ମାଥିଉଙ୍କ ପୁସ୍ତକରେ ପଞ୍ଚମ ମେସିଆନିକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ହେଉଛି ନିରାଶା ଓ ମୃତ୍ୟୁର ପଥଚିହ୍ନ। ଜୁଲାଇ 18, 2020 ରେ, ନାଶଭିଲ୍ର ବିନାଶ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଏଲିୟାହ ଓ ମୋଶାଙ୍କୁ ବଧ କଲା।
ପଞ୍ଚମ ମେସିଆନିକ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ହେଉଛି ୧୮ ଜୁଲାଇ, ୨୦୨୦ର ନିରାଶା।
ତାହାବେଳେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ଯିରେମିୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହିଥିବା ଏହି ବାକ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଯେପରି କୁହାଯାଇଛି, ରାମାରେ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା, ବିଳାପ, କାନ୍ଦନ, ଓ ଗଭୀର ଶୋକ; ରାହେଲ ନିଜ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପାଇଁ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ଏବଂ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ଆଉ ନାହାନ୍ତି। ମାଥିଉ 2:17, 18.
ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ
ଏହିପରି ସଦାପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି: ରାମାହରେ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା, ବିଳାପ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କ୍ରନ୍ଦନ; ରାହେଲ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପାଇଁ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ଏବଂ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ରହିଲେ ନାହିଁ। ଯିରିମିୟ 31:15।
ମୋଶା ଓ ଏଲିୟା ସୋଦୋମ ଓ ମିଶରର ରାସ୍ତାମାନଙ୍କରେ ବଧ ହେଉଛନ୍ତି। ପୁରାତନ ନିୟମର ଶେଷ ଉକ୍ତି ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ ଯେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ମହାନ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଏଲିୟା ଆସିବେ। ସେହି ଭୟଙ୍କର ଦିନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଯେତେବେଳେ ଡାନିଏଲ ବାରରେ ମିଖାଏଲ ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ବାଇଶରେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି ଯେ, “ଯିଏ ନ୍ୟାୟୀ ଓ ଯିଏ ଅନ୍ୟାୟୀ” ସେମାନେ ଅନନ୍ତକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବେ।
ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ମିଖାଏଲ, ତୁମ ଜନମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ସେହି ମହାନ ଅଧିପତି, ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବେ; ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ଏମିତି ସଙ୍କଟର କାଳ ଆସିବ, ଯେପରି କୌଣସି ଜାତି ଥିବାଦିନରୁ ସେହି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବେ ହୋଇନଥିଲା; ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ତୁମ ଜନମାନେ, ଅର୍ଥାତ୍ ପୁସ୍ତକରେ ଲେଖାଯାଇଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ, ଉଦ୍ଧାର ପାଇବେ। ଦାନିଏଲ 12:1.
ଯେଉଁ ଅନ୍ୟାୟୀ, ସେ ଏପରି ଅନ୍ୟାୟୀ ହିଁ ରହୁ; ଏବଂ ଯେଉଁ ଅଶୁଚି, ସେ ଏପରି ଅଶୁଚି ହିଁ ରହୁ; ଏବଂ ଯେଉଁ ଧର୍ମିକ, ସେ ଏପରି ଧର୍ମିକ ହିଁ ରହୁ; ଏବଂ ଯେଉଁ ପବିତ୍ର, ସେ ଏପରି ପବିତ୍ର ହିଁ ରହୁ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 22:11।
ଅନୁଗ୍ରହର ସମୟ ସମାପ୍ତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଏଲିୟାଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଏଗାରୋ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଅନୁଗ୍ରହର ସମୟ ସମାପ୍ତ ହେବାର ଠିକ ପୂର୍ବରୁ ସେ ହତ୍ୟା ହୋଇ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହୋଇ ଅନୁଗ୍ରହର ସମୟ ସମାପ୍ତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି; ସେଠାରେ ପରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଘଟେ—ଧର୍ମୀମାନଙ୍କର ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କର।
ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଧୂଳିରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ଅନେକେ ଜାଗ୍ରତ ହେବେ; କେହି ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ପାଇଁ, ଆଉ କେହି ଲଜ୍ଜା ଓ ଅନନ୍ତ ଘୃଣା ପାଇଁ। ଦାନିଏଲ 12:2।
ସେହି ବିଶେଷ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ପରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ଘଟେ, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମୀୟ ମୃତମାନେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହୋନ୍ତି, ଏବଂ ତାହାପରେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସନ୍ତମାନେ ନଷ୍ଟପ୍ରାପ୍ତମାନଙ୍କୁ ବିଚାର କରନ୍ତି। ସେହି ଏକ ହଜାର ବର୍ଷର ଶେଷରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ତୃତୀୟ ଆଗମନ ଘଟେ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପୁନରୁତ୍ଥାନମାନଙ୍କର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ପାପାଲ ପଶୁର ପୁନରୁତ୍ଥାନ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ବାକ୍ୟର ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଷୟ ଅଟେ। ୧୮ ଜୁଲାଇ, ୨୦୨୦ ରେ, ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ଲାଓଡିସିୟ ଆନ୍ଦୋଳନ ୧୮୪୪ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟ-ପ୍ରୟୋଗକୁ ନିଷିଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିଦ୍ରୋହ କରି ଆତ୍ମହତ୍ୟା କଲା।
ତାହା ପରେ ରାମାରେ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା, ଯାହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଅହଂକାର ଓ ଆତ୍ମୋନ୍ନତି। ରାହେଲ, ଯାହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଜଣେ ଭଲ ଯାତ୍ରୀ, ଶୋକାକୁଳ ଅଛନ୍ତି, କାରଣ ମୋଶା ଓ ଏଲିୟା ନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଯେ, ସେମାନେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ସାନ୍ତ୍ୱନା ନାହିଁ, ଏବଂ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାହିଁ ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତା, ଯିଏ ୨୦୨୩ ମସିହାର ଜୁଲାଇରେ ପ୍ରାନ୍ତରରେ ସେହି ସ୍ୱର ଆରମ୍ଭ ହେବାବେଳେ ପଠାଯିବେ।
ଏହି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଅନୁଗ୍ରହର ସମୟ ଶେଷ ହେବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ଘଟେ; ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅନୁସାରେ, ଅନୁଗ୍ରହର ସମୟ ଶେଷ ହେବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ଯିଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ମୁଦ୍ରାମୁକ୍ତ କରାଯାଏ। ସେହି ମୁଦ୍ରାମୁକ୍ତିହିଁ ମୋଶା ଓ ଏଲିୟାଙ୍କୁ ପୁନରୁତ୍ଥିତ କରେ, ଯେମାନେ ରାହେଲ ମଧ୍ୟ—ସେହି ଭଲ ପର୍ଯ୍ୟାଟକା, ଯିଏ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପାଇଁ କାନ୍ଦୁଥିଲେ ଓ ଶୋକ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇପାରୁନଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେହି ସନ୍ତାନମାନେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଶୋକ ଆନନ୍ଦରେ ପରିଣତ ହୁଏ।
ଏବଂ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, “ଏହି ପୁସ୍ତକର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କରିବ ନାହିଁ; କାରଣ ସମୟ ସନ୍ନିକଟ ଅଟେ।” ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 22:10.
ମୋଶା ଓ ଏଲୀୟା ସୋଦୋମ ଓ ମିଶରର ରାସ୍ତାରେ ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ଏବଂ ଯେପରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସହିତ ହୋଇଥିଲା, ସେହିପରି 2023 ମସିହାର ଜୁଲାଇ ମାସରେ ସମାବେଶ ଆରମ୍ଭ ହେବାବେଳେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କୁ ମିଶରରୁ ଡାକି ବାହାର କରାଯିବ।
ଷଷ୍ଠ ମେସିଆନିକ ପଥଚିହ୍ନ ହେଉଛି 2023 ମସିହାର ଜୁଲାଇ ମାସରେ ମିଶରରୁ ଡାକି ବାହାର କରିବା।
ହେରୋଦଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସେଠାରେ ରହିଲେ; ଯେପରି ପ୍ରଭୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦର୍ଶୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହିଥିବା ଏହି କଥା ପୂରଣ ହେଉ, “ମୁଁ ମୋର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମିଶରରୁ ଡାକିଲି।” ମାଥିଉ 2:15।
ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ
ଯେତେବେଳେ ଇସ୍ରାଏଲ ଶିଶୁ ଥିଲା, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ତାହାକୁ ପ୍ରେମ କଲି, ଏବଂ ମିଶରରୁ ମୋର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଡାକି ଆଣିଲି। ହୋଶେୟ 11:1।
ମିଶରୀୟ ରାସ୍ତାରେ ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ିଥିବାବେଳେ, ଜଙ୍ଗଲରୁ ଆସୁଥିବା ଏକ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସ୍ୱର ଇଜିକିଏଲଙ୍କର ମୃତ ଅସ୍ଥିମାନଙ୍କ ଉପତ୍ୟକାକୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରେ। ସେହି ସ୍ୱର 2023 ମସିହାର ଜୁଲାଇ ମାସରେ ଶୁଣିବାକୁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତିନି ଦିନ ଓ ଅର୍ଧ ପରେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଆସିଥିବା ଜୀବନର ଆତ୍ମା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ନିଜ ପାଦରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ; ଏବଂ ଯେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଭୟ ପଡ଼ିଲା। ଏବଂ ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଏକ ମହାନ ସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ କହୁଥିଲା, “ଏଠାକୁ ଉପରକୁ ଆସ।” ତେଣୁ ସେମାନେ ଏକ ମେଘରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କଲେ; ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 11:11, 12.
ଇଶ୍ୱର ନିଜ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମିଶରରୁ ଡାକି ବାହାର କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ମୋଶାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମିଶରରୁ ଡାକି ବାହାର କରିଥିଲେ; କାରଣ ମୋଶା ଆଲ୍ଫା ଭାବେ ଏବଂ ଯୀଶୁ ଓମେଗା ଭାବେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ଅନୁଭବକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ମୋଶା ଏବଂ ମେଷଶାବକଙ୍କ ଗୀତ ଗାନ୍ତି। ସେହି ଗୀତରେ ମିଶରରୁ ଡାକି ବାହାର କରାଯିବାର ଆହ୍ୱାନ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଅଟେ। ଯିହିଜ୍କେଲରେ ଦୁଇଟି ପଦକ୍ରମର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ଆଦମଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିରେ ଥିବା ଦୁଇଟି ପଦକ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବଛାୟାରୂପେ ଦର୍ଶିତ ହୋଇଥିଲା। ପ୍ରଥମେ ଦେହ ଗଠିତ ହୁଏ, ଏବଂ ପରେ ଜୀବନର ଶ୍ୱାସ ସେହି ଦେହରେ ଫୁଙ୍କାଯାଏ, ତାପରେ ସେ ଜୀବନ୍ତ ହୁଏ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଏଗାରରେ ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ରମ ହେଉଛି ବଧ ହୋଇଥିବାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାର ପ୍ରବେଶ, ଏବଂ ତାହାପରେ ସେମାନେ ନିଜ ପାଦରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ସେନା ଅଟନ୍ତି। ଏଗାର ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯାହା ଆତ୍ମାକୁ ବହନ କରେ, ତାହା ଯିହିଜ୍କେଲଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ଅରଣ୍ୟର ସ୍ୱର ହେଉଛି ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ସହିତ ଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସନ୍ଦେଶ।
ମଥିଙ୍କ ପୁସ୍ତକରେ ଥିବା ସେହି ବାରୋଟି ଅଧ୍ୟାୟ, ଆଦିପୁସ୍ତକର ବାରୋଟି ଅଧ୍ୟାୟଙ୍କ ପାଇଁ ଓମେଗା ସ୍ୱରୂପ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ଚୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। ସେହି ପୁରୁଷମାନେ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କର ମାନବତା ସହ ଏକତ୍ରିତ ଦିବ୍ୟତାର ସମ୍ପର୍କରେ ଅନନ୍ତକାଳ ପାଇଁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଏକାଦଶ-ଘଣ୍ଟିଆ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ସ୍ୱରୂପ ହୋଇଯାନ୍ତି।
“ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ପାପ, ଧର୍ମିକତା ଓ ବିଚାର ବିଷୟରେ ସଂସାରକୁ ଦୋଷୀ ପ୍ରମାଣ କରିବା। ସତ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିବାମାନେ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରୀକୃତ ହୋଇ, ଉଚ୍ଚ ଓ ପବିତ୍ର ସିଦ୍ଧାନ୍ତମାନଙ୍କ ଅନୁସାରେ ଆଚରଣ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚ ଓ ମହିମାମୟ ଅର୍ଥରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନକାରୀମାନଙ୍କ ଓ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ପାଦତଳରେ ଦଳିଦେଉଥିବାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପୃଥକ୍କରଣର ରେଖାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ମାଧ୍ୟମରେ ମାତ୍ର ସଂସାରକୁ ସତର୍କ କରାଯାଇପାରେ। ଆତ୍ମାଙ୍କର ପବିତ୍ରୀକରଣ, ଯେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମୋହର ଅଛି, ସେମାନଙ୍କ ଓ ଯେମାନେ ଏକ ଜାଲିଆତି ବିଶ୍ରାମଦିନ ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟର ଭିନ୍ନତାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟରୂପେ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ପରୀକ୍ଷା ଆସିଲେ, ପଶୁର ଚିହ୍ନ କ’ଣ, ତାହା ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ପ୍ରକାଶ ପାଇବ। ସେହିଟା ହେଉଛି ରବିବାର ପାଳନ। ସତ୍ୟ ଶୁଣିସାରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ଯେମାନେ ଏହି ଦିନକୁ ପବିତ୍ର ବୋଲି ମନେ କରି ଚାଲନ୍ତି, ସେମାନେ ସେହି ପାପପୁରୁଷଙ୍କ ସ୍ୱାକ୍ଷର ବହନ କରନ୍ତି, ଯିଏ ସମୟ ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲା।” Bible Training School, December 1, 1903.
ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏଗାରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯେବେ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଡାକି ନିଆଯାଏ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କୁ ମିଶରରୁ ଡାକି ବାହାର କରାଯାଏ, ଯାହା ସେମାନେ ବଧ ହୋଇଥିବା ସ୍ଥାନ। ମରୁଭୂମିରୁ ଏକ ସ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ ମିଶରରୁ ଡାକି ବାହାର କରେ, ଯେପରି ସେମାନେ ଏଗାରୋତମ ଘଣ୍ଟାର କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ହେବେ। 2024 ମସିହାରେ ସେମାନଙ୍କର ପୁନରୁତ୍ଥାନକୁ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଜନ୍ମ ଭାବରେ, ଏବଂ କେଉଁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତକୁ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଉଛି ତାହାରୁ ନିର୍ଭର କରି ଗୋଟିଏ ଜାଗ୍ରୁତି ଭାବରେ, ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ଜନ୍ମର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ, ସେମାନେ ସେହିମାନେ ଯେମାନେ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ଅର୍ଥରେ ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ହେଉଛି କୁମାରୀ-ଜନ୍ମ, ଏବଂ ସେମାନେହିଁ ସେହି ଚିହ୍ନ।
ସପ୍ତମ ମେସିଆନିକ ୱେମାର୍କ ହେଉଛି ୨୦୨୪
ଏବେ ଏହି ସବୁ ଘଟିଲା, ଯେଣୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦବକ୍ତା ମାଧ୍ୟମରେ କହାଯାଇଥିବା କଥା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାଏ, ଯେପରି କୁହାଯାଇଛି, “ଦେଖ, ଜଣେ କୁମାରୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେବେ ଏବଂ ଜଣେ ପୁତ୍ରକୁ ପ୍ରସବ କରିବେ, ଏବଂ ତାହାଙ୍କ ନାମ ଇମ୍ମାନୁଏଲ୍ ବୋଲି ଡାକାଯିବ,” ଯାହାର ଅର୍ଥ, “ଆମ ସହିତ ଈଶ୍ୱର।” ମାଥିଉ 1:22, 23.
ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ
ଏହି କାରଣରୁ ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଚିହ୍ନ ଦେବେ; ଦେଖ, ଏକ କୁମାରୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେବେ, ଏବଂ ଜଣେ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେବେ, ଏବଂ ତାହାଙ୍କ ନାମ ଇମ୍ମାନୁଏଲ୍ ବୋଲି ଡାକିବେ। ଯିଶାୟ ୭:୧୪।
ମୋଶେ ଓ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଇତିହାସରେ ଯେପରି ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ସେପରି ମିଲରାଇଟ ଇତିହାସରେ ମଧ୍ୟ ଥିଲା। ଶେଷ ଦିନମାନରେ, ଲାଓଦିକିୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ ଏକ ଚିହ୍ନ ଖୋଜିବ; ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ଯୋନାଙ୍କର ଚିହ୍ନ। 2024 ମସିହାରେ ଯେମାନେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହେବେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏକ ଚିହ୍ନ ଅଛି। ସେମାନଙ୍କର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଛବ୍ବିଶ ଅଧ୍ୟାୟର “ସାତ ସମୟ”।
“ଏବଂ ଏହା ତୋତେ ପାଇଁ ଏକ ଚିହ୍ନ ହେବ: ଏହି ବର୍ଷ ତୁମେ ସେହି ଜିନିଷ ଭକ୍ଷଣ କରିବ, ଯାହା ନିଜେ ନିଜେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ବର୍ଷରେ, ସେହିଠାରୁ ପୁଣି ଯାହା ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ, ତାହା ଭକ୍ଷଣ କରିବ; ଏବଂ ତୃତୀୟ ବର୍ଷରେ, ତୁମେ ବିଆ ବୁଣ, ଏବଂ ଫସଲ କାଟ, ଏବଂ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର ରୋପଣ କର, ଏବଂ ସେଥିର ଫଳ ଭକ୍ଷଣ କର। ଏବଂ ଯିହୁଦାର ଗୃହରୁ ଯେଉଁ ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକ ପଳାଇ ରକ୍ଷା ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣି ତଳକୁ ମୂଳ ଧରିବେ, ଏବଂ ଉପରକୁ ଫଳ ଧାରଣ କରିବେ। କାରଣ ଯିରୁଶାଲେମରୁ ଏକ ଅବଶିଷ୍ଟ ଦଳ ବାହାରିବ, ଏବଂ ସିଓନ ପର୍ବତରୁ ଯେମାନେ ରକ୍ଷା ପାଇଛନ୍ତି ସେମାନେ ବାହାରିବେ; ସେନାଧିପତି ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ଏହା କରିବ।” 2 ରାଜାବଳୀ 19:29–31।
ଯଦି ତୁମେ କହିବ, ‘ସପ୍ତମ ବର୍ଷରେ ଆମେ କ’ଣ ଖାଇବୁ? ଦେଖ, ଆମେ ବିଆ ଛିଟିବୁ ନାହିଁ, ନାହିଁ ଆମର ଉତ୍ପନ୍ନ ଫସଲ ସଂଗ୍ରହ କରିବୁ’; ତେବେ ମୁଁ ଷଷ୍ଠ ବର୍ଷରେ ତୁମମାନଙ୍କ ଉପରେ ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦ ଆଜ୍ଞା କରିବି, ଏବଂ ସେହିଟି ତିନି ବର୍ଷ ପାଇଁ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବ। ଏବଂ ତୁମେ ଅଷ୍ଟମ ବର୍ଷରେ ବିଆ ଛିଟିବ, ଏବଂ ନବମ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁରୁଣା ଫଳ ଖାଇବ; ତାହାର ଫଳ ଆସି ପହଞ୍ଚିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ପୁରୁଣା ଭଣ୍ଡାରରୁ ଖାଇବ। ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ 25:20–22।
ଯେମାନେ ପଳାଇ ଉଦ୍ଧାର ପାଇବେ, ସେମାନେ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କର ବହିଷ୍କୃତମାନଙ୍କରୂପେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛନ୍ତି; ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ଭାଇମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁଥିଲେ, ବହିଷ୍କାର କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ବହିଷ୍କାର କଲେ, କାରଣ ମୋଶାଙ୍କ “ସାତ ସମୟ” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ସବ୍ବାଥ ସତ୍ୟକୁ ସେମାନେ ଖଣ୍ଡନ କରିପାରୁନଥିବାରୁ ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରଭୁ ଯେରୁଶାଲେମକୁ ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି; ସେ ଇସ୍ରାଏଲର ନିର୍ବାସିତମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି। ଗୀତସଂହିତା 147:2.
ପ୍ରଭୁ ଜୁଲାଇ 2023ରେ ଅବଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ଏହି ଅବଶିଷ୍ଟମାନେ ଇସ୍ରାଏଲର “ନିର୍ବାସିତ” ଲୋକମାନେ ଅଟନ୍ତି। ଜୁଲାଇ 2023ରେ, ସେ ନିଜ ହାତକୁ ଦ୍ୱିତୀୟଥର ପ୍ରସାରିତ କରି ନିଜ ନିର୍ବାସିତମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କଲେ। 1856ରେ ମୋଶାଙ୍କର ସାତ ଥରର ଓମେଗା ଆଲୋକ ପୂର୍ବରୁ, 1849ରେ ସେ ଦ୍ୱିତୀୟଥର ନିଜ ହାତ ପ୍ରସାରିତ କରିଥିଲେ। ଆଲ୍ଫା ଆଲୋକ ମିଲରଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଆବିଷ୍କାର—ମୋଶାଙ୍କର ସାତ ଥର—ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିଲା।
ଏବଂ ସେହି ଦିନରେ ଯିଶୟଙ୍କର ଏକ ମୂଳ ହେବ, ଯେହା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଧ୍ୱଜାରୂପେ ସ୍ଥାପିତ ହେବ; ତାହାଙ୍କ ପାଖକୁ ଅନ୍ୟଜାତିମାନେ ଆସିବେ; ଏବଂ ତାଙ୍କର ବିଶ୍ରାମ ଗୌରବମୟ ହେବ। ଏବଂ ସେହି ଦିନରେ ଏମିତି ହେବ ଯେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କର ଯେଉଁ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଇଥିବେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅଶୁରରୁ, ମିଶରରୁ, ପାଥ୍ରୋସରୁ, କୂଶରୁ, ଏଲାମରୁ, ଶିନାରରୁ, ହାମାଥରୁ, ଏବଂ ସମୁଦ୍ରର ଦ୍ୱୀପମାନରୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ଫେରାଇ ଆଣିବା ପାଇଁ ଦ୍ୱିତୀୟଥର ପୁନର୍ବାର ତାଙ୍କର ହସ୍ତ ପ୍ରସାରିତ କରିବେ। ଏବଂ ସେ ଜାତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଧ୍ୱଜା ସ୍ଥାପନ କରିବେ, ଇସ୍ରାଏଲର ନିଷ୍କାସିତମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରିବେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଚାରି କୋଣରୁ ଛିତରାଇଯାଇଥିବା ଯିହୂଦାଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରିବେ। ଯିଶାୟ 11:10–12।
ଯେତେବେଳେ ପରିତ୍ୟକ୍ତମାନେ ଚିହ୍ନରୂପେ ଉତ୍ତୋଳିତ ହେବେ, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଏକାଦଶ-ଘଣ୍ଟାର କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରିବେ, ଯେମାନେ “କେବଳ ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ସତର୍କ କରାଯାଇପାରିବେ”—“ଯେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଦ୍ରା ଅଛି, ଏବଂ ଯେମାନେ ଏକ ମିଥ୍ୟା ବିଶ୍ରାମ-ଦିନ ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ” ଦେଖି। ଏକାଦଶ-ଘଣ୍ଟାର କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ହେଲେ ପରିତ୍ୟକ୍ତମାନେ, ଏବଂ ପରିତ୍ୟକ୍ତମାନଙ୍କର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ଏହି ଗୁଢ଼ାର୍ଥ—“ଏହି ବର୍ଷ ଆପଣାପେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ଭକ୍ଷଣ କର, ଦ୍ୱିତୀୟ ବର୍ଷରେ ମଧ୍ୟ ସେହିଠାରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଉଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ; ଏବଂ ତୃତୀୟ ବର୍ଷରେ ବୀଜ ବପନ କର, ଶସ୍ୟ କାଟ, ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର ରୋପଣ କର, ଏବଂ ତାହାର ଫଳ ଭକ୍ଷଣ କର।”
ଏହି ଅଂଶର ଗୁଢ଼ାର୍ଥ ହେଉଛି ଯେ, ଏହା ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ପଚିଶ ଓ ଛବ୍ବିଶର “ସାତ ସମୟ”କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଭୂମିର ବିଶ୍ରାମର ସବ୍ବାଥ ହେଉଛି ଚୁକ୍ତିର ଏକ ଅଂଶ, ଯାହା ପ୍ରତିଜ୍ଞାତ ଭୂମି ପାଇଁ ସପ୍ତମ-ବର୍ଷର ବିଶ୍ରାମକୁ ପାଳନ କରିବା କିମ୍ବା ତ୍ୟାଗ କରିବା—ଏହି ଉଭୟ ମଧ୍ୟରୁ କୌଣସି ଏକର ଫଳସ୍ୱରୂପ ଆଶୀର୍ବାଦ କିମ୍ବା ଶାପ—ଦୁହିଁକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ। ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୌଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ଚୁକ୍ତିର ତ୍ରିଗୁଣ ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ସେହି ଅଂଶ, ଯାହାକି ଭୂମିର ସପ୍ତମ-ବର୍ଷର ସବ୍ବାଥ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ହୋଇଛି। “ସାତ ସମୟ”ର ମୂଳଭୂତ ସତ୍ୟ ଚୁକ୍ତିର ତିନୋଟି ଉପାଦାନ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହା ଗୋଟିଏ ନୂତନ ହୃଦୟ ଓ ମନ, ଏବଂ ଗୋଟିଏ ନୂତନ ଶରୀର, ସହିତେ ବାସ କରିବା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଭୂମିର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରେ।
ସପ୍ତମ-ଦିନର ବିଶ୍ରାମଦିନ ହେଉଛି ଈଶ୍ୱର ଓ ତାଙ୍କର ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଚିହ୍ନ; କିନ୍ତୁ ସେହି ସପ୍ତମ-ଦିନର ବିଶ୍ରାମଦିନ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଚୁକ୍ତିଗତ ଦାୟିତ୍ୱକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସେମାନେ ଦଶ ଆଜ୍ଞାର ସଂରକ୍ଷକ, ସେଗୁଡ଼ିକର ନ୍ୟସ୍ତରକ୍ଷକ ହେବାକୁ ଥିଲେ। ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ କହିଛନ୍ତି ଯେ, 1844 ମସିହାରେ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ସହ ସମାନତାରେ ଥିବା ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କୁ କେବଳ ଦଶ ଆଜ୍ଞାର ନୁହେଁ, ବରଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ବାକ୍ୟର ମଧ୍ୟ ନ୍ୟସ୍ତରକ୍ଷକ କରାଯାଇଥିଲା।
“ଯେପରି ସେ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଡାକିଥିଲେ, ସେହିପରି ଏହି ସମୟରେ ପୃଥିବୀରେ ଜ୍ୟୋତିରୂପେ ଦାଁଡି ରହିବା ପାଇଁ ଦେବତା ନିଜର କଲିସିଆକୁ ଡାକିଛନ୍ତି। ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଛେଦକ ଦ୍ୱାରା—ପ୍ରଥମ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଏବଂ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ—ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କଲିସିଆମାନଙ୍କଠାରୁ ଏବଂ ଜଗତଠାରୁ ପୃଥକ କରି ନିଜ ସହିତ ଏକ ପବିତ୍ର ସନ୍ନିକଟତାରେ ଆଣିଛନ୍ତି। ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଭଣ୍ଡାରୀ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଏହି ସମୟ ପାଇଁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ମହାନ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅପର୍ଣ୍ଣ କରିଛନ୍ତି। ଯେପରି ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କୁ ଅପର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଇଥିବା ପବିତ୍ର ଦେବବାଣୀମାନେ ଥିଲା, ସେହିପରି ଏହାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜଗତକୁ ଜଣାଇବା ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଏକ ପବିତ୍ର ଆମାନତ ଅଟେ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ୧୪ ଅଧ୍ୟାୟର ତିନି ଦୂତ ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ସନ୍ଦେଶମାନଙ୍କ ଆଲୋକକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଦୀର୍ଘତା ଓ ପ୍ରସ୍ତାର ଜୁଡ଼ି ଏହି ସତର୍କବାଣୀକୁ ଧ୍ୱନିତ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧିମାନଙ୍କ ଭାବରେ ବାହାରିଯାଆନ୍ତି।” Testimonies, volume 5, 455.
ଦଶ ଆଜ୍ଞା ସପ୍ତମ-ଦିନୀୟ ବିଶ୍ରାମବାରର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ବ୍ୟବସ୍ଥାମାନ ସପ୍ତମ-ବର୍ଷୀୟ ବିଶ୍ରାମବାର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୁଏ। ଲାଓଦିକିୟ ସପ୍ତମ-ଦିନୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ବହୁତ ଲଜ୍ଜିତ ହେବେ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ପକ୍ଷ ପରିତ୍ୟାଗ କରି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉପାସନା କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିବେ; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଯେଉଁ ବିଶ୍ରାମବାର ଆଜ୍ଞାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ, ସେହିଟି ହିଁ ମୋଶାଙ୍କର “ସାତ ଥର” ଅଟେ।
ପ୍ରତିଜ୍ଞାତ ଦେଶକୁ ଜୟ କରିବା ପାଇଁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ କେବଳ ସପ୍ତମ-ଦିନର ବିଶ୍ରାମବାରକୁ ନୁହେଁ, ସପ୍ତ-ବର୍ଷୀୟ ବିଶ୍ରାମବାରକୁ ମଧ୍ୟ ବୁଝିବା ଏବଂ ଅଟଳଭାବେ ପାଳନ କରିବାକୁ ହେବ। ଲାଓଦିକୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟବାଦ ଏହି ବାଇବେଲୀୟ ସତ୍ୟକୁ ଖଣ୍ଡନ କରିପାରେ ନାହିଁ, ଯଦ୍ୟପି ସେମାନେ ଏହାକୁ ମିଥ୍ୟାରେ ଆବୃତ କରନ୍ତି। ଏହାହିଁ ସେମାନଙ୍କର ସେହି ଘୃଣାର ମୂଳ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ସେହିମାନଙ୍କୁ ବାହାର କରିଦେବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରେ, ଯେମାନେ ପତାକାସ୍ୱରୂପ ହେବେ।
“ମୋର ପିତାଙ୍କ ପରିବାରର ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଆଗମନ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଶିକ୍ଷାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାସୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଗୌରବମୟ ସିଦ୍ଧାନ୍ତର ପକ୍ଷରେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ବହନ କରିବାରୁ ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ସାତଜଣଙ୍କୁ ଏକ ସମୟରେ ମେଥୋଡିଷ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚରୁ ବାହାର କରାଯାଇଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କର ଏହି ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଆମ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଥିଲା: ‘ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ସେହି ଭାଇମାନେ, ଯେମାନେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଘୃଣା କରିଥିଲେ, ଯେମାନେ ମୋର ନାମ ନିମନ୍ତେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ବାହାର କରିଦେଇଥିଲେ, ସେମାନେ କହିଥିଲେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହିମା ପ୍ରକାଶିତ ହେଉ; କିନ୍ତୁ ସେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ହେବେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଲଜ୍ଜିତ ହେବେ।’ ଯିଶାୟ 66:5।”
“ଏହି ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି 1844 ମସିହାର ଡିସେମ୍ବର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମୋର ଆନନ୍ଦ, ପରୀକ୍ଷାମାନ, ଏବଂ ନିରାଶାମାନେ ମୋ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ମୋର ପ୍ରିୟ ଆଡଭେଣ୍ଟ ମିତ୍ରମାନଙ୍କର ଅନୁଭବସମୂହ ସଦୃଶ ଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ଆମ ଆଡଭେଣ୍ଟ ଭଉଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲି, ଏବଂ ପ୍ରଭାତବେଳେ ଆମେ ପରିବାରୀକ ବେଦୀକୁ ଘେରି ନତଜାନୁ ହେଲୁ। ସେହି ଅବସର କୌଣସି ଉତ୍ତେଜନାପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବସର ନୁହେଁଥିଲା, ଏବଂ ସେଠାରେ ଆମେ କେବଳ ପାଞ୍ଚଜଣ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲୁ, ସମସ୍ତେ ନାରୀ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲି, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତି ମୋ ଉପରେ ଏପରି ଭାବେ ଆସିଲା, ଯାହାକି ମୁଁ ପୂର୍ବେ କେବେ ଅନୁଭବ କରିନଥିଲି। ମୁଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମାର ଏକ ଦର୍ଶନରେ ଆବୃତ ହେଲି, ଏବଂ ଏପରି ଲାଗିଲା ଯେ, ମୁଁ ପୃଥିବୀରୁ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଠୁଛି; ଏବଂ ମୋତେ ପବିତ୍ର ନଗରୀକୁ ଆଡଭେଣ୍ଟ ଜନମାନଙ୍କର ଯାତ୍ରା ସମ୍ବନ୍ଧରେ କିଛି ଦେଖାଯାଇଲା, ଯେପରି ତଳେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅଛି।” Early Writings, 13.
ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଦର୍ଶନ ସେତେବେଳେ ପ୍ରଦତ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ପାଞ୍ଚ ଜଣୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, (ପାଞ୍ଚ ଜଣ ବୁଦ୍ଧିମତୀ କୁମାରୀଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା) ସେମାନଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁଥିବା ନିଜ ଭ୍ରାତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାହାର କରାଯାଇବା ପରେ ଏକାତ୍ର ହୋଇଥିଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନର ଶିକ୍ଷାଦର୍ଶନ ପାଇଁ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁଥିଲେ; ଏହିପରି ସେମାନେ ଅନ୍ତିମ ଦିନମାନଙ୍କର ବହିଷ୍କୃତମାନଙ୍କର ପ୍ରତୀକ ହୋଇଥିଲେ।
“ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ, ନାମମାତ୍ରୀୟ କଳିସିଆ ଏବଂ ନାମମାତ୍ରୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ, ଯୂଦାଙ୍କ ପରି, ସତ୍ୟର ବିରୋଧରେ ଆସିବା ପାଇଁ କ୍ୟାଥଲିକମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଲାଭ କରିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆମକୁ ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ସମର୍ପଣ କରିବେ। ସେତେବେଳେ ସନ୍ତମାନେ ଅପ୍ରସିଦ୍ଧ ଲୋକ ହେବେ, କ୍ୟାଥଲିକମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଅତ୍ୟଲ୍ପ ପରିଚିତ; କିନ୍ତୁ କଳିସିଆମାନେ ଏବଂ ନାମମାତ୍ରୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ, ଯେମାନେ ଆମର ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଆଚାର-ବ୍ୟବହାର ବିଷୟରେ ଜାଣନ୍ତି (କାରଣ ସେମାନେ ସବ୍ବାଥ ହେତୁ ଆମକୁ ଘୃଣା କରୁଥିଲେ, ଯେହେତୁ ସେମାନେ ତାହାକୁ ଖଣ୍ଡନ କରିପାରୁନଥିଲେ), ସେମାନେ ସନ୍ତମାନଙ୍କୁ ଦ୍ରୋହ କରିବେ ଏବଂ କ୍ୟାଥଲିକମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏପରି ସୂଚନା ଦେବେ ଯେ ସେମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କର ବିଧିବିଧାନକୁ ଅବହେଳା କରୁଛନ୍ତି; ଅର୍ଥାତ୍, ସେମାନେ ସବ୍ବାଥ ପାଳନ କରନ୍ତି ଏବଂ ରବିବାରକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି।”
“ତାହାପରେ କ୍ୟାଥଲିକମାନେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନଙ୍କୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ କହିବେ, ଏବଂ ଏକ ଆଦେଶ ଜାରି କରିବେ ଯେ, ସପ୍ତମ ଦିନର ସ୍ଥାନରେ ସପ୍ତାହର ପ୍ରଥମ ଦିନ ପାଳନ କରିବାକୁ ଯେମାନେ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବେ, ସେମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରାଯିବ। ଏବଂ ସଂଖ୍ୟାରେ ବହୁଳ କ୍ୟାଥଲିକମାନେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବେ। କ୍ୟାଥଲିକମାନେ ପଶୁର ପ୍ରତିମାକୁ ନିଜମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେବେ। ଏବଂ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କର ମାତା ଯେପରି କାମ କରିଥିଲେ, ସେପରି ସନ୍ତମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ଆଦେଶ ଫଳ ଆଣିବା କିମ୍ବା ଫଳବତୀ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ସନ୍ତମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ୱର ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।” Spalding and Magan, 1, 2.
“ନାମମାତ୍ର” (“କେବଳ ନାମରେ” ବୋଲି ଅର୍ଥ), “ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ, ଯୁଦାଙ୍କ ପରି, ଆମକୁ କାଥଲିକମାନଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଦ୍ରୋହ କରିଦେବେ।” ସେମାନେ ଏହା କଲେ, କାରଣ “ସେମାନେ” ନିଷ୍କାସିତମାନଙ୍କୁ “ସବ୍ବାଥର କାରଣରୁ” ଘୃଣା କରୁଥିଲେ। ନାମମାତ୍ର ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ସପ୍ତମ-ଦିନୀୟ ସବ୍ବାଥ ପାଳନ କରିବାକୁ ଦାବି କରନ୍ତି, ତେଣୁ ଏଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ସବ୍ବାଥ ସେହି ସବ୍ବାଥ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ନିଷ୍କାସିତମାନଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ, ମୋଶିଙ୍କ ସାତ ଥରର ମୂଳଭିତ୍ତିଗତ ସତ୍ୟକୁ ସେମାନେ ଖଣ୍ଡନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯାହା ୱିଲିୟମ ମିଲରଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱରେ ଏଲିୟାହଙ୍କ ଆଲ୍ଫା-ବୁଝାମଣା ଥିଲା।
“ପରମେଶ୍ୱର ଆମକୁ କୌଣସି ନୂତନ ସନ୍ଦେଶ ଦେଉ ନାହାନ୍ତି। 1843 ଓ 1844 ମସିହାରେ ଯେ ସନ୍ଦେଶ ଆମକୁ ଅନ୍ୟ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ବାହାର କରିଥିଲା, ଆମେ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ଘୋଷଣା କରିବାକୁ ହେବ।” Review and Herald, January 19, 1905.
“1840–1844 ମଧ୍ୟରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେଶ ବର୍ତ୍ତମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବାକୁ ହେବ, କାରଣ ଅନେକେ ନିଜ ଦିଗ୍ବୋଧ ହାରାଇଛନ୍ତି। ସେହି ସନ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡଳୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାକୁ ହେବ।” Manuscript Releases, volume 21, 437.
“୧୮୪୧, ’୪୨, ’୪୩, ଏବଂ ’୪୪ ମସିହାରେ ଆମେ ଯେ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲୁ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏବେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଓ ଘୋଷଣା କରିବା ଉଚିତ।” Manuscript Releases, volume 15, 371.
“ଚେତାବନୀ ଆସିଛି: 1842, 1843, ଏବଂ 1844 ମସିହାରେ ବାର୍ତ୍ତା ଆସିଥିବା ସମୟରୁ ଆମେ ଯେ ବିଶ୍ୱାସର ଭିତ୍ତି ଉପରେ ନିର୍ମାଣ କରୁଥିଲୁ, ତାହାକୁ ବିଚଳିତ କରିବ ଏମିତି କିଛି ମଧ୍ୟ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦିଆଯିବ ନାହିଁ। ମୁଁ ଏହି ବାର୍ତ୍ତାରେ ଥିଲି, ଏବଂ ସେଥିଠାରୁ ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତା ଆମକୁ ଯେ ଆଲୋକ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହା ପ୍ରତି ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ରହି ମୁଁ ଜଗତର ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇଆସିଛି। ଦିନକୁ ଦିନ ଆମେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଖୋଜି, ଆଲୋକ ଅନ୍ବେଷଣ କରୁଥିବାବେଳେ ଯେ ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଆମର ପାଦ ରଖାଯାଇଥିଲା, ସେହି ମଞ୍ଚରୁ ଆମ ପାଦ ହଟାଇବା ପାଇଁ ଆମର କୌଣସି ପ୍ରସ୍ତାବ ନାହିଁ। ଆପଣମାନେ କି ଭାବୁଛନ୍ତି ଯେ ଦେବତା ମୋତେ ଯେ ଆଲୋକ ଦେଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବି? ସେହିଟି ଯୁଗଯୁଗାନ୍ତର ଶିଳା ସଦୃଶ ହେବାକୁ ଥିବା। ଯେବେଠାରୁ ତାହା ଦିଆଯାଇଛି, ସେବେଠାରୁ ସେହିଟି ମୋତେ ପଥପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଆସିଛି।” Review and Herald, April 14, 1903.
ଯିହୁଦା ସଦୂକୀ ଓ ଫରୀଶୀମାନଙ୍କୁ ନିଏ ଗଠିତ ସନ୍ହେଦ୍ରୀନର ପ୍ରତୀକ ନୁହେଁ; ଯିହୁଦା ଦ୍ୱାଦଶ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଥିଲେ। ସେ ସେହି ଚୁକ୍ତିବଦ୍ଧ କନ୍ୟାର ଜଣେ ଅଂଶ ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ସହିତ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟ ଦିନରେ ବିବାହ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ବହିଷ୍କୃତମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯେ ବିଶ୍ୱାସଘାତ ଘଟେ, ତାହା ଯିହୁଦାଠାରୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଲାଓଦିକୀୟ ସପ୍ତମ-ଦିନ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ମଣ୍ଡଳୀଠାରୁ, ଆସେ। ସେମାନେ ଅନେକ ପ୍ରତୀକ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେପରିକି ମଲାଖୀ ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଚୁକ୍ତିର ଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାତ ଲେବୀମାନେ। ସେହି ପରିଶୋଧନରେ ଲେବୀମାନେ ପୃଥକ୍ କରାଯାନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ୨୫, ସେମାନେ ବିଶ୍ୱସ୍ତ କିମ୍ବା ଅବିଶ୍ୱସ୍ତ ଯେହେଉନାହୁଁ। ପୂର୍ବବର୍ଷଗୁଡ଼ିକର ପରି, ଉତ୍ସର୍ଗରୂପେ ଉପରକୁ ଉତ୍ତୋଳିତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଲେବୀମାନଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ପରିଶୋଧିତ କରାଯାଏ।
ଏବଂ ସେ ରୂପାକୁ ପରିଶୋଧନ କରୁଥିବା ଓ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପରି ବସିବେ; ସେ ଲେବୀର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିବେ, ଏବଂ ସୁନା ଓ ରୂପା ପରି ସେମାନଙ୍କୁ ଶୋଧନ କରିବେ, ଯେପରି ସେମାନେ ଧର୍ମମୟତାରେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏକ ନିବେଦନ ଅର୍ପଣ କରିପାରିବେ। ତାହାପରେ ଯିହୂଦା ଓ ଯିରୂଶାଲେମର ନିବେଦନ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରିୟ ହେବ, ପୁରାତନ ଦିନମାନଙ୍କରେ ଯେପରି ଥିଲା, ଏବଂ ପୂର୍ବବର୍ଷମାନଙ୍କରେ ଯେପରି ଥିଲା। ମାଲାଖୀ 3:3, 4.
ଲେବୀୟମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ନିବେଦନ, କାରଣ ସେମାନେ ସେହି ମହାନ ନିବେଦନ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଚରିତ୍ରକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପ୍ରତିଫଳିତ କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେହି ପଚିଶ ଲେବୀୟଙ୍କୁ ଏକ ନିବେଦନରୂପେ ଉତ୍ତୋଳିତ କରାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଯିହିଜ୍କେଲ 8ରେ ଥିବା ପଚିଶ ଭଣ୍ଡ ଲେବୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛନ୍ତି।
ଯିହୁଦା କେବଳ ଜଣେ ଦୁଷ୍ଟ ଲେବୀୟଙ୍କୁ ମାତ୍ର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁନାହାନ୍ତି, ବରଂ ସେ ତିରିଶି ବର୍ଷ ଧରି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥିବା ଜଣେ ଦୁଷ୍ଟ ଯାଜକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯଥା ଯିହୁଦାଙ୍କର ତିରିଶିଟି ରୂପାମୁଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଛି।
ତାହାପରେ ଯିହୂଦା, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରୋହ କରିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ଦେଖିଲା ଯେ ସେ ଦଣ୍ଡିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେ ଅନୁତାପ କଲା, ଏବଂ ସେହି ତିରିଶି ରୂପା ମୁଦ୍ରାକୁ ପୁନର୍ବାର ମୁଖ୍ୟ ଯାଜକମାନଙ୍କ ଓ ପ୍ରାଚୀନମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣି କହିଲା, “ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ରକ୍ତକୁ ଦ୍ରୋହ କରି ପାପ କରିଛି।” ଏବଂ ସେମାନେ କହିଲେ, “ତାହାରେ ଆମର କ’ଣ? ତୁମେ ନିଜେ ଦେଖ।” ତେବେ ସେ ମନ୍ଦିରରେ ସେହି ରୂପା ମୁଦ୍ରାଗୁଡ଼ିକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଇ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲା, ଏବଂ ଯାଇ ନିଜକୁ ଫାସି ଦେଲା। ମାଥିଉ 27:3–5।
ୟୁଦାସ ଯେ ତିରିଶିଟି ରୂପାର ମୁଦ୍ରା ବାହାରକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଇଥିଲା, ସେହି କଥା ମାଲାଖି ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଚୁକ୍ତିର ଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖୋଟ (ନକଲି ରୂପା) ବାହାର କରିଦେବାକୁ (ଶୁଧ୍ଧ କରି ବାହାର କରିବାକୁ) ସୂଚିତ କରେ। ସେହି ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୋହିତତ୍ୱ କୋରହ, ଦାଥନ ଓ ଅବୀରାମଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ ଏବଂ 1888 ମସିହାର ବିଦ୍ରୋହୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର, ଅର୍ଥାତ୍ ପୃଥିବୀ-ପଶୁ, ତାହାର ମୁଖ ଖୋଲେ, ସେତେବେଳେ ସେହି ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୋହିତତ୍ୱ ଗ୍ରସିତ ହୋଇଯାଏ। ତାପରେ ରବିବାର ନିୟମରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବା ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଣ୍ଡାଳନ ସମୟରେ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଅନୁୟାୟୀମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଯୁଗରେ ଚିହ୍ନରୂପେ ଥିବା କୁମାରୀଜନ୍ମ, ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କରେ ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନଙ୍କର ଚିହ୍ନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସେହି କାଳରେ ସାନହେଡ୍ରିନ୍, ଅର୍ଥାତ୍ ଲାଉଡିକିୟ ସପ୍ତମ-ଦିନ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ କଳିସିଆ, ଏକ ଚିହ୍ନ ଖୋଜିବ; କିନ୍ତୁ ଲାଉଡିକିୟାକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଏକମାତ୍ର ଚିହ୍ନକୁ ଦେଖିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେବ। ବିଶାଳ ସମୂହର, ଅର୍ଥାତ୍ ଏକାଦଶ-ଘଣ୍ଟିଆ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ରବିବାରୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପରୀକ୍ଷାର ସମୟରେ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନଙ୍କୁ ସପ୍ତମ-ଦିନ ସବାଥ ପାଳନ କରୁଥିବା ଦେଖିବା। ପୂର୍ବତନ ଚୁକ୍ତି-ଜନମାନଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ବିବାଦରେ ଅବଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ସପ୍ତମ-ବର୍ଷ ସବାଥ, ଯାହା ହବକ୍କୂକଙ୍କ ଉଭୟ ପବିତ୍ର ପଟିକାର କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସ୍ତମ୍ଭ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଭିତ୍ତିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଲାଉଡିକିୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ଯୋନାଙ୍କର ଚିହ୍ନ, ଯାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଓ ପିତରଙ୍କ ମଧ୍ୟର ସଂଳାପରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ହୋଇଛି।
ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ କାଇସରିୟା ଫିଲିପ୍ପୀର ସୀମାଞ୍ଚଳକୁ ଆସିଲେ, ସେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପଚାରି କହିଲେ, “ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ବୋଲି ଲୋକେ କାହାକୁ କହୁଛନ୍ତି?” ସେମାନେ କହିଲେ, “କେହି କହୁଛନ୍ତି, ଆପଣ ଯୋହନ ବପ୍ତିସ୍ମାଦାତା; କେହି, ଏଲିୟା; ଆଉ ଅନ୍ୟେ, ଯିରିମିୟା କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ।” ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋତେ କିଏ ବୋଲି କହୁଛ?”
ତାହାପରେ ଶିମୋନ ପିତର ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, ତୁମେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ସଜୀବ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର। ଯୀଶୁ ତାହାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, ଶିମୋନ ବାର୍ଯୋନା, ତୁମେ ଧନ୍ୟ; କାରଣ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ତୁମ ପାଖରେ ଏହା ପ୍ରକାଶ କରିନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୋର ସ୍ୱର୍ଗସ୍ଥ ପିତା କରିଛନ୍ତି। ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ କହୁଛି, ତୁମେ ପିତର, ଏବଂ ଏହି ଶିଳା ଉପରେ ମୁଁ ମୋର ମଣ୍ଡଳୀ ନିର୍ମାଣ କରିବି; ଏବଂ ପାତାଳର ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ତାହାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ହେବ ନାହିଁ। ଏବଂ ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟର ଚାବିଗୁଡ଼ିକ ଦେବି; ଏବଂ ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ଯାହା କି ବାନ୍ଧିବ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ତାହା ବାନ୍ଧାଯିବ; ଏବଂ ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ଯାହା କି ଖୋଲିବ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ତାହା ଖୋଲାଯିବ।
ତାହାପରେ ସେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଏହି ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ ଯେ, ସେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବୋଲି କାହାକୁ ମଧ୍ୟ କହିବେ ନାହିଁ। ମାଥିଉ 16:13–20।
ସନହେଡ୍ରିନ୍ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ, ଏବଂ ଏହିପରି ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନ, ହେଉଛି ଯୋନାଙ୍କର ଚିହ୍ନ। ସିମୋନ ବାରଯୋନାଙ୍କୁ ଏହି ଅଂଶରେ ଏକ ଚୁକ୍ତିବଦ୍ଧ ମଣିଷର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ପରିଚୟ କରାଯାଇଛି, କାରଣ ତାଙ୍କର ନାମ ଶୀଘ୍ରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ଆବ୍ରାମଙ୍କର ନାମ ଚୁକ୍ତି ସମୟରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥିଲା। ସାଉଲଙ୍କର ନାମ ପୌଲରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥିଲା। ଯାକୁବଙ୍କର ନାମ ଇସ୍ରାଏଲରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥିଲା। ସେହି ତିନି ସାକ୍ଷୀ ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତି ଯେ, ଯେତେବେଳେ ବାଇବେଲର କୌଣସି ପାତ୍ରର ନାମ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ, ସେ ଏକ ଚୁକ୍ତିବଦ୍ଧ ମଣିଷଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ତେଣୁ ଶେଷ ଚୁକ୍ତିବଦ୍ଧ ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରତୀକ ହୁଏ, ଯେମାନେ ହେଲେ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର। ସେହି ତିନି ସାକ୍ଷୀ ଏହା ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତି ଯେ, ଏକ ଚୁକ୍ତିବଦ୍ଧ ମଣିଷର ନାମ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପ୍ରତୀକତ୍ୱକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଯାହାଙ୍କର ନାମ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ। ସାଉଲର ଅର୍ଥ “ଚୟିତ,” କାରଣ ସେ ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ସୁସମାଚାର ବହନ କରିବା ପାଇଁ ଚୟନିତ ହୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ନାମ ପୌଲରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହାର ଅର୍ଥ ଛୋଟ; କାରଣ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ସେ ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଥିଲେ, କାରଣ ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସଭାକୁ ନିର୍ୟାତନା ଦେଇଥିଲେ। ଯାକୁବ, ଯିଏ ସ୍ଥାନାପନ୍ନକାରୀ ଥିଲେ, ନାମ ଓ ଅନୁଭବ—ଉଭୟରେ—ଏକ ବିଜୟୀରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥିଲେ, ଯଥା ଇସ୍ରାଏଲର ଅର୍ଥ। ପିତରଙ୍କର ନାମ ସିମୋନ ଥିଲା, ଯାହାର ଅର୍ଥ ଶୁଣୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି; ଏବଂ ବାରଯୋନା, ଯାହାର ଅର୍ଥ ଯୋନାଙ୍କ ପୁତ୍ର।
ପିତର ଯୋନାଙ୍କର ଶେଷ ପିଢ଼ୀଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଛନ୍ତି, କାରଣ ସେ ଯୋନାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ। “ଯୋନା”ର ଅର୍ଥ “ପରାବତ,” ଏବଂ ଶିମୋନ ସେହିଜଣେ ଯିଏ ପରାବତର ସନ୍ଦେଶ ଶୁଣିଥିଲେ; ଏବଂ ଶିମୋନ ବରଯୋନା ଯୀଶୁଙ୍କ ଅଭିଷେକର ସନ୍ଦେଶ ଶୁଣିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ବପ୍ତିସ୍ମା ଗ୍ରହଣ କରି ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହେଲେ, ଏବଂ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ପରାବତର ଆକାରରେ ଅବତରଣ କଲେ। ଯୋନାଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଥିଲା ପରାବତର ସନ୍ଦେଶ, ଯାହା ତାଙ୍କ ବପ୍ତିସ୍ମା ସମୟରେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଶକ୍ତିସହ ଅଭିଷିକ୍ତ କରାଯାଇଥିବାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା। ଯୋନାଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଏହିଭଳି ପ୍ରତିରୂପିତ ହୋଇଥିଲା ଯେ, ଯୋନା ତିନି ଦିନ ଏକ ତିମି ମାଛର ପେଟ ଭିତରେ ରହିଥିଲେ। ସେହି ତିନି ଦିନ ହେଉଛି ନିସ୍ତାରପର୍ବରୁ ପ୍ରଥମ ଫଳର ପର୍ବ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତିନି ଦିନ, ଯାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବପ୍ତିସ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଯୋନାଙ୍କ ତିମି ମାଛର ପେଟ ଭିତରେ ଥିବା ସମୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୂପିତ ହୋଇଛି।
ଯୋନାହର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ତାଙ୍କ ବାପ୍ତିସ୍ମା ସମୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅଭିଷେକର ଚିହ୍ନ, ଯାହା 9/11 ତାରିଖରେ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଠାରର ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଅବତରଣକୁ ପ୍ରତିରୂପ କରେ। 9/11 ଯୋନାହଙ୍କ ତିନି ଦିନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଏକ ତିନି-ପଦକ୍ରମୀୟ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଆରମ୍ଭ କଲା। ସେହି ତିନୋଟି ପଦକ୍ରମ ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି। ଅଗଷ୍ଟ 11, 1840 ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତର ପରୀକ୍ଷାକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲା, ଏପ୍ରିଲ 19, 1844 ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତର ପରୀକ୍ଷାକୁ, ଏବଂ ଅକ୍ଟୋବର 22, 1844 ତୃତୀୟ ପରୀକ୍ଷାକୁ। ସେହି ତିନୋଟି ପଦକ୍ରମ 9/11, ଜୁଲାଇ 18, 2020 ଏବଂ ରବିବାର ନିୟମକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।
ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ, ଯୋନା ମାଛର ମୁଖରୁ ଉଗଳି ଦିଆଯାଏ, ସେହି ସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁଠାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଲାଓଦିକିଆକୁ ନିଜ ମୁଖରୁ ଉଗଳି ଦେଉଛନ୍ତି; ସେହିଠିଏ ବିଲାମଙ୍କ ଗଧା ନିଜ ମୁଖ ଖୋଲି କଥା କହେ; ସେହିଠିଏ ଯୋହନ ବପ୍ତିସ୍ମାଦାତାଙ୍କ ପିତା ଜଖରିୟା କଥା କହନ୍ତି; ଏବଂ ସେହିଠିଏ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଏକ ଅଜଗର ପରି କଥା କହେ। ତାହାପରେ ଯୋନା, ୨୦୨୪ ମସିହାରେ ମୋଶା ଏବଂ ଏଲିୟାଙ୍କ ସହ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ, ବିଶ୍ୱକୁ ଶେଷ ସତର୍କବାଣୀ ଦେଇଥାଏ। ସେହି ପ୍ରାଣମାନେ ସଦୋମ ଓ ମିଶରର ରାସ୍ତାମାନଙ୍କରେ ମରିଥିଲେ, ଏବଂ ପରେ ସେମାନେ ହିଜକିଏଲଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ଭାବେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ପୁନରୁତ୍ଥାନ ସମୟରେ ସେମାନେ ଯୋନାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ହୋଇଯାନ୍ତି, କାରଣ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେଉଁମାନେ ମରିଯାଇ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହୋଇ ନୀନବେକୁ ଶେଷ ବାର୍ତ୍ତା ଦେବା ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି। ତିମିର ଉଦରରେ ଯୋନା, ସିଂହମାନଙ୍କ ଗୁହାରେ ଦାନିୟେଲ, ଫୁଟୁଥିବା ତେଲର ପାତ୍ରରେ ଯୋହନ—ଏମାନେ ସେହି ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉଚାଳିଶ ହଜାରଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଏକ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ପୁନରୁତ୍ଥାନର ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି। ୯/୧୧ରେ ଅଭିଷେକରୁ ହିଜକିଏଲଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାର ପୁନରୁତ୍ଥାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ନିଜ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବପ୍ତିସ୍ମାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।
ଫରିସୀମାନେ ଓ ସଦୁକୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ଯେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଉନ୍ତୁ। ସେ ଉତ୍ତର ଦେଇ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ତୁମେ କହ, ‘ଆକାଶ ଲାଲ ଅଛି, ତେଣୁ ଭଲ ପାଗ ହେବ।’ ଏବଂ ପ୍ରଭାତରେ, ‘ଆଜି ଖରାପ ପାଗ ହେବ; କାରଣ ଆକାଶ ଲାଲ ଏବଂ ମେଘାଚ୍ଛନ୍ନ ଅଛି।’ ହେ କପଟୀମାନେ, ତୁମେ ଆକାଶର ରୂପ ବିଚାର କରିପାର; କିନ୍ତୁ ସମୟର ଚିହ୍ନମାନଙ୍କୁ କି ବିଚାର କରିପାର ନାହିଁ? ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ବ୍ୟଭିଚାରୀ ପିଢ଼ି ଚିହ୍ନ ଖୋଜେ; ଏବଂ ତାହାକୁ ଯୋନା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚିହ୍ନ ଦିଆଯିବ ନାହିଁ।” ଏହା କହି ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ମାଥିଉ 16:1–4.
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା ଲାଜରଙ୍କର ପୁନରୁତ୍ଥାନ।
“ଲାଜରକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆସିବାରେ ବିଳମ୍ବ କରିବାରେ, ଯେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିନଥିଲେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର କୃପାମୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା। ସେ ବିଳମ୍ବ କଲେ, ଯେଣେକି ଲାଜରକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉଠାଇ ନିଜ ହଠୀ ଓ ଅବିଶ୍ୱାସୀ ଜନଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ଏହି ପ୍ରମାଣ ଦିଅନ୍ତି ଯେ ସେ ସତ୍ୟରେ ‘ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଓ ଜୀବନ’ ଅଟନ୍ତି। ସେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ—ଇସ୍ରାଏଲ ଘରାଣୀର ସେହି ଦରିଦ୍ର, ଭ୍ରମଣଶୀଳ ଭେଡ଼ମାନଙ୍କୁ—ନେଇ ସମସ୍ତ ଆଶା ଛାଡ଼ିଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ନଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଅନୁତାପହୀନତା ନିମନ୍ତେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗୁଥିଲା। ନିଜ କରୁଣାରେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପ୍ରମାଣ ଦେବାକୁ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ ଯେ ସେହି ପୁନଃସ୍ଥାପକ, ସେହି ଏକମାତ୍ର ଯିଏ ଜୀବନ ଓ ଅମରତ୍ୱକୁ ପ୍ରକାଶରେ ଆଣିପାରନ୍ତି। ଏହା ଏମିତି ଗୋଟିଏ ପ୍ରମାଣ ହେବାକୁ ଥିଲା ଯାହାକୁ ଯାଜକମାନେ ଭ୍ରାନ୍ତ ଅର୍ଥ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ବେଥାନୀକୁ ଯିବାରେ ତାଙ୍କ ବିଳମ୍ବର କାରଣ ଏହି ଥିଲା। ଲାଜରଙ୍କୁ ଉଠାଇବାର ଏହି ମହାଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟତ୍ୱର ଦାବି ଉପରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୁଦ୍ରା ଲଗାଇବା ପାଇଁ ଥିଲା।” The Desire of Ages, 528, 529.
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଲାଜରକୁ ପୁନରୁତ୍ଥିତ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ବିଳମ୍ବ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଲାଜର କେବଳ “ମୁକୁଟମଣି-ସଦୃଶ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ” ମାତ୍ର ନୁହେଁ, ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ “ମୁଦ୍ରା” ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଏହି ଅଂଶରେ ଯୋନାଙ୍କ ଚିହ୍ନଟି ହେଉଛି ବ୍ୟଭିଚାରୀ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ପିଢ଼ୀ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଚିହ୍ନ। ଏହା ଦେଖିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ ଯେ, ଏହି ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ-ପ୍ରକ୍ରିୟାର ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସଠିକ। ଯେଉଁ ଅଂଶକୁ ଆମେ ଅଲୋଚନା କରୁଛୁ, ସେଠାରେ ପେତ୍ରଙ୍କ ନାମ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥାଏ; ସେଥିରୁ ଆମେ ଜାଣିପାରୁ ଯେ, ସେହି ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଯିଶୁ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଯେ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ; ତଥାପି ଶେଷ ପଦରେ ମାଥିଉ ଲେଖିଛନ୍ତି, “ତାହାପରେ ସେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ ଯେ, ସେ ଯିଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବୋଲି କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ନ କହନ୍ତୁ।” ତାହାପରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପଦରେ ସେ ଲେଖିଛନ୍ତି, “ସେହି ସମୟରୁ ଯିଶୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଖାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କୁ ଯିରୁଶାଲେମକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନମାନେ, ପ୍ରଧାନ ଯାଜକମାନେ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ହାତରୁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଭୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଏବଂ ହତ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଦିନରେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ।”
ଏହି ଅନୁଛେଦଟିର ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଯୀଶୁ ଏହା ପଚାରିବା ସହିତ ଯେ, ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ କିଏ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି; ଏବଂ ପରେ ସେ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ଯେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ କିଏ ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ।
ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ କୈସରିଆ ଫିଲିପ୍ପୀର ସୀମାଞ୍ଚଳକୁ ଆସିଲେ, ସେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପଚାରି କହିଲେ, “ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ମୁଁ କିଏ ବୋଲି ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି?” ସେମାନେ କହିଲେ, “କେହି କହନ୍ତି, ଆପଣ ଯୋହନ ବାପ୍ତିସ୍ତ; କେହି, ଏଲିୟା; ଆଉ କେହି, ଯିରିମିୟା, କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ।” ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋତେ କିଏ ବୋଲି କହୁଛ?” ମାଥିଉ 16:13–15.
ପୀତର ଉତ୍ତର ଦେବାବେଳେ ସେ ଏହା ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ ଯୀଶୁ ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏବଂ ସେହି କ୍ରୀଷ୍ଟ ଥିଲେ। “କ୍ରୀଷ୍ଟ” ଶବ୍ଦଟି ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦ “ମେସିୟା” ପାଇଁ ଗ୍ରୀକ ଶବ୍ଦ ଅଟେ। ଯୀଶୁ ନିଜେ କିଏ, ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାନ୍ତି, ଏବଂ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଏହି ସତ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚାନ୍ତି ଯେ ସେ ମେସିୟା; କିନ୍ତୁ ସହସ୍ରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଜଣାଇଦିଅନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ଏହା କାହାକୁ ମଧ୍ୟ କହିବେ ନାହିଁ। ସେହି ସମୟରୁ, ସେ ଏହା ଶିଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ଯେ ମାଥିଉର ଶେଷ ତିନୋଟି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଥିବା ତେଇଶଟି ପଥଚିହ୍ନକୁ ସେ ପୂରଣ କରିବେ; କିନ୍ତୁ କ୍ରୀଷ୍ଟ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଅବଶ୍ୟକତାବଶତଃ ପଦେ ପଦେ ପ୍ରକାଶ କରାଯିବା ଉଚିତ ଥିଲା।
ଆସନ୍ତା ପ୍ରବନ୍ଧରେ ଆମେ ଏହି ମେସିଆନିକ ପଥଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ରସର କରିବୁ।
ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ଆଲ୍ଫା ଆଲୋକ
“୧୮୪୬ ମସିହାର ଶରତ୍କାଳରେ ଆମେ ବାଇବେଲୀୟ ବିଶ୍ରାମଦିନକୁ ପାଳନ କରିବା, ଏବଂ ତାହାକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଓ ସମର୍ଥନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲୁ। ସେହି ଏକେ ବର୍ଷର ପୂର୍ବାର୍ଧରେ, ମୁଁ ମାସାଚୁସେଟସ୍ର ନ୍ୟୁ ବେଡଫୋର୍ଡକୁ ଯାଇଥିବାବେଳେ ପ୍ରଥମେ ମୋର ଧ୍ୟାନ ବିଶ୍ରାମଦିନ ଉପରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା। ସେଠାରେ ମୋର ପରିଚୟ ହେଲା ଏଲ୍ଡର୍ ଜୋସେଫ ବେଟ୍ସଙ୍କ ସହିତ, ଯିଏ ପ୍ରାରମ୍ଭରୁ ଆଗମନ-ବିଶ୍ୱାସକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଜଣେ ସକ୍ରିୟ ପରିଶ୍ରମୀ କର୍ମୀ ଥିଲେ। ଏଲ୍ଡର୍ ବି. ବିଶ୍ରାମଦିନ ପାଳନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ତାହାର ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ଜୋରଦେଇ କହୁଥିଲେ। ମୁଁ ତାହାର ଗୁରୁତ୍ୱ ଅନୁଭବ କରିନଥିଲି, ଏବଂ ମନେ କରୁଥିଲି ଯେ ଏଲ୍ଡର୍ ବି. ଅନ୍ୟ ନଅଟି ଆଜ୍ଞାଠାରୁ ଅଧିକ ଭାବରେ ଚତୁର୍ଥ ଆଜ୍ଞା ଉପରେ ଜୋର ଦେଇ ଭୁଲ କରୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ଏକ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ସ୍ୱର୍ଗରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଖୋଲାଗଲା, ଏବଂ କୃପାସନରେ ଆବୃତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସିନ୍ଦୁକ ମୋତେ ଦେଖାଯାଇଲା। ଦୁଇଜଣ ଦୂତ ସିନ୍ଦୁକର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶେଷରେ ଠିଆ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ପକ୍ଷ କୃପାସନ ଉପରେ ପ୍ରସାରିତ ଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ତାହାର ଦିଗକୁ ଫେରାଇଥିଲା। ମୋ ସହଯାତ ଦୂତ ମୋତେ ସୂଚନା ଦେଲେ ଯେ ଏହା ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସେନାବଳଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଛି, ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅଙ୍ଗୁଳିଦ୍ୱାରା ଲିଖିତ ପବିତ୍ର ବିଧି-ବ୍ୟବସ୍ଥାଙ୍କ ଦିଗରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରା ଭୟଭକ୍ତି ସହିତ ଦୃଷ୍ଟି ରଖୁଛନ୍ତି। ଯୀଶୁ ସିନ୍ଦୁକର ଆବରଣ ଉଠାଇଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ସେହି ପାଷାଣ-ଫଳକଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲି, ଯାହା ଉପରେ ଦଶାଜ୍ଞା ଲିଖିତ ଥିଲା। ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲି, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ଦଶଟି ଆଜ୍ଞାର ଠିକ୍ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଚତୁର୍ଥ ଆଜ୍ଞା ଅବସ୍ଥିତ, ଏବଂ ତାହାକୁ ଘେରି ଏକ କୋମଳ ଆଲୋକମୟ ପ୍ରଭାମଣ୍ଡଳ ରହିଥିଲା। ଦୂତ କହିଲେ: ‘ଦଶଟି ଆଜ୍ଞା ମଧ୍ୟରୁ ଏହା ହିଁ ଏକମାତ୍ର, ଯାହା ସେହି ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପରିଭାଷିତ କରେ, ଯିଏ ଆକାଶମଣ୍ଡଳ, ପୃଥିବୀ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି। ପୃଥିବୀର ଭିତ୍ତିସ୍ଥମ୍ଭ ସ୍ଥାପିତ ହେବାବେଳେ, ସେହି ସମୟରେ ବିଶ୍ରାମଦିନର ଭିତ୍ତିମୂଳ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା।’” Testimonies, volume 1, 75.
ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ଓମେଗା ଆଲୋକ
“ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସହ ସଙ୍ଗତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧର୍ମର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆଲୋକରେ ଚାଲନ୍ତି। ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜ ପଥକୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ କରି ନିଜ ଉଦ୍ଧାରକଙ୍କୁ ଅବମାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଆଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଦୀପ୍ତିତ ହୁଏ। ପୃଥିବୀର ଇତିହାସର ସମାପ୍ତି ସମୟ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହେବା ସହିତ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବନ୍ଧ କରୁଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମାନଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନେ ଅସୀମ ମୂଲ୍ୟବାନ; କାରଣ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସହ ଏକତାରେ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଅତୁଲନୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ମାଧୁର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେମାନେ ଏହାର ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ଦେଖନ୍ତି। ସତ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଉନ୍ମୋଚିତ ହୁଏ। ଅବତାର-ତତ୍ତ୍ୱ ଏକ କୋମଳ ଦୀପ୍ତିରେ ଆବୃତ ହୁଏ। ସେମାନେ ଦେଖନ୍ତି ଯେ, ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ସେହି ଚାବି ଯାହା ସମସ୍ତ ରହସ୍ୟକୁ ଖୋଲିଦେଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ କଠିନତାର ସମାଧାନ କରେ। ଯେମାନେ ଆଲୋକକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଏବଂ ଆଲୋକରେ ଚାଲିବାକୁ ଅନିଚ୍ଛୁକ ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଭକ୍ତିର ରହସ୍ୟକୁ ବୁଝିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେବେ; କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ କ୍ରୁଶକୁ ଉଠାଇ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବାରେ କୌଣସି ଦ୍ୱିଧା କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଲୋକରେ ଆଲୋକକୁ ଦେଖିବେ।” The Southern Watchman, April 4, 1905.