ରୋମ ଦର୍ଶନକୁ ସ୍ଥାପନ କରେ - ସଂଖ୍ୟା ତିନି

ସେ ରୂପାକୁ ଶୋଧନ କରୁଥିବା ଓ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପରି ବସିବେ; ସେ ଲେବୀର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିବେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁଣା ଓ ରୂପା ପରି ଶୋଧନ କରିବେ, ଯେପରି ସେମାନେ ଧର୍ମିକତାରେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ନୈବେଦ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିପାରନ୍ତି। ତାହାପରେ ଯିହୂଦା ଓ ଯିରୁଶାଲେମର ନୈବେଦ୍ୟ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସନ୍ନକର ହେବ, ପୁରାତନ ଦିନମାନଙ୍କ ପରି ଓ ପୂର୍ବବର୍ଷମାନଙ୍କ ପରି। ମଲାଖୀ 3:3, 4.

ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବରେ କହିଲେ, ‘ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି କେହି ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହାନ୍ତି;’ ଏବଂ ଯୋଗ କରି କହିଲେ, ‘ଏହିକାରଣରୁ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ କହିଥିଲି, ଯେ ମୋର ପିତାଙ୍କ ତରଫରୁ ତାହାକୁ ଦିଆଯାଇନଥିଲେ କୌଣସି ମଣିଷ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିପାରିବ ନାହିଁ।’ ସେ ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଏହା ବୁଝନ୍ତୁ ଯେ, ସେମାନେ ଯଦି ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହେଉନଥିଲେ, ତାହାର କାରଣ ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ ଖୋଲା ନଥିଲା। ‘ସ୍ୱାଭାବିକ ମଣିଷ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାର ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ ନାହିଁ; କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକ ତାହାଙ୍କ ପାଇଁ ମୂର୍ଖତା; ଏବଂ ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକ ଆତ୍ମିକ ଭାବରେ ବିଚାର କରାଯାଏ।’ 1 Corinthians 2:14. ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ଆତ୍ମା ଯୀଶୁଙ୍କ ମହିମାକୁ ନିହାରେ। ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାରେ ବିଶ୍ୱାସ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଉ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହି ମହିମା ଗୁପ୍ତ ରହେ।

“ସେମାନଙ୍କର ଅବିଶ୍ୱାସ ପାଇଁ ସାର୍ବଜନୀନ ତିରସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶିଷ୍ୟମାନେ ଯୀଶୁଠାରୁ ଆହୁରି ଅଧିକ ବିମୁଖ ହୋଇଗଲେ। ସେମାନେ ବହୁତ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ଏବଂ ଉଦ୍ଧାରକଙ୍କୁ ଆଘାତ ଦେବାକୁ ଓ ଫରିଶୀମାନଙ୍କର ଦୁରଭିସନ୍ଧିକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ପିଠି ଫେରାଇଦେଲେ ଓ ତୁଚ୍ଛଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ନିଜର ପସନ୍ଦ କରିସାରିଥିଲେ,—ଆତ୍ମା ବିହୀନ ଆକୃତିକୁ, ସାରବସ୍ତୁ ବିନା ଖୋଲକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସେହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ପରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇନଥିଲା; କାରଣ ସେମାନେ ଆଉ ଯୀଶୁଙ୍କ ସହ ଚାଲିଲେ ନାହିଁ।”

“‘ଯାହାଙ୍କ ହାତରେ ପଖା ଅଛି, ସେ ନିଜ ଖଳାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ପରିଷ୍କାର କରିବେ, ଏବଂ ନିଜ ଗହୁଁକୁ ଗୋଦାମରେ ସଂଗ୍ରହ କରିବେ।’ ମାଥିଉ 3:12। ଏହା ଶୋଧନର ସେହି ସମୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଥିଲା। ସତ୍ୟର ବାଣୀଦ୍ୱାରା ଭୁସି ଗହୁଁଠାରୁ ପୃଥକ କରାଯାଉଥିଲା। ତିରସ୍କାର গ্ৰହଣ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଅତ୍ୟଧିକ ଅହଂକାରୀ ଓ ଆତ୍ମଧର୍ମୀ ଥିବାରୁ, ଏବଂ ନମ୍ରତାର ଜୀବନକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟଧିକ ସଂସାରପ୍ରେମୀ ଥିବାରୁ, ଅନେକେ ଯୀଶୁଙ୍କଠାରୁ ଫେରିଗଲେ। ଅନେକେ ଏଯାବତ୍ ସେହି ଏକେ କାମ କରୁଛନ୍ତି। ଆଜି ମନୁଷ୍ୟଆତ୍ମାମାନେ ପରୀକ୍ଷିତ ହେଉଛନ୍ତି, ଯେପରି କପର୍ନାହୂମର ସଭାଗୃହରେ ସେହି ଶିଷ୍ୟମାନେ ପରୀକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ। ସତ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଏ, ସେମାନେ ଦେଖନ୍ତି ଯେ ସେମାନଙ୍କର ଜୀବନ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ସହିତ ସମନ୍ୱିତ ନୁହେଁ। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ମନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବର୍ତ୍ତନର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଦେଖନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ସେହି ଆତ୍ମତ୍ୟାଗମୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ନୁହନ୍ତି। ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କର ପାପ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲେ ସେମାନେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ଶିଷ୍ୟମାନେ ଯେପରି ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିଲେ, ସେପରି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି, ଏହିପରି କହିକହି, ‘ଏହି କଥା କଠିନ; ଏହା କିଏ ଶୁଣିପାରେ?’” The Desire of Ages, 392.

ଦେଖ, ମୁଁ ମୋର ଦୂତଙ୍କୁ ପଠାଇବି, ଏବଂ ସେ ମୋର ଆଗରେ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବ; ଏବଂ ଯେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ତୁମେ ଖୋଜୁଛ, ସେ ହଠାତ୍ ତାଙ୍କର ମନ୍ଦିରକୁ ଆସିବେ; ଅର୍ଥାତ୍, ଯେ ନିୟମର ଦୂତରେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ କରୁଛ, ଦେଖ, ସେ ଆସିବେ, ସେନାବାହିନୀଙ୍କ ପ୍ରଭୁ କହୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଆଗମନର ଦିନକୁ କିଏ ସହିପାରିବ? ଏବଂ ସେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବାବେଳେ କିଏ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିପାରିବ? କାରଣ ସେ ଶୋଧକର ଅଗ୍ନି ପରି, ଏବଂ ବସ୍ତ୍ରଧୋବୀଙ୍କ ସାବୁନ ପରି ଅଟନ୍ତି। ମଲାଖୀ 3:1, 2.

“ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟରେ ଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରତୀକର ଅର୍ଥ ସେମାନେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିପାରୁ ନାହାନ୍ତି ବୋଲି, ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ସମ୍ମିଳିତ ସତ୍ୟର ଅର୍ଥକୁ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଏହାକୁ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଥକ ଅଟେ ବୋଲି କେହି ଚିନ୍ତା କରୁନି। ଯିଏ ଏହି ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଯୋହନଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ, ସେହି ଜଣେ ସତ୍ୟର ପରିଶ୍ରମୀ ଅନ୍ୱେଷକଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ବିଷୟମାନଙ୍କର ଏକ ପୂର୍ବାସ୍ୱାଦ ଦେବେ। ଯେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ସତ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ଉନ୍ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ଏହାର ଶିକ୍ଷାମାନଙ୍କୁ ବୁଝିବାରେ ସକ୍ଷମ ହେବେ, ଏବଂ ଯେମାନେ ‘ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର କଥାମାନଙ୍କୁ ଶୁଣନ୍ତି, ଏବଂ ଏଥିରେ ଲିଖିତ ବିଷୟମାନଙ୍କୁ ପାଳନ କରନ୍ତି,’ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯେ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରାଯାଇଛି, ତାହା ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଦାନ କରାଯିବ।”

“ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟରେ ବାଇବେଲର ସମସ୍ତ ପୁସ୍ତକ ଏକତ୍ର ହୋଇ ସମାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠାରେ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ପୂରକ ଅଂଶ ଅଛି। ଗୋଟିଏ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ; ଅନ୍ୟଟି ପ୍ରକାଶ। ଯେ ପୁସ୍ତକ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ହୋଇଥିଲା, ସେହିଟି ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ନୁହେଁ, ବରଂ ଶେଷ ଦିନସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଦାନିଏଲଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ସେହି ଅଂଶ। ସ୍ୱର୍ଗଦୂତ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ‘କିନ୍ତୁ ତୁମେ, ହେ ଦାନିଏଲ, ଏହି କଥାମାନଙ୍କୁ ବନ୍ଦ କର, ଏବଂ ଶେଷ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁସ୍ତକକୁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କର।’ ଦାନିଏଲ 12:4।” ଆକ୍ଟ୍ସ ଅଫ ଦ ଏପୋସ୍ତଲ୍ସ, 584, 585।

“ଇତିହାସ ଓ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବଚନ ସତ୍ୟ ଓ ତ୍ରୁଟିର ଦୀର୍ଘକାଳ ଚାଲିଆସୁଥିବା ସଂଘର୍ଷକୁ ଚିତ୍ରଣ କରେ। ସେହି ସଂଘର୍ଷ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲୁ ଅଛି। ଯେସବୁ କଥା ପୂର୍ବରୁ ଘଟିଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ପୁନରାବୃତ୍ତି ହେବ। ପୁରୁଣା ବିବାଦଗୁଡ଼ିକ ପୁନଃଜୀବିତ ହେବ, ଏବଂ ନୂତନ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକ ନିରନ୍ତର ଉପସ୍ଥିତ ହେଇଚାଲିବ। କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ, ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ପୂରଣରେ ପ୍ରଥମ, ଦ୍ୱିତୀୟ, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଦୂତମାନଙ୍କର ସନ୍ଦେଶର ଘୋଷଣାରେ ଏକ ଭୂମିକା ପାଳନ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ କେଉଁଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଏମିତି ଏକ ଅନୁଭବ ଅଛି, ଯାହା ଖାଟି ସୁନାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ। ସେମାନେ ଶିଳା ପରି ଦୃଢ଼ଭାବେ ଅଟଳ ରହିବାକୁ ହେବ, ନିଜମାନଙ୍କର ଆରମ୍ଭିକ ଦୃଢ଼ ଭରସାକୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିଚଳ ଭାବରେ ଧରିରଖି।” Selected Message, book 2, 109.

“ଶତ୍ରୁ ଏହି ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଏକ ଜନସମୂହକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଆମର ଭାଇମାନେ ଓ ଭଉଣୀମାନଙ୍କର ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି। ତାହାର କୁତର୍କଗୁଡ଼ିକର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ଏହି ସମୟର ବିପଦ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟଗୁଡ଼ିକରୁ ମନକୁ ଦୂରକୁ ନେଇଯିବା। ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ଜନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋହନଙ୍କୁ ଦେବାର ନିମନ୍ତେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆଣିଥିବା ଆଲୋକକୁ କିଛି ମୂଲ୍ୟର ମନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି ଯେ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ବିଶେଷ ଧ୍ୟାନ ପାଇବା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱର ନୁହେଁ। ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଉତ୍ପତ୍ତିର ସତ୍ୟକୁ ନିଷ୍ଫଳ କରିଦେଇ, ତାହାର ପରିବର୍ତ୍ତେ ଏକ ମିଥ୍ୟା ବିଜ୍ଞାନ ଦେଇ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ଅତୀତ ଅନୁଭବରୁ ବଞ୍ଚିତ କରନ୍ତି।”

“‘ଏହିପରି ସଦାପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି, ତୁମେମାନେ ପଥମାନଙ୍କରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଅ, ଏବଂ ଦେଖ, ଓ ପୁରାତନ ପଥଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ପଚାର, କେଉଁଟି ଭଲ ପଥ, ଏବଂ ସେହିଥିରେ ଚାଲ।’”

“ଆମର ବିଶ୍ୱାସର ଭିତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ କେହି ଉଖଳି ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା ନ କରୁନ୍ତୁ,—ସେହି ଭିତ୍ତିଗୁଡ଼ିକ, ଯେଗୁଡ଼ିକ ଆମ କାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭକାଳରେ, ବାକ୍ୟର ପ୍ରାର୍ଥନାପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ପ୍ରକାଶନ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଭିତ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଆମେ ଗତ ପଚାଶ ବର୍ଷ ଧରି ନିର୍ମାଣ କରିଆସୁଛୁ। ଲୋକମାନେ ଧାରଣା କରିପାରନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ଗୋଟିଏ ନୂତନ ପଥ ଖୋଜିପାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିବା ଭିତ୍ତିଠାରୁ ଅଧିକ ଦୃଢ଼ ଭିତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିପାରିବେ। କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକ ମହା ଭ୍ରମ। ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି, ତାହା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭିତ୍ତି କେହି ସ୍ଥାପନ କରିପାରେ ନାହିଁ।”

“ଅତୀତରେ ଅନେକେ ଏକ ନୂତନ ବିଶ୍ୱାସର ନିର୍ମାଣ ଏବଂ ନୂତନ ସିଦ୍ଧାନ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ନିର୍ମାଣ କେତେଦିନ ଟିକିରହିଲା?—ସେହିଟି ଶୀଘ୍ରେ ପତିତ ହେଲା; କାରଣ ତାହା ଶିଳା ଉପରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇନଥିଲା।”

“ପ୍ରଥମ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କି ମଣିଷମାନଙ୍କ କଥାବାର୍ତ୍ତାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ପଡ଼ିନଥିଲା? ସେମାନଙ୍କୁ କି ମିଥ୍ୟା ସିଦ୍ଧାନ୍ତମାନଙ୍କୁ ଶୁଣିବାକୁ ପଡ଼ିନଥିଲା, ଏବଂ ପରେ, ସବୁ କରିସାରି, ଦୃଢ଼ଭାବେ ଅଟଳ ରହି, ଏହା କହିବାକୁ— ‘ଯେ ଭିତ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଅଛି, ତାହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭିତ୍ତି କେହି ରଖିପାରିବ ନାହିଁ’?”

“ଏହିପରି, ଆମେ ଆମର ନିଶ୍ଚୟତାର ଆରମ୍ଭକୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଧାରଣ କରିବାକୁ ହେବ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଓ କ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଶକ୍ତିର ବାକ୍ୟମାନ ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପ୍ରେରିତ ହୋଇଛି, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜଗତରୁ ବାହାର କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦକ୍ଷେପରେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟର ସ୍ପଷ୍ଟ ଆଲୋକରେ ଆଣିଛି। ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିସ୍ପୃଶ୍ଟ ଓଠଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦାସମାନେ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି। ଦିବ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣ ପ୍ରକାଶିତ ସତ୍ୟର ସତ୍ୟତା ଉପରେ ତାହାର ମୋହର ଲଗାଇଛି।” Review and Herald, March 3, 1904.

“ମୁଁ କହିଥିବା କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ଈଶ୍ୱର ଆପଣମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରୁନ୍ତୁ। ସିଓନର ପ୍ରାଚୀର ଉପରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପହରାଦାର ଭାବେ ଯେମାନେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ସେମାନେ ଏମିତି ପୁରୁଷ ହେଉନ୍ତୁ, ଯେମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ଆଗରୁ ବିପଦକୁ ଦେଖିପାରିବେ,—ଯେମାନେ ସତ୍ୟ ଓ ଭ୍ରମ, ଧାର୍ମିକତା ଓ ଅଧାର୍ମିକତା ମଧ୍ୟରେ ଭେଦ କରିପାରିବେ।”

“ଚେତାବନୀ ଆସିଛି: 1842, 1843, ଏବଂ 1844 ମସିହାରେ ସନ୍ଦେଶ ଆସିଥିବା ସମୟରୁ ଯେ ବିଶ୍ୱାସର ଭିତ୍ତି ଉପରେ ଆମେ ନିର୍ମାଣ କରୁଛୁ, ସେହି ଭିତ୍ତିକୁ ବିଘ୍ନିତ କରିବା ପାଇଁ କୌଣସି ବସ୍ତୁକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯିବ ନାହିଁ। ମୁଁ ଏହି ସନ୍ଦେଶରେ ଥିଲି, ଏବଂ ସେହି ସମୟରୁ ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ପୃଥିବୀର ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଆସିଛି, ଯେ ଆଲୋକ ଈଶ୍ୱର ଆମକୁ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହା ପ୍ରତି ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ରହି। ଆମେ ସେହି ମଞ୍ଚରୁ ଆମର ପାଦ ହଟାଇବାକୁ ଚାହୁଁ ନାହୁଁ, ଯାହାଉପରେ ପ୍ରତିଦିନ ଆମେ ଉତ୍କଟ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଖୋଜୁଥିବାବେଳେ, ଆଲୋକ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିବାବେଳେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଥିଲା। ଆପଣମାନେ କି ଭାବୁଛନ୍ତି ଯେ ଈଶ୍ୱର ମୋତେ ଯେ ଆଲୋକ ଦେଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇପାରିବି? ସେହି ଆଲୋକ ଯୁଗଯୁଗାନ୍ତରର ଶିଳା ସଦୃଶ ହେବାକୁ ଥିବା। ଯେତେବେଳେଠାରୁ ଏହା ଦିଆଯାଇଛି, ସେତେବେଳୁ ଏହା ମୋତେ ପଥପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଆସୁଛି। ଭାଇମାନେ ଓ ଭଉଣୀମାନେ, ଈଶ୍ୱର ଜୀବନ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ରାଜ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆଜି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ହସ୍ତ ଚକ୍ର ଉପରେ ଅଛି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁତ୍ୱମୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ସେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ସେହି ଚକ୍ରକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ଆଣୁଛନ୍ତି। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଦଳିଲପତ୍ର ସହିତ ବାନ୍ଧି ନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଏହା କହି କି ସେମାନେ କ’ଣ କରିବେ, ଏବଂ କ’ଣ କରିବେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ପ୍ରଭୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ନିଜମାନଙ୍କୁ ବାନ୍ଧନ୍ତୁ। ତେବେ ସ୍ୱର୍ଗର ଆଲୋକ ଆତ୍ମାର ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ, ଏବଂ ଆମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉଦ୍ଧାରକୁ ଦେଖିବୁ।” Review and Herald, April 14, 1903.

“ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିଗତ ଉନ୍ନତି ଯେତେ ହେଉନାହିଁ କାହିଁକି, ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଏହା ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ଯେ, ଅଧିକ ଆଲୋକ ପାଇବା ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ନିରନ୍ତର ଅନୁସନ୍ଧାନର କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଏକ ଜନସମୁଦାୟ ଭାବେ ଆମେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଛାତ୍ର ହେବା ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନିତ। ଆମେ ଗଭୀର ଆନ୍ତରିକତା ସହିତ ସତର୍କ ରହିବା ଉଚିତ୍, ଯେଣ୍ତାକି ଈଶ୍ୱର ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକାଶ କରିବେ ଯେକୌଣସି ଆଲୋକର କିରଣକୁ ଆମେ ବିଚାର କରିପାରିବୁ।” Testimonies, volume 5, 708.

“ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ବିବାଦ କିମ୍ବା ଆନ୍ଦୋଳନ ନଥିବା ସତ୍ୟଟିକୁ, ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଧରିରଖିଛନ୍ତି ବୋଲି ନିଶ୍ଚୟାତ୍ମକ ପ୍ରମାଣ ଭାବେ ଗଣ୍ୟ କରାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହା ଭୟ କରିବାର କାରଣ ଅଛି ଯେ ସେମାନେ ସତ୍ୟ ଓ ଭ୍ରାନ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ପାର୍ଥକ୍ୟ କରୁନାହାନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅନୁସନ୍ଧାନ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ନୂତନ ପ୍ରଶ୍ନ ଉତ୍ଥାପିତ ହୁଏ ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ଏମିତି କୌଣସି ମତଭେଦ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ ନାହିଁ, ଯାହା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନିଜେ ନିଜେ ନିଶ୍ଚିତ ହେବା ପାଇଁ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସତ୍ୟ ଅଛି, ବାଇବେଲକୁ ସ୍ୱୟଂ ଖୋଜିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିବ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଯେପରି, ଏବେ ମଧ୍ୟ ଅନେକେ ପାରମ୍ପରିକତାକୁ ଧରିରଖିବେ ଏବଂ ସେମାନେ କ’ଣକୁ ଉପାସନା କରୁଛନ୍ତି ତାହା ଜାଣିନଥାଇ ଉପାସନା କରିବେ....”

“ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବେ; ଯଦି ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ବିଫଳ ହୁଏ, ତେବେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଧର୍ମମତ ପ୍ରବେଶ କରିବ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଣିବ, ଭୁଷିକୁ ଗହମରୁ ପୃଥକ କରିଦେବ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗିଉଠିବାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି। ଏହି ସମୟ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଆଲୋକ ଆସିଛି। ଏହା ବାଇବେଲୀୟ ସତ୍ୟ, ଯାହା ଆମ ଉପରେ ତୁରନ୍ତ ଆସୁଥିବା ବିପଦମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରେ। ଏହି ଆଲୋକ ଆମକୁ ଶାସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ପରିଶ୍ରମଶୀଳ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଆମେ ଧାରଣ କରୁଥିବା ମତାବଲମ୍ବନମାନଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିବା ଉଚିତ। ପରମେଶ୍ୱର ଚାହାନ୍ତି ଯେ, ସତ୍ୟର ସମସ୍ତ ପକ୍ଷ ଓ ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଉପବାସ ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଅବିରତ ଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରାଯାଉ। ବିଶ୍ୱାସୀମାନେ ସତ୍ୟ କ’ଣ, ଏହା ବିଷୟରେ କଳ୍ପନାମୂଳକ ଧାରଣା ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବନାମାନଙ୍କରେ ବିଶ୍ରାମ କରିବାକୁ ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ ହେବା ଉଚିତ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ପରୀକ୍ଷାର ସମୟ ଆସିଲେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ବିଷୟରେ ଉତ୍ତର ଦେବା ପାଇଁ ସଭାମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଣାଯାଇଲେ, ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଆଶାର କାରଣକୁ ନମ୍ରତା ଓ ଭୟ ସହିତ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିପାରିବେ।”

“ଉତ୍ତେଜିତ କର, ଉତ୍ତେଜିତ କର, ଉତ୍ତେଜିତ କର। ଯେ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ଜଗତ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛୁ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଆମ ପାଇଁ ଜୀବନ୍ତ ବାସ୍ତବତା ହେବା ଉଚିତ। ଯେ ଶିକ୍ଷାମତଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ବିଶ୍ୱାସର ମୌଳିକ ନିବନ୍ଧ ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରୁଛୁ, ସେଗୁଡ଼ିକର ପକ୍ଷରେ ସମର୍ଥନ କରିବା ସମୟରେ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ ଯେ, ଆମେ କେବେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଯୁକ୍ତି ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେବୁ ନାହିଁ, ଯାହା ସର୍ବଥା ଦୃଢ଼ ନୁହେଁ।” Testimonies, volume 5, 708.

ଆମ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୀର୍ଘସହିଷ୍ଣୁତାକୁ ପରିତ୍ରାଣ ବୋଲି ଗଣନା କର; ଯେପରି ଆମ ପ୍ରିୟ ଭ୍ରାତା ପୌଳ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜ୍ଞାନ ଅନୁସାରେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଲେଖିଅଛନ୍ତି; ସେପରି ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପତ୍ରମାନରେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସବୁ ବିଷୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସେ ସେଥିରେ କହିଅଛନ୍ତି; ଯେଉଁଥିରେ କେତେକ ବିଷୟ ବୁଝିବାକୁ କଠିନ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଅଶିକ୍ଷିତ ଓ ଅସ୍ଥିର ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ପରି ମଧ୍ୟ ବିକୃତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏହା ତାଙ୍କର ନିଜ ବିନାଶକୁ ନେଇଯାଏ। ଏହେତୁ, ହେ ପ୍ରିୟମାନେ, ତୁମ୍ଭେ ଏହି ସବୁକୁ ପୂର୍ବରୁ ଜାଣୁଥିବାରୁ ସାବଧାନ ରୁହ, କାହିଁକିନା ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ଭ୍ରମରେ ଭାସିଯାଇ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ନିଜ ଦୃଢ଼ତାରୁ ମଧ୍ୟ ପତିତ ନହେଉ। କିନ୍ତୁ ଆମ ପ୍ରଭୁ ଓ ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଅ। ଏବେ ଓ ଅନନ୍ତକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ଗୌରବ ହେଉ। ଆମେନ। 2 ପିତର 3:15–18.

ଯେଉଁଠାରେ ଦର୍ଶନ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ପାଳନ କରେ, ସେ ଧନ୍ୟ। ହିତୋପଦେଶ 29:18।

“କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭିତ୍ତିରେ ନିର୍ମିତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭବନ ଧ୍ୱସ୍ତ ହେବ। ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦିନର ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ପରି, ମାନବୀୟ ଧାରଣା ଓ ମତାମତର ଭିତ୍ତିରେ, ମନୁଷ୍ୟ-ନିର୍ମିତ ରୀତିନୀତି ଓ ଆଚାର-ବିଧିର ଭିତ୍ତିରେ, କିମ୍ବା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରୁ ସ୍ୱାଧୀନ ଭାବେ ସେ କରିପାରୁଥିବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟର ଭିତ୍ତିରେ ନିର୍ମାଣ କରେ, ସେ ନିଜ ଚରିତ୍ରର ଗଠନକୁ ସରୁଥିବା ବାଲୁକା ଉପରେ ନିର୍ମାଣ କରୁଛି। ପ୍ରଲୋଭନର ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଝଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ସେହି ବାଲୁକାମୟ ଭିତ୍ତିକୁ ଭାସାଇ ନେଇଯିବ ଏବଂ କାଳର ତୀରରେ ତାହାର ଘରକୁ ଧ୍ୱଂସାବଶେଷ ଭାବେ ଛାଡ଼ି ଦେବ।”

“‘“ଏହିକାରଣରୁ ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର ଏପରି କହନ୍ତି, … ମୁଁ ବିଚାରକୁ ମାପରେଖା ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ଥାପନ କରିବି, ଓ ଧର୍ମିକତାକୁ ଓଲମ୍ବ ଅନୁଯାୟୀ; ଏବଂ ଶିଳାବୃଷ୍ଟି ମିଥ୍ୟାର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳକୁ ବୁହାଇ ଦେବ, ଓ ଜଳ ଲୁଚିବା ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ଲାବିତ କରିବ।’ ଯିଶାୟ 28:16, 17।

“କିନ୍ତୁ ଆଜି ଦୟା ପାପୀଙ୍କ ପାଇଁ ନିବେଦନ କରୁଛି। ‘ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର କହନ୍ତି, ମୋର ଜୀବନର ଶପଥ, ଦୁଷ୍ଟର ମୃତ୍ୟୁରେ ମୋର କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ; ବରଂ ଦୁଷ୍ଟ ନିଜ ପଥରୁ ଫେରି ଜୀବନ୍ତ ରହୁ—ଫେର, ଫେର, ତୁମମାନଙ୍କର କୁପଥରୁ; କାରଣ କାହିଁକି ତୁମେ ମରିବ?’ ଯିହିଜ୍କେଲ 33:11। ଆଜି ଯେ ସ୍ୱର ଅନୁତାପହୀନମାନଙ୍କ ସହ କଥା କହୁଛି, ସେହି ସ୍ୱର ତାହାଙ୍କର, ଯିଏ ନିଜ ପ୍ରେମର ନଗରକୁ ଦେଖି ହୃଦୟବିଦାରକ ବେଦନାରେ ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ: ‘ହେ ଯିରୂଶାଲେମ, ଯିରୂଶାଲେମ, ତୁମେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରୁଛ, ଏବଂ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଯାଇଥିବାମାନଙ୍କୁ ପଥର ମାରୁଛ! କୁକୁଡ଼ୀ ଯେପରି ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପଖାତଳେ ଏକତ୍ର କରେ, ସେପରି କେତେଥର ମୁଁ ତୁମ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କଲେ ନାହିଁ! ଦେଖ, ତୁମମାନଙ୍କର ଘର ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଜାଡ଼ ଛାଡ଼ାଯାଇଛି।’ ଲୂକ 13:34, 35, R.V. ଯିରୂଶାଲେମରେ ଯୀଶୁ ସେହି ଜଗତର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଦେଖିଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ଓ ଅବହେଳା କରିଥିଲା। ହେ ହଠୀ ହୃଦୟ, ସେ ତୁମ ପାଇଁ କାନ୍ଦୁଥିଲେ! ଯୀଶୁଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ପର୍ବତ ଉପରେ ଝରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ଯିରୂଶାଲେମ ତଥାପି ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ କରି ନିଜ ଦଣ୍ଡରୁ ରକ୍ଷା ପାଇପାରୁଥାନ୍ତା। ଅଳ୍ପ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗର ଦାନ ତାହାର ଗ୍ରହଣକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା। ସେପରି, ହେ ହୃଦୟ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏଯାବତ୍ ତୁମ ସହ ପ୍ରେମମୟ ସ୍ୱରେ କହୁଛନ୍ତି: ‘ଦେଖ, ମୁଁ ଦ୍ୱାରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଖଟଖଟାଉଛି; କେହି ଯଦି ମୋର ସ୍ୱର ଶୁଣି ଦ୍ୱାର ଖୋଲେ, ମୁଁ ତାହାଙ୍କ ପାଖକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହ ଭୋଜନ କରିବି, ସେମଧ୍ୟ ମୋ ସହ।’ ‘ଏବେହି ଗ୍ରହଣଯୋଗ୍ୟ ସମୟ; ଦେଖ, ଏବେହି ପରିତ୍ରାଣର ଦିନ।’ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 3:20; 2 କରିନ୍ଥୀୟ 6:2।

“ତୁମେ ଯେମାନେ ନିଜ ଉପରେ ଆଶା ରଖି ବିଶ୍ରାମ କରୁଛ, ସେମାନେ ବାଲୁକା ଉପରେ ନିର୍ମାଣ କରୁଛ। କିନ୍ତୁ ଆସନ୍ତା ବିନାଶରୁ ପଳାଇବା ପାଇଁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବହୁତ ଦେର ହୋଇଯାଇନାହିଁ। ଝଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିବା ପୂର୍ବରୁ, ସୁନିଶ୍ଚିତ ଭିତ୍ତିକୁ ଆଶ୍ରୟ କର। ‘ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର ଏପରି କହନ୍ତି, ଦେଖ, ମୁଁ ସିଓନରେ ଭିତ୍ତି ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ପଥର ରଖୁଛି, ପରୀକ୍ଷିତ ପଥର, ମୂଲ୍ୟବାନ କୋଣାର ପ୍ରଧାନ ପଥର, ସୁଦୃଢ଼ ଭିତ୍ତିର; ଯେ ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ସେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହେବ ନାହିଁ।’ ‘ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ସୀମାନ୍ତବାସୀମାନେ, ମୋ’ ପାଖକୁ ଚାହାଅ ଏବଂ ପରିତ୍ରାଣ ପାଅ; କାରଣ ମୁଁ ହିଁ ପରମେଶ୍ୱର, ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।’ ‘ଭୟ କରନାହିଁ; କାରଣ ମୁଁ ତୋତେ ସହିତ ଅଛି; ବିସ୍ମିତ ହେଅନାହିଁ; କାରଣ ମୁଁ ତୋର ପରମେଶ୍ୱର; ମୁଁ ତୋତେ ଶକ୍ତି ଦେବି; ହଁ, ମୁଁ ତୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି; ହଁ, ମୋର ଧର୍ମିକତାର ଦକ୍ଷିଣ ହସ୍ତରେ ମୁଁ ତୋତେ ଧାରଣ କରିବି।’ ‘ତୁମେ ଅନନ୍ତକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲଜ୍ଜିତ କିମ୍ବା ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହେବ ନାହିଁ।’ ଯିଶାୟ 28:16, R.V.; 45:22; 41:10; 45:17।” ଥଟ୍ସ ଫ୍ରମ୍ ଦ ମାଉଣ୍ଟ ଅଫ୍ ବ୍ଲେସିଙ୍ଗ, 150–152।