ସମାନାନ୍ତର ସତର୍କବାଣୀ — ପ୍ରଥମ ସଂଖ୍ୟା

“ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ” ଦେବଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେତେବେଳେ ଉଦ୍ଘାଟିତ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ “ସମୟ ସନ୍ନିକଟ ଅଛି।” ମାନବଜାତି ପାଇଁ ଶେଷ ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶ ମାନବୀୟ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତିର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ଦିଆଯାଏ, ଏବଂ ସେହି ଶେଷ ସନ୍ଦେଶ ବାଇବେଲର ଅନେକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖାରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଚୌଦ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସେହି ଶେଷ ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶ ତିନିଜଣ ଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି।

ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ଅଠାରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସେହି ଏକେଇ ସନ୍ଦେଶ ବାବିଲୋନର ପତନକୁ ଘୋଷଣା କରେ।

ଇତିହାସର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦର୍ଶୀୟ ରେଖା, କିମ୍ବା ଆମେ କହିପାରୁ, ଅଠାରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ନିଜ ମହିମାରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା ଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଘଟଣାମାଳା, ବିଚାରର ସମାପ୍ତି, ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତି ଏବଂ ଶେଷ ସାତଟି ମହାମାରୀକୁ ନେଇଯାଉଥିବା ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଅଠାରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦର୍ଶୀୟ ଇତିହାସ ଚଉଦତମ ଅଧ୍ୟାୟର ତିନି ଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦର୍ଶୀୟ ଇତିହାସର ରେଖା ସହ “ସମାନ୍ତରାଳ” ଭାବେ ଚାଲିଥାଏ।

ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ତିନିଜଣ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତ ଆକାଶମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟଟି ଏକ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରତୀକୀକୃତ କରେ, ଯାହା ପଶୁର ଛାପ ଏବଂ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତି ସହିତ ଶେଷ ହୁଏ। ଅଷ୍ଟାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ସେହି ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ମହିମାରେ ଆଲୋକିତ ହୋଇଯାଏ, ଯାହାଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ମଧ୍ୟ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତି ସହିତ ଶେଷ ହୁଏ।

ଚଉଦ ଅଧ୍ୟାୟରେ ତିନିଜଣ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଭାବେ ଯେ ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ଅଠାରଅ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଅବତରଣ କରୁଥିବା ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଯାହା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ସେହି ଏକେଇ ସତର୍କବାର୍ତ୍ତାର ଦୁଇଟି ଚିତ୍ରଣ ଅଟେ। ବାଇବେଲରେ କୌଣସି ଅନାବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, କୌଣସି କଥା ବ୍ୟର୍ଥ ନୁହେଁ। ଯେ ଏକେଇ ସନ୍ଦେଶକୁ ଯୋହନ ଏକାଧିକ ବାର ଚିହ୍ନିତ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ପ୍ରମାଣ ସେହି ସନ୍ଦେଶର ଗୁରୁତ୍ୱ ଉପରେ ଜୋର ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଏହା ଶିକ୍ଷା ଦେବାର ସେହି ଦିବ୍ୟ ପଦ୍ଧତିକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ, ଯାହା ବାଇବେଲୀୟ ଏକ ନିୟମ ଭାବେ “ପୁନରାବୃତ୍ତି ଏବଂ ବିସ୍ତାର” ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସର ଦୁଇଟି ରେଖାକୁ ଏକତ୍ର କରିବାଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏମିତି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରକାଶ ପାଏ, ଯେଗୁଡ଼ିକୁ ପୃଥକ୍‌ଭାବେ ବିଚାର କରାଗଲେ କୌଣସି ଏକ ରେଖାରେ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇପାରୁ ନଥାନ୍ତା। ଆଜି ଯଦି ଆପଣ ସେହି ଏକେଇ ଘଟଣାର ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଅଦାଲତକୁ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେବା ପାଇଁ ଆଣନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ରାଜନୈତିକ କିମ୍ବା ସାମାଜିକ ଧାରଣାର ଆଧାରରେ ସମ୍ଭବତଃ ପରସ୍ପରବିରୋଧୀ ବିବରଣୀ ଦେଇପାରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ବାଇବେଲର ସାକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; ସେମାନେ ସଦା ସର୍ବଦା ଏକମତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ଏମିତି ପ୍ରତୀତ ହୁଏ ଯେ ସେମାନେ ଏକମତ ନୁହନ୍ତି, ତେବେ ଆପଣ କୌଣସି କଥାକୁ ଭୁଲ ଭାବରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି।

ଆମେ ବିଚାର କରୁଥିବା ଏହି ଦୁଇଟି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ସେହି ସମାନ ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶ, ଯାହାକୁ ମଲାଖିର ପୁସ୍ତକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଏଲିୟାଙ୍କ ପୁନରାଗମନ ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏହି ତିନୋଟି ସନ୍ଦେଶ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତି ପୂର୍ବରୁ ଆସେ—କାରଣ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଏହି ତିନୋଟି ଧାରାରେ ସମାବିଷ୍ଟ ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶମାନେ କେବଳ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତି ପୂର୍ବରୁ ଦିଆଯାଇନଥାଆନ୍ତି, ବରଂ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତି ହିଁ ସେହି ସମସ୍ତ ସତର୍କବାଣୀର ପ୍ରକୃତ ସନ୍ଦର୍ଭବିନ୍ଦୁ, ଅର୍ଥାତ୍, ଯଦି ଆପଣ ଚାହାନ୍ତି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସତର୍କବାଣୀର ମୂଳ ବିଷୟ। ପ୍ରକୃତରେ, ଯଦି କୌଣସି ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶ କୌଣସି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଖ୍ୟାପିତ କିମ୍ବା ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରୂପେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୁଏ, ତେବେ ସେହି ସତର୍କବାଣୀ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଚୌଦ, ଅଠର ଏବଂ ମଲାଖିର ଏଲିୟା-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ସେହି ଏକେଇ ସତର୍କବାଣୀ ଅଟେ।

ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ତିନୋଟି ରେଖା ପରସ୍ପର ସମାନ୍ତରାଳ ଭାବେ ଚାଲିଥାଏ ବୋଲି ସହଜରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ କରାଯାଇପାରେ। ଏହା କୁହିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ସୂଚନାର ଦୁଇଟି ପ୍ରମୁଖ ଉତ୍ସ ଅଛି। ତାହାର ଗୋଟିଏ ହେଉଛି ସେହି ଘଟଣାକ୍ରମର ପରିଚୟ, ଯାହା ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ଅନ୍ୟ ସୂଚନା-ଉତ୍ସ ହେଉଛି ଭବିଷ୍ୟତ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକର ରୂପରେଖା ଦେଇଥିବା ସନ୍ଦେଶ ସହ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପର ଚିତ୍ରଣ।

ଏହି ଧାରଣାମାନଙ୍କ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ବିଚାର କରିବାଯୋଗ୍ୟ ଦୁଇଟି ନିୟମ ଅଛି। ପ୍ରଥମଟି ହେଉଛି, ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନେ ଜଗତର ଶେଷ ବିଷୟରେ କହନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଅନୁଗ୍ରହର ସୁଯୋଗ ସମାପ୍ତ ହୁଏ।

ବାଇବେଲର ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସନ୍ଦେଶ ଆମ ପାଇଁ “ବୈଧ” ଅଟେ—ଯେମାନଙ୍କ ଉପରେ “ଜଗତର ଶେଷକାଳ ଆସିପହଞ୍ଚିଛି।” ସେହି ନିୟମ, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା “ରୂପ ଦେଇଥିବା” “ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ” ଚିହ୍ନଟ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟ ଏକ ନିୟମ ସହିତ ଯୋଡ଼ାଯାଇ, “ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଦିଆଯାଇବାରେ” ଏବଂ “ଚିତ୍ରିତ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକରେ” ଉଭୟରେ, ଏହି ଦାବୀକୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆରମ୍ଭରେ ଥିବା ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରତୀକରୂପେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ ଏବଂ ଯେକୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଶେଷଭାଗରେ ଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ସହ ସମାନାନ୍ତର ଭାବେ ଚାଲିଥାଏ।

“ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ଦାନରେ ଏବଂ ଚିତ୍ରିତ ଘଟଣାମାନଙ୍କରେ—ଉଭୟକୁ ଏପରି ଭାବେ ଗଢ଼ିଛନ୍ତି।” “ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ଦାନରେ ଏବଂ ଚିତ୍ରିତ ଘଟଣାମାନଙ୍କରେ” “ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ” “ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ” ଦ୍ୱାରା “ଏପରି ଭାବେ ଗଢ଼ାଯାଇଛି” ଯେ, “ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ଦାନ” ଏବଂ “ଚିତ୍ରିତ ଘଟଣାମାନ”—ଉଭୟଙ୍କୁ ପ୍ରେରିତ ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ହେବ ଏବଂ ଜଗତର ଶେଷକାଳର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ହେବ।

ଯୋହନ ଗାବ୍ରିଏଲଙ୍କଠାରୁ ଏହି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ପାଇଥିଲେ, ଏବଂ ତାହାକୁ ଗୋଟିଏ ପୁସ୍ତକରେ ଲେଖି ସଭାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇବାକୁ ତାଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା। ସେ ସମୟରେ ସେ ରୋମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଯାତିତ ହେଉଥିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ଏକ ପ୍ରକାରରେ ନିର୍ବାସିତ କରାଯାଇଥିଲା, ଯାହାର ସମାନାନ୍ତର ଆଜିର ଜଗତରେ ଯାହାକୁ “ବ୍ଲାକ-ସାଇଟ୍” ବୋଲି କୁହାଯାଏ ତାହା ସହିତ କରାଯାଇପାରେ। ସେହି ଇତିହାସରେ ଯୋହନ ମାନବସମାଜରୁ ସେତେଇ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଥିଲେ, ଯେପରି ଗୁଆଣ୍ଟାନାମୋ ବେରେ ଥିବା କୌଣସି ବନ୍ଦୀ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଥାଏ।

ଯୋହନ ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତି ଯେ ସେହି ଦର୍ଶନଟି ସେ ସପ୍ତମ-ଦିନୀୟ ସବ୍ବାଥରେ, ଯାହା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦିନ, ଉପାସନା କରୁଥିବା ସମୟରେ ଘଟିଥିଲା।

ଆତ୍ମାରେ ଉପାସନା କରୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ନିଜ ପଛରୁ ଗୋଟିଏ ମହାଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ।

ଯୋହନଙ୍କୁ, ତାଙ୍କ ପରିବେଶକୁ ଏବଂ ଚିହ୍ନିତ ପରିସ୍ଥିତିଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଏ ଯେ, ସେ ସପ୍ତମ-ଦିନ ସବ୍ବାଥ୍‌ର ଉପାସକ ହେବାରୁ ନିର୍ଯାତିତ ହେଉଥିବା ଜଣେ; କିନ୍ତୁ ସେ ଏହି କାରଣରୁ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଯାତିତ ହେଉଛନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ବାଇବେଲ୍ ଏବଂ ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ରଚନାବଳୀ—ଯାହା “ଯୀଶୁଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟ”—ଉଭୟରେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି। ସେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଏକ ମହାନ ସ୍ୱର ଶୁଣନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ସେ ଘୁରନ୍ତି; ଏବଂ ଏହା କରିବାରେ ସେ ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ଥିବା ଜଣେ ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ତାଙ୍କ ପଛରୁ ଏକ ସ୍ୱର କହୁଥିବା ଶୁଣନ୍ତି, “ଏହିଁ ପଥ, ଏହାରେ ଚାଲ।”

ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ସମସ୍ତ ରେଖାମାନେ ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ପରସ୍ପର ସମାନାନ୍ତର ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଯେକୌଣସି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ଯିଏ ନିଜ ପଛରୁ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କର ଚିତ୍ରଣରେ ଯୋହନଙ୍କ ସହ ଏକାତ୍ମତା ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ଯୋହନ ନିଜ ପଛରୁ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣିଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲା। ଯିଶାୟ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶର ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣିଥିଲେ।

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅବଶିଷ୍ଟ ଜନମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ପଛପଟରୁ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣନ୍ତି, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଇଥାଏ ଯେ ସେମାନେ କେଉଁ ପଥରେ ଚାଲିବା ଉଚିତ। ତାହାପରେ ସେମାନେ ଏହା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବାକୁ ପଡ଼େ ଯେ ସେମାନେ ଶୁଣିବେ କି ଶୁଣିବେ ନାହିଁ। ଯୋହନ ଓ ଯିଶାୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଲୋକମାନେ ସେହି ସମସ୍ତେ, ଯେମାନେ ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତି; ଏବଂ ଯିଶାୟା ଆମକୁ ସୂଚନା ଦିଅନ୍ତି ଯେ ସେ ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତି, କାରଣ ସେ ନ୍ୟାୟର ପରମେଶ୍ୱର। 1798 ମସିହାରେ ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସର ଆରମ୍ଭରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ରବିବାର ନିୟମ ସମୟରେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପରମେଶ୍ୱର ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନରେ ନ୍ୟାୟକାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରୁଛନ୍ତି। ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଏହି ଯେ, ଯେମାନେ ନ୍ୟାୟର ଏହି କାଳରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।

ଯେମାନେ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଧନ୍ୟ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେହି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ବରଙ୍କ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା କୁମାରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଦଶଜଣ ନିଦ୍ରାସ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ପରେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଏକ ସଙ୍କଟ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଯାହା ନିଦ୍ରାସ୍ତ କୁମାରୀମାନଙ୍କୁ ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀରେ ପୃଥକ କରିଦେଏ। ଗୋଟିଏ ଶ୍ରେଣୀ ତାଙ୍କ ପଛରୁ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣିଥିଲା ଏବଂ କେଉଁ ପଥରେ ଆଗେଇବାକୁ ହେବ ବୋଲି ଯେଉଁ ସ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲା, ସେହି ସ୍ୱରକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ; ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀ ତଥାପି ଘୁଞ୍ଚି ତାହା ଶୁଣିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲା—ଏହି ସତ୍ୟ ସତ୍ୱେ ଯେ, ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ସମଗ୍ର ପୁସ୍ତକରେ ଯେ ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇଛି, ସେହି ହେଲା, “ଯାହାର କାନ ଅଛି, ସେ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କୁ ଆତ୍ମା କ’ଣ କହୁଛନ୍ତି, ତାହା ଶୁଣୁ।”

ଯୋହନ ସେହି ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେମାନେ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଅତୀତ ଦିଗକୁ ଫେରନ୍ତି। ଯେବେ ସେମାନେ ଯୋହନଙ୍କ ପରି ନିଜମାନଙ୍କ “ପଛରୁ ଏକ ବାକ୍ୟ” ଶୁଣନ୍ତି, ସେହି ବାକ୍ୟରେ ଏହି ସମାନ ଘଟଣା ବିଷୟରେ ଯିଶାୟଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଅଛି। ଯିଶାୟଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଥିଲା, “ଏହିଏ ପଥ, ତୁମେ ଏହାରେ ଚାଲ; ତୁମେ ଡାହାଣକୁ ଫେରିଲେ ଓ ବାମକୁ ଫେରିଲେ ମଧ୍ୟ।” ଦାନିଏଲ ବାରୋ ଅଧ୍ୟାୟର ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନେ ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧିକୁ ବୁଝନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ମୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିବା ଜୀବନଦାୟକ ଜ୍ଞାନକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ବାକ୍ୟରେ “ଏପଟୁ ସେପଟୁ ଦୌଡ଼ିଥିଲେ”।

ଆମେ ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନଙ୍କୁ ବିଚାର କରୁଛୁ, ସେମାନେ ସେହି ଇତିହାସରେ ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ବିଚାର ତାହାର ଉପସଂହାରକୁ ପହଞ୍ଚେ ଏବଂ ଅନୁଗ୍ରହର ସମୟ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେମାନେ ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନଙ୍କ ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କ ପଛରୁ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣନ୍ତି, ଯାହା କହେ, “ଏହିହିଁ ପଥ, ଏହିଥିରେ ଚାଲ,” ଏବଂ ସେ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରନ୍ତି ଯେ, ସେମାନେ ବାମକୁ କିମ୍ବା ଡାହାଣକୁ ଫେରିଲେ, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେହି ପଥରେ ପରିଚାଳନା କରିବେ। ପୁସ୍ତକଟି ମୋହର ଖୋଲାଯିବାବେଳେ ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନେ ଯେପରି “ଏପଟୁ ସେପଟୁ ଧାଉଛନ୍ତି,” ତାହା ବାଇବେଲ ଅଧ୍ୟୟନର ଏକ ପ୍ରତୀକ। ପ୍ରକୃତି ଆମକୁ ଜଣାଏ ଯେ, ଧାଉଥିବା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଥମେ ଚାଲିବା ଶିଖିବା ଆବଶ୍ୟକ; ଏବଂ ଯିଶାୟଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟ କହେ ଯେ, ଯଦି ତୁମେ ତୁମ ପଛର ସ୍ୱରକୁ ଶୁଣ, ତେବେ ସେ ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟର ଅଧ୍ୟୟନରେ ପରିଚାଳନା କରିବେ, ତୁମେ ପୁରାତନ ନିୟମ (ବାମ) କିମ୍ବା ନୂତନ ନିୟମ (ଡାହାଣ) ଦିଗକୁ ଫେରିଲେ ମଧ୍ୟ। ବାଇବେଲ ଖୋଲ, ଏବଂ ସେ ନିଜ ସ୍ୱର ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପରିଚାଳନା କରିବେ। କିନ୍ତୁ ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହାର ଅର୍ଥ ଏହିମଧ୍ୟ ଯେ, ତୁମେ ବାଇବେଲ (ବାମ) ଖୋଲିଲେ ଏବଂ ତୁମେ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ଆତ୍ମାର ଲେଖନୀ (ଡାହାଣ) ଖୋଲିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତୁମକୁ ପରିଚାଳନା କରିବେ।

ଯିରେମିୟାଙ୍କର ସାକ୍ଷ୍ୟ ଯୋଗ କରାଯାଇଲେ, କିପରି ଚାଲିବା ଉଚିତ ତାହାର ପଥ ଆହୁରି ଅଧିକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୁଏ।

ଏହି ଅଂଶରେ ଉପାସକମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀ ଅଛି। ଏକ ଶ୍ରେଣୀ ସମସ୍ତ “ପଥ” ବିଚାର କରି, ଚାଲିବା ପାଇଁ “ପୁରାତନ ପଥଗୁଡ଼ିକୁ” ବାଛିନେଇଥାଏ। ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ସମ୍ଭାବ୍ୟ “ପଥ” ମଧ୍ୟରୁ “ଶୁଭ ପଥ”କୁ ବାଛିବାରେ ସକ୍ଷମ ଥିଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ସେହି ଲୋକ ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ପଛଦିଗରୁ ଆସୁଥିବା ସ୍ୱରକୁ ଶୁଣିଥିଲେ, ଏବଂ ସେହି ସ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ ଜଣାଇଥିଲା, “ଏହାହିଁ ସେହି ପଥ; ତୁମେ ଏହାରେ ଚାଲ।” ଯୋହନ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଯେମାନେ ପଛଦିଗରୁ ଆସୁଥିବା ସ୍ୱରକୁ ଶୁଣନ୍ତି, ଅର୍ଥାତ୍ “ପୁରାତନ ପଥଗୁଡ଼ିକ”ରୁ ଆସୁଥିବା ଏକ ସ୍ୱର।

କିନ୍ତୁ ଯିରିମିୟାଙ୍କ ବଂଶରେ ଆଉ ଏକ ଦଳ ଅଛି, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କୁ ଯେପରି “ମଣ୍ଡଳୀ” ବୋଲି ପରିଚୟ କରାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକ ନୂତନ ବିଶ୍ୱାସର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା ଗୃହ ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି; ଏବଂ ସେହି ଗୃହ ପତିତ ହୁଏ, କାରଣ ତାହା ପାହାଡ଼ ପଥର ଉପରେ ନିର୍ମିତ ହୋଇନଥିଲା। ସେହି ଗୃହ ହେଉଛି ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚ, କିମ୍ବା ଯେପରି ଯୋହନ ସେହି ଏକେଇ ଚର୍ଚ୍ଚକୁ ପରିଚୟ କରାନ୍ତି—ଶୈତାନଙ୍କର ସମାଜଗୃହ।

ଶୁଣିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ମାନେ ତାଙ୍କର “ବାକ୍ୟ” ଏବଂ ତାଙ୍କର “ବ୍ୟବସ୍ଥା”କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା। ପୁରୁଣା ପଥମାନଙ୍କୁ ଫେରିବା ଏବଂ ସେହିପରି ଚାଲିବା ପ୍ରତି ସେମାନଙ୍କର ବିଦ୍ରୋହ, ଏବଂ ପାହାରାଦାରଙ୍କ ତୂରୀ-ବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣିବାକୁ ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ୱୀକାର ହେତୁ, ଯିରିମିୟ ଯେଉଁ ଲୋକମାନଙ୍କୁ “ଦୁଷ୍ଟ ମଣ୍ଡଳୀ” ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଈଶ୍ୱର ଅମଙ୍ଗଳ ଆଣିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ଲାଓଡିକିଆର ସପ୍ତମ-ଦିନୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ଈଶ୍ୱର କିପରି ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ତାହା ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଏକ ବିଷୟ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ହୋଶେୟ “ଦୁଷ୍ଟ ମଣ୍ଡଳୀ”ର ଲକ୍ଷଣସମୂହ ସନ୍ଦର୍ଭରେ ଅଧିକ ଯୋଗ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ସେମାନେ କାହିଁକି ଅସ୍ୱୀକୃତ ହୁଅନ୍ତି ବୋଲି କହନ୍ତି।

ସେମାନେ ଜ୍ଞାନର ଅଭାବରେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯାହା ଶେଷକାଳରେ ମୁଦ୍ରାଖୋଲା ହୋଇଥିବା ଏକ ସନ୍ଦେଶକୁ ସୂଚିତ କରେ। ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ ଈଶ୍ୱର ଏଠାରେ ନିଜ ଜନଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ତାଙ୍କର ଚୁକ୍ତିସମ୍ବନ୍ଧକୁ ସମାପ୍ତ କରୁଛନ୍ତି, କାରଣ ସେ ସିଧାସଳଖ ସେମାନଙ୍କୁ, “ମୋର ଜନ!” ବୋଲି ଡାକୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଭୁଲିଯାଇଥିବାରୁ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ଯାଜକ ହେବେ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଯାଜକ ଓ ରାଜା କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱର ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ସହିତ ଚୁକ୍ତି କଲେ, ସେ ମୋଶାଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଏପରି କହିଥିଲେ:

ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱର ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେ ପିତରଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଏପରି କହିଲେ:

ଏହି ପଦଗୁଡ଼ିକରେ ପିତର ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଚୟିତ ନିୟମ-ଜନ ଭାବରୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ମଣ୍ଡଳୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘଟିଥିବା ସେହି ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରୁଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ କହନ୍ତି, “ପୂର୍ବକାଳରେ ତୁମେ ଜନ ନଥିଲ, କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନ ଅଟ।” ଯେତେବେଳେ ଯିହୂଦୀମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କଲେ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ନିୟମରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଉଭୟଙ୍କୁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହିତ ବିବାହିତ ସମ୍ପର୍କରେ ଥିଲେ, ଯାଜକମାନଙ୍କ ଜାତି ଭାବେ ଗଣ୍ୟ କରାଯାଇଥିଲା।

ଯାଜକ ଭାବେ ଅସ୍ୱୀକୃତ ହେବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଯେ, ତୁମେ ଏକ ସମୟରେ ଚୁକ୍ତିବଦ୍ଧ ପ୍ରଜା ଥିଲେ। ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଇତିହାସର ଆରମ୍ଭରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ଅରଣ୍ୟରେ ଥିବା ମଣ୍ଡଳୀ ସଂଶୋଧନ ଆନ୍ଦୋଳନରୁ ବାହାରିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମିଲରାଇଟ୍ ସନ୍ଦେଶକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲା, ଏବଂ ଏହିପରି ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତମାନଙ୍କ ସନ୍ଦେଶର ଇତିହାସକାଳରେ ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେଲେ। ଅନ୍ତିମ ପୃଥକ୍କରଣ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତର ଆଗମନ ସହିତ ହେଲା, ଏବଂ ଘୋଷଣା ଏହା ହେଲା ଯେ ସେମାନେ ଆଉ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର କନ୍ୟା ରହିଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ବାବିଲୋନର କନ୍ୟା ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ତାହା ପରେ ସତ୍ବର, ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦ ସମୟରେ, ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କର ନୂତନ ବଧୂଙ୍କୁ ଚୁକ୍ତିମୂଳକ ବିବାହ ପାଇଁ ଡାକିଲେ।

ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ପାଇଁ ଯେ ଦୁଇଟି ଫଳକ ଚୁକ୍ତିର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ଦଶ ଆଜ୍ଞାର ଦୁଇଟି ଫଳକ ଥିଲା; ଏବଂ ଆତ୍ମିକ ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲ ପାଇଁ ସେହି ଦୁଇଟି ଫଳକ ହେଉଛି 1843 ଏବଂ 1850 ଚାର୍ଟରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ହବକ୍କୂକଙ୍କର ଦୁଇଟି ଫଳକ। ଯେ ଚୁକ୍ତିବଦ୍ଧ ଜନମଣ୍ଡଳୀକୁ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରେରଣା ପୁନଃପୁନି ଲାଓଦିକିୟା ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରିଛି, ସେମାନେ ପୁରୁଣା ପଥଗୁଡ଼ିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପଛରୁ ଆସୁଥିବା ସ୍ୱରକୁ ଶୁଣିବାକୁ ମନା କଲେ, ଏବଂ ତେଣୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଉଗଳିଦିଆଯାଇବା ସମୟରେ ସେମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ଶେଷ ଇତିହାସକୁ ପୁନରାବୃତ୍ତି କରନ୍ତି। ଯେମାନଙ୍କୁ ସେ “ମୋର ଲୋକ” ବୋଲି ଡାକନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସହ ଏହା କାହିଁକି ଘଟେ?

ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଉପମା, ଯାହା ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ର ଅନୁଭବକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ, ଦୁଇଥର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ—ଏକଥର ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ର ଆରମ୍ଭରେ ଏବଂ ପରେ ତାହାର ଶେଷରେ। ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ଶିକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତି ଯେ, ଏହି ଉପମା ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି ଏବଂ ହେବ ମଧ୍ୟ, ଏବଂ ଏହା ମଧ୍ୟ ଯେ, ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ପରି, ଏହି ଉପମାକୁ ସଦା ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ବୁଝିବା ଉଚିତ।

1843 ମସିହା ସମ୍ପର୍କିତ ସେମାନଙ୍କର ବିଫଳ ପୂର୍ବାନୁମାନ ଓ 1844 ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖ ସମ୍ପର୍କିତ ସଠିକ୍ ପୂର୍ବାନୁମାନ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସମୟରେ ମିଲରାଇଟ୍ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ସେହି ଉପମାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଅପେକ୍ଷାକୁ ପୂରଣ କରିଥିଲା। ଏହି ଇତିହାସର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବିବରଣୀ ଅନେକ ଓ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ କେବଳ ଏତିକି ସୂଚିତ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେଁ ଯେ, ସିଷ୍ଟର୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଯେପରିକି ଏମାତ୍ର କହିଲେ, ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କର ଉପମା ସିଧାସଳଖ ଭାବରେ ତୃତୀୟ ଦୂତ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ।

1798 ଠାରୁ 1844 ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର 22 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ବିଚାରକାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭକୁ ଘୋଷଣା କରିଥିଲା। ବିଚାରକାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ, ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଉପମାର ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆହ୍ୱାନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। ଅତଏବ, ଯେତେବେଳେ ତୃତୀୟ ଦୂତ ବିଚାରକାର୍ଯ୍ୟର ସମାପ୍ତିକୁ ଘୋଷଣା କରିବେ, ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆହ୍ୱାନର ଘୋଷଣା ପୁନର୍ବାର ଉଚ୍ଚାରିତ ହେବ।

ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ କଳିସିଆଗୁଡ଼ିକ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ଦେଶକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିବାରୁ ସେମାନେ ବାବିଲୋନର କନ୍ୟାମାନେ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ବୋଲି ଯେ ସ୍ୱୀକୃତି ହେଲା, ସେହିଥିଲା ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶର ଆଗମନ ଏବଂ ସେହି ଉପମାରେ ଥିବା ବିଳମ୍ବ ସମୟର ଆରମ୍ଭ, ଯାହା “ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ ପୂରଣ ହେଉଥିଲା।” ପ୍ରଭୁ 1843 ମସିହାରେ ଫେରିଆସିଲେ ନାହିଁ; ସେ କୁମାରୀମାନଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଏବଂ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବା ପାଇଁ ବିଳମ୍ବ କଲେ। ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ କଳିସିଆମାନଙ୍କୁ ବାବିଲୋନର କନ୍ୟାମାନେ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରୁଥିବା ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତର ଘୋଷଣା, ସେହି ପତିତ କଳିସିଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାହାରି ଆସିବା ଏବଂ ମିଲେରାଇଟମାନଙ୍କ ସହିତ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବୁଝାମଣା ସହ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାକୁ ଏକ ଆହ୍ୱାନ ଥିଲା। ଏକ୍ସେଟର ଶିବିର ସଭାରେ ସାମୁଏଲ ସ୍ନୋ 22 ଅକ୍ଟୋବର, 1844 ରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ପ୍ରମାଣ ଯୋଗାଇଥିଲେ, ଏବଂ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ସନ୍ଦେଶ ଜ୍ୱାରଭାଟାର ବିଶାଳ ତରଙ୍ଗ ପରି ସମଗ୍ର ଦେଶରେ ବ୍ୟାପିଗଲା। ତାପରେ 22 ଅକ୍ଟୋବର, 1844 ର ମହା ନିରାଶା ସମୟରେ ତୃତୀୟ ଦୂତ ଆସିଲେ।

ଏହା ଆରମ୍ଭିକ ଇତିହାସର ଏକ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ସାରାଂଶ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଆମେ ଯାହାକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରୁଛୁ ତାହା ସହ ଅଧିକ ସମ୍ପୃକ୍ତ ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିବା କିଛି ବିଷୟକୁ ପୃଥକ୍ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଅନେକ ବିନ୍ଦୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛି।

ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଏହି ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ଅଗ୍ରସର କରିବୁ।