ଯେତେବେଳେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ପଶୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ପଶୁଙ୍କର ଏକ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଗଠନ କରେ, ସେହି ସମୟକୁ ଚିହ୍ନଟ କରୁଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରେଖା ସେହି ସମୟରେ ଘଟେ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦର ଶିଙ୍ଗ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଗଠନ କରୁଛି। ଏହି ଗଠନକୁ ଦାନିଏଲ ଦଶମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବିଶେଷରୂପେ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇଛି, ଯେତେବେଳେ ଦାନିଏଲ କାରଣସୂଚକ ଦର୍ପଣ “marah,” ଦର୍ଶନକୁ ଦେଖନ୍ତି। ଦାନିଏଲ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ନିହାରନ୍ତି, ଏବଂ ଏପରି କରିବାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଚରିତ୍ରକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରନ୍ତି। ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର, ଯେମାନଙ୍କୁ ଦାନିଏଲ ଦଶମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ରକୁ ନିହାରିବା ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ନିଜମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଗଠନ କରନ୍ତି। ନିହାରିବା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଅନ୍ତି।
ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ପଶୁଙ୍କୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ, ଏବଂ ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିର ଗଠନ ହେଉଛି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସେହି ମହା ପରୀକ୍ଷା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ଅନନ୍ତ ନିୟତି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯିବ। ଯେତେବେଳେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ମଣ୍ଡଳୀମାନେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାର ସରକାର ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଗ୍ରହଣ କରିବେ, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ସେହି ଚର୍ଚ୍ଚ-ରାଜ୍ୟ ପ୍ରଣାଳୀର ଏକ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଗଠନ କରିଥିବେ, ଯାହା ରାଜନୈତିକ ସମର୍ଥନ ଅପସାରଣ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ପାପାଲ ଶକ୍ତି ଯେହିପରି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ-ରୂପରେଖା ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲା, ତାହାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ। ସେହି ସମୟକାଳରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ତାଙ୍କର ଶେଷଦିନର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ। ତଥାପି, ଦାନିଏଲଙ୍କ ସହିତ ଥିବା କେହିକେହି ଏମିତି ଥିଲେ, ଯେମାନେ ଦର୍ଶନ ଦେଖିନଥିଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ସେହି ଦର୍ଶନରୁ ପଳାଇଗଲେ। ପରୀକ୍ଷାର ସମୟରେ ନିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଗଠିତ ହେବାକୁ ଅନୁମତି ଦେବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି, ସେମାନେ ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିର ଗଠନ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପରୀକ୍ଷାରେ ବିଫଳ ହେଲେ।
ପ୍ରତିଫଳନର ଆତ୍ମିକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା ଏକ ଦର୍ପଣରେ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରିବାଦ୍ୱାରା ସଫଳ ହୁଏ, ଏବଂ “marah” ଦର୍ଶନ ଯେହେତୁ ଏକ କାରଣକାରକ ଦର୍ଶନ, ସେହିହେତୁ ଦର୍ପଣରେ ଥିବା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଛବି ମାନବତାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଛବିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। ଏକ ପ୍ରାକୃତିକ ଦର୍ପଣ ସେହି ମଣିଷର ଛବିକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ, ଯେ ଦର୍ପଣକୁ ଦେଖେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତର ଆତ୍ମିକ ପ୍ରୟୋଗରେ ଦର୍ପଣ ସହ କିଛି ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଉପାଦାନ ସମ୍ବଦ୍ଧ ଅଛି। ଯେମାନେ କେବଳ “ବାକ୍ୟର ଶ୍ରୋତା, କିନ୍ତୁ କର୍ତ୍ତା ନୁହନ୍ତି,” ସେମାନେ “ନିଜକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ ପଥକୁ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି, ଏବଂ ତକ୍ଷଣାତ୍ ଭୁଲିଯାଆନ୍ତି ଯେ ସେ କେମିତି ପ୍ରକାରର ମଣିଷ ଥିଲେ।” ସେମାନେ ଦର୍ପଣକୁ ଦେଖନ୍ତି ଏବଂ କେବଳ ମାନବତାକୁ ମାତ୍ର ଦେଖନ୍ତି।
ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀର ସେମାନେ, ଯେମାନେ “ଭୁଲିଯାଉଥିବା ଶ୍ରୋତା ନୁହଁନ୍ତି, ବରଂ କର୍ମର କର୍ତ୍ତା,” ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଦେଖନ୍ତି; ସେମାନେ ଦର୍ପଣରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି। କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଏହା ବୁଝିବା ଯେ ପ୍ରତିଫଳନର ସିଦ୍ଧାନ୍ତର ଏକ “ପ୍ରାକୃତିକ” ବାସ୍ତବତା ଏବଂ ଏକ ଆତ୍ମିକ ବାସ୍ତବତା ଅଛି। ଦାନିଏଲ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତସ୍ୱରୂପ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ସେହି “କାର୍ଯ୍ୟ” କରିଥିଲେ; କାରଣ ନବମ ଓ ଦଶମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସେ ପ୍ରତିଫଳନର ଆତ୍ମିକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିତ୍ରିତ କରିଛନ୍ତି।
ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ମୁଁ, ଦାନିଏଲ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ତିନି ସପ୍ତାହ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୋକ କରୁଥିଲି। ମୁଁ କୌଣସି ସୁସ୍ୱାଦୁ ରୁଟି ଭୋଜନ କରିନଥିଲି; ମୋ ମୁଖରେ ମାଂସ କିମ୍ବା ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ଆସିନଥିଲା; ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତିନି ସପ୍ତାହ ସମାପ୍ତ ହେଉପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ଅଭିଷେକ କରିନଥିଲି। ଦାନିଏଲ 10:1, 2.
ଗାବ୍ରିଏଲ୍ ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟର ଦର୍ଶନ ସମ୍ପର୍କରେ ଦାନିଏଲଙ୍କୁ ଏକ ଆଂଶିକ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦାନିଏଲ୍ ତାହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ବୁଝିପାରିନଥିଲେ।
ଏବଂ ମୁଁ ଦାନିଏଲ ଅଚେତ ହେଲି, ଏବଂ କେତେକ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅସୁସ୍ଥ ରହିଲି; ତାହା ପରେ ମୁଁ ଉଠି ରାଜାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କଲି; ଏବଂ ସେହି ଦର୍ଶନ ବିଷୟରେ ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲି, କିନ୍ତୁ କେହି ତାହା ବୁଝିଲେ ନାହିଁ। ଦାନିଏଲ 8:27।
ସିଷ୍ଟର୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଆମକୁ ଜଣାନ୍ତି ଯେ, ଦାନିଏଲ୍ ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଗାବ୍ରିଏଲ୍ ଯେ ସନ୍ଦେଶ ଦାନିଏଲଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଣିଥିଲେ, ସେହି ସନ୍ଦେଶ ଦାନିଏଲ୍ ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟର ବ୍ୟାଖ୍ୟାକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
“ନୂତନ ଏବଂ ଅଧିକ ଗଭୀର ଗମ୍ଭୀରତା ସହିତ, ମିଲର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମାନଙ୍କର ପରୀକ୍ଷା ଜାରି ରଖିଲେ; ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାତିମାନ ଓ ଦିନମାନ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ବିଷୟର ଅଧ୍ୟୟନ ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗିତ ହେଉଥିଲା, ଯାହା ଏବେ ଏତେ ଅପାର ଗୁରୁତ୍ୱ ଏବଂ ସର୍ବଗ୍ରାସୀ ଆକର୍ଷଣର ବିଷୟ ବୋଲି ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିଲା। ଦାନିଏଲଙ୍କ ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସେ 2300 ଦିନର ଆରମ୍ଭବିନ୍ଦୁ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କୌଣସି ସୂତ୍ର ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ଦର୍ଶନଟିକୁ ଦାନିଏଲଙ୍କୁ ବୁଝାଇବା ପାଇଁ ଆଜ୍ଞାପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଦୂତ ଗାବ୍ରିଏଲ ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଆଂଶିକ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଦେଇଥିଲେ। ମଣ୍ଡଳୀ ଉପରେ ଆସିବାକୁ ଥିବା ଭୟାବହ ନିର୍ଯାତନା ଯେତେବେଳେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଉଦ୍ଘାଟିତ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ଶାରୀରିକ ଶକ୍ତି ଶିଥିଳ ହୋଇପଡ଼ିଲା। ସେ ଆଉ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଦୂତ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ଦାନିଏଲ ‘ମୂର୍ଛିତ ହେଲି, ଏବଂ କିଛି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ରହିଲି।’ ‘ଏବଂ ମୁଁ ସେହି ଦର୍ଶନ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲି,’ ସେ କହନ୍ତି, ‘କିନ୍ତୁ କେହି ତାହାକୁ ବୁଝିଲେ ନାହିଁ।’”
“ତଥାପି ଈଶ୍ୱର ନିଜ ଦୂତଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲେ: ‘ଏହି ମଣିଷକୁ ଏହି ଦର୍ଶନ ବୁଝାଇଦେ।’ ସେହି ଆଦେଶ ପୂରଣ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। ତାହାର ଅନୁଗତ ହୋଇ, କିଛି ସମୟ ପରେ ସେହି ସ୍ୱର୍ଗଦୂତ ଡାନିଏଲଙ୍କ ପାଖକୁ ପୁଣି ଫେରିଆସି କହିଲେ: ‘ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବୁଦ୍ଧି ଓ ବୋଧ ଦେବା ପାଇଁ ଆସିଛି;’ ‘ଏହିହେତୁ ଏହି ବିଷୟକୁ ବୁଝ, ଏବଂ ଦର୍ଶନକୁ ବିଚାର କର।’ Daniel 8:27, 16; 9:22, 23, 25–27. ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟର ଦର୍ଶନରେ ଗୋଟିଏ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷୟ ଅବ୍ୟାଖ୍ୟାତ ରହିଯାଇଥିଲା, ଅର୍ଥାତ୍, ସମୟ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ବିଷୟ—2300 ଦିନର ଅବଧି; ଏହିକାରଣରୁ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତ ତାଙ୍କ ବ୍ୟାଖ୍ୟାକୁ ପୁନରାରମ୍ଭ କରିବାବେଳେ ପ୍ରଧାନତଃ ସମୟ ବିଷୟରେ ମନୋନିବେଶ କରିଛନ୍ତି।” The Great Controversy, 325.
Dalam pasal sepuluh kita diberitahukan bahwa Daniel memiliki pengertian tentang “penglihatan” dan “hal itu,” tetapi Daniel menghendaki terang yang lebih besar, maka ia mengarahkan hatinya untuk memperoleh pengertian itu dan ia berpuasa selama dua puluh satu hari. Dengan berbuat demikian ia melambangkan mereka yang hidup pada akhir zaman yang memahami prinsip rohani pemantulan yang dilambangkan oleh prinsip alamiah pemantulan. Pengertian itu digambarkan oleh perbuatan-perbuatan mereka, dan perbuatan-perbuatan mereka dilambangkan oleh Daniel sebagai usaha mencari pengertian yang benar tentang Firman nubuat Allah. Pertentangan yang nyata dengan mereka yang lari dari penglihatan itu ialah bahwa mereka tidak sedang mencari pengertian yang benar tentang Firman nubuat Allah.
A verdade da Palavra profética de Deus, que Daniel é apresentado como ansiando por compreender, é a luz dos últimos dias, pois Daniel tipifica os cento e quarenta e quatro mil. Daniel, portanto, representa uma classe que busca compreender a luz da Palavra profética de Deus, a qual é apresentada como a prova final antes do encerramento da porta da graça. Nesse sentido, é a Revelação de Jesus Cristo que é deslacrada imediatamente antes do encerramento da porta da graça, mas é também a prova representada como a formação da imagem da besta.
ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିର ଗଠନ ସିଧାସଳଖ ଭାବରେ ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି କିପରି ବିକଶିତ ହୁଏ, ସେହି ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ପରୀକ୍ଷାର ପ୍ରମୁଖ ବିଷୟ, ଅର୍ଥାତ୍ ପଶୁକୁ, ପ୍ରଥମେ ଚିହ୍ନିତ କରିବା ବିନା ସେହି ବାସ୍ତବତାକୁ ଠିକ ଭାବରେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିହେବ ନାହିଁ। ପଶୁ ହିଁ ସେହି ଜିନିଷ, ଯେ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି କିପରି ଗଠିତ ହୁଏ, ତାହା ସ୍ଥାପନ କରେ ଏବଂ ଚିହ୍ନିତ କରେ।
“କିନ୍ତୁ ‘ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି’ କ’ଣ? ଏବଂ ଏହା କିପରି ଗଠିତ ହେବ? ଏହି ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଦୁଇ-ଶିଙ୍ଗଯୁକ୍ତ ପଶୁ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି କରାଯାଏ, ଏବଂ ଏହା ପଶୁ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଅଟେ। ଏହାକୁ ପଶୁର ଏକ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ। ତେଣୁ, ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିଟି କିପରି ଅଛି ଏବଂ ଏହା କିପରି ଗଠିତ ହେବ, ତାହା ଜାଣିବା ପାଇଁ ଆମେ ପଶୁଟିର ସ୍ୱୟଂ ଲକ୍ଷଣଗୁଡ଼ିକ—ଅର୍ଥାତ୍ ପାପାସି—ଅଧ୍ୟୟନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।”
“ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ କଲିସିୟା ସୁସମାଚାରର ସରଳତାରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇ ଅନ୍ୟଜାତିୟ ଆଚାର ଓ ପ୍ରଥାମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଭ୍ରଷ୍ଟ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଆତ୍ମା ଓ ଶକ୍ତିକୁ ହରାଇଲା; ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କର ବିବେକକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ପାଇଁ, ସେ ଲୌକିକ ଶକ୍ତିର ସମର୍ଥନ ଖୋଜିଲା। ଏହାର ପରିଣାମ ହେଲା ପାପତନ୍ତ୍ର—ଏକ ଏମିତି କଲିସିୟା, ଯାହା ରାଜ୍ୟର ଶକ୍ତିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲା ଏବଂ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥସାଧନ ପାଇଁ, ବିଶେଷକରି ‘ବିଧର୍ମ’ର ଦଣ୍ଡ ପାଇଁ, ତାହାକୁ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲା। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଯେପରି ପଶୁର ଏକ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଗଢ଼ିପାରେ, ସେଥିପାଇଁ ଧାର୍ମିକ ଶକ୍ତିକୁ ଏପରିଭାବେ ନାଗରିକ ଶାସନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ହେବ, ଯେପରି ରାଜ୍ୟର କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱକୁ ମଧ୍ୟ କଲିସିୟା ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବ।” The Great Controversy, 443.
“ପ୍ରତିମାଟି କେମିତି ଅଟେ ଏବଂ ତାହା କିପରି ଗଠିତ ହେବ, ତାହା ଜାଣିବା ପାଇଁ ଆମେ ସେହି ପଶୁର—ପାପାସୀର—ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।” ଏହି ପଶୁହିଁ ସେହି ଦର୍ଶନକୁ ସ୍ଥାପନ କରେ, ଯାହା ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ଶେଷ ହେବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ଘଟିତ ହୁଏ ଏବଂ ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କର ପରୀକ୍ଷା ଅଟେ। ଦାନିଏଲ ଦର୍ଶନକୁ ଏବଂ ସେହି ବିଷୟକୁ ବୁଝିଥିଲେ।
ପାରସ୍ୟର ରାଜା ସାଇରସଙ୍କ ତୃତୀୟ ବର୍ଷରେ ଦାନିଏଲଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ବେଲ୍ଟଶସ୍ସର ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲା, ଏକ ବିଷୟ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା; ଏବଂ ସେହି ବିଷୟ ସତ୍ୟ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଦୀର୍ଘ ଥିଲା; ଏବଂ ସେ ସେହି ବିଷୟକୁ ବୁଝିଲେ, ଓ ଦର୍ଶନର ଅର୍ଥ ଅବଗତ କଲେ। ଦାନିଏଲ 10:1.
ଏହି ଦର୍ଶନ ହେଉଛି ତେଇଶ ଶତ ବର୍ଷର “mareh” ଦର୍ଶନ। “ବିଷୟ” ହେଉଛି ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦ “dabar,” ଯାହାର ଅର୍ଥ “ବାକ୍ୟ”। ଏହି ସେହି ଶବ୍ଦ (“dabar”) ଯାହା ପ୍ରଥମ ପଦ୍ୟରେ “ବିଷୟ” ଭାବେ ଅନୁବାଦ ହୋଇଛି, ଏବଂ ନବମ ଅଧ୍ୟାୟର ତେଇଶ ପଦ୍ୟରେ “କଥା” ଭାବେ ଅନୁବାଦ ହୋଇଛି।
ହଁ, ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କହୁଥିବା ସମୟରେ, ଆରମ୍ଭରେ ଦର୍ଶନରେ ଯାହାକୁ ଦେଖିଥିଲି ସେହି ମଣିଷ ଗବ୍ରିଏଲ ଶୀଘ୍ର ଉଡ଼ି ଆସି, ସନ୍ଧ୍ୟା ବଳିଦାନର ସମୟରେ ମୋତେ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ସେ ମୋତେ ବୁଝାଇଲେ, ମୋ ସହିତ କଥା କହି କହିଲେ, ହେ ଦାନିଏଲ, ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ବୁଦ୍ଧି ଓ ବୁଝାମଣ ଦେବା ପାଇଁ ବାହାରି ଆସିଛି। ତୁମର ବିନତିମାନଙ୍କ ଆରମ୍ଭରେ ଆଦେଶ ବାହାରିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ଆସିଛି; କାରଣ ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ: ଏହେତୁ, ଏହି ବିଷୟକୁ ବୁଝ, ଏବଂ ଦର୍ଶନକୁ ବିଚାର କର। ଦାନିଏଲ ୯:୨୧–୨୩।
ଦାନିଏଲଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନାର ଉତ୍ତରରୂପେ ଗାବ୍ରିଏଲ ଦାନିଏଲଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି; ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ଦାନିଏଲ ପାଇଥିବା ସେହି ଆଲୋକପ୍ରାପ୍ତି ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ବୁଝିଥିଲେ ଯେ ସେ Leviticus twenty-six ର ଛିଟିଯାଇବା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ବନ୍ଦୀବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।
ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକର ପ୍ରଥମ ବର୍ଷରେ ମୁଁ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକର ସଂଖ୍ୟା ବୁଝିଲି, ଯାହା ବିଷୟରେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଯିରିମିୟଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲା, ଯେ ସେ ଯେରୁଶାଲେମର ଉଜାଡ଼ ଅବସ୍ଥାରେ ସତରି ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବେ। ଦାନିଏଲ 9:2.
ଯିରେମିୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସନାକ୍ତ କରାଯାଇଥିବା ବନ୍ଦୀତ୍ୱ ଦାନିଏଲଙ୍କୁ ମୋଶାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲିପିବଦ୍ଧ “ସାତ ଥର”ର ବନ୍ଦୀତ୍ୱ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଗଲା, ଯାହା ଏକାଧାରେ “ଶପଥ” ଓ “ଶାପ” ଥିଲା।
ହଁ, ସମସ୍ତ ଇସ୍ରାଏଲ ତୁମର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଛନ୍ତି, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେ ସେମାନେ ତୁମର ସ୍ୱରକୁ ଆଜ୍ଞାପାଳନ ନ କରିବା ପାଇଁ ତାହାରୁ ଦୂରେ ସରିଗଲେ; ଏହିକାରଣରୁ ଆମ ଉପରେ ଶାପ ଢାଳି ଦିଆଯାଇଛି, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦାସ ମୋଶାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଲିଖିତ ଶପଥ ମଧ୍ୟ, କାରଣ ଆମେ ତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପାପ କରିଛୁ। ଏବଂ ସେ ଆମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଓ ଯେମାନେ ଆମ ପାଇଁ ବିଚାର କରୁଥିଲେ ସେହି ଆମର ବିଚାରକମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କହିଥିବା ନିଜ ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ମହା ଅପମଙ୍ଗଳ ଆମ ଉପରେ ଆଣି ସତ୍ୟ ପ୍ରମାଣ କରିଛନ୍ତି; କାରଣ ସମଗ୍ର ଆକାଶତଳରେ ଯାହା ଯେରୁଶାଲେମ ଉପରେ ହୋଇଛି, ସେପରି କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ କରାଯାଇନଥିଲା। ମୋଶାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଯେପରି ଲିଖାଯାଇଛି, ଏହି ସମସ୍ତ ଅପମଙ୍ଗଳ ଆମ ଉପରେ ଆସିଛି; ତଥାପି ଆମେ ସଦାପ୍ରଭୁ ଆମ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲୁନାହିଁ, ଯେଣିକି ଆମେ ନିଜ ଅଧର୍ମରୁ ଫେରିଆସୁ ଏବଂ ତୁମର ସତ୍ୟକୁ ବୁଝୁ। ଦାନିଏଲ 9:11–13।
ଯିରିମିୟ ଓ ମୋଶିଙ୍କ ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀଙ୍କ ଆଧାରରେ, ଦାନିଏଲ ବୁଝିଲେ ଯେ ଯେରୁଶାଲେମ ଉପରେ ଆଣାଯାଇଥିବା ଉଜାଡ଼ “ଶାପ” ଥିଲା, ଯାହା ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ଉପରେ “ଢାଳାଯାଇଥିବା” “ମୋଶିଙ୍କ” ଶାପ ଥିଲା। ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ ଯିରିମିୟଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ “ମଣ୍ଡଳୀ ପାଇଁ ସାକ୍ଷ୍ୟମାନ” ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ଏହା ଯିରିମିୟଙ୍କୁ ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମା ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରେ, କାରଣ ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କର “ମଣ୍ଡଳୀ ପାଇଁ ସାକ୍ଷ୍ୟମାନ” ଏହି ନିଜେ ବିଷୟ। ଯିରିମିୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଏବଂ ମୋଶି ବାଇବେଲକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି।
Daniel rappresenta coloro degli ultimi giorni che comprendono, da quei due testimoni, di essere stati dispersi, e che comprendono, dalla Bibbia e dallo Spirito di Profezia, di essere stati risvegliati, come lo fu Daniele, al fatto che egli (essi) era stato in cattività, e che la cattività era rappresentata nella Parola profetica di Dio.
ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶେଷକାଳୀନ ଜନଙ୍କ ଅନୁଭବ ହେଉଛି ସେହି ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଅନୁଭବ।
“ମାଥିଉ 25ରେ ଥିବା ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତଟି ମଧ୍ୟ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଲୋକମାନଙ୍କର ଅନୁଭବକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ।” The Great Controversy, 393.
ଦଶ କନ୍ୟାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ଥିବା ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଦାନିୟେଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକର ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଥିବା ସେହି ଜାଗ୍ରୁତିକୁହିଁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଦୁଇଜଣ ପବିତ୍ର ସାକ୍ଷୀଙ୍କ ଆଧାରରେ ଦାନିୟେଲ ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ସମଗ୍ର ଜୀବନ ଦେବବାକ୍ୟର ଭିତରେ ଥିବା ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଥିଲା। ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଦାନିୟେଲଙ୍କୁ ସେହି ପ୍ରତିକାର ଦିଗରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କଲା, ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା, ଯଦି ଦାନିୟେଲ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ ତାଙ୍କ ସହ ଯାହା ଘଟିବାକୁ ଯାଉଥିଲା, ସେଥିପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାକୁ ଥିଲେ। ସେହିପରି, ଯେତେବେଳେ ମିଲରାଇଟମାନେ ଦଶ କନ୍ୟାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତର ପୂର୍ଣ୍ଣତା କଲେ, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ସତ୍ୟ ପ୍ରତି ଜାଗ୍ରୁତ କରାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ ହେଲା ଯେ, ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ଓ ବିଳମ୍ବ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଦ୍ରାସ୍ଥ କରିଦେଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନେ ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି।
ଦାନିଏଲ ଓ ମିଲରୀୟମାନଙ୍କର ଜାଗରଣ, ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ଜାଗରଣର ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀ ଅଟନ୍ତି।
“ଯୀଶୁ ଏବଂ ସମଗ୍ର ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସେନା ସହାନୁଭୂତି ଓ ପ୍ରେମର ସହିତ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଚାହିଲେ, ଯେମାନେ ମଧୁର ଆଶାରେ ସେହି ଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରିଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଆତ୍ମା ପ୍ରେମ କରୁଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର ପରୀକ୍ଷାର ଘଣ୍ଟାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିବା ପାଇଁ ଦୂତମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଭାସୁଥିଲେ। ଯେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସନ୍ଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଗଲେ, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧ ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲା, କାରଣ ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପଠାଇଥିବା ଆଲୋକକୁ ସେମାନେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଲେ ନାହିଁ। ସେହି ବିଶ୍ୱସ୍ତ, ନିରାଶ ଲୋକମାନେ, ଯେମାନେ ବୁଝିପାରୁନଥିଲେ ଯେ କାହିଁକି ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇନଥିଲା। ପୁଣିଥରେ ସେମାନେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ସମୟସୀମାଗୁଡ଼ିକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ନିଜ ନିଜ ବାଇବେଲକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ ଉପରୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ହସ୍ତ ହଟାଯାଇଲା, ଏବଂ ତ୍ରୁଟିଟି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଗଲା। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ସମୟସୀମା 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଥିଲା, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ସମୟସୀମା 1843 ରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଯେ ସମାନ ପ୍ରମାଣ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ, ସେହି ପ୍ରମାଣ ଦେଖାଇଲା ଯେ ସେଗୁଡ଼ିକ 1844 ରେ ସମାପ୍ତ ହେବ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରୁ ଆସିଥିବା ଆଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ଥିତି ଉପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଏକ ବିଳମ୍ବର ସମୟ ଆବିଷ୍କାର କଲେ—‘ଦର୍ଶନ ବିଳମ୍ବ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କର।’ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଆଗମନ ପ୍ରତି ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ସେମାନେ ଦର୍ଶନର ବିଳମ୍ବକୁ ଅନୁଦୃଷ୍ଟ କରିଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ସତ୍ୟରୂପେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଥିଲା। ପୁଣିଥରେ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟବିନ୍ଦୁ ଥିଲା। ତଥାପି, ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକେ ନିଜମାନଙ୍କର ଗଭୀର ନିରାଶାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଠିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି 1843 ମସିହାରେ ସେମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିବା ଉତ୍ସାହ ଓ ଶକ୍ତିର ସେହି ପରିମାଣକୁ ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତା।” Early Writings, 236.
ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତର ପୂରଣରେ, ମିଲରାଇଟମାନେ “ଦର୍ଶନର ବିଳମ୍ବକୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲେ,” କିନ୍ତୁ ସେମାନେ “ପୁନର୍ବାର” “ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀୟ କାଳଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ନିଜମାନଙ୍କର ବାଇବେଲକୁ ନିୟୋଜିତ ହେଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କର ହସ୍ତ ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକରୁ ହଟାଯାଇଲା, ଏବଂ ଭୁଲଟିର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଲା।” ଦାନିଏଲଙ୍କୁ ବାଇବେଲ ପାଖକୁ ନିୟୋଜିତ କରାଯାଇଲା, ଏବଂ “ପ୍ରଭୁଙ୍କର ହସ୍ତ” “ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀୟ କାଳଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ”ରୁ ହଟାଯାଇଲା; ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଦାନିଏଲ କେବଳ ଜଣେ ଶ୍ରୋତା ନୁହେଁ, ବରଂ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ଭାବେ, ସକ୍ରିୟ ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ଏହା ପ୍ରମାଣ କଲେ ଯେ ସେ ଯିରେମିୟ ଓ ମୋଶାଙ୍କର ସନ୍ଦେଶକୁ ବୁଝିଥିଲେ—ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଛବ୍ବିଶରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ନିର୍ଦ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକକୁ, ଏବଂ ତଥା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନଙ୍କର ଛିଣ୍ଡିଯାଇଥିବା ଅବସ୍ଥାର ଉପଚାର ଓ ସମାଧାନକୁ, ପୂରଣ କରି—ତେବେ “ବ୍ୟାଖ୍ୟା” ଦାନିଏଲଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଲା।
ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ, ଯେତେବେଳେ ଏକ ଶତ ଚଉଅଳିଶ ହଜାର ଜଣ ପରିଚ୍ଛେଦର ବିଳମ୍ବ କାଳକୁ ତାହାର ଶେଷ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂରଣରେ ସାର୍ଥକ କରିବେ, ସେମାନେ ତାହା ଏମିତି ଏକ ସମୟାବଧିରେ କରିବେ, ଯେତେବେଳେ “ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିର ଗଠନ” ସେମାନଙ୍କର ମହାନ ପରୀକ୍ଷା ହେବ।
ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରବନ୍ଧରେ ଏହି ଚିନ୍ତାଧାରାମାନଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଜାରି ରଖିବୁ।
“‘ଯେତେବେଳେ ଫଳ ପକେ, ସେତେବେଳେ ସେ ତୁରନ୍ତ ଦାଉ ଲଗାଏ, କାରଣ ଫସଲ କଟିବାର ସମୟ ଆସିଗଲା।’ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ମଣ୍ଡଳୀରେ ନିଜର ପ୍ରକାଶ ପାଇଁ ଗଭୀର ଆକାଙ୍କ୍ଷା ସହ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଚରିତ୍ର ତାଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ପୁନରୁତ୍ପାଦିତ ହେବ, ସେତେବେଳେ ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜର ବୋଲି ଦାବି କରିବା ପାଇଁ ଆସିବେ।” Christ’s Object Lessons 69.
“ଏହା ହେଉଛି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଭ୍ରାନ୍ତ ଧାରଣାର ଅନ୍ଧକାର, ଯାହା ଜଗତକୁ ଆବୃତ କରିରହିଛି। ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଜ୍ଞାନ ହରାଇବାରେ ଲାଗିଛନ୍ତି। ଏହାକୁ ଭୁଲ୍ଭାବରେ ବୁଝାଯାଇଛି ଏବଂ ଭୁଲ୍ଭାବରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି। ଏହି ସମୟରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଏକ ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରକାଶିତ ହେବା ଉଚିତ, ଏମିତି ଏକ ସନ୍ଦେଶ ଯାହା ତାହାର ପ୍ରଭାବରେ ଆଲୋକଦାୟକ ଏବଂ ତାହାର ଶକ୍ତିରେ ଉଦ୍ଧାରକାରୀ। ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ପରିଚିତ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଜଗତର ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ମହିମାର ଆଲୋକ, ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟତା, କୃପା ଓ ସତ୍ୟର ଆଲୋକ ପ୍ରକାଶିତ କରାଯିବା ଉଚିତ।
“ଏହାହିଁ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହାକୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ଯିଶାୟା ଏହି କଥାରେ ରେଖାଙ୍କିତ କରିଛନ୍ତି, ‘ହେ ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ ଆଣୁଥିବା ଯିରୁଶାଲେମ, ଶକ୍ତି ସହିତ ତୁମର ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚ କର; ତାହାକୁ ଉଚ୍ଚ କର, ଭୟ କରିନାହଁ; ଯିହୂଦାର ନଗରମାନଙ୍କୁ କହ, ଦେଖ, ତୁମମାନଙ୍କର ଈଶ୍ୱର! ଦେଖ, ପ୍ରଭୁ ଈଶ୍ୱର ପ୍ରବଳ ହସ୍ତ ସହିତ ଆସିବେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ବାହୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶାସନ କରିବ; ଦେଖ, ତାଙ୍କର ପୁରସ୍କାର ତାଙ୍କ ସହିତ ଅଛି, ଏବଂ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଛି।’ ଯିଶାୟା 40:9, 10.”
“ଯେମାନେ ବରଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି ସେମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ କହିବାକୁ ହେବ, ‘ଦେଖ, ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପରମେଶ୍ୱର।’ କୃପାମୟ ଆଲୋକର ଶେଷ କିରଣଗୁଡ଼ିକ, ଜଗତକୁ ଦିଆଯିବାକୁ ଥିବା ଦୟାର ଶେଷ ସନ୍ଦେଶ, ହେଉଛି ତାଙ୍କ ପ୍ରେମମୟ ଚରିତ୍ରର ଏକ ପ୍ରକାଶ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ତାଙ୍କର ମହିମା ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ହେବ। ନିଜମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଓ ଚରିତ୍ରରେ ସେମାନେ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ହେବ ଯେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ କରିଛି।” Christ’s Object Lessons, 415.