ଦିବ୍ୟ ମହାଯାଜକଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ଅଶୀ ମାନବ ଯାଜକଙ୍କର ଏକ ପ୍ରତୀକ ହେଉଛି “81” ସଂଖ୍ୟା, ଏବଂ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଆମେ *Early Writings* ପୁସ୍ତକରେ ମିଲରଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ପାଉ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ “81” ରେ ଆମେ ପାଉ ଯେ, ସର୍ବାନ୍ତିମ ମୋହରଟି ଯେତେବେଳେ ଖୋଲାଯାଏ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅର୍ଧଘଣ୍ଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନୀରବତା ରହେ। ହବକ୍କୁକ 2:20 କୁହେ ଯେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ମନ୍ଦିରରେ ବିରାଜମାନ ଥିବାବେଳେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ନୀରବ ରହିବା ଉଚିତ।
ଏବଂ ସେ ସପ୍ତମ ମୁଦ୍ରା ଖୋଲିବାବେଳେ, ପ୍ରାୟ ଅଧା ଘଣ୍ଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ନୀରବତା ରହିଲା। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 8:1।
ସପ୍ତମ ମୋହରକୁ ହଟାଇବା କାର୍ଯ୍ୟ ତିରିଶି ଦିନରେ ଘଟେ, କାରଣ ସେହିଟି ହେଉଛି ଅନ୍ତିମ ମୋହର। ୩୧ ଡିସେମ୍ବର, ୨୦୨୩ ତାରିଖରେ ଯିହିଜ୍କେଲଙ୍କ ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲା। ତାହାପରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଚାଳିଶି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେହି ତାରିଖଟି ୧୮ ଜୁଲାଇ, ୨୦୨୦ର ନିରାଶାଠାରୁ ୧,୨୬୦ ଦିନର ଶେଷକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲା, ଏବଂ ଯୋହନ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଗାରରେ ଆମକୁ ଜଣାନ୍ତି ଯେ, ଆମେ ମନ୍ଦିରକୁ ମାପିବାକୁ ଅଛୁ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରାଙ୍ଗଣକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବାକୁ। ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ଛିତରାଇବାର ଶେଷରେ ଶେଷ ହୁଏ, କାରଣ ଯୋହନ ଆମକୁ ଜଣାନ୍ତି ଯେ ୧,୨୬୦ ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି, ଯେମାନେ ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ଅଟନ୍ତି। ମାପ କରିବାବେଳେ, ସେହି ଇତିହାସକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯିବ।
ଯେତେବେଳେ ମିଲର ଜାଗ୍ରତ ହୋଇ ଧୂଳି-ବ୍ରଶ୍ଧାରୀ ମଣିଷଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, କକ୍ଷଟି ଶୂନ୍ୟ ଅଛି; ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚ କରନ୍ତି, ମିଲର ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମରୁଭୂମିରେ ଅଛନ୍ତି। ପୁନରୁତ୍ଥାନର ଇତିହାସରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ରବିବାର ଆଇନର ଠିକ୍ ପୂର୍ବପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମନ୍ଦିରକୁ ଉତ୍ଥାପନ କରୁଛନ୍ତି, ଯେପରି ସେ 1798 ରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି ଛଅଚାଳିଶ ବର୍ଷରେ କରିଥିଲେ।
ସେ ଯେତେବେଳେ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି, ସେ ନିଜ ମନ୍ଦିରରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ବିଶେଷତଃ ସେହି ତିରିଶ ଦିନର ସମୟରେ। ତାହାପରେ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନେ ତିରିଶ ମିନିଟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନୀରବ ରହନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜର ତିନି ଶତ ମିଲେରାଇଟ ପ୍ରଚାରକ-ଯାଜକମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ନିଜର ଗିଦିଓନଙ୍କ ତିନି ଶତ ସେନାବଳକୁ, କିମ୍ବା ସେ ତିନି ଶତ 1843 ଚାର୍ଟ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବାବେଳେ; ଏବଂ ସେ ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଖମିରହୀନ ରୁଟିର ଶେଷରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ତୂରୀବାଦ୍ୟମାନଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି ତିରିଶ ଦିନର ମଧ୍ୟରେ କରନ୍ତି। ସେ ମିଲରଙ୍କ କକ୍ଷର ମାଟି ଝାଡ଼ୁ ଦେଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହା ତାଙ୍କର ମାଟି, ସେହିହେତୁ ମିଲରଙ୍କ କକ୍ଷ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ମନ୍ଦିର। ସେ ସେହିମାନଙ୍କର ପାପଗୁଡ଼ିକ କିମ୍ବା ନାମଗୁଡ଼ିକ ମୋଚନ କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରୁଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥୀ ଭାବେ ଡାକାଯାଇଥିଲେ।
ଆରୋହଣରୁ ପାଞ୍ଚ ଦିନ ପୂର୍ବେ ଏବଂ ବିଚାରରୁ ଦଶ ଦିନ ପୂର୍ବେ ଆସୁଥିବା ତୂରୀ-ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ଲିଟମସ ପରୀକ୍ଷା। ସ୍ୱର୍ଗ ଯେତେବେଳେ ତିରିଶ ମିନିଟ ନିରବ ରହେ, କିମ୍ବା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପୁରୋହିତମାନଙ୍କୁ ତିରିଶ ଦିନ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ସମୟରେ ଯାହା ଘଟେ, ତୂରୀ, ଆରୋହଣ ଏବଂ ବିଚାର—ଏହି ତିନି ପଦକ୍ଷେପ ମଧ୍ୟରେ ମୋହର ଲାଗିବା ସମୟରେ ସେଥିରୁ ପୂର୍ବରୁହିଁ ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇସାରିଛି। ଏହା ବୁଝିବା ବହୁତ ସହଜ।
ଯଦି ତୁମେ ସେହି ସ୍ଥିତିକୁ ପହଞ୍ଚ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମ ପାଇଁ ତୁରୀର ସନ୍ଦେଶ ଘୋଷଣା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ଏବଂ ସେହି ସନ୍ଦେଶ ଘୋଷଣା କରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କର,—ତେବେ ତୁମେ ବିଫଳ ହଅ।
‘ତୂରୀ, ଆରୋହଣ ଓ ବିଚାର’ର ଏହି ତିନିଟି ପଦକ୍ଷେପ ହେଉଛି ତିନି ପଦକ୍ଷେପରେ ଏକ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ; ଯେପରି ଇତିହାସର ଆରମ୍ଭରେ ଏକ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ‘ମୃତ୍ୟୁ, ସମାଧି ଓ ପୁନରୁତ୍ଥାନ’ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିଲା। ଶେଷରେ ଥିବା ଏହି ତିନି ପଦକ୍ଷେପର ପରୀକ୍ଷା ହେଉଛି ସେହି ଲିଟମସ୍ ପରୀକ୍ଷା, ଯାହା ପେଣ୍ଟେକୋଷ୍ଟୀୟ ରବିବାର ଆଇନର ପୂର୍ବରୁ ପାଞ୍ଚ ଦିନ ଆଗରୁ ଘଟେ।
ପୁନରୁତ୍ଥାନ ପରେ ପାଞ୍ଚ ଦିନରେ ଖମିରହୀନ ରୁଟିର ପର୍ବର ଶେଷ ଆସେ, ଏବଂ ସେହି ପବିତ୍ର ସମାବେଶ 2024ର ପ୍ରଥମ ଏବଂ ମୂଳଭୂତ ପରୀକ୍ଷାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ଆପଣ ସ୍ୱର୍ଗର ରୁଟି ଭକ୍ଷଣ କରିବେ କି ମାନବୀୟ ଯୁକ୍ତିତର୍କର ରୁଟି? ସେହି ପରୀକ୍ଷା 2024ରେ ଆସିଥିଲା, ଏବଂ ତାହା ଆଦମ ଓ ହବା, ନିମ୍ରୋଦ, ଆହରୋଣ, ଯାରୋବୋଆମ, କୋରହ ଓ ତାହାର ବିଦ୍ରୋହୀମାନେ, ମିଲେରାଇଟ୍ ଇତିହାସର ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନେ, ଜନ୍ ହାର୍ଭେ କେଲଗ୍ଙ୍କ ଆଲ୍ଫା ବିଦ୍ରୋହ, 1888ର ବିଦ୍ରୋହ ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ 9/11ର ବିଦ୍ରୋହ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରତୀକିତ ହୋଇଥିଲା। କାଇନଙ୍କ ମୂଳଭୂତ ବିଦ୍ରୋହ ତୁମର ଭାଇଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଇର୍ଷ୍ୟାର ପ୍ରଶ୍ନକୁ ସୂଚିତ କରେ, ମୂଳଭୂତ ବିଦ୍ରୋହମାନଙ୍କର ସମଗ୍ର ଧାରାରେ।
ମୂଳଭୂତ ବିଦ୍ରୋହର ସମସ୍ତ ଉଦାହରଣ ହେଉଛି ଦେବଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିଦ୍ରୋହ; କିନ୍ତୁ କିଛି, ଯେପରି 1888 ର ବିଦ୍ରୋହୀମାନେ ଏବଂ କୋରହଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହୀମାନେ, ଏହି ସତ୍ୟକୁ ସମ୍ମିଳିତ କରେ ଯେ ଚୟିତ ଦୂତ ସେହି ପରୀକ୍ଷାର ଏକ ଅଂଶ ଅଟନ୍ତି। Daniel 11:14 ରେ ଯେ ଦର୍ଶନକୁ ସ୍ଥାପନ କରେ ସେ ରୋମ ଅଟେ ବୋଲି ମିଲରଙ୍କ ଚିହ୍ନଟକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବା, ସନ୍ଦେଶ ଓ ସନ୍ଦେଶବାହକ—ଉଭୟଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବା ଅଟେ। ଏହି ପରୀକ୍ଷାଟି ମୂଳଭୂତ, କାରଣ କେବଳ ପିତା ମିଲର ମାତ୍ର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ପଦର ଲୁଟେରାମାନଙ୍କୁ ରୋମ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରିନଥିଲେ, ବରଂ ମିଲରଙ୍କ ପୁଅ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲେ।
୨୦୨୩ ଡିସେମ୍ବର ୩୧ର ପୁନରୁତ୍ଥାନର ପାଞ୍ଚ ଦିନ ପରେ, ଯୋହନଙ୍କ ପରେ ଆସିଥିବା ସେହି ଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମିଲରଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତୁତିମୂଳକ ଶିକ୍ଷା-ସେବାକାର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରାଗଲା। ତିରିଶି ଦିନ ଧରି, ମନ୍ଦିରରେ ଉପାସନାକାରୀମାନଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା “ମୁହାଁମୁହିଁ” ବିଶେଷ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯିବ। ସେହି ପ୍ରସ୍ତୁତି ୮୦ ଜଣ ପୁରୋହିତମଣ୍ଡଳୀଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ ଥିଲା, ଯେମାନେ ତୁରୀର ପର୍ବର ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରକାଶ କରିବେ।
ସେହି ତିରିଶି ଦିନର ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭରେ ଏକ ମୂଳଭୂତ ପ୍ରଥମ ପରୀକ୍ଷା ଏବଂ ଶେଷରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ମନ୍ଦିର-ପରୀକ୍ଷାରେ ଗଠିତ। ଦ୍ୱିତୀୟ ମନ୍ଦିର-ପରୀକ୍ଷା ତୁରୀଗୁଡ଼ିକ ଫୁଙ୍ଗାଯିବା ପୂର୍ବରୁ ସମାପ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହି ବିବରଣୀ ସେହିହେତୁ ମିଲରଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯେତେବେଳେ ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ପେଟିକାରେ ରଖିଥିଲେ, ସେଥିରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। ସେ ଏହା କରିସାରିବା ପରେ ହିଁ, ସେ ମିଲରଙ୍କୁ “ଆସ ଏବଂ ଦେଖ” ବୋଲି ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି। ତୁରୀର ସଚେତନବାଣୀଠାରୁ ନ୍ୟାୟ ପାଇଁ ଆରୋହଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ରବିବାର ଆଇନ ପୂର୍ବରୁ ଧ୍ୱଜ ଉତ୍ତୋଳିତ ହୁଏ। ମିଲରଙ୍କୁ “ଆସ ଏବଂ ଦେଖ” ବୋଲି ଡାକାଯିବା ପୂର୍ବରୁ ସମସ୍ତ ରତ୍ନ ମନ୍ଦିରରେ ରହିଥାଏ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ ସାକ୍ଷୀ ମେଘମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉପରକୁ ଉତ୍ତୋଳିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
୨୦୨୦ ମସିହାରେ ବିଫଳ ହୋଇଥିବା ଇସ୍ଲାମରୁ ଆକ୍ରମଣ ହେବ ବୋଲି ସେମାନଙ୍କର ପୂର୍ବବାଣୀ, ସଂଶୋଧିତ ହେବା ପରେ ପୁନର୍ବାର କୁହାଯିବ; ଯେପରି ସ୍ନୋଙ୍କ ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀ ଧ୍ୱନି ସହ ଘଟିଥିଲା। ମିଲରଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ବୁଝାମଣା ଥିଲା, ଯାହାକୁ ସେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀ ଧ୍ୱନି ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସାମୁଏଲ୍ ସ୍ନୋ ମିଲରଙ୍କ ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀ ଧ୍ୱନିର ସନ୍ଦେଶକୁ ସଂଶୋଧନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି କାରଣରୁ ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ ସ୍ନୋଙ୍କ ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀ ଧ୍ୱନିର ସନ୍ଦେଶକୁ “ସତ୍ୟ” ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀ ଧ୍ୱନିର ସନ୍ଦେଶ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀ ଧ୍ୱନିର ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ଏକ ସନ୍ଦେଶ, ଯାହା ସଂଶୋଧିତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ସେହି ସଂଶୋଧନ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ କରାଯାଇଛି।
“ନିରାଶ ହୋଇଥିବାମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରରୁ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେମାନେ ବିଳମ୍ବର ସମୟରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ଦର୍ଶନର ପୂରଣ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସହିତ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେବ। ଯେ ସେହି ସମାନ ପ୍ରମାଣ ସେମାନଙ୍କୁ 1843 ମସିହାରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିଥିଲା, ସେହି ପ୍ରମାଣ ହିଁ ସେମାନଙ୍କୁ 1844 ମସିହାରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ନେଇଗଲା।” Early Writings, 247.
ଏହି ଘଟଣା 1840 ରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବଧିର ଶେଷରେ ଘଟିଥିଲା, ଏବଂ ଆରମ୍ଭରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଘଟିଥିଲା। ଜୋସିଆ ଲିଚ୍ 1840 ମସିହାରେ ଇସ୍ଲାମର ଏକ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତାର ପୂର୍ବାଭାସ କରିଥିଲେ। ସେ 1838 ମସିହାରେ ନିଜ ପୂର୍ବାଭାସକୁ ସାର୍ବଜନୀନ ଅଭିଲେଖରେ ରଖିଥିଲେ, ଏବଂ ପରେ 1840 ଆଗଷ୍ଟ 11 ପୂର୍ବରୁ ଦଶ ଦିନ ଆଗରୁ ତାହାକୁ ସଂଶୋଧନ କରିଥିଲେ। ଏହି ସଂଶୋଧିତ ପୂର୍ବାଭାସର ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଶକ୍ତିଦାନ କରିଥିଲା। ଦ୍ୱିତୀୟ ବାର୍ତ୍ତା ‘ମିଡନାଇଟ୍ କ୍ରାଇ’ର ସଂଶୋଧିତ ବାର୍ତ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଦାନ ପାଇଥିଲା। ଏକ ଇତିହାସରୁ ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀ—ଜଣେ ଆଲଫା ସାକ୍ଷୀ ଏବଂ ଜଣେ ଓମେଗା ସାକ୍ଷୀ। ସେମାନେ ଏକାତ୍ମକ ଭାବେ ପୂର୍ବତନ ଏକ ବାର୍ତ୍ତାର ସଂଶୋଧନ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଏକ ବାର୍ତ୍ତାର ଶକ୍ତିଦାନକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତି।
ଆଲ୍ଫା ଇସ୍ଲାମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ପରିଚୟ କରେ, ଏବଂ ଓମେଗା ବନ୍ଦ ଦ୍ୱାର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ପରିଚୟ କରେ। ପଙ୍କ୍ତି ପରେ ପଙ୍କ୍ତି, 1840 ମସିହାରେ ଇସ୍ଲାମ ଏବଂ 1844 ମସିହାରେ ବନ୍ଦ ଦ୍ୱାର, ଇସ୍ଲାମ ଏବଂ ବନ୍ଦ ଦ୍ୱାରକୁ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ରୋଦନର ବାର୍ତ୍ତା ଭାବେ ପରିଚୟ କରେ। ବାର୍ତ୍ତାର ଆରମ୍ଭରେ ଇସ୍ଲାମକୁ ମୁକ୍ତ କରାଯାଏ, ଯେପରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଜୟୋତ୍ସବମୟ ପ୍ରବେଶ ସମୟରେ ଘଟିଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଉପମାରେ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହୁଏ, ଯେପରି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହର ବିଚାର ସମୟରେ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହୁଏ। ବାର୍ତ୍ତାର ଉପସଂହାରରେ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଉପରେ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଇସ୍ଲାମ ପୁଣିଥରେ ଆଘାତ କରେ।
ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକର ତେଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ରେଖାଟି ଆରମ୍ଭରେ ପାସ୍ଓଭରର ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପ ଏବଂ ଶେଷରେ ଯାଜକମାନଙ୍କର ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ବୋଲି ଦେଖିବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଯାଜକମାନେ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ଏକ ନିବେଦନରୂପେ ଉତ୍ତୋଳିତ ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେହି ଘଟଣା ପୂର୍ବରୁ ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧିକୃତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ତୋଳିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଧ୍ୱଜା ସ୍ୱରୂପ; ଏବଂ ରେଖାର ଆରମ୍ଭରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯେତେବେଳେ ସେହି ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପରେ ଉତ୍ତୋଳିତ ହେଲେ, ସେ ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ନିଜ ପାଖକୁ ଆକର୍ଷଣ କଲେ। ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ଉତ୍ତୋଳନ ହେଉଛି ସେହି ରେଖାର ଶେଷ, ଯାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଉତ୍ତୋଳନ ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ—ଉଭୟରେ—ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପର ଗୋଟିଏ ପଥଚିହ୍ନ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି।
ଆରମ୍ଭରେ ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପ ଅଛି, ଯାହା ପରେ ପାଞ୍ଚ ଦିନ ଆସେ; ଏବଂ ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପ ଅଛି, ଯାହା ପରେ ପାଞ୍ଚ ଦିନ ଆସେ। ସେହି ବିନ୍ଦୁଠାରୁ ପରେ, କଥାବସ୍ତୁ ମହାନ ଜନସମୂହ ସମ୍ବନ୍ଧରେ, କାରଣ ଯାଜକତ୍ୱ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ପତାକା ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଯାଇଛି। ତମ୍ବୁବାସର ସାତ ଦିନ ଜାତିୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସମୟାବଧି ଅଟେ। ଯଦି ଆମେ ରବିବାର-ବ୍ୟବସ୍ଥାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବା ଜାତିୟମାନଙ୍କର ସମୟକୁ ବାହାର କରିଦେଉ, ଏବଂ 2023 ମସିହାରେ ଶେଷ ହୋଇଥିବା ସାଢେ ତିନି ଦିନକୁ ମଧ୍ୟ ବାହାର କରିଦେଉ, ତେବେ 2023 ଡିସେମ୍ବର 31 ଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଆସୁଥିବା ରବିବାର-ବ୍ୟବସ୍ଥା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟ ଋତୁର ପଚାଶ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମନ୍ଦିର ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିବାକୁ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ।
କୁମାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୁନରୁତ୍ଥାନରୁ ପାଞ୍ଚ ଦିନ, ତାହା ପରେ ଯାଜକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତିରିଶି ଦିନ। ପରେ କୁମାରୀମାନଙ୍କ ତରଫରୁ ତୁରୀର ସନ୍ଦେଶର ପାଞ୍ଚ ଦିନ, ଯାହା ଚାଳିଶି ଦିନ ସମାପ୍ତ ହେବାବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ଆରୋହଣ ସହିତ ଶେଷ ହୁଏ; ତାହା ପରେ ବିଚାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଞ୍ଚ ଦିନ, ଏବଂ ତାହା ପରେ ରବିବାରୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଞ୍ଚ ଦିନ। କୁମାରୀମାନଙ୍କର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ, “5” ସଂଖ୍ୟା ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶି ହଜାରଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ଯେମାନେ କୁମାରୀ ଏବଂ ସେମାନେ ଯାଜକମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି।
ଶିକ୍ଷାଦାନର ତିରିଶି ଦିନ ସମୟରେ ଅନ୍ତିମ ଏବଂ ସପ୍ତମ ମୋହର ଅପସାରିତ ହୁଏ, ଏବଂ ସେହି ଅବଧିରେ ମିଲର ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ ହେଉଥିବା ଦେଖନ୍ତି। “ଆସ ଏବଂ ଦେଖ” ପ୍ରଥମ ଚାରିଟି ମୋହର ଉପରେ ଆଧାରିତ ଏକ ପ୍ରତୀକ; ତେଣୁ ସପ୍ତମ ମୋହର ଖୋଲାଯିବାବେଳେ ମିଲରଙ୍କୁ “ଆସ ଏବଂ ଦେଖ” ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦୂତମାନେ ମାତ୍ର ନିରବତାରେ ଦେଖି ରହନ୍ତି। ମିଲରଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ରତ୍ନମାନଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଛି, ଯେଉଁମାନେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉଆଳିଶ ହଜାର, ଏବଂ ସେହି ସହିତ ଏହା ସେହି ରତ୍ନମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ କରୁଛି, ଯେଉଁମାନେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ବାର୍ତ୍ତା ଅଟନ୍ତି। ସେହି ବାର୍ତ୍ତା କୁମାରୀମାନଙ୍କୁ ସେହି ଶକ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରେ, ଯାହା ମୁଦ୍ରାଙ୍କନକୁ ସମ୍ପନ୍ନ କରେ; ଏବଂ ଧୂଳି-ବ୍ରଶ୍-ଧାରୀ ମନୁଷ୍ୟ ସେହି ଜଣଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯିଏ ଉଭୟ—ବାର୍ତ୍ତାବାହକମାନଙ୍କୁ ଏବଂ ବାର୍ତ୍ତାକୁ—ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି।
2024 ମୌଳିକ ପରୀକ୍ଷାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ 2026 ରେ ମନ୍ଦିର ପରୀକ୍ଷା ଆସି ପହଞ୍ଚିଛି। ଆମେ ଏବେ ସେହି ତିରିଶି ଦିନର ଅବଧିରେ ଅଛୁଁ, ଯେଉଁଥିରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିତ ନ କରିବା ଘାତକ ଅଟେ।
ସନ୍ଦେଶ ଓ ସନ୍ଦେଶବାହକଙ୍କୁ ପରିଚୟ କରିବା, ରୋମ ଦ୍ୱାରା ଦର୍ଶନକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିବାରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ଭିତ୍ତିସ୍ଥ ପରୀକ୍ଷାର ଏକ ଉପାଦାନ ଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ଏଲିୟା ଓ ଆହାବଙ୍କ କାହାଣୀର ମଧ୍ୟ ଏକ ଉପାଦାନ ଅଟେ।
ଯିହୂଦାର ରାଜା ଆସାଙ୍କ ରାଜ୍ୟର ଅଠାଇଶତମ ବର୍ଷରେ ଓମ୍ରିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଆହାବ ଇସ୍ରାଏଲ ଉପରେ ରାଜ୍ୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ଓମ୍ରିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଆହାବ ସମରିୟାରେ ଇସ୍ରାଏଲ ଉପରେ ବାଇଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ଓମ୍ରିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଆହାବ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ଯେତେଜଣ ଥିଲେ ସେମାନଙ୍କ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଷ୍ଟକର୍ମ କଲେ। ଏବଂ ନେବତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯାରୋବୋଆମଙ୍କ ପାପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିବା ଯେପରି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ହାଲୁକା କଥା ଥିଲା, ସେପରି ସେ ସିଦୋନୀୟମାନଙ୍କ ରାଜା ଇଥ୍ବାଆଲଙ୍କ କନ୍ୟା ଯେଜେବେଲଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଏବଂ ଯାଇ ବାଆଲଙ୍କ ସେବା କଲେ ଓ ତାହାଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ। ସେ ସମରିୟାରେ ନିର୍ମିତ ବାଆଲଙ୍କ ଗୃହରେ ବାଆଲ ପାଇଁ ଏକ ବେଦୀ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଆହାବ ଏକ ଆଶେରା ସ୍ତମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ନିର୍ମାଣ କଲେ; ଏବଂ ଆହାବ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ଇସ୍ରାଏଲର ସମସ୍ତ ରାଜାଠାରୁ ଅଧିକ ଭାବରେ ଇସ୍ରାଏଲର ପରମେଶ୍ୱର ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରିଲେ। ତାଙ୍କ ସମୟରେ ବେଥେଲୀୟ ହୀଏଲ ଯିରୀହୋ ନଗରକୁ ପୁନଃନିର୍ମାଣ କଲା; ସେ ତାହାର ଭିତ୍ତି ନିଜ ଜ୍ୟେଷ୍ଠପୁତ୍ର ଅବୀରାମଙ୍କ ମୂଲ୍ୟରେ ପକାଇଲା, ଏବଂ ତାହାର ଦ୍ୱାରମାନଙ୍କୁ ନିଜ କନିଷ୍ଠପୁତ୍ର ସେଗୂବଙ୍କ ମୂଲ୍ୟରେ ସ୍ଥାପନ କଲା, ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେହି ବାକ୍ୟ ଅନୁସାରେ, ଯାହା ସେ ନୂନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯିହୋଶୂୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହିଥିଲେ। ଏବଂ ଗିଲିଆଦର ନିବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତିଶ୍ବୀୟ ଏଲିୟା ଆହାବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଇସ୍ରାଏଲର ପରମେଶ୍ୱର ସଦାପ୍ରଭୁ ଜୀବନ୍ତ, ଯାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମୁଁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି, ମୋର ବାକ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଛାଡ଼ି ଏହି ବର୍ଷମାନଙ୍କରେ ନ ଶିଶିର ପଡ଼ିବ, ନ ବର୍ଷା ହେବ।” 1 ରାଜାବଳୀ 16:29–17:1।
ଆହାବ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟକୁ ଅଧିକ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ। “ଅଠତ୍ରିଶ” ଏକ “ଉଠିବା”କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଅଠତ୍ରିଶତମ ବର୍ଷରେ “ଉଠି” ପ୍ରତିଜ୍ଞାତ ଦେଶରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
“ଏବେ ଉଠ,” ମୁଁ କହିଲି, “ଏବଂ ତୁମେମାନେ ଜେରେଦ ନଦୀଖାତକୁ ଅତିକ୍ରମ କର।” ଏବଂ ଆମେ ଜେରେଦ ନଦୀଖାତକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲୁ। କାଦେଶବର୍ଣ୍ଣେୟାରୁ ଚାଲି ଆମେ ଜେରେଦ ନଦୀଖାତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ପହଞ୍ଚିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେତେ ସମୟ ବିତିଗଲା, ତାହା ଅଠତ୍ରିଶି ବର୍ଷ ଥିଲା; ଯାହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧଯୋଗ୍ୟ ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପିଢ଼ୀ ସେନାଦଳର ମଧ୍ୟରୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ, ଯେପରି ସଦାପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶପଥ କରିଥିଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ବିବରଣ 2:13, 14.
ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ତାହାଙ୍କୁ “ଉଠ” ବୋଲି କହିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଅଠତ୍ରିଶ ବର୍ଷ ଧରି ପଙ୍ଗୁ ଥିବା ମଣିଷଟିଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ କରିଦେଲେ।
ସେଠାରେ ଜଣେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମନୁଷ୍ୟ ଥିଲେ, ଯିଏ ଅଠତ୍ରିଶ ବର୍ଷ ଧରି ଦୁର୍ବଳତାରେ ପୀଡ଼ିତ ଥିଲେ। ଯୀଶୁ ତାଙ୍କୁ ଶୋଇଥିବା ଦେଖି, ଏବଂ ସେ ବହୁଦିନ ଧରି ସେହି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ସୁସ୍ଥ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ କି?” ସେହି ଅଶକ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମହାଶୟ, ଜଳ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଲେ ମୋତେ କୁଣ୍ଡରେ ନମାଇବାକୁ ମୋର କେହି ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ମୋ ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ନମିଯାଏ।” ଯୀଶୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଉଠ, ତୁମର ଶଯ୍ୟା ଉଠା, ଏବଂ ଚାଲ।” ଏବଂ ସତ୍ତ୍ୱରେ ସେହି ମନୁଷ୍ୟ ସୁସ୍ଥ ହେଲେ, ନିଜ ଶଯ୍ୟା ଉଠାଇ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ଏବଂ ସେହି ଦିନ ସବ୍ବାଥ ଥିଲା। ଯୋହନ 5:5–9।
ଯୋସିୟା ଲିଚ୍ 1838 ମସିହାରେ ଏକ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ କରିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ସେ 1840 ମସିହାରେ ଅଧିକ ସୁକ୍ଷ୍ମ ଭାବରେ ସଂଶୋଧିତ କରିଥିଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ବିବରଣରେ ମୋଶୀ ଯେ ଅଠତ୍ରିଶତମ ବର୍ଷର ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ବର୍ଷଟି ଚାଳିଶତମ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟ ଥିଲା। ଯୋସିୟା ଲିଚଙ୍କ ଏହି ଦୁଇ-ପର୍ଯ୍ୟାୟୀ ପ୍ରକ୍ରିୟା ତାଙ୍କ ନାମଧାରୀ ରାଜା ଯୋସିୟାଙ୍କର ଦୁଇ-ପର୍ଯ୍ୟାୟୀ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ସହ ସମାନାନ୍ତର ଥିଲା। 38 ଓ 40 ସଂଖ୍ୟା ପରସ୍ପର ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକ ଉଦୟକୁ ସୂଚିତ କରେ, ଏବଂ ଦୁଇ ସାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ମେଘମାଳା ମଧ୍ୟରେ ଉପରକୁ ଉଠାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହିଠିକ୍ ଘଟେ।
ଲିଚ୍ଙ୍କ ସହିତ, ଉପରକୁ ଉଠାଇବା ଦ୍ୱିତୀୟ ହାୟର ଇସ୍ଲାମର ସନ୍ଦେଶ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆରୋହଣ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ଯେ ଉପରକୁ ଉଠାଇବା, ସେହିଟି ଇସ୍ଲାମର ତୁରୀ-ସନ୍ଦେଶ ପରେ ଆସେ। ତୁରୀ, ଆରୋହଣ ଏବଂ ବିଚାରର ପଥଚିହ୍ନର ସେହି ପ୍ରଥମ ଦୁଇଟି ପଦକ୍ଷେପ ଲିଚ୍ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୂପିତ ହୋଇଥିଲା; ତାଙ୍କର ସେହି ଦୁଇ ପଦକ୍ଷେପ ପୁନର୍ବାର ରାଜା ଯୋଶିୟଙ୍କ ଦୁଇ-ପଦକ୍ଷେପୀୟ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଏବଂ ସଂସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୂପିତ ହୋଇଥିଲା। ଦ୍ୱିତୀୟ ବିବରଣରେ ଆଜ୍ଞା ଥିଲା ଉଠି ପଡ଼ି ପ୍ରତିଜ୍ଞାତ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ, ଏବଂ ରବିବାର-ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ପତାକାକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇବା ସେହି ଏକେଇ ପ୍ରତିଜ୍ଞା।
ଆହାବ ବାଇଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ; ଏହିପରି ସେ ସେହି ସମୟାବଧିରେ ରାଜ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଦେବତ୍ୱ ମାନବତ୍ୱ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ସେହି ସମୟାବଧି ହେଉଛି ତୁରୀ-ସନ୍ଦେଶର ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ତ୍ରିଶ ଦିନର ଅବଧି। ଆହାବ ହେଉଛନ୍ତି ଟ୍ରମ୍ପ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ନିହିତ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଜେଜେବେଲଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବେ। ଟ୍ରମ୍ପର ସମୟାବଧିରେ, କେବଳ ଏଲିୟାଙ୍କ ପାଖରେ ବର୍ଷାର ଏକ ସନ୍ଦେଶ ଅଛି। ଏହି ସତ୍ୟଟି ଭିତ୍ତିସ୍ଥମ୍ଭସଦୃଶ, କାରଣ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ଆନ୍ଦୋଳନ ହେଉଛି “line upon line” ପଦ୍ଧତିର ଆନ୍ଦୋଳନ; ଏବଂ ସେହି ପଦ୍ଧତି ଏହି ମୂଳଭୂତ ସତ୍ୟର ଉପରେ ଆଧାରିତ ଯେ, ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ସଂସ୍କାର ଆନ୍ଦୋଳନ ପବିତ୍ର ଇତିହାସର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂସ୍କାର ଆନ୍ଦୋଳନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୂପିତ ହୋଇଛି। ସେହି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ନେତାମାନେ ପରୀକ୍ଷା-ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଅଂଶ ଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସମୟରେ।
ଆହାବ ଯେରୋବୋଆମଠାରୁ ସପ୍ତମ ରାଜା, ଏବଂ ଆମେ ପୁନଃପୁନି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଛୁ ଯେ ରବିବାର ଆଇନ ସଙ୍କଟରେ ଆହାବ ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତୀକିତ କରେ। ଆମେ ଦେଖାଇଛୁ ଯେ ଲାଓଦିକିୟ ସପ୍ତମ-ଦିନ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚ 1863 ମସିହାରେ ଯେରିହୋକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କଲା, ଯାହାର ମୂଲ୍ୟରୂପେ ହ୍ୱାଇଟ ପରିବାର ତାଙ୍କର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଏବଂ କନିଷ୍ଠ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ହରାଇଲେ, ଏବଂ ଏହା ରବିବାର ଆଇନ ସମୟର ଯେରିହୋକୁ ପ୍ରତୀକିତ କରେ। 1863 ମସିହା ରବିବାର ଆଇନକୁ ପ୍ରତୀକିତ କରେ।
ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦଟି ପ୍ରତୀକତାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯାହା ଏହି ସମୟଖଣ୍ଡକୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉଳିଶି ହଜାରଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନର କାଳ ବୋଲି ପରିଚିତ କରାଏ; ଏବଂ ସେହି ସମୟଖଣ୍ଡରେ ହବକ୍କୁକଙ୍କ 1843 ତାଲିକା ଉପରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିବା ଏକ ସତ୍ୟ ବିଷୟରେ ମିଲରଙ୍କ ବୁଝାମଣିକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବା ମୌଳିକ ବିଦ୍ରୋହ ଅଟେ; ଏଥିରେ କୋରହର ବିଦ୍ରୋହୀମାନେ ଏବଂ 1888 ମସିହାର ବିଦ୍ରୋହୀମାନଙ୍କ ପରି ସେହି ଏକେଇ ଅଜୁହାତରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଚୟିତ ଦୂତଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିବା ମଧ୍ୟ ସମ୍ମିଳିତ, ଯେମାନେ ଦାବି କରିଥିଲେ ଯେ ସମଗ୍ର ସମାଜ ହିଁ ପବିତ୍ର।
ଆମେ ବର୍ତ୍ତମାନ ମନ୍ଦିରର ପରୀକ୍ଷାରେ ଅଛୁ, ଯେତେବେଳେ ସ୍ୱର୍ଗର ଜାନଲାଗୁଡ଼ିକ ଏକ ଯୁଗ-ବିଭାଗୀୟ ଦ୍ୱାର ସହ ଖୋଲାଯାଉଛି। ସେହି ଯୁଗ-ବିଭାଗୀୟ ଦ୍ୱାର ଲାଉଦିକୀୟାର ପୁରୋହିତମାନଙ୍କୁ ଫିଲାଦେଲଫିୟାର ପୁରୋହିତମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତରର ଚିହ୍ନ ବହନ କରେ। ଏହା ମିଲରଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଥିବା ନକଲି ଏବଂ ସତ୍ୟ ରତ୍ନମାନଙ୍କର ବିଭାଜନକୁ ସୂଚିତ କରେ। ସେହି ଜାନଲାଗୁଡ଼ିକ ଏକ ଶାପ କିମ୍ବା ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦକୁ ପରିଚୟ କରାଏ। ମଲାଖି ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ, ପୁନରାଗମନ ଉପରେ ଏହି ପରୀକ୍ଷାର ଆଧାର ସ୍ଥାପନ କରେ। ମିଲରଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ପୁରୋହିତତ୍ୱ ଏବଂ ବାର୍ତ୍ତା—ଉଭୟର ପୁନଃସ୍ଥାପନାକୁ ଜୋର ଦେଇଥାଏ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଊଣେଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେନାବାହିନୀକୁ ପରିଚୟ କରାଏ, ଯାହା ଇସ୍ଲାମ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏକ ତୁରୀ-ବାର୍ତ୍ତାର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ପୂରଣ ହେବାବେଳେ ଉଠାଯାଏ।
ତୁରୀ ବାର୍ତ୍ତାର ଲିଟମସ୍ ପରୀକ୍ଷାର ପୂର୍ବରୁ ଯେ ପରୀକ୍ଷା ଆସେ, ସେହି ପରୀକ୍ଷା ହେଉଛି ଦ୍ୱିତୀୟ, ଏବଂ ସେହିଟି ହେଉଛି ମନ୍ଦିର ପରୀକ୍ଷା। ମିଲରଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ଏକ ଦ୍ୱିଗୁଣନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ଯାହା ସଦା ଦ୍ୱିତୀୟ ପରୀକ୍ଷା ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ; କାରଣ ମିଲରଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ରତ୍ନମାଣିକ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ବାର୍ତ୍ତାମାନ ଏବଂ ଦୂତମାନ—ଉଭୟରୂପେ ବ୍ୟବହାର କରେ। ମନ୍ଦିର ପରୀକ୍ଷାରେ ଅନ୍ତିମ ବର୍ଷାର “ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି” ପଦ୍ଧତିର ପ୍ରୟୋଗ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ବାର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କୁ ସମରେଖିତ କରିବା ପାଇଁ, ଏହା ପାଦ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ଆବଶ୍ୟକ କରେ ଯେ ସେମାନେ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ବିଭିନ୍ନ ରେଖାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମନ୍ଦିରକୁ ଦେଖନ୍ତୁ। ଧୁଳି-ବ୍ରଶ୍ ମଣିଷଙ୍କ ବଡ଼ କାସ୍କେଟ୍ ହେଉଛି ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମନ୍ଦିର, ଏବଂ ମଲାଖୀଙ୍କ ଭଣ୍ଡାରଗୃହ ମଧ୍ୟ ସେହି ଏକେଇ। ମନ୍ଦିରୀୟ ସାଜସଜ୍ଜାର ହୃଦୟ ହେଉଛି ଚୁକ୍ତିର ସିନ୍ଧୁକ, ଯାହା ଦିଗକୁ ଆବରଣକାରୀ କେରୁବୀମାନେ ନିରନ୍ତର ଦୃଷ୍ଟି ପାତ କରନ୍ତି, ଏହିପରି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସତ୍ତାମାନଙ୍କର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁକୁ ଜୋର ଦିଆଯାଏ। ଏହି ଇତିହାସରେ ପବିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ମନ୍ଦିରକୁ ନିହାରିବା ଏବଂ ସିନ୍ଧୁକର ମଧ୍ୟରେ ଦୃଷ୍ଟି ନିବେଶ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମନ୍ଦିର Leviticus twenty-three ର ବିଷୟ, ଏବଂ ଏହା ଏକ ଐତିହାସିକ ରେଖା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ, ଯାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସମୟରେ Sister White “the Pentecostal season” ବୋଲି ଯାହାକୁ କହିଛନ୍ତି, ତାହା ସହ ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା। ପୁନରୁତ୍ଥାନରୁ Pentecost ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, କିମ୍ବା December 31, 2023 ରୁ Sunday law ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, Leviticus twenty-three ର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ରେଖା ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସେହି ଇତିହାସ ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପର ଏକ waymark ସହ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯାହା ପରେ ପାଞ୍ଚ ଦିନ ଆସେ; ଏବଂ ଏହା ମଧ୍ୟ ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପର ଏକ waymark ସହ ଶେଷ ହୁଏ, ଯାହା ପରେ ପାଞ୍ଚ ଦିନ ଆସେ। ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗା ଇତିହାସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଯାଜକମାନଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନର ତିରିଶି ଦିନ ଅଛି। ସେହି ସମଗ୍ର ରେଖା ସପ୍ତମ-ଦିନର ବିଶ୍ରାମବାରରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ସପ୍ତମ-ବର୍ଷର ବିଶ୍ରାମବାରରେ ଶେଷ ହୁଏ। ଏହି ସ୍ତରରେ, ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମନ୍ଦିର ହେଉଛି ସେହି ନୌକା, ଯାହା 8 ଜଣ ପ୍ରାଣକୁ ନବୀକୃତ ପୃଥିବୀକୁ ବହି ନେବ; ଏବଂ ଏହା ସେହି ନିୟମ-ସିନ୍ଦୁକ ମଧ୍ୟ, ଯାହା ଦୁଇ ଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାୟାଙ୍କିତ, ଯେପରି ଦୁଇଟି ବିଶ୍ରାମବାର “the Pentecostal season” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ଯାଜକତ୍ୱର ମନ୍ଦିରକୁ ଛାୟାଙ୍କିତ କରେ।
ଲେବ୍ୟବସ୍ଥା ତେଇଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପୁନରୁତ୍ଥାନରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ପରେ ପଞ୍ଚାଶ ଦିନରେ ପେନ୍ତେକୋଷ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବ୍ୟାହତ ରହିଥିବା ପେନ୍ତେକୋଷୀୟ ଋତୁର ଶେଷ ପ୍ରକାଶରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ଯାଜକତ୍ୱ ବିଷୟରେ ଅଟେ। ଲେବ୍ୟବସ୍ଥା ତେଇଶ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ବାଇଶି ପଦକୁ ଶେଷ ବାଇଶି ପଦ ସହ ସମନ୍ୱୟ କରାଯାଇଲେ ପେନ୍ତେକୋଷୀୟ ଋତୁ ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ। ଉଇଲିଅମ ମିଲରଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ଚିହ୍ନଟ କରେ ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ରତ୍ନମାଣିକ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ସନ୍ଦେଶ ଏବଂ ସନ୍ଦେଶବାହକ—ଉଭୟ ଅଟନ୍ତି।
“ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଅନୁଭବ ଲାଭ କରିବାର ଅମୂଲ୍ୟ ସୁଯୋଗଗୁଡ଼ିକ ମିଳିଥିଲା। ପ୍ରଥମ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶମାନଙ୍କରେ ମୋର ଏକ ଅନୁଭବ ରହିଛି। ଦୂତମାନଙ୍କୁ ଆକାଶମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଉଡ଼ୁଥିବାରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଛି, ସେମାନେ ଜଗତକୁ ଏକ ସଚେତନତାର ସନ୍ଦେଶ ଘୋଷଣା କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ପୃଥିବୀର ଇତିହାସର ଶେଷ ଦିନମାନରେ ବାସ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ସହ ତାହାର ସିଧାସଳଖ ସମ୍ପର୍କ ରହିଛି। କେହି ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୂତମାନଙ୍କର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସହ ସମନ୍ୱୟରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତୀକରୂପେ ଉପସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ଏବଂ ସତ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ପବିତ୍ରୀକୃତ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ, ଏହି ତିନିଟି ସନ୍ଦେଶକୁ ସେମାନଙ୍କର କ୍ରମାନୁସାରେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି।” Life Sketches, 429.
ଦୂତମାନେ ସେହି ଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଘୋଷଣା କରୁଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରତୀକ।
“ସମୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱଳ୍ପ। ପ୍ରଥମ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ସେହି ସନ୍ଦେଶ, ଯାହା ଜଗତକୁ ଦିଆଯିବାକୁ ଅଛି। ଆମେ ଶାବ୍ଦିକ ଅର୍ଥରେ ଏହି ତିନି ଦୂତଙ୍କର ସ୍ୱର ଶୁଣୁନାହୁଁ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟରେ ଏହି ଦୂତମାନେ ଏମିତି ଜନସମୂହଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଥିବେ ଓ ଏହି ସନ୍ଦେଶମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରିବେ।”
“ଯୋହନ ଦେଖିଲେ, ‘ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଦୂତ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରୁଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ମହାଶକ୍ତି ଥିଲା; ଏବଂ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଆଲୋକିତ ହେଲା।’ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 18:1। ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି, ଜଗତକୁ ଏକ ସଚେତନତାର ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରଘୋଷଣ କରୁଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କର ସ୍ୱର।” The 1888 Materials, 926.
ଦୂତମାନେ ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ବାର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ୱିଲିଆମ୍ ମିଲର୍ଙ୍କୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭାବେ ବହୁ ପ୍ରୟୋଗରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ସେହି ପ୍ରୟୋଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେଲା, ମିଲର୍ଙ୍କୁ ସେ ପ୍ରକାଶ କରିବା ପାଇଁ ପରିଚାଳିତ ହୋଇଥିବା ପ୍ରଥମ ଏବଂ ଶେଷ ସମୟ-ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। 1798ରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିବା ସାତ ସମୟ, ଅର୍ଥାତ୍ 2,520 ବର୍ଷ, ମିଲର୍ଙ୍କ ଆଲ୍ଫା ଆବିଷ୍କାର ଥିଲା, ଏବଂ 1844 ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖରେ 2,300 ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତର ଶେଷରେ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ମିଲର୍ଙ୍କ ଓମେଗା ଆବିଷ୍କାର ଥିଲା। ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସ 1798 ରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ଯଦିଓ ସେହା ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ଇତିହାସ ଥିଲା, ତଥାପି ସେହି ଇତିହାସର ସନ୍ଦେଶବାହକଙ୍କ ନାମରେ ତାହାକୁ ଡାକାଯାଏ। ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସ ଏହା ଚିହ୍ନଟ କରେ ଯେ, ମିଲର୍ହିଁ ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା “ସ୍ୱର” ଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଦୂତ 1844 ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖରେ ବିଚାରର ଆରମ୍ଭ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଦୂତ 1798ରେ, ଶେଷ ସମୟରେ, ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜ୍ୟର “ସାତ ସମୟ” ବିକ୍ଷେପଣର ସମାପ୍ତିବେଳେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲେ। ମିଲର୍ 2,520-ବର୍ଷୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଏବଂ 2,300-ବର୍ଷୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ—ଉଭୟଙ୍କର ଏକ ପ୍ରତୀକ।
1798ର ପ୍ରଥମ ପଥଚିହ୍ନ ଏହା ଘୋଷଣା କଲା ଯେ, 1844 ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖରେ 2,300 ବର୍ଷର ସମାପ୍ତି ସହିତ ବିଚାରକାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେବ। ପରେ ପ୍ରଭୁ ସପ୍ତମ-ଦିନର ବିଶ୍ରାମଦିନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଆଲୋକକୁ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କଲେ, ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟଟି ସମାପ୍ତ କରିବା ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା; ସେହିପାଇଁ 1856 ମସିହାରେ ସେ ସାତ ସମୟ ବିଷୟରେ ଅଧିକ ଆଲୋକ ଉନ୍ମୋଚନ କରିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିଶ୍ୱାସର ସ୍ଥାନରେ ବିଦ୍ରୋହ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା। ସାତ ସମୟ ହେଉଛି ମିଲେରାଇଟ ଇତିହାସର ଆଲଫା ଏବଂ 2,300 ହେଉଛି ଓମେଗା।
ସାତ ସମୟ ସପ୍ତମ-ବର୍ଷୀୟ ସବ୍ବାଥ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଏ, ଏବଂ 2,300 ସପ୍ତମ-ଦିନୀୟ ସବ୍ବାଥ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଏ। ମିଲରାଇଟ ଇତିହାସ 1798 ଏବଂ 1844 ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଏ, ଏବଂ 1798 ସାତ ସମୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଓ 1844 2,300 ବର୍ଷକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସେହି ଦୁଇ ସବ୍ବାଥ ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ତେଇଶରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଥିବା ଇତିହାସର ଦୁଇ ପ୍ରାନ୍ତସୀମା ସ୍ୱରୂପ। ସେହି ଦୁଇ ସବ୍ବାଥ ଦୁଇଟି ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେଉଁମାନେ ମିଶି ଏକ ସନ୍ଦେଶ ହୁଅନ୍ତି। ସେହି ଦୁଇ ସନ୍ଦେଶ ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, କାରଣ ଯେ ଲୋକମାନେ ସେହି ସନ୍ଦେଶମାନଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି ସେମାନେ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରତୀକୀକୃତ କରୁଥିବା ଦୂତମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। 1798 ମସିହାରେ ପ୍ରଥମ ଦୂତ ଆସିଲେ ଏବଂ 1844 ମସିହାରେ ତୃତୀୟ ଦୂତ ଆସିଲେ।
ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ତେଇଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସାତଟି ପର୍ବ ଏବଂ ସାତଟି ପବିତ୍ର ସମାବେଶ ରହିଛି, ଯଦ୍ୟପି ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ବ ପବିତ୍ର ସମାବେଶ ନୁହେଁ ଏବଂ ତାହାର ବିପରୀତ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ। ସମସ୍ତ ପର୍ବ ପ୍ରଥମ ଏବଂ ଶେଷ ପବିତ୍ର ସମାବେଶର ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼େ, ଯାହା ଆରମ୍ଭରେ ସପ୍ତମ-ଦିନର ବିଶ୍ରାମବାର ଏବଂ ଶେଷରେ ସପ୍ତମ-ବର୍ଷର ବିଶ୍ରାମବାର ଅଟେ। ପର୍ବମାନଙ୍କର ଇତିହାସ ଏହି ଦୁଇ ବିଶ୍ରାମବାରଦ୍ୱାରା ସୀମାବଦ୍ଧ, ଯେଉଁମାନେ ୱିଲିଆମ୍ ମିଲର ଏବଂ ମିଲରାଇଟ୍ମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି।
ଲେବ୍ୟ ପୁସ୍ତକ ତେଇଶ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ବାଇଶ ପଦ୍ୟ ଏବଂ ଶେଷ ବାଇଶ ପଦ୍ୟକୁ ଏକତ୍ର କଲେ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟ ଋତୁ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ। ପଙ୍କ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର ଆଣି ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିବା ଗଠନ ସର୍ବଥା ଦିବ୍ୟ। ସେହି ଗଠନର ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟ ଋତୁ ତିନି ଦୂତଙ୍କର ତିନିଟି ପଦକ୍ଷେପକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଚିତ୍ରିତ କରେ। ଏହା “ସତ୍ୟ”ର ସ୍ୱାକ୍ଷର ବହନ କରେ। ଏହା ଆଲଫା ଏବଂ ଓମେଗାର ସ୍ୱାକ୍ଷର ବହନ କରେ। ଏହା ପାଲ୍ମୋନିଙ୍କ ସ୍ୱାକ୍ଷର ବହନ କରେ। ଏହା ଜଣେ ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀଙ୍କୁ ସର୍ବପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ନିଜ ମନ୍ଦିରହୃଦୟକୁ ନେଇଯାଏ। ଏହା ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମନ୍ଦିରକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୂତନ କରାଯାଇଥିବା ପୃଥିବୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ଲେବୀୟପୁସ୍ତକ ତେଇଶର ଏହି ସତ୍ୟ ବର୍ତ୍ତମାନ ଲିଟମସ ଓ ତୃତୀୟ ପରୀକ୍ଷା ପୂର୍ବରୁ ଆସୁଥିବା ମନ୍ଦିର ପରୀକ୍ଷା ସହ ସମ୍ପର୍କରେ ମୁଦ୍ରାଖୋଲା ହେଉଛି। ତୃତୀୟ ଦୂତ 1844 ମସିହାରେ ଆସିଥିଲେ, ଏବଂ ପୁନର୍ବାର 9/11 ରେ, ତାପରେ ପୁନର୍ବାର 2023 ରେ। 1844 ମସିହାରେ ତୃତୀୟ ଦୂତ ଆସିବାବେଳେ ବିଶ୍ୱସ୍ତମାନେ ବିଶ୍ୱାସଦ୍ୱାରା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ଅତିପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଥିଲେ। ଲେବୀୟପୁସ୍ତକ ତେଇଶ ଅତିପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାର ପଥ ଅଟେ ଏବଂ ଏହା ମନ୍ଦିର ପରୀକ୍ଷାର ଗୋଟିଏ ଉପାଦାନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଯୋହନଙ୍କୁ ମନ୍ଦିରକୁ ମାପିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ସେଥିରେ ଉପାସନା କରୁଥିବାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, କୁହାଯାଇଥିଲା।
ମିଲରଙ୍କର ପେଟିକାଟି ହେଉଛି ମନ୍ଦିର, ଏବଂ ତାହାରେ ଥିବା ରତ୍ନମାଣିକ୍ୟମାନେ ହେଲେ ସେହି ମନ୍ଦିରରେ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଭକ୍ତମାନେ। ମଲାଖୀଙ୍କର ଭଣ୍ଡାରଗୃହ ହେଉଛି ମନ୍ଦିର, ଏବଂ ତାହାରେ ଥିବା ଦଶମାଂଶମାନେ ହେଲେ ସେହି ମନ୍ଦିରରେ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଭକ୍ତମାନେ। ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ତେଇଶର “line upon line” ପ୍ରୟୋଗରେ ଯେପରି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ପେନ୍ଟେକୋଷ୍ଟୀୟ ଋତୁ ଏକ ଶତ ଚଉଁତାଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଅଧିକ ସରଳଭାବେ କହିଲେ, ଏହା ନିୟମ-ସିନ୍ଦୁକକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ, ଯାହାର ଆବରଣ ଉପରେ ଥିବା କେରୁବମାନେ ଦଶ ଆଜ୍ଞା, ମୁକୁଳିତ ହୋଇଥିବା ଆରୋଣଙ୍କର ଦଣ୍ଡ, ଏବଂ ମନ୍ନାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରକୁ ନିହାରୁଛନ୍ତି।
ଆବରଣକାରୀ କେରୁବମାନେ ଦୂତମାନେ ଅଟନ୍ତି, ଏବଂ ଦୂତମାନେ ଗୋଟିଏ ସନ୍ଦେଶ ଓ ସେହି ସନ୍ଦେଶବାହକଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଲେବ୍ୟପୁସ୍ତକ ତେଇଶର ଆଲ୍ଫା ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ସପ୍ତମ-ଦିନର ବିଶ୍ରାମଦିନ, ଏବଂ ଓମେଗା ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ସପ୍ତମ-ବର୍ଷର ବିଶ୍ରାମଦିନ। ଉଭୟେ ସନ୍ଦେଶ, ଏବଂ ସେମାନେ ୱିଲିଆମ୍ ମିଲର ଓ ମିଲରୀୟମାନଙ୍କର ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା ସନ୍ଦେଶମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି; “ସାତ ସମୟ”ର ପୂରଣ 1798 ମସିହାରେ, ସପ୍ତମ-ବର୍ଷର ବିଶ୍ରାମଦିନର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଭାବେ, ଏବଂ 1844 ମସିହାରେ, ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଅତିପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ନେତୃତ୍ୱ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ସପ୍ତମ-ଦିନର ବିଶ୍ରାମଦିନକୁ ଆବିଷ୍କାର କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ବିଶ୍ରାମଦିନ ଲେବ୍ୟପୁସ୍ତକ ତେଇଶରେ ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ ପବିତ୍ର ସମାବେଶ, ଏବଂ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟୀୟ ଋତୁ ସେମାନଙ୍କ ଉଭୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ, ଯେପରି ସିନ୍ଦୁକଟି ଦୁଇ ଆବରଣକାରୀ କେରୁବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ ଥିଲା।
ମନ୍ଦିରକୁ ମାପାଯିବାକୁ ଅଛି, ଏବଂ ଏହାରେ ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ପ୍ରାଙ୍ଗଣକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବା ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଅଛି। ରବିବାର ଆଇନର ବିଚାରକାଳରେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହ ପାଇଁ ବିଚାର ସମାପ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କର ବିଚାର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କର ସମୟ 1,260 ବର୍ଷର ଶେଷରେ, ଅର୍ଥାତ 1798 ମସିହାରେ, ଏବଂ ସାଢ଼େ ତିନି ଦିନର ଶେଷରେ, (ଯାହା 1,260ର ଏକ ପ୍ରତୀକ) ସମାପ୍ତ ହେଲା; ଏବଂ ଯୋହନଙ୍କୁ ପ୍ରାଙ୍ଗଣକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବାକୁ ଥିଲା।
ଏବଂ ମୋତେ ଏକ ଛଡ଼ି ସଦୃଶ ନଳ ଦିଆଗଲା; ଏବଂ ଦୂତ ଦାଁଡ଼ି କହିଲେ, ଉଠ, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ, ବେଦୀକୁ, ଏବଂ ସେଥିରେ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମାପ। କିନ୍ତୁ ମନ୍ଦିରର ବାହାରେ ଥିବା ପ୍ରାଙ୍ଗଣକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ଏବଂ ତାହାକୁ ମାପ ନ କର; କାରଣ ସେହିଟି ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି; ଏବଂ ସେମାନେ ପବିତ୍ର ନଗରୀକୁ ବୟାଳିଶ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଦତଳେ ଦଳିବେ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 11:1, 2.
ଅଙ୍ଗନକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବାକୁ ଥିଲା, କାରଣ ସେହିଟି ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା; ଏବଂ ସେମାନେ ତାହାକୁ ତିନି ଓ ଆଧା ଦିନ, ଅଥବା ବୟାଳିଶ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଦତଳେ ଦଳନ କରିଲେ।
ସେମାନେ ତଳୱାରର ଧାରରେ ପତିତ ହେବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଦୀଭାବେ ନେଇଯାଇବେ; ଏବଂ ଜାତିହୀନମାନଙ୍କର କାଳ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯିରୁଶାଲେମ ଜାତିହୀନମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଦଦଳିତ ହେଇ ରହିବ। ଲୂକ 21:24।
ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କର ସମୟ 1798 ମସିହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକର ମୋହର ଖୋଲାଯାଇଥିଲା।
“ଯେରୁସାଲେମର ମନ୍ଦିରରେ ପବିତ୍ର ଭବନର ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅଂଶରୁ ବାହ୍ୟ ପ୍ରାଙ୍ଗଣକୁ ଗୋଟିଏ ନିମ୍ନ ପ୍ରଚୀର ପୃଥକ କରିଥିଲା। ଏହି ପ୍ରଚୀର ଉପରେ ବିଭିନ୍ନ ଭାଷାରେ ଏମିତି ଲେଖା ଥିଲା ଯେ, ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ସୀମା ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ନଥିଲା। କୌଣସି ଜାତିୟ ଲୋକ ଯଦି ଅନ୍ତର୍ବର୍ତ୍ତୀ ପରିସରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ସାହସ କରୁଥାନ୍ତା, ତେବେ ସେ ମନ୍ଦିରକୁ ଅପବିତ୍ର କରିଥାନ୍ତା, ଏବଂ ତାହାର ଦଣ୍ଡ ସ୍ୱରୂପ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥାନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ମନ୍ଦିର ଏବଂ ତାହାର ସେବାର ଉଦ୍ଭାବକ ଯୀଶୁ, ମାନବୀୟ ସହାନୁଭୂତିର ବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ଜାତିୟମାନଙ୍କୁ ନିଜ ପାଖକୁ ଆକର୍ଷିତ କଲେ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଅନୁଗ୍ରହ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ସେହି ପରିତ୍ରାଣ ଆଣିଲା ଯାହାକୁ ଯିହୂଦୀମାନେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲେ।” The Desire of Ages, 194.
୨୦୨୩ ମସିହାର ଡିସେମ୍ବର ୩୧, ୨୦୨୦ ମସିହାର ଜୁଲାଇ ୧୮ ତାରିଖର ନିରାଶାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସାଢ଼େ ତିନି ଦିନର ସମାପ୍ତି ହେଲା। ସେହି ସାଢ଼େ ତିନି ବର୍ଷ ଏହାକୁ ସୂଚିତ କରେ ଯେ ସେତେବେଳେ ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସନ୍ଦେଶ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କରାଯିବ, ଏବଂ ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କର ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ମନ୍ଦିର ଓ ତାହାର ଭିତରେ ଉପାସନା କରୁଥିବାମାନଙ୍କର ମାପନରୁ ଏହା ପ୍ରତ୍ୟାହୃତ ହେଲା। ରବିବାର ଆଇନର ସମୟରେ, ଯାହା ପେଣ୍ଟେକୋଷ୍ଟୀୟ ଋତୁରେ ପେଣ୍ଟେକୋଷ୍ଟ ଦିବସ ଥିଲା, ବିଚାର ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଅଗ୍ରସର ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମନ୍ଦିରକୁ ମାପିବା ସମୟରେ ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କର ସମୟରୁ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରୁ, ସେତେବେଳେ ଆମେ ଦେଖୁ ଯେ ୨୦୨୩ ମସିହାର ଡିସେମ୍ବର ୩୧ ଠାରୁ ରବିବାର ଆଇନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଳହିଁ ମନ୍ଦିର ଅଟେ।
ମନ୍ଦିରର ସାକ୍ଷ୍ୟ ଏହା ଯେ, ଏହା ଦୁଇଟି ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଉତ୍ଥାପିତ ହୁଏ; ପ୍ରଥମେ ଭିତ୍ତି ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ, ପରେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାତ ଭିତ୍ତିପତ୍ଥର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର ଭାବରେ କୋଣର ଶିରୋପତ୍ଥର ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ମନ୍ଦିରକୁ ସମାପ୍ତ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଏ। ପ୍ରଥମ ଆଦେଶର ଇତିହାସରେ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ବାବିଲରୁ ବାହାରି ଆସିବାବେଳେ ଭିତ୍ତି ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଦେଶର ଇତିହାସରେ, କିନ୍ତୁ ତୃତୀୟ ଆଦେଶ ପୂର୍ବରୁ, ମନ୍ଦିର ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଭିତ୍ତିସ୍ଥାପନାତ୍ମକ ପରୀକ୍ଷା 2024 ରେ ଘଟିଥିଲା ଏବଂ ଆମେ ବର୍ତ୍ତମାନ ମନ୍ଦିରର ପରୀକ୍ଷାରେ ଅଛୁ। ସେହି ମନ୍ଦିର ପରୀକ୍ଷା ତୃତୀୟ ଏବଂ ଲିଟମସ୍ ପରୀକ୍ଷାରେ ଶେଷ ହୁଏ, ଏବଂ ମନ୍ଦିର ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ମନ୍ଦିରକୁ ମାପିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ।
ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକର ତେଇଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଥିବା ମନ୍ଦିରଟି ୩୧ ଡିସେମ୍ବର, ୨୦୨୩ ରୁ ସଣ୍ଡେ ଲ' ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ଥାପିତ ହୁଏ, ଏବଂ ସେହି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୟ ଇତିହାସର ମଧ୍ୟରେ ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ମୁଦ୍ରା ଖୋଲାଯାଏ ସେତେବେଳେ ସଦା ଘଟୁଥିବା ତିନୋଟି ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। ସେହି ତିନୋଟିର ଶେଷଟି ହେଉଛି ଲିଟମସ୍ ପରୀକ୍ଷା, ଯାହା ଏକ୍ସେଟର୍ କ୍ୟାମ୍ପ ମିଟିଂ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିଲା। ସେହି ସମାବେଶରେ ଆପଣ କିମ୍ବା ସେହି ତଣ୍ଟରେ ହୋଇଥିବା ସଭାଗୁଡ଼ିକରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏଲ୍ଡର୍ ସ୍ନୋ ଦୁଇଥର ସତ୍ୟ ମିଡ୍ନାଇଟ୍ କ୍ରାଇର ତାଙ୍କର ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ, କିମ୍ବା ଆପଣ ୱାଟରଟାଉନ୍ ତଣ୍ଟରେ ହୋଇଥିବା ଭାବୋତ୍କଟ ଏବଂ ଅସମତୁଳିତ ସଭାଗୁଡ଼ିକରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ। ସଭାଗୁଡ଼ିକ ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ ସତ୍ୟ ମିଡ୍ନାଇଟ୍ କ୍ରାଇର ବାର୍ତ୍ତା ଜ୍ୱାର ତରଙ୍ଗ ପରି ବ୍ୟାପି ଯାଇଥିଲା। ଏକ୍ସେଟର୍ ହେଉଛି ଲିଟମସ୍ ପରୀକ୍ଷା, ଏବଂ ଲିଟମସ୍ ପରୀକ୍ଷା ମୁଦ୍ରାଙ୍କନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।
ଏକ୍ସେଟର୍ ଶିବିର-ସଭା କ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଯିରୂଶାଲେମକୁ ବିଜୟୋତ୍ସବମୟ ପ୍ରବେଶର ପ୍ରତିରୂପ ଥିଲା, ଏବଂ ଯିଶୁ ଯେ ଗଧା ଉପରେ ଆରୋହଣ କରିଥିଲେ, ସେହି ଗଧାକୁ ଲାଜାର ଆଗୁଆ କରି ନେଇଥିଲେ। ଲାଜାରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ 18 ଜୁଲାଇ, 2020 ର ନିରାଶା ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ କ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟତ୍ୱର “ମୋହର” ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
“ଯଦି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ରୋଗୀଶଯ୍ୟାଗୃହରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥାନ୍ତେ, ତେବେ ଲାଜାର ମରି ନଥାନ୍ତା; କାରଣ ଶୟତାନଙ୍କର ତାହାଙ୍କ ଉପରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ରହିପାରୁ ନଥାନ୍ତା। ଜୀବନଦାତାଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ଲାଜାରଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଜ ବାଣ କେବେ ନିକ୍ଷେପ କରିପାରୁ ନଥାନ୍ତା। ଏହିହେତୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଦୂରେ ରହିଲେ। ସେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ଯେଣ୍ଣାକି ସେ ତାହାଙ୍କୁ ପରାଜିତ ଶତ୍ରୁରୂପେ ପଛକୁ ଠେଲି ଦେଇପାରନ୍ତି। ସେ ଲାଜାରଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁର ଅଧୀନତ୍ୱ ତଳେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦେଲେ; ଏବଂ ଦୁଃଖଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ଭଉଣୀମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ସମାଧିରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଦେଖିଲେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ, ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ମୃତ ମୁହଁକୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଥିବାବେଳେ, ନିଜମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଧାରକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନେଇ ସେମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଗୁରୁତର ଭାବରେ ପରୀକ୍ଷିତ ହେବ। କିନ୍ତୁ ସେ ଏହା ମଧ୍ୟ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ, ସେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯେ ସଂଘର୍ଷ ମଧ୍ୟରୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲେ, ତାହାର କାରଣରେ ସେମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଅଧିକତର ଶକ୍ତି ସହିତ ଆହୁରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଉଦ୍ଭାସିତ ହେବ। ସେମାନେ ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶୋକବେଦନା ସହନ କରିଥିଲେ, ସେ ତାହାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟଥାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ସେ ବିଳମ୍ବ କରିଥିବାରୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ କିଛିମାତ୍ର କମ ଥିଲା ନାହିଁ; ବରଂ ସେ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଲାଜାରଙ୍କ ପାଇଁ, ନିଜ ପାଇଁ, ଏବଂ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଗୋଟିଏ ବିଜୟ ଅର୍ଜିତ ହେବାକୁ ଥିଲା।”
“‘ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ନିମନ୍ତେ,’ ‘ଯେଣୁ ତୁମେ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିବ।’ ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱଦାୟକ ହସ୍ତକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ପାଇଁ ହାତ ବଢ଼ାଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବାଧିକ ନିରୁତ୍ସାହର କ୍ଷଣଟି ହେଉଛି ସେହି ସମୟ, ଯେତେବେଳେ ଦିବ୍ୟ ସାହାଯ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ନିକଟରେ ଥାଏ। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ପଥର ସର୍ବାଧିକ ଅନ୍ଧକାରମୟ ଅଂଶକୁ କୃତଜ୍ଞତାସହିତ ପଛକୁ ଦେଖିବେ। ‘ପ୍ରଭୁ ଜାଣନ୍ତି କିପରି ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ,’ 2 Peter 2:9। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରୀକ୍ଷା ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ କଠିନ ଅନୁଭବରୁ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଧିକ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ଅଧିକ ସମୃଦ୍ଧ ଅନୁଭବ ସହିତ ବାହାର କରି ଆଣିବେ।”
“ଲାଜରଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିବାରେ ବିଳମ୍ବ କରିବା ସମୟରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପାର ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା, ଯେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିନଥିଲେ। ସେ ତାରଣ କଲେ, ଯେପରିକି ଲାଜରଙ୍କୁ ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠାଇ ଦେଇ ସେ ନିଜ ହଠୀ, ଅବିଶ୍ୱାସୀ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପ୍ରମାଣ ଦେଇପାରନ୍ତି ଯେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ‘ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଓ ଜୀବନ’ ଅଟନ୍ତି। ସେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ—ଇସ୍ରାଏଲର ଗୃହର ଦରିଦ୍ର, ଭ୍ରମଣଶୀଳ ମେଷମାନଙ୍କୁ—ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ନଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଅନୁତାପହୀନତାର କାରଣରେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା। ନିଜ କୃପାରେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପ୍ରମାଣ ଦେବାକୁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ କଲେ ଯେ ସେହି ପୁନଃସ୍ଥାପକ, ସେହି ଏକମାତ୍ର ଜଣେ, ଯିଏ ଜୀବନ ଓ ଅମରତ୍ୱକୁ ପ୍ରକାଶରେ ଆଣିପାରନ୍ତି। ଏହା ଏମିତି ଗୋଟିଏ ପ୍ରମାଣ ହେବାକୁ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଯାଜକମାନେ ଭୁଲ୍ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ବେଥାନିକୁ ଯିବାରେ ତାଙ୍କର ବିଳମ୍ବର କାରଣ ଏହାହିଁ ଥିଲା। ଏହି ଶିରୋମଣି ଅଲୌକିକ କାର୍ଯ୍ୟ, ଅର୍ଥାତ୍ ଲାଜରଙ୍କୁ ଉଠାଇବା, ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟତା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଦାବି ଉପରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମୋହର ଲଗାଇବାକୁ ଥିଲା।” The Desire of Ages, 528, 529.
ବିଜୟୋତ୍ସବମୟ ପ୍ରବେଶ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆରୋହଣ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଗଧିକୁ ଖୋଲାଯିବା ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା।
ଏବଂ ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଯିରୁଶାଲେମର ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏବଂ ଜୟତୁନ ପର୍ବତସ୍ଥ ବେଥଫାଗେକୁ ଆସିଲେ, ସେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ଦୁଇ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ପଠାଇ କହିଲେ, ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ଗ୍ରାମକୁ ଯାଅ; ଏବଂ ସହସା ତୁମେ ଏକ ବାନ୍ଧା ଗଧୀକୁ ଏବଂ ତାହା ସହ ଥିବା ଗୋଟିଏ ଛୁଆକୁ ମିଳିବ; ସେମାନଙ୍କୁ ଖୋଲି ମୋ ପାଖକୁ ଆଣ। ଏବଂ ଯଦି କେହି ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କିଛି କହେ, ତେବେ କହିବ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ସେମାନଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି; ଏବଂ ସେ ସତ୍ତ୍ୱରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପଠାଇଦେବ। ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟିଲା, ଯେଣେକି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁହାଯାଇଥିବା ବାକ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ, ଯେପରି କୁହାଯାଇଛି, ସିଓନର କନ୍ୟାକୁ କହ, ଦେଖ, ତୋର ରାଜା ତୋ ପାଖକୁ ଆସୁଛନ୍ତି, ନମ୍ର, ଏବଂ ଗୋଟିଏ ଗଧୀ ଉପରେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଗଧୀର ଛୁଆ ଉପରେ ଉପବିଷ୍ଟ। ତାପରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଯାଇ, ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଯେପରି ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ, ସେହିପରି କଲେ। ମାଥିଉ 21:1–6.
ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରଥମ ନିରାଶାବେଳେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶ ସହ ଯୋଗ ହୋଇଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସମୟରେ ସେହି ନିରାଶା ଥିଲା ଲାଜରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ, ଏବଂ ମିଲେରୀୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଥିଲା 1843 ମସିହାର ବିଫଳ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ, ଯାହା 1844 ମସିହା ଏପ୍ରିଲ 19 ତାରିଖରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲା। ଏହି ଉଭୟ ନିରାଶା ଜୁଲାଇ 18, 2020-କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।
ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ତେଇଶରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟ ଋତୁରେ, ଲିଟମସ୍ ପରୀକ୍ଷା ଶଙ୍ଖଧ୍ୱନିର ପର୍ବ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗାରୋହଣ ଏବଂ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଦିନ—ଏହି ତ୍ରିବିଧ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। ସେହି ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପ ଭିତ୍ତି ଏବଂ ମନ୍ଦିରର ପ୍ରଥମ ଦୁଇଟି ପରୀକ୍ଷା ସହ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଲିଟମସ୍ ପରୀକ୍ଷାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ କରେ। ସେହି ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟର ରବିବାର ଆଇନର ପାଞ୍ଚ ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଆସେ ଏବଂ ଧ୍ୱଜରୂପେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କୁ ଉତ୍ତୋଳିତ କରାଯିବାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ କରେ। ଯଦି ସେମାନେ ଲିଟମସ୍ ପରୀକ୍ଷା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଉତ୍ତୋଳିତ ହୁଅନ୍ତି; ଯଦି ନୁହେଁ, ତେବେ ସେମାନେ ମିଲ୍ଲରଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନର ଜାଣଲାଗୁଡ଼ିକରୁ ଉଡ଼ାଇ ଦିଆଯାନ୍ତି।
ମୁଦ୍ରାଙ୍କନର ତୃତୀୟ ପଦକ୍ଷେପ ହେଉଛି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତର ଦିନ, ଏବଂ ଏହା ପାପର ମୋଚନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦକ୍ଷେପ ହେଉଛି ମଲାଖିଙ୍କ ଲେବୀୟମାନଙ୍କ ଅର୍ପଣକୁ ଉନ୍ନତ କରିବା, ଏବଂ ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପ ହେଉଛି ତୂରୀଗୁଡ଼ିକର ସନ୍ଦେଶ। 1844 ଠାରୁ ମାନବଜାତି ସପ୍ତମ ତୂରୀର ଧ୍ୱନିତ ହେବାର ଇତିହାସରେ ବସବାସ କରୁଛି। ସପ୍ତମ ତୂରୀର ବାହ୍ୟ ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ଇସ୍ଲାମର ତୃତୀୟ ହାୟର ସନ୍ଦେଶ, ଏବଂ ସପ୍ତମ ତୂରୀର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟତାକୁ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ମାନବତା ସହିତ ଏକତ୍ର କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟ।
ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଜାରି ରଖିବୁ।
“ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନଙ୍କ ଲେଖନୀରେ ଏମିତି ଦୃଶ୍ୟାବଳୀ ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି, ଯାହା ଯଦିଓ ପ୍ରାଚୀନତାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜୀର୍ଣ୍ଣ, ତଥାପି ନୂତନ ପ୍ରକାଶନମାନଙ୍କର ସତେଜତା ଓ ଶକ୍ତିରେ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରତୀତ ହୁଏ। ବିଶ୍ୱାସଦ୍ୱାରା ଆମେ ବୁଝୁଅଛୁ ଯେ, ପୂର୍ବଯୁଗମାନରେ ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କ ସହ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବହାରର ଏହି ଅଭିଲେଖଗୁଡ଼ିକ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସଂରକ୍ଷିତ ହୋଇଆସିଛି, ଯେପରି ଆମେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟର ଅନୁଭବମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ପରମେଶ୍ୱର ଆମକୁ ଯେ ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରିବୁ।”
ଆମେ ଯେପରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନର ଠିକ୍ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ସମୟ ପରି ସମାନ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଯୁଗରେ ବସୋବାସ କରୁଛୁ, ସେପରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଆଗମନକାଳରେ ବସୋବାସ କରୁଥିବା ଯିହୁଦୀମାନେ ଯେପରି ଭୁଲ କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ଭୁଲ କରିବାରୁ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଆମେ ବିଶେଷ ସାବଧାନ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ।
“ଯିହୂଦୀ ନେତାମାନଙ୍କ ପରି, ଯେଉଁମାନେ କ୍ରମେ ଏକ ଔପଚାରିକ ଉପାସନା-ପ୍ରଣାଳୀ ଗଢ଼ି ତୁଳିଥିଲେ, ଯାହାରେ ଅନାବଶ୍ୟକ ବିଷୟମାନଙ୍କର ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ବଢ଼ାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେହିପରି କେତେକ ଲୋକ ଏବେ ଏହି ପିଢ଼ୀ ପାଇଁ ପ୍ରୟୋଜ୍ୟ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଚକ୍ଷୁର ଆଡ଼ରେ ରଖିଦେବାର ଏବଂ ନୂତନ, ଅଦ୍ଭୁତ, ମୋହକ ବିଷୟମାନଙ୍କୁ ଖୋଜିବାର ବିପଦରେ ଅଛନ୍ତି।”
“ଉଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ଲାଳନ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି। ଯେମାନେ କଳ୍ପନାପ୍ରସୂତ ଧାରଣାମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକର ପକ୍ଷସମର୍ଥନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ସତ୍ୟ କ’ଣ, ତାହା ଶିଖାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ। ମନୁଷ୍ୟନିର୍ମିତ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଓ ଅନୁମାନଗୁଡ଼ିକୁ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଖୋଜିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।”
“ଅନେକେ ଅଛନ୍ତି ଯେମାନେ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ପ୍ରତି ଇଷ୍ପାତ ସଦୃଶ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ, ଏବଂ ସେମାନେ ସହାୟତା ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବେ; କାରଣ ସେମାନେ ବାରାଣ୍ଡା ଓ ବେଦୀର ମଧ୍ୟରେ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି, ଏହି କଥା କହୁଛନ୍ତି, ‘ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ କ୍ଷମା କର, ଏବଂ ତୁମ ଉତ୍ତରାଧିକାରକୁ ନିନ୍ଦାରେ ସମର୍ପିତ କରିବାନି।’ ଆମେ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାର ଭିତ୍ତିସ୍ଥ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ପୃଥକ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବାକୁ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ। ଆମର ବିଶ୍ୱାସର ମହାନ ସ୍ତମ୍ଭଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ରଖାଯାଇପାରୁଥିବା ସମସ୍ତ ଭାରକୁ ଧାରଣ କରିବେ।”
“ଏହି ଭ୍ରାନ୍ତିର, ଦିବାସ୍ୱପ୍ନ ଓ ସ୍ୱପ୍ନିଳ ଚିନ୍ତାଧାରାର ଯୁଗରେ, ଆମେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଶିକ୍ଷାର ପ୍ରଥମ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକ ଶିଖିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ। ଆସ, ଆମେ ଏହା କହିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିବା, ପ୍ରେରିତଙ୍କ ସହିତ, ‘ଆମ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଆଗମନ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଜଣାଇବାବେଳେ ଆମେ ଚତୁରତାରେ ରଚିତ ଗଳ୍ପମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିନଥିଲୁ।’ ପ୍ରଭୁ ଆମକୁ ଉଚ୍ଚ ଓ ମହାନ ସିଦ୍ଧାନ୍ତମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛନ୍ତି।”
“ସତ୍ୟ, ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଯାହାର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ସେ ସବୁକିଛି ଏହା ଅଟେ। ପ୍ରଭୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କର ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଅତିରିକ୍ତତାରୁ, ଏବଂ ଯାହା କିଛି ରହସ୍ୟବାଦ ପ୍ରତି ପ୍ରବଣ କରେ ସେ ସବୁଠାରୁ, ନିଜମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖୁନ୍ତୁ। ଯେମାନେ କଳ୍ପନାପ୍ରବଣ, ମନଘଡ଼ା ଶିକ୍ଷାବଳୀରେ ଲିନ ହେବାକୁ ପ୍ରଲୋଭିତ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସତ୍ୟର ଖଣିମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଗଭୀରଭାବେ ଖନନ କରୁନ୍ତୁ, ଏବଂ ସେହି ଧନକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରୁନ୍ତୁ ଯାହା ଗ୍ରହଣକାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅନନ୍ତ ଜୀବନର ଅର୍ଥ ବୋଝାଏ। ବାକ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ରହିଛି। ଯେମାନେ ଆନ୍ତରିକତା ସହିତ ଅଧ୍ୟୟନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହାମାନଙ୍କୁ ଖୋଜି ପାଇବେ; କାରଣ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଦୂତମାନେ ସେହି ସନ୍ଧାନକୁ ପରିଚାଳନା କରିବେ।”
“ଯେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରି, ପୌଲ କହିଥିଲେ: ‘ଏମିତି ସମୟ ଆସିବ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଶୁଭ ଉପଦେଶ ସହିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ନିଜ ନିଜ ଲାଲସାନୁସାରେ, କାନର କୁଟକୁଟିଆ ଇଚ୍ଛାରେ, ସେମାନେ ନିଜ ପାଇଁ ଅନେକ ଶିକ୍ଷକ ସଂଗ୍ରହ କରିବେ; ଏବଂ ସତ୍ୟରୁ ନିଜ କାନ ଫେରାଇଦେବେ, ଓ କଳ୍ପିତ କଥାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିଯିବେ।’”
“ପୌଲ ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କଲେ, ଯେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଶିକ୍ଷାକୁ ସହନ କରିବେ ନାହିଁ, ସେ ସମୟରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଏହି ଆଦେଶ କିଏତେ ଗମ୍ଭୀର, କିଏତେ ଆତ୍ମାକୁ ଉଦ୍ବୋଧିତ କରୁଥିବା: ‘ଏହିହେତୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଓ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆଜ୍ଞା ଦେଉଛି, ଯିଏ ନିଜ ପ୍ରକାଶ ଓ ରାଜ୍ୟ ସମୟରେ ଜୀବିତ ଓ ମୃତମାନଙ୍କ ବିଚାର କରିବେ: ବାକ୍ୟ ପ୍ରଚାର କର; ସମୟରେ ଓ ଅସମୟରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରୁହ; ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୀର୍ଘସହିଷ୍ଣୁତା ଓ ଶିକ୍ଷା ସହିତ ଦୋଷ ଦର୍ଶାଅ, ତିରସ୍କାର କର, ଉତ୍ସାହିତ କର।’”
“ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସହ ଆତ୍ମିକ ସଂଯୋଗରେ ଚାଲନ୍ତି, ସେମାନେ ଧର୍ମସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆଲୋକରେ ଗମନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜମାନଙ୍କର ପଥକୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ କରି ନିଜ ଉଦ୍ଧାରକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଆଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ପୃଥିବୀର ଇତିହାସର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟକୁ ସେମାନେ ଯେପରି ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହୁଅନ୍ତି, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ତଥା ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଥିବା ଭବିଷ୍ୟବାଣୀସମୂହ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସେମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ବହୁତ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନେ ଅସୀମ ମୂଲ୍ୟବାନ; କାରଣ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସହ ଐକ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ମନୋହର ହୁଏ। ସେମାନେ ତାହାର ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ଦେଖନ୍ତି। ସତ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉନ୍ମୋଚିତ ହୁଏ। ଅବତାରତ୍ୱର ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଏକ କୋମଳ ଦୀପ୍ତିରେ ଆବୃତ ହୁଏ। ସେମାନେ ଦେଖନ୍ତି ଯେ, ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ସେହି ଚାବି ଯାହା ସମସ୍ତ ରହସ୍ୟକୁ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କଠିନତାର ସମାଧାନ କରେ। ଯେମାନେ ଆଲୋକ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଓ ଆଲୋକରେ ଚାଲିବାକୁ ଅନିଚ୍ଛୁକ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଭକ୍ତିର ଏହି ରହସ୍ୟକୁ ବୁଝି ପାରିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ କ୍ରୁଶକୁ ଉଠାଇ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବାରେ ସଙ୍କୋଚ କରିନଥିଲେ, ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଲୋକରେ ଆଲୋକକୁ ଦେଖିବେ।” The Southern Watchman, April 4, 1905.