ଯୋଏଲ ପୁସ୍ତକ ଏବଂ ଲାଓଦିକିୟ ସପ୍ତମ-ଦିନ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚ - ସଂଖ୍ୟା ଚୁଆଳିଶ

ଏମାନେ ସେହିମାନେ, ଯେମାନେ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଅପବିତ୍ର ହୋଇନଥିଲେ; କାରଣ ସେମାନେ କୁମାର। ଏମାନେ ସେହିମାନେ, ଯେମାନେ ମେଷଶାବକ ଯେଉଁଠିକି ଯାଆନ୍ତି, ସେଠି ସେଠି ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଏମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତିକ୍ରୟ କରାଯାଇଥିଲେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଓ ମେଷଶାବକଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଥମ ଫଳସ୍ୱରୂପ ହୋଇ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 14:4।

“ଅତି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ମୁଁ ଗୋଟିଏ ସିନ୍ଦୁକ ଦେଖିଲି; ତାହାର ଉପରିଭାଗ ଓ ପାର୍ଶ୍ୱସମୂହ ଶୁଦ୍ଧତମ ସୁନାରେ ଆବୃତ ଥିଲା। ସିନ୍ଦୁକର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶେଷଭାଗରେ ଗୋଟିଏ କରି ସୁନ୍ଦର କେରୁବ ଥିଲା, ତାହାର ପକ୍ଷଦ୍ୱୟ ସିନ୍ଦୁକ ଉପରେ ପ୍ରସାରିତ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ପରସ୍ପରଙ୍କ ଦିଗକୁ ଘୁରିଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ନିଚେଇ ଚାହୁଁଥିଲେ। ସେହି ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ସୁନାର ଧୂପଦାନୀ ଥିଲା। ସିନ୍ଦୁକ ଉପରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମୟ ମହିମା ଥିଲା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଏକ ସିଂହାସନ ସଦୃଶ ଲାଗୁଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପରମେଶ୍ୱର ବାସ କରୁଥିଲେ। ଯୀଶୁ ସିନ୍ଦୁକ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ଏବଂ ପବିତ୍ରମାନଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଉଠିଆସୁଥିବାବେଳେ, ଧୂପଦାନୀରେ ଥିବା ଧୂପରୁ ଧୂଆଁ ଉଠୁଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଧୂପର ଧୂଆଁ ସହ ତାଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନାମାନଙ୍କୁ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ନିକଟେ ଅର୍ପଣ କରୁଥିଲେ। ସିନ୍ଦୁକ ଭିତରେ ମାନ୍ନାର ସୁନାର ପାତ୍ର, କଳି ଫୁଟିଥିବା ଆହରୋଣଙ୍କ ଦଣ୍ଡ, ଏବଂ ପଥରର ଫଳକଦ୍ୱୟ ଥିଲା, ଯାହା ଗୋଟିଏ ପୁସ୍ତକ ପରି ଭେଟିଯାଉଥିଲା। ଯୀଶୁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଖୋଲିଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଳିଦ୍ୱାରା ଦଶ ଆଜ୍ଞା ଲେଖାଯାଇଥିଲା। ଗୋଟିଏ ଫଳକରେ ଚାରିଟି ଥିଲା, ଏବଂ ଅନ୍ୟଟିରେ ଛଅଟି। ପ୍ରଥମ ଫଳକର ଚାରିଟି ଅନ୍ୟ ଛଅଟିଠାରୁ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବେ ଦୀପ୍ତିତ ହେଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଚତୁର୍ଥଟି, ଅର୍ଥାତ୍ ବିଶ୍ରାମଦିନର ଆଜ୍ଞା, ସେସବୁଠାରୁ ଉପରେ ଦୀପ୍ତିତ ହେଉଥିଲା; କାରଣ ବିଶ୍ରାମଦିନ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର ନାମର ସମ୍ମାନରେ ପାଳନ କରାଯିବା ପାଇଁ ପୃଥକ୍ କରାଯାଇଥିଲା। ପବିତ୍ର ବିଶ୍ରାମଦିନ ମହିମାମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା—ତାହାର ଚାରିପାଖରେ ମହିମାର ଗୋଟିଏ ଜ୍ୟୋତିବଳୟ ଥିଲା। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ବିଶ୍ରାମଦିନର ଆଜ୍ଞା କ୍ରୁଶରେ କିଳା ଯାଇନଥିଲା। ଯଦି ସେପରି ହୋଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ଅନ୍ୟ ନଅଟି ଆଜ୍ଞା ମଧ୍ୟ ସେପରି ହୋଇଥାନ୍ତା; ଏବଂ ଚତୁର୍ଥଟି ଭଙ୍ଗ କରିବା ପରି ଆମେ ସେସବୁକୁ ମଧ୍ୟ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ସ୍ୱାଧୀନ ହୋଇପାରୁଥାନ୍ତୁ। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ବିଶ୍ରାମଦିନକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିନାହାନ୍ତି, କାରଣ ସେ କେବେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ପୋପ ଏହାକୁ ସପ୍ତାହର ସପ୍ତମ ଦିନରୁ ପ୍ରଥମ ଦିନକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଥିଲେ; କାରଣ ସମୟ ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ସେହିଜଣ ଥିଲେ।” Early Writings, 32.

“ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସହ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧର୍ମସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆଲୋକରେ ଚାଲନ୍ତି। ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜ ପଥକୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ କରି ନିଜ ମୁକ୍ତିଦାତାଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଆଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଦୀପ୍ତିତ୍ୱ କରେ। ପୃଥିବୀର ଇତିହାସର ସମାପ୍ତି ସମୀପକୁ ସେମାନେ ଯେତେ ଆସନ୍ତି, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଷୟରେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ, ସେମାନଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନେ ଅସୀମ ମୂଲ୍ୟବାନ; କାରଣ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସହ ଏକତାରେ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଅତ୍ୟଧିକ ସୁନ୍ଦର ଓ ମନୋହର ଅଟେ। ସେମାନେ ଏହାର ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ଦେଖନ୍ତି। ସତ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଉନ୍ମୋଚିତ ହୁଏ। ଅବତାରତତ୍ତ୍ୱର ଶିକ୍ଷା ଏକ କୋମଳ ଦୀପ୍ତିରେ ଆବୃତ ହୁଏ। ସେମାନେ ଦେଖନ୍ତି ଯେ ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ହେଉଛି ସେହି ଚାବି, ଯାହା ସମସ୍ତ ରହସ୍ୟକୁ ଉନ୍ମୋଚନ କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କଠିନତାର ସମାଧାନ କରେ। ଯେମାନେ ଆଲୋକକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଏବଂ ଆଲୋକରେ ଚାଲିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ହୋଇନଥିଲେ, ସେମାନେ ଭକ୍ତିର ରହସ୍ୟକୁ ବୁଝିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେବେ; କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ କ୍ରୁଶ ଉଠାଇ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବାରେ ଦ୍ୱିଧା କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଲୋକରେ ଆଲୋକ ଦେଖିବେ।” The Southern Watchman, April 4, 1905.

ଏବଂ ନିର୍ବିବାଦରୂପେ ଭକ୍ତିର ନିଗୂଢ଼ ତତ୍ତ୍ୱ ମହାନ୍: ଈଶ୍ୱର ଶରୀରରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ଆତ୍ମାରେ ଧର୍ମୀ ସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଲେ, ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେଲେ, ଜଗତରେ ବିଶ୍ୱାସ କରାଗଲେ, ମହିମାରେ ଗୃହୀତ ହେଲେ। ୧ ତୀମଥି ୩:୧୬।

ଯୁଗଯୁଗ ଧରି ଓ ପିଢ଼ୀପିଢ଼ୀ ଧରି ଯେ ନିଗୂଢ଼ ରହସ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ରହିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ତାଙ୍କର ପବିତ୍ରଜନମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି; ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱର ଜଣାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ଯେ, ଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ରହସ୍ୟର ଗୌରବର ଧନ କେତେ ଅପରିମିତ; ସେହି ରହସ୍ୟ ହେଉଛି ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ଗୌରବର ଆଶା। କଲସୀୟ 1:26, 27.

କିନ୍ତୁ ସପ୍ତମ ଦୂତଙ୍କର ସ୍ୱରର ଦିନମାନଙ୍କରେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ତୂରୀ ବାଜାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିବେ, ସେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ରହସ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହେବ, ଯେପରି ସେ ନିଜ ସେବକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 10:7.

“ମୋତେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଆଗମନର ଘୋଷଣାକୁ ପୁନର୍ବାର ଦେଖାଯାଇଲା। ଯୋହନଙ୍କୁ ଯୀଶୁଙ୍କ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ ଏଲିୟାଙ୍କ ଆତ୍ମା ଓ ଶକ୍ତିରେ ପଠାଯାଇଥିଲା। ଯେମାନେ ଯୋହନଙ୍କର ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲେ, ସେମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କ ଶିକ୍ଷାରୁ କୌଣସି ଲାଭ ପାଇଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଆଗମନକୁ ପୂର୍ବରୁ ଘୋଷଣା କରିଥିବା ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରତି ସେମାନଙ୍କର ବିରୋଧିତା ସେମାନଙ୍କୁ ଏମିତି ସ୍ଥିତିରେ ରଖିଲା ଯେ, ସେ ମଶୀହା ଥିଲେ ବୋଲି ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରମାଣକୁ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ସହଜରେ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଶୟତାନ ଯୋହନଙ୍କ ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିବାମାନଙ୍କୁ ଆହୁରି ଦୂରକୁ ନେଇ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବାକୁ ଓ କ୍ରୁଶରେ ଶୁଳିତ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କଲା। ଏହା କରି ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଏମିତି ସ୍ଥିତିରେ ରଖିଲେ, ଯେଠାରେ ସେମାନେ ପେଣ୍ଟେକଷ୍ଟ ଦିନର ଆଶୀର୍ବାଦକୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେହି ଆଶୀର୍ବାଦ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପବିତ୍ରଧାମକୁ ପ୍ରବେଶର ପଥ ଶିଖାଇଦେଇଥାନ୍ତା। ମନ୍ଦିରର ପର୍ଦ୍ଦା ଛିଣ୍ଡିଯିବା ଏହା ପ୍ରକାଶ କଲା ଯେ ଯିହୁଦୀମାନଙ୍କର ବଳି ଓ ବିଧିବିଧାନ ଆଉ ଗ୍ରହୀତ ହେବ ନାହିଁ। ମହା ବଳିଦାନ ଅର୍ପିତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ତାହା ଗ୍ରହୀତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ପେଣ୍ଟେକଷ୍ଟ ଦିନରେ ଅବତରିତ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କର ମନକୁ ପାର୍ଥିବ ପବିତ୍ରଧାମରୁ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପବିତ୍ରଧାମପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଗଲା, ଯେଠାରେ ଯୀଶୁ ନିଜ ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ଯେଣୁ ସେ ନିଜ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତର ଲାଭ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷାଇପାରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯିହୁଦୀମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧକାରରେ ରହିଗଲେ। ମୋକ୍ଷଯୋଜନା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସେମାନେ ଯେତେ ଆଲୋକ ପାଇପାରୁଥାନ୍ତେ, ସେ ସମସ୍ତ ଆଲୋକକୁ ସେମାନେ ହରାଇଦେଲେ, ତଥାପି ନିଜମାନଙ୍କର ନିଷ୍ଫଳ ବଳି ଓ ନିବେଦନରେ ଭରସା କରି ରହିଲେ। ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପବିତ୍ରଧାମ ପାର୍ଥିବ ପବିତ୍ରଧାମର ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲା, ତଥାପି ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କର କୌଣସି ଜ୍ଞାନ ନଥିଲା। ତେଣୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ମଧ୍ୟସ୍ଥତାରୁ ସେମାନେ କୌଣସି ଲାଭ ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।”

“ଅନେକେ ଯିହୂଦୀମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରି ତାଙ୍କୁ କ୍ରୁଶରେ ବିଧ୍ଧ କରିଥିବା ପଥକୁ ଭୟାବହତା ସହ ଦେଖନ୍ତି; ଏବଂ ତାଙ୍କର ଲଜ୍ଜାଜନକ ଅପମାନର ଇତିହାସ ପଢ଼ିବାବେଳେ, ସେମାନେ ଭାବନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି, ଏବଂ ପିତରଙ୍କ ପରି ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିନଥାନ୍ତେ, କିମ୍ବା ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ପରି ତାଙ୍କୁ କ୍ରୁଶରେ ବିଧ୍ଧ କରିନଥାନ୍ତେ। କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପଢ଼ୁଥିବା ପରମେଶ୍ୱର, ସେମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନୁଭବ କରୁଥିବା ବୋଲି ଯେ ପ୍ରେମର ଦାବି କରିଥିଲେ, ତାହାକୁ ପରୀକ୍ଷାରେ ଆଣିଛନ୍ତି। ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାକୁ କିପରି ଗ୍ରହଣ କରାଗଲା, ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ତାହାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗଭୀର ଆଗ୍ରହରେ ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଅନେକେ, ଯେମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରୁଥିଲେ, ଏବଂ କ୍ରୁଶର କାହାଣୀ ପଢ଼ିବାବେଳେ ଅଶ୍ରୁପାତ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଆଗମନର ସୁସମାଚାରକୁ ଉପହାସ କଲେ। ଆନନ୍ଦସହିତ ବାର୍ତ୍ତାଟିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାର ପରିବର୍ତ୍ତେ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ଏକ ଭ୍ରମ ବୋଲି ଘୋଷଣା କଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରକାଶକୁ ଭଲପାଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସେମାନେ ଘୃଣା କରିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଗୀର୍ଜାଘରରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ। ଯେମାନେ ପ୍ରଥମ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲେ, ସେମାନେ ଦ୍ୱିତୀୟ ବାର୍ତ୍ତାରୁ ମଧ୍ୟ ଉପକୃତ ହୋଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ନାହିଁ କି ସେମାନେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଧ୍ୱନିରୁ ଉପକୃତ ହେଲେ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସଦ୍ୱାରା ଯୀଶୁଙ୍କ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ମହାପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ଥିଲା। ଏବଂ ପୂର୍ବତନ ଏହି ଦୁଇଟି ବାର୍ତ୍ତାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବାଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ବୁଝିବାଶକ୍ତିକୁ ଏପରି ଅନ୍ଧକାରମୟ କରିଦେଇଛନ୍ତି ଯେ, ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାରେ କୌଣସି ଆଲୋକ ସେମାନେ ଦେଖିପାରୁନାହାନ୍ତି, ଯାହା ମହାପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାର ପଥକୁ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ, ଯିହୂଦୀମାନେ ଯେପରି ଯୀଶୁଙ୍କୁ କ୍ରୁଶରେ ବିଧ୍ଧ କରିଥିଲେ, ସେପରି ନାମମାତ୍ର ଗୀର୍ଜାଘରମାନେ ଏହି ବାର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କୁ କ୍ରୁଶରେ ବିଧ୍ଧ କରିଛନ୍ତି; ଏହିକାରଣରୁ ମହାପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯିବାର ପଥ ବିଷୟରେ ସେମାନଙ୍କର କୌଣସି ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଯୀଶୁଙ୍କ ମଧ୍ୟସ୍ଥତାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ କୌଣସି ଉପକାର ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ପରି, ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ନିର୍ବ୍ୟର୍ଥ ବଳିଦାନ ଅର୍ପଣ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୀଶୁ ଛାଡ଼ିଯାଇଥିବା ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ନିଜମାନଙ୍କର ନିର୍ବ୍ୟର୍ଥ ପ୍ରାର୍ଥନା ଅର୍ପଣ କରୁଛନ୍ତି; ଏବଂ ଏହି ଠକେଇରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଶୟତାନ, ଏକ ଧାର୍ମିକ ଚରିତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଏହି ସ୍ୱଘୋଷିତ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟମାନଙ୍କର ମନକୁ ନିଜ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ କରେ, ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତି, ନିଜ ଚିହ୍ନମାନ, ଓ ମିଥ୍ୟା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଫାନ୍ଦରେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ବାନ୍ଧି ରଖେ।” Early Writings, 259–261.

“ଏହି ନିରାଶାର ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବାବେଳେ ମୁଁ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲି, ଯାହା ମୋର ମନରେ ଗଭୀର ପ୍ରଭାବ ପକାଇଲା। ମୁଁ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏକ ମନ୍ଦିରକୁ ଦେଖିଲି, ଯାହାର ଦିଗରେ ଅନେକ ଲୋକ ଧାଇଁ ଯାଉଥିଲେ। ସମୟର ଅବସାନ ହେବାବେଳେ କେବଳ ସେମାନେ ହିଁ ରକ୍ଷା ପାଇବେ, ଯେମାନେ ସେହି ମନ୍ଦିରରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ। ଯେମାନେ ବାହାରେ ରହିଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସଦାକାଳ ପାଇଁ ନଷ୍ଟ ହେବେ। ବାହାରେ ଥିବା ଜନସମୁଦାୟ, ଯେମାନେ ନିଜ ନିଜ ପଥରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଉପହାସ ଓ ଠାଠ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ କୁହୁଥିଲେ ଯେ ଏହି ନିରାପତ୍ତିର ଯୋଜନା ଏକ ଚତୁର ଛଳନା, ବାସ୍ତବରେ ଏଡ଼ିବା ପାଇଁ କୌଣସି ବିପଦ ନାହିଁ। ସେମାନେ କିଛିକୁ ଧରି ମଧ୍ୟ ରଖିଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପ୍ରାଚୀରଭିତରକୁ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରବେଶ କରିବାରୁ ବାରିତ ହେଉନ୍ତି।”

“ଉପହାସର ପାତ୍ର ହେବି ବୋଲି ଭୟ କରି, ମୁଁ ଭାବିଲି ଯେ ଜନସମୂହ ଛିଣ୍ଡିଯାଇପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରିବା, କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିନହୋଇ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବାପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବା ଭଲ। କିନ୍ତୁ ସଂଖ୍ୟା କମିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ବଢ଼ିଲା; ଏବଂ ବହୁତ ଦେରି ହୋଇଯିବ ବୋଲି ଭୟ କରି, ମୁଁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତଭାବେ ଘରୁ ବାହାରି ଭିଡ଼କୁ ଠେଲି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲି। ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ମୋର ଆତୁରତାରେ, ମୋତେ ଘିରି ରହିଥିବା ଭିଡ଼କୁ ମୁଁ ନ ଧ୍ୟାନ ଦେଲି, ନାହିଁ ତାହାର କୌଣସି ଚିନ୍ତା କଲି। ଭବନରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାବେଳେ, ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ସେହି ବିଶାଳ ମନ୍ଦିରଟି ଗୋଟିଏ ଅତିବିଶାଳ ସ୍ତମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଧାରିତ ଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ସ୍ତମ୍ଭ ସହିତ ଗୋଟିଏ ମେଷଶାବକ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ କ୍ଷତବିକ୍ଷତ ଓ ରକ୍ତାକ୍ତ ଥିଲା। ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଆମେ ସମସ୍ତେ ମନେ ହେଉଥିଲୁ ଯେ ଏହି ମେଷଶାବକଟି ଆମ ନିମନ୍ତେ ଛିଣ୍ଡିଯାଇଥିଲା ଓ ପ୍ରହାରିତ ହୋଇଥିଲା। ଯେମାନେ ମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହାର ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସି ନିଜ ପାପ ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ହେଉଥିଲା।”

“ମେଷଶାବକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଲ୍ପଦୂରେ ଉଚ୍ଚ ଆସନମାନ ଥିଲା, ଯାହାର ଉପରେ ଗୋଟିଏ ଦଳ ବସିଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସ୍ୱର୍ଗର ଆଲୋକ ମନେହୁଏ ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁମଣ୍ଡଳରେ ଦ୍ରୁତିତ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ କୃତଜ୍ଞତାର ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ଯାହା ଦୂତମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗୀତ ସଦୃଶ ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିଲା। ଏମାନେ ସେହିମାନେ ଥିଲେ, ଯେମାନେ ମେଷଶାବକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ପୂର୍ବରୁ ଆସିଥିଲେ, ନିଜ ପାପଗୁଡ଼ିକ ସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ, କ୍ଷମା ପାଇଥିଲେ, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ କୌଣସି ଆନନ୍ଦମୟ ଘଟଣାର ପ୍ରମୋଦପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଶାରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।”

“ମୁଁ ଭବନରେ ପ୍ରବେଶ କରିସାରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ଉପରେ ଏକ ଭୟ ଆସିଲା, ଏବଂ ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମୋତେ ନମ୍ର ହେବାକୁ ପଡିବ ବୋଲି ଏକ ଲଜ୍ଜାବୋଧ ମୋତେ ଆବରଣ କଲା। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଯେପରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଉଥିଲି, ଏବଂ ମେଷଶାବକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବା ପାଇଁ ସ୍ତମ୍ଭଟିକୁ ଘୁରି ଧୀରେ ଧୀରେ ମୋର ପଥ କରୁଥିଲି, ସେତେବେଳେ ଏକ ତୂର୍ୟଧ୍ୱନି ହେଲା, ମନ୍ଦିର କମ୍ପି ଉଠିଲା, ସମବେତ ପବିତ୍ରଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବିଜୟୋଲ୍ଲାସର ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା, ଏକ ଭୟାନକ ଦୀପ୍ତି ଭବନଟିକୁ ଆଲୋକିତ କଲା, ତାପରେ ସବୁକିଛି ଘନ ଅନ୍ଧକାରରେ ପରିଣତ ହେଲା। ସେହି ଆନନ୍ଦିତ ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତେ ସେହି ଦୀପ୍ତି ସହ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ରାତ୍ରିର ନିରବ ଭୟାବହତାରେ ଏକାକୀ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇଥିଲି। ମୁଁ ମନୋବ୍ୟଥାରେ ଜାଗିଉଠିଲି, ଏବଂ ଏହା କେବଳ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା ବୋଲି ନିଜକୁ ପ୍ରାୟ ବିଶ୍ୱାସ କରାଇପାରୁ ନଥିଲି। ମୋତେ ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ମୋର ନିୟତି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆତ୍ମା ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ଆଉ କେବେ ଫେରିବେ ନାହିଁ।”

“ଏହା ପରେ ଶୀଘ୍ରେ ମୁଁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲି। ମୋତେ ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ମୁଁ ଦୁଇହାତରେ ମୁହଁ ଢାକି, ଗଭୀର ନିରାଶାରେ ବସି ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲି: ଯଦି ଯୀଶୁ ପୃଥିବୀରେ ଥାନ୍ତେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ପଡ଼ି, ମୋର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକଷ୍ଟ ତାଙ୍କୁ କହିଥାନ୍ତି। ସେ ମୋତେ ଫେରାଇ ଦେଇନଥାନ୍ତେ; ସେ ମୋପ୍ରତି କୃପା କରିଥାନ୍ତେ, ଏବଂ ମୁଁ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ତାଙ୍କର ସେବା କରିଥାନ୍ତି। ଠିକ୍ ସେତେବେଳେ ଦୁଆର ଖୋଲିଗଲା, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି ଓ ମୁଖମଣ୍ଡଳବିଶିଷ୍ଟ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ କରୁଣାଭାବରେ ମୋପ୍ରତି ଚାହିଁ କହିଲେ: ‘ତୁମେ କି ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ? ସେ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯଦି ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଥାଏ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ। ତୁମ ପାଖରେ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସବୁ ନେଇ ମୋ ପଛେ ଆସ।’”

“ମୁଁ ଏହା ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଶୁଣିଲି, ଏବଂ ଆନନ୍ଦଭରା ହୃଦୟରେ ମୋର ସମସ୍ତ ସାନ ଜିନିଷପତ୍ର, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୂଲ୍ୟବାନ କ୍ଷୁଦ୍ର ଧନବସ୍ତୁ ସଂଗ୍ରହ କରି, ମୋର ପଥପ୍ରଦର୍ଶକଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲି। ସେ ମୋତେ ଏକ ଖଡ଼ା ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ଦୁର୍ବଳ ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିବା ସିଢ଼ିପଥ ପାଖକୁ ନେଲେ। ମୁଁ ସିଢ଼ିଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଚଢ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କରିବାମାତ୍ରେ, ସେ ମୋତେ ସତର୍କ କଲେ ଯେ ମୁଁ ମୋର ଦୃଷ୍ଟି ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱମୁଖୀ ଭାବରେ ନିଶ୍ଚଳ ରଖିବି, ନହେଲେ ମୋର ମୁଣ୍ଡ ଘୁରିପାରେ ଏବଂ ମୁଁ ପଡ଼ିଯାଇପାରେ। ଏହି ଖଡ଼ା ଆରୋହଣରେ ଚଢ଼ୁଥିବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକେ ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ପଡ଼ିଯାଇଥିଲେ।”

“ଶେଷରେ ଆମେ ଶେଷ ସିଢ଼ିକୁ ପହଞ୍ଚିଲୁ, ଏବଂ ଗୋଟିଏ ଦ୍ୱାର ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହେଲୁ। ଏଠାରେ ମୋର ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ମୋତେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ ଯେ, ମୁଁ ମୋ ସହିତ ଆଣିଥିବା ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଁ। ମୁଁ ଆନନ୍ଦଚିତ୍ତରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ରଖିଦେଲି; ତା’ପରେ ସେ ଦ୍ୱାରଟି ଖୋଲିଦେଲେ ଏବଂ ମୋତେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ କହିଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ଯୀଶୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲି। ସେହି ସୁନ୍ଦର ମୁଖମଣ୍ଡଳକୁ ଭୁଲ କରି ପରିଚୟ କରିବାର କୌଣସି ସମ୍ଭାବନା ନଥିଲା। ସେହି କରୁଣା ଓ ମହିମାର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟ କାହାର ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଯେତେବେଳେ ମୋ ଉପରେ ନିବିଡ଼ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଜାଣିଲି ଯେ, ସେ ମୋ ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରିସ୍ଥିତି ଏବଂ ମୋର ସମସ୍ତ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଚିନ୍ତା ଓ ଭାବନା ସମ୍ପର୍କରେ ପରିଚିତ ଅଛନ୍ତି।”

“ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ନିଜକୁ ଆଡକୁ ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି, କାରଣ ତାଙ୍କର ଅନୁସନ୍ଧାନଶୀଳ ଚକ୍ଷୁଦ୍ୱୟକୁ ସହିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଅସମର୍ଥ ବୋଧ କରୁଥିଲି; କିନ୍ତୁ ସେ ହାସ୍ୟମୁଖେ ନିକଟକୁ ଆସି, ମୋର ମସ୍ତକ ଉପରେ ତାଙ୍କର ହସ୍ତ ରଖି କହିଲେ: ‘ଭୟ କର ନାହିଁ।’ ତାଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ୱରର ଧ୍ୱନି ମୋର ହୃଦୟକୁ ଏମିତି ଏକ ସୁଖରେ ଉଦ୍ବେଳିତ କଲା, ଯାହାକୁ ସେ ପୂର୍ବେ କେବେମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିନଥିଲା। ମୁଁ ଏତେ ଆନନ୍ଦିତ ଥିଲି ଯେ, ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିପାରିଲି ନାହିଁ; ବରଂ ଭାବାବେଗରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମରେ ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗେ ପଡ଼ିଗଲି। ମୁଁ ସେଠାରେ ଅସହାୟଭାବେ ପଡ଼ି ରହିଥିବାବେଳେ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ମହିମାର ଦୃଶ୍ୟମାନଗୁଡ଼ିକ ମୋର ସମ୍ମୁଖରେ ଅତିବାହିତ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ମୋତେ ଲାଗିଲା ଯେ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗର ନିରାପତ୍ତା ଓ ଶାନ୍ତିକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଇଛି। ଶେଷରେ ମୋର ଶକ୍ତି ଫେରିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ଉଠି ଦାଁଡେଲି। ଯୀଶୁଙ୍କର ସ୍ନେହମୟ ଚକ୍ଷୁଦ୍ୱୟ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋ ପ୍ରତି ନିବିଡ଼ ଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ହସ ମୋର ଆତ୍ମାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା। ତାଙ୍କର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ମୋତେ ଏକ ପବିତ୍ର ଭକ୍ତିଭାବ ଓ ଏକ ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା।”

“ତା’ପରେ ମୋର ମାର୍ଗଦର୍ଶକ ଦ୍ୱାରଟି ଖୋଲିଲେ, ଏବଂ ଆମେ ଉଭୟେ ବାହାରିଗଲୁ। ସେ ମୋତେ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ ଯେ, ଯେସବୁ ବସ୍ତୁ ମୁଁ ବାହାରେ ଛାଡ଼ି ଆସିଥିଲି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନର୍ବାର ଉଠାଇ ନେଉଁ। ଏହା କରିସାରିବା ପରେ, ସେ ମୋତେ ଗୋଟିଏ ସବୁଜ ଡୋରି ଦେଲେ, ଯାହା ଭଲଭାବେ କୁଣ୍ଡଳିତ ହୋଇଥିଲା। ସେ ମୋତେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ ଯେ, ଏହାକୁ ମୋର ହୃଦୟ ସମୀପରେ ରଖିବି; ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବି, ସେତେବେଳେ ଏହାକୁ ମୋର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରୁ ବାହାର କରି ସର୍ବାଧିକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ କରିବି। ସେ ମୋତେ ସତର୍କ କରିଦେଲେ ଯେ, ଏହାକୁ ଅଧିକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁଣ୍ଡଳିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବାକୁ ଦେବି ନାହିଁ, ନଚେତ ଏହାରେ ଗାଠ ପଡ଼ିଯିବ ଏବଂ ଏହାକୁ ସିଧା କରିବା କଠିନ ହେବ। ମୁଁ ଡୋରିଟିକୁ ମୋର ହୃଦୟ ସମୀପରେ ରଖିଲି ଏବଂ ଆନନ୍ଦପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ସଙ୍କୀର୍ଣ୍ଣ ସିଢ଼ିଗୁଡ଼ିକ ଅବତରଣ କରିଲି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲି ଏବଂ ଯେଯେମାନଙ୍କ ସହିତ ମୋର ସାକ୍ଷାତ ହେଉଥିଲା ସେମାନଙ୍କୁ କହୁଥିଲି ଯେ ସେମାନେ କେଉଁଠାରେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ପାଇପାରିବେ। ଏହି ସ୍ୱପ୍ନ ମୋତେ ଆଶା ଦେଇଥିଲା। ସେହି ସବୁଜ ଡୋରି ମୋର ମନରେ ବିଶ୍ୱାସକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭରସା କରିବାର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ସରଳତା ମୋର ଆତ୍ମାର ଉପରେ ଉଦିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା।” Testimonies, volume 1, 27–29.

“ମନ୍ଦିରର ଶୁଦ୍ଧିକରଣରେ ଯୀଶୁ ମସୀହାରୂପେ ନିଜ ମିଶନ୍‌ର ଘୋଷଣା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ସନ୍ନିଧିର ବାସସ୍ଥାନ ନିମନ୍ତେ ନିର୍ମିତ ସେହି ମନ୍ଦିର ଇସ୍ରାଏଲ ପାଇଁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ଏକ ଶିକ୍ଷାଦାୟକ ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଥିଲା। ଅନାଦି କାଳରୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏହା ଥିଲା ଯେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପବିତ୍ର ସେରାଫରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମନୁଷ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୃଷ୍ଟ ସତ୍ତା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ବାସ ପାଇଁ ଏକ ମନ୍ଦିର ହେଉ। ପାପର କାରଣରୁ ମାନବଜାତି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମନ୍ଦିର ରହିଲା ନାହିଁ। ଅମଙ୍ଗଳଦ୍ୱାରା ଆଛନ୍ନ ଓ ଅପବିତ୍ର ହୋଇ, ମନୁଷ୍ୟର ହୃଦୟ ଆଉ ଦିବ୍ୟ ସତ୍ତାଙ୍କ ମହିମାକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁନଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱରପୁତ୍ରଙ୍କ ଅବତାରଗ୍ରହଣ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହୁଏ। ଈଶ୍ୱର ମାନବତାରେ ବାସ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଉଦ୍ଧାରକାରୀ ଅନୁଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟର ହୃଦୟ ପୁନର୍ବାର ତାଙ୍କର ମନ୍ଦିର ହୋଇଯାଏ। ଯିରୂଶାଲେମର ମନ୍ଦିରକୁ ଈଶ୍ୱର ଏପରି ଭାବରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଥିଲେ ଯେ, ତାହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣପାଇଁ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଉଚ୍ଚ ଗନ୍ତବ୍ୟର ଏକ ଅବିରତ ସାକ୍ଷ୍ୟ ହେଉ। କିନ୍ତୁ ଯିହୂଦୀମାନେ ସେହି ଭବନର ତାତ୍ପର୍ୟକୁ ବୁଝିପାରିନଥିଲେ, ଯାହାକୁ ସେମାନେ ଏତେ ଅଧିକ ଗର୍ବର ସହିତ ଦେଖୁଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଆତ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ମନ୍ଦିର ଭାବେ ସମର୍ପଣ କରିନଥିଲେ। ଅପବିତ୍ର ବାଣିଜ୍ୟର କୋଳାହଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯିରୂଶାଲେମର ମନ୍ଦିର ପ୍ରାଙ୍ଗଣ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟାସକ୍ତ ବାସନା ଓ ଅପବିତ୍ର ଚିନ୍ତାର ସନ୍ନିଧିଦ୍ୱାରା କଳୁଷିତ ହୋଇଥିବା ହୃଦୟର ମନ୍ଦିରକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସତ୍ୟଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା।”

“ଜଗତର କ୍ରେତା ଓ ବିକ୍ରେତାମାନଙ୍କଠାରୁ ମନ୍ଦିରକୁ ପରିଶୁଦ୍ଧ କରିବା ସମୟରେ, ଯୀଶୁ ପାପର କଳୁଷତାରୁ,—ପୃଥିବୀସଂସ୍ପର୍ଶୀ ଆକାଙ୍କ୍ଷାମାନ, ସ୍ୱାର୍ଥପର କାମନାମାନ, ଏବଂ ଆତ୍ମାକୁ ଦୂଷିତ କରୁଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଅଭ୍ୟାସମାନରୁ,—ହୃଦୟକୁ ପରିଶୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ମିଶନ ଘୋଷଣା କଲେ। ମଲାଖି 3:1–3 ଉଦ୍ଧୃତ।” The Desire of Ages, 161.

“ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା କହନ୍ତି, ‘ମୁଁ ଆଉ ଜଣେ ଦୂତଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରୁଥିବା ଦେଖିଲି; ତାଙ୍କର ମହାନ ଅଧିକାର ଥିଲା; ଏବଂ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା। ଏବଂ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ୱରରେ ପ୍ରବଳଭାବେ ହାକ ଦେଇ କହିଲେ, ମହାନ ବାବିଲନ ପତିତ ହେଲା, ପତିତ ହେଲା, ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମାମାନଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ ହୋଇଯାଇଛି’ (ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 18:1, 2)। ଏହା ସେହି ଏକେ ସନ୍ଦେଶ ଯାହା ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା। ବାବିଲନ ପତିତ ହୋଇଛି, ‘କାରଣ ସେ ତାହାର ବ୍ୟଭିଚାରର କ୍ରୋଧମୟ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ସମସ୍ତ ଜାତିମାନଙ୍କୁ ପାନ କରାଇଛି’ (ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 14:8)। ସେହି ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ କ’ଣ?—ତାହାର ମିଥ୍ୟା ମତବାଦ। ସେ ଚତୁର୍ଥ ଆଜ୍ଞାର ବିଶ୍ରାମଦିନର ସ୍ଥାନରେ ଜଗତକୁ ଏକ ମିଥ୍ୟା ବିଶ୍ରାମଦିନ ଦେଇଛି, ଏବଂ ଏଦେନରେ ସାତାନ ପ୍ରଥମେ ହବାଙ୍କୁ କହିଥିବା ସେହି ମିଥ୍ୟାକୁ—ଆତ୍ମାର ସ୍ୱାଭାବିକ ଅମରତ୍ୱକୁ—ପୁନରୁକ୍ତ କରିଛି। ଏପରି ଅନେକ ସମ୍ପର୍କିତ ଭ୍ରାନ୍ତିକୁ ସେ ଦୂରଦୂରନ୍ତରେ ପ୍ରସାର କରିଛି, ‘ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକୁ ମତବାଦରୂପେ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ’ (ମାଥିଉ 15:9)।”

“ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ତାଙ୍କର ସାର୍ବଜନୀନ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସେ ମନ୍ଦିରକୁ ତାହାର ଅପବିତ୍ର ଅଧର୍ମଜନିତ ଅପମାନରୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟର ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା ମନ୍ଦିରର ଦ୍ୱିତୀୟ ଶୋଧନ। ସେହିପରି, ଜଗତକୁ ସତର୍କ କରିବା ପାଇଁ ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ଚର୍ଚ୍ଚମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଇଟି ପୃଥକ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଛି। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି, ‘ବାବିଲୋନ ପତିତ ହେଲା, ପତିତ ହେଲା, ସେହି ମହାନଗରୀ, କାରଣ ସେ ତାହାର ବ୍ୟଭିଚାରର କ୍ରୋଧର ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ସମସ୍ତ ଜାତିକୁ ପାନ କରାଇଛି’ (ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 14:8)। ଏବଂ ତୃତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶର ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନିରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣାଯାଏ, ଯାହା କହେ, ‘ହେ ମୋର ଲୋକମାନେ, ତାହାରୁ ବାହାରି ଆସ, ଯେଣୁ ତୁମେ ତାହାର ପାପର ସହଭାଗୀ ନ ହଉ, ଏବଂ ଯେଣୁ ତୁମେ ତାହାର ମହାମାରୀମାନଙ୍କର ଅଂଶୀ ନ ହଉ। କାରଣ ତାହାର ପାପ ସ୍ୱର୍ଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଯାଇଛି, ଏବଂ ଈଶ୍ୱର ତାହାର ଅଧର୍ମମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଛନ୍ତି’ (ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 18:4, 5)।” Selected Messages, book 2, 118.