ପାନିଉମ୍ - ସଂଖ୍ୟା ଦଶ

“କାର୍ଯ୍ୟକଳାପର ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜାତି ଆସିଛି, ସେହି ଜାତିକୁ ପୃଥିବୀରେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯାଇଛି, ଯେପରି ଦେଖାଯାଉ କି ସେ ‘ପ୍ରହରୀ ଓ ପବିତ୍ରଜନ’-ଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ପୂରଣ କରିବ କି ନାହିଁ।” ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ବିଶ୍ୱର ମହାନ ସାମ୍ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କ—ବାବିଲ, ମାଦୀ-ପାରସ, ଗ୍ରୀସ, ଓ ରୋମ—ର ଉଦୟ ଓ ପତନର ରେଖାଚିତ୍ର ଅଙ୍କନ କରିଛି। ଏହାମାନଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସହିତ, ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜାତିମାନଙ୍କ ପରି, ଇତିହାସ ନିଜକୁ ପୁନରାବୃତ୍ତ କରିଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକର ପରୀକ୍ଷାର ଏକ କାଳ ଥିଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଫଳ ହେଲା, ତାହାର ଗୌରବ ମ୍ଲାନ ହେଲା, ତାହାର ଶକ୍ତି ବିଲୁପ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ତାହାର ସ୍ଥାନ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଅଧିକାର କଲା....”

“ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରର ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକରେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରାଯାଇଥିବା ଜାତିମାନଙ୍କର ଉଦୟ ଓ ପତନରୁ ସେମାନେ ଶିଖିବାକୁ ହେବ ଯେ କେବଳ ବାହ୍ୟ ଓ ଲୌକିକ ମହିମା କେତେ ନିର୍ମୂଲ୍ୟ। ବାବିଲ, ତାହାର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟସହିତ—ଯାହାର ସଦୃଶ ଆମର ଜଗତ ପରେ କେବେ ଦେଖିନାହିଁ,—ସେହି ଶକ୍ତି ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ସେହି ସମୟର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏତେ ସ୍ଥିର ଓ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ବୋଲି ପ୍ରତୀତ ହୋଇଥିଲା,—କେତେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାହା ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଗଲା! ‘ଘାସର ଫୁଲ’ ପରି ସେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ଏହିପରି ସବୁକିଛି ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ଯାହାର ଭିତ୍ତି ଭଗବାନ ନୁହନ୍ତି। କେବଳ ସେହି ଜିନିଷ ହିଁ ସ୍ଥାୟୀ ରହିପାରେ ଯାହା ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହିତ ଅଭିନ୍ନ ଭାବେ ସଂଯୁକ୍ତ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ରକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ। ତାଙ୍କର ସିଦ୍ଧାନ୍ତମାନେ ହିଁ ଆମର ଜଗତ ଜାଣିଥିବା ଏକମାତ୍ର ଅଟଳ ବସ୍ତୁ।” Education, 177, 184.

“ଇତିହାସର ଏକ ଅଧ୍ୟୟନ ଅଛି ଯାହାକୁ ନିନ୍ଦା କରାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପବିତ୍ର ଇତିହାସ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନଙ୍କର ବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକରେ ଅଧ୍ୟୟନ ବିଷୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଥିଲା। ଜାତିମାନଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ବ୍ୟବହାରର ଅଭିଲେଖରେ ଯିହୋବାଙ୍କର ପଦଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ଅନୁସରଣ କରାଯାଇଥିଲା। ସେପରି ଆଜି ମଧ୍ୟ ଆମେ ପୃଥିବୀର ଜାତିମାନଙ୍କ ସହିତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବହାରକୁ ବିଚାର କରିବାକୁ ହେବ। ଆମେ ଇତିହାସରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପୂରଣକୁ ଦେଖିବାକୁ, ମହାନ ସଂଶୋଧନାତ୍ମକ ଆନ୍ଦୋଳନମାନଙ୍କରେ ଈଶ୍ୱରୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାର କାର୍ଯ୍ୟପ୍ରଣାଳୀକୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବାକୁ, ଏବଂ ମହାବିବାଦର ଶେଷ ସଂଘର୍ଷ ପାଇଁ ଜାତିମାନଙ୍କୁ ସମାବେଶ କରିବାରେ ଘଟଣାବଳୀର ଅଗ୍ରଗତିକୁ ବୁଝିବାକୁ ହେବ।” The Ministry of Healing, 441.

“ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତିସ୍ୱରୂପ, ଅନେକେ ଐତିହାସିକ ଓ ଧର୍ମତାତ୍ତ୍ୱିକ ରଚନାସମୂହ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ବ୍ୟାପକ ଜ୍ଞାନ ଅର୍ଜନ କରିବାକୁ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଧାରଣା କରନ୍ତି ଯେ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ସୁସମାଚାର ଶିକ୍ଷାଦାନରେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସହାୟକ ହେବ। କିନ୍ତୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ମତାମତ ଉପରେ ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ରମସାଧ୍ୟ ଅଧ୍ୟୟନ, ସେମାନଙ୍କର ସେବାକାର୍ଯ୍ୟକୁ ସୁଦୃଢ କରିବାଠାରୁ ବରଂ ତାହାକୁ ଦୁର୍ବଳ କରିବାପ୍ରତି ପ୍ରବଣ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଐତିହାସିକ ଓ ଧର୍ମତାତ୍ତ୍ୱିକ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାରୀ ଭାରୀ ଗ୍ରନ୍ଥରେ ଭରିଥିବା ପୁସ୍ତକାଳୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖେ, ମୁଁ ଭାବେ, ଯାହା ରୁଟି ନୁହେଁ, ତାହା ପାଇଁ କାହିଁକି ଧନ ବ୍ୟୟ କରିବେ? ଯୋହନଙ୍କ ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟ ଆମକୁ ଏପରି କୃତିଗୁଡ଼ିକରେ ଯାହା ମିଳିପାରେ, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ କହେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କହନ୍ତି: ‘ମୁଁ ହେଉଛି ଜୀବନର ରୁଟି; ଯେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସେ, ସେ କେବେ ଭୁଖା ରହିବ ନାହିଁ; ଆଉ ଯେ ମୋପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ସେ କେବେ ପିଆସିତ ହେବ ନାହିଁ।’ ‘ମୁଁ ସେହି ଜୀବନ୍ତ ରୁଟି, ଯାହା ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରିତ ହୋଇଛି; ଯଦି କେହି ଏହି ରୁଟି ଭକ୍ଷଣ କରେ, ସେ ଚିରକାଳ ବଞ୍ଚିବ।’ ‘ଯେ ମୋପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ସେ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ପାଏ।’ ‘ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଯେ କଥାଗୁଡ଼ିକ କହେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଆତ୍ମା, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ଜୀବନ।’ ଯୋହନ 6:35, 51, 47, 63।”

“ଏମିତି ଏକ ଇତିହାସ-ଅଧ୍ୟୟନ ଅଛି, ଯାହା ନିନ୍ଦାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ପବିତ୍ର ଇତିହାସ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକରେ ଅଧ୍ୟୟନ ବିଷୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଥିଲା। ଜାତିମାନଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ବ୍ୟବହାରର ଅଭିଲେଖରେ ଯିହୋବାଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରାଯାଇଥିଲା। ସେହିପରି ଆଜି ମଧ୍ୟ ଆମେ ପୃଥିବୀର ଜାତିମାନଙ୍କ ସହିତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବହାରକୁ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ। ଆମେ ଇତିହାସରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପୂରଣକୁ ଦେଖିବା, ମହାନ ସଂସ୍କାରମୂଳକ ଆନ୍ଦୋଳନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୈବୀ ବିଧାନର କାର୍ଯ୍ୟପ୍ରକାରକୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା, ଏବଂ ମହା ବିବାଦର ଅନ୍ତିମ ସଂଘର୍ଷ ପାଇଁ ଜାତିମାନଙ୍କ ସମାବେଶରେ ଘଟଣାମାନଙ୍କ ଅଗ୍ରଗତିକୁ ବୁଝିବା ଉଚିତ।”

“ଏପରି ଅଧ୍ୟୟନ ଜୀବନ ସମ୍ପର୍କରେ ବିସ୍ତୃତ, ସମଗ୍ର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ପ୍ରଦାନ କରିବ। ଏହା ଆମକୁ ଜୀବନର ପରସ୍ପର ସମ୍ପର୍କ ଓ ନିର୍ଭରତା ବିଷୟରେ କିଛି ଅଂଶରେ ବୁଝିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ, ସମାଜ ଓ ଜାତିମାନଙ୍କର ମହାନ ଭ୍ରାତୃତ୍ୱରେ ଆମେ କିପରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଭାବରେ ପରସ୍ପର ସହିତ ବନ୍ଧିତ ଅଛୁ, ଏବଂ ଏହା ମଧ୍ୟ ଯେ, ଏକ ସଦସ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ହେଉଥିବା ଦମନ ଓ ଅବନତି କେତେ ବିଶାଳ ପରିମାଣରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ଷତିର ଅର୍ଥ ବୋଝାଏ।”

“କିନ୍ତୁ ଇତିହାସ, ସାଧାରଣତଃ ଯେପରି ଅଧ୍ୟୟନ କରାଯାଏ, ତାହା ମନୁଷ୍ୟର ସାଧନା, ଯୁଦ୍ଧରେ ତାହାର ବିଜୟ, ଏବଂ ଶକ୍ତି ଓ ମହତ୍ତ୍ୱ ଅର୍ଜନରେ ତାହାର ସଫଳତା ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟବିଧିରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକାରିତା ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚରରୁ ହାରାଇଯାଏ। ଜାତିମାନଙ୍କର ଉତ୍ଥାନ ଓ ପତନରେ ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା କିପରି ସଂପନ୍ନ ହେଉଛି, ତାହା ଅତ୍ୟଳ୍ପ ଲୋକ ଅଧ୍ୟୟନ କରନ୍ତି।”

“ଏବଂ, ବହୁ ପରିମାଣରେ, ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱ—ଯେପରି ଏହା ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଶିକ୍ଷାଦାନ କରାଯାଏ—କେବଳ ମାନବୀୟ କଳ୍ପନାର ଏକ ଅଭିଲେଖ ମାତ୍ର, ଯାହା କେବଳ ‘ଜ୍ଞାନହୀନ କଥାଦ୍ୱାରା ପରାମର୍ଶକୁ ଅନ୍ଧକାରମୟ କରିବା’ ପାଇଁ ସେବା କରେ।” ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାୟଶଃ, ଏହି ଅନେକ ପୁସ୍ତକ ସଂଗ୍ରହ କରିବାର ପ୍ରେରଣା ମନ ଓ ଆତ୍ମା ପାଇଁ ଆହାର ଲାଭ କରିବାର ଇଚ୍ଛା ତତେକ ନୁହେଁ, ଯେତେକି ଦାର୍ଶନିକମାନେ ଓ ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱବିଦ୍ମାନଙ୍କ ସହିତ ପରିଚିତ ହେବାର ଆକାଂକ୍ଷା, ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଧର୍ମକୁ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ପଦାବଳୀ ଓ ପ୍ରସ୍ତାବନାମାନଙ୍କରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବାର ଆସକ୍ତି।

ଲେଖାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ପୁସ୍ତକ ପବିତ୍ର ଜୀବନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିପାରେ ନାହିଁ। ମହାନ ଶିକ୍ଷକ କହିଥିଲେ, ‘ମୋଠାରୁ ଶିଖ’, ‘ମୋର ଯୋଆଳିକୁ ତୁମ ଉପରେ ନିଅ’, ‘ମୋର ନମ୍ରତା ଓ ଦୀନତା ଶିଖ’। ଜୀବନର ରୁଟିର ଅଭାବରେ ନଶ୍ଟ ହେଉଥିବା ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରିବାରେ ତୁମର ବୁଦ୍ଧିଗତ ଗର୍ବ କୌଣସି ସାହାଯ୍ୟ କରିବ ନାହିଁ। ଏହି ପୁସ୍ତକଗୁଡ଼ିକର ଅଧ୍ୟୟନରେ ତୁମେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସେହି ପ୍ରାୟୋଗିକ ପାଠଗୁଡ଼ିକର ସ୍ଥାନ ନେବାକୁ ଦେଉଛ, ଯାହା ତୁମେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରୁ ଶିଖିବା ଉଚିତ। ଏହି ଅଧ୍ୟୟନର ଫଳରେ ଲୋକମାନେ ପୋଷିତ ହେଉନାହାନ୍ତି। ମନକୁ ଏତେ କ୍ଲାନ୍ତ କରୁଥିବା ଏହି ଗବେଷଣାର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଳ୍ପ ଅଂଶ ମାତ୍ର ଏମିତି କିଛି ଯୋଗାଇଥାଏ, ଯାହା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଫଳ କର୍ମୀ ହେବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ।

“ଦରିଦ୍ରମାନଙ୍କୁ ସୁସମ୍ବାଦ ପ୍ରଚାର କରିବା ପାଇଁ” ଉଦ୍ଧାରକ ଆସିଥିଲେ। ଲୁକ 4:18। ନିଜ ଶିକ୍ଷାରେ ସେ ସବୁଠାରୁ ସରଳ ଶବ୍ଦ ଓ ସବୁଠାରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରତୀକମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ। ଏବଂ ଏହା କୁହାଯାଇଛି ଯେ, “ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ତାହାଙ୍କ କଥା ଆନନ୍ଦର ସହିତ ଶୁଣୁଥିଲେ।” ମାର୍କ 12:37। ଯେମାନେ ଏହି ସମୟ ପାଇଁ ତାହାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ, ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ଦେଇଥିବା ପାଠଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ଅଧିକ ଗଭୀର ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟିର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି।

“ଜୀବନ୍ତ ଦେବଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷା ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ। ଯେମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଜୀବନର ରୁଟି ଭୋଜନ କରିବାକୁ ହେବ। ଏହା ସେମାନଙ୍କୁ ଆତ୍ମିକ ଶକ୍ତି ଦେବ; ତାହାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଣୀର ଲୋକଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବେ।” The Ministry of Healing, 441–443.

“ଜାତିମାନଙ୍କ ଇତିହାସରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ଅଧ୍ୟେତା ଦୈବୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଶାବ୍ଦିକ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ଦେଖିପାରେ। ବାବିଲୋନ, ଶେଷରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣବିଚୁର୍ଣ୍ଣ ଓ ଭଙ୍ଗୁର ହୋଇ, ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲା; କାରଣ ସମୃଦ୍ଧିର ସମୟରେ ତାହାର ଶାସକମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନିର୍ଭର କରିନଥିବା ସ୍ୱାଧୀନ ବୋଲି ମନେ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ନିଜ ରାଜ୍ୟର ଗୌରବକୁ ମାନବୀୟ ସାଧନାଙ୍କୁ ଆରୋପ କରିଥିଲେ। ମେଦୋ-ପାରସୀକ ରାଜ୍ୟ ଉପରେ ସ୍ୱର୍ଗର କ୍ରୋଧ ଆସିଲା, କାରଣ ସେଠାରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ପାଦତଳରେ ଦଳିଦିଆଯାଇଥିଲା। ଲୋକମାନଙ୍କର ବିପୁଳ ଅଧିକାଂଶଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରଭୁଭୟ ପାଇଁ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ମିଳିନଥିଲା। ଦୁଷ୍ଟତା, ଈଶ୍ୱରନିନ୍ଦା, ଏବଂ ଭ୍ରଷ୍ଟତା ପ୍ରବଳ ଥିଲା। ପରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ତ ଏହାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ନିକୃଷ୍ଟ ଓ ଭ୍ରଷ୍ଟ ଥିଲେ; ଏବଂ ସେମାନେ ନୈତିକ ମୂଲ୍ୟର ମାପକଠିରେ କ୍ରମେ ଅଧୋଗତି ପାଇ ଆଉ ଆଉ ତଳକୁ ଅବତରଣ କଲେ।”

“ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶାସକ ଯେ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରେ, ସେହି ଶକ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗଦତ୍ତ; ଏବଂ ଏପରି ପ୍ରଦତ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ସେ କିପରି ବ୍ୟବହାର କରେ, ତାହାର ସଫଳତା ସେଥିରେ ନିର୍ଭର କରେ। ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ପହରାଦାରଙ୍କର ବାକ୍ୟ ହେଉଛି, ‘ତୁମେ ମୋତେ ଜାଣି ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତୁମକୁ କଟିବନ୍ଧନ କରିଅଛି।’ Isaiah 45:5. ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ନବୂଖଦ୍ନେଜରଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିବା ଏହି ବାକ୍ୟମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନର ଶିକ୍ଷା: ‘ଧାର୍ମିକତାଦ୍ୱାରା ନିଜ ପାପଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ଏବଂ ଦରିଦ୍ରମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କରୁଣା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି ନିଜ ଅଧର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କର; ସମ୍ଭବତଃ ଏହା ତୁମ ଶାନ୍ତିର ଦୀର୍ଘତା ହେବ।’ Daniel 4:27.”

“ଏହି ସବୁ ବିଷୟକୁ ବୁଝିବା,—ଅର୍ଥାତ୍ ‘ଧର୍ମ ଜାତିକୁ ଉନ୍ନତ କରେ;’ ‘ସିଂହାସନ ଧର୍ମଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ,’ ଏବଂ ‘ଦୟାଦ୍ୱାରା ଧାରଣ କରାଯାଏ;’ ଏବଂ ଯିଏ ‘ରାଜାମାନଙ୍କୁ ହଟାନ୍ତି, ଏବଂ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି,’ ସେହି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ପ୍ରକାଶରେ ଏହି ନୀତିମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟସାଧନକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବା,—ଏହାହିଁ ଇତିହାସର ଦର୍ଶନକୁ ବୁଝିବା ଅଟେ। ହିତୋପଦେଶ 14:34; 16:12; 20:28; ଦାନିଏଲ 2:21।”

“ଏହା କେବଳ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବଚନରେ ମାତ୍ର ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି। ଏଠାରେ ଏହା ଦେଖାଯାଇଛି ଯେ, ଜାତିମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି, ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ପରି, ସେହି ସୁଯୋଗ କିମ୍ବା ସୁବିଧାମାନଙ୍କରେ ମିଳେ ନାହିଁ, ଯେଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଜେୟ ବୋଲି ପ୍ରତୀତ କରାଏ; ତାହା ସେମାନଙ୍କର ଗର୍ବୋକ୍ତ ମହତ୍ତ୍ୱରେ ମଧ୍ୟ ମିଳେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ କେତେ ନିଷ୍ଠାସହ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ସେହି ଶକ୍ତିର ପରିମାପ କରାଯାଏ।” Prophets and Kings, 501, 502.

ଉତ୍ତରର ରାଜା ପୁଣି ଫେରିଆସିବେ, ଏବଂ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀଠାରୁ ଅଧିକ ବଡ଼ ଏକ ସମୂହ ସେନା ସଜାଇବେ; ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ କିଛି ବର୍ଷ ପରେ ସେ ବଡ଼ ସେନାବଳ ଓ ଅଧିକ ଧନସମ୍ପତ୍ତି ସହ ଆସିବେ। ସେହି ସମୟରେ ଦକ୍ଷିଣର ରାଜାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅନେକେ ଉଠିଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବେ; ତୁମ ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଲୁଟେରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦର୍ଶନକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ କରିବେ; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପତିତ ହେବେ। ଏହିପରି ଉତ୍ତରର ରାଜା ଆସିବେ, ଏବଂ ମାଟିର ଗଡ଼ ଉଠାଇବେ, ଓ ସବୁଠାରୁ ସୁଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗନଗରଗୁଡ଼ିକୁ ଦଖଳ କରିବେ; ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣର ବାହୁବଳ ପ୍ରତିରୋଧ କରିପାରିବ ନାହିଁ, ନାହିଁ ତାହାର ଚୟିତ ଲୋକମାନେ, ନାହିଁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବାକୁ କୌଣସି ଶକ୍ତି ରହିବ। ଦାନିଏଲ ୧୧:୧୩–୧୫।

କିନ୍ତୁ ସେ ଯେତେବେଳେ ଅନେକ ଫରିଶୀ ଓ ସଦ୍ଦୂକୀଙ୍କୁ ତାହାଙ୍କ ବପ୍ତିସ୍ମା ପାଇଁ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ ସାପସନ୍ତାନମାନେ, ଆସୁଥିବା କ୍ରୋଧରୁ ପଳାଇବାକୁ ତୁମମାନଙ୍କୁ କିଏ ସତର୍କ କରିଛି? ମାଥିଉ 3:7।

ଏବଂ ଆହାବ ଜଣେ ଉପବନ ସ୍ଥାପନ କଲେ; ଆଉ ଆହାବ ତାହାର ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ସମସ୍ତ ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜାଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ପରିମାଣରେ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ପରମେଶ୍ୱର ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରିବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦିନରେ ବେଥେଲୀୟ ହିଏଲ ଯିରୀହୋକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କଲା; ସେ ତାହାର ଭିତ୍ତି ତାହାର ଜ୍ୟେଷ୍ଠପୁତ୍ର ଅବୀରାମର ମୂଲ୍ୟରେ ପକାଇଲା, ଏବଂ ତାହାର କନିଷ୍ଠପୁତ୍ର ସଗୂବର ମୂଲ୍ୟରେ ତାହାର ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ସ୍ଥାପନ କଲା, ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେହି ବାକ୍ୟ ଅନୁସାରେ, ଯାହା ସେ ନୂନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯିହୋଶୂୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହିଥିଲେ। ଏବଂ ଗିଲିଆଦର ନିବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଥିବା ତିଶ୍ବୀୟ ଏଲିୟା ଆହାବଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମୁଁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି, ସେହି ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ପରମେଶ୍ୱର ସଦାପ୍ରଭୁ ଜୀବନ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ମୋର ବାକ୍ୟ ବ୍ୟତୀତ ଏହି ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକରେ ନ ଶିଶିର ପଡ଼ିବ, ନ ବର୍ଷା ହେବ। 1 ରାଜାବଳୀ 16:33–17:1।

“ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ବିପଦ ସମ୍ପର୍କରେ ସଚେତନ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା; ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତି ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଗମ୍ଭୀର ଘଟଣାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାକୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଜାଗୃତ କରାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା।” The Great Controversy, 310.

“ନିଜ କ୍ରୁଶବିଦ୍ଧ ହେବାର ପୂର୍ବରୁ ତାରକକର୍ତ୍ତା ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ ଯେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରିବେ ଏବଂ ସମାଧିରୁ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହେବେ; ଏବଂ ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ମନ ଓ ହୃଦୟରେ ଗାଢ଼ ଭାବେ ଅଙ୍କିତ କରିବା ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଶିଷ୍ୟମାନେ ରୋମୀୟ ଯୁଆଳିରୁ ସାମୟିକ ମୁକ୍ତିର ଆଶା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଯାହାଙ୍କ ଉପରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆଶା କେନ୍ଦ୍ରିତ ଥିଲା, ସେ ଅପମାନଜନକ ମୃତ୍ୟୁ ଭୋଗ କରିବେ—ଏହି ଚିନ୍ତାକୁ ସେମାନେ ସହି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଯେ ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣରେ ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ମନରୁ ଦୂର କରାଯାଇଥିଲା; ଏବଂ ପରୀକ୍ଷାର ସମୟ ଆସିଲାବେଳେ, ସେଥିରେ ସେମାନେ ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ଅବସ୍ଥାରେ ଧରା ପଡ଼ିଲେ। ଯୀଶୁଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କର ଆଶାକୁ ସେପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲା, ଯେପରି ସେ ପୂର୍ବରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସଚେତନ କରିନଥାନ୍ତେ। ସେହିପରି ଭାବେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମାନଙ୍କରେ ଭବିଷ୍ୟତ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ସେତେଇ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଖୋଲାଯାଇଛି, ଯେତେଇ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବାକ୍ୟଦ୍ୱାରା ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଖୋଲାଯାଇଥିଲା। ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତି ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଘଟଣାମାନେ ଏବଂ ସଙ୍କଟକାଳ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତିର କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ ଅସଂଖ୍ୟ ଲୋକ ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ସେପରିକି ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ସେଗୁଡ଼ିକ କେବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇନଥାନ୍ତା। ଶୈତାନ ପରିତ୍ରାଣ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନୀ କରିଦେବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଭାବକୁ ଛିନିନେବା ପାଇଁ ନଜର ରଖୁଛି, ଏବଂ ସଙ୍କଟକାଳ ସେମାନଙ୍କୁ ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ଅବସ୍ଥାରେ ପାଇବ।” The Great Controversy, 595.

“ଆଜି, ଏଲିୟା ଓ ବପ୍ତିସ୍ମାଦାତା ଯୋହନଙ୍କର ଆତ୍ମା ଓ ଶକ୍ତିରେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିଯୁକ୍ତ ଦୂତମାନେ ନ୍ୟାୟବିଚାର-ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଜଗତର ଧ୍ୟାନକୁ ପରୀକ୍ଷାକାଳର ସମାପ୍ତିର ଶେଷ ଘଣ୍ଟାମାନଙ୍କ ସହିତ ଏବଂ ରାଜାମାନଙ୍କର ରାଜା ଓ ପ୍ରଭୁମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁରୂପେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କ ପ୍ରକାଶ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ, ଶୀଘ୍ର ଘଟିବାକୁ ଥିବା ଗମ୍ଭୀର ଘଟଣାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ କରୁଛନ୍ତି।” Prophets and Kings, 715, 716.

“ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଦେଶରେ କରାଯାଉଥିବା ଘୃଣାସ୍ପଦ କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ୁଛନ୍ତି ଏବଂ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଛନ୍ତି। ଅଶ୍ରୁସହିତ ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ପଦଦଳିତ କରିବାରେ ଥିବା ସେମାନଙ୍କ ବିପଦ ବିଷୟରେ ସଚେତନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଅକଥନୀୟ ଶୋକସହ ସେମାନେ ନିଜ ଅତିକ୍ରମମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ନମ୍ର କରନ୍ତି। ଦୁଷ୍ଟମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଏହି ଶୋକକୁ ଉପହାସ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଗମ୍ଭୀର ଆବେଦନମାନଙ୍କୁ ପରିହାସ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯାହାକୁ ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଦୁର୍ବଳତା ବୋଲି କହନ୍ତି, ତାହାକୁ ଅବଜ୍ଞାଭାବରେ ଉଡ଼ାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ବେଦନା ଓ ଆତ୍ମନମ୍ରତା ଏହାର ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପ୍ରମାଣ ଯେ, ସେମାନେ ପାପର ପରିଣାମସ୍ୱରୂପ ହରାଇଥିବା ଶକ୍ତି ଓ ଚରିତ୍ରର ମହାନତାକୁ ପୁନର୍ବାର ଅର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି। କାରଣ ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଅଧିକ ଆସୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ତାଙ୍କର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ରତା ଉପରେ ନିବିଡ଼ ଭାବରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଅଛି, ସେହିହେତୁ ସେମାନେ ପାପର ଅତ୍ୟଧିକ ପାପମୟତାକୁ ଏତେ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଅନୁତାପ ଓ ଆତ୍ମଅବନତି, ସେହି ଆତ୍ମନିର୍ଭର, ଅଭିମାନୀ ଆତ୍ମାଠାରୁ ଅସୀମ ଭାବରେ ଅଧିକ ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଗ୍ରାହ୍ୟ, ଯେମାନେ ଶୋକ କରିବାର କୌଣସି କାରଣ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନମ୍ରତାକୁ ଅବମାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ସତ୍ୱେ ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ଦାବି କରନ୍ତି। ମୃଦୁତା ଓ ହୃଦୟର ନମ୍ରତା ହେଉଛି ଶକ୍ତି ଓ ବିଜୟର ଶର୍ତ୍ତ। ଯେମାନେ କ୍ରୁଶର ପାଦଦେଶରେ ନମନ୍ତି, ମହିମାର ମୁକୁଟ ସେମାନଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି। ଧନ୍ୟ ଏହି ଶୋକକାରୀମାନେ, କାରଣ ସେମାନେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।”

“ବିଶ୍ୱସ୍ତ, ପ୍ରାର୍ଥନାଶୀଳ ଲୋକମାନେ ମାନୋ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହ ଅନ୍ତର୍ବନ୍ଦ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ ଯେ, କେତେ ସୁଦୃଢ଼ ଭାବରେ ସେମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛନ୍ତି। ଶୈତାନଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଏହି ଜଗତର ଶାସକମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେମାନଙ୍କର ଆଖି ଖୋଲିଯାଏ, ଯେପରି ଡୋଥାନରେ ଏଲୀଶାଙ୍କ ଦାସର ଆଖି ଖୋଲିଯାଇଥିଲା, ତେବେ ସେମାନେ ଦେଖିବେ ଯେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଚାରିପାଶେ ଶିବିର ସ୍ଥାପନ କରି ରହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜମାନଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ଓ ମହିମା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାରର ସେନାଦଳକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରଖିଛନ୍ତି।”

“ଯେପରି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ହୃଦୟର ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବିନୟପୂର୍ବକ ନିବେଦନ କରି ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ କ୍ଲେଶ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ଆଦେଶ ଦିଆଯାଏ, ‘ସେମାନଙ୍କୁ ସେହି ମଲିନ ବସ୍ତ୍ର ହଟାଇଦିଅ’; ଏବଂ ଏହି ଉତ୍ସାହଦାୟକ ବାକ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ, ‘ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମର ଅଧର୍ମକୁ ତୁମଠାରୁ ଦୂର କରିଦେଇଛି, ଏବଂ ମୁଁ ତୁମକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧାଇବି।’ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଧାର୍ମିକତାର ନିର୍ମଳ ବସ୍ତ୍ର ପରୀକ୍ଷିତ, ପ୍ରଲୋଭିତ, ତଥାପି ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଈଶ୍ୱରସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ଉପରେ ପରାଯାଏ। ଅବହେଳିତ ଅବଶିଷ୍ଟମାନେ ଗୌରବମୟ ପୋଷାକରେ ପରିଧାନ କରାଯାଆନ୍ତି, ଏବଂ ସଂସାରର ଦୁର୍ନୀତିଦ୍ୱାରା ପୁନର୍ବାର କେବେ ମଧ୍ୟ ଦୂଷିତ ହେବେ ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କର ନାମ ମେଷଶାବକଙ୍କ ଜୀବନପୁସ୍ତକରେ ରଖାଯାଏ, ସମସ୍ତ ଯୁଗର ବିଶ୍ୱସ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିବନ୍ଧିତ ହୁଏ। ସେମାନେ ପ୍ରତାରକଙ୍କ ଚାଳକଳାକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିଛନ୍ତି; ଅଜଗରର ଗର୍ଜନ ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ନିଷ୍ଠାରୁ ବିଚ୍ୟୁତ କରିପାରିନାହିଁ। ଏବେ ସେମାନେ ପ୍ରଲୋଭକଙ୍କ ସମସ୍ତ କୁଯୁକ୍ତିରୁ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ନିରାପଦ। ସେମାନଙ୍କର ପାପ ପାପର ଉତ୍ପାଦକଙ୍କ ଉପରେ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ କରାଯାଏ। ଏବଂ ସେହି ଅବଶିଷ୍ଟମାନେ କେବଳ କ୍ଷମାପ୍ରାପ୍ତ ଓ ଗୃହୀତ ନୁହେଁ, ବରଂ ସମ୍ମାନିତ ମଧ୍ୟ ହୋଇଥାନ୍ତି। ‘ଏକ ସୁନ୍ଦର ପାଗ’ ସେମାନଙ୍କର ମସ୍ତକ ଉପରେ ରଖାଯାଏ। ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜା ଓ ଯାଜକସଦୃଶ ହେବେ। ଯେତେବେଳେ ଶୟତାନ ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ତାହାର ଅଭିଯୋଗ ଉଠାଉଥିଲା ଏବଂ ଏହି ସମୁଦାୟକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା, ସେତେବେଳେ ପବିତ୍ର ଦୂତମାନେ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ, ଏପାରୁ ସେପାରକୁ ଯାଇ ଆସୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଜୀବନ୍ତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୁଦ୍ରା ରଖୁଥିଲେ। ଏହିମାନେ ସେହି ଲୋକ, ଯେମାନେ ମେଷଶାବକଙ୍କ ସହିତ ସିଓନ ପର୍ବତ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଯେମାନଙ୍କର ଲଳାଟରେ ପିତାଙ୍କର ନାମ ଲିଖାଯାଇଛି। ସେମାନେ ସିଂହାସନ ସମ୍ମୁଖରେ ସେହି ନୂତନ ଗୀତ ଗାଆନ୍ତି, ସେହି ଗୀତ ଯାହାକୁ ପୃଥିବୀରୁ ମୁକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉଆଳିଶ ହଜାର ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହି ଶିଖିପାରେ ନାହିଁ। ‘ଏମାନେ ସେହିମାନେ ଯେମାନେ ମେଷଶାବକ ଯେଉଁଠିକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେଠିକୁ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଏମାନେ ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ, ଈଶ୍ୱର ଓ ମେଷଶାବକଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଥମ ଫଳ ସ୍ୱରୂପ। ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମୁଖରେ କୌଣସି କପଟ ମିଳିଲା ନାହିଁ; କାରଣ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସିଂହାସନ ସମ୍ମୁଖରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ।’”

“ଏବେ ସେହି ଦୂତଙ୍କର ଏହି କଥାମାନଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂରଣ ସାଧିତ ହୋଇଛି: ‘ଏବେ ଶୁଣ, ହେ ମହାଯାଜକ ଯିହୋଶୂୟ, ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ବସିଥିବା ତୁମ ସହଚରମାନେ; କାରଣ ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ପାତ୍ର ଲୋକ; କାରଣ, ଦେଖ, ମୁଁ ମୋର ଦାସ, ଶାଖାଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରିବି।’ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତାଙ୍କର ଜନଙ୍କର ମୁକ୍ତିଦାତା ଏବଂ ଉଦ୍ଧାରକର୍ତ୍ତା ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏବେ ନିଶ୍ଚୟ ଅବଶିଷ୍ଟମାନେ ‘ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ପାତ୍ର ଲୋକ,’ କାରଣ ସେମାନଙ୍କର ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର ଅଶ୍ରୁ ଏବଂ ଅପମାନ, ଈଶ୍ୱର ଏବଂ ମେଷଶାବକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସମ୍ମାନକୁ ସ୍ଥାନ ଦେଇଛି। ‘ସେହି ଦିନରେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶାଖା ସୁନ୍ଦର ଓ ଗୌରବମୟ ହେବ, ଏବଂ ଭୂମିର ଫଳ ଇସ୍ରାଏଲରୁ ପଳାଇ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଶୋଭନ ହେବ। ଏବଂ ଏମିତି ହେବ ଯେ, ଯିଏ ସିୟୋନରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛି, ଏବଂ ଯିଏ ଯିରୂଶାଲେମରେ ଅବସିଷ୍ଟ ରହିଛି, ସେ ପବିତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯିବ, ଅର୍ଥାତ୍ ଯିରୂଶାଲେମରେ ଜୀବିତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଲିଖିତ ଅଛି, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକଜଣ।’” Testimonies, volume 5, 474–476.

କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏକ ଚୟିତ ବଂଶ, ଏକ ରାଜକୀୟ ଯାଜକବର୍ଗ, ଏକ ପବିତ୍ର ଜାତି, ଏକ ବିଶେଷ ଲୋକସମୂହ; ଯେପରି ତୁମେ ସେହି ଜଣଙ୍କର ଗୁଣଗାନ ପ୍ରକାଶ କରିବ, ଯିଏ ତୁମକୁ ଅନ୍ଧକାରରୁ ତାଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଲୋକକୁ ଡାକି ଆଣିଛନ୍ତି: ପୂର୍ବକାଳରେ ତୁମେ ଲୋକ ନ ଥିଲ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ତୁମେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ଲୋକ; ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଦୟା ପ୍ରାପ୍ତ କରିନଥିଲ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ଦୟା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ। ପ୍ରିୟଜନମାନେ, ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ପରଦେଶୀ ଓ ଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କ ପରି ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, ଶାରୀରିକ କାମନାବାସନାରୁ ଦୂରେ ରୁହ, ଯାହା ଆତ୍ମା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରେ; ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଆଚରଣ ସତ୍ ରଖ; ଯେପରି, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଦୁଷ୍କର୍ମୀ ବୋଲି ନିନ୍ଦା କଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ଭଲ କାମଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ପରିଦର୍ଶନର ଦିନରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଗୌରବ ଦିଅନ୍ତୁ। 1 ପିତର 2:9–12.

ଏହେତୁ, ଯଦି ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ମୋର କଥା ମାନିବା ଓ ମୋର ଚୁକ୍ତିକୁ ପାଳନ କରିବା, ତେବେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୁମେ ମୋର ନିଜସ୍ୱ ବିଶେଷ ସମ୍ପଦ ହେବା; କାରଣ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ମୋର; ଏବଂ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଯାଜକମାନଙ୍କର ଏକ ରାଜ୍ୟ ଓ ଏକ ପବିତ୍ର ଜାତି ହେବା। ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକ ତୁମେ ଇସ୍ରାଏଲର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ କହିବା। ଯାତ୍ରାପୁସ୍ତକ 19:5, 6.

ଏହି ପୃଥିବୀର ଇତିହାସର ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ, ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକୁ ପାଳନ କରୁଥିବା ତାଙ୍କର ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିବନ୍ଧ ପୁନର୍ନବୀକୃତ ହେବ। “ସେହି ଦିନରେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ଷେତ୍ରର ପଶୁମାନଙ୍କ ସହିତ, ଆକାଶର ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ସହିତ, ଏବଂ ଭୂମିରେ ଗଡ଼ିଯାଉଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକ ନିବନ୍ଧ କରିବି; ଏବଂ ମୁଁ ପୃଥିବୀରୁ ଧନୁଷ୍ୟ, ଖଡ୍ଗ ଓ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେବି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ନିରାପଦରେ ଶୋଇବାକୁ ଦେବି। ଆଉ ମୁଁ ତୋତେ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ମୋର ସହିତ ବିବାହ-ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧିବି; ହଁ, ମୁଁ ତୋତେ ଧର୍ମ, ନ୍ୟାୟ, କରୁଣା ଓ ଦୟାରେ ମୋର ସହିତ ବିବାହ-ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧିବି। ମୁଁ ତୋତେ ବିଶ୍ୱସ୍ତତାରେ ମୋର ସହିତ ବିବାହ-ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧିବି; ଏବଂ ତୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜାଣିବୁ।”

“‘ଏବଂ ସେହି ଦିନରେ ଏମିତି ହେବ, ଯେ ମୁଁ ଶୁଣିବି, ସଦାପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି, ମୁଁ ଆକାଶମାନଙ୍କୁ ଶୁଣିବି, ଏବଂ ସେମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଶୁଣିବେ; ଏବଂ ପୃଥିବୀ ଧାନ, ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ଓ ତେଲକୁ ଶୁଣିବ; ଏବଂ ସେମାନେ ଯିଜ୍ରେଲକୁ ଶୁଣିବେ। ଏବଂ ମୁଁ ତାହାକୁ ପୃଥିବୀରେ ମୋର ନିମନ୍ତେ ବପନ କରିବି; ଏବଂ ଯେ ଦୟା ପାଇନଥିଲା, ତାହାପରେ ମୁଁ ଦୟା କରିବି; ଏବଂ ଯେମାନେ ମୋର ପ୍ରଜା ନୁହେଁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ କହିବି, ତୁମେ ମୋର ପ୍ରଜା; ଏବଂ ସେମାନେ କହିବେ, ତୁମେ ମୋର ଈଶ୍ୱର।’ ହୋଶେୟ 2:14–23.”

“‘ସେହି ଦିନରେ,... ଇସ୍ରାଏଲର ଅବଶିଷ୍ଟମାନେ, ଏବଂ ଯାକୋବର ଗୃହରୁ ଯେମାନେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଛନ୍ତି,... ସତ୍ୟରେ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ପବିତ୍ରଜନ, ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବେ।’ ଯିଶାୟା 10:20। ‘ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜାତି, ଓ ବଂଶ, ଓ ଭାଷା, ଓ ଲୋକ’ ମଧ୍ୟରୁ କେହି କେହି ଆନନ୍ଦର ସହିତ ଏହି ସନ୍ଦେଶକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବେ, ‘ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭୟ କର, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଗୌରବ ଦିଅ; କାରଣ ତାଙ୍କ ବିଚାରର ସମୟ ଆସିଯାଇଛି।’ ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ପୃଥିବୀ ସହ ବାନ୍ଧି ରଖୁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୂର୍ତ୍ତିରୁ ସେମାନେ ଫେରିଆସିବେ, ଏବଂ ‘ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗ, ଓ ପୃଥିବୀ, ଓ ସମୁଦ୍ର, ଓ ଜଳସ୍ରୋତମାନଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ସେହି ଜଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବେ।’ ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଡାଣିରୁ ନିଜମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ସମ୍ମୁଖରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କରୁଣାର ସ୍ମାରକରୂପେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦୈବୀୟ ଆବଶ୍ୟକତା ପ୍ରତି ଆଜ୍ଞାପାଳନକାରୀ ହୋଇ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନଙ୍କ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହିପରି ଲୋକରୂପେ ପରିଚିତ ହେବେ ଯେମାନେ ‘ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କୁ ଏବଂ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସକୁ ପାଳନ କରନ୍ତି।’ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 14:6–7, 12।”

“‘ଦେଖ, ଏମିତି ଦିନ ଆସୁଛି, ପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି, ଯେ ହଳଚାଳକ କଟନେଇଆକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବ, ଏବଂ ଦ୍ରାକ୍ଷା ଚେପୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବିଆ ବୁଣୁଥିବାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବ; ପର୍ବତମାନେ ମଧୁର ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ଟପଟପ କରି ଝରାଇବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ଗଳିଯିବ। ଏବଂ ମୁଁ ମୋର ଇସ୍ରାଏଲ ଜନଙ୍କର ବନ୍ଦୀଦଶାକୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରାଇ ଆଣିବି, ଏବଂ ସେମାନେ ଉଜାଡ଼ ନଗରମାନଙ୍କୁ ନିର୍ମାଣ କରିବେ, ଓ ସେଥିରେ ବସବାସ କରିବେ; ସେମାନେ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର ରୋପଣ କରିବେ, ଏବଂ ତାହାର ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ପାନ କରିବେ; ସେମାନେ ଉଦ୍ୟାନମାନେ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବେ, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକର ଫଳ ଭୋଜନ କରିବେ। ଏବଂ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ନିଜ ଦେଶରେ ରୋପଣ କରିବି, ଏବଂ ଯେ ଦେଶ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଇଛି, ସେଠାରୁ ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର କେବେ ଉଖଳାଯିବେ ନାହିଁ, ତୁମ ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର କହନ୍ତି। ଆମୋଷ 9:13–15।’” Review and Herald, February 26, 1914.

“ମାନବୀୟ ଶକ୍ତି ଓ ମାନବୀୟ ପରାକ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଦେବଙ୍କର ମଣ୍ଡଳୀ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇନଥିଲା, ଏବଂ ସେହିପରି ସେମାନେ ତାହାକୁ ଧ୍ୱଂସ ମଧ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ମାନବୀୟ ଶକ୍ତିର ଶିଳା ଉପରେ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଯୁଗଯୁଗାନ୍ତରର ଶିଳା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କ ଉପରେ ମଣ୍ଡଳୀ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା, ‘ଏବଂ ପାତାଳର ଦ୍ୱାରସମୂହ ତାହାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ହେବେ ନାହିଁ।’ ମାଥିଉ 16:18। ଦେବଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସ୍ଥିରତା ପ୍ରଦାନ କରେ। ‘ରାଜକୁମାରମାନଙ୍କ ଉପରେ, କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ଉପରେ ତୁମ୍ଭର ଭରସା ରଖ ନାହିଁ,’—ଏହି ବାକ୍ୟ ଆମ ପାଖକୁ ଆସେ। ଗୀତସଂହିତା 146:3। ‘ନିରବତାରେ ଓ ବିଶ୍ୱାସରେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ହେବ।’ ଯିଶାୟ 30:15। ସଠିକତାର ଅନନ୍ତ ସିଦ୍ଧାନ୍ତମାନଙ୍କ ଉପରେ ସ୍ଥାପିତ ଦେବଙ୍କର ଗୌରବମୟ କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ ନିଷ୍ଫଳ ହେବ ନାହିଁ। ଏହା ଶକ୍ତିରୁ ଶକ୍ତିକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଇ ଚାଲିବ, ‘ବଳଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ପରାକ୍ରମଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ମୋର ଆତ୍ମାଦ୍ୱାରା,’ ସେନାବାହିନୀମାନଙ୍କର ସଦାପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି। ଜଖରିୟ 4:6।”

“ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା, ‘ଜେରୁବ୍ବାବେଲଙ୍କ ହାତ ଏହି ଗୃହର ଭିତ୍ତି ପକାଇଛି; ତାଙ୍କ ହାତ ଏହାକୁ ସମାପ୍ତ ମଧ୍ୟ କରିବ,’ ଶାବ୍ଦିକ ଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। ପଦ ୯। ‘ଯିହୁଦୀମାନଙ୍କର ପ୍ରାଚୀନମାନେ ନିର୍ମାଣ କଲେ, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ହଗ୍ଗୟ ଓ ଇଦ୍ଦୋର ପୁତ୍ର ଜଖରିୟଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସମୃଦ୍ଧିଲାଭ କଲେ। ଏବଂ ସେମାନେ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ, ଏବଂ ପାରସର ରାଜା କୁରୁଷ, ଦାରୀୟବେଶ ଓ ଅର୍ତ୍ତକ୍ଷତ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ ନିର୍ମାଣ କଲେ ଓ ଏହାକୁ ସମାପ୍ତ କଲେ। ଏବଂ ଏହି ଗୃହ ରାଜା ଦାରୀୟବେଶଙ୍କ ରାଜ୍ୟର ଷଷ୍ଠ ବର୍ଷରେ ଆଦର ମାସର [ଦ୍ୱାଦଶ ମାସ] ତୃତୀୟ ଦିନରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା।’ ଏଜ୍ରା ୬:୧୪, ୧୫।” Prophets and Kings, 595, 596.

ଅନେକେ ଶୁଦ୍ଧ ହେବେ, ଧଳା କରାଯିବେ, ଏବଂ ପରୀକ୍ଷିତ ହେବେ; କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦୁଷ୍ଟତାହିଁ କରିବେ; ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ବୁଝିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ବୁଝିବେ। ଏବଂ ଯେ ସମୟରୁ ନିତ୍ୟ ବଳି ହଟାଇ ଦିଆଯିବ, ଏବଂ ଉଜାଡ଼ କରୁଥିବା ଘୃଣିତ ବସ୍ତୁ ସ୍ଥାପିତ କରାଯିବ, ସେ ସମୟରୁ ଏକ ହଜାର ଦୁଇ ଶତ ନବେ ଦିନ ହେବ। ଧନ୍ୟ ସେ, ଯେ ଅପେକ୍ଷା କରେ, ଏବଂ ଏକ ହଜାର ତିନି ଶତ ପାଞ୍ଚତ୍ରିଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ। ଦାନିଏଲ 12:10–12।