍ଥାୟୀ ନିର୍ମାଣରେ ମିଥ୍ୟା ଶିକ୍ଷା ପୁନଃସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଲାଅଦିକୀୟ ସପ୍ତମ-ଦିବସୀୟ ଆଡ୍‌ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ମଣ୍ଡଳୀର ନେତୃତ୍ୱ ଜଗତ ସହିତ ଆପୋସ କରି ସତ୍ୟ ଶିକ୍ଷାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲା।

ନାଶଭିଲ୍‌ର ଉପନାମ “ଦକ୍ଷିଣର ଏଥେନ୍ସ” ଥିବାରୁ 1897 ମସିହାର ସେଣ୍ଟେନିଆଲ୍ ଏକ୍ସପୋଜିସନ୍‌ର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ଭାବେ ଏହି ଭବନକୁ ବାଛି ନିଆଯାଇଥିଲା। ସେହି ଏକ୍ସପୋଜିସନ୍‌ର ଅନେକ ଭବନ ପ୍ରାଚୀନ ମୂଳ ନିର୍ମାଣଶୈଳୀକୁ ଆଧାର କରି ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ତଥାପି, ପାର୍ଥେନନ୍‌ ହିଁ ଏକମାତ୍ର ଭବନ ଥିଲା, ଯାହା ସଠିକ୍ ପ୍ରତିରୂପ ଥିଲା। ଆଜିର ଟେନେସିର ନାଶଭିଲ୍ ସଙ୍ଗୀତ ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, କିନ୍ତୁ ଜନି କ୍ୟାଶ୍ ମ୍ୟୁଜିଆମ୍‌ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ନାଶଭିଲ୍ ଗାୟନ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲା।

1850 ଦଶକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ନାଶଭିଲ୍ ବହୁ ସଂଖ୍ୟକ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ସଂସ୍ଥା ସ୍ଥାପନ କରି “ଦକ୍ଷିଣର ଏଥେନ୍ସ” ବୋଲି ଉପନାମ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲା; ଏହା ସାର୍ବଜନୀନ ବିଦ୍ୟାଳୟ ପ୍ରଣାଳୀ ସ୍ଥାପନ କରିବାରେ ଆମେରିକାର ଦକ୍ଷିଣ ଅଞ୍ଚଳର ପ୍ରଥମ ସହର ଥିଲା। ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ନାଶଭିଲ୍‌ରେ Fisk University, St. Cecilia Academy, Montgomery Bell Academy, Meharry Medical College, Belmont University ଏବଂ Vanderbilt University ସମସ୍ତେ ନିଜ ଦ୍ୱାର ଉଦ୍ଘାଟନ କରିଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ, ନାଶଭିଲ୍ ଧନସମ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ସଂସ୍କୃତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦକ୍ଷିଣର ସବୁଠାରୁ ପରିଷ୍କୃତ ଏବଂ ଶିକ୍ଷିତ ସହରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ବୋଲି ପରିଚିତ ଥିଲା।

ଈଶ୍ୱରପ୍ରେରିତ ବାକ୍ୟରେ ଅଧର୍ମର ରହସ୍ୟ ଉଭୟ ବିଶେଷ୍ୟ ଓ କ୍ରିୟାପଦ ଅଟେ। ଈଶ୍ୱରୀୟ ପ୍ରେରଣା ଶୟତାନ ଓ ପୋପ୍‌ଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କୁ ଭଗିନୀ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଶୟତାନର “ଡାହାଣ ହାତ” ବୋଲି କହନ୍ତି, ଅଧର୍ମର ରହସ୍ୟ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ତଥାପି, “ଅଧର୍ମର ରହସ୍ୟ” ସତ୍ୟ ଓ ଭ୍ରାନ୍ତିର ସମ୍ମିଶ୍ରଣକୁ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ। ଯୋୟେଲଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣିତ ବିଶ୍ୱାସତ୍ୟାଗର ଚାରି ପିଢ଼ି ଯିହିଜିକଲ ପୁସ୍ତକର ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଉଲ୍ଲିଖିତ କ୍ରମେ ଅଧିକାଧିକ ଘୃଣ୍ୟ ହୋଇଉଠୁଥିବା ଚାରିଟି କର୍ମ ସହ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ରଖେ। ଏହି ଦୁଇ ସାକ୍ଷୀ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଚାରିଟି ମଣ୍ଡଳୀ ସହ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ରଖନ୍ତି, ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଧର୍ମକୁ ପୌତ୍ତଳିକତା ସହିତ ମିଶାଇ କନ୍‌ଷ୍ଟାଣ୍ଟିନ୍ କରିଥିବା ଆପୋସ ତୃତୀୟ ମଣ୍ଡଳୀର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସେହି ପ୍ରଥମ ଚାରିଟି ମଣ୍ଡଳୀ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ଇତିହାସ ସହ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ରଖନ୍ତି, ଯାହା ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲର ଇତିହାସର ପ୍ରତୀକ ଅଟେ।

ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ତୃତୀୟ ପିଢ଼ିରେ, ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜାମାନେ ସେହି ଅନ୍ୟ ଜାତିମାନଙ୍କ ସହିତ ମୈତ୍ରୀବନ୍ଧନ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ କେବେ ମଧ୍ୟ ମୈତ୍ରୀବନ୍ଧନରେ ଆବଦ୍ଧ କରାଯିବାର ନ ଥିଲା। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ପ୍ରାଚୀନ ଆକ୍ଷରିକ ଇସ୍ରାଏଲ ଓ ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ମଣ୍ଡଳୀ ମଧ୍ୟର ସମାନ୍ତରାଳତା ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀମୂଳକ ବିଷୟ, ଯାହା ହବକ୍କୂକଙ୍କ ଫଳକସମୂହ ଶୀର୍ଷକ ଅଧ୍ୟୟନରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ଯୋୟେଲ ସେହି ଚତୁର୍ଥ ତଥା ଅନ୍ତିମ ପିଢ଼ିକୁ, ଯେଉଁମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମନୋନୀତ ନିୟମବଦ୍ଧ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ “ବିଚ୍ଛିନ୍ନ” ହୁଅନ୍ତି, ଯିହିଜିକଲଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣିତ କ୍ରମଶଃ ଅଧିକ ଘୃଣ୍ୟ ଚାରିଟି କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରଣିପାତ କରୁଥିବା ପଚିଶ ଜଣ ପ୍ରାଚୀନଙ୍କ ସହିତ ସମାନ୍ତରାଳ ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ସେହି ଚତୁର୍ଥ ପିଢ଼ି, ଯେଉଁଥିରେ ଲାଅଦିକୀୟ ସପ୍ତମ-ଦିବସୀୟ ଆଡ୍‌ଭେଣ୍ଟବାଦ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରଣିପାତ କରିବାବେଳେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଏ, ଚତୁର୍ଥ ମଣ୍ଡଳୀ ଥୁୟତୀରା ସହିତ ସମାନ୍ତରାଳ, ଯାହା ୫୩୮ରେ ହେଉ କିମ୍ବା ଅଚିରେ ଆସିବାକୁ ଥିବା ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ହେଉ, ପୋପତନ୍ତ୍ରର ରାଜତ୍ୱକୁ ପ୍ରତୀକିତ କରେ। ତୃତୀୟ ମଣ୍ଡଳୀ ପର୍ଗମ “ଆପୋସ”କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ତାହା ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ପୌତ୍ତଳିକ ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ମୈତ୍ରୀବନ୍ଧନ ହେଉ କିମ୍ବା କନ୍‌ଷ୍ଟାଣ୍ଟିନ୍‌ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୌତ୍ତଳିକତା ସହିତ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଧର୍ମର ମିଶ୍ରଣ ହେଉ, ଏବଂ ସେହି ଦୁଇ ସାକ୍ଷୀ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ପୃଥିବୀରୁ ଉଦ୍ଗତ ପଶୁର ତୃତୀୟ ପିଢ଼ି ସମ୍ବନ୍ଧରେ କୁହନ୍ତି।

ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଚାରି ପିଢ଼ି, ଯାହା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ 400/430 ବର୍ଷର ଦାସତ୍ୱକାଳରେ ମିଶର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ଅବଧିର ସମାପ୍ତି ହେଲା ଫାରାଓଙ୍କର ଲାଲ ସାଗରର ଜଳରେ ଡୁବିଯିବା ସହିତ। ସେହି ଜଳ ସେହି ଜାତିର ଶେଷକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲା, ଯାହାକୁ ଈଶ୍ୱର ପୁରାତନ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ପାଇଁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ମୋଶାଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଉଦ୍ଧାର ସାଧନ କରିବାବେଳେ ବିଚାର କରିବାକୁ ଥିଲେ। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ସେହି ସମୟାବଧିରେ ବିଚାରିତ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀ ଉପରେ ବିଚାର ତାହାର ସମାପ୍ତିକୁ ପହଞ୍ଚେ; ତେଣୁ ଏହା ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିବାଯୋଗ୍ୟ ଯେ, ଫାରାଓଙ୍କ ଜୀବନର ଅନ୍ତ କରିଥିବା ସେହି ଜଳ, ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କର ନିର୍ବାଚିତ ଜନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରୁଥିବା ସମୟରେ ଜଳକୁ ସ୍ଥିର ରଖିଥିବା ପୂର୍ବ ପବନର ମୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଫାରାଓଙ୍କ ଉପରେ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ପୂର୍ବ ପବନ ହେଉଛି ତୃତୀୟ ହାୟ, ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଭୂମିକମ୍ପ ଆସିପହଞ୍ଚିବାବେଳେ ରବିବାର-ଆଇନ ଉପରେ ଆଘାତ କରେ।

ପୃଥିବୀର ପଶୁର ଚତୁର୍ଥ ଏବଂ ଶେଷ ପିଢ଼ୀର ପୂର୍ବରୁ ଯେ ପିଢ଼ୀ ଆସେ, ସେହି ପିଢ଼ୀ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଏବଂ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ—ଉଭୟ ଶିଙ୍ଗରେ ପୂରଣ ହୁଏ। ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଶିଙ୍ଗର ସମଝୌତା, ଯାହା ତାହାର ତୃତୀୟ ପିଢ଼ୀରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ପ୍ରଥମ ବିଶ୍ୱୟୁଦ୍ଧକୁ ଘେରି ରହିଥିବା କାଳଖଣ୍ଡରେ ଘଟିଥିଲା, ଏବଂ ସେଥିରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ତାହାର ଆର୍ଥିକ ଗଠନକୁ ଫେଡେରାଲ ରିଜର୍ଭର ଗ୍ଲୋବାଲିଷ୍ଟମାନଙ୍କ ହସ୍ତରେ ସମର୍ପଣ କଲା ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ ହେଲା। ସେହି ଏକେ କାଳରେ ଲାଓଦିକୀୟ ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍ ତାହାର ଚିକିତ୍ସା ଏବଂ ଶିକ୍ଷାକାର୍ଯ୍ୟକୁ ସାଂସାରିକ ଶିକ୍ଷା ଏବଂ ଚିକିତ୍ସାର ମାନଦଣ୍ଡ ଅନୁଯାୟୀ “ସ୍ୱୀକୃତିପ୍ରାପ୍ତ” କରାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। କ୍ରିୟାରୂପରେ “ଅଧର୍ମର ରହସ୍ୟ” କନ୍ଷ୍ଟାଣ୍ଟିନ ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜାମାନଙ୍କର ଜଗତୀୟ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ସହିତ ହୋଇଥିବା ସମଝୌତାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏହି ସମଝୌତାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରେରଣାଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବହୃତ ଶବ୍ଦ ହେଉଛି “ଅମାଲଗାମେସନ,” ଯାହାକୁ ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ସମୟର ଅଭିଧାନରେ ଏପରି ସଙ୍କଳ୍ପିତ କରାଯାଇଥିଲା; “ଏକ ଅମାଲଗାମରେ ମିଶାଇବା କିମ୍ବା ଏକତ୍ର କରିବା; ମିଶ୍ରିତ କରିଦେବା।” ଭଲ ଓ ମନ୍ଦର ଜ୍ଞାନର ବୃକ୍ଷ ହେଉଛି ଅମାଲଗାମେସନର ବୃକ୍ଷ, ସମଝୌତାର ବୃକ୍ଷ। “ଶେଷ ମହାନ ସଂଘର୍ଷ” ହେଉଛି ରବିବାର ଆଇନର ସଙ୍କଟ, ଏବଂ ସେହି ସଙ୍କଟ ପାଇଁ ଶୟତାନଙ୍କର ପ୍ରସ୍ତୁତି ହେଉଛି “ଅଧର୍ମର ରହସ୍ୟ,” ଯାହା ମାନବୀୟ ପ୍ରଜ୍ଞାକୁ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରକାଶନ ସହିତ ମିଶ୍ରିତ କରେ।

“ଶୟତାନ ଶେଷ ମହାସଂଘର୍ଷ ପାଇଁ ନିଜର ଯୋଜନାମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟସ୍ତତାର ସହିତ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛି, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ପକ୍ଷ ଗ୍ରହଣ କରିବେ....”

“ସ୍ୱରଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣ, ଜଗତରେ ଯେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ପ୍ରବଳ ହୋଇ ରହିଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନିତ କର। ପ୍ରାର୍ଥନାର କୌଣସି ସ୍ୱର ଅଛି କି? ତୁମେ କି ଏପରି କୌଣସି ଚିହ୍ନ ଦେଖୁଛ କି ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକୃତ କରାଯାଉଛି? ଯାଜକମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ଅନେକ; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ନିଜ ପାଦତଳରେ ଯେହୋବାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଦଳନ କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଆତ୍ମାମାନଙ୍କର ରକ୍ତରେ କଳଙ୍କିତ ହୋଇଛି। ଅସଂଖ୍ୟ ଲୋକ ଭୂତମାନଙ୍କୁ ବଳି ଅର୍ପଣ କରୁଛନ୍ତି। ହେ ଆଜ୍ଞାପାଳନ ଓ ଅନାଜ୍ଞାପାଳନ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱିଧାରେ ଥିବାମାନେ, ଦେଖ। ମନର ଚକ୍ଷୁରେ ସେହି ବିଶାଳ ଜନସମୁଦାୟକୁ ଦେଖ, ଯେମାନେ ଶୟତାନଙ୍କ ବେଦୀରେ ଉପାସନା କରୁଛନ୍ତି। ସେହି ସଙ୍ଗୀତକୁ ଶୁଣ, ସେହି ଭାଷାକୁ ଶୁଣ, ଯାହାକୁ ‘ଉଚ୍ଚତର ଶିକ୍ଷା’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱର ଏହାକୁ କ’ଣ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି?—ଅଧର୍ମର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ।” Pamphlets, 004, 11.

В последнем противостоянии, когда «все примут ту или иную сторону», повторяется испытание Едемского сада. Испытание, которое вначале было сосредоточено на одном дереве посреди сада, повторяется в конце — во всём мире. Дело сатаны в преддверии последней битвы есть «тайна беззакония», которая определяется как «высшее образование»! Символ «высшего образования» в земле зверя из земли находится в Нэшвилле, штат Теннесси, — «Афинах Юга», где расположен храм Парфенон, в противопоставление истинному образованию, некогда представленному в Нэшвилле Мэдисон-колледжем. Следующее высказывание Духа Пророчества приводится полностью в конце этой статьи, однако на данном этапе следует рассмотреть несколько моментов.

“ଏହି ପୃଥିବୀର ଇତିହାସର ସମାପନରେ ଯେ ଅଧର୍ମର ରହସ୍ୟ ଏତେ ବଡ଼ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେହି ରହସ୍ୟକୁ ସାବଧାନତାର ସହିତ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି....”

“ପୁନଃସ୍ଥାପିତ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ କୌଣସି ମଧ୍ୟମ ପଥ ନାହିଁ। ଏହି ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ସନ୍ଦେଶ ମାନବୀୟ ଉପାୟ-ଉଦ୍ଭାବନ ସହିତ ମିଶିଯିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ....”

“ଯେମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱର ଉଚ୍ଚ ଭରସାଯୋଗ୍ୟ ପଦବୀରେ ଉନ୍ନତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଆଲୋକରୁ ମୁହଁ ଫେରାଇ ମାନବୀୟ ଜ୍ଞାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିପାରନ୍ତି.... ଯେମାନେ ଏମିତି ଚରିତ୍ରର ଅଧିକାରୀ ହେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହ ସହକର୍ମୀ କରିବ ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଗ୍ରହଣ କରାଇବ, ସେମାନେ ଅବଶ୍ୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନିଜମାନଙ୍କୁ ପୃଥକ କରିବାକୁ ହେବ ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୋହନଙ୍କୁ ଯାହା ଜଗତକୁ ଦେବା ପାଇଁ ଦେଇଥିଲେ, ସେହି ସତ୍ୟକୁ ଦୃଢ଼ତାର ସହିତ ଅଟୁଳ ରଖିବାକୁ ହେବ।” Manuscript Releases, volume 18, 30–36.

“ସମସ୍ତେ” ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ “ଜ୍ଞାନ” ଆବଶ୍ୟକ, ସେମାନଙ୍କୁ ସେହି ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେମାନେ ଏକ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଆଣାଯାନ୍ତି, ଯାହା ଶେଷରେ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ଉପାସକଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। “ଜ୍ଞାନୀମାନେ” ସେମାନେ, ଯେମାନେ ଆବଶ୍ୟକ “ଜ୍ଞାନ” ସୁନିଶ୍ଚିତ କରନ୍ତି। ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶନ ମୁଦ୍ରାମୁକ୍ତ ହୁଏ, ମାନବୀୟ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତିର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ। ସେହି ମୁଦ୍ରାମୁକ୍ତି “ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧି”ର ଆରମ୍ଭ କରେ। ଯେମାନେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶନ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ପରୀକ୍ଷାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ସେହି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୟ “ତେଲ” ସୁନିଶ୍ଚିତ କରିବେ, ଯାହା ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ପୂର୍ବ ପବନର ଆଗମନ ପୂର୍ବରୁ ପଥପ୍ରଦର୍ଶନ, ପ୍ରସ୍ତୁତି ଏବଂ ପବିତ୍ରୀକରଣ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। “ଭଲ ଓ ମନ୍ଦର ଜ୍ଞାନର ବୃକ୍ଷ” ସେହି ନକଲି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଆହାରର ପ୍ରତୀକ, ଯାହାକୁ ଭକ୍ଷଣ କରିବା କିମ୍ବା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବାକୁ ହେବ।

ଗାଲିଲୀରେ, କଫର୍ନାହୂମର ସମାଜଗୃହରେ, ଯୀଶୁ ତାହାଙ୍କ ପରିଚର୍ଯ୍ୟାକାଳର ଅନ୍ୟ ଯେକୌଣସି ସମୟ ଅପେକ୍ଷା ଗୋଟିଏ ଘଟଣାରେ ଅଧିକ ଅନୁଗାମୀଙ୍କୁ ହରାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ପରୀକ୍ଷାର ବିଷୟ ଥିଲା, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଭାବବାଣୀମୂଳକ ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଅର୍ଥ ଆକ୍ଷରିକ ଥିଲା ନା ଆତ୍ମିକ; ଆଉ ଯେଉଁମାନେ ସେହି ପରୀକ୍ଷାରେ ବିଫଳ ହେଲେ, ସେମାନେ ବିଫଳ ହେଲେ—କାରଣ ସେମାନେ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ ଯେ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଖରୁ ନିର୍ଗତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବାକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବଞ୍ଚିବାକୁ ହେବ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ କହିଥିଲେ ଯେ ସେ ହିଁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପ୍ରେରିତ ସେହି ରୋଟୀ ଅଟନ୍ତି, ଆଉ ଯେଉଁମାନେ ସେହି ପରୀକ୍ଷାରେ ବିଫଳ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ସେହି ମାନବୀୟ ପ୍ରଜ୍ଞା ସହିତ ମିଶ୍ରିତ କରିଥିଲେ, ଯାହାର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ଗ୍ରୀକ୍‌ମାନେ କରୁଥିଲେ।

ହବା ବଗିଚାର ବିଫଳତାର ଆରମ୍ଭ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆଦମ ଓ ହବା ଉଭୟଙ୍କୁ ଭଲ ଓ ମନ୍ଦର ଜ୍ଞାନଦାୟକ ବୃକ୍ଷର ଫଳ ଭୋଗ ନ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ଚିରସ୍ଥାୟୀ ସୁସମାଚାରର ତିନୋଟି ପଦକ୍ରମ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମଟି ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଭୟ।

“ମନ ପ୍ରକାଶନର ଅଦ୍ଭୁତ ମହାସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁଭବ କରୁ, ତେବେ ସେ କେବେହେଲେ ମଧ୍ୟ ତୁଚ୍ଛ ବିଷୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିଜ ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟୟ କରିବାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବ ନାହିଁ; ଏହା ଆଜିର ଯୁବମାନଙ୍କୁ ନୈତିକଭାବେ ଅବନମିତ କରୁଥିବା ନିର୍ମୂଲ୍ୟ ସାହିତ୍ୟ ଓ ଅର୍ଥହୀନ ବିନୋଦରୁ ଘୃଣାଭାବରେ ମୁହଁ ଫେରାଇବ। ଯେମାନେ ବାଇବେଲର କବିମାନଙ୍କ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ସହ ସଂଗତି କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯାହାଙ୍କ ଆତ୍ମାମାନେ ବିଶ୍ୱାସର ବୀରମାନଙ୍କ ଗୌରବମୟ କାର୍ଯ୍ୟଦ୍ୱାରା ଆନ୍ଦୋଳିତ ହୋଇଛି, ସେମାନେ ଚିନ୍ତାର ସମୃଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରମାନରୁ ହୃଦୟରେ ଅଧିକ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ମନରେ ଅଧିକ ଉନ୍ନତ ହୋଇ ବାହାରିବେ, ଯେପରି ସେମାନେ ଯଦି ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଲୌକିକ ଲେଖକମାନଙ୍କ ଅଧ୍ୟୟନରେ ନିୟୋଜିତ ହୋଇଥାନ୍ତେ, କିମ୍ବା ପୃଥିବୀର ଫେରାଉନମାନଙ୍କ, ହେରୋଦମାନଙ୍କ ଓ ସିଜରମାନଙ୍କ କୃତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଚିନ୍ତନ କରି ମହିମାନ୍ବିତ କରୁଥାନ୍ତେ।”

“ଯୁବକମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ଅଧିକାଂଶତଃ ସୁପ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଯାଏ, କାରଣ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଭୟକୁ ଜ୍ଞାନର ଆରମ୍ଭ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ପ୍ରଭୁ ଦାନିଏଲଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇଥିଲେ, କାରଣ ସେ ଏମିତି କୌଣସି ଶକ୍ତିର ପ୍ରଭାବରେ ଆସିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଲେ ନାହିଁ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଧାର୍ମିକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରିଥାନ୍ତା। ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାଶକ୍ତି, ସ୍ଥିରତା ଏବଂ ଦୃଢ଼ ମୂଲ୍ୟବୋଧସମ୍ପନ୍ନ ପୁରୁଷ ଏତେ କମ୍ ଥିବାର କାରଣ ହେଉଛି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିବାବେଳେ ମହତ୍ତ୍ୱ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।” Messages to Young People, 255, 256.

ହବା ତାଙ୍କର “ପରମେଶ୍ୱରଭୟ” ହରାଇଦେଇଥିଲେ। ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସମ୍ମୁଖରେ କମ୍ପିତ ହେବା ଉଚିତ ଥିଲା, ଯାହା ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ଗୁଣମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ। ପରମେଶ୍ୱରଭୟ ହେଉଛି ତିନୋଟି ପରୀକ୍ଷାର ପ୍ରଥମଟି, ଏବଂ ଏହା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ବାକ୍ୟର ମୋହର ଖୋଲାଯିବାବେଳେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯାହା ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଏକ ଶ୍ରେଣୀ ଓ ମୂର୍ଖମାନଙ୍କର ଏକ ଶ୍ରେଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। ଯେମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ହେବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସମ୍ମୁଖରେ କମ୍ପିତ ହେବା। ହବା ଏହା କରିନଥିଲେ, ଏବଂ ପରୀକ୍ଷା-ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦକ୍ଷେପ ସହିତ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାବେଳେ ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଗୌରବ ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ପରେ ସେ ବିଚାରର ଘଣ୍ଟା ସହିତ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଲାଓଦିକିଆର ନଗ୍ନତାକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ।

“ଯେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ଚରିତ୍ରକୁ ସିଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଯୁଆଳି ବହନ କରିବାକୁ ହେବ। ଯଦି ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁରେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସ୍ଥାନମାନରେ ସହିତେ ବସିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଶିଖିବାକୁ ହେବ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିନଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସମଗ୍ର ଜୀବନ ଶୁଦ୍ଧ, ନିର୍ସ୍ୱାର୍ଥ ପରୋପକାରିତାର ବିକାଶ ଥିଲା। ସେ ପତିତ ଜଗତକୁ, ଶୟତାନକୁ ଓ ତାହାର ସଭାକୁ, ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ, ଅପତିତ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏହା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା ପାଇଁ ମାନବ ସ୍ୱଭାବ ଧାରଣ କଲେ ଯେ, ମାନବ ସ୍ୱଭାବ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଦୈବ ସ୍ୱଭାବ ସହିତ ଏକୀକୃତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପ୍ରତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଜ୍ଞାକାରୀ ହୋଇପାରେ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପଚାରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ‘ମୋକ୍ଷ ପାଇବା ପାଇଁ ମୁଁ କ’ଣ କରିବି?’ ଈଶ୍ୱର ନମ୍ର, ଅନୁତପ୍ତ ହୃଦୟ ଚାହାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟରେ କମ୍ପିତ ହୁଅନ୍ତି। କେବଳ ଦୈବ ବେଦୀଠାରୁ ଆମେ ସେହି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ମଶାଲ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରୁ, ଯାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଆମର ଅସମର୍ଥତା ସମ୍ପର୍କରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି ମିଳିବ, ଏବଂ ଆମ ପାଖରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମହିମା ଓ ଗୌରବ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ। ଯେତେବେଳେ ଏହା ଦେଖାଯାଏ, ଈଶ୍ୱର ଆମକୁ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ପରିଚାଳନା ଅଧୀନରେ ରଖନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ସତ୍ୟରେ ପରିଚାଳିତ କରିବେ।” Bible Echo, July 20, 1896.

ସତ୍ୟ ଓ ଭୁଲର ମିଶ୍ରଣ ହେଉଛି ଶୟତାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହାକୁ ଅଧର୍ମର ରହସ୍ୟ ବୋଲି ପରିଚିତ କରାଯାଏ। ତଦନ୍ତମୂଳକ ନ୍ୟାୟବିଚାରର ଶେଷ ଗତିବିଧିମାନରେ ସମଗ୍ର ମାନବଜାତିର ସମଝୌତା ଟେନେସିର ନାଶଭିଲ୍‌ସ୍ଥ ପାର୍ଥେନନ୍ ମନ୍ଦିରରେ ସ୍ମାରକରୂପେ ସଂରକ୍ଷିତ ଅଛି।

“ଆମର ଯୁବମାନଙ୍କୁ ସେହି ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକୁ ପଠାଇବା ଜ୍ଞାନସମ୍ମତ ନୁହେଁ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ଗ୍ରୀକ ଓ ଲାଟିନର ଜ୍ଞାନ ଅର୍ଜନ କରିବାରେ ନିଜମାନଙ୍କ ସମୟ ନିଯୁକ୍ତ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଏହି ଭାଷାଗୁଡ଼ିକରେ ପାରଦର୍ଶୀ ହେବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଯେଉଁ ଅନୀଶ୍ୱରବାଦୀ ଲେଖକମାନଙ୍କୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରନ୍ତି, ସେହି ଲେଖକମାନଙ୍କ ଭାବଧାରାଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ମସ୍ତିଷ୍କ ଓ ହୃଦୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି। ସେମାନେ ଏମିତି ଏକ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରନ୍ତି, ଯାହା କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ମହାନ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଶିକ୍ଷାସହ ସମଞ୍ଜସ ନୁହେଁ। ସାଧାରଣତଃ ଏପରି ପ୍ରକାରରେ ଶିକ୍ଷିତ ଲୋକମାନଙ୍କର ଆତ୍ମମାନ ବହୁତ ଥାଏ। ସେମାନେ ଭାବନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ଉଚ୍ଚତର ଶିକ୍ଷାର ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ, ଏବଂ ଏମିତି ଗର୍ବିତ ଭାବରେ ଆଚରଣ କରନ୍ତି, ଯେପରି ସେମାନେ ଆଉ ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀ ରହିନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଯେ ସମୟ, ସାଧନ ଓ ଅଧ୍ୟୟନକୁ ଅନେକେ ତୁଳନାମୂଳକ ଭାବେ ନିର୍ବ୍ୟର୍ଥ ଏକ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିବାରେ ବ୍ୟୟ କରିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସେହିପରି ଏକ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିବାରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବା ଉଚିତ ଥିଲା, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପକ୍ଷରୁ ସୁସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ କରିଥାନ୍ତା, ଏବଂ ବ୍ୟବହାରିକ ଜୀବନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ କରିଥାନ୍ତା। ଏପରି ଶିକ୍ଷା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୂଲ୍ୟବାନ ହୋଇଥାନ୍ତା।”

“ଆମର ବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ଯିବାବେଳେ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ସଙ୍ଗେ କ’ଣ ବୋହି ନେଉଛନ୍ତି? ସେମାନେ କେଉଁଠିକୁ ଯାଉଛନ୍ତି? ସେମାନେ କ’ଣ କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି? ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇପାରିବା ପାଇଁ ଯେ ଜ୍ଞାନ ଆବଶ୍ୟକ, ସେହି ଜ୍ଞାନ କି ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି? ସେମାନେ କି ଜ୍ଞାନୀ ପିତା ଓ ମାତା ହେବା ପାଇଁ ଶିକ୍ଷିତ ହୋଇଛନ୍ତି? ସେମାନେ କି ଜ୍ଞାନୀ ଶିକ୍ଷକ ଭାବରେ ପରିବାରର ମୁଖ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇପାରିବେ? ନିଜ ଘରୋଇ ଜୀବନରେ ସେମାନେ କି ନିଜ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ଏପରିଭାବରେ ଶିକ୍ଷା ଦେଇପାରିବେ, ଯେପରି ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ଏମିତି ଏକ ପରିବାର ହେବ ଯାହାକୁ ପରମେଶ୍ୱର ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଦେଖିପାରିବେ, କାରଣ ଏହା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ପରିବାରର ଏକ ପ୍ରତୀକ? ସେମାନେ କି ସେହି ଏକମାତ୍ର ଶିକ୍ଷା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ସତ୍ୟରୂପେ ‘ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା’ ବୋଲି କୁହାଯାଇପାରେ?”

“ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷା କ’ଣ? କୌଣସି ଶିକ୍ଷାକୁ ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷା ବୋଲି କୁହାଯାଇପାରେ ନାହିଁ, ଯଦି ତାହାରେ ସ୍ୱର୍ଗର ସାଦୃଶ୍ୟ ନ ଥାଏ, ଯଦି ତାହା ଯୁବକମାନଙ୍କୁ ଓ ଯୁବତୀମାନଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟସଦୃଶ ହେବାକୁ ପରିଚାଳିତ ନ କରେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପରିବାରମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡସ୍ଥାନରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନ କରେ। ଯଦି ଜଣେ ଯୁବକ ତାଙ୍କ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଜୀବନରେ ଗ୍ରୀକ ଓ ଲାଟିନ ଭାଷାର ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଅବିଶ୍ୱାସୀ ଲେଖକମାନଙ୍କର ରଚନାରେ ନିହିତ ଭାବଧାରାମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଜ୍ଞାନ ଅର୍ଜନ କରିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଥାଏ, ତେବେ ସେ ବହୁତ କ୍ଷତି ଭୋଗ କରିନାହିଁ। ଯଦି ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏହି ପ୍ରକାରର ଶିକ୍ଷାକୁ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ ମନେ କରିଥାନ୍ତେ, ତେବେ ସେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ସେ ମର୍ତ୍ୟମାନବଙ୍କୁ କେବେ ସମର୍ପିତ ହୋଇଥିବା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ, ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିବା ପାଇଁ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ କି ସେ ଏହା ଦେଇନଥାନ୍ତେ? କିନ୍ତୁ, ତାହାର ପରିବର୍ତ୍ତେ, ସେ ସେମାନଙ୍କ ହସ୍ତରେ ପବିତ୍ର ସତ୍ୟ ଅର୍ପଣ କଲେ, ଯାହାକି ତାହାର ସରଳତାରେ ଜଗତକୁ ଦିଆଯିବ।”

“ଏମିତି ସମୟ ଆସେ ଯେତେବେଳେ ଗ୍ରୀକ ଓ ଲାଟିନ ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କର ଆବଶ୍ୟକତା ହୁଏ। କେହି କେହିଙ୍କୁ ଏହି ଭାଷାଗୁଡ଼ିକ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବାକୁ ପଡ଼େ। ଏହା ଭଲ। କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ, ଏବଂ ଅନେକେ ମଧ୍ୟ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେମାନେ ଭାବନ୍ତି ଯେ ଗ୍ରୀକ ଓ ଲାଟିନର ଜ୍ଞାନ ଉଚ୍ଚତର ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ, ସେମାନେ ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ରଖିପାରୁ ନାହାନ୍ତି। ଏହିପରି, ଯାହାକୁ ସାଂସାରିକ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବିଜ୍ଞାନ ବୋଲି କହନ୍ତି, ତାହାର ରହସ୍ୟମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ। ଶୟତାନ ହିଁ ମନକୁ କୁତର୍କ ଓ ପାରମ୍ପରିକତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ, ଯେଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୟ ଉଚ୍ଚତର ଶିକ୍ଷାକୁ ବାହାରେ ରଖେ, ଏବଂ ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀ ସହିତ ନିଜେମାନେ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ୱର ହେବେ।”

“ଯେମାନେ ଭ୍ରାନ୍ତ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗାଭିମୁଖେ ଦୃଷ୍ଟି ପାତ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ସେହି ଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯିଏ ସତ୍ୟ ଜ୍ୟୋତି, ‘ଯାହା ଜଗତକୁ ଆସୁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷକୁ ଆଲୋକିତ କରେ।’ ସେମାନେ ନିତ୍ୟ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଭ୍ରମମାତ୍ର ବୋଲି ଦେଖନ୍ତି, ପରମାଣୁକୁ ଜଗତ ବୋଲି କହନ୍ତି, ଏବଂ ଜଗତକୁ ପରମାଣୁ ବୋଲି କହନ୍ତି। ଯେମାନେ କଥିତ ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକଙ୍କ ବିଷୟରେ ଈଶ୍ୱର ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ‘ତୁମକୁ ତୂଳାରେ ତୋଳାଗଲା, ଏବଂ ତୁମେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଠାରୁଛ,’—ବ୍ୟବହାରିକ କାର୍ଯ୍ୟବିଧିର ଜ୍ଞାନରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମୟର ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ୟବହାର କିପରି କରିବା ତାହାର ଜ୍ଞାନରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ଯୀଶୁଙ୍କ ପାଇଁ କିପରି ପରିଶ୍ରମ କରିବା ତାହାର ଜ୍ଞାନରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ।” Review and Herald, August 17, 1897.

ନାଶଭିଲ୍‌ର ଅଗ୍ନିଗୋଳକମାନଙ୍କର ସତର୍କବାଣୀ କୌଣସି ଇଚ୍ଛାମତେ ଚୟନ କରାଯାଇଥିବା ସହର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ନୁହେଁ; ଏହା ସପ୍ତମ-ଦିନ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଏବଂ ସମଗ୍ର ଜଗତ ଉପରେ ଆନାଯାଇଥିବା ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ନ୍ୟାୟବିଚାର ଅଟେ। ନାଶଭିଲ୍‌ର ଅଗ୍ନିଗୋଳକମାନେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ବିଭିନ୍ନ ଶ୍ରେଣୀ, ପୃଥିବୀର ପଶୁ ଏବଂ ଜଗତ ପାଇଁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଗୁଣଲକ୍ଷଣଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ନାଶଭିଲ୍‌ର ଅଗ୍ନିଗୋଳକମାନେ ମିଥ୍ୟା ଶିକ୍ଷା ଉପରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ନ୍ୟାୟବିଚାର, ଯାହା ଭଲ ଓ ମନ୍ଦର ଜ୍ଞାନର ବୃକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ।

ଆମେ ଏହି ଅଧ୍ୟୟନକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଜାରି ରଖିବୁ।

“ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରତିମା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ଯୋହନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱଭାବ ଏବଂ ପ୍ରଲୋଭନକାରୀ ପ୍ରଭାବ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ, ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଯାତନା ଦେବା ପାଇଁ ବିଶେଷରୂପେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଆସିଛନ୍ତି। ଏହି ପୃଥିବୀର ଇତିହାସର ସମାପ୍ତିକାଳରେ ଯାହା ବହୁତ ବଡ଼ ଭାଗ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ଅଧର୍ମର ରହସ୍ୟକୁ ସତର୍କତାର ସହିତ ଖୋଜି ବୁଝିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି। ବିଶ୍ୱର ଶାସକ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଅଧୀନରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଘୃଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରକାଶ—ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ସମାଜ ଓ ଗଠବନ୍ଧନମାନଙ୍କରେ ବାନ୍ଧି ରଖନ୍ତି, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ସମ୍ମାନ ନ କରି—ସତ୍ୟର ଆଲୋକ ପାଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଅକଳ୍ୟାଣରୁ ସ୍ପଷ୍ଟରୂପେ ଦୂରେ ରହିବାରେ ସମର୍ଥ କରିବା ଉଚିତ। ବିଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ମିଥ୍ୟା ଧର୍ମାନୁୟାୟୀମାନେ ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ନିଜମାନଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କରିବେ; କାରଣ କେବଳ ଦୁଇଟି ପକ୍ଷ ଅଛି, ସେମାନେ ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କୁ ପାଳନ କରନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନେ ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି....”

“ସ୍ତ୍ରୀର ବଂଶ ଓ ସର୍ପର ବଂଶ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଶତ୍ରୁତାକୁ ପ୍ରଭୁ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କରିଛନ୍ତି। ‘ମୁଁ ତୋର ଓ ସ୍ତ୍ରୀର ମଧ୍ୟରେ, ଏବଂ ତୋର ବଂଶ ଓ ତାହାର ବଂଶର ମଧ୍ୟରେ ଶତ୍ରୁତା ସ୍ଥାପନ କରିବି; ସେ ତୋର ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଘାତ କରିବ, ଆଉ ତୁମେ ତାହାର ପାଦଗୋଡ଼କୁ ଆଘାତ କରିବ।’ ‘ଏବଂ ଆଦମଙ୍କୁ ସେ କହିଲେ, ତୁମେ ତୁମ ସ୍ତ୍ରୀର କଥା ଶୁଣି ଯେ ବୃକ୍ଷ ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇ କହିଥିଲି, “ତୁମେ ଏହାରୁ ଖାଇବ ନାହିଁ,” ସେହି ବୃକ୍ଷର ଫଳ ଖାଇଛ; ତେଣୁ ତୁମ ପାଇଁ ଭୂମି ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ହେଲା; ତୁମ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଦିନ ତୁମେ ଦୁଃଖରେ ଏହାର ଫଳ ଭୋଗ କରିବ; ଏହା ତୁମ ପାଇଁ କାଂଟା ଓ ଉଷରକଣ୍ଟକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବ; ତୁମେ କ୍ଷେତ୍ରର ଶାକ ଭକ୍ଷଣ କରିବ; ତୁମ ମୁହଁର ଘାମରେ ତୁମେ ରୁଟି ଖାଇବ, ଯାଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଭୂମିକୁ ଫେରି ଯାଅ; କାରଣ ସେଠାରୁ ତୁମକୁ ନିଆଯାଇଥିଲା; କାରଣ ତୁମେ ଧୂଳି, ଏବଂ ଧୂଳିକୁ ହିଁ ତୁମେ ଫେରିଯିବ।’”

“ନିଜ ମାର୍ଗକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ଶୟତାନଙ୍କ ପ୍ରଲୋଭନ ସହ ସମନ୍ୱୟରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜଣାଶୁଣା ଇଚ୍ଛାର ବିରୋଧରେ ଯାଇ, ମନୁଷ୍ୟ ନିର୍ବ୍ୟର୍ଥରେ ନିଜକୁ ଉନ୍ନତ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ଏପରିଭାବରେ ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାବଳୀ ପ୍ରତି ଅନାଜ୍ଞାପାଳନର ଏକ ଅନୁଭବଜନିତ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କଲା। ଏପରିଭାବରେ ସେ ଭଲ ଓ ମନ୍ଦକୁ ଜାଣିଲା; ଏପରିଭାବରେ ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଜ ବିଶ୍ୱସ୍ତତା ଓ ଅନୁଗତତା ହରାଇଦେଲା ଏବଂ ସମଗ୍ର ମାନବ ପରିବାର ଉପରେ ଅଶୁଭ ଓ ଦୁଃଖଭୋଗର ବନ୍ୟାଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଲା। ଆଜି କେତେ ଲୋକ ସେହି ଏକେଇ ପରୀକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି! ମନୁଷ୍ୟ କେବେ ଶିଖିବେ ଯେ ତାହାର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ହେଉଛି ‘ପ୍ରଭୁ ଏପରି କହନ୍ତି’ ବାକ୍ୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରସା କରିବା ମାଧ୍ୟମରେ?”

“ମାନବୀୟ ପଦ୍ଧତିମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଶୈତାନ ନିଜର ସୃଷ୍ଟ କଳ୍ପନାମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ଉପରେ ଥୋପିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି। ସେ ଈଶ୍ୱରରୂପେ ଗ୍ରହଣୀୟ ହେବାକୁ, କିମ୍ବା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେ ଈଶ୍ୱରଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ସ୍ଥାପିତ ହେବାକୁ, ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି।”

“ବିଶ୍ରାମବାରକୁ ସପ୍ତାହର ପ୍ରଥମ ଦିନକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରି, ସେ ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଘୋଷଣାଗୁଡ଼ିକୁ ଅବିଶ୍ୱାସ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରେ, ଏବଂ ତେଣୁ ନିଜ ନିଜ ପଥ ଓ ପରିକଳ୍ପନାମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଭାବରେ ମାନିବାକୁ ଲାଗେ ଯେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଓ ନିଜ ବିକୃତ ବିଚାରରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜ୍ଞାନମୟ ପ୍ରତୀତ ହୁଏ। ମାନବୀୟ ନୀତିକୌଶଳ ମାଧ୍ୟମରେ ସେ ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ପଷ୍ଟ ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକୁ ମାନବ ପରମ୍ପରାଠାରୁ କମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୋଲି ମନେ କରିବାକୁ, ଏବଂ ସେହି ବ୍ୟବସ୍ଥାରୁ—ଯାହା ସଦା ପବିତ୍ର, ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ଓ ଭଲ—ବିଚ୍ୟୁତିକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୁଚ୍ଛ ବିଷୟ ବୋଲି ଗଣନା କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରେ। ସେ ଦେଖେ ଯେ, ଏପରିଭାବେ ମାନବୀୟ ସାଧନମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞାକାରୀ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପରି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହ ସମନ୍ୱୟରେ ଚାଲିବାରୁ ବଞ୍ଚିତ କରି, ସେ ଆମ ପୃଥିବୀରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବାକୁ ବାଧା ଦେଇପାରେ।”

“କିନ୍ତୁ ଦାୟିତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପଦବୀରେ ରହୁଥିବା ମାନବୀୟ ମାଧ୍ୟମମାନଙ୍କ ସହ ସାତାନଙ୍କ ଗୁପ୍ତ କୁଟଚାଳ, ପାପର ପରୀକ୍ଷା ହୋଇଯାଇଥିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ଆମ ପ୍ରଥମ ପିତାମାତାଙ୍କ ଘଟଣାରେ ଯେପରି ଭୟ କରିବା ଓ ଏଡ଼ି ଚାଲିବାଯୋଗ୍ୟ ଥିଲା, ଏବେ ମଧ୍ୟ ସେପରି ଭୟ କରିବା ଓ ପରିହାର କରିବାଯୋଗ୍ୟ ଅଟେ। ମୋତେ ଏହା କହିବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି ଯେ, ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦାୟିତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପଦରେ ରଖାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ଅଧିକାରକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କରିଛନ୍ତି। ଜଣେ ମଣିଷ ଯେ ପଦବୀରେ ରହେ, ତାହା ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ରକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରେନାହିଁ। କେହି କେହି ଏପରି ଭାବ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି ଯେ, ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ସାନାଟୋରିୟମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଯୋଜନା କରିବାକୁ ହେବ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ବିଚାରକୁ କୌଣସି ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯିବ ନାହିଁ। ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦକ୍ଷେପରେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଶିଖନ୍ତୁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ ପାଇଁ ସେହିଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଧିକାର ହେବା ଉଚିତ।”

“ଯିଏ ଅନେକବାର ଆମର ଶିକ୍ଷକ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେ କହନ୍ତି, ‘ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ନମ୍ରତାସହିତ ନିଜ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିବା, ଭଙ୍ଗୁର ଆତ୍ମାରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପଥକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା, ଏବଂ ବିଶ୍ୱୀୟ ମହାନ ଲାଭ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଶୟତାନଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତାବଗୁଡ଼ିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା କେତେ କଠିନ।’ ପରମେଶ୍ୱର ମାତ୍ର ଯେ ଦୃଢ଼ ଭିତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି, ତାହାର ଉପରେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାର ପରିବର୍ତ୍ତେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚାଲିବାର ପ୍ରଭାବ ପୁନଃ ପୁନଃ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଆସିଛି। ପରମେଶ୍ୱର ଯେ ସରଳ ପଥଗୁଡ଼ିକୁ ସୂଚିତ କରିଛନ୍ତି, ସେଥିରେ ଚାଲିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ତାଙ୍କୁ ଅବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ନେଇଯିବ ଏବଂ ଯେମାନେ ସେହି ଏକେ ପରୀକ୍ଷା ଓ କଷ୍ଟଭୋଗରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଶିଖାଇବ ନାହିଁ। ମନୁଷ୍ୟ କେବେ ଶିଖିବ ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ପରମେଶ୍ୱର, ଏବଂ ସେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେବା ପାଇଁ ମନୁଷ୍ୟ ନୁହେଁ?”

“ଯେମାନେ ସଠିକ୍ ପଥରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି କେହି ଈଶ୍ୱର ଯେଉଁ ଦାୟିତ୍ୱ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ରଖିନାହାନ୍ତି, ତାହାକୁ ଧରିବା ପାଇଁ ନିରନ୍ତର ଜ୍ୱରସଦୃଶ ଉତ୍ସୁକତାରେ ରହିଆସୁଛନ୍ତି। ଈଶ୍ୱର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସେବକ ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚିକିତ୍ସକଙ୍କୁ ସତ୍ୟର ସରଳତାକୁ ଅବିକଳ ରଖିବାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି। ପୁରାତନ ଓ ନୂତନ ଉଭୟ ନିୟମରେ ପ୍ରକାଶିତ ଈଶ୍ୱରପୁତ୍ର ହିଁ ଆଜି ଆମର ଜଗତର ତାରକ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚିକିତ୍ସା-ମିଶନରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କଠାରୁ ନିଜ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ହେବ। ସେ ଯଦି ଆକାଶର ଶକ୍ତିର ଅଧିପତିଠାରୁ ନିଜକୁ ପୃଥକ୍ ନ କରିବେ, ତେବେ ଯେମାନେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା ରଖନ୍ତି ସେହି ଆତ୍ମାମାନଙ୍କୁ ସେ ଭ୍ରମିତ କରିବେ। ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ବୁଝି ପାରିବେ ନାହିଁ ଏପରି ଯୋଜନା ଯେମାନଙ୍କର, ଏବଂ ଯେମାନେ ଏପରିଭାବେ ଶିକ୍ଷିତ ଓ ଉନ୍ନତ କରାଯାଇଛନ୍ତି, ସେହି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ସମସ୍ତେ ସାବଧାନ ରହୁନ୍ତୁ।

“ପାପର କୁଟିଳ ଚକ୍ରାନ୍ତ ଅନନ୍ତ କଳ୍ପନାକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିପଦ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ମୃତ୍ୟୁ, କେବଳ ଅଶୁଭର ଶକ୍ତିର ନୁହେଁ, ବରଂ ସଜୀବ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସତ୍ୟତାର ମଧ୍ୟ ଏକ ପ୍ରମାଣ। ସତ୍ୟକୁ, ସଜୀବ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସେହି ବାକ୍ୟକୁ—ଯାହା ସଦାକାଳ ଅବସ୍ଥିତ ରହେ, ଏବଂ ଯାହା ଆଜ୍ଞାପାଳନ ମାଧ୍ୟମରେ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ—ଜାଣିଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଶୈତାନଙ୍କ କୌଶଳପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାତୁର୍ୟ ସହିତ ନିଜକୁ ସମଞ୍ଜସ କରିବାରେ ମନୁଷ୍ୟର ଦୁର୍ବଳତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ। ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଶିକ୍ଷିତ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜଣାଶୁଣା ଘୋଷଣାଗୁଡ଼ିକୁ ଅବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପର ପ୍ରାଧାନ୍ୟକୁ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେହି ଜୀବନ ଓ ଅମରତ୍ୱର ପକ୍ଷରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁନାହାନ୍ତି, ଯାହା ସତ୍ୟର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ରୀକରଣ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି। ଯଦି ସେମାନେ ଚରିତ୍ରରେ, କଥାରେ ଓ ଆତ୍ମାରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ନ କରନ୍ତି, ତେବେ ଆତ୍ମାମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବେ।”

“ପୁନଃସ୍ଥାପିତ ପରିଦ୍ୟାନରେ ପ୍ରବେଶ ପାଇବା ପାଇଁ କୌଣସି ମଧ୍ୟମ ପଥ ନାହିଁ। ଏହି ଅନ୍ତିମ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ସନ୍ଦେଶ ମନୁଷ୍ୟୀୟ ଉଦ୍ଭାବନ ସହିତ ମିଶ୍ରିତ ହେବା ପାଇଁ ନୁହେଁ। ଆମେ ସାଂସାରିକ ଆଇନଜୀବୀମାନଙ୍କର ନୀତି-କୌଶଳ ଉପରେ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଆମେ ପ୍ରାର୍ଥନାଶୀଳ ଏବଂ ନମ୍ର ଲୋକ ହେବା ଉଚିତ, ଶୟତାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧ କରାଯାଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପରି ଆଚରଣ କରିବା ନୁହେଁ।”

“ଅନେକଙ୍କ ପାଖରେ ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସେହିପରି ବିଶ୍ୱାସ ନୁହେଁ ଯାହା ପ୍ରେମ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କରେ ଏବଂ ଆତ୍ମାକୁ ପବିତ୍ର କରେ। ଉଦ୍ଧାରକାରୀ ବିଶ୍ୱାସ କେବଳ ସତ୍ୟର ମାତ୍ର ଏକ ବିଶ୍ୱାସ ନୁହେଁ। ‘ଭୂତମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି, ଏବଂ କମ୍ପିତ ହୁଅନ୍ତି।’ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରେରଣା ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଏକ ବିଶ୍ୱାସ ଦେଇଥାଏ, ଯାହା ଏକ ପ୍ରେରକ ଶକ୍ତି, ଯାହା ଚରିତ୍ରକୁ ଗଢ଼େ ଏବଂ ମଣିଷଙ୍କୁ କେବଳ ଔପଚାରିକ କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ନେଇଯାଏ। ଆମର କଥା, ଆମର କାର୍ଯ୍ୟ, ଏବଂ ଆମର ଆତ୍ମା ଏହି ସତ୍ୟର ସାକ୍ଷ୍ୟ ବହନ କରିବା ଉଚିତ ଯେ ଆମେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁସରଣକାରୀ।”

“ଏହି ଶେଷ ଦିନମାନରେ ଈଶ୍ୱର ଯେ ସର୍ବାଧିକ ଆଲୋକ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦାନ କରିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଅତିକ୍ରମ ଓ ଧର୍ମତ୍ୟାଗ ବିରୋଧରେ କୌଣସି ସୁରକ୍ଷା ନୁହେଁ। ଯେମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱର ଉଚ୍ଚ ବିଶ୍ୱାସର ପଦବୀରେ ଉନ୍ନତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଆଲୋକରୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ମାନବୀୟ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରତି ଫେରିପାରନ୍ତି। ତାହାହେଲେ ସେମାନଙ୍କର ଆଲୋକ ଅନ୍ଧକାର ହୋଇଯିବ, ଈଶ୍ୱର-ନ୍ୟସ୍ତ ସେମାନଙ୍କର କ୍ଷମତାମାନେ ଫାନ୍ଦ ହେବ, ସେମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ଅପମାନକର ହେବ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଠକାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। ତାଙ୍କଠାରୁ ବିଚ୍ୟୁତି ସଦା ଏବଂ ସର୍ବଦା ନିଶ୍ଚିତ ପରିଣାମ ଦ୍ୱାରା ଅନୁସୃତ ହୋଇଆସିଛି ଏବଂ ହେବ। ଯେ କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରେ, ସେଗୁଡ଼ିକ କରାଯାଇଥିଲେ, ଯଦି ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ କରାଯାଇ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଇନଥାଏ, ତେବେ ସେମାନଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ପ୍ରମାଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବାର ପରିଣାମରୂପେ, ଦୁଷ୍କର୍ମୀ ପ୍ରତାରଣାରେ ପଦେ ପଦେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବ, ଯାହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନେକ ପାପ ଦଣ୍ଡଭୟ ବିନା କରାଯିବ। ଯେମାନେ ଏମିତି ଚରିତ୍ରର ଅଧିକାରୀ ହେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହକର୍ମୀ କରିବ ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଗ୍ରହଣ କରିବାର ଯୋଗ୍ୟ କରିବ, ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କଠାରୁ ନିଜମାନଙ୍କୁ ପୃଥକ କରିବାକୁ ହେବ, ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୋହନଙ୍କୁ ଜଗତକୁ ଦେବା ପାଇଁ ଯେ ସତ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ, ସେହି ସତ୍ୟକୁ ଦୃଢ଼ତାର ସହିତ ଧାରଣ କରିବାକୁ ହେବ।” Manuscript Releases, volume 18, 30–36.