ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶ — ସଂଖ୍ୟା ଅଠାରো

୧୮୫୬ ମସିହାରେ, ପୂର୍ବତନ ଫିଲାଦେଲଫିୟାନ୍ ମିଲେରାଇଟ୍ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌କୁ ଜେମ୍ସ ଏବଂ ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଲାଓଡିକିୟାନ୍ ବୋଲି ପରିଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲେ। ତାହାପରେ ଜେମ୍ସ ହ୍ୱାଇଟ୍ Review and Herald ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଲାଓଡିକିୟାର ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରଚାର କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେହି ଏକେଇ ପ୍ରକାଶନରେ, ସେହି ଏକେଇ ବର୍ଷରେ, ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶ ଅଧ୍ୟାୟର “ସାତ କାଳ” ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବୃଦ୍ଧିପ୍ରାପ୍ତ ଆଲୋକ ମଧ୍ୟ ହାଇରମ୍ ଏଡସନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲିଖିତ ଆଠଟି ଲେଖାର ଏକ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥିଲା; ହ୍ୱାଇଟ୍ ଦମ୍ପତି ତାଙ୍କୁ ଏତେ ଉଚ୍ଚ ମାନ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୁତ୍ରଙ୍କର ନାମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ନାମରେ ରଖିଥିଲେ। ଏହି ଶୃଙ୍ଖଳା ଭବିଷ୍ୟତରେ ଏହା ସମାପ୍ତ କରାଯିବ ବୋଲି ଏକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ସହ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପୁଣି କେବେ ଏହା ପ୍ରକାଶରେ ଆସିଲା ନାହିଁ। ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନ ଫିଲାଦେଲଫିୟାରୁ ଲାଓଡିକିୟାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ସେହି ସନ୍ଧିକ୍ଷଣରେ, ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନ ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶ ଅଧ୍ୟାୟର “ସାତ କାଳ” ବିଷୟରେ ଠୋକର ଖାଇଲା; ଯାହା ସେହି ପ୍ରଥମ ‘କାଳ-ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ’ର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା, ଯାହାକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୂତମାନେ ୱିଲିଆମ୍ ମିଲରଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବାକୁ ଓ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ।

“ସାତ କାଳ” ମିଲେରାଇଟ୍ ମନ୍ଦିରର ଭିତ୍ତିର ପ୍ରଧାନ କୋଣଶିଳା ଥିଲା। ପବିତ୍ର ଭିତ୍ତିର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଚିତ୍ରଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଏକ ଚିତ୍ରଣ ଅଟେ, କାରଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭିତ୍ତି ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇପାରେ ନାହିଁ।

କେବଳ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହିଁ ଭିତ୍ତି ନୁହେଁ, ସେ ତାହା ସହିତ ସେହି ଭିତ୍ତିପ୍ରସ୍ତର ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି, ଯାହାକୁ ନିର୍ମାତାମାନେ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ ଏବଂ ପରେ ତାହାରେ ଠୋକର ଖାଇଲେ। ସେହି ପାଥର ହିଁ ଶେଷପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୋଣର ପ୍ରଧାନ ପାଥର ହୁଏ। ମିଲେରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ “ସାତ ଥର” ସେହି କୋଣପ୍ରସ୍ତରର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା।

ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଗୋଟିଏ ସପ୍ତାହ ପାଇଁ ଅନେକଙ୍କ ସହିତ ଚୁକ୍ତିକୁ ଦୃଢ କଲେ। ଇସ୍ରାଏଲର ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ “ସାତ କାଳ” ବିଷୟକ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ଗଠନ (ଯାହାକୁ ହାଇରମ୍ ଏଡସନ୍ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଠୋଟି ପ୍ରବନ୍ଧରେ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲେ) ଦାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ନଅ, ପଦ ସତାଇଶର ପୂରଣରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯେ ଭାବରେ ଚୁକ୍ତିକୁ ଦୃଢ କଲେ, ସେହି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୟ ସପ୍ତାହର ସମାନ ଗଠନକୁ ପୁନରୁତ୍ପାଦନ କରିଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଏକତ୍ର କରୁଥିବା ସେହି ସପ୍ତାହ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଛିତରାଇଦେଇଥିବା ସପ୍ତାହର ସମାନ ଗଠନ ଅଟେ। ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ଛିତରାଇବା ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶେ କୁଡ଼ି ବର୍ଷ ଥିଲା, ଏବଂ ଆତ୍ମିକ ଇସ୍ରାଏଲର ଏକତ୍ରୀକରଣ ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶେ କୁଡ଼ି ଦିନ ଥିଲା। ସେ ଚୁକ୍ତିକୁ ଦୃଢ କରିବା ପାଇଁ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଏକତ୍ର କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚୁକ୍ତିର ବିବାଦ ନିମନ୍ତେ ସେ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଛିତରାଇଦେଲେ। ମିଲେରାଇଟ୍ ମନ୍ଦିରର ଭିତ୍ତିପ୍ରସ୍ତର ଭାବେ “ସାତ କାଳ”କୁ ଚିହ୍ନିତ କରିବା, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଭିତ୍ତିପ୍ରସ୍ତର ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରିବା ସହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମନ୍ୱୟରେ ଅଛି। ସେହି ପ୍ରସ୍ତରକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ଅର୍ଥ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା।

୧୮୫୬ ମସିହାରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ଇତିହାସରେ ସର୍ବପ୍ରଥମେ ଲାଓଡିସିଆର ଦ୍ୱାରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ କଢ଼ା ମାଡ଼ୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ନିର୍ମାତାମାନେ ଯାହାକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ ସେହି ଠୋକରର ପାଥର ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଜ୍ଞାନର ଏକ ବୃଦ୍ଧି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ସାତ ବର୍ଷ ପରେ, କିମ୍ବା ଏଭଳି କୁହିପାରିବେ, ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚ ଶତ କୁଡ଼ି ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଦିନ ପରେ, ଲାଓଡିସିୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ଦ୍ୱାରକୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଲା। ଦୁଃଖର ବିଷୟ, ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ଜ୍ଞାନର ଏହି ବୃଦ୍ଧିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲା। ଯେ ପାଥର ଉପରେ ତୁମେ ଠୋକର ଖାଅ, ସେହି ପାଥର ହେଉଛି ସେହି ପାଥର ଯାହାକୁ ତୁମେ ଦେଖୁନାହାଁ, କିନ୍ତୁ ତଥାପି ସେ ସେଠାରେ ଅଛି।

ଦକ୍ଷିଣର ଯିହୂଦା ରାଜ୍ୟ ବିରୋଧରେ ଘୋଷିତ “ସାତ କାଳ”ର ଶାପ ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ 677 ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ, ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକ ଅଧ୍ୟାୟ ଆଠ, ପଦ ଚଉଦର ଦୁଇ ହଜାର ତିନି ଶହ ବର୍ଷ ସହିତ 1844 ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। “ସାତ କାଳ” ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଏକ ଅଂଶ, ଯାହାକୁ ଆଡଭେଣ୍ଟ ଆନ୍ଦୋଳନର “ଭିତ୍ତି ଓ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସ୍ତମ୍ଭ” ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି। ଆଡଭେଣ୍ଟବାଦର ଭିତ୍ତି ଓ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସ୍ତମ୍ଭ ସେହି ସମୟରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିଛି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ସହ ଏକେ ସମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। “ସାତ କାଳ,” ଦୁଇ ହଜାର ତିନି ଶହ ଦିନ, ମଲାଖୀ ଅଧ୍ୟାୟ ତିନି, ଦାନିୟେଲ ଅଧ୍ୟାୟ ସାତ, ପଦ ତେର, ଏବଂ ମାଥିଉ ପଚିଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ—ଏ ସବୁ 1844 ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। 1844 ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖ ହେଉଛି ଆଡଭେଣ୍ଟ ଆନ୍ଦୋଳନର ଭିତ୍ତିସ୍ଥ ତାରିଖ, ଏବଂ ସେହି ତାରିଖ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଭାବରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଆଜ୍ଞାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଥିଲା।

ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଦଶମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପୃଥିବୀ ଓ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବା ଦୂତଙ୍କୁ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରିଛନ୍ତି।

ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସମୁଦ୍ର ଓ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଦାଁଡି ରହିବାର ସ୍ଥିତି ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଏ। ପରେ ସେ ନିଜ ହାତ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ ଯେ “ଏପରେ ସମୟ ରହିବ ନାହିଁ।” ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମିଲେରାଇଟମାନଙ୍କ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, ଯେପରି ସେ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କଲାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କୁ ପୁରୁଷ ଶିଶୁମାନଙ୍କର ସୁନ୍ନତ କରିବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ। ମୋଶାଙ୍କ ଇତିହାସରେ ଯେତେବେଳେ ସେ ଏକ ମନୋନୀତ ଜନସମୂହ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେ ଅନେକ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, ଏବଂ ସେହି ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମଧ୍ୟ ଥିଲା ଯେ କେବଳ ଯାଜକମାନେ ହିଁ ସିନ୍ଦୁକକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରିବେ। ସେ ନିଜ ହାତ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର, ୧୮୪୪ ରେ ଶପଥ କଲେ ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟ ଆଉ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମାନଙ୍କରେ ସମ୍ମିଳିତ ହେବ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ଦୂତମାନଙ୍କ ମେଘରେ ସ୍ୱର୍ଗାରୋହଣ କଲେ, ସେ ସେତେବେଳେ “ସମୟ ଓ ଋତୁ” ବିଷୟକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଜରୂପେ ଦୁଇ ସାକ୍ଷୀଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗାରୋହଣର ପ୍ରତିରୂପ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହେଲା। ସେ ସେତେବେଳେ ଯାହା ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ, ତାହା “ସମୟ ଓ ଋତୁ” ବିଷୟକ ଥିଲା।

ଯୀଶୁ କହିନଥିଲେ ଯେ ସମୟ ଓ ଋତୁ ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ; କାରଣ ସୋଲୋମନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ କଥା କହି ସେ ନିଜେ ନିଶ୍ଚିତ କରିଥିଲେ ଯେ “ସମୟ ଓ ଋତୁ” ଅଛି।

ବାଇବେଲୀୟ ଅଭିଲେଖରେ “ସମୟ ଓ ଋତୁ” ଅଛି, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ପାଲ୍ମୋନୀ, ଅର୍ଥାତ୍ “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର ସଂଖ୍ୟାନିର୍ଣ୍ଣୟକର୍ତ୍ତା”ଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଅଟେ; କିନ୍ତୁ 1844 ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖରୁ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନଙ୍କୁ ଆଉ କେବେବି ସମୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ରହିଥିବା କୌଣସି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନ କରିବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଆଯାଇଛି। ଯୀଶୁ ତାଙ୍କ ଆରୋହଣ ପୂର୍ବରୁ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଯେ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଗାରରେ ତାଙ୍କର ପବିତ୍ରୀକୃତ ଜନମାନେ ପତାକାସ୍ୱରୂପେ ଉତ୍ତୋଳିତ ହେବାର ଠିକ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ଇତିହାସକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଏହା 1844 ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖରେ ସେ ଯେ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ସହ ସମ୍ମତ ଅଟେ। ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ମୂଳଭିତ୍ତିସ୍ଥ ତାରିଖରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ ଯେ ସମୟ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଆଉ କୌଣସି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସନ୍ଦେଶ ରହିବ ନାହିଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆରୋହଣ ସମୟରେ—ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଏଗାରରେ ଦୁଇ ସାକ୍ଷୀଙ୍କ ଆରୋହଣର ପ୍ରତିରୂପ ଥିଲା—ସେ ସେହି ଆଜ୍ଞାକୁ ପୁନରୁକ୍ତ କରିଥିଲେ।

ସିଷ୍ଟର୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ କହିଥିଲେ ଯେ, ଆମେ କେବେମଧ୍ୟ ସମୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏପରି କୌଣସି ସନ୍ଦେଶ ପାଇବୁ ନାହିଁ ଯାହା କେବଳ ତାଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନକୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ବିଶେଷ ମହତ୍ତ୍ୱର କୌଣସି ବିଷୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିବ। ମିଲ୍ଲେରାଇଟ୍ ଆନ୍ଦୋଳନର ବିଷୟବସ୍ତୁ ଥିବା ସମୟ-ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର୍, ୧୮୪୪ ରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ସେହି ଭିତ୍ତିସ୍ଥାପକ ତାରିଖ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଏକମାତ୍ର ଆଜ୍ଞା ଥିଲା ଯେ, ପୁଣି କେବେମଧ୍ୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ଦେଶର ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ ସମୟକୁ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବ ନାହିଁ।

ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶର ଆରମ୍ଭିକ ଗତିରେ, ଫିଲାଦେଲ୍ଫିଆରୁ ଲାଓଦିକିଆକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନର ସେହି ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ସନ୍ଧିକ୍ଷଣରେ, ମିଲରାଇଟ ଆନ୍ଦୋଳନର ମୂଳଭୂତ ସତ୍ୟ ଉପରେ ବୃଦ୍ଧିପ୍ରାପ୍ତ ଆଲୋକ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସାତ ବର୍ଷ ପରେ, ଅର୍ଥାତ୍ ପଚିଶ ଶତ ବିଶ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଦିନ ପରେ, କିମ୍ବା ଗୋଟିଏ “ଅରଣ୍ୟ” ପରେ, 1863 ମସିହାରେ, “ସାତ କାଳ”ର ଭିତ୍ତିପ୍ରସ୍ତର ନିର୍ମାତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିତ୍ୟକ୍ତ ହେଲା।

ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ, ଲାଓଦିକିୟାରୁ ଫିଲାଦେଲଫିୟାକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନର ସଠିକ୍ ସନ୍ଧିକ୍ଷଣରେ, ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପାପସ୍ୱୀକାରକୁ ସମେତିଥିବା ଏକ ପରୀକ୍ଷା ଦିଆଯାଏ। ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭିତ୍ତିର ପରୀକ୍ଷା ଥିଲା “ସାତ ଥର,” ଯାହା ସେମାନଙ୍କର ଭିତ୍ତିପ୍ରସ୍ତର ଥିଲା। ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟ କି ଭିତ୍ତିମୂଳକ ତାରିଖ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଏକମାତ୍ର ଆଜ୍ଞାକୁ ଅବହେଳା କରିବ, ଯେପରି ସେମାନଙ୍କର ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଭିତ୍ତିପ୍ରସ୍ତରକୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲେ?

ହଁ। ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ ସେହି କାମଟି ହିଁ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପାପଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନରାବୃତ୍ତି କରିଥିଲେ।

ସେମାନଙ୍କର ପିତାମାନେ ସେହି ମୂଳଭିତ୍ତିକ ତାରିଖରେ ପାପ କରିନଥିଲେ, କାରଣ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାରଣମାନଙ୍କ ସହିତ ସେହି ମୂଳଭିତ୍ତିକ ତାରିଖରେ ସେମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫିଲାଦେଲଫିଆମାନେ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ପିତାମାନେ ତାଙ୍କର ମୂଳଭିତ୍ତିକ ପରୀକ୍ଷାରେ ବିଫଳ ହେଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଲାଓଦିକିଆରେ ପରିଣତ ହୋଇ “ସାତ ସମୟ”କୁ ତାହାର କ୍ରମବର୍ଦ୍ଧମାନ ଆଲୋକ ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲେ।

1863 ମସିହାରେ ସେମାନଙ୍କର ଭିତ୍ତିଗତ ବିଫଳତାର ପୂର୍ବରୁ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସେମାନଙ୍କର ଲାଓଦିକୀୟ ହୃଦୟମଣ୍ଡଳର ଦ୍ୱାରରେ ସାତ ବର୍ଷ ଧରି କଢ଼ା ମାରୁଥିଲେ। ସାତ ବର୍ଷ “ସାତ କାଳ” ଏବଂ “ଅରଣ୍ୟ”ର ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ସୂଚନା ବହନ କରେ। 1856 ରୁ 1863 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର “ଅରଣ୍ୟ” ପରେ, ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଭିତ୍ତିଗତ ପରୀକ୍ଷାରେ ବିଫଳ ହେଲେ।

ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନର ପ୍ରଥମ ନିରାଶାରେ, ଭିତ୍ତିସ୍ଥାପକ ତାରିଖ ସହ ସରାସରି ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଥିବା ଏକମାତ୍ର ଆଦେଶକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନେ ପାପ କଲେ। ସେମାନେ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ବାର୍ତ୍ତାରେ ସମୟ-ଭବିଷ୍ୟବାଣୀକୁ ସମ୍ମିଳିତ କରିବାକୁ ବାଛିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ତାହାଠାରୁ ଭଲ ଜାଣୁଥିଲେ। ଏହା କରିବା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମୋଶାଙ୍କ ପାପକୁ ପୁନରାବୃତ୍ତ କଲେ—ନିଜ ପୁଅଙ୍କୁ ସୁନ୍ନତ ନ କରିବାର ପାପକୁ—ଏବଂ ଉଜ୍ଜାଙ୍କ ପାପକୁ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ସିନ୍ଧୁକକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲା, ଯାହା କରିବାକୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିଷିଦ୍ଧ ବୋଲି ସେ ଜାଣୁଥିଲା। ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନ ସେହି କାମ କଲା, ଯାହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ ବୋଲି ସେମାନେ ଜାଣୁଥିଲେ! ଯଦି କେହି ସେହି ସତ୍ୟ ଉପରେ ରଙ୍ଗ ଲଗାଇ ଢାକିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ତେବେ ମୋଶା ଏବଂ ଉଜ୍ଜା—ଉଭୟେ ପାପ କରିଥିଲେ ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛାବିରୋଧରେ ବିଦ୍ରୋହ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ—ଏହି ସତ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଢାକିବା ପାଇଁ ଅବଶିଷ୍ଟ ସମସ୍ତ ରଙ୍ଗ ବ୍ୟବହାର କର; କାରଣ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ସଂଶୋଧନ-ରେଖାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶେଷ ସଂଶୋଧନ-ରେଖାର ପ୍ରଥମ ନିରାଶାର ପ୍ରତିରୂପ ଥିଲେ—ସେହି ସଂଶୋଧନ-ରେଖା, ଯାହାକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂଶୋଧନ-ରେଖା ଆଗକୁ ଇଙ୍ଗିତ କରିଥିଲା। ସଂଶୋଧନ-ରେଖାମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ନିରାଶାର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତଗୁଡ଼ିକ ଅଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗାଙ୍କ ସ୍ୱାକ୍ଷର ବହନ କରେ, ଏବଂ ସେଥିରେ ଥିବା ଅଭିଲେଖ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ଅଛି, ଯଦିଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନ ସେଥିରୁ ଉପକୃତ ହେବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି।

ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ସାତ ବର୍ଷର ଏକ ଅବଧି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହା “ସାତ କାଳ”ର ଅରଣ୍ୟର ଏକ ପ୍ରତୀକ, ଯେହେତୁ “ସାତ କାଳ”ର ଆଲୋକ ସହିତ ଲାଓଦିକୀୟ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଉ। “ସାତ କାଳ”ର ଶାପ ହେଉଛି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଉଗଳି ଦିଆଯିବାର ଶାପ। 1863 ମସିହାରେ, ସେମାନେ ଯିରୀହୋକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପୁନରାବୃତ୍ତ କଲେ, ଏମିତି ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ ଯାହାର ମଧ୍ୟରେ ଏକ “ଶାପ” ନିହିତ ଥିଲା। 1856 ରୁ 1863 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ସାତ ବର୍ଷ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପାପମୟ ବିଦ୍ରୋହର ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଚିତ୍ରଣ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ “ସାତ କାଳ”ର ଶାପକୁ ଆଣିଥିଲା। ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲ 1863 ମସିହାରେ ସେମାନଙ୍କର ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପାପକୁ ପୁନରାବୃତ୍ତ କଲା।

ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନ ପ୍ରଥମ ନିରାଶାର ପରୀକ୍ଷାରେ ନିଶ୍ଚୟଭାବେ ବିଫଳ ହେଲା, ଯେପରିକି ମୋଶେ ଓ ଉଜ୍ଜାହ ବିଫଳ ହୋଇଥିଲେ। ପରେ ସେମାନେ ତିନି ଓ ଅଧ ଦିନର ଗୋଟିଏ “ଅରଣ୍ୟ” କାଳ ପାଇଁ ରାସ୍ତାମାନଙ୍କରେ ନିହତ ହେଲେ। ବର୍ତ୍ତମାନ ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତାଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଦେହରୂପେ ଗଠିତ ହେଉଛନ୍ତି। ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତାଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଅରଣ୍ୟରେ ଥିବା “ସ୍ୱର” ମାଧ୍ୟମରେ ଦିଆଯାଉଛି, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେମାନେ ସମୟ-ନିର୍ଦ୍ଧାରଣର ପରୀକ୍ଷା ସହ ନୁହେଁ, ବରଂ “ସାତ ସମୟ”ର ପରୀକ୍ଷା ସହ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଛନ୍ତି। ସେମାନେ ସମୟ-ନିର୍ଦ୍ଧାରଣର ପରୀକ୍ଷାରେ ପୂର୍ବରୁହେଁ ବିଫଳ ହୋଇସାରିଛନ୍ତି।

ସେମାନେ “ସାତ କାଳ” ଏକ ବୈଧ ସତ୍ୟ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛନ୍ତି କି ନାହିଁ, ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ପରୀକ୍ଷିତ ହେଉନାହାନ୍ତି; କାରଣ ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ “ସାତ କାଳ”କୁ ଏକ ବୈଧ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଛିଟିଯିବାର ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚ ଶତ ବିଶ ବର୍ଷର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିବା କଥା ସ୍ୱୀକାର କରିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ସମ୍ଭବତଃ ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଅବଗତ ନୁହନ୍ତି ଯେ “ସାତ କାଳ” ବିଷୟରେ ଏକ ନୂତନ ପରୀକ୍ଷାକାରୀ ଆଲୋକ ରହିଛି। ସେମାନେ 1856 ମସିହାରେ ସେମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ସେହିଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି। ସେହି ନୂତନ ଆଲୋକ ହେଉଛି ଯେ, ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଏଗାରର ସାଢେ ତିନି ଦିନ କେବଳ ଫ୍ରାନ୍ସୀୟ ବିପ୍ଲବକୁ ଚିହ୍ନଟ କରୁନାହିଁ, ବରଂ ଏବେ ଏହା ଏକ ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟର ବାସ୍ତବତା ଅଟେ।

ସାତଟି ମେଘଗର୍ଜନର ଗୁପ୍ତ ଇତିହାସର ଉଦ୍ଘାଟନ, ଏବଂ ସପ୍ତମ ମୁଦ୍ରାର ଖୋଲିବା, ପ୍ରକୃତରେ କି ଏମିତି ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀ, ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି ଯେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶନ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅମୁଦ୍ରିତ ହେଉଛି? ଯଦି ଏହା ସତ୍ୟ, ତେବେ ପ୍ରକୃତରେ କି ଏହା ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଯେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ସମଗ୍ର ପୁସ୍ତକଟି ଅନ୍ତିମ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ କହୁଛି? ଯଦି ସେହି କଥା ସତ୍ୟ, ତେବେ ସାଢେ ତିନି ଦିନ କି କୁମାରୀମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ବରଙ୍କ ବିଳମ୍ବ ସମୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ? ଯଦି ତାହା ଏମିତି, ତେବେ “ସାତ ଥର”ର ପ୍ରତିକାର ପ୍ରକୃତରେ କି ଏମିତି ଗୋଟିଏ ଆଜ୍ଞାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହାକୁ July 18, 2020 ର Nashville prediction ରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିବାମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ପୂରଣ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ?

ବାହ୍! ଏଠାରେ ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ପରୀକ୍ଷା ଅଛି! ଯେମାନେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇ ବୁଝନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ବିଳମ୍ବର ସମୟରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ କି ସତରେ ସାଢ଼େ ତିନି ଦିନର ଶେଷରେ ନିଜ ପାପମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଏବଂ ନିଜ ପିତାମାନଙ୍କର ପାପମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ କରିବାକୁ ପଡ଼େ? ସମୟକୁ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀରେ ବ୍ୟବହାର ନ କରିବାକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଦେଶକୁ ଅବହେଳା କରିବା କି ସତରେ ପାପ ଥିଲା?

ଯେମାନେ ଏହି ମତ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଯେ ନ୍ୟାଶଭିଲ୍‌ର ବିଫଳ ପୂର୍ବବାଣୀ କିଛିପରି କରି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅଭିପ୍ରେତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା, ଏବଂ ପରେ ସେହି ଦାବିକୁ ସମର୍ଥନ କରିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂର୍ବବାଣୀମାନଙ୍କରେ ସମୟ ବ୍ୟବହାର କରିବାର ପାପରୁ ଅଧିକ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପର୍ଯ୍ୟବେକ୍ଷଣ ଯୋଗ କରିବି। ନ୍ୟାଶଭିଲ୍‌ର ମିଥ୍ୟା ପୂର୍ବବାଣୀ ସହିତ ଯାହା ଘଟିଲା, ତାହା କେବଳ 1844 ମସିହାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପ୍ରତି ବିଦ୍ରୋହର ଏକ ପ୍ରକାଶ ମାତ୍ର ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ଅ୍ୟାଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ର ବାହାରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଥିବା ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମାରେ ମିଳୁଥିବା ପୂର୍ବବାଣୀମାନେ ତ୍ରୁଟିପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମାର ଲେଖନୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ଗୋଟିଏ ନିନ୍ଦା ଥିଲା। ଏହା ଜଗତର ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରମାଣ ଯୋଗାଇ ଦିଏ ଯେ Ellen Whiteଙ୍କ ଲେଖନୀମାନେ Joseph Smith କିମ୍ବା Nostradamusଙ୍କ ଲେଖନୀମାନଙ୍କ ପରି ଏକେ ପ୍ରକାରର ଗୁରୁତ୍ୱ ରଖେ। Ellen Whiteଙ୍କ ମୂଲ୍ୟବାନ ବାକ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆମର ବିଦ୍ରୋହର ଘୃଣ୍ୟ ବାକ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଦୂଷିତ କରାଗଲା। ଏହା କେବଳ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିରୋଧରେ ବିଦ୍ରୋହ ନୁହେଁ—ଯିଏ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ—ଏହା ଏକେ ସମୟରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମା ବିରୋଧରେ ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ରୋହ ଥିଲା। Johnଙ୍କୁ Patmos ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିବା ଦ୍ୱୀପରେ ନିର୍ଯାତନା ଦିଆଯାଉଥିଲା, କାରଣ ସେ ବାଇବେଲ୍ ଓ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମାଠାରୁ ନିଜର ମାନବୀୟ ମତକୁ ଉପରେ ରାଖିଥିଲେ ବୋଲି ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହି ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ସେ ଅନୁଗତ ହୋଇଥିଲେ ବୋଲି।

ଆମର ପ୍ରଥମ ନିରାଶାରେ ଆମେ ଆମ ପିତା ମୋଶାଙ୍କର ପାପଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନରାବୃତ୍ତି କରିଥିଲୁ, ଏବଂ ଆମକୁ ଏହା ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ହେବ। ଆମକୁ ଏହା ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ହେବ, କାରଣ ଆମେ ଏବେ 1856ରେ ଅଛୁ। “ସାତ କାଳ” ବିଷୟରେ ଏବେ ନୂତନ ଆଲୋକ ରହିଛି, ସେତେବେଳେ ଯେପରି ଥିଲା ସେପରି। ଆରମ୍ଭିକ ଆନ୍ଦୋଳନ 1856ରେ ଫିଲାଡେଲଫିଆରୁ ଲାଉଦିକିଆକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତରଣର ସୀମାରେ ଥିବା ପରି, ଆମେ ଏବେ ଲାଉଦିକିଆରୁ ଫିଲାଡେଲଫିଆକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତରଣର ସୀମାରେ ଅଛୁ। 1856ରେ, ଆମ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ “ସାତ କାଳ” ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧିର ପ୍ରକାଶନକୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲେ। ଆମେ ସେହି ଆଲୋକର ପ୍ରକାଶନକୁ ବନ୍ଦ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ଆମ ହୃଦୟର ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକୁ ଏହି ଆଲୋକ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବନ୍ଦ କରିପାରୁ। ମୂଳ ସପ୍ତମ-ଦିନ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ନିର୍ମାତାମାନେ ଯେପରି କରିଥିଲେ, ସେପରି ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଭଣିପାରୁ ଯେ ସେହି ପଥରଟି ବାସ୍ତବରେ ସେଠାରେ ନଥିଲା, ଏବଂ ତାହାରୁ ଠୋକର ଖାଇବାକୁ ଜାରି ରଖିପାରୁ। ଆମର ସମସ୍ୟା ହେଉଛି ଯେ, ଆମେ ମୁଣ୍ଡକୁ ବାଲିରେ ଲୁଚାଇ ରଖିବା ପାଇଁ ଏକ ଶତାବ୍ଦୀରୁ ଅଧିକ ସମୟ ପାଇନାହୁଁ, କାରଣ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି।

ଯଦି ଆମେ ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗାଙ୍କୁ ଆମକୁ ଏହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅଁ—ଯେ କୌଣସି ବିଷୟର ଆରମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଶେଷକୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତସ୍ୱରୂପ ଦର୍ଶାଯାଏ—ତେବେ ଆମେ ସହଜରେ ଦେଖିପାରିବୁ ଯେ ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଛନ୍ତି ଯେ ନାଶଭିଲ୍‌ର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ଆମ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଭାବେ ପୂର୍ବରୁ ଚିତ୍ରିତ କରିଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ସ୍ୱୀକାର କରୁ, ସେତେବେଳେ ଆମେ ଏହି ବାସ୍ତବତା ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବୁ ଯେ, ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ପରଠାରୁ, ବିଫଳ ହୋଇଥିବା ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ମାନବୀୟ ତର୍କର କୌଣସି ନ କୌଣସି ରୂପ ଉତ୍ପାଦନ କରିବାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରୟାସ, ଡୁମୁରପତ୍ର ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ। ତାହାପରେ ଆମେ ଦେଖିବୁ ଯେ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦେଶରେ ରହୁଥିଲୁ, ସେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱର ଆମ ସହିତ ଚାଲୁନଥିଲେ। ସେ ସେଠାରେ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେବଳ ଏହି ଅର୍ଥରେ ଯେ ସେ ହୃଦୟମାନଙ୍କର ଦ୍ୱାରରେ ଠକ୍‌ଠକ୍‌ କରୁଥିଲେ, ପ୍ରବେଶ ଖୋଜୁଥିଲେ। ଯଦି ମାନବୀୟ ତର୍କର ସେହି ଡୁମୁରପତ୍ରକୁ ହଟାଯାଏ, ତେବେ ଆମେ ଏହାମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିବୁ ଯେ, ନାଶଭିଲ୍‌ର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଆମେ ଯେ ଅସ୍ୱୀକାର, କିମ୍ବା ତ୍ରୁଟିପୂର୍ଣ୍ଣ ମାନବୀୟ ତର୍କର ଆଶ୍ରୟ ନିଇଛୁ, ସେହିଥି ଏହାର ପ୍ରମାଣ ଯେ ଆମେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିପରୀତ ଚାଲୁଥିଲୁ।

୧୮୫୬ ମସିହାରେ ଫିଲାଦେଲଫିୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ଲାଓଦିକିଆରେ ପରିଣତ ହେଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଏହା ଜାଣିଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତ୍ରୀ ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ବାକ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ସ୍ଥିର କରିଦେଲେ। ସେହି ଲାଓଦିକିୟ ହୃଦୟମାନଙ୍କର ଦ୍ୱାରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଭୋଜନ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖିଥିଲେ। ସେ ଯେ ଆହାର ଭୋଜନ ପାଇଁ ଆଣିଥିଲେ, ତାହା “ସାତ ସମୟ”ର ଭିତ୍ତିପ୍ରସ୍ତର ଥିଲା। ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲେ।

୨୦୨୩ ମସିହାରେ, ଶେଷ ଆନ୍ଦୋଳନ ବର୍ତ୍ତମାନ ଲାଓଦିକିଆରୁ ଫିଲାଦେଲଫିଆକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଛି, କାରଣ ଅଷ୍ଟମ ମଣ୍ଡଳୀ ସାତଟି ମଣ୍ଡଳୀରୁ ହୋଇଥାଏ। ପ୍ରଭୁ ଆଲଫା ଓ ଓମେଗା ତାଙ୍କର “ସତ୍ୟ” ବାକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିଛନ୍ତି। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେହି ସମ୍ପ୍ରତି ମୃତ, ଶୁଷ୍କ ଅସ୍ଥିମାନଙ୍କର ଦ୍ୱାରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ସେମାନଙ୍କ ସହ ଭୋଜନ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖୁଛନ୍ତି; ଏବଂ ସେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଯେ ଭୋଜନ ଭାଗ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛନ୍ତି, ସେହି ଭୋଜନଟି ସେ ୧୮୫୬ ମସିହାରେ ସେମାନଙ୍କର ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହ ଭାଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। ଏହା କେବଳ “ସାତ ସମୟ” ତତ୍ତ୍ୱର ମୌଳିକ ଗଠନାଂଶମାତ୍ର ନୁହେଁ, ଯେପରି ୧୮୫୬ ମସିହାରେ ସେମାନଙ୍କର ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଥିଲା। ନା, ଏହା “ସାତ ସମୟ”ର ତିକ୍ତ ପ୍ରତିକାର, ଏବଂ ଏହି ପ୍ରତିକାର ପାଇଁ ସେହି ପ୍ରକାରର ନମ୍ରତା ଆବଶ୍ୟକ, ଯାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପ୍ରାୟତଃ କଠିନ ହୁଏ।

ସମ୍ଭବତଃ ଯେମାନେ ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ନ୍ୟାଶଭିଲ୍-ସମ୍ପର୍କିତ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ କି ଦାନିଏଲଠାରୁ ଅଧିକ ଜ୍ଞାନୀ?