ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଚାରର ଘଣ୍ଟା ଆସିପହଞ୍ଚିଛି - ପ୍ରଥମ ସଂଖ୍ୟା

“ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜାତିରୁ ଆସିଥିବା ଉପାସକମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପାସନା ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗିତ ସେହି ମନ୍ଦିରକୁ ସନ୍ଧାନ କରୁଥିଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତିମାନ ସେହି ମନ୍ଦିର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ମହିମାର ଏକ ଦର୍ଶନ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଯିହୋବା ଆଉ ସେହି ରମଣୀୟତାର ପ୍ରାସାଦରେ ମିଳୁନଥିଲେ। ଇସ୍ରାଏଲ ଜାତି ଭାବେ ନିଜକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେଇଥିଲା। ନିଜ ପାର୍ଥିବ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟର ଶେଷ ସମୟର ନିକଟରେ, ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଶେଷଥର ପାଇଁ ମନ୍ଦିରର ଅନ୍ତର୍ଭାଗକୁ ଚାହିଁଲେ, ସେ କହିଥିଲେ, ‘ଦେଖ, ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଘର ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଜାଡ଼ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇଛି।’ ମଥି 23:38। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ମନ୍ଦିରକୁ ନିଜ ପିତାଙ୍କର ଘର ବୋଲି କହୁଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର ସେହି ପ୍ରାଚୀରମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ବାହାରିଗଲେ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ମହିମା ପାଇଁ ନିର୍ମିତ ସେହି ମନ୍ଦିରରୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ନିଧି ସଦାକାଳ ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟାହୃତ ହେଲା।” Acts of the Apostles, 145.

“ୟେରୁଶାଲେମ ତାଙ୍କର ଯତ୍ନର ସନ୍ତାନ ଥିଲା, ଏବଂ ଯେପରି ଜଣେ ସ୍ନେହଶୀଳ ପିତା ଜଣେ ବିପଥଗାମୀ ପୁଅ ପାଇଁ ଶୋକ କରେ, ସେପରି ଯିଶୁ ସେହି ପ୍ରିୟ ନଗର ପାଇଁ କାନ୍ଦିଲେ। ମୁଁ କିପରି ତୋତେ ଛାଡ଼ି ଦେବି? ମୁଁ କିପରି ଦେଖିପାରିବି ଯେ ତୁମେ ବିନାଶ ପାଇଁ ସମର୍ପିତ ହେଉଛ? ମୁଁ କି ତୋତେ ତୋର ଅଧର୍ମର ପାତ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ ଯିବାକୁ ଦେଇଦେବି? ଜଣେ ଆତ୍ମାର ମୂଲ୍ୟ ଏପରି ଯେ, ତାହା ସହ ତୁଳନା କଲେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅସାରତାରେ ଲୀନ ହୋଇଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାତି ହରାଇଯିବାକୁ ଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ଶୀଘ୍ର ପଶ୍ଚିମାଭିମୁଖୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବ, ସେତେବେଳେ ୟେରୁଶାଲେମର ଅନୁଗ୍ରହର ଦିନ ଶେଷ ହୋଇଯିବ। ଓଲିଭେତ ପର୍ବତର ଢାଳରେ ଯାତ୍ରାଶ୍ରେଣୀ ଯେତେବେଳେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ୟେରୁଶାଲେମ ପାଇଁ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ କରିବାର ସମୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶେଷ ହୋଇନଥିଲା। କୃପାର ଦୂତୀ ସେତେବେଳେ ନ୍ୟାୟ ଓ ଶୀଘ୍ର ଆସୁଥିବା ବିଚାରକୁ ସ୍ଥାନ ଦେବା ପାଇଁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରୁ ଅବତରିବାକୁ ନିଜ ପକ୍ଷଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଡ଼ୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ମହାନ ପ୍ରେମମୟ ହୃଦୟ ତଥାପି ୟେରୁଶାଲେମ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଥିଲା, ଯେହା ତାଙ୍କର କୃପାଗୁଡ଼ିକୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲା, ତାଙ୍କର ସତର୍କବାଣୀଗୁଡ଼ିକୁ ତୁଚ୍ଛ ମନେ କରିଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ରକ୍ତରେ ନିଜ ହସ୍ତ ରଞ୍ଜିତ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲା। ଯଦି କେବଳ ୟେରୁଶାଲେମ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ କରିଥାନ୍ତା, ତେବେ ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟଧିକ ଦେରି ହୋଇନଥାନ୍ତା। ଅସ୍ତମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶେଷ କିରଣଗୁଡ଼ିକ ଯେତେବେଳେ ମନ୍ଦିର, ମିନାର ଏବଂ ଶିଖର ଉପରେ ରହିଯାଉଥିଲା, ସେତେବେଳେ କୌଣସି ଶୁଭ ଦୂତ କି ସେହି ନଗରକୁ ଉଦ୍ଧାରକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ ଦିଗକୁ ନେଇଯାଇ ତାହାର ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନାଶକୁ ଦୂର କରିନଥାନ୍ତା? ସୁନ୍ଦର କିନ୍ତୁ ଅପବିତ୍ର ନଗର, ଯେହା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କୁ ପଥର ମାରିଥିଲା, ଯେହା ଈଶ୍ବରପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲା, ଯେହା ନିଜ ଅନୁତାପହୀନତାଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଦାସତ୍ୱର ଶୃଙ୍ଖଳରେ ବାନ୍ଧୁଥିଲା,—ତାହାର କୃପାର ଦିନ ପ୍ରାୟ ଶେଷ ହୋଇଆସିଥିଲା!”

“ତଥାପି ପୁନରାୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମା ଯେରୁଶାଲେମଙ୍କୁ କହୁଛନ୍ତି। ଦିନ ଶେଷ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦିଆଯାଏ। ସାକ୍ଷ୍ୟର ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ଅତୀତରୁ ଆସୁଥିବା ଆହ୍ୱାନକୁ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଇ। ଯଦି ଯେରୁଶାଲେମ ସେହି ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣିବ, ଯଦି ସେ ନିଜର ଦ୍ୱାରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ତାରକଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବ, ତେବେ ସେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର ପାଇପାରେ।”

ଯିରୁଶାଲେମର ଶାସକମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଏହି ସମ୍ବାଦ ପହଞ୍ଚିଲା ଯେ, ଯୀଶୁ ବହୁ ଲୋକସମାଗମ ସହ ନଗରର ଦିଗକୁ ଆସୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ସ୍ୱାଗତ ନାହିଁ। ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ସାକ୍ଷାତ କରିବାକୁ ବାହାରିଲେ, ଏହି ଆଶାରେ ଯେ ସେହି ଜନସମୂହକୁ ଛିତରାଇ ଦେଇପାରିବେ। ଯେତେବେଳେ ଶୋଭାଯାତ୍ରା ଜୟତୁନ ପର୍ବତରୁ ତଳକୁ ଅବତରଣ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲା, ଶାସକମାନେ ତାହାକୁ ଅବରୋଧ କଲେ। ସେମାନେ ଏହି କୋଳାହଳମୟ ଆନନ୍ଦଧ୍ୱନିର କାରଣ ପଚାରିଲେ। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ଲୋକ କିଏ?” ସେତେବେଳେ ପ୍ରେରଣାର ଆତ୍ମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣଶୀଳ ଭାଷାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମାନଙ୍କୁ ପୁନରୁକ୍ତ କଲେ:

“ଆଦମ ତୁମକୁ କହିବେ, ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ବୀଜ ହିଁ ସର୍ପର ମୁଣ୍ଡକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିବ।”

“ଅବ୍ରାହାମଙ୍କୁ ପଚାର; ସେ ତୁମକୁ କହିବେ, ସେ ‘ଶାଲେମର ରାଜା ମେଲ୍କିଜେଦେକ,’ ଶାନ୍ତିର ରାଜା ଅଟନ୍ତି। ଉତ୍ପତ୍ତି 14:18।”

“ଯାକୋବ ତୁମକୁ କହିବେ, ସେ ଯିହୂଦା ଗୋତ୍ରର ଶିଲୋହ ଅଟନ୍ତି।”

“ଯିଶାୟା ତୁମକୁ କହିବେ, ‘ଇମ୍ମାନୁଏଲ୍,’ ‘ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ପରାମର୍ଶଦାତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବ, ଚିରସ୍ଥାୟୀ ପିତା, ଶାନ୍ତିର ରାଜକୁମାର।’ ଯିଶାୟା 7:14; 9:6।”

“ଯିରିମିୟ ତୁମକୁ କହିବେ, ଦାଉଦଙ୍କର ଶାଖା, ‘ଯିହୋବା ଆମର ଧର୍ମିକତା।’ ଯିରିମିୟ 23:6।”

“ଦାନିଏଲ ତୁମକୁ କହିବେ, ସେହିଁ ହେଉଛନ୍ତି ମଶୀହା। ”

“ହୋଶେୟ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହିବେ, ସେ ‘ସେନାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର; ପ୍ରଭୁ ହେଉଛନ୍ତି ତାଙ୍କର ସ୍ମରଣୀୟ ନାମ।’ ହୋଶେୟ 12:5।”

“ବପ୍ତିସ୍ମାଦାତା ଯୋହନ ତୁମମାନଙ୍କୁ କହିବେ, ସେ ‘ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମେଷଶାବକ, ଯିଏ ଜଗତର ପାପକୁ ବହନ କରି ନେଇଯାଆନ୍ତି।’ ଯୋହନ 1:29।”

“ମହାନ ଯିହୋବା ତାଙ୍କ ସିଂହାସନରୁ ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି, ‘ଏହି ମୋର ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର।’ ମାଥିଉ 3:17.”

“ଆମେ, ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ, ଘୋଷଣା କରୁଛୁ, ଏହିଜଣେ ହେଉଛନ୍ତି ଯୀଶୁ, ମସୀହା, ଜୀବନର ଅଧିପତି, ଜଗତର ମୁକ୍ତିଦାତା।”

“ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରର ଶକ୍ତିମାନଙ୍କର ରାଜକୁମାର ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କରି କହେ, ‘ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମେ କିଏ— ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ରଜନ।’ ମାର୍କ 1:24।” ଦ ଡିଜାୟର ଅଫ ଏଜେସ୍, 577–579.

ଯିରୁଶାଲେମକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଜୟୋଲ୍ଲାସପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରବେଶ ତାଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗର ମେଘମାଳାରେ ଶକ୍ତି ଓ ମହିମାସହ ଆଗମନର ଏକ ମ୍ଲାନ ପୂର୍ବଛାୟାମାତ୍ର ଥିଲା, ଯାହା ଦୂତମାନଙ୍କର ବିଜୟୋଲ୍ଲାସ ଓ ପବିତ୍ରମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦୋତ୍ସବ ମଧ୍ୟରେ ଘଟିବ। ସେତେବେଳେ ପୁରୋହିତମାନେ ଓ ଫାରିଶୀମାନଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କହିଥିବା ଏହି କଥା ପୂରଣ ହେବ: ‘ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମରେ ଯେ ଆସୁଛନ୍ତି, ସେ ଧନ୍ୟ—ତୁମେ ଏହା ନ କହି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏପରେ ମୋତେ ଦେଖିବ ନାହାଁ।’ ମାଥିଉ 23:39। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ଦର୍ଶନରେ ଜଖରିୟାଙ୍କୁ ସେହି ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ବିଜୟର ଦିନ ଦେଖାଯାଇଥିଲା; ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଆଗମନବେଳେ ଯେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ପରିଣାମକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଦେଖିଥିଲେ: ‘ସେମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କରିଅଛନ୍ତି, ସେହି ମୋ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରିବେ; ଏବଂ ଯେପରି କେହି ନିଜ ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ପାଇଁ ବିଳାପ କରେ, ସେପରି ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିଳାପ କରିବେ; ଏବଂ ଯେପରି କେହି ନିଜ ପ୍ରଥମଜାତ ପୁଅ ପାଇଁ ଗଭୀର ବେଦନାଭୋଗ କରେ, ସେପରି ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିକ୍ତ ବେଦନାଭୋଗ କରିବେ।’ ଜଖରିୟା 12:10। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସହରଟିକୁ ଦେଖି ତାହା ପାଇଁ ବିଳାପ କଲେବେଳେ, ସେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିଲେ। ଯିରୁଶାଲେମର ସାମୟିକ ଧ୍ୱଂସରେ ସେ ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କର ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ବିନାଶକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ରକ୍ତପାତର ଦୋଷୀ ଥିଲେ।

“ଶିଷ୍ୟମାନେ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କର ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତି ଘୃଣାକୁ ଦେଖିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହା କେଉଁ ପରିଣତିକୁ ନେଇଯିବ, ସେଥି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଏଯାବତ୍ ଦେଖିନଥିଲେ। ସେମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇସ୍ରାଏଲର ପ୍ରକୃତ ଅବସ୍ଥାକୁ ବୁଝିନଥିଲେ, ନାହିଁ କି ଯିରୁଶାଲେମ ଉପରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଥିବା ପ୍ରତିଫଳକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରିଥିଲେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତମୂଳକ ପାଠ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଦେଲେ।”

“ଯିରୂଶାଲେମ ପ୍ରତି ଶେଷ ଆବେଦନ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଥିଲା। ‘ଏହେ କିଏ?’—ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ଜନସମୁଦାୟଙ୍କ ମୁଖରୁ ଅତୀତର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ସ୍ୱର ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିବାକୁ ଯାଜକମାନେ ଓ ଶାସକମାନେ ଶୁଣିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାହାକୁ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରେରଣାର ସ୍ୱର ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ ନାହିଁ। କ୍ରୋଧ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ସେମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନିରବ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେହି ଭିଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ରୋମୀୟ ଅଧିକାରୀମାନେ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଏକ ବିଦ୍ରୋହର ନେତା ବୋଲି ଅଭିଯୋଗ କଲେ। ସେମାନେ ଏହା ପ୍ରତିପାଦନ କଲେ ଯେ, ସେ ମନ୍ଦିର ଉପରେ ଅଧିକାର କରିବାକୁ ଓ ଯିରୂଶାଲେମରେ ରାଜା ଭାବେ ରାଜ୍ୟ କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।” The Desire of Ages, 580.

“ଏହି ସତର୍କବାଣୀ ସମସ୍ତ କାଳ ପାଇଁ ଅଟେ। ଯେ ବୃକ୍ଷକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ସେହି ବୃକ୍ଷକୁ ଶାପ ଦେବାର ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସତର୍କବାଣୀରୂପେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସେବା କରିବା ବିନା କେହି ମଧ୍ୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଜୀବନରେ ପାଳନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଅନେକେ ଅଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦୟାମୟ, ନିଃସ୍ୱାର୍ଥ ଜୀବନକୁ ଜୀବନ୍ତ କରନ୍ତି ନାହାନ୍ତି। କିଛି ଲୋକ, ଯେମାନେ ନିଜକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ସେବା କ’ଣ, ତାହା ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଯୋଜନା କରନ୍ତି ଏବଂ ଅଧ୍ୟୟନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ କେବଳ ନିଜ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଚାଲନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟର ମୂଲ୍ୟ କେବଳ ସେତିକି, ଯେତିକି ସେମାନେ ନିଜ ପାଇଁ ସଂଗ୍ରହ କରିପାରନ୍ତି। ଜୀବନର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପରେ ଏହି ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ। ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ନିଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେବା କରନ୍ତି। ଈଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ ଏମିତି ଜଗତରେ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ନିଃସ୍ୱାର୍ଥ ସେବା କରାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ। ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ଭବ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରରେ ନିଜ ସହମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସହାୟତା କରିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ଏତେ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଛି ଯେ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ମାନବଜାତି ସହିତ ସମ୍ପର୍କରେ ନାହାନ୍ତି। ଯେମାନେ ଏପରିକରି ନିଜ ପାଇଁ ବଞ୍ଚନ୍ତି, ସେମାନେ ସେହି ଡୁମୁର ବୃକ୍ଷ ସଦୃଶ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଦେଖାଦେଖି ରଖିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଫଳହୀନ ଥିଲା। ସେମାନେ ଉପାସନାର ଆଚାର-ବିଧି ପାଳନ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ କିମ୍ବା ବିଶ୍ୱାସ ବିନା। ଘୋଷଣାରେ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆଜ୍ଞାପାଳନର ଅଭାବ ଅଛି। ସେମାନେ କହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଡୁମୁର ବୃକ୍ଷ ଉପରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ଦଣ୍ଡବାକ୍ୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି ଯେ, ଏହି ନିରର୍ଥକ ଦେଖାଦେଖି ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ କେତେ ଘୃଣ୍ୟ। ସେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି ଯେ, ପ୍ରକାଶ୍ୟ ପାପୀ ସେହି ଲୋକଠାରୁ କମ୍ ଦୋଷୀ, ଯିଏ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସେବା କରୁଛି ବୋଲି ଦାବି କରେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମହିମା ପାଇଁ କୌଣସି ଫଳ ଧାରଣ କରେ ନାହିଁ।”

“ଯିରୁଶାଲେମକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆଗମନ ପୂର୍ବରୁ କୁହାଯାଇଥିବା ଡୁମୁର ଗଛର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ, ଫଳହୀନ ଗଛକୁ ଶାପ ଦେଇ ସେ ଯେ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ସହ ସିଧାସଳଖ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଥିଲା।” The Desire of Ages, 584.

“ପକ୍କ ଡୁମୁର ଫଳର ଋତୁ ନୁହେଁଥିଲା, କେବଳ କିଛି ବିଶେଷ ସ୍ଥାନରେ ତାହାର ବ୍ୟତିକ୍ରମ ଥାଇପାରୁଥିଲା; ଏବଂ ଯେରୁଶାଲେମ ସମୀପସ୍ଥ ଉଚ୍ଚଭୂମିଗୁଡ଼ିକରେ ପ୍ରକୃତରେ କୁହାଯାଇପାରୁଥିଲା, ‘ଡୁମୁରର ସମୟ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହୋଇନଥିଲା।’ କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଫଳବାଗିଚାକୁ ଯୀଶୁ ଆସିଥିଲେ, ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ଗଛ ଅନ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଆଗରୁ ଥିବା ପରି ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିଲା। ସେହି ଗଛଟି ଆଗରୁହିଁ ପତ୍ରରେ ଆବୃତ ଥିଲା। ଡୁମୁର ଗଛର ସ୍ୱଭାବ ହେଉଛି, ପତ୍ର ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ବଢ଼ୁଥିବା ଫଳ ଦେଖା ଦେଇଥାଏ। ଏହିପରି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ପତ୍ରାବୃତ ସେହି ଗଛଟି ସୁବିକଶିତ ଫଳର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦେଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ତାହାର ଦୃଶ୍ୟମାନ ରୂପ ଭ୍ରମଜନକ ଥିଲା। ତାହାର ଶାଖାପ୍ରଶାଖାଗୁଡ଼ିକୁ, ସବୁଠାରୁ ତଳସ୍ଥ ଡାଳରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୋମଳ ଟିପ୍‌ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖୋଜିବା ପରେ, ଯୀଶୁ ‘ପତ୍ର ବ୍ୟତୀତ କିଛିହିଁ ପାଇଲେ ନାହିଁ।’ ସେହି ଗଛଟି ଆଡମ୍ବରପୂର୍ଣ୍ଣ ପତ୍ରପଳ୍ଲବର ଏକ ପୁଞ୍ଜମାତ୍ର ଥିଲା, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି ନୁହେଁ।”

“ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତାହାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଗୋଟିଏ ଶୋଷକ ଶାପ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ‘ଏପରେ ଚିରକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ତୋତେଠାରୁ ଫଳ ଭୋଜନ ନ କରୁ,’ ସେ କହିଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରଭାତରେ, ଉଦ୍ଧାରକ ଓ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ପୁନରାୟ ସହର ଦିଗକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଶୁଖିଯାଇଥିବା ଶାଖାମାନେ ଓ ଝୁଲିପଡ଼ିଥିବା ପତ୍ରମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷଣ କଲା। ‘ଗୁରୁଦେବ,’ ପିତର କହିଲେ, ‘ଦେଖନ୍ତୁ, ଯେ ଡିମ୍ବିରି ଗଛକୁ ଆପଣ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ, ସେହିଟି ଶୁଖିଯାଇଛି।’

“ଡୁମୁର ଗଛକୁ ଶାପ ଦେବାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ କରିଥିଲା। ଏହା ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପଥ ଓ କାର୍ଯ୍ୟସହ ଅସମଞ୍ଜସ ପରି ଲାଗିଥିଲା। ସେମାନେ ପ୍ରାୟସଃ ତାଙ୍କୁ ଏହା ଘୋଷଣା କରୁଥିବା ଶୁଣିଥିଲେ ଯେ ସେ ଜଗତକୁ ଦୋଷାରୋପ କରିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଗତ ଉଦ୍ଧାର ପାଉ ଭାବେ ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ସ୍ମରଣ କରିଥିଲେ, ‘ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।’ ଲୂକ 9:56। ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟମାନ ସଦା ପୁନଃସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ହୋଇଥିଲା, କେବେ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ। ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ କେବଳ ପୁନଃସ୍ଥାପକ, ଆରୋଗ୍ୟଦାତା ଭାବରେ ମାତ୍ର ଜାଣିଥିଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଟି ଏକାକୀ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲା। ଏହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କ’ଣ? ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ।”

“ପରମେଶ୍ୱର ‘ଦୟାରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।’ ‘ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର କହୁଛନ୍ତି, ମୋର ଜୀବନର ଶପଥ, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁରେ ମୋର କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ।’ ମୀଖା 7:18; ଯିହିଜ୍କେଲ 33:11। ବିନାଶର କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡର ଘୋଷଣା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ‘ଅସାମାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ।’ ଯିଶାୟ 28:21। କିନ୍ତୁ ଦୟା ଓ ପ୍ରେମରେ ସେ ଭବିଷ୍ୟତର ଉପରୁ ଆବରଣ ଉଠାନ୍ତି, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପାପମୟ ପଥର ଫଳାଫଳ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।”

“ଡୁମୁର ଗଛକୁ ଶାପ ଦେବା ଏକ କାର୍ଯ୍ୟରୂପୀ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଥିଲା। ସେହି ଫଳହୀନ ଗଛଟି, ଯେଉଁଥି କ୍ରିଷ୍ଟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜର ଦମ୍ଭପୂର୍ଣ୍ଣ ପତ୍ରାବଳୀକୁ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲା, ଯିହୂଦୀ ଜାତିର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଥିଲା। ଉଦ୍ଧାରକ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଇସ୍ରାଏଲର ବିନାଶର କାରଣ ଏବଂ ତାହାର ନିଶ୍ଚୟତାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ସେ ଗଛଟିକୁ ନୈତିକ ଗୁଣରେ ସମ୍ପନ୍ନ କଲେ ଏବଂ ତାହାକୁ ଦୈବୀ ସତ୍ୟର ବ୍ୟାଖ୍ୟାକାର କରିଦେଲେ। ଯିହୂଦୀମାନେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜାତିଠାରୁ ପୃଥକ ଭାବେ ଆଗକୁ ଆସି, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ଘୋଷଣା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଶେଷ ଅନୁଗ୍ରହପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନ୍ୟ ଜନଗୋଷ୍ଠୀଠାରୁ ଅଧିକ ଧର୍ମିକତାର ଦାବି କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଜଗତପ୍ରେମ ଏବଂ ଲାଭଲୋଭରେ ଦୁର୍ନୀତ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ଜ୍ଞାନକୁ ନେଇ ଗର୍ବ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତାସମୂହ ବିଷୟରେ ଅଜ୍ଞ ଥିଲେ, ଏବଂ କପଟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ। ସେହି ଫଳହୀନ ଗଛ ପରି, ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ଦମ୍ଭପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାଖାଗୁଡ଼ିକୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ପ୍ରସାରିତ କରୁଥିଲେ, ଦେଖିବାକୁ ସୁସମୃଦ୍ଧ ଏବଂ ଚକ୍ଷୁକୁ ସୁନ୍ଦର, କିନ୍ତୁ ‘ପତ୍ର ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି’ ଦେଉନଥିଲେ। ଯିହୂଦୀ ଧର୍ମ, ତାହାର ଭବ୍ୟ ମନ୍ଦିର, ତାହାର ପବିତ୍ର ବେଦୀଗୁଡ଼ିକ, ତାହାର ମୁଣ୍ଡଶିରୋଭୂଷଣଧାରୀ ଯାଜକମାନେ ଏବଂ ଚିତ୍ତାକର୍ଷକ ଆଚାରବିଧିସମୂହ ସହିତ, ପ୍ରକୃତପକ୍ଷରେ ବାହ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟରେ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ନମ୍ରତା, ପ୍ରେମ ଏବଂ ପରୋପକାରିତାର ଅଭାବ ଥିଲା।” The Desire of Ages, 581, 582.

“‘ମୁଁ ଦେଖିଲି,’ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଦାନିଏଲ କହନ୍ତି, ‘ଯାଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସିଂହାସନମାନ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା, ଏବଂ ଦିନମାନଙ୍କର ପ୍ରାଚୀନ ଜଣେ ବସିଲେ: ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ହିମପରି ଧଳା ଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର କେଶ ଶୁଦ୍ଧ ଉନପରି; ତାଙ୍କର ସିଂହାସନ ଅଗ୍ନିଶିଖାମୟ, ଏବଂ ତାହାର ଚକାମାନ ଦହନଶୀଳ ଅଗ୍ନି। ଏକ ଅଗ୍ନିମୟ ସ୍ରୋତ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରୁ ନିସ୍ସରିତ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା: ସହସ୍ର ସହସ୍ର ତାଙ୍କର ସେବା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଦଶ ସହସ୍ର ଗୁଣିତ ଦଶ ସହସ୍ର ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ: ବିଚାରସଭା ବସିଲା, ଏବଂ ପୁସ୍ତକମାନ ଖୋଲାଗଲା।’ ଦାନିଏଲ 7:9, 10, R.V.”

“ଏହିପରି ଭାବେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦଷ୍ଟାଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ସେହି ମହାନ ଓ ଗମ୍ଭୀର ଦିନ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ନ୍ୟାୟାଧୀଶଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଓ ଜୀବନ ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେବ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ‘ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟାନୁସାରେ’ ଫଳ ଦିଆଯିବ। ପ୍ରାଚୀନଦିନର ଜନ ହେଲେ ପରମେଶ୍ୱର ପିତା। ଗୀତକାର କହନ୍ତି: ‘ପର୍ବତଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, କିମ୍ବା ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଓ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ଅନାଦିକାଳରୁ ଅନନ୍ତକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ହେଁ ପରମେଶ୍ୱର।’ ଗୀତସଂହିତା 90:2। ସମସ୍ତ ସତ୍ତାର ଉତ୍ସ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଝରଣାସ୍ୱରୂପ ଯିଏ, ନ୍ୟାୟବିଚାରରେ ଅଧ୍ୟକ୍ଷତା କରିବେ ସେହି ଜଣେ। ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନେ ସେବକ ଓ ସାକ୍ଷୀରୂପେ, ସଂଖ୍ୟାରେ ‘ଦଶ ହଜାର ଗୁଣିତ ଦଶ ହଜାର, ଏବଂ ହଜାର ହଜାର,’ ଏହି ମହାନ ନ୍ୟାୟସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି।”

“‘ଏବଂ ଦେଖ, ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ସଦୃଶ ଜଣେ ସ୍ୱର୍ଗର ମେଘମାଳା ସହ ଆସିଲେ, ଏବଂ ପୁରାତନ ଦିନମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ। ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅଧିପତ୍ୟ, ମହିମା ଓ ରାଜ୍ୟ ଦିଆଗଲା, ଯେପରି ସମସ୍ତ ଲୋକ, ଜାତି ଓ ଭାଷାମାନେ ତାଙ୍କ ସେବା କରନ୍ତୁ; ତାଙ୍କର ଅଧିପତ୍ୟ ଏକ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଅଧିପତ୍ୟ, ଯାହା କେବେ ଅତୀତ ହେବ ନାହିଁ।’ ଦାନିଏଲ ୭:୧୩, ୧୪। ଏଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଆଗମନ ତାଙ୍କର ପୃଥିବୀକୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ନୁହେଁ। ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପୁରାତନ ଦିନମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଅଧିପତ୍ୟ, ମହିମା ଓ ଏକ ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ଆସନ୍ତି, ଯାହା ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟର ସମାପ୍ତିବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯିବ। ଏହି ଆଗମନଟି, ପୃଥିବୀକୁ ତାଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ନୁହେଁ, ଯାହାକି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀରେ ୧୮୪୪ ମସିହାରେ ୨୩୦୦ ଦିନର ଶେଷରେ ଘଟିବ ବୋଲି ପୂର୍ବରୁ କୁହାଯାଇଥିଲା। ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଦୂତମାନଙ୍କ ସହଚର୍ଯ୍ୟରେ, ଆମର ମହାନ ମହାୟାଜକ ଅତି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ଏବଂ ସେଠାରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ତାଙ୍କର ସେବାକାର୍ଯ୍ୟର ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ ନିୟୋଜିତ ହେବା ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶ ହୋନ୍ତି—ଅନୁସନ୍ଧାନମୂଳକ ବିଚାରକାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରିବା ପାଇଁ ଏବଂ ଯେମାନେ ଏହାର ଲାଭ ପାଇବାର ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ ହୋନ୍ତି ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ପାଇଁ।”

“ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ସେବାରେ କେବଳ ସେମାନେ ମାତ୍ର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଦିନର ସେବାରେ ଅଂଶୀ ହୁଏଥିଲେ, ଯେମାନେ ସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତି ଓ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ ସହିତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଥିଲେ, ଏବଂ ଯାହାଙ୍କ ପାପ ପାପବଳିର ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରସ୍ଥାନକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହିପରି, ଅନ୍ତିମ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତର ମହାନ ଦିନ ଓ ଅନୁସନ୍ଧାନାତ୍ମକ ବିଚାରରେ କେବଳ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରକାଶ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କର ମାମଲାମାନେ ମାତ୍ର ବିଚାରାଧୀନ ହୁଏ। ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କର ବିଚାର ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଓ ପୃଥକ୍ କାର୍ଯ୍ୟ, ଏବଂ ତାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ ସଂପନ୍ନ ହୁଏ। ‘ବିଚାର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହରୁ ଆରମ୍ଭ ହେବା ଉଚିତ; ଏବଂ ଯଦି ସେହି ଆମ ପାଖରୁ ପ୍ରଥମେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ତେବେ ସୁସମାଚାରକୁ ଅନାଜ୍ଞାକାରୀମାନଙ୍କର ଶେଷ କଣ ହେବ?’ 1 Peter 4:17.”

“ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ଅଭିଲେଖ-ଗ୍ରନ୍ଥମାନେ, ଯେଉଁଥିରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ନାମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଲିପିବଦ୍ଧ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ନ୍ୟାୟବିଚାରର ନିଷ୍ପତ୍ତିମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଦାନିଏଲ କହନ୍ତି: ‘ନ୍ୟାୟାସନ ବସିଲା, ଏବଂ ପୁସ୍ତକମାନେ ଖୋଲାଗଲା।’ ସେହି ଏକେଇ ଦୃଶ୍ୟର ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ପ୍ରକାଶକ ଆହୁରି କହନ୍ତି: ‘ଆଉ ଗୋଟିଏ ପୁସ୍ତକ ଖୋଲାଗଲା, ଯାହା ଜୀବନର ପୁସ୍ତକ; ଏବଂ ମୃତମାନଙ୍କୁ ସେହି ପୁସ୍ତକମାନେ ଲିଖାଯାଇଥିବା କଥାଅନୁସାରେ, ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ବିଚାର କରାଗଲା।’ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 20:12।”

“ଜୀବନର ପୁସ୍ତକରେ ସେହି ସମସ୍ତଙ୍କର ନାମ ଲିଖିତ ଅଛି, ଯେମାନେ କେବେ ନ କେବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସେବାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। ଯୀଶୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲେ: ‘ଆନନ୍ଦ କର, କାରଣ ତୁମ୍ମାନଙ୍କର ନାମ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଲିଖିତ ଅଛି।’ ଲୂକ 10:20। ପୌଲ ତାଙ୍କର ବିଶ୍ୱସ୍ତ ସହକର୍ମୀମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି, ‘ଯେମାନଙ୍କର ନାମ ଜୀବନର ପୁସ୍ତକରେ ଅଛି।’ ଫିଲିପ୍ପୀୟ 4:3। ଦାନିଏଲ, ‘ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବେ ନ ଘଟିଥିବାପରି କଷ୍ଟର ସମୟ’ ଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ପାତ କରି, ଘୋଷଣା କରୁଛନ୍ତି ଯେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇବେ, ‘ଯେଉଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ପୁସ୍ତକରେ ଲିଖିତ ଥିବାବେଳେ ପାଇଯିବେ।’ ଏବଂ ପ୍ରକାଶକ କହୁଛନ୍ତି ଯେ, ସେମାନେମାତ୍ର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନଗରରେ ପ୍ରବେଶ କରିବେ, ଯେମାନଙ୍କର ନାମ ‘ମେଷଶାବକଙ୍କର ଜୀବନ ପୁସ୍ତକରେ ଲିଖିତ ଅଛି।’ ଦାନିଏଲ 12:1; ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 21:27।”

“‘ସ୍ମରଣର ଗୋଟିଏ ପୁସ୍ତକ’ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଲିଖିତ ହୋଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ ‘ଯେମାନେ ଯିହୋବାଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କ ନାମକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ’ ସେମାନଙ୍କର ସତ୍କର୍ମଗୁଡ଼ିକ ଲେଖିତ ଅଛି।” ମଲାଖୀ 3:16। ସେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସଭରା କଥାମାନ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରେମମୟ କାର୍ଯ୍ୟମାନ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ନିବନ୍ଧିତ ହୋଇଛି। ନେହେମିୟା ଏହାକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି ଯେତେବେଳେ ସେ କହନ୍ତି: “ହେ ମୋର ପରମେଶ୍ୱର, ମୋତେ ସ୍ମରଣ କର, … ଏବଂ ମୁଁ ମୋର ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହ ପାଇଁ ଯେ ସତ୍କର୍ମଗୁଡ଼ିକ କରିଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଲୋପ କରିବେ ନାହିଁ।” ନେହେମିୟା 13:14। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ମରଣ-ପୁସ୍ତକରେ ଧାର୍ମିକତାର ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟ ଅମର କରାଯାଇଛି। ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରତିରୋଧ କରାଯାଇଥିବା ପରୀକ୍ଷା, ପରାଜିତ କରାଯାଇଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନ୍ଦ, ପ୍ରକାଶ କରାଯାଇଥିବା କୋମଳ କରୁଣାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦ, ବିଶ୍ୱସ୍ତତାର ସହିତ ଇତିବୃତ୍ତ ରୂପେ ଲିପିବଦ୍ଧ ହୋଇଛି। ଏବଂ ତ୍ୟାଗର ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ ସହିଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଶୋକ, ଲେଖାଯାଇଛି। ଗୀତକାର କହନ୍ତି: “ତୁମ୍ଭେ ମୋର ଭ୍ରମଣଗୁଡ଼ିକୁ ଗଣନା କରୁଛ; ମୋର ଅଶ୍ରୁଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମ୍ଭ କୁପୀରେ ରଖ; ସେଗୁଡ଼ିକ କି ତୁମ୍ଭ ପୁସ୍ତକରେ ନାହିଁ?” ଗୀତସଂହିତା 56:8।

ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ପାପମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଅଭିଲେଖ ଅଛି। “କାରଣ ଈଶ୍ୱର ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟକୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୁପ୍ତ ବିଷୟ ସହିତ, ସେହି ଭଲ ହେଉ କିମ୍ବା ମନ୍ଦ ହେଉ, ନ୍ୟାୟବିଚାରରେ ଆଣିବେ।” “ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନର୍ଥକ କଥା କହିବେ, ବିଚାରର ଦିନରେ ସେଥିପାଇଁ ହିସାବ ଦେବେ।” ତାରକ କହନ୍ତି: “ତୁମର କଥାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଧର୍ମୀ ଠାରୁ ଗଣ୍ୟ ହେବ, ଏବଂ ତୁମର କଥାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦଣ୍ଡିତ ହେବ।” ଉପଦେଶକ 12:14; ମାଥିଉ 12:36, 37। ଗୁପ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ପ୍ରେରଣାମାନେ ସେହି ଅଭ୍ରାନ୍ତ ଅଭିଲେଖରେ ପ୍ରକାଶ ପାଆନ୍ତି; କାରଣ ଈଶ୍ୱର “ଅନ୍ଧକାରରେ ଲୁଚିଥିବା ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲୋକରେ ଆଣିବେ, ଏବଂ ହୃଦୟମାନଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରଣାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବେ।” 1 କରିନ୍ଥୀୟ 4:5। “ଦେଖ, ତାହା ମୋର ସମ୍ମୁଖରେ ଲିଖିତ ଅଛି, … ତୁମମାନଙ୍କର ଅଧର୍ମଗୁଡ଼ିକ, ଏବଂ ତୁମମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଅଧର୍ମଗୁଡ଼ିକ ଏକାସଙ୍ଗେ, ପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି।” ଯିଶାୟ 65:6, 7।

“ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଷ୍ୟର କାର୍ଯ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପରୀକ୍ଷାର୍ଥ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୁଏ ଏବଂ ନିଷ୍ଠା କିମ୍ବା ଅନିଷ୍ଠା ଅନୁସାରେ ଲେଖିତ ହୁଏ। ସ୍ୱର୍ଗର ପୁସ୍ତକମାନଙ୍କରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାମର ସମ୍ମୁଖରେ ଭୟାନକ ସଠିକତା ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନୁଚିତ କଥା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ୱାର୍ଥପର କାର୍ଯ୍ୟ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୁପ୍ତ ପାପ, ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟେକ କୌଶଳମୟ ଚାତୁର୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଢୋଙ୍ଗ ଲିପିବଦ୍ଧ ହୁଏ। ସ୍ୱର୍ଗପ୍ରେରିତ ସତର୍କବାଣୀ କିମ୍ବା ତିରସ୍କାର ଯାହାକୁ ଅବହେଳା କରାଗଲା, ବ୍ୟର୍ଥ କରାଯାଇଥିବା କ୍ଷଣମାନ, ଉପଯୋଗ ନ କରାଯାଇଥିବା ସୁଯୋଗମାନ, ଭଲ କିମ୍ବା ମନ୍ଦ ପାଇଁ ପ୍ରୟୋଗ ହୋଇଥିବା ପ୍ରଭାବ ଏବଂ ତାହାର ଦୂରଗାମୀ ପରିଣାମ—ଏସବୁ କଥା ଲେଖନକାରୀ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍କିତ ହୁଏ।”

“ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସେହି ମାନଦଣ୍ଡ ଯାହାଦ୍ୱାରା ବିଚାରରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଓ ଜୀବନ ପରୀକ୍ଷିତ ହେବ। ଜ୍ଞାନୀ ମନୁଷ୍ୟ କହୁଛନ୍ତି: ‘ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭୟ କର ଓ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକ ପାଳନ କର; କାରଣ ଏହାହିଁ ମନୁଷ୍ୟର ସମଗ୍ର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। କାରଣ ପରମେଶ୍ୱର ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବିଚାରରେ ଆଣିବେ।’ ଉପଦେଶକ 12:13, 14। ପ୍ରେରିତ ଯାକୁବ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଏହିଭଳି ଉପଦେଶ ଦେଉଛନ୍ତି: ‘ତୁମେ ସେହିମାନଙ୍କ ପରି କଥା କହ ଓ ସେହିମାନଙ୍କ ପରି କାମ କର, ଯେମାନେ ସ୍ୱାଧୀନତାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ବିଚାରିତ ହେବେ।’ ଯାକୁବ 2:12।”

“ଯେମାନେ ବିଚାରରେ ‘ଯୋଗ୍ୟ ଗଣିତ’ ହେବେ, ସେମାନେ ଧର୍ମୀମାନଙ୍କର ପୁନରୁତ୍ଥାନରେ ଅଂଶୀ ହେବେ। ଯୀଶୁ କହିଥିଲେ: ‘କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ସେହି ଜଗତକୁ ଓ ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଗଣିତ ହେବେ, … ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନଙ୍କ ସମାନ; ଏବଂ ପୁନରୁତ୍ଥାନର ସନ୍ତାନ ହେବାରୁ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ତାନ।’ ଲୂକ 20:35, 36। ଏବଂ ପୁନର୍ବାର ସେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି ଯେ, ‘ଯେମାନେ ଭଲ କାମ କରିଅଛନ୍ତି’ ସେମାନେ ‘ଜୀବନର ପୁନରୁତ୍ଥାନ’ ପାଇଁ ବାହାରି ଆସିବେ। ଯୋହନ 5:29। ଧର୍ମୀ ମୃତମାନେ ସେହି ବିଚାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଠାଯିବେ ନାହିଁ, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ‘ଜୀବନର ପୁନରୁତ୍ଥାନ’ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଗଣିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି, ସେମାନଙ୍କର ଅଭିଲେଖଗୁଡ଼ିକ ପରୀକ୍ଷା କରାଯାଇବାବେଳେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ମାମଲାଗୁଡ଼ିକର ନିଷ୍ପତ୍ତି ହେବାବେଳେ, ସେମାନେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବେ ସେହି ବିଚାରାସନ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହିବେ ନାହିଁ।”

“ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କର ପକ୍ଷସମର୍ଥକ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବେ, ଯେଣେକି ସେମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିବେଦନ କରିବେ। ‘ଯଦି କେହି ପାପ କରେ, ତେବେ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆମ ପାଖରେ ଜଣେ ପକ୍ଷସମର୍ଥକ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ଧର୍ମିକ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ।’ 1 John 2:1. ‘କାରଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହାତରେ ନିର୍ମିତ ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରିନାହାନ୍ତି, ଯେଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୟର ପ୍ରତିରୂପ; ବରଂ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନିଜେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ଏବେ ଆମ ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ନିଧାନରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବାକୁ।’ ‘ଏହିକାରଣେ ଯେମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ସମର୍ଥ, କାରଣ ସେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିରନ୍ତର ମଧ୍ୟସ୍ଥତା କରିବା ପାଇଁ ସଦାଜୀବୀ ଅଟନ୍ତି।’ Hebrews 9:24; 7:25.”

“ବିଚାର ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ ଅଭିଲେଖର ପୁସ୍ତକମାନେ ଖୋଲାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଯେମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ଜୀବନ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପର୍ଯ୍ୟାଲୋଚିତ ହୁଏ। ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପ୍ରଥମେ ବାସ କରିଥିବାମାନଙ୍କୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଆମ ପକ୍ଷସମର୍ଥକ ପରମ୍ପରାକ୍ରମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିଢ଼ୀର ମାମଲା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଶେଷରେ ଜୀବିତମାନଙ୍କ ସହିତ ସମାପ୍ତ କରନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାମଲାକୁ ସୂକ୍ଷ୍ମଭାବେ ପରୀକ୍ଷା କରାଯାଏ। କେତେକ ନାମ ଗ୍ରହୀତ ହୁଏ, କେତେକ ନାମ ଅସ୍ୱୀକୃତ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ କାହାରି ପାପ ଅଭିଲେଖର ପୁସ୍ତକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅନୁତାପହୀନ ଏବଂ ଅକ୍ଷମିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଯାଏ, ସେମାନଙ୍କର ନାମ ଜୀବନର ପୁସ୍ତକରୁ ମିଛିଦିଆଯିବ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କର ଅଭିଲେଖ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ମରଣ-ପୁସ୍ତକରୁ ମିଟାଇଦିଆଯିବ। ପ୍ରଭୁ ମୋଶାଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ: ‘ଯେ କେହି ମୋ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପାପ କରିଛି, ତାହାକୁ ମୁଁ ମୋର ପୁସ୍ତକରୁ ମିଛିଦେବି।’ Exodus 32:33. ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା Ezekiel କହନ୍ତି: ‘ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମୀ ତାହାର ଧର୍ମରୁ ଫେରିଯାଇ ଅଧର୍ମ କରେ, … ସେ କରିଥିବା ସମସ୍ତ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରାଯିବ ନାହିଁ।’ Ezekiel 18:24।” The Great Controversy, 479–483.