ଯୋଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ ଏବଂ ଲାଓଡିସିୟ ସପ୍ତମ-ଦିନ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚ - ସଂଖ୍ୟା ସାତ

ପ୍ରଥମ କିଛି ପ୍ରବନ୍ଧରେ ଆମେ *The Desire of Ages* ରୁ ସେହି ଅନୁଚ୍ଛେଦଟି ସମ୍ମିଳିତ କରିଥିଲୁ, ଯେଉଁଥିରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବିତର୍କପ୍ରିୟ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିବା ବିଷୟରେ କହାଯାଇଛି। ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରର ଗୀତର ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ମୋଶି ଓ ମେଷଶାବକଙ୍କ ଗୀତ ମଧ୍ୟ ଅଟେ, ଯାହା ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର ଗାଇଥାନ୍ତି; ଏବଂ ପ୍ରେରିତ ବାଣୀ ଆମକୁ ଜଣାଏ ଯେ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀରେ ଏକ “ଗୀତ” ଏକ “ଅନୁଭବ” କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର ମେଷଶାବକ ଯେଉଁଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି ସେଠାକୁ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି; ତେଣୁ ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଓ ମୋଶି ଯେପରି ଅନୁଭବରେ ଚାଲିଥିଲେ, ସେହି ସମାନ ଅନୁଭବ ମଧ୍ୟରୁ ଚାଲିବେ। ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସର ଓମେଗା ଭାବେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସର ଆଲଫା ଭାବେ ମୋଶି—ଉଭୟେ ସେହି ସମାନାନ୍ତର ଯୁଗମାନରେ ବାସ କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ପୂର୍ବତନ ଏକ ଚୁକ୍ତିଜନ ସମୁଦାୟକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରାଯାଉଥିଲା ଏବଂ ନୂତନ ଏକ ଚୁକ୍ତିଜନ ସମୁଦାୟକୁ ଚୟନ କରାଯାଉଥିଲା। ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର ମୋଶିଙ୍କ ଓ ମେଷଶାବକଙ୍କ ଗୀତ ଗାଆନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ସେହିପରି ଏକ ଇତିହାସର ଅନୁଭବରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ପୂର୍ବତନ ଏକ ଚୁକ୍ତିଜନ ସମୁଦାୟକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରାଯାଉଛି—ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ପ୍ରଭୁ ନିଜର ଅନ୍ତିମ ଚୁକ୍ତିଜନ ସମୁଦାୟ ସହ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି।

ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭାବରେ, ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିଲେ, ସେହି କଥା ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟରେ ପିତରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତର୍କକାରୀ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିବା ସହ ସମନ୍ୱିତ ହୁଏ। ଅନ୍ତିମ ସଙ୍କଟରେ, ଯିଶୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତର୍କକାରୀ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କୁ ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯିବା, ଏଫ୍ରାଇମର ମଦ୍ୟପମାନଙ୍କୁ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରର ଗୀତ ଗାଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ପିତର ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟରେ ସେହି ଏକେ ଗୀତକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ତାହାକୁ ଯୋଏଲଙ୍କ ସୁରରେ ଗାଉଛନ୍ତି। ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରର ଗୀତ ହେଉଛି ଏକ ପୂର୍ବତନ ଚୁକ୍ତିଜନଙ୍କୁ ବିବାହବିଚ୍ଛେଦ ଦିଆଯାଉଥିବା ସେହି ସମୟରେ, ଏକ ନୂତନ ଚୁକ୍ତିଜନଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହ ବିବାହିତ କରାଯାଉଥିବାର ଗୀତ। ଯେ କୁମାରୀମାନେ ନିରାଶ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ବିଳମ୍ବର ସମୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ବିବାହ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେହିଥିର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂରଣ ହେବ ଯେ ସେମାନେ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମୋହରାଙ୍କନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।

ଯୋଏଲର ପୁସ୍ତକ ତାହାର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏହି ବର୍ଣ୍ଣନା ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଯେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର ଦାଖମଦ୍ୟ ଓ ମତ୍ସରାକାରୀ ପାନୀୟର ପାନକାରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଛି, ଯାହାଙ୍କ ମୁଖରୁ “ନୂତନ ଦାଖମଦ୍ୟ” କାଟି ଦିଆଯାଇଛି। ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କୁ ଜଣାଇଦେଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ଛିନିନିଆଯିବ ଏବଂ ସେହି ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରର ସତ୍ୟ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବାକୁଥିବା ଚାଷୀମାନଙ୍କ ଏକ ସମୂହକୁ ଦିଆଯିବ, ସେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରସଙ୍ଗ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରି ମନ୍ଦିରର ସେହି କୋଣାପଥରର ଉଲ୍ଲେଖ କଲେ, ଯାହାକୁ ପାଶେକୁ ସରାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଯାହା ଶିଖରପଥର ହେବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଥିଲା। ଆରମ୍ଭରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ଶେଷରେ ତାହାର ପୁନରାବୃତ୍ତି ହେବାକୁ ଥିଲା, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଏହି ସତ୍ୟ ପ୍ରତିପାଦିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହାକୁ “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ” ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଏ।

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ “ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖର ନିୟମ” ଆମକୁ ଜଣାଏ ଯେ, ଯହେତୁ ଯୋଏଲ ପ୍ରଥମେ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରର ବିନାଶକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଛନ୍ତି, ସେହିକାରଣରୁ ଏହା ତାଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟର ପ୍ରମୁଖ ବିଷୟବିନ୍ଦୁ ଅଟେ। ଯୋଏଲ ଏଥିରେ ଏକା ନୁହନ୍ତି, କାରଣ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରମୁଖ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ନିଜ ସାକ୍ଷ୍ୟର ଆରମ୍ଭରେ ଇସ୍ରାଏଲର ପାପମାନଙ୍କୁ ଏବଂ ତାହାର ହାରାଇଥିବା ଅବସ୍ଥାକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରନ୍ତି।

ଯିଶାୟ 28 ରେ “ଯେ ଅବହେଳାକାରୀ ଲୋକମାନେ ଶାସନ କରନ୍ତି” “ଯିରୁଶାଲେମ”ରେ, ସେମାନଙ୍କୁ “ଏଫ୍ରୟିମର ମଦ୍ୟପମାନେ” ଭାବେ ଏବଂ “ଗର୍ବର ମୁକୁଟ” ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। “ମୁକୁଟ” ନେତୃତ୍ୱକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଏବଂ “ଗର୍ବ” ଏକ ଶୈତାନୀୟ ଚରିତ୍ରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ମଦ୍ୟପମାନଙ୍କୁ ଅବଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କ (“ଶେଷାଂଶ”) ସହ ବିରୋଧାଭାସରେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି; କାରଣ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାର ସମୟରେ ପ୍ରଭୁ ନିଜ “ଗୌରବର ରାଜ୍ୟ” ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି, ଯେପରି ସେ କ୍ରୁଶରେ “ଅନୁଗ୍ରହର ରାଜ୍ୟ” ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ, ତାହା ତାହାର ଆଦର୍ଶ-ଚିହ୍ନ ସ୍ୱରୂପ ଅଟେ; ଏବଂ ସେହି ଅବଶିଷ୍ଟମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ “ଗୌରବର ମୁକୁଟ” ହୋଇଯାନ୍ତି। କ୍ରୁଶରେ ଅନୁଗ୍ରହର ରାଜ୍ୟ, ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ଗୌରବର ରାଜ୍ୟର ଆଦର୍ଶ-ଚିହ୍ନ ଅଟେ।

ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା 9/11 ରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ଏବଂ ଜୀବିତମାନଙ୍କର ବିଚାର ମଧ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ମୁଦ୍ରାଙ୍କନର ସମୟରେ, 9/11 ରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ଅବତରଣ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେପରି ଯୀଶୁ କେତେକ ବିନ୍ଦୁ ଶ୍ୱାସରୂପେ ଫୁଙ୍କିଦେଲେ। ଏହା ହେଉଛି ଭିତ୍ତି, ଏବଂ ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଡାକରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ଅବତରଣ ହେଉଛି ଶିଖର-ଶିଳା। “Marvelous” ହେଉଛି “9/11 unto the Sunday law” ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆତ୍ମାଙ୍କର ଅବତରଣର ଅବଧିର ଗୋଟିଏ ପ୍ରତୀକ।

ନେତୃତ୍ୱକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା “ମୁକୁଟ”ର ସମାନାନ୍ତର, ତଥାପି ବିପରୀତ ପ୍ରତୀକାର୍ଥ ଯିଶାୟା ଅଠାଇଶ ଅଧ୍ୟାୟର ବୃତ୍ତାନ୍ତରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି, ଯେତେବେଳେ ଯେରୁଶାଲେମକୁ ଶାସନ କରୁଥିବା ମଦ୍ୟପମାନଙ୍କୁ ପାର୍ଶ୍ୱକ୍ରମେ ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଇ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କଳିସିୟାର ନେତୃତ୍ୱ ଅବଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ। ଏହା ଦାଖକ୍ଷେତ୍ରର ଉପମାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ। ମଦ୍ୟପର ମୁକୁଟ ହଟାଯାଏ, ଏବଂ ପରେ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର ସେହି ମୁକୁଟ ହେଉଛନ୍ତି, ଯାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଯିଶାୟା ଏହି ଏକେ ସତ୍ୟକୁ ବାଇଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶିଖାନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଶେବ୍ନାଙ୍କୁ ଦୂର ଦେଶକୁ ନିକ୍ଷେପ କରାଯାଏ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଇଲିୟାକୀମଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପିତ କରାଯାଏ। ସେଠାରେ ଏଫ୍ରାଇମର ମଦ୍ୟପମାନେ ହୋନ୍ତୁ କିମ୍ବା ବାଇଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶେବ୍ନା ହୋନ୍ତୁ, ସେମାନେ ଉଭୟେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂର୍ବତନ ଚୁକ୍ତିଜନମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱକୁ ପାର୍ଶ୍ୱକ୍ରମେ ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଉଥିବାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି।

ଜଖରିୟା ଜୟୋତ୍ସବମୟ ପ୍ରବେଶକୁ, ଯାହା ମଧ୍ୟ ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଆହ୍ୱାନ ଅଟେ, ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି; ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଈଶାୟାଙ୍କ ସହ ଏକମତ ହୋଇ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏକ ମୁକୁଟ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରେ।

ଏଗାରୋ ପଦ (9/11) ଏପରି କହେ, “ତୁମ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ଚୁକ୍ତିର ରକ୍ତଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମ ବନ୍ଦୀମାନଙ୍କୁ ସେହି ଜଳହୀନ ଗର୍ତ୍ତରୁ ବାହାର କରି ପଠାଇଛି।” ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଅନେକଙ୍କ ସହିତ ଗୋଟିଏ ସପ୍ତାହ ପାଇଁ ଚୁକ୍ତିକୁ ଦୃଢ କଲେ, ଏବଂ ସେହି ସପ୍ତାହ ତାଙ୍କର ବାପ୍ତିସ୍ମ ସହ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସାଢ଼େ ତିନି ବର୍ଷ ଧରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଲେ, ଏବଂ ସେହି ସାଢ଼େ ତିନି ବର୍ଷର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯିରୁଶାଲେମକୁ ମସୀହଙ୍କ ବିଜୟୋତ୍ସବମୟ ପ୍ରବେଶକୁ ପରିଚିହ୍ନିତ କରୁଥିବା ଜଖରିୟଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ପୂରଣ କଲେ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଧ୍ୱନି ଏକ ଏମିତି କାଳର ଆରମ୍ଭ କଲା, ଯାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ, ସମାଧି ଓ ପୁନରୁତ୍ଥାନକୁ ନେଇଗଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବାପ୍ତିସ୍ମ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ, ସମାଧି ଓ ପୁନରୁତ୍ଥାନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ତେଣୁ ସାଢ଼େ ତିନି ବର୍ଷର ଏହି କାଳର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ଏକେଇ ଅଟେ।

ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବପ୍ତିସ୍ମା 9/11ର ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ 9/11 ସେହି ଏକ ଅବଧିର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯାହା Sunday lawରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। 9/11ରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା ଛିଟିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା, ଏବଂ Sunday lawରେ ଏହା ମାପହୀନ ଭାବରେ ଢାଳାଯାଏ, ଯେପରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟରେ ହୋଇଥିବା ମହା ଢାଳଣର ପୂର୍ବରୁ ଅଗ୍ରିମ ଭାବେ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ କେତେକ ବର୍ଷାବିନ୍ଦୁ ଶ୍ୱାସଦ୍ୱାରା ଦେଇଥିଲେ, ତାହାରେ ଏହାର ପ୍ରତୀକୀକରଣ ହୋଇଛି।

ଜଖରିୟା 9:11, 9/11 ସହିତ ଏବଂ ସେହି ସହ ରବିବାର ଆଇନକୁ ନେଇଯାଉଥିବା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣା ସହ ସମନ୍ୱୟ ରଖେ। 9/11 ସମୟରେ ଲାଓଦିକିୟାର ସନ୍ଦେଶ ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ ଭାବେ ପହଞ୍ଚିଲା, ଯେପରି ଏହା 1856 ଓ 1888 ମସିହାରେ ହୋଇଥିଲା। ଲାଓଦିକିୟାର ସନ୍ଦେଶ ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ ଯେମାନେ ନିଜେ ମୃତ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଅବଗତ ନୁହନ୍ତି। ସେମାନେ “ଜଳହୀନ ଗର୍ତ୍ତ” ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନଙ୍କର ଗର୍ତ୍ତରେ ପାଣି ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେଠାରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାର ସନ୍ଦେଶ ନାହିଁ। ଯଦି ଲାଓଦିକିୟା ମାତ୍ର ନିଜ ହୃଦୟରେ ହେଉଥିବା ଠକ୍ଠକାଣିକୁ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତା, ତେବେ ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସେହି ଗର୍ତ୍ତରୁ ଉଠାଇ ଦେଇଥାନ୍ତେ; କାରଣ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ “ଆଶାର ବନ୍ଦୀ” ଅଟନ୍ତି।

୯/୧୧ ଘଟଣା ୧୯୮୯ ମସିହାରେ ଆସିଥିବା ସନ୍ଦେଶକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଦେଲା। ସେହି ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ; କିନ୍ତୁ ମିଲେରାଇଟ୍ ସଂଶୋଧନାତ୍ମକ ଆନ୍ଦୋଳନର ଗଠନ ଓ ପରିଭାଷାନୁସାରେ, ୧୯୮୯ ମସିହା ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କର ଆଗମନକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲା। ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ୧୧ ଅଗଷ୍ଟ, ୧୮୪୦ ରେ ଇସ୍ଲାମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଗୋଟିଏ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ପୂରଣ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ ୧୯୮୯ ମସିହାରେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆଗମନ ମଧ୍ୟ ଇସ୍ଲାମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଗୋଟିଏ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ପୂରଣ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରାଯିବ।

1840 ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ ଅଗଷ୍ଟ 11ରେ ଇସ୍ଲାମର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ସ୍ଥିରୀକୃତ ହେବାବେଳେ, ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଦଶମ ଅଧ୍ୟାୟର ଦୂତ ଅବତରଣ କଲେ; ଏହିପରିଭାବେ 9/11 ରେ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଅଠାରୋ ଅଧ୍ୟାୟର ଦୂତଙ୍କ ଅବତରଣର ପ୍ରତୀକ ରୂପେ ଏହା ଦେଖାଯାଏ। 1840 ମସିହାରେ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତି ଏବଂ 1844 ମସିହାରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତି—ଉଭୟେ 9/11 ରେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତିର ପ୍ରତୀକ। 2020 ମସିହାର ଜୁଲାଇ 18 ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆଗମନ ଥିଲା, ଯାହା 1844 ମସିହାର ଏପ୍ରିଲ 19ରେ ମିଲ୍ଲରାଇଟମାନଙ୍କ ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା। ମିଲ୍ଲରାଇଟ ଇତିହାସରେ ପ୍ରଥମ ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଉଭୟ ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତିର ଇତିହାସ, ଏବଂ 9/11 ରେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତିର ଇତିହାସ ମଧ୍ୟ, ଜୁଲାଇ 2023ରେ ଆସିଥିବା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର କ୍ରନ୍ଦନର ସନ୍ଦେଶର ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ସାକ୍ଷୀ ପ୍ରଦାନ କରେ।

ମୋହର ଲଗାଇବାର ଅବଧି 9/11ରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏବଂ ରବିବାର ଆଇନରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶେଷ ବର୍ଷାର କିଛି ବିନ୍ଦୁ ଫୁଙ୍କିଦେବା ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏବଂ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟରେ ଜଗତକୁ ଏକ ସନ୍ଦେଶ ବହନ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନିର ଜିହ୍ୱାମାନଙ୍କ ସହିତ ଶେଷ ହୁଏ। ପିତର ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟକୁ ଯୋଏଲଙ୍କ ପୂରଣ ଭାବେ ଚିହ୍ନଟ କରିଥିଲେ। ଏହା ଯେତେବେଳେ ପ୍ରକୃତ ପରିସ୍ଥିତିର ସତ୍ୟ, ସେଥିରୁ ଏହା ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଫୁଙ୍କିବା ମଧ୍ୟ ଯୋଏଲଙ୍କ ପୂରଣ ଥିଲା, କାରଣ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟର ଋତୁର ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ଅଛି, ଯାହା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ ଯେ ଆଲ୍ଫା ମଧ୍ୟ ଓମେଗା ଅଟେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପୁନରୁତ୍ଥାନର ଦିନ ଯବର ପ୍ରଥମ ଫଳର ଅର୍ପଣ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ପଚାଶ ଦିନ ପରେ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟରେ ଗହୁଁର ପ୍ରଥମ ଫଳର ଅର୍ପଣ ଉପରକୁ ଉଠାଯାଇଥିଲା। 9/11 ସେହି ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ହାକକୁ ପ୍ରତୀକୀକୃତ କରେ ଯାହା ରବିବାର ଆଇନର ଠିକ ପୂର୍ବରୁ ଆସେ ଏବଂ ତାହାକୁ ନେଇଯାଏ। ଜଖରିୟ 9:9ରେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ହାକର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂରଣ ଜୁଲାଇ 2023 ପରବର୍ତ୍ତୀ।

ଏହିପରି, ଯଖରିୟା ଈଶାୟାଙ୍କ ଏହି ପ୍ରତୀକୀକରଣ ସହିତ ସହମତ ଅଟନ୍ତି ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଏକ ମୁକୁଟ; କିନ୍ତୁ ସେ ଏହା ମଧ୍ୟ ଯୋଗ କରନ୍ତି ଯେ ମୁକୁଟଟି ଧ୍ୱଜ ମଧ୍ୟ ଅଟେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଏହିପରି ଲେଖିଥିଲେ, “for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land“, ଏବଂ ଯଖରିୟା ଆହୁରି ଯୋଏଲଙ୍କ “corn” ଓ “new wine” ପ୍ରତୀକସମୂହ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଆନନ୍ଦର ପ୍ରତିଧ୍ୱନି କରନ୍ତି, ଏହା କହି: “corn shall make the young men cheerful, and new wine the maids.” ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଅଠାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏଫ୍ରାୟିମର ମତ୍ତମାନଙ୍କ ବୃତ୍ତାନ୍ତକୁ ବିଚାର କରୁଛୁ, ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତୁ ଯେ ଏହିଯେ ସେହି ବାଇବେଲୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଯେଉଁଠାରେ “rest and the refreshing” ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି। ଏହା ଶାସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରମୁଖ ଅନୁଚ୍ଛେଦଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ; ତେଣୁ ଏଫ୍ରାୟିମର ଏହି ମତ୍ତମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଯୋଏଲ କହିଥିବା ସେହି ମତାଳମାନେ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ପ୍ରଭୁ ଏଫ୍ରାଇମର ମଦ୍ୟପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟ” କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଯେବେ ସେ ସେମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଝାମଣାକୁ ଦୂର କରିଦେବେ—ଏହି ଦୁଇଟି ଉପାଦାନ ହିଁ ସେହି ଦୁଇ ବିଷୟ, ଯେଉଁମାନେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ସନ୍ଦେଶ ମୁଦ୍ରାମୋଚିତ ହେଲେ ଜ୍ଞାନବୃଦ୍ଧିକୁ ବୁଝିବା ସହିତ ସଂପୃକ୍ତ। ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ହିଁ ବୁଝନ୍ତି। “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟ”ର ଗୋଟିଏ ଅଂଶ ହେଉଛି—ଯିହୁଦା ଗୋତ୍ରର ସିଂହ ଯାହାକି ମୁଦ୍ରାମୋଚିତ କରନ୍ତି, ସେହି ଜ୍ଞାନକୁ ଏଫ୍ରାଇମର ମଦ୍ୟପମାନଙ୍କ ମନରୁ ଅପସାରଣ କରିଦେବା। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କର ପୃଥକ୍କରଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କ “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟ”ର ଏକ ଅଂଶ। ଏହା ହେଉଛି ଅନନ୍ତ ସୁସମାଚାର। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯେତେବେଳେ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ମାଧ୍ୟମରେ ବାଦବିବାଦପ୍ରିୟ ଯିହୁଦୀମାନଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ, ଏପରିକରେ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜେମାନଙ୍କ ନିଜ ଦଣ୍ଡାଜ୍ଞା ଘୋଷଣା କରିବାରେ ଫସାଇଦେଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଗୀତସଂହିତା 118 ରୁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଲେ:

ପ୍ରଭୁ ଇଫ୍ରାଇମର ମଦ୍ୟପମାନଙ୍କ ଉପରେ “ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଏକ ଚମତ୍କାର” ସାଧନ କରିବାକୁ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାହାରେ ସତ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର କ୍ଷମତାକୁ ଅପସାରଣ କରିବା ମଧ୍ୟ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି। “କୋଣର ପ୍ରଧାନ ଶିଳା” ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରେ ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ, ଯେମାନେ ଯୋଏଲଙ୍କ “ନୂତନ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ” ଅଧିକାର କରିଛନ୍ତି।

ମତ୍ତମାନେ “ଶିକ୍ଷିତ” ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଥିବା ନେତୃତ୍ୱ ହେଉନ୍ତୁ କିମ୍ବା “ଅଶିକ୍ଷିତ” ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଥିବା ସାଧାରଣ ଲୋକ ହେଉନ୍ତୁ, ସେମାନେ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ପୁସ୍ତକକୁ ପଢ଼ିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। “ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ପୁସ୍ତକ” ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ମତ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାର୍ଥଭାବେ ବୁଝିବା ଅସମ୍ଭବ। ମତ୍ତମାନଙ୍କୁ “ମାର୍ଗରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ” ବୋଲି ଦୁଇଥର ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି। ପୁନର୍ବାର, ଏହା ଯିଶାୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଠାଇଶରେ ଲିପିବଦ୍ଧ ହୋଇଛି—ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଶେଷବର୍ଷା-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଶାସ୍ତ୍ରାଂଶରେ—ଯେଉଁଠାରେ ଯିଶାୟ “ବିଶ୍ରାମ ଓ ସତେଜତା”କୁ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି, ଯାହାକୁ ମତ୍ତମାନେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିନଥିଲେ। “ବିଶ୍ରାମ ଓ ସତେଜତା” ଏକ ସନ୍ଦେଶ, କାରଣ ତାହାକୁ ଶୁଣାଯାଇପାରେ।

ସେହି ମଦ୍ୟପାନ ମତାଳମାନଙ୍କୁ ଯିରିମିୟଙ୍କର “ପୁରାତନ ପଥମାନ” ର ପଥରୁ ଦୂର କରିଦେଇଛି; ଏହି “ପଥ” ହେଉଛି ସେହି ପଥ, ଯାହାରେ ଚାଲି ଶେଷ ବର୍ଷାକୁ ପାଇବାକୁ ହୁଏ, ଯାହାକି ଯିରିମିୟ “ବିଶ୍ରାମ” ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଛନ୍ତି। ଏଫ୍ରାଇମର ମତାଳମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶେଷ ବର୍ଷାର ସନ୍ଦେଶକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଷୟ। ସେମାନେ ମତାଳ, କାରଣ ସେମାନେ ସେହି ଭିତ୍ତିସ୍ଥାପକ ଇତିହାସକୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ, ଯାହା ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ଇତିହାସ ପାଇଁ ନକଶା ପ୍ରଦାନ କରେ, ଏବଂ ସେହି ଇତିହାସ ହେଉଛି ଶେଷ ବର୍ଷାର ଇତିହାସ।

ଏଫ୍ରାଇମର ମଦ୍ୟପମାନଙ୍କ ଉପରେ ସଂପାଦିତ ହେଉଥିବା “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟ” ଶେଷବର୍ଷାର ଉତ୍ସର୍ଗ ସମୟରେ ଘଟେ। ଶେଷବର୍ଷା ସମୟରେ ଏକ ପରୀକ୍ଷାକାରୀ ସନ୍ଦେଶ ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀର ଉପାସକଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ଯାହାକୁ ସେମାନେ ପାନ କରୁଥିବା “ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ” ଦ୍ୱାରା ଚିତ୍ରିତ କରାଯାଇଛି। ଦୁଷ୍ଟମାନେ ପବିତ୍ର ଇତିହାସର ରେଖାଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ନିଜମାନଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପ୍ରୟୋଗକୁ ଆଧାର କରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ଯିଶାୟା ଅଠାଇଶର “ରେଖା ଉପରେ ରେଖା” ପଦ୍ଧତିକୁ ପ୍ରୟୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ “ନୂତନ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ”ର ଅଂଶୀ ହୁଅନ୍ତି। ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କର ମଦ୍ୟପତା ସେମାନଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ବୁଝିବାର ଅସମର୍ଥତାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଅନ୍ଧ ଅବସ୍ଥାର କାରଣ ଥିଲା ଭିତ୍ତିମୂଳକ ପୁରାତନ ପଥଗୁଡ଼ିକୁ ଫେରିବା ପ୍ରତି ଅନିଚ୍ଛା। ଯୀଶୁ ତର୍କକୁତର୍କ କରୁଥିବା ଯିହୁଦୀମାନଙ୍କୁ ଏହା ପଚାରି ତାଡନା କଲେ ଯେ, ସେମାନେ କେବେ ସେହି ପଥର ବିଷୟରେ ପଢ଼ିନଥିଲେ କି, ଯାହାକୁ ଅସ୍ୱୀକୃତ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଯାହା କୋଣର ମୁଖ୍ୟ ପଥର ହୋଇଯାଏ।

ଯେ ପଥରଟି କୋଣର ମୁଖ୍ୟଶିଳାରେ ପରିଣତ ହୁଏ, ସେହିଟି ଏହାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଯେ ଭିତ୍ତି କିମ୍ବା କୋଣଶିଳା ଶିରୋଶିଳାରେ ପୁନରାବୃତ ହୁଏ—ଏହିଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସତ୍ୟ। ଆଲ୍ଫା ଶିଳା ମଧ୍ୟ ଓମେଗା ଶିଳା ଅଟେ। ରେଖା ପରେ ରେଖା ପଦ୍ଧତିକୁ ସ୍ଥାପିତ ଓ ସମର୍ଥନ କରୁଥିବା ମୂଳ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଟି, (ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାର ପଦ୍ଧତି), ଏହା ଯେ, କୌଣସି ବିଷୟର ଆରମ୍ଭ ତାହାର ଶେଷକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ। ମିଲ୍ଲେରାଇଟ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ମୂଳ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଥିଲା “ଏକ ଦିନ ପାଇଁ ଏକ ବର୍ଷ” ସିଦ୍ଧାନ୍ତ, ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଦଶମ ଅଧ୍ୟାୟର ଦୂତ ଅବତରଣ କଲାବେଳେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥିଲା। ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ମୂଳ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ହେଲା ଯେ ଆରମ୍ଭ ଶେଷକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ, ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଠାରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଦୂତ ଅବତରଣ କଲାବେଳେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥିଲା।

ଦେବଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ବାକ୍ୟ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା ସହ ଜଡିତ ଉପାଦାନଗୁଡ଼ିକର ବ୍ୟାଖ୍ୟାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ଅଟେ। ସେହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେଉଛି, ଇଫ୍ରାଇମର ମଦ୍ୟପମାନେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାକୁ ଚିହ୍ନିବାରେ ସକ୍ଷମ ନୁହନ୍ତି, ଏବଂ ଏହାର ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ରୂପ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଗଲା, ଯେଉଁମାନେ ପେତ୍ରଙ୍କୁ ସୂଚାଉଥିଲେ ଯେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ମଦ୍ୟପ ହୋଇଅଛନ୍ତି। ପଦ୍ଧତିବିଜ୍ଞାନର ମୂଳ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଦେବଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ପୁନଃପୁନି ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା ଭାବେ ସିଧାସଳଖ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ସେହି ବାକ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ହୋଇରହିଛି। ପଦ୍ଧତିବିଜ୍ଞାନ, ମୁଖ୍ୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ନିୟମ, ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାର ସନ୍ଦେଶ—ଏସବୁ ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ଇତିହାସ-ରେଖାରେ ପବିତ୍ରୀକୃତ ବିଷୟବସ୍ତୁ, ଯାହାକୁ “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କାର୍ଯ୍ୟ” ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି।

ଜଖରିୟା କହୁଛନ୍ତି, “ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ହସ୍ତ ସବଳ ହେଉ, ହେ ତୁମେମାନେ, ଯେମାନେ ଏହି ଦିନମାନଙ୍କରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କର ମୁଖଦ୍ୱାରା ଏହି କଥାମାନେ ଶୁଣୁଛ, ଯେମାନେ ସେହି ଦିନରେ ଥିଲେ, ଯେଦିନ ସୈନ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଗୃହର ଭିତ୍ତିମୂଳ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା, ଯେଣୁକି ମନ୍ଦିର ନିର୍ମିତ ହୋଇପାରେ।” ଯାହା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସବଳ କରେ, ସେହିଟି ହେଉଛି ସେହି ଭିତ୍ତିମୂଳର ସନ୍ଦେଶ, ଯାହା ପ୍ରଧାନ କୋଣଶିଳାରେ ପରିଣତ ହୁଏ। ସେହି ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ଯେ, ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସ ଏକ ଶତ ଚୁମାଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ଇତିହାସରେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୁଏ।

ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପଚାରନ୍ତି, “ଏହି ଦିନମାନଙ୍କରେ ଯଦି ଏହା ଏହି ଜନଙ୍କର ଅବଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ହୁଏ, ତେବେ କି ଏହା ମୋର ଚକ୍ଷୁରେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ହେବ?” ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କାର୍ଯ୍ୟ”ର ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦବାଣୀମୂଳକ ସମୟପର୍ଯ୍ୟାୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦବକ୍ତାଙ୍କ ବିଷୟ; କିନ୍ତୁ ଏହା ସେହି ସମୟକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯେତେବେଳେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ଲାଓଦିକିୟ ଆନ୍ଦୋଳନ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ଫିଲାଦେଲଫିୟ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଏହା ସେହି ଏକେଇ ସନ୍ଧିକ୍ଷଣ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ହୁଅନ୍ତି; ଏବଂ ସେହି ଏକେଇ ସନ୍ଧିକ୍ଷଣ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନ ସଂଘର୍ଷଶୀଳ ଅବସ୍ଥାରୁ ବିଜୟଶୀଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ; ଏବଂ ଏହି ସ୍ଥାନଟି ମଧ୍ୟ ସେହିଠାରେ ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଜନସମୂହ ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟତ୍ୱ ଓ ମାନବତାର ସମ୍ମିଳନର କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯେତେବେଳେ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ସତ୍ୟରୂପେ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଏ। ଏହାକୁ ପଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇପାରେ, କାରଣ ତାଙ୍କର “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କାର୍ଯ୍ୟ” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରେ ଓ ଅବଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ; ଏବଂ ଚକ୍ଷୁ ସମ୍ମୁଖେ ଚକ୍ଷୁ ଏକତାର ପ୍ରତୀକ। ଏଠାରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ଏହି ଏକତା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନକୁ ସୂଚିତ କରେ, ଯେମାନେ ମେମ୍ନାଙ୍କୁ ସେ ଯେଉଁଠିକି ଯାଆନ୍ତି ସେଠିକି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ସେହି ସ୍ଥିତିକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଇଛନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ପାପ କରିବା ଓ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଚରିତ୍ରକୁ ଭ୍ରାନ୍ତରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ କରିବାଠାରୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ବରଣ କରିବେ।

ମୀଖା ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ମୂଳଭୂତ ଇତିହାସକୁ “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ” ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି।

“ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କାର୍ଯ୍ୟମାନ” ହେଉଛି ଆଧାରଭୂତ ଇତିହାସ, ଯାହା “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ” ଏହି କାରଣରୁ ଯେ ସେହି ଆଧାରଭୂତ ଇତିହାସ ଶେଷକାଳୀନ ଇତିହାସରେ, ଯାହା ଶିଖର-ଶିଳା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ, ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୁଏ। “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କାର୍ଯ୍ୟମାନ” ହେଉଛି ସେହି ଇତିହାସ, ଯାହା କୋଣ-ଶିଳା ସହ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ “ଶିଖର-ଶିଳା” ସହ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ତାଙ୍କର “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କାର୍ଯ୍ୟମାନ” ମୋଶାଙ୍କ ଇତିହାସରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଇତିହାସରେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ମୋଶା କୋଣ-ଶିଳା ଥିଲେ ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଶିଖର-ଶିଳା ଥିଲେ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀୟ ଅର୍ଥରେ ମୋଶା ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଓମେଗା।

ମୋଶେ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟରେ ପିତର ମୋଶେଙ୍କ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ଏହା ଚିହ୍ନିତ କଲେ ଯେ ମୋଶେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଏକ ପ୍ରତିରୂପ ଥିଲେ।

ପେଣ୍ଟେକୋଷ୍ଟର ଉଣ୍ଡେଳନ ସମୟରେ ପିତରଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ସାକ୍ଷ୍ୟରେ ମୋଶାଙ୍କ ଉଲ୍ଲେଖ ଦ୍ୱାରା ମୋଶା ଆଲଫା ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଓମେଗା ବୋଲି ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା; ଏବଂ ଏପରି କରି ପିତର ଏହି କଥାକୁ ଜୋର ଦେଇ ଚିହ୍ନିତ କରୁଛନ୍ତି ଯେ, ଶେଷ ବର୍ଷାର ସନ୍ଦେଶର ଏକ ପ୍ରଧାନ ଅଂଶ (ଏବଂ ଏହା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉଠିଥିବା ବିବାଦ) ହେଉଛି “ଆଲଫା ଏବଂ ଓମେଗା”ର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ। ଏହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତଟି ହେଉଛି ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ପାଇଁ, ମିଲେରାଇଟ ଇତିହାସରେ ବର୍ଷ/ଦିନ ସିଦ୍ଧାନ୍ତର ସମକକ୍ଷ। “ଆଲଫା ଏବଂ ଓମେଗା”ର ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ହେଉଛି ‘ଭିତ୍ତି ପ୍ରସ୍ତର ଶିରୋପ୍ରସ୍ତରରେ ପରିଣତ ହେବା’ର ସିଦ୍ଧାନ୍ତ; ଏହା ‘ମୋଶା ଏବଂ ମେଷଶାବକ’ର ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକ; ଏହିକାରଣରୁ ପ୍ରେରଣା ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରର ଗୀତର ଏକ ପଦ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ମୋଶା ଏବଂ ମେଷଶାବକର ଗୀତ ମଧ୍ୟ ଅଟେ।

ବିଭିନ୍ନ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ସେହି ଇତିହାସକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜର “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କାର୍ଯ୍ୟମାନ” ସମ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି; ଏବଂ “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କାର୍ଯ୍ୟମାନ”ର ପ୍ରତୀକ କ’ଣକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ତାହାକୁ ଚିହ୍ନିବାରୁ ଯେ ଆଲୋକ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୁଏ, ସେହି ଆଲୋକ ଜଣେ ଲାଓଦିକିୟାନକୁ ଫିଲାଦେଲଫିୟାରେ ପରିଣତ କରେ, ଏବଂ ଏପରିଭାବେ ନିର୍ମାଣ ହେଉଥିବା ଏକ ମନ୍ଦିରରେ ଏକ ପାଷାଣ ହୋଇଯାଏ; ଯେପରିକି ୪୬ ବର୍ଷ ଧରି ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିବା ମିଲେରାଇଟ ମନ୍ଦିର ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର, ୧୮୪୪ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଢ଼ାଯାଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ହଠାତ୍ ନିଜ ମନ୍ଦିରକୁ ଆସିଲେ।

ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଆଲୋକରେ ଡାକାଯିବା ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିବା କଥାଟି ଏହି ଡାକ କେବେ ଦିଆଯାଏ ତାହାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ; କାରଣ 1888ର ମାର୍ଗଚିହ୍ନ, ଯାହା ପ୍ରେରଣାନୁସାରେ ମୋଶାଙ୍କ ଆଲଫା ଇତିହାସରେ କୋରହଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ ସହ ସମନ୍ୱିତ, ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କୁ ଆଣିଲେ 9/11 ସହ ସମରେଖିତ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରେରଣାନୁସାରେ ଲାଓଦିକିୟ ସନ୍ଦେଶ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ସହ ଆସେ। ଭବିଷ୍ୟବାଣୀରେ ଲାଓଦିକିୟମାନେ “ଅନ୍ଧ” ବୋଲି କୁହାଯାଇଛନ୍ତି, ଅର୍ଥାତ୍ ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଅଛନ୍ତି; ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରରୁ ବାହାରି ଆସିବାର ଡାକ 1856, 1888 ଏବଂ 9/11ରେ ଲାଓଦିକିୟ ସନ୍ଦେଶ ପହଞ୍ଚିଲାବେଳେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। 9/11ରେ “ଅନ୍ଧକାରରୁ ବାହାରି ଆସିବାର ଡାକ” କେବଳ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଠାରର ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଆଲୋକକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଡାକ ନୁହେଁଥିଲା, ବରଂ ଶ୍ରୋତାଙ୍କୁ ସେହି ନିଜସ୍ୱ ଇତିହାସରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଡାକ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ “ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟମାନ” ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂରଣତାକୁ ପାଇବ।

ଗତ ତିନି ଦଶକ ଧରି ପୁନଃପୁନି ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଆସିଛି ଯେ “ଚିରସ୍ଥାୟୀ ସୁସମାଚାର”ର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପରିଭାଷା ଏପରି ଏକ ଇତିହାସ, ଯେଉଁଠାରେ ଗୋଟିଏ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସତ୍ୟର ମୋହର ଖୋଲାଯାଏ, ଯାହା ତିନି-ପର୍ଯ୍ୟାୟର ଏକ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଆରମ୍ଭ କରେ, ଏବଂ ସେହି ତିନୋଟି ପରୀକ୍ଷାରେ ଭିନ୍ନତାର ଦୁଇଟି ବିଶେଷ ଲକ୍ଷଣ ରହେ। ପ୍ରଥମ ଦୁଇଟି ପରୀକ୍ଷା ତୃତୀୟଟିଠାରୁ ସ୍ୱଭାବରେ ଭିନ୍ନ, କାରଣ ତୃତୀୟଟି ଏକ ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ପରୀକ୍ଷା, ଯାହା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ ଯେ ତୁମେ ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ପରୀକ୍ଷାରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛ କି ନାହିଁ। ଚିରସ୍ଥାୟୀ ସୁସମାଚାରର ଅନ୍ୟ ଭିନ୍ନତା ହେଉଛି, ପରବର୍ତ୍ତୀ ପରୀକ୍ଷାରେ ସମ୍ମିଳିତ ହେବା ପାଇଁ ତୁମକୁ ବର୍ତ୍ତମାନର ପରୀକ୍ଷାରେ ନିଶ୍ଚିତଭାବେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ।

“ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ”ର ଇତିହାସ ସେହି ଇତିହାସ ମଧ୍ୟ ଅଟେ, ଯେଉଁଠାରେ “ଅନନ୍ତ ସୁସମାଚାର” ତାହାର ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚେ, କାରଣ ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ ଏବଂ ଅନନ୍ତ ସୁସମାଚାର ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ ବିଚାରର ଘଣ୍ଟା 9/11 ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ତାହାର ପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ମିଲେରାଇଟମାନଙ୍କୁ ଯେ ବିଚାର ବିଷୟରେ ସତର୍କ କରାଯାଉଥିଲା, ସେହା ଥିଲା 22 ଅକ୍ଟୋବର, 1844, ଯେତେବେଳେ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହୋଇଥିଲା; ଏହିପରି ସେହି ଘଟଣା ରବିବାର ଆଇନକୁ ପ୍ରତିରୂପିତ କରେ, ଯେତେବେଳେ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ପୁନର୍ବାର ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହୁଏ। 9/11 ଏହା ଘୋଷଣା କରୁଛି ଯେ, ଯେପରି ମିଲେରାଇଟମାନେ 22 ଅକ୍ଟୋବର, 1844 ରେ ତଦନ୍ତମୂଳକ ବିଚାରର ଘଣ୍ଟା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟନିର୍ବାହକ ବିଚାରର ଘଣ୍ଟା ରବିବାର ଆଇନରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।

9/11 ଠାରୁ Sunday law ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ଏମିତି ଅବଧି ଅଟେ, ଯାହାକୁ “Gods’ marvelous works” ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି; ଏବଂ ସେହିପରି, ଯେପରି ଭିତ୍ତିସ୍ଥ ପାଥର “the head of the corner” ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ଯେପରି “the Pentecostal season,” ଏବଂ ଯେପରି “Habakkuk chapter two,” ଏବଂ ଯେପରି “the sealing time of the one hundred and forty-four thousand,” ଏବଂ ଯେପରି “the image of the beast testing time,” ଏବଂ ଯେପରି “the everlasting gospel,” ଏବଂ ଯେପରି “the sacred history of 1840 to 1844,” ଏବଂ “Revelation chapter ten”ର ଇତିହାସ ପରି, ଏବଂ “the history from Christ’s baptism unto His death” ପରି।

ତାଙ୍କର ବପ୍ତିସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଫ୍ରାକ୍ଟାଲରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିବା ଇତିହାସ 2520 ଦିନର ସେହି ଅବଧିର ଆରମ୍ଭ କଲା, ଯାହାର ସମାପ୍ତି କ୍ରୁଶରେ ହେଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବପ୍ତିସ୍ମ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ, ସମାଧି ଏବଂ ପୁନରୁତ୍ଥାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା, ଯାହା 1260 ଦିନର ଶେଷରେ ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥରେ ପୂରଣ ହେଲା।

ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବପ୍ତିସ୍ମା ସମୟରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଅବତରିତ ହେଲେ, ସେଥିରେ 9/11 ତାରିଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଠାରୋର ଦୂତଙ୍କ ଅବତରଣର ଏକ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ପୂର୍ବରୂପ ଦେଖାଯାଏ। 1260 ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଦିନ ପରେ, ବପ୍ତିସ୍ମା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ଘଟଣାମାନେ କ୍ରୁଶ ଉପରେ ଶାବ୍ଦିକ ଭାବେ ପୂରଣ ହେଲା। ବପ୍ତିସ୍ମାରୁ କ୍ରୁଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଇତିହାସରେ ଏକ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଆଲଫା-ଇତିହାସ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଅଛି, ଯାହା କାଳପର୍ଯ୍ୟାୟର ଶେଷରେ ଶାବ୍ଦିକ ଭାବେ ପୂରଣ ହୁଏ। ଆଲଫା ଓ ଓମେଗା ଇତିହାସମାନେ ସମଗ୍ର ସାର୍ବିକ ଇତିହାସର ଫ୍ରାକ୍ଟାଲ୍ ଅଟନ୍ତି। ବପ୍ତିସ୍ମାରୁ କ୍ରୁଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଇତିହାସ “ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟମାନ” ଅଟେ, ଏବଂ ସେହି ଇତିହାସ “ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବପ୍ତିସ୍ମା” ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୁଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶାବ୍ଦିକ “ମୃତ୍ୟୁ, ସମାଧି ଓ ପୁନରୁତ୍ଥାନ” ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ; ତେଣୁ ଏହା “ଲାଲ ସମୁଦ୍ରରେ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ବପ୍ତିସ୍ମା” ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ଏବଂ “ନୋହଙ୍କ ଇତିହାସକାଳରେ ଆଠ ଜଣ ପ୍ରାଣର ବପ୍ତିସ୍ମା” ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୁଏ। ଏହି ସମସ୍ତ କାଳପର୍ଯ୍ୟାୟମାନେ ତାଙ୍କର “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ” ଇତିହାସକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ କରେ।

ପୁନରୁତ୍ଥାନର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ସଂଖ୍ୟା ୮ ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଗଲେ, ପେଟିକାରେ ଥିବା ସେହି ଆଠଜଣ ପ୍ରାଣ ହିଁ ସଂଖ୍ୟା ୮ର ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଉଲ୍ଲେଖର ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଟେ; ଏବଂ “ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖର ନିୟମ” ଅନୁସାରେ, ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବିବରଣୀ ସେହି ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖରେ ହିଁ ରହିଥାଏ। ସେହି ଆଠଜଣ ପ୍ରାଣ ପୁରୁଣା ପୃଥିବୀରୁ ନୂତନ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ତାହା ନୁହେଁ କି?

ସେହି ଆଠଜଣ ଆତ୍ମା ବର୍ଷାର ସମୟକୁ ଜୀବିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବର୍ଷାର ସଚେତନତା ସନ୍ଦେଶକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିବା ସମସ୍ତେ ମରିଗଲେ, ଠିକ୍ ତ? ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରାଯାଇଥିବା ସଚେତନତା ସନ୍ଦେଶ, ବନ୍ଦ ଦ୍ୱାର, ବର୍ଷା ଏବଂ ନୂତନ ପୃଥିବୀର ଇତିହାସ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ “8” ଆତ୍ମାମାନେ ନୂତନ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଆନ୍ତି ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁରୁଣା ପୃଥିବୀରୁ ନୂତନ ପୃଥିବୀକୁ ଏକ ବ୍ୟବସ୍ଥାଗତ ପରିବର୍ତ୍ତନର ମାଧ୍ୟମରେ ଗଲେ।

ଯେ ବ୍ୟବସ୍ଥାଗତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଠଜଣ ପ୍ରାଣକୁ—ଯେମାନେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର—ଚିହ୍ନିତ କରେ, ସେହିଟା ହେଉଛି ଲାଓଦିକିଆରୁ ଫିଲାଦେଲଫିଆକୁ ଗମନ; ଏବଂ ସେହିଟା ମଧ୍ୟ ହେଉଛି ଗହମ ଓ ଗୋଲାପିଆ ଘାସରୁ ଗଠିତ ଯୁଦ୍ଧରତ ମଣ୍ଡଳୀରୁ କେବଳ ପ୍ରଥମ-ଫଳ ଗହମ-ଅର୍ପଣଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ବିଜୟୀ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ଗମନ, ଯାହାକୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଏକ ପତାକା-ଅର୍ପଣରୂପେ ଉତ୍ତୋଳିତ କରାଯାଏ, ଯେପରି ଝଡ଼ୋତ୍ତାଳ ଜଳରାଶି ଉପରେ ଏକାକୀ ନୌକାକୁ ଦେଖାଯାଏ। ସେହି ଲୋକମାନେ ହେଲେ ୭ରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ୮, ଏବଂ ନୌକାର ପାରାପାରର ଇତିହାସ ଓ ଲୋହିତ ସାଗର ପାରାପାରର ଇତିହାସ—ଉଭୟେ—ତାଙ୍କର “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟ”ର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ।

ସେହି ଆତ୍ମାମାନେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 11:11 ର ପୂରଣରେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହୋଇଥିବା ସେମାନେ ଅଟନ୍ତି। ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିୟମଜନ, ଯାହାଙ୍କ ପିତା ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଥିଲା; ଅବ୍ରାହାମ ଅଷ୍ଟମ ଦିନରେ ହେବାକୁ ଥିବା ସୁନ୍ନତ ଦ୍ୱାରା ସେହି ନିୟମର ଚିହ୍ନ ବହନ କରିଥିଲେ।

ଏହି ସମସ୍ତ ରେଖାମାନେ ଏକେ ସମୟାବଧିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ସେହି ସମୟାବଧି 9/11ର ଭିତ୍ତିରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ରବିବାର ଆଇନରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। 9/11 ହେଉଛି ଭିତ୍ତି ପଥର, ଏବଂ ରବିବାର ଆଇନ ହେଉଛି ଶିରୋପଥର। ନେହେମିୟା ଓ ଏଜ୍ରାଙ୍କ ସମୟରେ ଯେରୁଶାଲେମର ପୁନର୍ନିର୍ମାଣର ଇତିହାସରେ, ପ୍ରଥମ ଆଜ୍ଞାର ଇତିହାସକାଳରେ ଭିତ୍ତି କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଆଜ୍ଞାର ପୂର୍ବରୁ ବହୁ ପୂର୍ବେ ମନ୍ଦିର ନିଜେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ, 1843 ଚାର୍ଟ ପ୍ରକାଶିତ ହେବାବେଳେ 1842ର ମେ ମାସରେ ଭିତ୍ତିମାନ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା। ମିଲରାଇଟ୍ ମନ୍ଦିର 1798 ରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଛଅଚାଳିଶ ବର୍ଷ ଧରି ନିର୍ମାଣ ହେବାକୁ ଥିଲା। 1844 ଅକ୍ଟୋବର 22 ପୂର୍ବରୁ ମିଲରାଇଟ୍ ମନ୍ଦିର ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଶିରୋପଥର ଥିଲା ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଡାକ। 1844 ଅକ୍ଟୋବର 22ରେ ଯେତେବେଳେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଡାକ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ଖ୍ରୀ.ପୂ. 457ର ଆଲ୍ଫା ଓ ତୃତୀୟ ଆଜ୍ଞା 1844ର ଓମେଗାରେ ତାହାର ପ୍ରତିରୂପ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ୍ କଲା। 2300 ବର୍ଷର ଆଲ୍ଫା ଭାବରେ ଖ୍ରୀ.ପୂ. 457 ଏବଂ ଓମେଗା ଭାବରେ 1844। ଏକ ସ୍ତରରେ ଉଭୟ ଏକେ, କାରଣ ଏକ ଆଜ୍ଞା କିମ୍ବା ଏକ ଦୂତ—ଉଭୟେ ସନ୍ଦେଶ; ଏବଂ ଉଭୟେ ରବିବାର ଆଇନର ପୂର୍ବଛାୟା, ଯେଉଁଠାରେ ଗୋଟିଏ ଆଜ୍ଞା ରହିବ ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନିରେ ସ୍ଫୀତ ହୋଇଉଠିବ।

ଇ.ପୂ. 457 ଠାରୁ ଇ.ପୂ. 408 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଊଣପଚାଶ ବର୍ଷକୁ ଦାନିଏଲ ଏମିତି ଏକ ସମୟାବଧି ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ଯିହୂଦୀମାନେ ନିର୍ମାଣକାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରିବେ—“ରାସ୍ତା ପୁନର୍ବାର ନିର୍ମିତ ହେବ, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀର ମଧ୍ୟ, ଯଦିଓ କଷ୍ଟକଳହପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୟରେ।”

ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ୪୫୭ ଏବଂ ୧୮୪୪, ୨୩୦୦ ବର୍ଷର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗା ଅଟନ୍ତି। ଏହି ଉଭୟ ରବିବାର ନିୟମକୁ ପ୍ରତିରୂପିତ କରେ, କାରଣ ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗା ଭାବରେ ସେମାନେ ଏକେ, ଏବଂ ୧୮୪୪ର ନିରାଶା, ପ୍ରେରଣାଦ୍ୱାରା କ୍ରୁଶର ନିରାଶା ସହିତ ସମରେଖିତ କରାଯାଇଛି। ଯଦି ୧୮୪୪ କ୍ରୁଶକୁ ପ୍ରତିରୂପିତ କରେ, ଏବଂ ତାହା କରେ, ତେବେ ତାହାର ଆଲ୍ଫା-ପ୍ରତିପକ୍ଷ (ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ୪୫୭) ମଧ୍ୟ ସେହିପରି କରେ। ୧୮୪୪ରୁ ୧୮୬୩ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ପରୀକ୍ଷା-ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ। ସେହି ପରୀକ୍ଷା-ପ୍ରକ୍ରିୟା, ତୃତୀୟ ଆଦେଶ, ରବିବାର ନିୟମ-ଆଦେଶ, ଏବଂ କଷ୍ଟକର ସମୟରେ ଘଟୁଥିବା ରାସ୍ତା ଓ ପ୍ରାଚୀରର କାର୍ଯ୍ୟ-ସମାପ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ୪୯ ବର୍ଷ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି।

ଖ୍ରୀ. ପୂ. ୪୫୭ ରୁ ଖ୍ରୀ. ପୂ. ୪୦୮ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଇତିହାସ ୨୩୦୦ ବର୍ଷର ଆଲଫା ଇତିହାସ ଅଟେ, ଯାହା ୧୮୪୪ ରୁ ୧୮୬୩ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଓମେଗା ଇତିହାସକୁ ଉଦାହରଣସ୍ୱରୂପ ଦର୍ଶାଏ। ଏହି ଦୁଇଟି ଇତିହାସ ସନ୍ଡେ ଆଇନ ସମୟରେ ସୀଲ୍ ହୋଇସାରିବା ପରେ ମାନବୀୟ ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ଇତିହାସକୁ ଦର୍ଶାଏ। ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର “ପୁରାତନ ପଥମାନ” କୁ ଡାକି ଆଣିବା; ଯାହାକୁ ଯିଶାୟା ପୁରୁଣା ଉଜାଡ଼ ସ୍ଥାନମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିବା ବୋଲି ଚିତ୍ରିତ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯାହାକୁ ଯିରିମିୟା ସେହି ପଥ ବୋଲି ପରିଚିତ କରାନ୍ତି ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାର ବାର୍ତ୍ତାକୁ ନେଇଯାଏ। “ପ୍ରାଚୀର” ହେଉଛି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା, ଯାହାକୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର ସମଗ୍ର ଜଗତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ପତାକାରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିବେ। ଏହା ଇସ୍ଲାମର ତୃତୀୟ ହାୟର ସଂକଟପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୟରେ ଘଟିବ, କାରଣ ଜାତିମାନଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରୁଥିବାଟି ଇସ୍ଲାମ ଅଟେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସେହି ସଂକଟପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୟମାନେ ମୀଖାଏଲ ଉଠି ଦାଣ୍ଡାଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥାଏ।

ଏହିପରି, ଯଦି ଆପଣ ଦେଖିପାରନ୍ତି ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ 457 ରୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ 408 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ କାଳ ଥିଲା, ଯାହା ତୃତୀୟ ଆଜ୍ଞାପତ୍ରରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଯାହା 1844 ମସିହାରେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆଗମନ ସହ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ 1863 ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିବା ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ କାଳର ପ୍ରତିରୂପ ଥିଲା, ତେବେ ଆପଣ ଦେଖିପାରିବେ ଯେ 2300-ବର୍ଷୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ସହ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପର୍କ—ଆରମ୍ଭ ବିନ୍ଦୁ କିମ୍ବା ଶେଷ ବିନ୍ଦୁ ଭାବରେ—ପରସ୍ପର ସମ୍ପର୍କରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗା ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ନହେମିୟାଙ୍କର ସଙ୍କଟପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୟଗୁଡ଼ିକ ସିଭିଲ୍ ୱାର ପୂର୍ବରୁ ଏବଂ ତାହାକୁ ସମେଟି ଯାଇଥିବା ସଙ୍କଟପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୟକୁ ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରକାଶ କରେ। ଆଲ୍ଫା ଇତିହାସର ଉଣଚାଶ-ବର୍ଷୀୟ କାଳଖଣ୍ଡ ଓମେଗା ଇତିହାସର ଉଣେଇଶ-ବର୍ଷୀୟ କାଳଖଣ୍ଡକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସେହି ଉଣେଇଶ-ବର୍ଷୀୟ କାଳଖଣ୍ଡଟି ଇଶାୟାଙ୍କ 65-ବର୍ଷୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆରମ୍ଭରେ ଥିବା 19 ବର୍ଷ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଥିଲା।

ଯିଶାୟ ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପୂର୍ବ 742 ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶ କଲେ, ଏବଂ 19 ବର୍ଷ ପରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପୂର୍ବ 723 ମସିହାରେ, ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟକୁ 2520 ବର୍ଷର ବନ୍ଦୀତ୍ୱକୁ ନେଇଯାଇଲା, ଯାହା 1798ରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପୂର୍ବ 742 ମସିହାରୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପୂର୍ବ 723 ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର 19 ବର୍ଷ, 1844ରୁ 1863 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର 19 ବର୍ଷ ସହିତ ସମନ୍ୱୟ ରଖେ; କାରଣ ପ୍ରଥମ 19 ବର୍ଷ ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆଲ୍ଫା, ଏବଂ ଶେଷ 19 ବର୍ଷ ହେଉଛି ଏହାର ଓମେଗା। ଏହି 19 ବର୍ଷର ଇତିହାସରେ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ଆହାଜଙ୍କୁ ଯିଶାୟ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାର ସନ୍ଦେଶ ସହିତ ସମ୍ମୁଖୀନ କଲେ, ଯାହାକି ପଦ 8ରେ “ସାତ ଥର”ର ସନ୍ଦେଶ ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। ଆହାଜ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ, ଯେପରି 1863ରେ ଲାଓଦିକିୟ ମିଲେରାଇଟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲା।

ସେହି ସମୟରେ, ଆହାଜଙ୍କ ମହାୟାଜକ ଅଶ୍ଶୁରକୁ ଯାଇ, ସେମାନଙ୍କର ପୌତ୍ତଳିକ ମନ୍ଦିରର ନକ୍ଶା ଆଣିଲେ, ଏବଂ ଆହାଜ ତାହାକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମନ୍ଦିରର ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ନିର୍ମାଣ କରାଇଲେ। ଏହି ରେଖାଟି ଅନାଜ୍ଞାକାରୀ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କ କଥା ସହିତ ସମାନାନ୍ତର, ଯିଏ ଯେପଥେ ଆସିଥିଲେ ସେହି ପଥେ ଯିହୂଦାକୁ ଫେରିବାକୁ ଥିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତଥାପି ଫେରିଲେ ଏବଂ ଜଣେ ମିଥ୍ୟା ଓ ଛଳନାକାରୀ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତାରିତ ହେଲେ; ଏହା “ସାତ କାଳ” ବିଷୟକ ମିଲେରାଇଟ ବୁଝାମଣାରୁ ଲୁଚିବା ପାଇଁ ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ପଦ୍ଧତିକୁ ପୁନର୍ଆଗମନ କରିବାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ନିଜ ବାନ୍ତିକୁ ପୁଣି ଫେରିଥିବା କୁକୁରର ଏକ ପାରମ୍ପରିକ ପୂର୍ତ୍ତି ଅଟେ।

ଏହା ଘଟୁଥିଲା ସେହି ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଗୃହଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିଲା; ଏହାଦ୍ୱାରା ସେହି 19-ବର୍ଷୀୟ ଅବଧି ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୋଇଥିବାବେଳେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଗୃହଯୁଦ୍ଧର ଏକ ପ୍ରତିରୂପ ଦର୍ଶାଯାଏ। 742 BC ରୁ 723 BC ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ 1844 ରୁ 1863 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର 19-ବର୍ଷୀୟ ଅବଧିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ପୁନର୍ବାର ରବିବାର ଆଇନରୁ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଅବଧିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। 9/11 ରୁ ରବିବାର ଆଇନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଇତିହାସ ହେଉଛି ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପଶୁର ପ୍ରତିମାର ପରୀକ୍ଷାର ଇତିହାସ, ଯାହା ରବିବାର ଆଇନରେ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବା ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ପଶୁର ପ୍ରତିମାର ପରୀକ୍ଷାରେ ପୁନରୁକ୍ତ ହୁଏ। ଏହି କାରଣରୁ, ଯେହି 19-ବର୍ଷୀୟ ଅବଧିଗୁଡ଼ିକ ରବିବାର ଆଇନରୁ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ସେଗୁଡ଼ିକ 9/11 ରୁ ରବିବାର ଆଇନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଇତିହାସକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ତାଙ୍କର “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟମାନ”ର ଇତିହାସ ଅଟେ।

ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଆଗକୁ ଚାଲୁ ରଖିବୁ।