ଯୋଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ ଏବଂ ଲାଓଦିକିଆର ସପ୍ତମ-ଦିନ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ମଣ୍ଡଳୀ - ସଂଖ୍ୟା ଚଉତ୍ରିଶ

“ଉଦ୍ଧାରକଙ୍କ ସମୟରେ ଯିହୂଦୀମାନେ ପରମ୍ପରା ଓ ଉପାଖ୍ୟାନର ଅବର୍ଜନାଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟର ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଏପରି ଆବୃତ କରିଦେଇଥିଲେ ଯେ, ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟାଙ୍କୁ ପରସ୍ପରରୁ ପୃଥକ କରିବା ଅସମ୍ଭବ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା। ଉଦ୍ଧାରକ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ଓ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ପୋଷିତ ଭ୍ରାନ୍ତିମାନଙ୍କର ଅବର୍ଜନାକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ସତ୍ୟର ଆଧାରରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ଯଦି ଉଦ୍ଧାରକ ଏବେ ଆମ ପାଖକୁ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ ସେପରି ଆସନ୍ତେ, ତେବେ ସେ କ’ଣ କରିଥାନ୍ତେ? ସେ ପରମ୍ପରା ଓ ଆଚାର-ବିଧିର ଅବର୍ଜନାକୁ ଦୂର କରିବାରେ ଏକ ସଦୃଶ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥାନ୍ତା। ସେ ଯେତେବେଳେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଯିହୂଦୀମାନେ ବହୁତ ବିଚଳିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମୂଳ ସତ୍ୟକୁ ଚକ୍ଷୁରୁ ହରାଇଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତାହାକୁ ପୁଣିଥରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ କରିଦେଲେ। ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ଓ ଭ୍ରାନ୍ତିରୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅମୂଲ୍ୟ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ଆମର କାର୍ଯ୍ୟ। ସୁସମାଚାରରେ କିପରି ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ ଆମ ପାଖରେ ଅପେକ୍ଷିତ ହୋଇଛି!” Review and Herald, June 4, 1889.

“ଭୁଲର ଧୂଳି ଓ ଆବର୍ଜନା ସତ୍ୟର ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ମାଟିତଳେ ପୁତି ଦେଇଛି; କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କର୍ମୀମାନେ ଏହି ଧନଭଣ୍ଡାରକୁ ଉଦ୍ଘାଟନ କରିପାରିବେ, ଯେପରି ସହସ୍ରସହସ୍ର ଲୋକ ସେମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତିଭୟ ସହିତ ନିହାରିବେ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୂତମାନେ ନମ୍ର କର୍ମୀଙ୍କ ପାଖରେ ରହିବେ, କୃପା ଓ ଦୈବୀ ଆଲୋକପ୍ରଦାନ କରିବେ, ଏବଂ ସହସ୍ରସହସ୍ର ଲୋକ ଦାଉଦଙ୍କ ସହିତ ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ ହେବେ, ‘ମୋର ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଦିଅ, ଯେପରି ମୁଁ ତୁମ ବ୍ୟବସ୍ଥାରୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିହାରିପାରିବି।’ ଯେ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅବହେଳିତ ରହିଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର ବାକ୍ୟର ଆଲୋକିତ ପୃଷ୍ଠାମାନରୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଉଦ୍ଭାସିତ ହେବ। ସାଧାରଣତଃ ସେହି ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡଳୀ, ଯେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଶୁଣିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଛନ୍ତି ଓ ପଦଦଳିତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଧିକ ଦୁଷ୍ଟତା କରିବେ; କିନ୍ତୁ ‘ଜ୍ଞାନୀମାନେ,’ ଅର୍ଥାତ୍ ଯେମାନେ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ, ସେମାନେ ବୁଝିବେ। ପୁସ୍ତକ ଖୋଲାଯାଇଛି, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ ଯେମାନେ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ଜାଣିବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସି ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ଦେଇଥିବା ସେହି ଦୂତଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ଘୋଷଣା ସମୟରେ, ସହସ୍ରସହସ୍ର ଲୋକ ସେହି ମୂର୍ଛାବସ୍ଥାରୁ ଜାଗ୍ରତ ହେବେ ଯାହା ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଜଗତକୁ ଆବୃତ କରିରଖିଛି, ଏବଂ ସତ୍ୟର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ମୂଲ୍ୟକୁ ଦେଖିବେ।” Review and Herald, December 15, 1885.

ଦାଉଦଙ୍କ ଘରର ଚାବିକୁ ମୁଁ ତାହାଙ୍କ କାଂଧ ଉପରେ ରଖିବି; ସେ ଖୋଲିବ, ଏବଂ କେହି ବନ୍ଦ କରିବ ନାହିଁ; ସେ ବନ୍ଦ କରିବ, ଏବଂ କେହି ଖୋଲିବ ନାହିଁ। ଯିଶାୟା 22:22.

ଫିଲାଦେଲଫିଆର ମଣ୍ଡଳୀର ଦୂତଙ୍କୁ ଲେଖ; ଯିଏ ପବିତ୍ର, ଯିଏ ସତ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଦାଉଦଙ୍କ ଚାବି ଅଛି, ଯିଏ ଖୋଲନ୍ତି ଏବଂ କେହି ବନ୍ଦ କରିପାରେ ନାହିଁ; ଏବଂ ବନ୍ଦ କରନ୍ତି ଏବଂ କେହି ଖୋଲିପାରେ ନାହିଁ; ସେ ଏହି କଥା କହୁଛନ୍ତି; ମୁଁ ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟସବୁ ଜାଣେ: ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମର ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ଖୋଲା ଦ୍ୱାର ରଖିଅଛି, ଏବଂ କେହି ତାହାକୁ ବନ୍ଦ କରିପାରିବ ନାହିଁ; କାରଣ ତୁମର ଶକ୍ତି ଅଳ୍ପ, ତଥାପି ତୁମେ ମୋର ବାକ୍ୟ ପାଳନ କରିଛ, ଏବଂ ମୋର ନାମକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିନାହାଁ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ୩:୭, ୮।

ଫରିଶୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ସମୟରେ, ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, କହିଲେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବିଷୟରେ ତୁମେ କ’ଣ ଭାବୁଛ? ସେ କାହାର ପୁତ୍ର? ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ଦାଉଦଙ୍କ ପୁତ୍ର। ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ତେବେ ଦାଉଦ ଆତ୍ମାରେ ତାଙ୍କୁ କିପରି ପ୍ରଭୁ ବୋଲି କହନ୍ତି, ଏହା କହି, “ପ୍ରଭୁ ମୋର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ, ମୁଁ ତୋର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ତୋର ପାଦପୀଠ କରି ନଦେଉଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ମୋର ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବସ”? ଏହିପରି ଯଦି ଦାଉଦ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ବୋଲି କହନ୍ତି, ତେବେ ସେ କିପରି ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର?

ଏବଂ କେହି ତାହାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ କଥା ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ଏବଂ ସେହି ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପୁନଃ କେହି ତାହାଙ୍କୁ ଆଉ କୌଣସି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ ସାହସ କରିଲେ ନାହିଁ। ମାଥିଉ 22:41–46.

“ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ବିଷୟଟି 1844ର ମହାନିରାଶାର ରହସ୍ୟକୁ ଉନ୍ମୋଚନ କରିଥିବା ଚାବି ଥିଲା। ଏହା ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସତ୍ୟ-ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଦୃଶ୍ୟଗୋଚର କଲା, ଯାହା ପରସ୍ପର ସଂଯୁକ୍ତ ଓ ସୁସମନ୍ୱିତ ଥିଲା, ଏବଂ ଦେଖାଇଲା ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ହସ୍ତ ସେହି ମହାନ ଆଗମନ ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ପରିଚାଳିତ କରିଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରକାଶରେ ଆଣି ବର୍ତ୍ତମାନୀନ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ଉଦ୍ଘାଟିତ କରିଥିଲା।” The Great Controversy, 423.

ଏହାପରେ ଯୀଶୁ ତାହାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, “ହେ ଶିମୋନ ବର୍ଯୋନା, ତୁମେ ଧନ୍ୟ; କାରଣ ଏହା ତୁମ ପାଖରେ ଦେହ ଓ ରକ୍ତ ପ୍ରକାଶ କରିନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ମୋର ପିତା ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି। ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ କହୁଛି, ତୁମେ ପିତର; ଏବଂ ଏହି ପାଷାଣ ଉପରେ ମୁଁ ମୋର ମଣ୍ଡଳୀ ନିର୍ମାଣ କରିବି; ଏବଂ ପାତାଳର ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ତାହାଉପରେ ପ୍ରବଳ ହେବ ନାହିଁ। ଏବଂ ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟର ଚାବିଗୁଡ଼ିକ ଦେବି; ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ଯାହା କିଛି ବାନ୍ଧିବ, ସେହି ସବୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାନ୍ଧାଯିବ; ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ଯାହା କିଛି ମୁକ୍ତ କରିବ, ସେହି ସବୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ମୁକ୍ତ କରାଯିବ।” ମାଥିଉ 16:17–19.

ଫରିଶୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ବେଳେ, ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରି କହିଲେ, “ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ତୁମମାନଙ୍କର କଣ ମତ? ସେ କାହାର ପୁଅ?” ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦାଉଦଙ୍କ ପୁଅ।” ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତେବେ ଦାଉଦ ଆତ୍ମାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ କିପରି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି, ଏହା କହି, ‘ପ୍ରଭୁ ମୋର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ, ମୋର ଡାହାଣ ପାଶେ ବସ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ତୁମର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ତୁମ ପାଦତଳର ପୀଠିକା କରିନାହିଁ’?” ଯଦି ଦାଉଦ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ବୋଲି କହନ୍ତି, ତେବେ ସେ କିପରି ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେବେ?

ଏବଂ କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେହି ଦିନଠାରୁ ପରେ କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆଉ କୌଣସି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ ସାହସ କଲେ ନାହିଁ। ମାଥିଉ 22:41–46।

କାରଣ ଦାଉଦ ସ୍ୱର୍ଗମଣ୍ଡଳକୁ ଆରୋହଣ କରିନାହାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ସେ ସ୍ୱୟଂ କହୁଛନ୍ତି, “ପ୍ରଭୁ ମୋର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ମୁଁ ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ତୁମ ପାଦପୀଠ କରିଦେଇ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ମୋର ଦକ୍ଷିଣପାର୍ଶ୍ୱରେ ବସ।’” ଏହେତୁ ସମଗ୍ର ଇସ୍ରାଏଲର ଗୃହ ନିଶ୍ଚୟରୂପେ ଜାଣୁନ୍ତୁ ଯେ, ଯେହିଁ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ତୁମେ କ୍ରୁଶରେ ଦେଇଥିଲା, ସେହି ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱର ପ୍ରଭୁ ଓ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ—ଉଭୟ କରିଛନ୍ତି।

ଏହା ଶୁଣି ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ପେତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ ଭାଇମାନେ, ଆମେ କ’ଣ କରିବୁ?

ତାହାପରେ ପେତ୍ର ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ତୁମେ ଅନୁତାପ କର, ଏବଂ ପାପକ୍ଷମା ପାଇଁ ତୁମ୍ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଜଣ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନାମରେ ବାପ୍ତିସ୍ମ ଗ୍ରହଣ କର; ଏବଂ ତୁମେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ଦାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ। କାରଣ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ତୁମ୍ମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ତୁମ୍ମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଏବଂ ଯେମାନେ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଯେତେ ଲୋକଙ୍କୁ ଆମ ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର ଡାକିବେ ସେମାନଙ୍କ ସବୁଙ୍କ ପାଇଁ। ଏବଂ ସେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ କଥାଦ୍ୱାରା ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇ ଓ ଉପଦେଶ କରି କହିଲେ, ଏହି କୁଟିଳ ପିଢ଼ିରୁ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କର। ତାହାପରେ ଯେମାନେ ଆନନ୍ଦସହିତ ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସେମାନେ ବାପ୍ତିସ୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ଏବଂ ସେହି ଦିନ ପ୍ରାୟ ତିନି ହଜାର ପ୍ରାଣ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ 2:34–41.

“ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦିନରେ ଜ୍ଞାନର ଚାବି ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରିନିଆଯାଇଥିଲା, ଯେମାନେ ପୁରାତନ ନିୟମର ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକରେ ଥିବା ଜ୍ଞାନର ଭଣ୍ଡାରଗୃହକୁ ଉଦ୍‌ଘାଟନ କରିବା ପାଇଁ ତାହାକୁ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ ଥିଲା। ରବ୍ବୀମାନେ ଓ ଶିକ୍ଷକମାନେ ପ୍ରାୟଃ ଦରିଦ୍ର ଓ ପୀଡ଼ିତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟକୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ ହେବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ। ନିଜ ଉପଦେଶମାନରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏକେବାରେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅନେକ ବିଷୟ ରଖିନଥିଲେ, ଯେପରି ତାହା ସେମାନଙ୍କ ମନକୁ ଅବାକ କିମ୍ବା ବିଭ୍ରାନ୍ତ କରିନଦିଏ। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଷୟକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ପୃଥକ୍‌ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ଧାରଣାମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରିବାର ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନରେ ଯଦି ପୁରାତନ ଓ ପରିଚିତ ସତ୍ୟମାନଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ପୁନରୁକ୍ତି ଉପଯୋଗୀ ହୁଏ, ତେବେ ସେ ତାହାକୁ ଅବହେଳା କରିନଥିଲେ।”

“ସମସ୍ତ ପ୍ରାଚୀନ ସତ୍ୟମଣିମାଣିକ୍ୟର ଉଦ୍ଭାବକ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଥିଲେ। ଶତ୍ରୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟଦ୍ୱାରା ଏହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କ ଯଥୋଚିତ ସ୍ଥାନରୁ ସ୍ଥାନଚ୍ୟୁତ ହୋଇଥିଲା। ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନଙ୍କ ସତ୍ୟ ସ୍ଥିତିରୁ ବିଛିନ୍ନ କରାଯାଇ, ଭ୍ରାନ୍ତିର ଖାଞ୍ଚାରେ ବସାଯାଇଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା ସେହି ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଣିକ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନଃସମନ୍ୱିତ କରି ସତ୍ୟର ଖାଞ୍ଚାରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା। ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସତ୍ୟର ନୀତିଗୁଡ଼ିକ, ଶୟତାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟସାଧନ ଦ୍ୱାରା, ସମାଧିସ୍ଥ ହୋଇଯାଇଥିଲା ଏବଂ ପ୍ରାୟ ବିଲୁପ୍ତ ପରି ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭ୍ରାନ୍ତିର ଅବର୍ଜନାରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ନୂତନ, ସଜୀବ ଶକ୍ତି ଦେଲେ, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନମାନଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେବାକୁ ଓ ଚିରକାଳ ଅଚଳ ରହିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।”

“ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସ୍ୱୟଂ ଏହି ପୁରାତନ ସତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କୌଣସିଟିକୁ ମଧ୍ୟ ସାନାତିସାଣା ଅଂଶ ଧାର କରିବା ବିନା ବ୍ୟବହାର କରିପାରୁଥାନ୍ତି, କାରଣ ସେ ସେଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତଙ୍କର ମୂଳସ୍ରଷ୍ଟା ଥିଲେ। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିଢ଼ିର ମନ ଓ ଚିନ୍ତାଧାରାରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ଆମର ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ମୃତପ୍ରାୟ ହୋଇପଡ଼ିଥିବା ସତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ବିନ୍ୟାସ କରି ସଜୀବ କରିଦେଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଭବିଷ୍ୟତ ପିଢ଼ିମାନଙ୍କର ଉପକାର ପାଇଁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧିକ ପ୍ରବଳ କରାଗଲା। ସତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅବର୍ଜନାର ଢେଉଁଠାରୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ପୁନଃ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନଙ୍କର ମୂଳ ତାଜାପନ ଓ ଶକ୍ତିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ସତେଜତା ଓ ପ୍ରଭାବସହିତ ଜଗତକୁ ଦେଇବାର ଶକ୍ତି ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଥିଲା।” Manuscript Releases, volume 13, 240, 241.

“ତାହାପରେ ମୁଁ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କୁ ଦେଖିଲି। ମୋ ସହଚର ଦୂତ କହିଲେ, ‘ଭୟାନକ ହେଉଛି ତାହାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ। ଗମ୍ଭୀର ହେଉଛି ତାହାଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ। ସେହି ଦୂତ ହେଉଛନ୍ତି ଯିଏ ଗହୁଁକୁ ଜଙ୍ଗଲି ଘାସରୁ ପୃଥକ କରିବେ, ଏବଂ ଗହୁଁକୁ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଭଣ୍ଡାର ପାଇଁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କରିବେ, କିମ୍ବା ବାନ୍ଧି ରଖିବେ। ଏହି ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ ସମଗ୍ର ମନ, ସମଗ୍ର ଧ୍ୟାନକୁ ଆକ୍ରାନ୍ତ କରିବା ଉଚିତ।’” Early Writings, 119.

ଏହା ପରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ପୃଥିବୀର ଚାରି କୋଣରେ ଚାରିଜଣ ଦୂତ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ; ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଚାରି ପବନକୁ ଧରି ରଖିଥିଲେ, ଯେପରି ପୃଥିବୀ ଉପରେ, ସମୁଦ୍ର ଉପରେ, କିମ୍ବା କୌଣସି ବୃକ୍ଷ ଉପରେ ପବନ ବହି ନପାରେ। ଏବଂ ମୁଁ ଆଉ ଜଣେ ଦୂତଙ୍କୁ ପୂର୍ବଦିଗରୁ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ଦେଖିଲି, ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ମୋହର ଥିଲା; ଏବଂ ସେ ସେହି ଚାରିଜଣ ଦୂତଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକି କହିଲେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ପୃଥିବୀ ଓ ସମୁଦ୍ରକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, କହିଲେ, ଆମେ ଆମ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ଦାସମାନଙ୍କ ଲଳାଟରେ ମୋହର ନଲଗାଇପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପୃଥିବୀକୁ, ସମୁଦ୍ରକୁ, କିମ୍ବା ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବ ନାହିଁ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 7:1–3।

ଦୁଷ୍ଟଜନଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ସେମାନଙ୍କୁ ଆବୃତ କରେ, ଯେମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି। ଶତ୍ରୁଙ୍କର କାନାକାନି ପ୍ରଲୋଭନ ସେମାନଙ୍କୁ ପାପରେ ଆକର୍ଷିତ କରେ; ଏବଂ ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଏହି କାରଣରୁ ଯେ, ପ୍ରାର୍ଥନାର ଦିବ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଈଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଅଧିକାରଗୁଡ଼ିକ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଗୁଡ଼ିକର ଉପଯୋଗ କରୁ ନାହାନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାର୍ଥନା ହେଉଛି ବିଶ୍ୱାସର ହାତରେ ଥିବା ସେହି ଚାବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗର ଭଣ୍ଡାରଗୃହ ଖୋଲାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନଙ୍କର ଅସୀମ ସମ୍ପଦ ସଞ୍ଚିତ ଅଛି, ତେବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ କନ୍ୟାମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାରେ କାହିଁକି ଅନିଚ୍ଛୁକ ହେବେ? ଅବିରତ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ସତର୍କ ଜାଗୃତି ବିନା, ଆମେ ଅସାବଧାନ ହୋଇପଡ଼ିବା ଓ ସଠିକ ପଥରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହେବାର ବିପଦରେ ଅଛୁ। ବିପକ୍ଷୀ ନିରନ୍ତର ଭାବେ କୃପାସିଂହାସନକୁ ଯାଇଥିବା ପଥକୁ ବାଧା ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ଯେପରିକି ଆମେ ଗଭୀର ବିନୟଭରା ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଲୋଭନକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବା ପାଇଁ କୃପା ଓ ଶକ୍ତି ଲାଭ ନ କରିପାରିବୁ।

“କେତେକ ଶର୍ତ୍ତ ଅଛି, ଯାହାଙ୍କ ଉପରେ ଆମେ ଏହି ଆଶା କରିପାରୁ ଯେ ଈଶ୍ୱର ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣିବେ ଏବଂ ତାହାର ଉତ୍ତର ଦେବେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମ ଏହା ଯେ, ଆମେ ତାଙ୍କଠାରୁ ସାହାଯ୍ୟର ଆବଶ୍ୟକତା ନିଜେ ଅନୁଭବ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛନ୍ତି, ‘ମୁଁ ପିଆସିତଙ୍କ ଉପରେ ଜଳ ଢାଳିବି, ଏବଂ ଶୁଷ୍କ ଭୂମି ଉପରେ ବନ୍ୟାଜଳ ପ୍ରବାହିତ କରିବି।’ ଯିଶାୟ 44:3। ଯେମାନେ ଧର୍ମିକତା ପାଇଁ ଭୁଖା ଓ ତରସିତ, ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇପାରନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରାଯିବେ। ହୃଦୟ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ପାଇଁ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, ନଚେତ୍ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ।”

“ଆମର ମହାନ ଆବଶ୍ୟକତା ସ୍ୱୟଂ ଏକ ଯୁକ୍ତି ଅଟେ ଏବଂ ଆମ ପକ୍ଷରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ନିବେଦନ କରେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ କରିବାକୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବା ଉଚିତ। ସେ କହନ୍ତି, ‘ମାଗ, ତାହା ତୁମକୁ ଦିଆଯିବ।’ ଏବଂ, ‘ଯିଏ ନିଜ ସ୍ୱୟଂ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ କଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆମକୁ ସମସ୍ତ କିଛି ମଧ୍ୟ ନିଶୁଳ୍କ ଭାବରେ ଦେବେ ନାହିଁ କାହିଁକି?’ ମାଥିଉ 7:7; ରୋମୀୟ 8:32।”

“ଯଦି ଆମେ ଆମ ହୃଦୟରେ ଅଧର୍ମକୁ ପୋଷଣ କରିବା, ଯଦି ଆମେ କୌଣସି ଜଣାଶୁଣା ପାପକୁ ଆକଳାଇ ଧରିରଖିବା, ତେବେ ପ୍ରଭୁ ଆମର କଥା ଶୁଣିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପୀ, ଭଗ୍ନହୃଦୟ ଆତ୍ମାର ପ୍ରାର୍ଥନା ସଦା ଗ୍ରହୀତ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଣାଶୁଣା ଅନ୍ୟାୟକୁ ସଠିକ୍ କରାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଆମେ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରୁ ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ଆମର ନିବେଦନଗୁଡ଼ିକର ଉତ୍ତର ଦେବେ। ଆମର ନିଜ ଯୋଗ୍ୟତା କେବେହେଲେ ମଧ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇବା ପାଇଁ ଆମକୁ ସୁପାରିଶ କରିପାରିବ ନାହିଁ; ଯିଶୁଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟତା ହିଁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିବ, ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ହିଁ ଆମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବ; ତଥାପି ଗ୍ରହଣୀୟତାର ସର୍ତ୍ତଗୁଡ଼ିକ ସହ ସମନ୍ୱୟ କରିବାରେ ଆମ ପକ୍ଷରୁ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅଛି।”

“ବିଜୟୀ ପ୍ରାର୍ଥନାର ଆଉ ଗୋଟିଏ ଉପାଦାନ ହେଉଛି ବିଶ୍ୱାସ। ‘ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସେ, ସେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବାକୁ ହେବ ଯେ ସେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନପୂର୍ବକ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ପୁରସ୍କାର ଦିଅନ୍ତି।’ Hebrews 11:6. ଯୀଶୁ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, ‘ତୁମେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାବେଳେ ଯେ କୌଣସି ବିଷୟ ଅଭିଳାଷ କର, ବିଶ୍ୱାସ କର ଯେ ତୁମେ ସେଗୁଡ଼ିକ ପାଇଛ, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ତୁମର ହେବ।’ Mark 11:24. ଆମେ କି ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରୁଛୁ?” Steps to Christ, 94–96.

“ଏଠାରେ ସେହି ଯୁବକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଶିକ୍ଷା ଅଛି, ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସେବକ ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବାର୍ତ୍ତା ବହନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ ମୂଲ୍ୟାୟନରେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚରେ ଉନ୍ନତ ଭାବନ୍ତି। ଏଲିୟାଙ୍କ ପରି ସେମାନେ ନିଜ ଅନୁଭବରେ କିଛି ବିଶେଷ କିମ୍ବା ଚମତ୍କାରକ କଥା ଦେଖାଇ ପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ତଥାପି ସେମାନେ ସେହି କର୍ତ୍ତବ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପାଳନ କରିବାଠାରୁ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଉପରେ ଭାବନ୍ତି, ଯେଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନୀଚ ସେବା ପରି ପ୍ରତୀତ ହୁଏ। ସେମାନେ ଆବଶ୍ୟକ ସେବା କରିବା ପାଇଁ ନିଜମାନଙ୍କର ପାସ୍ତୋରିକ ମର୍ଯ୍ୟାଦାରୁ ତଳକୁ ଆସିବେ ନାହିଁ, ଏହି ଭୟରେ ଯେ, ତେଣୁ ସେମାନେ ଜଣେ ଦାସର କାମ କରୁଥିବେ। ଏପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏଲିୟାଙ୍କ ଉଦାହରଣରୁ ଶିଖିବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟ ପୃଥିବୀରୁ ତିନି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗର ଭଣ୍ଡାର—ଶିଶିର ଓ ବର୍ଷା—ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲା। କେବଳ ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟ ହିଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଖୋଲି ଦେଇ ବର୍ଷାଧାରା ଆଣିବାର ଚାବି ଥିଲା। ସେ ଯେତେବେଳେ ରାଜାଙ୍କ ଓ ଇସ୍ରାଏଲର ହଜାର ହଜାର ଲୋକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜର ସରଳ ପ୍ରାର୍ଥନା ଅର୍ପଣ କଲେ, ଯାହାର ଉତ୍ତରରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅଗ୍ନି ଚମକି ନିଷ୍କାସିତ ହୋଇ ବଳିବେଦୀ ଉପରେ ଥିବା ବଳିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଲିତ କରିଦେଲା, ସେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ବାଆଲର ଆଠ ଶେ ପଚାଶି ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ବଧ କରିବାରେ ତାଙ୍କର ହାତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନ୍ୟାୟକୁ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରିଥିଲା; ତଥାପି, ସେହି ଦିନର କ୍ଲାନ୍ତିକର ପରିଶ୍ରମ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ପଷ୍ଟ ବିଜୟ ପରେ, ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ମେଘ, ବର୍ଷା ଓ ଅଗ୍ନି ଆଣିପାରୁଥିଲେ, ସେହିଜଣ ଜଣେ ନୀଚ ସେବକର କାମ କରିବାକୁ, ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରରେ, ପବନ ଓ ବର୍ଷା ମଧ୍ୟରେ, ଅହାବର ରଥ ଆଗରେ ଦୌଡ଼ି ସେହି ସର୍ବଭୌମଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ସମ୍ମତ ହେଲେ—ସେହି ସର୍ବଭୌମଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କ ପାପ ଓ ଅପରାଧର କାରଣରେ ସେ ତାଙ୍କ ମୁହଁମୁହିଁ ତାଙ୍କୁ ତିରସ୍କାର କରିବାକୁ ଭୟ କରିନଥିଲେ। ରାଜା ଦ୍ୱାରମାନଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଲିୟା ନିଜ ଚାଦରରେ ନିଜକୁ ମୁଡ଼ି ନିର୍ବସନ ଭୂମି ଉପରେ ଶୋଇ ପଡ଼ିଲେ।” Testimonies, volume 3, 287.