ଯୋଏଲ ପୁସ୍ତକ ଏବଂ ଲାଓଦିକିୟ ସପ୍ତମ-ଦିନୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚ - ସଂଖ୍ୟା ତେଇଶି

ବାଇଶତମ ଲେଖାରେ ମୁଁ ଲେଖିଥିଲି, “ତାପରେ ଏଗାରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ନିର୍ବାଚିତ ଲୋକମାନଙ୍କର ବଂଶାବଳୀ ଶେମରୁ ଆବ୍ରାମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦଶଟି ନାମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପାଇଛି। ଏଗାରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟ ବାବେଲ ଦୁର୍ଗର କଥା ଅଟେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଆବ୍ରାହାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ନିର୍ବାଚିତ ଲୋକମାନଙ୍କର ବଂଶାବଳୀ ମଧ୍ୟ ଅଟେ। ଏଗାରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଏମିତି ଜଣେ ନିର୍ବାଚିତ ଜନସମୁଦାୟକୁ ପରିଚୟ କରାଏ, ଯେଉଁମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସହ ତ୍ରିବିଧ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଥିଲେ। ତୃତୀୟ ଏବଂ ଅନ୍ତିମ ପଦକ୍ଷେପ ଥିଲା ବାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଇସ୍‌ହାକଙ୍କ ବଳିଦାନ। ‘ଏଗାର’ ଅଧ୍ୟାୟ ହେଉଛି ଆଲ୍‌ଫା ଆରମ୍ଭ ଏବଂ ‘ବାଇଶ’ ଅଧ୍ୟାୟ ହେଉଛି ଓମେଗା ସମାପ୍ତି। ନାମମାନଙ୍କର ଅର୍ଥରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ୱର ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଯେ ବିଶ୍ୱାସ ଆବଶ୍ୟକ, ସେହି ବିଶ୍ୱାସ ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟର ସଂଖ୍ୟାକ୍ରମରେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱର ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ବିଶ୍ୱାସରୁ କୌଣସି ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ।”

ଅଧ୍ୟାୟ ଏକାଦଶ କାଇନଙ୍କର ଚୁକ୍ତି ଏବଂ ଆବେଲଙ୍କର ଚୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ। ବର୍ଷକ୍ରମେ ଆମେ ପୁନଃପୁନି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଛୁ ଯେ ବାବେଲ ମିନାରର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଏକ ଜାଲିଆତି ଚୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ପ୍ରଳୟ ପରେ ଏକ ଯୁଗ-ବ୍ୟବସ୍ଥାର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟିଥିଲା; ପ୍ରଳୟ ପୂର୍ବରୁ ଏଦେନର ଦ୍ୱାରରେ ଉପାସନା କରାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରଳୟ ପରେ ଉପାସନା ବେଦୀରେ କରିବାକୁ ଥିଲା। ବେଦୀ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବାଇବେଲୀୟ ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲା। ଏହା ପ୍ରାକୃତିକ ପଥରରେ ନିର୍ମିତ ହେବାକୁ ଥିଲା, ଯାହାରେ ମାନବୀୟ କଟାକୁଟି କିମ୍ବା ଛେନିକାମ ନ ଥାଏ। ଏହା ପଥର ଉପରେ ପଥର ରଖି ନିର୍ମିତ ହେବାକୁ ଥିଲା, କୌଣସି ଗାରା ବିନା।

ମୀନାରଟିର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ନିମ୍ରୋଦଙ୍କ ସହଚରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ନାମ ସୃଷ୍ଟି କରିବା, ଯାହା ଚରିତ୍ରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏହି ମୀନାରରେ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ ଯେ ମଣିଷ ନିଜେ ନିଜଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, ଏବଂ ନିଜଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବତାମାନଙ୍କ ପରି ଉଚ୍ଚ କରୁଛି। ଏହି ମୀନାର ଏମିତି ଏକ କଳିସିଆର ପ୍ରତୀକ, ଯାହା ଭାବେ ଯେ ସେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବ, ଏବଂ ଭାବେ ଯେ ତାହାକୁ ଉଚ୍ଚ କରାଯିବା ଉଚିତ—ଯେପରି ଗୀତସଂହିତା 83 ରେ ଦଶ ରାଜା କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ବାଇବେଲ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଦୁଷ୍ଟ ମହାସଂଘରେ ପାପାଳ ମୁଣ୍ଡକୁ ଉପରକୁ ଉଠାନ୍ତି, ଯାହା ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ଘଟେ।

ନୋହଙ୍କର ମହାପ୍ରଳୟ ଦ୍ୱାରା ଜଗତ ସେହିମାତ୍ରେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ଜଳପ୍ଲାବନପୂର୍ବ ଜଗତ ଉପରେ କୃପାକାଳର ଶେଷକୁ ଈଶ୍ୱର ଯେହେତୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲେ, ତାହାର କାରଣ ଥିଲା ଯେ ମନୁଷ୍ୟର ଚିନ୍ତାଭାବନା ସଦା ସର୍ବଦା ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ବାଇବେଲ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରରେ ଏକତା ବିଷୟରେ କହିଥାଏ, ଯାହାର ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେଲା “ଆଖି ସହ ଆଖି ମେଳାଇ” ଦେଖିବା। ଦୁଇଜଣ କି ସହିତେ ଚାଲିପାରିବେ, ଯଦି ସେମାନେ ଏକମତ ନୁହନ୍ତି?

ନିମ୍ରୋଦଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଉପରେ ନ୍ୟାୟକାଳୀନ ବିଚାରରେ ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱର ଭାଷାକୁ ଭ୍ରମିତ କଲେ, ସେଥିରୁ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ ଯେ ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି ପୂର୍ବରୁ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକତାରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ର ମଧ୍ୟ ଏକେ ଥିଲା; ଏବଂ ସେହି ଚରିତ୍ର ଥିଲା ମାନବୀୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଉପରେ ଆଧାରିତ ଏକ ଧର୍ମ—ଯାହା ସେହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଲୋକମାନଙ୍କଠାରୁ ସ୍ପଷ୍ଟତଃ ବିପରୀତ। ନିମ୍ରୋଦଙ୍କ ସମୟରେ ଶେମ ଜଣେ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଆତ୍ମା ଥିଲେ। ଇତିହାସକାରମାନେ ଶେମଙ୍କୁ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ବୋଲି ଦର୍ଶାନ୍ତି, ଯିଏ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଦ୍ରୋହୀ ନିମ୍ରୋଦଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ। ଇତିହାସକାରମାନଙ୍କ ମତାମତ ବିନାମଧ୍ୟ ମୂଳ ବିଷୟ ଅବିଚଳ ରହେ, କାରଣ ଶେମ ଚୁକ୍ତିର ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କ ରକ୍ତସମ୍ପର୍କ ଚୁକ୍ତିର ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ନୋହଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ; ନୋହଙ୍କ ରକ୍ତସମ୍ପର୍କ ପୁନରାୟ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଚୁକ୍ତିର ମନୁଷ୍ୟ ଶେଥଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଏ, ଯିଏ ଚୁକ୍ତିର ଇତିହାସରେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ହାବେଲଙ୍କ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ; ଏବଂ ହାବେଲ ମଧ୍ୟ ଚୁକ୍ତିର ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ଥିଲେ, ଯିଏ ଆଦମଙ୍କ ସରାସରି ବଂଶଧର ଥିଲେ।

ଆଦିପୁସ୍ତକ ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଜୀବନର ଏକ ଚୁକ୍ତି ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଏକ ଚୁକ୍ତିର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଓ ଶୟତାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ମହାବିବାଦ ଅଟେ। ନିମ୍ରୋଦ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମହାନ ଶିକାରୀଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, କାରଣ ସେ ଏମିତି ଗୋଟିଏ କଳିସିଆଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଯାହାର ଅନେକ ଅନୁଯାୟୀ ଅଛନ୍ତି। ଆବ୍ରାମ, ଶେମଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ, ଏମିତି ଗୋଟିଏ କଳିସିଆଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଯାହାର କେବଳ ଅଳ୍ପ କିଛି ଅନୁଯାୟୀ ଅଛନ୍ତି। ନିମ୍ରୋଦ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଦୁର୍ଗ ନିର୍ମାଣ କରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଶେମ ଚୁକ୍ତିର ମଣିଷ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଥିବା ଏହି ଦୁଇ ଚୁକ୍ତି ଶେମ ଓ ନିମ୍ରୋଦ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ବରଂ ନିମ୍ରୋଦ ଓ ଆବ୍ରାହାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ପୌଲୁସ ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ନିୟମକୁ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି।

ମେଲ୍କିସେଦେକଙ୍କ ବିଷୟରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟର ଅନେକ କିଛି ଅଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ କେବଳ ଏତିକି ସ୍ପଷ୍ଟ କରୁଛି ଯେ ପାଉଲ ସରାସରି ଶିକ୍ଷା ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ଚୁକ୍ତିସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଲୋକମାନଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟଗୁଡ଼ିକ—ଏବଂ ଏହାର ଅର୍ଥ ମୁଁ ଏହିଟି କରୁଛି, ଅର୍ଥାତ୍ ପ୍ରେରିତ ସାକ୍ଷ୍ୟରେ ଥିବା ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଯାହାଙ୍କର ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ସାକ୍ଷ୍ୟ ମାନବଜାତି ସହିତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଚୁକ୍ତିର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖାରେ ଗୋଟିଏ ପଥଚିହ୍ନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ—ସେହି ବିଷୟକୁ ପାଉଲ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଛନ୍ତି। ପାଉଲ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ମେଲ୍କିସେଦେକ, ଯିଏ ସିନାୟରେ ଲେବୀୟ ପୁରୋହିତତ୍ୱ ସ୍ଥାପିତ ହେବାର ପୂର୍ବରୁ ବଞ୍ଚିଥିଲେ, ଏବଂ ତେଣୁ ଲେବୀୟ ପୁରୋହିତତ୍ୱ ଥିବାରୁ ଚାରିଶେ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ପୂର୍ବରୁ, ଲେବୀଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଦଶମାଂଶ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଲେବୀୟ ପୁରୋହିତତ୍ୱରେ ଥିବା ପାଇଁ, ତୁମକୁ ଏମିତି ଜଣେ ଲେବୀ ହେବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା, ଯିଏ ନିଜର ରକ୍ତସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବଂଶାବଳୀ ଲେବୀଠାରୁ ହୋଇଥିବାକୁ ପ୍ରମାଣ କରିପାରିବ। ମେଲ୍କିସେଦେକ ନିଜର ବଂଶାବଳୀ ଲେବୀର ରେଖାଠାରୁ ଥିବାକୁ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିପାରୁନଥିଲେ, କାରଣ ଲେବୀ ତେବେ ଏଯାବତ୍ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲେ।

ଆଦାମ ଓ ହବ୍ବାଙ୍କ ସହିତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିୟମକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ରେଖା ବାସ୍ତବରେ ଦୁଇଟି ନିୟମ ଅଟେ। ପ୍ରଥମଟି ଥିଲା ଏକ ସରଳ ପରୀକ୍ଷା ସହିତ ଜୀବନର ଏକ ନିୟମ। ପତନ ଓ ପରୀକ୍ଷାରେ ବିଫଳତା ପରେ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ନିୟମରେ ବସ୍ତ୍ର ପ୍ରଦାନ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ମେଷଶାବକର ରକ୍ତ ସମ୍ମିଳିତ ଥିଲା। ପରେ ଥିଲା ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ, ନୋହ ଓ ବେଦୀ-ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱିତ ମାନବଜାତି ସହିତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିୟମ। ତା’ପରେ ଥିଲା ଆଦିପୁସ୍ତକ ଏଗାର, ଯେଉଁଠାରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଏକ ଚୟିତ ଜନସମୂହ ସହିତ ନିୟମ, ଯେମାନେ ହିବ୍ରୁ ବୋଲି ଡାକାଯିବେ, ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସେହି ସମସ୍ତ କାହାଣୀରେ ବାଇବେଲର ପାତ୍ରମାନେ ନିୟମର ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ ଅଟନ୍ତି।

ଆଦିପୁସ୍ତକର ଏଗାରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଏକ ଚୟିତ ପ୍ରଜାଙ୍କ ସହିତ ଜୀବନର ଚୁକ୍ତିର ଆରମ୍ଭ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି; ଏବଂ ଏହା ସେହି ସ୍ଥାନରେ ହିଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ ନିମ୍ରୋଦ ମୃତ୍ୟୁର ଚୁକ୍ତିକୁ ସ୍ଥାପନ କରେ, ଯାହା ବେଦୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଅକଟା ଶିଳାଖଣ୍ଡ ଏବଂ ଗାରାବିହୀନ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଜାଲିଆତି ସ୍ୱରୂପ ଇଟ ଓ ଗାରା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା। ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ଆମକୁ ସୂଚନା ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ବେଦୀ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; ଏହିପରି, ନିମ୍ରୋଦଙ୍କ ଧର୍ମ, ଯାହା ଏକ ଜାଲିଆତି ଧର୍ମ, ସେହିପରି ଏକ ଜାଲିଆତି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଉତ୍ପତ୍ତି ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭାବେ ନିଷ୍କଷିତ ହେଉଥିବା ଶିକ୍ଷାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେଲା, ଏହା ଗୋଟିଏ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖାର ଆରମ୍ଭକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ନୋହଙ୍କ ଜଳପ୍ରଳୟ ଗୋଟିଏ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପୃଥକୀକରଣକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ନୋହ ଯେତେବେଳେ ନୌକାରୁ ବାହାରିଲେ, ସେତେବେଳେ ଉପାସନାର ଗୋଟିଏ ନୂତନ ପଦ୍ଧତି ହେବାକୁ ଥିଲା, ଏବଂ ଉପାସନାର ସେହି ପଦ୍ଧତି ସଦା ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀର ଉପାସକଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ଯେପରି କାଇନ ଓ ଆବେଲଙ୍କ ଇତିହାସରେ ପ୍ରତିପାଦିତ ହୋଇଛି। ଉତ୍ପତ୍ତି ଏକାଦଶ ଏକ ନୂତନ ଜଗତ, ଯାହାର ଆରମ୍ଭିକ ଇତିହାସ ଶେଷକାଳୀନ ଇତିହାସର ମୂଳଭିତ୍ତିଗତ କାହାଣୀରେ ପରିଣତ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶେଷଦିନର ଚୁକ୍ତିବଦ୍ଧ ଜନମାନେ ରବିବାର-ନିୟମ ସଙ୍କଟ ସମୟରେ ବାବିଲରୁ ଏକାଦଶ-ଘଣ୍ଟିଆ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କୁ ଡାକି ବାହାର କରନ୍ତି। ନିମ୍ରୋଦ ରବିବାର-ନିୟମ ସଙ୍କଟ ସମୟରେ ପାପର ମଣିଷ, ଏବଂ ଶେମ—ଯିଏ ଅବ୍ରାହାମ—ସେହି ଏକେଇ ସଙ୍କଟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମଣିଷ ଅଟନ୍ତି। ଉତ୍ପତ୍ତି ଏକାଦଶର ଛିତରିଯିବା ଓ ଭାଷାର ଭ୍ରମ ନୋହ ନୌକାରୁ ବାହାରିବା ପରେ ଶୀଘ୍ର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ବିଷୟ ହେଉଛି ଦୁଇଟି ଚୁକ୍ତି, ଏବଂ ଏହି କାହାଣୀ ତାହାର ଉପସଂହାରକୁ ସେତେବେଳେ ପହଞ୍ଚେ, ଯେତେବେଳେ ଅବ୍ରାହାମୀୟ ଚୁକ୍ତିର ତୃତୀୟ ପଦକ୍ଷେପ ବାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପ୍ରତିପାଦିତ ହୁଏ।

ଅଧ୍ୟାୟ ଏଗାରଟି ହେଉଛି ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ବଂଶର ଆଲ୍ଫା ଇତିହାସ, ଯାହା ଅଧ୍ୟାୟ ବାଇଶରେ ଓମେଗା ଇତିହାସକୁ ପହଞ୍ଚେ। ନିମ୍ରୋଦଙ୍କ ବାବେଲର ଆରମ୍ଭିକ କାହାଣୀ ଏବଂ ଇସାକଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବାର ଶେଷ କାହାଣୀ—ଉଭୟେ ମିଶି ମନୁଷ୍ୟଜାତି ଉପରେ ଅନ୍ତିମ ବିଚାରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏହି ରେଖା ନିମ୍ରୋଦଙ୍କ ଦୁର୍ଗରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଇସାକଙ୍କ ଉତ୍ସର୍ଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହି ରେଖା ଦୁଇଟି ପ୍ରତିକୂଳ ଉତ୍ସର୍ଗରେ ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚେ। ନିମ୍ରୋଦଙ୍କ ଉତ୍ସର୍ଗ ଉପରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ବିଚାର ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ବିଚାର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ନିମ୍ରୋଦ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଗାରର ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଅବ୍ରାହାମ ଅଧ୍ୟାୟ ବାଇଶର ଓମେଗା। ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳା ଅନୁଯାୟୀ, ଓମେଗା ସଦା କମ୍ ସେ କମ୍ ବାଇଶ ଗୁଣ ଅଧିକ ମହାନ; ଏବଂ ଭାଷାମାନଙ୍କୁ ଗୋଲମାଲ କରିବା ଓ ଜାତିମାନଙ୍କୁ ଦେଶେଦେଶେ ଛିତରାଇ ଦେବାରେ ଯେ ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା, ତାହାକୁ କ୍ରୁଶର ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଧିକ ଭାବେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା। ନିମ୍ରୋଦଙ୍କ ଦୁର୍ଗ 9/11ର ଟ୍ୱିନ୍ ଟାୱର୍ସକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଏବଂ ଇସାକଙ୍କ ଉତ୍ସର୍ଗ ରବିବାର ନିୟମକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ନିର୍ବାଚିତ ଜନଙ୍କ ସହିତ ହୋଇଥିବା ଚୁକ୍ତିର ରେଖା ଏଗାର ସଂଖ୍ୟାର ପ୍ରତୀକରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏବଂ ବାଇଶର ପ୍ରତୀକରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ନିମ୍ରୋଦଙ୍କ ଆଲଫା ଇତିହାସରେ ଏବଂ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ଓମେଗା ଇତିହାସରେ ଏହି ରେଖା ଅନୁଗ୍ରହର ସମୟାବଧିର ସମାପ୍ତିବେଳେ ଶେଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ନିମ୍ରୋଦ ଓ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ଏହି ନିଜସ୍ୱ ଇତିହାସ ବାଇବେଲର ପ୍ରଥମ ପୁସ୍ତକରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ଏହା ନୋହଙ୍କ ବନ୍ୟାର ସମ୍ପ୍ରତିକ ଧ୍ୱଂସରୁ ଅବଶିଷ୍ଟ ଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର କରିବାର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ବାଇବେଲର ପ୍ରଥମ ପୁସ୍ତକରେ, ଦୁଇ ଚୁକ୍ତିର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀକୁ ପ୍ରଦାନ କରେ, ଯେମାନେ ଏଗାରରୁ ବାଇଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଅଧ୍ୟାୟ-ରେଖାରେ ଅନୁଗ୍ରହର ସମୟାବଧିର ସମାପ୍ତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।

ଉତ୍ପତ୍ତି 11–22 ର ଆଲ୍ଫାରେ ଯେପରି ନିମ୍ରୋଦ୍‌କୁ ଅନ୍ୟାୟୀ ଓ ଅଶୁଚି ଭାବେ, ଏବଂ ଆବ୍ରାହାମଙ୍କୁ ଧର୍ମୀ ଓ ପବିତ୍ର ଭାବେ ପରିଚିତ କରାଯାଇଛି, ସେପରିହି ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ 22:11 ର ଓମେଗାରେ ମଧ୍ୟ ତାହା ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି। ପରୀକ୍ଷାକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ, ପଦ 10 ରେ ଏହି ପୁସ୍ତକର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଦ୍ରାବଦ୍ଧ ନ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଘୋଷଣା କରାଯାଏ। ପରୀକ୍ଷାକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବାର ଠିକ୍ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପଦରେ, ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟରେ ଏମିତି ଏକ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ରହିବାକୁ ଥାଏ, ଯାହାର ମୁଦ୍ରା ଖୋଲାଯିବାକୁ ଅଛି। ଏକାଦଶ ପଦର ଦୁଇ ପଦ ପରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସେହି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ମୁଦ୍ରା ଖୋଲିବା ପାଇଁ ଚାବି ଯୋଗାଇଦିଅନ୍ତି।

ବାଇବେଲର ସମଗ୍ର ଗ୍ରନ୍ଥରେ ଅଧ୍ୟାୟ ବାଇଶଟି ହେଉଛି ଓମେଗା ଅଧ୍ୟାୟ; ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟରେ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ଉଦ୍ଘାଟିତ କରିବାର ଚାବି ହେଉଛି ସେହି ମୂଳ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ, ଯାହାକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲେ। ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ ହେଉଛି ଇବ୍ରୀୟ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର, ଏବଂ ଅଧ୍ୟାୟ ବାଇଶଟି ହେଉଛି ଶେଷଟି। ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟର ନବମରୁ ଏକାଦଶ ପଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯୋହନ ନିଜ ପରିଚୟ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଆଲଫା ଓ ଓମେଗା ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରିଛନ୍ତି।

ଏଗାରୋତମ ପଦରେ ଯୋହନ ପାତ୍ମୋସ୍‌ରେ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବାରୋତମ ପଦରେ ସେ ପଛକୁ ଫେରନ୍ତି, ଏବଂ ସେଥିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ୯/୧୧ ପଦମାନଙ୍କରେ ଆମେ ଯୋହନଙ୍କର ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ପାଉଁ, ଯାହା ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା ବୋଲି ପରିଚିହ୍ନିତ କରେ—ଏକ ବିଷୟ, ଯାହାକି ଯୀଶୁ ସ୍ୱୟଂ ୮ମ ପଦରେ ନିଜ ବିଷୟରେ ପୂର୍ବରୁ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ:

ଆଠମ ପଦରେ, ଯୋହନ ଯାହା ସେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ନିଜ ବିଷୟରେ କହୁଥିବା ଶୁଣିଥିଲେ, ତାହା ଲେଖୁଛନ୍ତି। ନଅରୁ ଏଗାର ପଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯୋହନ ନିଜ ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି। ଏହା ପ୍ରଥମ ଏଗାର ପଦରେ ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା ବୋଲି ପରିଚୟ କରାନ୍ତି। ନଅରୁ ଏଗାର ପଦ ନିଜେ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଚିନ୍ତା-ଏକକକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସମଗ୍ର ଅଧ୍ୟାୟ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ପଦଗୁଡ଼ିକରେ ଯୋହନ ନିଜ ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଚାରିରୁ ଆଠ ପଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୋହନ ଦେବତ୍ୱର ପକ୍ଷରୁ ତାହାଙ୍କ କଲିସିୟାମାନଙ୍କ ପାଇଁ କହୁଛନ୍ତି। ଚାରି ପଦରୁ ଏକ ଚିନ୍ତା-ଏକକ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯାହା ଆଠ ପଦରେ ଶେଷ ହୁଏ। ଏହାକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆରମ୍ଭିକ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ—ଯିଏ ଥିଲେ, ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆସିବାକୁ ଅଛନ୍ତି—ଏହି ପରିଚୟ ଚାରି ପଦରେ ଦିଆଯାଇଛି ଏବଂ ପୁନର୍ବାର ଆଠ ପଦରେ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି।

ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ତିନୋଟି ପଦରେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ପରୀକ୍ଷାକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ମୋହର ଖୋଲାଯାଏ; କାରଣ ତୃତୀୟ ପଦରେ କୁହାଯାଇଛି, “ସମୟ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଅଟେ।” “ସମୟ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଅଟେ” ବାକ୍ୟଟି ବାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଦଶମ ପଦରେ ଥିବା ସେହି ଅବିକଳ ବକ୍ତବ୍ୟ, ଯେଉଁଥିରେ କୁହାଯାଇଛି, “ଏହି ପୁସ୍ତକର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ମୋହର କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; କାରଣ ସମୟ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଅଟେ।” ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ମୋହର ଖୋଲାଯାଏ, ସେହି ହେଉଛି ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶନ।

ଚତୁର୍ଥ ପଦ୍ୟରୁ ମୁଦ୍ରାଖୋଲା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ ପଦ୍ୟ ଯୋହନଙ୍କ ଏହି ସାକ୍ଷ୍ୟବାକ୍ୟରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ—“ମୁଁ ଯୋହନ”; ପରେ ଅଷ୍ଟମ ପଦ୍ୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସ୍ୱୟଂ ନିଜକୁ ପରିଚିତ କରାନ୍ତି। ଏହି ପାଞ୍ଚ ପଦ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଅଂଶରେ ଏକ ମାନବୀୟ ସାକ୍ଷୀ, ଏବଂ ଶେଷରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସାକ୍ଷୀ ରହିଛି। ଚତୁର୍ଥ ପଦ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପିତାଙ୍କୁ ସେହି ଜଣଙ୍କ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯିଏ “ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯିଏ ଥିଲେ, ଏବଂ ଯିଏ ଆସିବାକୁ ଅଛନ୍ତି।” ଅଷ୍ଟମ ପଦ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ସେହି ଜଣଙ୍କ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯିଏ “ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯିଏ ଥିଲେ, ଏବଂ ଯିଏ ଆସିବାକୁ ଅଛନ୍ତି।”

ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟକୁ ଅନାବୃତ କରିବାର କୁଞ୍ଜି ହେଉଛି ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗାର ସିଦ୍ଧାନ୍ତ। ପ୍ରଥମ ଏବଂ ଶେଷ ଭାବରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବର୍ତ୍ତମାନରେ ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ୟମାନ, ଯଦ୍ୟପି ସେ ଅତୀତରେ ଥିଲେ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତରେ ମଧ୍ୟ ରହିବେ। ଯୀଶୁ ଏବଂ ପିତା—ଉଭୟେ ସେହି ଦେବତା ଯିଏ ଥିଲେ, ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆସିବାକୁ ଅଛନ୍ତି—ଏହି ସତ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗା ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାର ଆଉ ଗୋଟିଏ ରୂପ। ସେ ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗା, ପ୍ରଥମ ଏବଂ ଶେଷ, ଆରମ୍ଭ ଏବଂ ଅନ୍ତ; ଏବଂ ସେ ଆରମ୍ଭରେ ଥିଲେ ଏବଂ ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ରହିବେ। କାଇସରିଆ ଫିଲିପ୍ପୀରେ କଲିସିଆକୁ ଯେ “କୁଞ୍ଜିଗୁଡ଼ିକ” ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେହିଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଯିଶାୟ 22:22 ରେ ଏଲିୟାକୀମଙ୍କର କାନ୍ଧ ଉପରେ ରଖାଯାଇଥିବା ସେହି “କୁଞ୍ଜି” ଅଟେ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକର ଆଲ୍ଫା ହେଉଛି ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ ଏବଂ ଓମେଗା ହେଉଛି ବାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ; ତେଣୁ ଆମେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ସମଗ୍ର ଇବ୍ରୀୟ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାକୁ ଦେଖୁଛୁ। ତେରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ବିଦ୍ରୋହକୁ, ଏବଂ ତାହା ପରେ ସମଗ୍ର ଜଗତର ବିଦ୍ରୋହକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗା ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ ଏବଂ ବାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସେହି ଏକେଇ ସତ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଅନାବରଣ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧରେ। ପ୍ରଥମ, ତେରୋତମ, ଏବଂ ବାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ—ଏହି ତିନିଟି ମିଶି ସେହି ତିନିଟି ଇବ୍ରୀୟ ଅକ୍ଷରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ଏକତ୍ର ହୋଇ “ସତ୍ୟ” ଶବ୍ଦ ଗଠନ କରେ।

ମାଥିଉଙ୍କ ତେଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯୀଶୁ ଫରିଶୀମାନଙ୍କ ଓ ସଦୂକୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆଠଟି ଧିକ୍କାର ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି। ବାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ପଦରେ ବାଦବିବାଦପ୍ରିୟ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ସହ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ସମ୍ବାଦ ଦାଉଦଙ୍କ ଏକ ଗୁଢ଼ ପ୍ରଶ୍ନରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଏମିତି ଗୁଢ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ଯାହାକି ଆପଣ ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗାର ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ବୁଝିଲେ ମାତ୍ର ସମାଧାନ କରିପାରିବେ।

ବାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଉପସମାହାର ଚୁକ୍ତିମୂଳକ ଇତିହାସର ଏକ ମାଇଲସ୍ତମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ଯିରେମିୟା ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟର ଏହି ପଥରେଖାକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରନ୍ତି:

ଯିରେମିୟାଙ୍କୁ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା ନ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଥିଲା, କାରଣ ସେମାନେ ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥିତିକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ ଯେଉଁଠାରୁ ଆଉ ଫେରିବା ସମ୍ଭବ ନଥିଲା; ଏହିପରି ସ୍ଥିତି ବାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷଭାଗରେ ବିତର୍କପ୍ରିୟ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ମୋଶାଙ୍କୁ (ଏକ ଚୁକ୍ତିର ଲୋକ) ଚୟିତ ଚୁକ୍ତିବଦ୍ଧ ଜନମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବା ସମ୍ପର୍କରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତି ସମ୍ମୁଖୀନ କରାଯାଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ ମୋଶା ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟସ୍ଥତା କରିଥିଲେ। ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଯିରେମିୟାଙ୍କୁ ସେହି ଏକେଇ ଚୁକ୍ତିବଦ୍ଧ ଜନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା ନ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଶିଲୋହର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସକୁ, ଏକ ପଦ୍ୟରେ ବ୍ୟକ୍ତ ହୋଇଥିବାପରି, ସେମାନଙ୍କର ପାପ ଯେତେବେଳେ ଅପରିତ୍ରାଣୀୟ ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚେ, ସେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱର ଏକ ଚୟିତ ଚୁକ୍ତିବଦ୍ଧ ଜନମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି ବୋଲି ଧାଡ଼ି ଉପରେ ଧାଡ଼ି ପ୍ରମାଣରୂପେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି।

ଚୁକ୍ତିର ଇତିହାସରେ ଯେ ସ୍ଥାନରେ ଈଶ୍ୱର ନିଜ ଚୁକ୍ତି-ସମ୍ପର୍କର ଅନ୍ତ କରନ୍ତି, ସେଥି ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପଥଚିହ୍ନ। ଯିହୋଶୂୟ ଓ କାଲେବଙ୍କ ବୃତ୍ତାନ୍ତର ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ, ଯାହା ଦଶମ ପରୀକ୍ଷାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲା, ତାହା ଏହାର ଆଉ ଏକ ଉଦାହରଣ। କିଛି ଅଧ୍ୟାୟ ପରେ ଯିରିମିୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା ନ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି।

ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଶିଲୋଆହ୍‌ର ପ୍ରତୀକତ୍ୱଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ରବିବାର ନିୟମ ସମୟରେ ଲାଓଦିକିୟମାନଙ୍କୁ ମୁଖରୁ ବାହାର କରିଦେବା ବିଷୟଟି ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ସେ ନିକଟ ଭବିଷ୍ୟତରେ ସେ କ’ଣ “କରିବେ” ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରୁଛନ୍ତି।

ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ପ୍ରାର୍ଥନା ନ କରିବାକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଜ୍ଞାଟି ସେହି ଭୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଅଟେ, ଯାହା ରବିବାରୀୟ ଆଇନ ପରେ ଆସୁଥିବା ସଙ୍କଟକାଳରେ ଲାଓଦିକୀୟମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରାନ୍ତ କରିବ। ସେମାନେ ଯେ ଭୟ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ତାହା ସେମାନଙ୍କର ଚୁକ୍ତିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିବା ଇତିହାସର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ ଅଛି।

ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥୀମାନଙ୍କର ପୁନରୁତ୍ଥାନ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ 11:11 ରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି; ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଅନ୍ତିମ ସମାଗମ ଯିଶାୟା 11:11 ରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି; ଏବଂ ନାଗ, ପଶୁ ଓ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କର ବାହ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀ ଦାନିଏଲ 11:11 ରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି; ଆଉ ତୃଣସଦୃଶମାନଙ୍କ ଉପରେ ରବିବାର-ନିୟମର ନ୍ୟାୟ ଯିହିଜ୍କେଲ 11:11 ରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି ଏବଂ ଯେ ଦଣ୍ଡ ଓ ଭୟ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆସେ, ତାହା ଯିରିମିୟ 11:11 ରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି।

ଏହି ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା ନ କରିବାର ଆଜ୍ଞା ମାଥିଉ ଅଧ୍ୟାୟ ବାଇଶର ଶେଷ ପଦଗୁଡ଼ିକରେ ଥିବା ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ଅଟେ, ଏବଂ ଅଧ୍ୟାୟ ତେଇଶ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ଉପରେ ଆଠଟି ହାୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ଅଧ୍ୟାୟ ତେଇଶ କିମ୍ବା 22 ଅକ୍ଟୋବର, 1844, କିମ୍ବା ରବିବାର ଆଇନ ଅଟେ। ସେହି ଦୁଇଟି ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ବିବାହର ଏକ ପୂରଣତା, ଏବଂ ବିବାହ ହେଉଛି ଜଣେ କନ୍ୟା ଓ ଜଣେ ପତିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଏକ ଦେହ ହୁଅନ୍ତି। ବିବାହର ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ମିଳନ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, କିମ୍ବା “at-one-ment” କୁ। ମନୁଷ୍ୟକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିରେ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନକୁ ପୁରୁଷଙ୍କ ଠାରୁ ତେଇଶଟି କ୍ରୋମୋଜୋମ ଏବଂ ନାରୀଙ୍କ ଠାରୁ ତେଇଶଟି କ୍ରୋମୋଜୋମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଛି। ସେମାନଙ୍କର ମୋଟ ଛଅଚାଳିଶଟି କ୍ରୋମୋଜୋମ ମିଶି ମନ୍ଦିରକୁ ଗଠନ କରେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ମନ୍ଦିର, କାରଣ ତୁମେ କି ଜାଣ ନାହାଁ ଯେ ତୁମେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମନ୍ଦିର?

ଯେତେବେଳେ ଦୁଇଜଣ ଏକ ହୁଅନ୍ତି, ସେହି ବିବାହର ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମାପ୍ତି ହେଉଛି ତେଇଶ ଓ ତେଇଶ—ଏମିତି ଦୁଇଟି ମନ୍ଦିରର ସଂଯୋଗ, ଯାହା ମିଶି ଛଅଚାଳିଶିର ଏକ ମନ୍ଦିର ଗଠନ କରେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି ସେଇ ଜଣେ, ଯିଏ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ନିଜ ପୁରୁଷ ମନ୍ଦିର ସହିତ ଯୋଗ ହେବା ପାଇଁ ନିଜ ଚର୍ଚ୍ଚକୁ ନାରୀ ମନ୍ଦିର ଭାବେ ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି। ସେହି ସଂଯୋଗ ଘଟେ, ଯେତେବେଳେ ମାନବୀୟ ମନ୍ଦିରଟି ଦେବଙ୍କ ମନ୍ଦିରର ମହାପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦୈବୀ ସ୍ୱରୂପ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୁଏ। “ତେଇଶ” ହେଉଛି ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶି ହଜାରଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନର ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ତେଇଶ ଶହ ବର୍ଷର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ଶେଷରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ମାଥିଉ ତେଇଶ ହେଉଛି ଲାଓଡିକିଆନ ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଘୋଷଣା, ଯେଉଁମାନେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶି ହଜାରଙ୍କର ଏକ ଜାଲିଆତ ଅନୁକୃତି ଅଟନ୍ତି।

ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର ହେଉଛନ୍ତି ସାତର ମଧ୍ୟରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ଅଷ୍ଟମ, ଏବଂ ସେମାନେ ସେହିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅଷ୍ଟମ ଦିନରେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି; ସେମାନେ ନୋହଙ୍କ ନୌକାରେ ଥିବା ଆଠ ଜଣ ପ୍ରାଣ, ସେଥଙ୍କ ଆଠ ଜଣ ବଂଶଧର, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଲଳାଟ ଉପରେ ଥିବା ମୁଦ୍ରାର ପୂର୍ବଛାୟା ହେଉଛି ସୁନ୍ନତ, ଯାହା ଅଷ୍ଟମ ଦିନରେ କରାଯାଉଥିଲା। ସେମାନେ ସେହି ଯାଜକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଷ୍ଟମ ଦିନରେ ସେବା ପାଇଁ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ତେଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ ଉପରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ଆଠଟି ହାୟ, ନକଲି ଅଷ୍ଟମଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ଘୋଷଣା ଅଟେ।

ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ହାୟର ଘୋଷଣା ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ବାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ପଦରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ହୋଇଥାଏ। ବାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆଦିପୁସ୍ତକର ବାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସହିତ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି, କାରଣ ପୁରାତନ ନିୟମର ପ୍ରଥମ ପୁସ୍ତକ ନୂତନ ନିୟମର ପ୍ରଥମ ପୁସ୍ତକର ପ୍ରତିରୂପ ଅଟେ। ମାଥିଉ ଏଗାରରୁ ବାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ଧାରାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ଯାହା ବାରୋଟି ଅଧ୍ୟାୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ସେହି ବାରୋଟି ଅଧ୍ୟାୟର ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟ ହେଉଛି ଷୋଳତମ ଅଧ୍ୟାୟ, ଯେଉଁଠାରେ ସୀମୋନ ବର୍ଯୋନାଙ୍କର ନାମ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରି ପିତର ରଖାଯାଇଥିଲା।

ମାଥିଉ ଏଗାରରୁ ବାଇଶ ଅଧ୍ୟାୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋଟ ୪୫୯ଟି ପଦ ଅଛି। ମଧ୍ୟସ୍ଥ ପଦ ହେଉଛି ଷୋଳ ଅଧ୍ୟାୟର ସତରହ ପଦ, କିନ୍ତୁ ସେହି ପଦଟିକୁ ଅଠର ଓ ଉଣେଇଶ ପଦରୁ ପୃଥକ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ, କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକ ଏକେଇ ବକ୍ତବ୍ୟ।

ଏଗାରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟରୁ ବାଇଶୋତମ ଅଧ୍ୟାୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଠିକ୍ କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଧର୍ମ ପାଇଁ ମୂଳଭୂତ ନିୟମର ଉକ୍ତି ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି। ସେହି ଉକ୍ତିରେ ସୀମୋନଙ୍କ ନାମ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇ ପିତର କରାଯାଏ, ଯାହା; ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ଇଂରାଜୀ ଭାଷାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅକ୍ଷରର ସଂଖ୍ୟାତ୍ମକ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରୟୋଗ କରନ୍ତି; ଯେପରି “a” ହେଉଛି ଏକ, ଏବଂ “z” ହେଉଛି ଛବ୍ବିଶ—ତେବେ ଆପଣ ଦେଖିବେ “p” ହେଉଛି 16, “e” ହେଉଛି 5, ଏବଂ “t” ହେଉଛି 20, ଏବଂ ଆଉ ଏକ “e” ହେଉଛି 5 ଓ “r” ହେଉଛି 18। ଯେତେବେଳେ ଆପଣ 16 X 5 X 20 X 5 X 18 କୁ ଗୁଣ କରନ୍ତି, ତାହାର ଫଳ 144,000 ହୁଏ, ଏବଂ ପିତରଙ୍କ ନାମ ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଉଲ୍ଲେଖ, ଯାହା ନିୟମ-ସମ୍ପର୍କର ଏକ ପ୍ରତୀକ, ଅଧ୍ୟାୟ 16 ପଦ 18 ରେ ମିଳେ, ଏବଂ ପିତର ନାମର ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର 16 ସଂଖ୍ୟା ଓ ଶେଷ ଅକ୍ଷର 18 ସଂଖ୍ୟା। ଏସବୁ କିଛି ସେହି ବାରୋଟି ଅଧ୍ୟାୟର କେନ୍ଦ୍ରରେ ଅଛି, ଯାହା ଏଗାରର ପ୍ରତୀକ ସହ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ବାଇଶର ପ୍ରତୀକ ସହ ସମାପ୍ତ ହୁଏ।

ସେହି ରେଖା ଆଦିପୁସ୍ତକର ଏକାଦଶରୁ ବାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ମିଳେ, ଏବଂ ସେହି ରେଖାରେ 305ଟି ପଦ ଅଛି, ଯାହା ଏହି ରେଖାର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ଭାବେ ସପ୍ତଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଓ ଏକାଦଶ ପଦକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ପୁରାତନ ନିୟମର ପ୍ରଥମ ପୁସ୍ତକର ଏହି ବାରୋଟି ଅଧ୍ୟାୟର ରେଖା ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ସହିତ ହୋଇଥିବା ଚୁକ୍ତିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଏବଂ ନୂତନ ନିୟମର ପ୍ରଥମ ପୁସ୍ତକର ସେହି ଅଧ୍ୟାୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଓମେଗା ରେଖା ସହିତ ସାକ୍ଷାତ କରୁଥିବା ଆଲଫା ରେଖାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ମାଥିଉରେ ଥିବା ଓମେଗାର ରେଖାର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ହେଉଛି ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ଚୁକ୍ତିସମ୍ପର୍କର ଉଚ୍ଚତମ ବିନ୍ଦୁ, ଯେମାନେ ରବିବାର ନିୟମ ସମୟରେ ଉତ୍ତୋଳିତ ହୋଇଥିବା ଚୁକ୍ତିର ଚିହ୍ନ। ଆଦିପୁସ୍ତକର ରେଖାର କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ପଦ କେବଳ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ପଦକୁ ନୁହେଁ, ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ସହିତ ତ୍ରିଗୁଣ ଚୁକ୍ତିର ଦ୍ୱିତୀୟ କିମ୍ବା ମଧ୍ୟସ୍ଥ ପଦକ୍ଷେପକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଏବଂ ସେହିପରି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଚୁକ୍ତିର ଚିହ୍ନକୁ ମଧ୍ୟ।

ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଏହି ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ରସର କରିବୁ।