ସମାନାନ୍ତର ସତର୍କବାଣୀ — ପାଞ୍ଚମ ସଂଖ୍ୟା

ଆମେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେହି ପାଠ୍ୟାଂଶକୁ ଆଲୋଚନା କରୁଛୁ, ଯାହା ଅବତରଣକାରୀ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ୧୦ରେ ଥିବା ଦୂତରୂପେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଷୟରେ ମତାମତ ପ୍ରକାଶ କରେ, ସେଠାରେ ପରାକ୍ରମଶାଳୀ ଦୂତରୂପେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ “ଶୟତାନଙ୍କ ସହିତ ମହା ବିବାଦର ଅନ୍ତିମ ଦୃଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ ସେ ଯେ ଭୂମିକା ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି” ତାହାକୁ ଚିତ୍ରିତ କରନ୍ତି। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ପାଦ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଏବଂ ବାମ ପାଦ ଶୁଷ୍କ ଭୂମି ଉପରେ ରଖିଥିଲେ, ସେ ଯେ “ସ୍ଥିତି” ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ତାହା “ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଉପରେ ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ଓ ଅଧିକାରକୁ ସୂଚିତ କରେ।” ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ “ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ” ଡାକିଲେ, ସେ “ଡାକିଲେ” “ଯେପରି ସିଂହ ଗର୍ଜନ କରେ।”

“ମହା ସଂଘର୍ଷର ସମାପନୀ ଦୃଶ୍ୟମାନରେ” ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନତାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବେ; ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନତାକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ସେ ଯିହୁଦା ଗୋତ୍ରର ସିଂହ ଭାବରେ ତାହା କରନ୍ତି।

ଯିହୂଦା ଗୋତ୍ରର ସିଂହ ଭାବେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ସମୟାନୁସାରେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କରିବା ଏବଂ ମୁଦ୍ରାମୁକ୍ତ କରିବା—ଏହି ଉଭୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ। ମାନବୀୟ ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ଶେଷ ହେବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ, ଯେତେବେଳେ “ସମୟ ସନ୍ନିକଟ” ହେବ, ସେତେବେଳେ “ଯାହା କି ସିଘ୍ର ଘଟିବାକୁ ଅବଶ୍ୟ” ସେହି ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଥିବା ଏକ ବିଶେଷ ବାଇବେଲୀୟ ସତ୍ୟର ମୁଦ୍ରାମୋଚନ ହେବ।

ଯେବେ “ସମୟ” ଯାହା “ସନ୍ନିକଟ” ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି, ସେହିଟି ପ୍ରକୃତରେ ଇତିହାସରେ ଆସି ପହଞ୍ଚେ, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ, ଯେମାନେ ପଢନ୍ତି, ଶୁଣନ୍ତି “ଏବଂ ତାହାରେ ଲିଖିତ କଥାମାନଙ୍କୁ ପାଳନ କରନ୍ତି।” ଏହି ବିଶେଷ ବାର୍ତ୍ତାଟି ସମୟ-ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ବାର୍ତ୍ତା, ଯାହାକି କେବଳ ସେତେବେଳେ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇପାରେ, ଯେବେ “ସମୟ ସନ୍ନିକଟ” ଥାଏ। ତାହାପରେ—ସେହି ସମୟରେ, ଏବଂ ତାହାର ପୂର୍ବରୁ ନୁହେଁ—ଲୋକମାନେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ “ଲିଖିତ କଥାମାନଙ୍କୁ” ପଢିବା, ଶୁଣିବା “ଏବଂ ପାଳନ କରିବା” ପାଇଁ ସକ୍ଷମ ହେବେ। ଯେବେ “ସମୟ ସନ୍ନିକଟ” ଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଯେମାନେ “ପଢେ”, “ଶୁଣେ” “ଏବଂ ତାହାରେ ଲିଖିତ କଥାମାନଙ୍କୁ ପାଳନ କରେ” ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ଆଶୀର୍ବାଦ, “ଶେଷ ସମୟରେ” ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ଉନ୍ମୋଚନ ସହ ସମାନ୍ତରାଳ ଅଟେ।

ଯେ “ଅନେକ” ଲୋକ “ଏପଟୁ ସେପଟୁ” ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି, (ଯାହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ଅଧ୍ୟୟନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ) ସେମାନେ ଏହା କରୁଛନ୍ତି “ଶେଷ ସମୟରେ,” ଯେତେବେଳେ ଦାନିଏଲଙ୍କ “ପୁସ୍ତକ” ମଧ୍ୟରେ “ମୁଦ୍ରିତ” ରଖାଯାଇଥିବା “ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକ” ଖୋଲାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନ ପରେ ସତ୍ୱରେ, ଆଉ ଗୋଟିଏ ଶ୍ରେଣୀର କୁମାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏପଟୁ ସେପଟୁ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି।

ସମାରିୟାର ପାପ ହେଉଛି ସେହି ପାପ, ଯାହା ଆହାବ ଓ ଯେଜେବେଲ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିଲା; ଆହାବ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରକୁ, ଏବଂ ଯେଜେବେଲ କାଥୋଲିକ୍ ଚର୍ଚ୍ଚକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। କର୍ମେଲ ପର୍ବତରେ ଏଲିୟାଙ୍କ ସହ ହୋଇଥିବା ସମ୍ମୁଖୀନତାରେ ଯେଜେବେଲ, ଆହାବ ଓ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନେ ରବିବାର ଆଇନର ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ରୂପ ଅଟନ୍ତି। ସେହି ସମ୍ମୁଖୀନତାରେ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ଅପବିତ୍ର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଥିଲେ—ବାଲର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନେ ଓ ଉପବନର ପୁରୋହିତମାନେ। ବାଲ ସେହି ଉପାସ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଥିଲା; ଅନ୍ୟଟି, ଯାହା ଉପବନମାନଙ୍କରେ ପୂଜିତ ହୁଏଥିଲା, ସେ ହେଉଛି ଅଷ୍ଟାରୋଥ। ବାଲ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଦେବତା ଥିଲା, ଏବଂ ଅଷ୍ଟାରୋଥ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ଦେବୀ ଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇଜଣଙְକ ମଧ୍ୟରେ ପୁରୁଷ ଦେବତା ରାଜ୍ୟକୁ, ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀ ଦେବୀ ଚର୍ଚ୍ଚକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ଦାନରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିବା ସେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ସମାରିୟାର ପ୍ରଥମ ରାଜା ଯେରୋବୋଆମ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ; ସେ ବେଥେଲ ଓ ଦାନ—ଉଭୟ ସ୍ଥାନରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବଛୁର ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ବେଥେଲର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହ, ଏବଂ ଦାନର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ବିଚାର; ଏହି ଦୁଇଟି ମିଶି ଚର୍ଚ୍ଚ ଓ ରାଜ୍ୟର ସଂଯୋଗକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର-ପାଳନର ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ପ୍ରବର୍ତ୍ତନ ପୂର୍ବରୁ ଘଟେ। ସେହି ଦୁଇ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବଛୁର ହାରୋଣଙ୍କ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବଛୁର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଥିଲା।

ଏକ ବଛୁରା ଏକ ପଶୁ, ଏବଂ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମା ଏକ ମୂର୍ତ୍ତି; ତେଣୁ ଆରୋନଙ୍କର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବଛୁରା ଏବଂ ଯେରୋବୋଆମଙ୍କର ଦୁଇଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବଛୁରା, ଉଭୟେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନର ବଳପୂର୍ବକ ପ୍ରବର୍ତ୍ତନର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ଘଟୁଥିବା ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ରାଜ୍ୟର ସଂଯୋଗକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଯେରୋବୋଆମଙ୍କ ସନ୍ଦର୍ଭରେ, ସେହି ଦୁଇଟି ସହର ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ରାଜ୍ୟର ସଂଯୋଗର ପ୍ରତୀକତ୍ୱ ପାଇଁ ଦ୍ୱିତୀୟ ସାକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରେ, ଯାହାକି ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ପଶୁର ମୂର୍ତ୍ତି ବୋଲି ପରିଭାଷିତ କରାଯାଇଛି।

ବୀରଶେବାର ପ୍ରକାର ଅବ୍ରାହାମଙ୍କର ଚୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। “ବୀରଶେବା” ନାମର ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖ ଉତ୍ପତ୍ତି ଏକୋଇଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମିଳେ; ଏହା ସେହି ଅନୁଛେଦ ଯାହାକୁ ପ୍ରେରିତ ପୌଲ ତାଙ୍କ ସମୟରେ ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ ଯେ, ଉଦ୍ଧାର ପାଇବା ପାଇଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଅବଶ୍ୟ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାମାନଙ୍କୁ ଏବଂ ସୁନ୍ନତକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେବ। ପୌଲ ସେହି ଅନୁଛେଦକୁ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି ଯେଉଁଠାରେ ବୀରଶେବାର ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖ ମିଳେ। ସେ ସେହି ଇତିହାସକୁ ଏକେଇ କାହାଣୀରେ ଥିବା ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ଏବଂ ପରସ୍ପର ବିପରୀତ ଚୁକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି। ପୌଲ ଦାସୀର ପୁତ୍ର (ଇଶ୍ମାଏଲ)ଙ୍କୁ ଏମିତି ଏକ ଚୁକ୍ତିର ପ୍ରତିନିଧିରୂପେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ଯାହା ମାନବୀୟ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଆଧାରିତ; ଏବଂ ସେ ଇଶ୍ମାଏଲଙ୍କୁ ଇସାହାକଙ୍କ ସହିତ ବିପରୀତତାରେ ରଖନ୍ତି, ଯିଏଙ୍କୁ ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଆଧାରିତ ଏକ ଚୁକ୍ତିର ପ୍ରତିନିଧିରୂପେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି। ବାଇବେଲର ଏହି ଅନୁଛେଦରେ ବୀରଶେବାର ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, ଏବଂ ପରେ ଇତିହାସରେ ପୌଲ ସେହି ଇତିହାସକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ତାଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଇତିହାସର ଏକ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି, ଯାହାର ଚିତ୍ରଣ ବାଇବେଲୀୟ ଇତିହାସରେ ପୂର୍ବରୁ ହୋଇଥିଲା। ପୌଲ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଥିଲେ ଯେ ବାଇବେଲୀୟ ଇତିହାସ ପୁନରାବୃତ୍ତି ହୁଏ।

ଯଦ୍ୟପି ପାଉଲ ଆଦିପୁସ୍ତକ ଏକୋଇଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦକୁ ଦୁଇଟି ପରସ୍ପର ବିପରୀତ ନିୟମକୁ ଉଦାହରଣସ୍ୱରୂପ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ତଥାପି ସେହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ ଦେବତା ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ସହ ଦୁଇଟି ନିୟମ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ପାଉଲ ଏହି ଘଟଣାରୁ ନିଷ୍କର୍ଷ କରିଥିବା ସେହି ଦୁଇଟି ନିୟମ ନୁହେଁ। ସେହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ ଦେବତା ପୁନରାୟ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ ଯେ, ସେ ଇସ୍ହାକଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କୁ ଅନେକ ଜାତିର ପିତା କରିବା ବିଷୟରେ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବେ; ଏବଂ ସେ ଏହାମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ ଯେ, ସେ ଇସ୍ମାଏଲଙ୍କୁ ଏକ ମହାନ ଜାତିର ପିତା କରିବେ। ଶାସ୍ତ୍ରର ଏକ ଅନୁଚ୍ଛେଦ, ଚାରିଟି ନିୟମର ଉଲ୍ଲେଖ, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ରରେ “ବେଏର୍ଶେବା” ଉଲ୍ଲେଖିତ ହୋଇଥିବା ଏହାହିଁ ପ୍ରଥମ ସମୟ।

ବେଏର୍ଶେବା ଅବ୍ରାହାମଙ୍କର ଚୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସେହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଅବ୍ରାହାମ ଅବୀମେଲେକଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଏକ ଚୁକ୍ତି କରିଥିଲେ।

ବିଅର୍ଶେବା ହେଉଛି ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ସହିତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଚୁକ୍ତିର ପ୍ରତୀକ। ବାଇବେଲରେ ଅନେକ ଚୁକ୍ତି-ଇତିହାସ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି, ଯେଉଁମାନେ ବିଅର୍ଶେବାକୁ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ଚୁକ୍ତି ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ କରେ। “ବିଅର୍”ର ଅର୍ଥ କୁଆଁ ଏବଂ “ଶେବା”ର ଅର୍ଥ “ସାତ”। “ଶେବା” ସେହି ଏକେ ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦ, ଯାହାକୁ “ସାତ ଥର” ବୋଲି ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଛି, ଯାହାକୁ ୱିଲିୟମ୍ ମିଲର୍ ସଠିକ ଭାବରେ ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଛବିଶରେ ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶେ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା ବୋଲି ବୁଝିଥିଲେ। ଏହା ହେଉଛି ସେ ଆବିଷ୍କାର କରିଥିବା ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମ “କାଳ-ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ”, ଏବଂ 1863 ମସିହାରେ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ହୋଇଥିବା ପ୍ରଥମ ମୂଳଭୂତ ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏହିଥିଲା। ଯେଉଁ ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ “ଶେବା” ଶବ୍ଦଟି ଚାରିଟି ଭିନ୍ନ ପଦରେ “ସାତ ଥର” ବୋଲି ଅନୁବାଦ ହୋଇଛି, ସେଠାରେ “ସାତ ଥର” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦଣ୍ଡକୁ “ମୋର ଚୁକ୍ତିର ବିବାଦ” ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।

“ସାତ ଥର” ବୋଲି ଯାହାର ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଛି ଏବଂ ଯାହା ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଛବ୍ବିଶରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିୟମର “ବିବାଦ”କୁ ସୂଚିତ କରେ, ସେହି ଶବ୍ଦ—ଯାହା ବେଏର୍-ଶେବା ଶବ୍ଦରେ “ଶେବା” ରୂପେ ରହିଛି—ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଇଥର ଅନୁବାଦ ହୋଇଛି: ଏକଥର ମୋଶାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଲିଖିତ “ଶପଥ” ଭାବେ, ଏବଂ ଆଉ ଏକଥର “ଅଭିଶାପ” ଭାବେ। “ଶପଥ” ଏବଂ “ଅଭିଶାପ” ଉଭୟର ଅନୁବାଦ “ଶେବା” ଶବ୍ଦରୁ ହୋଇଛି, କାରଣ ଏହା କେବଳ ‘ସାତ’ ଅର୍ଥ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହାରେ ଏକ ନିୟମ କିମ୍ବା “ଶପଥ”ର ଧାରଣା ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଅଛି, ଯାହା ଭଙ୍ଗ ହେଲେ “ଅଭିଶାପ” ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।

“ଶେବା” କିମ୍ବା ସାତ—ଯାହା ବେଏର୍-ଶେବାରେ ଏକ କୂଆଁ ପାଖରେ ଅର୍ପିତ ସାତଟି ମେଷଶାବକଙ୍କୁ ସୂଚିତ କରୁଥିଲା—ସେହିଟି ଚୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଚୁକ୍ତି, ଅର୍ଥାତ୍ ତାଙ୍କର ଶପଥ, ଏହା ଘୋଷଣା କରେ ଯେ, ଆଜ୍ଞାପାଳନକାରୀମାନେ ବଞ୍ଚିବେ ଏବଂ ଅନାଜ୍ଞାକାରୀମାନେ ମରିବେ।

ବିଅର୍ଶେବା ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଚୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରତୀକୀକୃତ କରେ। ଏହିପରି, ଆମୋସ ଆଠର “ସୁନ୍ଦର କୁମାରୀମାନେ”, ଯେମାନେ ମାଥିଉ ପଚିଶର “ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନେ” ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି, ଏବଂ ଦାନିଏଲ ବାରର “ଦୁଷ୍ଟମାନେ” ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ “ସମରିୟାର ପାପ” ନାମରେ ଶପଥ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯିଜେବେଲଙ୍କ ଚିହ୍ନ (ପାପାସୀ) ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାର ଶପଥ କରୁଛନ୍ତି, ଯିଏ ଆହାବ୍‌ (ସଂଯୁକ୍ତ ଜାତିସଂଘ) ସହିତ ବ୍ୟଭିଚାର କରିଛି ଏବଂ ଯିଏ ପଶୁର ପ୍ରତିମା (ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର) ଉପରେ ଶାସନ କରେ।

ଯେତେବେଳେ ସେହି ସମାନ “ସୁନ୍ଦରୀ କୁମାରୀମାନେ” କହନ୍ତି, “ହେ ଦାନ, ତୋର ଦେବତା ଜୀବନ୍ତ ଅଛନ୍ତି,” ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀ (ଆହରୋନ ଓ ଯେରୋବୋଆମ) ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ବଛୁରର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମା ସମ୍ମୁଖରେ ନମନ କରୁଛନ୍ତି। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବଛୁରଟି ପଶୁର ପ୍ରତିମାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା କଳିସିଆ ଓ ରାଜ୍ୟର ସଂଯୋଗ ଅଟେ।

ଯେତେବେଳେ ସେହି ସମାନ କୁମାରୀମାନେ ବେର୍ଶେବାର “ରୀତି” “ଜୀବିତ ଅଛି” ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି, ସେଠାରେ “ରୀତି” ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି “ପଥ”। ଏହା ସେହି ଏକେଇ ଶବ୍ଦ ଯାହା ଯିରିମିୟ 6:16 ରେ “ପୁରୁଣା ପଥ”ର “ପଥଗୁଡ଼ିକୁ” ଚିହ୍ନିତ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଛି। ସେହି କୁମାରୀମାନେ କହୁଛନ୍ତି ଯେ, ସେମାନେ ପଶୁର ପ୍ରତିମା ସମ୍ମୁଖରେ ନମନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାହାର ଅଧିକାରର ଚିହ୍ନକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଅଟନ୍ତି। ସେମାନେ ଉନ୍ମତ୍ତଭାବରେ “ପୂର୍ବ” ଓ “ଉତ୍ତର” ଏବଂ “ସମୁଦ୍ରରୁ ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ଇଧରୁ-ସେଧରୁ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ତଥାପି ନିଜମାନଙ୍କୁ ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ବୋଲି ଦାବି କରୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବହୁତ ଦେରି ହୋଇଯାଇଛି।

ସେହି କୁମାରୀମାନେ ଏହି ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ଦୁଇଟି ପଦର ସନ୍ଦେଶକୁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି। ଶେଷ ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶ, ଯାହା ଅନ୍ତ ସମୟରେ ୧୯୮୯ ମସିହାରେ ଉନ୍ମୋଚିତ ହୋଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ, ଯେପରି ଦାନିଏଲ ୧୧:୪୦ରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅଛି, ପୂର୍ବତନ ସୋଭିଏତ ସଂଘକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା “ଦେଶମାନେ” ପୋପତନ୍ତ୍ର ଓ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭାସାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲେ, ସେହି ସନ୍ଦେଶ ପୋପତନ୍ତ୍ରର ଶେଷ ଉଦୟ ଓ ପତନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ଏହି ଦୁଇଟି ପଦରେ ପୂର୍ବ ଓ ଉତ୍ତର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ସନ୍ଦେଶ ଉତ୍ତରର ରାଜାଙ୍କୁ (ପୋପଙ୍କୁ) କ୍ରୋଧିତ କରେ, ଏବଂ ଶେଷ ନିର୍ଯାତନା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ; ଏହା ୪୫ତମ ପଦରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ପୋପତନ୍ତ୍ର “ତମ୍ବୁମାନଙ୍କୁ” ସ୍ଥାପନ କରେ, ଯାହା ଏକ ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦରୁ ଆସିଛି, ଯାହାର ଅର୍ଥ “ତମ୍ବୁ”; (ତମ୍ବୁ ଗିର୍ଜାର ଏକ ପ୍ରତୀକ), କିନ୍ତୁ ସେହି ତାଙ୍କ “ପ୍ରାସାଦ”ର “ତମ୍ବୁ,” ଯାହା ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସେ ଯେଉଁଠାରେ ସେହି ତମ୍ବୁକୁ ସ୍ଥାପନ କରେ, ଯାହା ଗିର୍ଜା ଓ ରାଜ୍ୟର ସଂଯୋଗକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, କିମ୍ବା ଯୋହନ ଯେପରି ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟରେ ଏହାକୁ କୁହନ୍ତି, ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି, ସେହି ସ୍ଥାନ “ସମୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ,” ବହୁବଚନରେ, ଅଟେ। ସୁନ୍ଦର କୁମାରୀମାନେ ଦାନିଏଲ ୧୧ର ୪୪ ଓ ୪୫ ପଦରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ଶେଷ ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶକୁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପଦରେ ମିଖାଏଲ ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ଅନୁଗ୍ରହର ସମୟ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ଆମୋସ ୮:୧୪ କୁହେ ଯେ ସୁନ୍ଦର କୁମାରୀମାନେ “ପଡ଼ିଯିବେ, ଏବଂ ପୁଣି କେବେ ଉଠିବେ ନାହିଁ।”

ଯେ ସମୟରେ ସୁନ୍ଦରୀ କୁମାରୀମାନେ ପଶୁର ପ୍ରତିମାକୁ ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ସପ୍ତମ-ଦିନର ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି, ସେହି ସମୟରେ ଯୋହନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଏମିତି ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ଭାବେ ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଯିହୂଦୀ ବୋଲି କହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତଥାପି ସେମାନେ ତେଣୁ ନୁହନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ସନ୍ତାନ ବୋଲି ଦାବି କରୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମିଥ୍ୟା କହୁଛନ୍ତି।

ସେମାନେ ପାପତ୍ୱର ଚିହ୍ନକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହିପରି ସେମାନେ ତାହାର ଚରିତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଯିହୁଦୀ ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ସବ୍ବାଥ-ପାଳନକାରୀ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାହା ପରେ ସେମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ର ପୋପଙ୍କର ଚରିତ୍ର ହୋଇଥାଏ, ଯିଏ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ “ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ” ବସେ। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ମନ୍ଦିରରେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପୋପ ଯେତେଟା ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେତେଟା ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ନୁହେଁ।

“ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ” ଖୋଜିବା ପାଇଁ “ଏପାରୁ ସେପାର” ଧାଇଁ ଫିରୁଥିବାମାନେ, ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକରେ ଚିହ୍ନିତ “ଜ୍ଞାନୀ” ନୁହନ୍ତି—ବରଂ ସେମାନେ “କୁମାରୀମାନେ” ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ। ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ଯେ, ସେହି ପଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା, ଭୁଖା ଓ ତୃଷ୍ଣାରେ ମରୁଥିବାମାନେ “ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ”କୁ “ବୁଝୁ” ନାହାନ୍ତି, କାରଣ ସେହି ପଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ ସେମାନେ ଠିକ ସେହି ବସ୍ତୁକୁ ହିଁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି। ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ଶେଷ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଯେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେହିଟି ହେଉଛି ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ବାର୍ତ୍ତା; ଏବଂ ମୂର୍ଖ, ଦୁଷ୍ଟ କିମ୍ବା “ସୁନ୍ଦର କୁମାରୀମାନେ” ସେମାନେ, ଯେମାନେ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକରୁ ବଢ଼ିଥିବା ଜ୍ଞାନକୁ ବୁଝିନଥିଲେ। ମାଥିଉ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିବା ପରି, ବିବାହକୁ ଅଗ୍ରସର ହୋଇ ଅନୁସରଣ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଆବଶ୍ୟକ ତେଲ ଥିଲା ନାହିଁ।

ସେହି “ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ” ହେଉଛି ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ଶେଷ। ଆମୋସଙ୍କ “କୁମାରୀମାନେ”, ଯେଉଁମାନେ ସେହି ପଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ ରୁଟି (ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ) ଓ ଜଳ (ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା) ଖୋଜୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦାନିଏଲଙ୍କ “ଦୁଷ୍ଟ”, ଯେଉଁମାନେ “ବୁଝିନାହାନ୍ତି”। ସେମାନେ ମାଥିଉଙ୍କ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାକୁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି; ଏବଂ ଏହିପରି ତିନିଜଣ ସାକ୍ଷୀଙ୍କ ସମ୍ମିଳିତ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପରିଚିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବୁଝି ପାରନ୍ତି ଯେ ବିବାହ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିବାର ସେମାନଙ୍କର ସୁଯୋଗ ଅତୀତ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ବିବାହ ଉତ୍ସବକୁ ଯିବା ପାଇଁ କୌଣସି ପୋଷାକ ନାହିଁ; କାରଣ ସେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଉନ୍ମୋଚିତ ହେଉଥିବା ବିଶେଷ ବାର୍ତ୍ତାକୁ “ଶୁଣିବାକୁ” ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ। ଯେ ସମୟରୁ ବିଶେଷ ବାର୍ତ୍ତା ଉନ୍ମୋଚିତ ହୁଏ, ସେହି ସମୟରୁ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହେଉଛି ପରିତ୍ରାଣ ପାଇଁ ଶେଷ ଆହ୍ୱାନର ସମୟ। ସେହି ସମୟକୁ ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି, “ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦେରି ହୋଇଗଲା!” ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ନିଜକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା।

ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଉପମାଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖାରେ ତେଲ ଚରିତ୍ରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, କିନ୍ତୁ “ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲ” ଏବଂ “ପବିତ୍ର ତେଲ” ମଧ୍ୟ “ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମା”ର ସନ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ଆମୋସରେ “ଏପଟେ ସେପଟେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା” ଲୋକମାନେ ସେହି ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ଅଧିକ ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତି, ଯାହା ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କର ସେହି ଶ୍ରେଣୀକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯେମାନେ “ସମୟ ନିକଟରେ ଆସିଛି” ବୋଲି ଯେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରୁ ଉନ୍ମୋଚିତ ହୋଇଥିବା ବିଶେଷ ବାର୍ତ୍ତାକୁ “ବୁଝିବା” ପାଇଁ ନିଜମାନଙ୍କର ଦାୟିତ୍ୱକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି।