ଯୋଏଲ ପୁସ୍ତକ ଓ ଲାଓଦିକିୟାର ସପ୍ତମ-ଦିନ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ କଳିସିଆ - ସଂଖ୍ୟା ଆଠ

ସେ କାହାକୁ ଜ୍ଞାନ ଶିଖାଇବେ? ଏବଂ କାହାକୁ ଉପଦେଶ ବୁଝାଇବେ? ଯେମାନେ ଦୁଧରୁ ଛୁଡ଼ାଯାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ସ୍ତନରୁ ଅଲଗା କରାଯାଇଛନ୍ତି।

କାରଣ ଆଜ୍ଞା ଉପରେ ଆଜ୍ଞା, ଆଜ୍ଞା ଉପରେ ଆଜ୍ଞା; ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି, ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି; ଏଠାରେ ଅଳ୍ପ, ସେଠାରେ ଅଳ୍ପ। କାରଣ ତତଳା ଓଷ୍ଠ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜିହ୍ୱା ଦ୍ୱାରା ସେ ଏହି ଜନତାଙ୍କ ସହ କଥା କହିବେ। ସେ ଯାହାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, ଏହାହିଁ ସେହି ବିଶ୍ରାମ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ କ୍ଲାନ୍ତକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଇପାରିବ; ଏବଂ ଏହାହିଁ ସେହି ସତେଜତା; ତଥାପି ସେମାନେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ନାହିଁ।

କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଜ୍ଞା ଉପରେ ଆଜ୍ଞା, ଆଜ୍ଞା ଉପରେ ଆଜ୍ଞା; ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି, ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି; ଏଠାରେ ଅଳ୍ପ, ସେଠାରେ ଅଳ୍ପ ଥିଲା; ଯେପରି ସେମାନେ ଯାଇ, ପଛକୁ ପଡ଼ି, ଭଙ୍ଗିତ ହୋଇ, ଫାନ୍ଦରେ ପଡ଼ି, ଧରା ପଡ଼ନ୍ତୁ।

ଏହିହେତୁ, ଯିରୁଶାଲେମରେ ଥିବା ଏହି ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଶାସନ କରୁଥିବା ହେ ଉପହାସକାରୀମାନେ, ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣ। କାରଣ ତୁମେ କହିଛ, ଆମେ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଏକ ଚୁକ୍ତି କରିଅଛୁ, ଏବଂ ପାତାଳ ସହିତ ଆମର ସମ୍ମତି ହୋଇଅଛି; ଯେତେବେଳେ ପ୍ରବାହମାନ ଦଣ୍ଡ ଅତିକ୍ରମ କରିଯିବ, ସେଥି ଆମ ପାଖକୁ ଆସିବ ନାହିଁ; କାରଣ ଆମେ ମିଥ୍ୟାକୁ ଆମର ଆଶ୍ରୟ କରିଅଛୁ, ଏବଂ ଅସତ୍ୟର ତଳେ ଆମେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଲୁଚାଇ ରଖିଅଛୁ। ଏହିକାରଣରୁ ପ୍ରଭୁ ସଦାପ୍ରଭୁ ଏହିପରି କହୁଛନ୍ତି, ଦେଖ, ମୁଁ ସିଓନରେ ଭିତ୍ତିରୂପେ ଏକ ପାଥର ରଖୁଅଛି, ପରୀକ୍ଷିତ ପାଥର, ମୂଲ୍ୟବାନ କୋଣପାଥର, ଦୃଢ଼ ଭିତ୍ତି; ଯେ ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ସେ ଆତୁର ହେବ ନାହିଁ। ମୁଁ ନ୍ୟାୟକୁ ମାପରେଖାରେ ଏବଂ ଧର୍ମକୁ ଓଳମ୍ବରେ ସ୍ଥାପନ କରିବି; ଏବଂ ଶିଳାବୃଷ୍ଟି ମିଥ୍ୟାର ଆଶ୍ରୟକୁ ବୁହାଇ ଦେବ, ଓ ଜଳ ଲୁଚିଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ଆବରଣ କରିଦେବ। ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ତୁମମାନଙ୍କର ଚୁକ୍ତି ବିଲୁପ୍ତ ହେବ, ପାତାଳ ସହିତ ତୁମମାନଙ୍କର ସମ୍ମତି ସ୍ଥିର ରହିବ ନାହିଁ; ଯେତେବେଳେ ପ୍ରବାହମାନ ଦଣ୍ଡ ଅତିକ୍ରମ କରିଯିବ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ତାହାଦ୍ୱାରା ପଦଦଳିତ ହେବ। ଯିଶାଇୟ 28:9–18.

ହେ ମଦ୍ୟପମାନେ, ଜାଗ୍ରତ ହେଅ ଓ କାନ୍ଦ; ଏବଂ ହେ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ପାନକାରୀ ସମସ୍ତେ, ନୂତନ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସର କାରଣରେ ବିଲାପ କର; କାରଣ ସେହି ତୁମମାନଙ୍କର ମୁଖରୁ କାଟି ନିଆଯାଇଛି। ଯୋଏଲ 1:5।

ଭୋଜନ ନିବେଦନ ଓ ପାନ ନିବେଦନ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଗୃହରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଇଛି; ଯାଜକମାନେ, ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେବକମାନେ, ଶୋକ କରୁଛନ୍ତି। କ୍ଷେତ୍ର ଉଜାଡ଼ ହୋଇଯାଇଛି, ଭୂମି ଶୋକ କରୁଛି; କାରଣ ଶସ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି; ନୂତନ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ଶୁଖିଯାଇଛି, ତେଲ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଛି। ହେ କୃଷକମାନେ, ତୁମେ ଲଜ୍ଜିତ ହୁଅ; ହେ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରର ପାଳକମାନେ, ତୁମେ ବିଳାପ କର, ଗହୁଁ ଓ ଯବ ପାଇଁ; କାରଣ କ୍ଷେତ୍ରର ଫସଲ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ଦ୍ରାକ୍ଷାଲତା ଶୁଖିଯାଇଛି, ଅଞ୍ଜିର ଗଛ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଛି; ଦାଳିମ୍ବ ଗଛ, ଖଜୁରୀ ଗଛ ଓ ସେବ ଗଛ, ମଧ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରର ସମସ୍ତ ଗଛ ମୁର୍ଜ୍ଜାଇଯାଇଛି; କାରଣ ମନୁଷ୍ୟସନ୍ତାନମାନଙ୍କଠାରୁ ଆନନ୍ଦ ଶୁଷ୍କ ହୋଇ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି। ହେ ଯାଜକମାନେ, ତୁମେ କଟି ବାନ୍ଧି ବିଳାପ କର; ହେ ବେଦୀର ସେବକମାନେ, ତୁମେ ହାହାକାର କର; ଆସ, ହେ ମୋର ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସେବକମାନେ, ତୁମେ ଚଟବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ସାରା ରାତି ଶୋଇ ରୁହ; କାରଣ ଭୋଜନ ନିବେଦନ ଓ ପାନ ନିବେଦନ ତୁମ୍ମାନଙ୍କ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହରୁ ରୋକି ଦିଆଯାଇଛି। ଉପବାସକୁ ପବିତ୍ର କର, ଗମ୍ଭୀର ସଭା ଘୋଷଣା କର, ପ୍ରାଚୀନମାନଙ୍କୁ ଓ ଦେଶର ସମସ୍ତ ନିବାସୀଙ୍କୁ ତୁମ୍ମାନଙ୍କ ପରମେଶ୍ୱର ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଗୃହରେ ସଂଗ୍ରହ କର, ଏବଂ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆର୍ତ୍ତନାଦ କର, ହାୟ, ସେହି ଦିନ ପାଇଁ! କାରଣ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦିନ ସନ୍ନିକଟ, ଏବଂ ସେହିଟି ସର୍ବଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ବିନାଶ ସ୍ୱରୂପ ଆସିବ। ଆମ ଚକ୍ଷୁ ସମ୍ମୁଖରେ କି ଭୋଜନ କଟାଯାଇନାହିଁ? ହଁ, ଆମ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହରୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଲ୍ଲାସ ମଧ୍ୟ କଟାଯାଇନାହିଁ କି? ଯୋଏଲ 1:9–16.

ତଥାପି ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କହୁଁଛି; ମୋର ଚାଲିଯିବା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପକାରକ; କାରଣ ଯଦି ମୁଁ ଚାଲି ନଯାଏ, ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ମୁଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଯାଏ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇବି। ଏବଂ ସେ ଆସିଲେ, ପାପ, ଧାର୍ମିକତା, ଓ ବିଚାର ବିଷୟରେ ସଂସାରକୁ ଦୋଷୀ ସିଦ୍ଧ କରିବେ: ପାପ ବିଷୟରେ, କାରଣ ସେମାନେ ମୋ ପ୍ରତି ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହାନ୍ତି; ଧାର୍ମିକତା ବିଷୟରେ, କାରଣ ମୁଁ ମୋର ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛି, ଏବଂ ତୁମ୍ଭେ ଆଉ ମୋତେ ଦେଖିବ ନାହାଁ; ବିଚାର ବିଷୟରେ, କାରଣ ଏହି ସଂସାରର ଅଧିପତିଙ୍କର ବିଚାର ହୋଇଯାଇଛି। ଆଉ ଅନେକ କଥା ମୋର ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଏବେ ତୁମ୍ଭେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବହନ କରିପାରୁ ନାହାଁ। ତଥାପି ସେ, ଅର୍ଥାତ୍ ସତ୍ୟର ଆତ୍ମା, ଯେତେବେଳେ ଆସିବେ, ସେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସତ୍ୟରେ ପଥପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବେ; କାରଣ ସେ ନିଜ ପକ୍ଷରୁ କହିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ସେ ଯାହା ଶୁଣିବେ, ସେହି କଥାହିଁ କହିବେ; ଏବଂ ଆସନ୍ତା ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଜଣାଇବେ। ଯୋହନ 16:7–13.

ତୁମେ ଜାଣିବେ ଯେ ମୁଁ ଇସ୍ରାଏଲର ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ଏବଂ ମୁଁ ସଦାପ୍ରଭୁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ପରମେଶ୍ୱର, ଏବଂ ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ; ଏବଂ ମୋର ଲୋକମାନେ କେବେବି ଲଜ୍ଜିତ ହେବେ ନାହିଁ। ଯୋଏଲ 2:27.

“ଅନେକେ ବହୁ ପରିମାଣରେ ପୂର୍ବବର୍ଷାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏପରିଭାବରେ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯେ ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସେଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ଆଶା କରୁଛନ୍ତି ଯେ ସେହି ଅଭାବ ଶେଷବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ପୂରଣ ହେବ। ଯେତେବେଳେ ଅନୁଗ୍ରହର ସର୍ବାଧିକ ସମୃଦ୍ଧ ପ୍ରଚୁରତା ବର୍ଷିତ ହେବ, ସେତେବେଳେ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ନିଜ ହୃଦୟ ଖୋଲିବାକୁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଏକ ଭୟାବହ ଭୁଲ କରୁଛନ୍ତି। ଈଶ୍ୱର ନିଜ ଆଲୋକ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ ମାନବ ହୃଦୟରେ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ନିରନ୍ତର ଭାବେ ଅଗ୍ରସର ହେଇଚାଲିବା ଆବଶ୍ୟକ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ସ୍ୱୟଂ ଉପଲବ୍ଧି କରିବା ଦରକାର। ହୃଦୟକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଶୁଚିତାରୁ ଶୂନ୍ୟ କରାଯିବା ଓ ଆତ୍ମାଙ୍କର ବାସ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ। ପାପର ସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତି ଓ ପରିତ୍ୟାଗ ଦ୍ୱାରା, ଗାମ୍ଭୀର୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଶିଷ୍ୟମାନେ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟ ଦିନରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଉଦ୍ଗାର ପାଇଁ ନିଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ। ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟଟି ଏବେ ମଧ୍ୟ କରାଯିବା ଦରକାର, କେବଳ ଅଧିକ ପରିମାଣରେ। ତା’ପରେ ମାନବୀୟ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଁ ବିନୟ କରିବାକୁ ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବେ ବୋଲି ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ଥିଲା। କାର୍ଯ୍ୟଟି ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା ଈଶ୍ୱର ନିଜେ, ଏବଂ ସେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମାପ୍ତ କରିବେ, ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟରେ ମନୁଷ୍ୟକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବେ। କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଅନୁଗ୍ରହକୁ କୌଣସି ଭାବେ ଅବହେଳା କରାଯିବ ନାହିଁ। କେବଳ ସେମାନେ, ଯେମାନେ ନିଜେ ପାଇଥିବା ଆଲୋକ ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନଯାପନ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଧିକ ଆଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ। ଯଦି ଆମେ ପ୍ରତିଦିନ ସକ୍ରିୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ପ୍ରଦର୍ଶନରେ ଅଗ୍ରଗତି କରୁନାହୁଁ, ତେବେ ଆମେ ଶେଷବର୍ଷାରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରକାଶଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିବୁ ନାହିଁ। ସେହି ବର୍ଷା ଆମ ପାଖପାଖି ସମସ୍ତ ହୃଦୟ ଉପରେ ବର୍ଷି ହେଉଥାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଆମେ ତାହାକୁ ନ ଅନୁଭବ କରିପାରିବୁ, ନ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବୁ।” Testimonies to Ministers, 506, 507.

“ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍‌ ନୁହେଁ। ଯେମାନେ ଆମ ଉପରେ ପତିତ କୃପାର ଶିଶିର ଓ ବର୍ଷାକୁ ଚିହ୍ନିବେ ଏବଂ ଗ୍ରହଣ କରିବେ, ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଏହା ଆସୁଛି। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆଲୋକର ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ଅଂଶଗୁଡ଼ିକୁ ସଂଗ୍ରହ କରୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସେହି ନିଶ୍ଚିତ ଈଶ୍ୱରୀୟ କୃପାଗୁଡ଼ିକୁ ମୂଲ୍ୟାୟନ କରୁ, ଯିଏ ଆମେ ତାହାଙ୍କୁ ଭରସା କରୁ ବୋଲି ଭଲପାଆନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ହେବ। ‘କାରଣ ପୃଥିବୀ ଯେପରି ତାହାର ଅଙ୍କୁର ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ଏବଂ ଉଦ୍ୟାନ ତାହାରେ ବୋଆଯାଇଥିବା ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକୁ ଯେପରି ଅଙ୍କୁରିତ କରେ; ସେପରି ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଜାତିମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଧର୍ମ ଓ ସ୍ତୁତିକୁ ଅଙ୍କୁରିତ କରିବେ।’ ଯିଶାୟ 61:11। ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଅଛି।” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

“ମାଥିଉ 25ର ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଏଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଲୋକମାନଙ୍କର ଅନୁଭବକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ।” The Great Controversy, 393.

“ମୋତେ ପ୍ରାୟତଃ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପାଞ୍ଚଜଣ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ପାଞ୍ଚଜଣ ମୂର୍ଖ। ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ ପୂରଣ ହୋଇଆସିଛି ଏବଂ ହେବ, କାରଣ ଏହାର ଏହି ସମୟ ପାଇଁ ଏକ ବିଶେଷ ପ୍ରୟୋଗ ଅଛି, ଏବଂ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ପରି, ଏହା ପୂରଣ ହୋଇଆସିଛି ଏବଂ ସମୟର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ ରୂପେ ରହିବ।” Review and Herald, August 19, 1890.

“ଏକ ଜଗତ ଅଛି ଯେଉଁଥି ଦୁଷ୍ଟତାରେ, ଠକେଇରେ ଓ ମୋହଭ୍ରମରେ, ମୃତ୍ୟୁର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଛାୟାତଳରେ ପଡ଼ିରହିଛି,—ନିଦ୍ରିତ, ନିଦ୍ରିତ। ସେମାନଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରୁତ କରିବା ପାଇଁ କାହାର ଆତ୍ମା ବେଦନାଭାରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହେଉଛି? କେଉଁ ସ୍ୱର ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବ? ମୋର ମନ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ପ୍ରତି ନିଆଯାଉଛି, ଯେତେବେଳେ ଏହି ସଙ୍କେତ ଦିଆଯିବ, ‘ଦେଖ, ବର ଆସୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ସାକ୍ଷାତକୁ ବାହାରି ଯାଅ।’ କିନ୍ତୁ କେହି କେହି ନିଜ ଦୀପଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନର୍ଭରଣ କରିବା ପାଇଁ ତେଲ ଆହରଣ କରିବାରେ ବିଳମ୍ବ କରିଥିବେ, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦେରିରେ ସେମାନେ ଦେଖିବେ ଯେ ତେଲଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ସେହି ଚରିତ୍ର ସ୍ଥାନାନ୍ତରଣୀୟ ନୁହେଁ। ସେହି ତେଲ ହେଉଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଧର୍ମିକତା। ଏହା ଚରିତ୍ରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଚରିତ୍ର ସ୍ଥାନାନ୍ତରଣୀୟ ନୁହେଁ। କୌଣସି ମଣିଷ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହାକୁ ସୁନିଶ୍ଚିତ କରିପାରେ ନାହିଁ। ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ପାଇଁ ଏମିତି ଏକ ଚରିତ୍ର ଲାଭ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଯାହା ପାପର ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳଙ୍କରୁ ଶୁଦ୍ଧିକୃତ।” Bible Echo, May 4, 1896.

ଏବଂ ଏପରି ହେବ, ଯେ କେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମକୁ ଡାକିବେ, ସେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇବେ; କାରଣ ପ୍ରଭୁ କହିଥିବା ପରି ସିଓନ ପର୍ବତରେ ଓ ଯିରୁଶାଲେମରେ ଉଦ୍ଧାର ହେବ, ଏବଂ ସେହି ଅବଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ଯେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ଡାକିବେ। ଯୋଏଲ 2:32.

ପୁନରୁତ୍ଥାନର ଦିନର ବିକାଳବେଳ ଶେଷ ପ୍ରହରରେ, ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇଜଣ ଯେରୁଶାଲେମରୁ ଆଠ ମିଲ ଦୂରରେ ଥିବା ଏମ୍ମାଉସ ନାମକ ଏକ ଛୋଟ ନଗରକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଶିଷ୍ୟମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ କୌଣସି ପ୍ରମୁଖ ସ୍ଥାନ ରଖିନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ନିଷ୍ଠାବାନ ବିଶ୍ୱାସୀ ଥିଲେ। ସେମାନେ ନିସ୍ତାର ପର୍ବ ପାଳନ କରିବା ପାଇଁ ନଗରକୁ ଆସିଥିଲେ, ଏବଂ ସମ୍ପ୍ରତି ଘଟିଯାଇଥିବା ଘଟଣାବଳୀ ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ। ସେମାନେ ସେହି ପ୍ରଭାତରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦେହ ସମାଧିରୁ ହଟାଯାଇଥିବା ସମ୍ବାଦ ଶୁଣିଥିଲେ, ଏବଂ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ଖବରମଧ୍ୟ ଶୁଣିଥିଲେ, ଯେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ ଏବଂ ଯୀଶୁଙ୍କ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ୍ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଧ୍ୟାନ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରୁଥିଲେ। ଗଭୀର ବିଷାଦରେ ସେମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳର ନିଜ ପଦଯାତ୍ରା ଜାରି ରଖିଲେ, ବିଚାର ଓ କ୍ରୁଶାରୋପଣର ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ। ଏପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିରୁତ୍ସାହ ସେମାନେ ପୂର୍ବେ କେବେ ହୋଇନଥିଲେ। ଆଶାହୀନ ଓ ବିଶ୍ୱାସହୀନ ହୋଇ, ସେମାନେ କ୍ରୁଶର ଛାୟାରେ ଚାଲୁଥିଲେ।

“ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ଯାତ୍ରାରେ ବହୁ ଦୂର ଅଗ୍ରସର ହୋଇନଥିବାବେଳେ, ଜଣେ ଅଜଣା ବ୍ୟକ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ଦେଲେ; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ଶୋକ ଓ ନିରାଶାରେ ଏପରି ମଗ୍ନ ଥିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କୁ ସତର୍କତାର ସହିତ ନିରୀକ୍ଷଣ କରିନଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ହୃଦୟର ଭାବକୁ ପ୍ରକାଶ କରି ଆଲୋଚନା ଚାଲୁ ରଖିଲେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯେ ପାଠଗୁଡ଼ିକ ଦେଇଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ସେମାନେ ଚିନ୍ତନ-ବିଚାର କରୁଥିଲେ, ଯାହାକି ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବୁଝିବା ଅସମ୍ଭବପ୍ରାୟ ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିଲା। ଘଟିଯାଇଥିବା ଘଟଣାମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ସେମାନେ କହୁଥିବାବେଳେ, ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବାକୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେ ସେମାନଙ୍କ ଶୋକ ଦେଖିଥିଲେ; ସେ ସେହି ପରସ୍ପର ବିରୋଧୀ ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱମୟ ଧାରଣାଗୁଡ଼ିକୁ ବୁଝିଥିଲେ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଏହି ଚିନ୍ତାକୁ ଉଦ୍ଭବ କରାଉଥିଲା—ଏହି ମନୁଷ୍ୟ, ଯିଏ ନିଜକୁ ଏତେ ଅପମାନିତ ହେବାକୁ ଦେଇଥିଲେ, ସେ କି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହୋଇପାରନ୍ତି? ସେମାନଙ୍କ ଶୋକକୁ ରୋକି ରଖିବା ଯାଇପାରିଲା ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନେ କାନ୍ଦିଲେ। ଯୀଶୁ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କ ସହ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନଭାବେ ବନ୍ଧା ଥିଲା, ଏବଂ ସେ ସେମାନଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ପୋଛିଦେବାକୁ ଓ ସେମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଲ୍ଲାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବାକୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏମିତି ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଥିଲେ, ଯାହା ସେମାନେ କେବେ ଭୁଲିପାରିବେ ନାହିଁ।”

“‘ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ତୁମେ ଚାଲୁଥାଉଥିବା ବେଳେ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଏହି କେମିତି କଥୋପକଥନ କରୁଛ, ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ଅଛ?’ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ କ୍ଲିଓପାସ, ଉତ୍ତର ଦେଇ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ଆପଣ କି ଯେରୁଶାଲେମରେ ଏକମାତ୍ର ଅଜଣା ବ୍ୟକ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ସେଠାରେ ଯେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଘଟିଯାଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଜାଣିନାହାନ୍ତି?’ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ହୋଇଥିବା ନିରାଶାର କଥା କହିଲେ, ‘ଯିଏ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବାକ୍ୟରେ ଈଶ୍ୱର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପରାକ୍ରମୀ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଥିଲେ;’ କିନ୍ତୁ ‘ମୁଖ୍ୟ ଯାଜକମାନେ ଏବଂ ଆମର ଶାସକମାନେ,’ ସେମାନେ କହିଲେ, ‘ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ପାଇଁ ସମର୍ପଣ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ କ୍ରୁଶରେ ବିଦ୍ଧ କରିଛନ୍ତି।’ ନିରାଶାରେ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ହୃଦୟ ସହିତ, ଏବଂ କମ୍ପିତ ଅଧରରେ, ସେମାନେ ଆହୁରି କହିଲେ, ‘ଆମେ ଭରସା କରୁଥିଲୁ ଯେ, ଇସ୍ରାଏଲକୁ ମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଯିଏ ଥିଲେ, ସେହି ଜଣେ ଏହି ହେବେ; ଏବଂ ଏ ସବୁ ସହିତ, ଆଜି ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଘଟିଯାଇଥିବାର ତୃତୀୟ ଦିନ।’”

“ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ଯେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ଯେଉଁ ଘଟଣାମାନେ ଘଟି ଯାଇଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିଲେ ବୋଲି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ! ସେମାନେ ଏହା ଉପଲବ୍ଧି କରିଲେ ନାହିଁ ଯେ ତାଙ୍କ ପ୍ରକାଶନର ଶେଷ ଅଂଶଟି ପ୍ରଥମ ଅଂଶ ପରି ସମାନ ନିଶ୍ଚିତତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ,—ଯେ ତୃତୀୟ ଦିନରେ ସେ ପୁଣି ଉଠିବେ। ଏହି ଅଂଶଟି ହିଁ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ମରଣରେ ରହିବା ଉଚିତ ଥିଲା। ପୁରୋହିତମାନେ ଓ ଶାସକମାନେ ଏହା ଭୁଲି ଯାଇନଥିଲେ। ‘ପ୍ରସ୍ତୁତିର ଦିନ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନରେ, ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତମାନେ ଓ ଫରୀଶୀମାନେ ପୀଲାତଙ୍କ ନିକଟରେ ଏକତ୍ର ହୋଇ କହିଲେ, ମହାଶୟ, ଆମ୍ଭେ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ ଯେ ସେହି ଭ୍ରମକାରୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଜୀବନ୍ତ ଥିବାବେଳେ କହିଥିଲା, ତିନି ଦିନ ପରେ ମୁଁ ପୁଣି ଉଠିବି।’ ମାଥିଉ 27:62, 63. କିନ୍ତୁ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ନାହିଁ।”

“‘ତାହାପରେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ ମୂର୍ଖମାନେ, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନେ ଯାହା କହିଛନ୍ତି ସେସବୁକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବାରେ ହୃଦୟରେ ମନ୍ଦଗତିମାନେ: ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପାଇଁ କି ଏହି ସବୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରି ନିଜର ମହିମାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନଥିଲା?’ ସେହି ଅଜଣା ବ୍ୟକ୍ତି କିଏ ହୋଇପାରନ୍ତି ବୋଲି ଶିଷ୍ୟମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ଯେ ସେ ସେମାନଙ୍କର ଆତ୍ମାର ଅନ୍ତରତମ ସ୍ଥଳକୁ ଭେଦ କରିପାରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏପରି ଗମ୍ଭୀରତା, କୋମଳତା ଓ ସହାନୁଭୂତି ସହିତ, ଏବଂ ଏପରି ଆଶାଭରା ଭାବରେ କହୁଥିଲେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସଘାତ ପରେ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ସେମାନେ ଆଶା ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପ୍ରାୟସଃ ସେମାନେ ଗଭୀର ଆଗ୍ରହରେ ନିଜ ସହଯାତ୍ରୀଙ୍କୁ ନିହାରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଭାବୁଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର କଥାମାନେ ସେହି କଥାମାନଙ୍କ ପରି ଥିଲା, ଯାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କହିଥାନ୍ତେ। ସେମାନେ ବିସ୍ମୟରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦମୟ ପ୍ରତ୍ୟାଶାରେ ସ୍ପନ୍ଦିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା।”

“ବାଇବେଲ ଇତିହାସର ଆଦିମ ଆଲଫା, ଅର୍ଥାତ୍ ମୋଶାଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିଜ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେଲେ। ଯଦି ସେ ପ୍ରଥମେ ନିଜକୁ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରକାଶ କରିଥାନ୍ତେ, ତେବେ ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥାନ୍ତା। ସେମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦର ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ସେମାନେ ଆଉ କିଛି ପାଇଁ ଭୁଖା ରହିନଥାନ୍ତେ। କିନ୍ତୁ ପୁରାତନ ନିୟମର ରୂପକଗୁଡ଼ିକ ଓ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ସେମାନେ ବୁଝିବା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। ସେହି ଭିତ୍ତିରେ ସେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ସ୍ଥାପିତ ହେବା ଦରକାର ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରାଇବା ପାଇଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟ କଲେନି; କିନ୍ତୁ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା ହିଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁକୁ ନିଜମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଆଶାର ଧ୍ୱଂସ ବୋଲି ଦେଖିଥିଲେ। ଏବେ ସେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ଲେଖନୀରୁ ଦେଖାଇଦେଲେ ଯେ, ସେହିଠାରେ ହିଁ ସେମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ପାଇଁ ସର୍ବାଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରମାଣ ନିହିତ ଥିଲା।”

ଏହି ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇବା ସମୟରେ, ଯୀଶୁ ନିଜ ମିଶନ୍‌ର ସାକ୍ଷ୍ୟରୂପେ ପୁରାତନ ନିୟମର ଗୁରୁତ୍ୱ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ବର୍ତ୍ତମାନ ଅନେକ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଧର୍ମାବଳମ୍ବୀ ଲୋକ ପୁରାତନ ନିୟମକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ଏହା ଆଉ କୌଣସି ପ୍ରୟୋଜନର ନୁହେଁ ବୋଲି ଦାବି କରି। କିନ୍ତୁ ଏହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ନୁହେଁ। ସେ ଏହାକୁ ଏତେ ଉଚ୍ଚମୂଲ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ ଯେ, ଜଣେ ସମୟରେ ସେ କହିଥିଲେ, ‘ସେମାନେ ଯଦି ମୋଶା ଓ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କ କଥା ନ ଶୁଣନ୍ତି, ତେବେ ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଉଠିଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବେ ନାହିଁ।’ ଲୂକ 16:31.

“ଆଦମଙ୍କ ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସମୟର ଅନ୍ତିମ ଘଟଣାପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ କଥା କହୁଥିବା ସ୍ୱର ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ସ୍ୱର ଅଟେ। ପୁରାତନ ନିୟମରେ ଯେପରି ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ଉଦ୍ଧାରକ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେପରି ନୂତନ ନିୟମରେ ମଧ୍ୟ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ଅତୀତରୁ ଆସୁଥିବା ଆଲୋକ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଜୀବନ ଏବଂ ନୂତନ ନିୟମର ଶିକ୍ଷାମାନଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟତା ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ସହିତ ପ୍ରକାଶ କରେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ଦେବତ୍ୱର ପ୍ରମାଣ; କିନ୍ତୁ ସେ ଜଗତର ମୁକ୍ତିଦାତା ଅଟନ୍ତି ବୋଲି ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରମାଣ ପୁରାତନ ନିୟମର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀଗୁଡ଼ିକୁ ନୂତନ ନିୟମର ଇତିହାସ ସହିତ ତୁଳନା କଲେ ମିଳେ।”

“ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରୁ ଯୁକ୍ତି କରି, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଏହା ବିଷୟରେ ଏକ ସଠିକ ଧାରଣା ଦେଇଥିଲେ ଯେ, ମାନବତାରେ ସେ କ’ଣ ହେବେ। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ନିଜ ସିଂହାସନ ଓ ରାଜଶକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଥିବା ମଶୀହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କ ଆଶା ଭ୍ରାନ୍ତିକର ହୋଇଥିଲା। ଏହା ସେ ଅଧିକାର କରିପାରୁଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥିତିରୁ ସର୍ବନିମ୍ନ ସ୍ଥିତିକୁ ତାଙ୍କ ଅବତରଣ ବିଷୟରେ ଏକ ସଠିକ ବୁଝାମଣିକୁ ବାଧା ଦେଇଥାନ୍ତା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଧାରଣା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଶେଷ ଦିଗରେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସତ୍ୟ ହେଉ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଥିବା ଯନ୍ତ୍ରଣାର ପାତ୍ର ବିଷୟରେ ସେମାନେ ସମ୍ଭବ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୁଝିବା ଦରକାର ଥିଲା। ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖାଇଥିଲେ ଯେ, ଯେ ଭୟାନକ ସଂଘର୍ଷକୁ ସେମାନେ ସେତେବେଳେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୁଝିପାରୁ ନଥିଲେ, ସେହିଟା ପୃଥିବୀର ଭିତ୍ତି ପତିତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ କରାଯାଇଥିବା ନିୟମର ପୂରଣ ଥିଲା। ଯେପରି ବ୍ୟବସ୍ଥାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉଲ୍ଲଂଘନକାରୀ ପାପରେ ଅବିରତ ରହିଲେ ମରିବାକୁ ହୁଏ, ସେପରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମରିବାକୁ ହେବ। ଏ ସବୁ ଘଟିବାକୁ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହାର ଶେଷ ପରାଜୟରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଗୌରବମୟ, ଅନନ୍ତ ବିଜୟରେ ହେବାକୁ ଥିଲା। ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଥିଲେ ଯେ, ଜଗତକୁ ପାପରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରୟାସ କରାଯିବା ଦରକାର। ତାଙ୍କ ଅନୁସରୀମାନେ ଯେପରି ସେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ ସେପରି ବଞ୍ଚିବାକୁ, ଏବଂ ଯେପରି ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ସେପରି ତୀବ୍ର, ଅବିରତ ପରିଶ୍ରମ ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ହେବ।”

“ଏପରିଭାବେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ କଥା କହିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଯେପରି ଶାସ୍ତ୍ର ବୁଝିପାରନ୍ତି, ସେପରି ସେମାନଙ୍କର ମନ ଉଦ୍ଘାଟିତ କଲେ। ଶିଷ୍ୟମାନେ କ୍ଲାନ୍ତ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଆଲୋଚନା ଶିଥିଳ ହେଲା ନାହିଁ। ଜୀବନ ଓ ନିଶ୍ଚିତତାର ବାକ୍ୟ ଉଦ୍ଧାରକଙ୍କ ଓଷ୍ଠରୁ ଝରିପଡ଼ୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ତଥାପି ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଆବୃତ ହୋଇ ରହିଲା। ସେ ଯେବେ ସେମାନଙ୍କୁ ଯିରୂଶାଲେମର ପତନ ବିଷୟରେ କହୁଥିଲେ, ସେମାନେ ବିନାଶନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସେହି ନଗରକୁ ଅଶ୍ରୁଭରା ନୟନରେ ଚାହୁଁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ପଥସଙ୍ଗୀ କିଏ, ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସେମାନେ ଏଯାଏ ଅତ୍ୟଳ୍ପ ମଧ୍ୟ ସନ୍ଦେହ କରିନଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହା ଭାବିନଥିଲେ ଯେ, ସେମାନଙ୍କର ଆଲୋଚନାର ବିଷୟ ସ୍ୱୟଂ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି; କାରଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ବିଷୟରେ ଏପରି ଉଲ୍ଲେଖ କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ସେ ଅନ୍ୟ କେହି ବ୍ୟକ୍ତି। ସେମାନେ ଭାବିଥିଲେ, ସେ ବଡ଼ ପର୍ବରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରୁଛନ୍ତି। ସେ ଯେପରି ସେମାନେ ଉବଡ଼ଖାବଡ଼ ପଥର ଉପରେ ସାବଧାନତାର ସହିତ ଚାଲୁଥିଲେ, ସେହିପରି ସାବଧାନତାରେ ଚାଲୁଥିଲେ, ଏବଂ କେବେ କେବେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ସ୍ୱଳ୍ପ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ଠିଆ ହେଉଥିଲେ। ଏପରିଭାବେ ସେମାନେ ପର୍ବତମୟ ପଥରେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିଲେ, ଯେବେକି ସେଇଜଣେ, ଯିଏ ଶୀଘ୍ର ଭଗବାନଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଥିଲେ, ଏବଂ ଯିଏ କହିପାରୁଥିଲେ, ‘ସ୍ୱର୍ଗରେ ଓ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଅଧିକାର ମୋତେ ଦିଆଯାଇଛି,’ ସେ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଚାଲୁଥିଲେ। ମାଥିଉ 28:18.”

“ଯାତ୍ରା ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଯାତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କ ବିଶ୍ରାମସ୍ଥଳକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ କ୍ଷେତ୍ରରେ କାମ କରୁଥିବା ଶ୍ରମିକମାନେ ନିଜ ନିଜ କାମ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିଲେ। ଶିଷ୍ୟମାନେ ଯେତେବେଳେ ନିଜମାନଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଉଥିଲେ, ସେହି ଅଜଣା ବ୍ୟକ୍ତି ଏମିତି ପ୍ରତୀତ କଲେ ଯେପରି ସେ ନିଜ ଯାତ୍ରାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇବେ। କିନ୍ତୁ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ ଅନୁଭବ କଲେ। ତାଙ୍କ ଆତ୍ମାମାନେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଆହୁରି ଶୁଣିବା ପାଇଁ କ୍ଷୁଧିତ ଥିଲା। ‘ଆମ ସହିତ ରୁହନ୍ତୁ,’ ସେମାନେ କହିଲେ। ସେ ଯେପରି ଏହି ଆମନ୍ତ୍ରଣକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ଲାଗୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଏହାକୁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଜୋର କରି ନିବେଦନ କଲେ, ଅନୁରୋଧ କରି କହିଲେ, ‘ସନ୍ଧ୍ୟା ହୋଇଆସିଛି, ଏବଂ ଦିନ ବହୁତ ବିତିଯାଇଛି।’ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏହି ବିନୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁରୋଧକୁ ମାନିଲେ ଏବଂ ‘ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ରହିବା ପାଇଁ ଭିତରକୁ ଗଲେ।’”

“ଶିଷ୍ୟମାନେ ଯଦି ନିଜମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତ୍ରଣକୁ ଦୃଢ଼ତାର ସହିତ ଅନୁରୋଧ କରିନଥାନ୍ତେ, ତେବେ ସେମାନେ ଜାଣି ପାରିନଥାନ୍ତେ ଯେ ସେମାନଙ୍କର ଯାତ୍ରାସଙ୍ଗୀ ହେଉଛନ୍ତି ପୁନରୁତ୍ଥିତ ପ୍ରଭୁ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କେବେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ସାଥିକୁ କାହାର ଉପରେ ବଳପୂର୍ବକ ଥୋପନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେମାନେ ତାଙ୍କର ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ସେ ସାନନ୍ଦରେ ସବୁଠାରୁ ନମ୍ର ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କରିବେ, ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ନୀଚ ହୃଦୟକୁ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ କରିବେ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଅତିଥିଙ୍କ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ପାଇଁ କିମ୍ବା ତାଙ୍କୁ ନିଜମାନଙ୍କ ସହିତ ରହିବାକୁ ନିବେଦନ କରିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟଧିକ ଉଦାସୀନ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଆନ୍ତି। ଏହିପରିକାରେ ଅନେକେ ବଡ଼ କ୍ଷତିର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ଯେତେବେଳେ ପଥରେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଚାଲୁଥିଲେ, ଶିଷ୍ୟମାନେ ଯେପରି ତାଙ୍କୁ ଜାଣିପାରିନଥିଲେ, ସେପରି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।”

ରୁଟିର ସରଳ ସନ୍ଧ୍ୟା ଭୋଜନ ଶୀଘ୍ର ତୟାରି ହୋଇଯାଏ। ତାହା ଅତିଥିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖାଯାଏ, ଯିଏ ମେଜର ମୁଣ୍ଡ ସ୍ଥାନରେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ଏବେ ସେ ଭୋଜନକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ହାତ ପ୍ରସାରିତ କରନ୍ତି। ଶିଷ୍ୟମାନେ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ ପଛକୁ ସରିଯାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ସହଚର ନିଜ ହାତଗୁଡ଼ିକୁ ସଠିକ୍ ସେହିପରି ପ୍ରସାରିତ କରୁଛନ୍ତି, ଯେପରି ସେମାନଙ୍କର ଗୁରୁ କରୁଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର ଚାହିଁଦେଖନ୍ତି, ଏବଂ ଦେଖ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ପେରେକର ଚିହ୍ନ ଦେଖିବାକୁ ପାଆନ୍ତି। ଉଭୟେ ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ଏହେ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ! ସେ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉଠିଆସିଛନ୍ତି!

“ସେମାନେ ଉଠି ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମରେ ପତିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସେହି ଜଣଙ୍କ ଅବସ୍ଥାନ ଥିଲା, ଯାହାଙ୍କ ଦେହ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପୂର୍ବରୁ କବରରେ ପଡ଼ିଥିଲା, ଏବଂ ପରସ୍ପରଙ୍କୁ କହନ୍ତି, ‘ସେ ଯେତେବେଳେ ପଥରେ ଆମ ସହିତ କଥା କହୁଥିଲେ, ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ଉଦ୍ଘାଟନ କରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ କି ଆମର ହୃଦୟ ଆମ ଭିତରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଉନଥିଲା?’”

“କିନ୍ତୁ ଏହି ମହାନ ସୁସମ୍ବାଦ ପ୍ରକାଶ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ବସି କଥାହେବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର କ୍ଳାନ୍ତି ଓ ଭୁଖ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ଭୋଜନକୁ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ରଖି, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେହି ପଥରେ ତକ୍ଷଣାତ୍ ପୁଣି ଯାତ୍ରା କରନ୍ତି, ଯେହି ପଥରେ ସେମାନେ ଆସିଥିଲେ, ନଗରରେ ଥିବା ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଏହି ସମ୍ବାଦ ଜଣାଇବା ପାଇଁ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ହୋଇ। କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ପଥ ସୁରକ୍ଷିତ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଖଡ଼ା ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଚଢ଼ିଯାନ୍ତି, ଚିକ୍କଣ ପାହାଡ଼ଖଣ୍ଡ ଉପରେ ପିଛଳିଯାଇ। ସେମାନେ ଦେଖୁନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଜାଣୁନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଏହି ପଥରେ ଯିଏ ଚାଲିଆସିଛନ୍ତି, ସେହିଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅଛି। ତୀର୍ଥଯାତ୍ରୀଙ୍କ ଲାଠି ହାତରେ ଧରି, ସେମାନେ ଆଗକୁ ଅଗ୍ରସର ହୁଅନ୍ତି, ଯେତେ ଦ୍ରୁତ ଯିବାକୁ ସେମାନେ ସାହସ କରିପାରନ୍ତି ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦ୍ରୁତ ଯିବାକୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରି। ସେମାନେ ପଥ ହରାଇଦେଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପୁଣି ତାହାକୁ ଖୋଜିପାଆନ୍ତି। କେବେ ଦୌଡ଼ି, କେବେ ଠୋକର ଖାଇ, ସେମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଚାଲନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଅଦୃଶ୍ୟ ସହଚର ସମଗ୍ର ପଥ ଜୁଡ଼ି ସେମାନଙ୍କ ଏକଦମ ପାଖରେ ଅଛନ୍ତି।”

“ରାତି ଅନ୍ଧକାରମୟ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲସିତ ହେଉଛି। ସେମାନଙ୍କୁ ଲାଗୁଛି ଯେ ସେମାନେ ଏକ ନୂତନ ଜଗତରେ ଅଛନ୍ତି। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଜୀବନ୍ତ ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା। ସେମାନେ ଆଉ ତାଙ୍କୁ ମୃତ ବୋଲି ଶୋକ କରୁନାହାନ୍ତି। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଉଠିଆସିଛନ୍ତି—ବାରମ୍ବାର ସେମାନେ ଏହାକୁ ପୁନରୁକ୍ତି କରୁଛନ୍ତି। ଏହାହିଁ ସେହି ସନ୍ଦେଶ ଯାହା ସେମାନେ ଶୋକାକୁଳମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ବହନ କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏମ୍ମାଉସକୁ ଯିବା ପଥର ସେହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ବୃତ୍ତାନ୍ତ କହିବାକୁ ହେବ। ପଥରେ କିଏ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ, ସେଥି ମଧ୍ୟ ସେମାନେ କହିବାକୁ ହେବ। ସେମାନେ ସେହି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ଦେଶକୁ ବହନ କରୁଛନ୍ତି, ଯାହା କେବେ ଜଗତକୁ ଦିଆଯାଇଛି—ଏକ ଶୁଭ ସମାଚାରର ସନ୍ଦେଶ, ଯାହା ଉପରେ ମାନବ ପରିବାରର ସମୟ ଓ ଅନନ୍ତକାଳ ପାଇଁ ଆଶା ନିର୍ଭର କରେ।” The Desire of Ages, 795–801.