“ପାପାତନ୍ତ୍ରର ସଂସ୍ଥାକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାଙ୍କୁ ଲଂଘନ କରି ବଳବତ୍ କରାଯାଉଥିବା ଆଦେଶ ଦ୍ୱାରା, ଆମ ଜାତି ନିଜକୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେବ। ଯେତେବେଳେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦ ସେହି ଖାଇ ଉପରେ ନିଜ ହାତ ବଢ଼ାଇ ରୋମୀୟ ଶକ୍ତିର ହାତକୁ ଧରିବ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଅତଳ ଖାଦ ଉପରେ ପହଞ୍ଚି ଆତ୍ମାବାଦ ସହିତ ହାତ ମିଳାଇବ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ତ୍ରିମୁଖୀ ଏକତାର ପ୍ରଭାବ ଅଧୀନରେ ଆମ ଦେଶ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଏବଂ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଶାସନ ଭାବେ ନିଜ ସମ୍ବିଧାନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଦେବ, ଏବଂ ପାପାତନ୍ତ୍ରୀୟ ମିଥ୍ୟାଶିକ୍ଷା ଓ ଭ୍ରମବିଭ୍ରାନ୍ତିର ପ୍ରଚାର ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବ, ତେବେ ଆମେ ଜାଣିପାରିବୁ ଯେ ଶୟତାନଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟସାଧନର ସମୟ ଆସିପହଞ୍ଚିଛି ଏବଂ ଅନ୍ତ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ।”
“ଯେପରି ରୋମୀୟ ସେନାବାହିନୀମାନଙ୍କର ଆଗମନ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯିରୁଶାଲେମର ଆସନ୍ନ ବିନାଶର ଏକ ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ସେପରି ଏହି ଧର୍ମତ୍ୟାଗ ଆମ ପାଇଁ ଏକ ଚିହ୍ନ ହୋଇପାରେ ଯେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୀର୍ଘସହିଷ୍ଣୁତାର ସୀମା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇସାରିଛି, ଆମ ଜାତିର ଅଧର୍ମର ପରିମାଣ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ କୃପାର ଦୂତୀ ତାହାର ଉଡ଼ାଣ ନେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ, ପୁନର୍ବାର କେବେ ଫେରି ନ ଆସିବା ପାଇଁ। ତାହାପରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ସେହି ପୀଡ଼ା ଓ କଷ୍ଟର ଦୃଶ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିମଜ୍ଜିତ ହେବେ, ଯାହାକୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନେ ‘ଯାକୁବଙ୍କ ସଙ୍କଟକାଳ’ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି। ବିଶ୍ୱସ୍ତ, ନିର୍ଯାତିତମାନଙ୍କର ଆର୍ତ୍ତନାଦ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଦ୍ଧ୍ୱଗାମୀ ହୁଏ। ଏବଂ ଯେପରି ହାବେଲଙ୍କ ରକ୍ତ ଭୂମିରୁ ଆର୍ତ୍ତନାଦ କରିଥିଲା, ସେପରି ଶହୀଦମାନଙ୍କର ସମାଧିରୁ, ସମୁଦ୍ରର ଶବାଗାରମାନରୁ, ପର୍ବତଗୁହାମାନରୁ, ମଠମାନଙ୍କ ଭୂଗର୍ଭ ସମାଧିକକ୍ଷମାନରୁ ମଧ୍ୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ଆର୍ତ୍ତ ସ୍ୱର ଉଠୁଛି: ‘ହେ ପ୍ରଭୁ, ପବିତ୍ର ଓ ସତ୍ୟମୟ, ପୃଥିବୀରେ ବାସ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆମର ରକ୍ତର ବିଚାର ଓ ପ୍ରତିଶୋଧ କରିବାକୁ ତୁମେ ଆଉ କେତେ ଦେର କରିବ?’”
“ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି। ସମଗ୍ର ସ୍ୱର୍ଗ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହୋଇଉଠିଛି। ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ବିଚାରକ ଶୀଘ୍ର ଉଠି ଦାଁଡିବେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅପମାନିତ ଅଧିକାରକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବେ। ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକୁ ପାଳନ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ତାଙ୍କର ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ପଶୁର କିମ୍ବା ତାହାର ପ୍ରତିମାର ଚିହ୍ନକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ମୁକ୍ତିର ଚିହ୍ନ ରଖାଯିବ।”
“ପରମେଶ୍ୱର ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କରେ କ’ଣ ଘଟିବ ତାହା ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଲୋକମାନେ ବିରୋଧ ଓ କ୍ରୋଧର ଝଡ଼ବାତ୍ୟା ସମ୍ମୁଖେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଠିଆ ହେବାପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋନ୍ତୁ। ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ଘଟଣାସମୂହ ବିଷୟରେ ସତର୍କ କରାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆସନ୍ତା ଝଡ଼କୁ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଅପେକ୍ଷା କରି ବସି ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ନାହିଁ କି ଏହି ଭାବରେ ନିଜକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବା ଉଚିତ୍ ଯେ, ବିପଦର ଦିନରେ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ବିଶ୍ୱସ୍ତମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେବେ। ଆମେ ଆମ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପରି ହେବା ଉଚିତ୍, ଅଳସ ଅପେକ୍ଷାରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଅଚଳ ବିଶ୍ୱାସ ସହ ଗମ୍ଭୀର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ ହୋଇ। ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହା କୌଣସିଭାବେ ସେହି ସମୟ ନୁହେଁ ଯେ ଆମର ମନକୁ ଗୁରୁତ୍ୱହୀନ ବିଷୟମାନଙ୍କରେ ନିମଗ୍ନ ହେବାକୁ ଦିଆଯାଉ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ଥିବା ବେଳେ, ଶୟତାନ ସକ୍ରିୟ ଭାବେ ଏପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଛି ଯେପରି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲୋକମାନେ କୃପା କିମ୍ବା ନ୍ୟାୟ ନ ପାଆନ୍ତୁ। ରବିବାର ଆନ୍ଦୋଳନ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛି। ନେତାମାନେ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରଶ୍ନକୁ ଗୋପନ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଯେଉଁ ଅନେକେ ଯୋଗ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱୟଂ ମଧ୍ୟ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି ଯେ ଏହାର ଅନ୍ତଃସ୍ରୋତ କେଉଁ ଦିଗକୁ ଝୁକୁଛି। ଏହାର ଘୋଷଣାମାନେ ସନ୍ତୁଳିତ ଓ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ପରି ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏହା କହିବ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଅଜଗରର ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଦେବ। ସଙ୍କଟରୂପେ ଧମକ ଦେଉଥିବା ଏହି ବିପଦକୁ ରୋକିବାପାଇଁ ଆମ ଶକ୍ତିମାତ୍ରାନୁସାରେ ସମସ୍ତ କାମ କରିବା ଆମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ଲୋକମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଯଥୋଚିତ ଆଲୋକରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ଆମେ ପୂର୍ବାଗ୍ରହକୁ ନିରସ୍ତ କରିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଉଚିତ୍। ବିବେକର ସ୍ୱାଧୀନତାକୁ ସୀମିତ କରିବା ପାଇଁ ଗ୍ରହୀତ ବ୍ୟବସ୍ଥାମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଏପରି କରି ଆମେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପ୍ରତିବାଦ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ୍। ଆମେ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ ଆମର ବିଶ୍ୱାସର କାରଣ ଦେଇପାରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହେବା ଉଚିତ୍। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା କହନ୍ତି: ‘ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦୁଷ୍ଟତା କରିବେ; ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ବୁଝିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ବୁଝିବେ।’” Testimonies, volume 5, 451, 452.
ଯେତେବେଳେ “ରବିବାର ଆନ୍ଦୋଳନ” “କହିବ,” ସେତେବେଳେ “ସେ ଡ୍ରାଗନଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବ।” ଏହି ଚାରିଟି ଅନୁଚ୍ଛେଦ ଚିହ୍ନଟ କରେ ଯେ ରବିବାରୀୟ ଆଇନ ସମୟରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର “ଧାର୍ମିକତାଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ନିଜକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେବ।” ରବିବାରୀୟ ଆଇନ ସମୟରେ “ଶୟତାନଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ କାର୍ଯ୍ୟସାଧନର ସମୟ ଆସି ପହଞ୍ଚିଛି।” ରବିବାରୀୟ ଆଇନ ସମୟରେ ସେହି ତ୍ରିମୁଖୀ ଏକତା ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ରବିବାରୀୟ ଆଇନ ସମୟରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର “ଏକ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଶାସନ ଭାବେ ତାହାର ସମ୍ବିଧାନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରେ”, ଏବଂ ସେମାନେ “ପାପାସୀୟ ମିଥ୍ୟାଶିକ୍ଷା ଓ ଭ୍ରମମାନଙ୍କ ପ୍ରସାର ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ କରନ୍ତି।” ସେହି ରବିବାରୀୟ ଆଇନ ଆମ ପାଇଁ ଏକ “ଚିହ୍ନ ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୀର୍ଘସହିଷ୍ଣୁତାର ସୀମା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଯେ ଆମ ଜାତିର ଅନ୍ୟାୟର ପରିମାଣ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ ଯେ କରୁଣାର ଦୂତୀ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ପୁଣି କେବେ ଫେରିବେ ନାହିଁ।” ସେହି ଚିହ୍ନଟିକୁ ଯୀଶୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସେହି ସତର୍କବାଣୀ ପୂର୍ବଛାୟାରୂପେ ଦର୍ଶାଇଥିଲା, ଯେଠାରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ଦାନିଏଲଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଘୃଣିତ ବସ୍ତୁର ପରିଚୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସେଠାରେ ପଞ୍ଚମ ମୋହରର ଶହୀଦମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା ପ୍ରାର୍ଥନା—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ପବିତ୍ର ଓ ସତ୍ୟମୟ, ପୃଥିବୀରେ ବାସ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ଉପରେ ତୁମେ କେତେଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନ୍ୟାୟ କରିବ ନାହିଁ ଏବଂ ଆମର ରକ୍ତର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବ ନାହିଁ?”—ପୂରଣ ହୁଏ। ସେହି ପଥଚିହ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ମୂର୍ଖ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ କୁମାରୀମାନେ ନିଜ ନିଜ ଚରିତ୍ରକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।
ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର “ତାହାର ସଂବିଧାନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରେ।” ଯେ ସମୟାବଧିରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସେହି ସମୟ 2001 ମସିହାରେ ପ୍ୟାଟ୍ରିଅଟ୍ ଆକ୍ଟ ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। 2001 ମସିହାରୁ ରବିବାର ଆଇନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ସମୟ ସଂବିଧାନକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବାର ଏକ କ୍ରମବର୍ଦ୍ଧମାନ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସେହି କ୍ରମବର୍ଦ୍ଧମାନ କାର୍ଯ୍ୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ସେହି ରେଖା ସହ ସମାନୁରୂପ, ଯେଉଁଠାରେ ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିର ଗଠନ ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିର ରେଖା କିଛି ଅଧିକ ଜଟିଳ ପ୍ରତୀତ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଜଟିଳତାକୁ ବୁଝିବା ଯୋଗ୍ୟ। ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିର ରେଖାକୁ ଯାହା ଜଟିଳ କରେ, ତାହା ହେଲା ଏହା ଦୁଇଟି ରେଖାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।
ପୃଥିବୀର ପଶୁ ପାଇଁ, ସେହି ଦୁଇଟି ରେଖା ହେଉଛି ରିପବ୍ଲିକାନିଜ୍ମ ଓ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟିଜ୍ମର ଶିଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ। ସେହି ଦୁଇଟି ଶିଙ୍ଗ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଏକ ମଣ୍ଡଳୀ-ରାଜ୍ୟ ସମ୍ପର୍କରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ଏବଂ ଏପରିକାରେ ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିର ଗଠନକୁ ପୂରଣ କରେ। ତେଣୁ ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିର ଗଠନର ରେଖାରେ ଏକ ରେଖା ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇଟି ରେଖା ଅଛି, କାରଣ ରିପବ୍ଲିକାନ୍ ଓ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶିଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଇତିହାସ ମାଧ୍ୟମରେ ପରସ୍ପର ସମାନାନ୍ତର ଭାବେ ଚାଲିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ରେଖାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ସ୍ୱୟଂ ନିଜସ୍ୱ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସାକ୍ଷ୍ୟ ବହନ କରିବାକୁ ଅଛି। ଦୁଇଟି ସମାନାନ୍ତର ବିଷୟ ସହିତ ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖା, ସମ୍ବିଧାନ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ କଥାକହିବାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା ରାଜନୈତିକ କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କର ପଥଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ କେବଳ ଚିହ୍ନିତ କରିବାଠାରୁ ଅଧିକ ଜଟିଳ।
ରିପବ୍ଲିକାନ ଓ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶିଙ୍ଗମାନଙ୍କର ଏହି ଦୁଇ ରେଖାକୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏହି ସତ୍ୟ ଆହୁରି ଜଟିଳ କରିଦେଇଛି ଯେ, ରିପବ୍ଲିକାନ ଶିଙ୍ଗର ଭିତରେ ଦାସ୍ୟପ୍ରଥା-ସମର୍ଥକ ଡେମୋକ୍ରାଟମାନଙ୍କ ଓ ଦାସ୍ୟପ୍ରଥା-ବିରୋଧୀ ରିପବ୍ଲିକାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟର ସଂଘର୍ଷର ଇତିହାସ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛି; ଏବଂ ତଦୁପରି, ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶିଙ୍ଗର ଭିତରେ ଏକ ଅବିରତ ପରୀକ୍ଷା-ପ୍ରକ୍ରିୟା ରହିଛି, ଯାହା ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶିଙ୍ଗର ଇତିହାସ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ମୂର୍ଖ କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ। ତଥାପି, ଏହି ସତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥିର ହୋଇବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।
ପୃଥିବୀର ପଶୁର ଦୁଇଟି ଶିଂଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିକୃତ ରେଖାର ମଧ୍ୟରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଚରିତ୍ର କିମ୍ବା ଶୟତାନଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଗଠନ କରିବାର ସମାନ୍ତର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ରହିଛି; ଯାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି କିମ୍ବା ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଗଠନ କରିବା ସହିତ ସମତୁଳ୍ୟ, କାରଣ ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ “ପଶୁ” ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସହିତ ବିପରୀତ ଭାବରେ ଏକ ସୃଷ୍ଟ ସତ୍ତାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏହି ଗୁଣଲକ୍ଷଣମାନଙ୍କର ଗଠନ ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଭାବରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, କାରଣ ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ସମାପ୍ତ ହେଲେ କେବଳ ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀ ରହିଯାଏ। ପାପାସୀ ଶକ୍ତି ଏବଂ ଜାତିସଂଘ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ମୈତ୍ରୀସଂଘବନ୍ଧନ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ଗଠନ ବାହ୍ୟ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଏହିପରି, ପଶୁର ପ୍ରତିମାର ଗଠନ ପାଇଁ ପରୀକ୍ଷାର ସମୟ 2001 ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏବଂ ଏହା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ସେହି ସମୟାବଧିରେ ପୃଥିବୀ-ପଶୁର ଦୁଇଟି ଶୃଙ୍ଗର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସ ନିଜ ନିଜ ଶୃଙ୍ଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଏବଂ ବାହ୍ୟ ବିବାଦକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ—ସେଥି ଧାର୍ମିକ ହେଉ କିମ୍ବା ରାଜନୈତିକ—ଏବଂ ଏହା ସହିତ ସେହି ଦୁଇ ଶୃଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ସଂଘର୍ଷକୁ।
ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର-ବିଧି ସେହି ପଳାୟନର ସତର୍କବାଣୀକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହାକୁ ଯୀଶୁ “ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଘୃଣିତ ବସ୍ତୁ” ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲେ। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର-ବିଧି 2001 ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ସମୟାବଧିର ଉପସଂହାର ଅଟେ। ପ୍ୟାଟ୍ରିଅଟ୍ ଆକ୍ଟ ହେଉଛି “ଦାନିଏଲଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁହାଯାଇଥିବା ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଘୃଣିତ ବସ୍ତୁ”, ଏବଂ ଆସୁଥିବା ଧ୍ୱଂସରୁ ପଳାୟନ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଯୀଶୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିଲା।
ପେଟ୍ରିଅଟ୍ ଆକ୍ଟ୍ରେ 1888 ମସିହାର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ଆଲୋକ ଓ ବ୍ଲେୟର୍ ବିଲ୍ ସମାବିଷ୍ଟ ଅଛି। ଏହିପରି, ପେଟ୍ରିଅଟ୍ ଆକ୍ଟ୍ରେ ରବିବାର ନିୟମର ପ୍ରତିରୂପୀକରଣ ମଧ୍ୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ଭାବେ ସମାବିଷ୍ଟ ଅଛି; ସେହିହେତୁ 2001 ରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବା ଅବଧିଟି 1888—ବ୍ଲେୟର୍ ବିଲ୍, 2001—ପେଟ୍ରିଅଟ୍ ଆକ୍ଟ୍ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୂପିତ ଏକ ରବିବାର ନିୟମ ସହ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହା ରବିବାର ନିୟମ ସହିତ ଶେଷ ହୁଏ।
2001 ମସିହାରେ ସହରଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ପଳାଇବା ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ସତର୍କବାଣୀ, ରବିବାର ବିଧି ସମୟରେ ବାବିଲୋନରୁ ପଳାଇବାର ସତର୍କବାଣୀର ଏକ ପ୍ରତିରୂପ ଅଟେ। ରବିବାର ବିଧି ସମୟରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଉପରେ ଆଣାଯାଇଥିବା ବିଚାର, ଯେବେ ମିଖାଏଲ ଉଠି ଦାଣ୍ଡାଏ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟର ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ସମାପ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଆଣାଯାଇଥିବା ବିଚାରର ଏକ ପ୍ରତିରୂପ ଅଟେ। ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା ଭାବରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସହି, 1888 ମସିହାରେ ବ୍ଲେୟାର ବିଲ୍ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ, ଏବଂ 1888 ଯାହା କିଛି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ସେ ସବୁ 2001 ମସିହାରେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହେବା ସହିତ, ପୁନଃ ପୁନଃ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି।
୧୮୮୮ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୂପିତ ୨୦୦୧ କେବଳ ଉଜାଡ଼ କରୁଥିବା ଘୃଣିତ ବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ପଳାଇବାର ଚିହ୍ନକୁ ମାତ୍ର ସୂଚିତ କରେ ନାହିଁ, ବରଂ ଏହା ୬୬ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ ଏବଂ ସେଷ୍ଟିଅସଙ୍କ ଅବରୋଧ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିଲା। ୭୦ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦରେ ଟାଇଟସଙ୍କ ଅବରୋଧ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନ ୩୨୧ ମସିହା ଏବଂ କନସ୍ଟାଣ୍ଟିନଙ୍କ ପ୍ରଥମ ରବିବାର ଆଇନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ, ଏବଂ ୫୩୮ ସେହି ସମୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେତେବେଳେ ପୃଥିବୀର ଶେଷ ଜାତି ପଶୁର ଚିହ୍ନ ପାଇଁ ବଶୀଭୂତ ହୁଏ।
2001 ହେଉଛି 1888, Cestius ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ 66 ବର୍ଷ। ରବିବାର ନିୟମ ହେଉଛି Titus ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ 70 ଓ 321 ବର୍ଷ। 2001 ଯୀଶୁଙ୍କ ବାପ୍ତିସ୍ମ ମଧ୍ୟ ଅଟେ, ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଦଶମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ତାଙ୍କର ଅବତରଣ, 1840 ଅଗଷ୍ଟ 11 ତାରିଖରେ। ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରତୀକ ସମ୍ବିଧାନର ରେଖାକୁ ଅବଦାନ କରେ।
ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଇତିହାସ ସହ ସମାନାନ୍ତରାଳରେ ଚାଲେ। 1798 ମସିହାରେ ପାପାତନ୍ତ୍ର ତାହାର ମାରାତ୍ମକ ଆଘାତ ପ୍ରାପ୍ତ କଲା, ଏବଂ 1798 ହେଉଛି ଶେଷକାଳ, ଯେତେବେଳେ ଦାନିୟେଲଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ସେହି ଅଂଶ, ଯାହା ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଚଉଦର ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଇତିହାସ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଥିଲା, ତାହାର ମୁଦ୍ରା ଖୋଲାଗଲା। ସେଠାରେ, 1798 ମସିହାରେ, ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଆରମ୍ଭ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ, ଏବଂ 1798 ମସିହାରେ ମେମଣାସଦୃଶ ଶିଙ୍ଗଯୁକ୍ତ ପୃଥିବୀ-ପଶୁ ବାଇବେଲ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟରୂପେ ପରିଣତ ହେଲା।
1798 ପୂର୍ବରୁ ପୃଥିବୀର ପଶୁର ରେଖା ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ, ଏବଂ ତେଣୁ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର କଥନ ଓ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ସଂବିଧାନ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ତିନୋଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଚିହ୍ନସ୍ଥମ୍ଭ ଥିଲେ। ସେହି ତିନୋଟି ଚିହ୍ନସ୍ଥମ୍ଭ ହେଲେ 1776 ମସିହାରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ସ୍ୱାଧୀନତା ଘୋଷଣାପତ୍ର, ପରେ 1789 ମସିହାରେ ସଂବିଧାନ, ଏବଂ ତାପରେ 1798 ମସିହାର Alien and Sedition Acts।
ସେହି ତିନୋଟି ଚିହ୍ନବିନ୍ଦୁ ସଂବିଧାନର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖାକୁ ସମ୍ବୋଧିତ କରେ ଏବଂ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ରବିବାର ଆଇନ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟର ଶାସନର ଶେଷ, ଏବଂ ଏହିକାରଣରୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଆବଶ୍ୟକତାଅନୁସାରେ ଶେଷର ପୂର୍ବରୁ ତିନୋଟି ଚିହ୍ନବିନ୍ଦୁ ନିଶ୍ଚୟ ଥିବା ଦରକାର, ଯେପରି ଆରମ୍ଭର ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ତିନୋଟି ଚିହ୍ନବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱାରା ତାହାର ପ୍ରତୀକୀକରଣ କରାଯାଇଥିଲା।
2001 ମସିହାରେ, ଟାୱରଗୁଡ଼ିକର ପତନ ସମୟରେ, Patriot Act କୁ 1888 ମସିହାର Blair Bill ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୂପିତ ବୋଲି ଦର୍ଶାଯାଇଛି, ଏବଂ ସେଥି ସହ Minneapolis General Conference ରେ Adventism-ର ନେତୃତ୍ୱର ପ୍ରକାଶ୍ୟ ବିଦ୍ରୋହ ମଧ୍ୟ ସେହି ପ୍ରତିରୂପରେ ସମ୍ମିଳିତ ଅଟେ। ଏମିତି ଏକ ବିଦ୍ରୋହ, ଯାହା ବିଷୟରେ ଜଣେ ଦୂତ Sister Whiteଙ୍କୁ କହିଥିଲେ ଯେ ଏହା Korah, Dathan ଓ Abiramଙ୍କ ଦ୍ୱାରା Mosesଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ହୋଇଥିବା ବିଦ୍ରୋହ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୂପିତ, ତାହା 27 AD ରେ Christଙ୍କ ବପ୍ତିସ୍ମା, 1840 ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ 11 ତାରିଖରେ Islam ଉପରେ ଲାଗିଥିବା ନିରୋଧ, ଏବଂ 1776 ମସିହାର Declaration of Independence ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିରୂପିତ; ସେହିପରି “ଅବନତିର ଘୃଣ୍ୟ ବସ୍ତୁ, ଯାହା ବିଷୟରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା Daniel କହିଥିଲେ” ଆସନ୍ତା କ୍ରୋଧରୁ ପଳାଇବା ପାଇଁ ଏକ ଚିହ୍ନ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିରୂପିତ, ଯାହା Cestius ଓ 66 AD ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି।
ଯଦି ଆପଣ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ମରଣ କରିପାରୁଛନ୍ତି ଯେ ଆମେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରେଖାକୁ ବିଚାର କରୁଛୁ, ସେହି ରେଖା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ସଂବିଧାନର ରେଖା ଅଟେ, ତେବେ ଉପରୋକ୍ତ ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖାଗୁଡ଼ିକ ସଂବିଧାନର ରେଖା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବିଷୟକୁ ଅବଦାନ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ସ୍ଥାପିତ କରେ। ତଥାପି, ଯେ ରେଖାଟି ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପରସ୍ପର-ସମ୍ବଦ୍ଧ ପ୍ରତୀତ ହୁଏ, ସେହିଟି ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିର ଗଠନର ରେଖା ଅଟେ। ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ହେଉଛି ପାପାଳ ପଶୁର ଏକ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି; ଏହି ପଶୁକୁ ଏମିତି ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଛି ଯେ ଗୋଟିଏ ସ୍ତ୍ରୀ ପଶୁ ଉପରେ ରାଜ୍ୟ କରୁଛି, ଯାହା ହେଉଛି କଲିସିଆ ଏବଂ ରାଷ୍ଟ୍ରର ସଂଯୋଗ, ଯେଉଁଠାରେ କଲିସିଆ ସେହି ସମ୍ପର୍କକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ପଶୁ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଗଠନ କରିବା ପାଇଁ, ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦ ଏପରି ଭାବେ ସରକାରକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଯେ ସରକାର ଧାର୍ମିକ ବିଧିବିଧାନ ପାସ୍ କରିବ ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବଳବତ୍ତ କରିବ, ଏବଂ ଶେଷରେ ରବିବାର ଆଇନକୁ ମଧ୍ୟ।
ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଗଠନର ପ୍ରକ୍ରିୟା ସମ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ଥୋମାସ ଜେଫରସନ୍ “ଚର୍ଚ୍ଚ ଓ ରାଜ୍ୟର ପୃଥକ୍କରଣ” ବୋଲି ଯାହାକୁ ଲେଖିଥିଲେ ସେହି ପ୍ରମୁଖ ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ଧାରଣ କରି ରଚିତ ସଂବିଧାନକୁ ଉଲଟାଇ ଦିଆଯିବ। ଯେତେବେଳେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶୃଙ୍ଗ ଧାର୍ମିକ ଆଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ବଳପୂର୍ବକ ପ୍ରବର୍ତ୍ତନ କରିବା ପାଇଁ ରିପବ୍ଲିକାନ୍ ଶୃଙ୍ଗକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେବାର ଶକ୍ତି ପାଏ, ସେତେବେଳେ ସଂବିଧାନର ମୂଳ ହୃଦୟକୁ ଛିଣ୍ଡି ଫାଡ଼ି ଦିଆଯାଏ; ଏହିପରିଭାବେ ତୁମେ ସଂବିଧାନର ରେଖା ଓ ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିର ରେଖା ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମ୍ବନ୍ଧକୁ ପାଉଛ।
ପଶୁର ପ୍ରତିମା ଗଠିତ ହେଉଥିବା ସେହି କାଳ 2001 ମସିହାରେ ପ୍ୟାଟ୍ରିଅଟ୍ ଆକ୍ଟ ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏବଂ ରବିବାର ଆଇନରେ ଏହାର ଶେଷ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ପଶୁର ଚିହ୍ନ ବଳପୂର୍ବକ ପ୍ରବର୍ତ୍ତନ କରାଯାଏ। ସେହି କାଳଖଣ୍ଡରେ ଅନ୍ତିମ ବର୍ଷା ଛିଟାଯାଏ, କାରଣ ଅନ୍ତିମ ବର୍ଷା ତେବେ ପଡ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କରେ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଠାରର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୂତ ଅବତରଣ କରି ନିଜ ମହିମାରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆଲୋକିତ କରେ; ଯାହା, ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ଅନୁସାରେ, ତେବେ ଘଟିବ ଯେତେବେଳେ ନ୍ୟୁୟର୍କ ସହରର ମହାନ ଭବନଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଏକ ସ୍ପର୍ଶରେ ଭୁଇଁକୁ ନେଇ ଆସାଯିବ।
“ଅନ୍ତିମ ବର୍ଷା ଦେବଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷିବାକୁ ଅଛି। ଗୋଟିଏ ପ୍ରବଳ ଦୂତ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରିବାକୁ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ମହିମାଦ୍ୱାରା ଆଲୋକିତ ହେବ।” Review and Herald, April 21, 1891.
ପଛୁଆ ବର୍ଷାର ଛିଟାଇବାର ସମୟଟି ସେହି ସମୟାବଧିକୁ ସୂଚାଏ, ଯେତେବେଳେ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଶେଷ ପିଢ଼ିର ଗହମ ଓ ଜଙ୍ଗଲି ଘାସ ଛାଣାଯାଉଛି ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧିକରଣ କରାଯାଉଛି। ସେହି ଛାଣା ଓ ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ରବିବାର ନିୟମରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ରବିବାର ନିୟମର ସଙ୍କଟ ଆସେ, ସେତେବେଳେ ତେଲ ଧାରଣ କରିଥିବା ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନେ ମୋହରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ପରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ମାପ ବିନା ଢାଳାଯାଆନ୍ତି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମିଖାଏଲ ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ମାନବୀୟ ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ସମାପ୍ତ ହୁଏ।
ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଗଠନ ସମୟରେ ଉତ୍ତର ବର୍ଷା ଛିଟିଏ ଛିଟିଏ ପଡ଼ୁଥିବ; ଏବଂ ସମଗ୍ର ଜଗତରେ ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଗଠନ ସମୟରେ ଉତ୍ତର ବର୍ଷା ମାପବିହୀନ ଭାବେ ଢାଳି ଦିଆଯିବ।
2001 ମସିହାରେ ଲାଓଦିକିୟ ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚର ପରୀକ୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେପରି ଏହାର ପ୍ରତିରୂପ 11 ଅଗଷ୍ଟ, 1840ର ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବାପ୍ତିସ୍ମା ସମୟରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା।
“ପରୀକ୍ଷାର ସମୟ ଏବେ ଆମ ଉପରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଛି; କାରଣ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରୀୟ ଘୋଷଣା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଧର୍ମିକତାର ପ୍ରକାଶରେ—ପାପକ୍ଷମାଦାତା ମୁକ୍ତିଦାତାଙ୍କ ପ୍ରକାଶରେ—ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହା ସେହି ଦୂତଙ୍କ ଆଲୋକର ଆରମ୍ଭ, ଯାହାଙ୍କ ମହିମା ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ପୂରଣ କରିଦେବ।” Selected Messages, book 1, 362.
ପୂର୍ବତନ ଚୁକ୍ତିର ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ତିମ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟା ସେତେବେଳେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଠାରର ଦୂତଙ୍କ ଆଲୋକ ତାଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରେ। ତାଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଠାରର ପ୍ରଥମ ତିନୋଟି ପଦରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ଅନୁସାରେ, ନ୍ୟୁୟର୍କ ସହରର ମହାନ ଅଟ୍ଟାଳିକାମାନେ ଧ୍ୱସ୍ତ ହେଲାବେଳେ ସେହି ତିନୋଟି ପଦ ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା।
ତାହାପରେ ପରୀକ୍ଷାର ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେପରି ଯୋହନ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଦଶମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଚିତ୍ରିତ କରିଛନ୍ତି। ପରୀକ୍ଷା ଏହା ଥିଲା—ତୁମେ କି ସେହି ଦୂତଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ଛୋଟ ପୁସ୍ତକଟିକୁ ନେଇ, ପରେ ତାହାକୁ ଭକ୍ଷଣ କରିବ। ଏହି ପରୀକ୍ଷାର ସମୟକାଳରେ, ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ତିମ ବର୍ଷା ଛିଟାଯାଉଛି, ସେତେବେଳେ ତାହା କେବଳ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ୁଛି, ଯେମାନେ ଛୋଟ ପୁସ୍ତକଟିକୁ ନେଇ ଭକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ଚୟନ କରନ୍ତି।
“ଅନେକେ ବହୁ ପରିମାଣରେ ପ୍ରଥମ ବର୍ଷାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏପରିଭାବେ ଈଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯେ ସମସ୍ତ ଉପକାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ, ସେସବୁ ସେମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ଆଶା କରୁଛନ୍ତି ଯେ, ସେହି ଅଭାବକୁ ଶେଷ ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ପୂରଣ କରାଯିବ। ଯେବେ ଅନୁଗ୍ରହର ସର୍ବାଧିକ ସମୃଦ୍ଧ ପ୍ରଚୁରତା ଦିଆଯିବ, ସେବେ ସେମାନେ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ହୃଦୟ ଖୋଲିବାକୁ ମନସ୍କ କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଏକ ଭୟାବହ ଭୁଲ କରୁଛନ୍ତି। ମାନବ ହୃଦୟରେ ନିଜର ଆଲୋକ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ ଈଶ୍ୱର ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ନିରନ୍ତର ଆଗକୁ ବଢ଼ି ଚାଲିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ହେବ। ହୃଦୟକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଶୁଚିତାରୁ ଶୂନ୍ୟ କରିବାକୁ ଏବଂ ଆତ୍ମାଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ବାସ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯିବାକୁ ହେବ। ପାପର ସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତି ଓ ପରିତ୍ୟାଗ ଦ୍ୱାରା, ଆନ୍ତରିକ ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ସମର୍ପିତ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଶିଷ୍ୟମାନେ ପେନ୍ତିକଷ୍ଟ ଦିନରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଉଣ୍ଡେଳନ ପାଇଁ ନିଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ। ସେହି ଏକେଇ କାର୍ଯ୍ୟ, କେବଳ ଅଧିକ ପରିମାଣରେ, ବର୍ତ୍ତମାନ କରାଯିବାକୁ ହେବ। ସେତେବେଳେ ମାନବୀୟ କର୍ମୀଙ୍କୁ କେବଳ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରିବାକୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସିଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ଥିଲା। ଈଶ୍ୱରେଇ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେଇ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମାପ୍ତ କରିବେ, ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କରେ ମାନବକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମ ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଅନୁଗ୍ରହକୁ କୌଣସି ଅବହେଳା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେମାନେ ନିଜେ ପାଇଥିବା ଆଲୋକ ଅନୁସାରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଛନ୍ତି, କେବଳ ସେମାନେ ଅଧିକ ଆଲୋକ ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ଯଦି ଆମେ ପ୍ରତିଦିନ ସକ୍ରିୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରକାଶରେ ଅଗ୍ରସର ହେଉନାହୁଁ, ତେବେ ଶେଷ ବର୍ଷାରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରକାଶଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ଚିହ୍ନି ପାରିବୁ ନାହିଁ। ସେହି ବର୍ଷା ଆମ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ହୃଦୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥାଇ ପାରେ, କିନ୍ତୁ ଆମେ ତାହାକୁ ନ ଚିହ୍ନିବୁ, ନ ଗ୍ରହଣ କରିବୁ।” Testimonies to Ministers, 506, 507.
ଯେମାନେ 2001 ର ସନ୍ଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସେହି ସମୟ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଏକ ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରାପ୍ତ କରୁଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପରୀକ୍ଷିତ ହେବାକୁ ଥିଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶ ପାଉ ଯେ ସେମାନେ ସତ୍ୟରୂପେ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ଦେବଙ୍କର ମୋହର ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏକ ଅନୁଭବରେ ଆନ୍ତରୀକୀକୃତ କରିଥିଲେ କି ନାହିଁ। ସେହି ସମୟରେ ଅନ୍ତିମ ବର୍ଷାକୁ ତେଣୁ ଛିଟାଇବାରୂପେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି, କାରଣ ଗହମ ଓ ନିର୍ବଳ ଘାସ ଏଯାବତ୍ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଅଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ କହନ୍ତି, “ଏହା ଆମ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ହୃଦୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଆମେ ଏହାକୁ ନ ଚିହ୍ନିବୁ, ନ ଗ୍ରହଣ କରିବୁ।” ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମୂର୍ଖମାନଙ୍କଠାରୁ ପୃଥକ୍ କରାଯିବେ, ସେତେବେଳେ ଅନ୍ତିମ ବର୍ଷା ମାପହୀନ ଭାବରେ ଉଣ୍ଡାଳି ଦିଆଯିବ, ଯେପରି ପେନ୍ଟେକୋଷ୍ଟରେ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ରବିବାର ବିଧିକୁ ପୂର୍ବଛାୟା ଦେଉଛି।
“ପୁନର୍ବାର, ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତଗୁଡ଼ିକ ଶିଖାଏ ଯେ, ବିଚାର ପରେ ଆଉ କୌଣସି କୃପାକାଳ ରହିବ ନାହିଁ। ସୁସମାଚାରର କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହେଲେ, ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଭଲ ଓ ମନ୍ଦର ମଧ୍ୟରେ ପୃଥକ୍କରଣ ଘଟେ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ରେଣୀର ଗତି ଚିରକାଳ ପାଇଁ ସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ।” Christ’s Object Lessons, 123.
ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାର ଛିଟାଛାଟିର ଅବଧି, ଏବଂ ତାହା ପରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା ମାପ ବିନା ଢାଳାଯାଉଥିବା ଅବଧି, ଏହି ଦୁଇଟିକୁ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଦୁଇ ଅବଧିରୂପେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ନ୍ୟାୟକାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ନ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ଅବଧି 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 ରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ରବିବାର ନିୟମ ସମୟର ନ୍ୟାୟରେ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ନିୟମରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରକୁ ସ୍ୱୀକାର କରୁଥିବା କିମ୍ବା ତାହାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରୁଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଝୁଣ୍ଡ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନ୍ୟାୟକାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହା ମୀଖାଏଲ ଉଠି ଦାଣ୍ଡାଇବାବେଳେ ଏବଂ ମାନବୀୟ ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବାବେଳେ ଶେଷ ହୁଏ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାର ଏହି ଦୁଇଟି କାଳ, ଯାହାମାନେ ଦେବଙ୍କର ଗୃହରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ପରେ ଦେବଙ୍କର ଅନ୍ୟ ମେଷପାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏଥିବା ବିଚାରର ମଧ୍ୟ ଦୁଇଟି କାଳ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମୃଗର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିର ଗଠନର ମଧ୍ୟ ଦୁଇଟି କାଳ ଅଟେ।
ସେହି ଦୁଇଟି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ କାଳଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମଟିର ମଧ୍ୟରେ, ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର କଳିସିଆ ଓ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଉଭୟଙ୍କ ଉପରେ ବିଚାର ଆଣାଯାଏ, ସେହି ଏକେ ଇତିହାସରେ ରିପବ୍ଲିକାନ ଶିଙ୍ଗ ଓ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶିଙ୍ଗ—ଉଭୟଙ୍କର ବିଚାର ହୁଏ। ଠିକ ସେଠି, ଯେଉଁଠାରେ ଲାଓଦିକୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟବାଦକୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଉଗାରି ଦିଆଯାଏ, ସେଠାରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ନିଜର ପରୀକ୍ଷାକାଳୀନ ପାତ୍ରକୁ ପୂରଣ କରେ, ଏବଂ ଜାତୀୟ ବିନାଶ ସେହି ଜାତି ଉପରେ ଆଣାଯାଏ; ତାପରେ ଶୟତାନ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇ ତାହାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରେ। ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କୁ ସିଲ୍ କରାଯାଏ ଏବଂ ରବିବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ସମୟରେ ଏକ ପତାକାସ୍ୱରୂପ ଉଚ୍ଚ କରାଯାଏ।
ଆମକୁ ଜଣାଇ ଦିଆଯାଇଛି ଯେ, “ଯେତେବେଳେ ଆକାଶୀୟ ମହିମା ଏବଂ ଅତୀତର ନିର୍ଯାତନାମାନଙ୍କର ପୁନରାବୃତ୍ତି ଏକାତ୍ମ ହୋଇଥାଏ, ସେତେବେଳେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଜୀବିତ ରହିବାକୁ ଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କର ଅନୁଭବ” ବିଷୟରେ କୌଣସି ଧାରଣା ଦେବା ଅସମ୍ଭବ।
“ଶୟତାନ ବାଇବେଲର ଏକ ପରିଶ୍ରମୀ ଛାତ୍ର ଅଟେ। ସେ ଜାଣେ ଯେ ତାହାର ସମୟ ଅତ୍ୟଳ୍ପ, ଏବଂ ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ଏହି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରତିହତ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ। ଆକାଶୀୟ ଗୌରବ ଏବଂ ଅତୀତର ନିର୍ଯାତନାମାନଙ୍କର ପୁନରାବୃତ୍ତି ଯେତେବେଳେ ଏକତ୍ର ହେବ, ସେତେବେଳେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଜୀବନ୍ତ ଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ଅନୁଭବ କିପରି ହେବ, ତାହାର କୌଣସି ଧାରଣା ଦେବା ଅସମ୍ଭବ। ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସିଂହାସନରୁ ନିସ୍ସରିତ ଆଲୋକରେ ଚାଲିବେ। ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ନିରନ୍ତର ସଂଯୋଗ ରହିବ। ଏବଂ ଶୟତାନ, ଦୁଷ୍ଟ ଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ ହୋଇ, ଏବଂ ନିଜକୁ ଈଶ୍ୱର ବୋଲି ଦାବି କରି, ସମ୍ଭବ ହେଲେ ନିର୍ବାଚିତମାନଙ୍କୁ ସୁଦ୍ଧା ଭ୍ରମିତ କରିବା ପାଇଁ ସବୁ ପ୍ରକାରର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ ନିଜମାନଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ଖୋଜି ପାରିବେ ନାହିଁ, କାରଣ ଶୟତାନ ସେହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କର ନକଲ କରିବ, ଯେଗୁଡ଼ିକ କରାଯିବ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପରୀକ୍ଷିତ ଓ ସାବ୍ୟସ୍ତ ଲୋକମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଯାତ୍ରାପୁସ୍ତକ 31:12–18 ରେ କହାଯାଇଥିବା ଚିହ୍ନରେ ପାଇବେ। ସେମାନେ ଜୀବନ୍ତ ବାକ୍ୟ ଉପରେ ନିଜମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନ ନିବେ: ‘ଲିଖିତ ଅଛି।’ ସେମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇପାରିବେ ଏମିତି ଏହା ଏକମାତ୍ର ଭିତ୍ତି। ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ନିଜମାନଙ୍କର ଚୁକ୍ତିକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ଦିନ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରହୀନ ଓ ଆଶାହୀନ ହେବେ।” Testimonies, volume 9, 16.
ଅତୀତର ନିର୍ଯାତନାମାନଙ୍କର ପୁନରାବୃତ୍ତି ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, କାରଣ ସେହି ସମୟରେ ଶୟତାନ ତାହାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରେ, ଏବଂ ଯେ ସବୁ ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନେ ପୂର୍ବରୁହିଁ “ପରୀକ୍ଷିତ ଓ ପ୍ରମାଣିତ” ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାହାବେଳେ “ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସିଂହାସନରୁ ନିସ୍ସରିତ ଆଲୋକରେ ଚାଲିବେ।” ଏହା ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ସଂପନ୍ନ ହେବ, କାରଣ “ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ନିରନ୍ତର ସଂଯୋଗ ରହିବ।”
“ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଅଭିଷିକ୍ତମାନେ, ଏକ ସମୟରେ ଆବରଣକାରୀ କେରୁବ ଭାବେ ସାତାନଙ୍କୁ ଯେ ସ୍ଥାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେହି ସ୍ଥାନରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ସିଂହାସନକୁ ଘେରି ରହିଥିବା ପବିତ୍ର ସତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଭୁ ପୃଥିବୀର ବାସିନ୍ଦାମାନଙ୍କ ସହ ସଦା ଅବିରତ ସଂଯୋଗ ରଖନ୍ତି। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲ ସେହି ଅନୁଗ୍ରହକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱର ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କର ପ୍ରଦୀପଗୁଡ଼ିକୁ ଯୋଗାଇ ରଖନ୍ତି, ଯେଣୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ଟିମିଟିମି କରି ନିବି ନଯାଆନ୍ତୁ। ଯଦି ଏହି ପବିତ୍ର ତେଲ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କର ବାର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଢାଳାଯାଉ ନଥାନ୍ତା, ତେବେ ଅଶୁଭର କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ଶକ୍ତିମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥାନ୍ତେ।”
“ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଈଶ୍ୱର ଆମ ପାଖକୁ ପଠାଇଥିବା ସନ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହୁଁ, ସେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅପମାନ ହୁଏ। ଏପରି କରି ଆମେ ସେହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛୁ, ଯାହାକି ସେ ଆମ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଢାଳିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ଯେଣ୍ଟା ଅନ୍ଧକାରରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାଇ ଦିଆଯାଉ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଡାକ ଆସିବ, ‘ଦେଖ, ବର ଆସୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବାକୁ ବାହାରିଯାଅ,’ ସେତେବେଳେ ଯେମାନେ ସେହି ପବିତ୍ର ତେଲକୁ ଗ୍ରହଣ କରିନାହାନ୍ତି, ଯେମାନେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହକୁ ସାଧନ କରି ରଖିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କ ପରି ଜାଣିବେ ଯେ ସେମାନେ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ନିଜମାନଙ୍କ ଭିତରେ ସେହି ତେଲ ପାଇବାର ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଧ୍ୱଂସସ୍ଥଳୀ ହୋଇଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ, ଯଦି ଆମେ ମୋଶାଙ୍କ ପରି ବିନନ୍ତି କରୁ, ‘ମୋତେ ତୁମ ମହିମା ଦେଖାଅ,’ ତେବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମ ଆମ ହୃଦୟମାନଙ୍କରେ ପ୍ରଚୁରଭାବେ ଉଣ୍ଡେଇ ଦିଆଯିବ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନଳୀମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସେହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲ ଆମ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାଇ ଦିଆଯିବ। ‘ପ୍ରବଳତାରେ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ଶକ୍ତିରେ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ମୋର ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା, ସେନାବାହିନୀମାନଙ୍କର ସଦାପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି।’ ଧର୍ମସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ କିରଣଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଜଗତରେ ଆଲୋକସ୍ୱରୂପ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି।” Review and Herald, July 20, 1897.
ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସେମାନେ ଯେମାନେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଏବଂ ଯିହେଜ୍କେଲର ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମୋହରିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ “ସେ ପଠାଇଥିବା ସନ୍ଦେଶମାନଙ୍କୁ” ଅସ୍ୱୀକାର କରି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରୁଥିବା ମୂର୍ଖମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରତିବିରୋଧରେ ରଖାଯାଇଛନ୍ତି। ମୂର୍ଖମାନେ ସେମାନେ “ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱର ସହିତ ନିଜମାନଙ୍କ ଚୁକ୍ତିକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ସେହି ଦିନରେ ପରମେଶ୍ୱରହୀନ ଓ ଆଶାହୀନ ହେବେ।” ଏହି ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀ ପରୀକ୍ଷିତ ହେଲେ ଏବଂ ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଆଣାଗଲେ ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ସେହି ସମୟର ସନ୍ଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ କିମ୍ବା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲେ, ତାହାର ଆଧାରରେ ନିଜମାନଙ୍କ ଚରିତ୍ରକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ୧୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର, ୨୦୦୧ ଠାରୁ ସେହି ସମୟର ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ଶେଷ ବର୍ଷାର ସନ୍ଦେଶ।
ଯଶୟା ଅଧ୍ୟାୟ ଅଠାଇଶରେ ଯେପରି ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଛି, “ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି” ବୋଲିଥିବା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଶେଷବର୍ଷାର ସନ୍ଦେଶକୁ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ। “ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି” ପ୍ରକ୍ରିୟାଟି ବାଇବେଲ ଅଧ୍ୟୟନ ପାଇଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିଯୁକ୍ତ ପଦ୍ଧତି; ଏହିକାରଣରୁ, ସେହି ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ମାନେ କେବଳ “ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି”, “ଏଠାରୁ ଅଲ୍ପ ଏବଂ ସେଠାରୁ ଅଲ୍ପ”ର ପ୍ରୟୋଗ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ସନ୍ଦେଶକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ନୁହେଁ, ବରଂ ସେହି ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଦାତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ଅଟେ।
ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନକୁ ନେଇଯାଉଥିବା ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ପ୍ରକାଶିତ ପ୍ରେରିତ ସୀମାରେଖାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ ଯେ, “ଆକାଶୀୟ ମହିମା ଓ ଅତୀତର ନିର୍ଯାତନାମାନଙ୍କର ପୁନରାବୃତ୍ତି ଏକାତ୍ମ ହୋଇଥାଏ” ଏମିତି ଇତିହାସ ମାଧ୍ୟରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଏକ ସନ୍ତାନ ନିରାପଦରେ ଗତି କରିପାରିବାର ଏକମାତ୍ର ପଥ ହେଉଛି ସେହିପରି ଅନୁଭବରେ ରହିବା, ଯେଉଁଠାରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସିଂହାସନରୁ ଆସୁଥିବା ଆଲୋକକୁ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇପାରେ। ସେହି ଆଲୋକକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ; ନହେଲେ ତାହା ନିର୍ଥକ, ଏବଂ ଆମେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଉ।
“ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେମାନେ ଆମ ଉପରେ ପତିତ ହେଉଥିବା କୃପାର ଶିଶିର ଏବଂ ବର୍ଷାଧାରାକୁ ଚିହ୍ନିବେ ଓ ଆତ୍ମସାତ କରିବେ, ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ସେହି ବର୍ଷା ଆସୁଛି। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆଲୋକର ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ଅଂଶଗୁଡ଼ିକୁ ସଂଗ୍ରହ କରୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିଶ୍ଚିତ କରୁଣାଗୁଡ଼ିକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉ—ସେହି ଈଶ୍ୱର, ଯିଏ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଭରସା କରିବାକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି—ତେବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ। [Isaiah 61:11 quoted.] ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଅଟେ।” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.
ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଠାର ଅଧ୍ୟାୟର ସେହି ସ୍ୱର୍ଗଦୂତ ନିଜ ମହିମାରେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିବା କାଳରେ, ଯାହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11, 2001 ରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଅନ୍ତିମ ବର୍ଷା କେବଳ ସେମାନଙ୍କ “ଉପରେ” ଆସିଛି “ଯେମାନେ” “ଆମ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଅନୁଗ୍ରହର ଶିଶିର ଓ ବର୍ଷାକୁ ଚିହ୍ନିଛନ୍ତି ଏବଂ ଆତ୍ମସାତ୍ କରିଛନ୍ତି।” ପୂର୍ବରୁ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ଚିହ୍ନଟ କରିଥିବା “ବଡ଼ ଭୁଲ” ହେଉଛି, ଯେତେବେଳେ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନେ ଭାବିଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଅପେକ୍ଷା କରିପାରିବେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ତିମ ବର୍ଷା ଅପରିମିତ ଭାବେ ଢାଳାଯିବ; କାରଣ ତାହାବେଳେ ସେମାନେ ଭାବିଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ପଛୁଆପଣକୁ ପୂରଣ କରିପାରିବେ। ତେଣୁ ନୁହେଁ; କେବଳ ସେମାନେ, ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବାକ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ନିଜମାନଙ୍କର ବୁଝାମଣାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି, ଅଧିକ ଆଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଏହି ଲେଖାଟିର ସମାପ୍ତିରେ, ମୁଁ ଯେ ବିଷୟଟି ସ୍ପଷ୍ଟ କରି ଚିହ୍ନିତ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେହିଟି ହେଉଛି ଆମେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯେ ପରୀକ୍ଷାର ସମୟରେ ଅଛୁଁ, ତାହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ। ଯଦି ଆମେ ସେହି ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ଅତୀତର ନିର୍ଯାତନାମାନେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହେବ, “ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସିଂହାସନରୁ ନିସ୍ସରିତ ଆଲୋକରେ ଚାଲିବାକୁ” ହୋଇ, ତେବେ ସଙ୍କଟ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ଆମ ପାଇଁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ବାକ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ।
ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଦାନିଏଲ ଏବଂ ସେହି ତିନିଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ନେବୁଖଦ୍ନେଜ୍ଜରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରୀକ୍ଷିତ ହେବାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ନିଜମାନଙ୍କର ଶିକ୍ଷାକୁ ଆଗରୁହିଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ। ଚାଳିଶି ଦିନ ଧରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ବଚନକୁ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ବୁଝାମଣା ପାଇଁ ଖୋଲିଦେଲେ, ସେହି ଦଶ ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ସମୟରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଏକତାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ତାହା ପରେ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟ ଆସିଲା, ଯାହା ରବିବାର ଆଇନର ପ୍ରତୀକ ଅଟେ।
ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଶଦ୍ରକ୍, ମେଶକ୍ ଏବଂ ଅବେଦ୍ନଗୋ ନେବୁଖଦ୍ନେଜରଙ୍କୁ ଜଣାଇଦେଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କୁ କୌଣସି ଅତିରିକ୍ତ ସମୟର ଆବଶ୍ୟକତା ନଥିଲା, କାରଣ ରବିବାର ନିୟମର ପରୀକ୍ଷାର ସମୟରେ ସେମାନେ କ’ଣ କରିବାକୁ ଥିବେ, ସେ ବିଷୟରେ ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁହିଁ ସ୍ଥିର ହୋଇଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଭଟ୍ଟିରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସହ ଚାଲିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱସ୍ତତା ଅଧିକ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା; ଏବଂ ପରୀକ୍ଷାର ପୂର୍ବରୁ ସେମାନେ ଯେ ସନ୍ଦେଶରେ ପୂର୍ବରୁହିଁ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥିଲେ, ଭଟ୍ଟିର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିଥିବା ସମସ୍ତ ଆଗନ୍ତୁକ ଗଣ୍ୟମାନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେତେବେଳେ ଜଣା ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ପହଞ୍ଚାଇ ଦିଆଗଲା।
ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଏହି ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ଆଗକୁ ଜାରି ରଖିବୁ।