ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶନ - ସଂଖ୍ୟା ତିନି

ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ ଯେ, ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କରୁଥିବା ବେଳେ, ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରବନ୍ଧଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପ୍ରତିରୂପଗୁଡ଼ିକ ସ୍ଥାପିତ କରିସାରିଛି, ଯାହା ଏକ ଭଲ ସନ୍ଦର୍ଭବିନ୍ଦୁ ଭାବେ କାମ କରିବ। ଯଦି ଆପଣ ଏହି ପ୍ରବନ୍ଧଗୁଡ଼ିକୁ ଅନଲାଇନ୍‌ରେ ପଢ଼ୁଛନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ଆଶା କରେ ଯେ ଆପଣ ବୁଝୁଛନ୍ତି ଯେ ଏହି ପ୍ରବନ୍ଧଗୁଡ଼ିକ ତାରିଖକ୍ରମେ ବିନ୍ୟସ୍ତ। ମୁଁ ବୁଝୁଛି ଯେ ଏହି ପ୍ରବନ୍ଧଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା କେତେକ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ମୁଁ ଯାହା ଅଂଶୀଦାର କରୁଛି ତାହାର ଅଧିକାଂଶ ସହ ପୂର୍ବରୁ ପରିଚିତ; ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୁନରୁକ୍ତି ପାଇଁ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ କ୍ଷମା ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛି। ଯେ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ବିଚାର କରୁଛୁ, ସେଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ବାଇବେଲୀୟ ସମର୍ଥନ ଦେବାକୁ ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, ଯେଣେକି Future for America ଯେ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରୟୋଗ କରେ, ସେସବୁ ସହ ନୂତନ ଥିବା କେହି ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ବୁଝିପାରିବେ ଏବଂ ଆଗ୍ରହର ସହିତ ଜଡ଼ିତ ରହିପାରିବେ, ଯଦ୍ୟପି ଏହି ଧାରଣାଗୁଡ଼ିକ ସହ ସେମାନଙ୍କର ସେତେ ପରିଚୟ ନଥାଇପାରେ, ଯେତେକି ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକଙ୍କର ଆଗରୁ ଅଛି।

କିଛି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସତ୍ୟ ଅଛି, ଯାହାକୁ ସମ୍ପ୍ରତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ କେବେ ଚିହ୍ନି ପାରିନଥିଲି, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ଉଦ୍ଘାଟିତ ହୋଇଛି। ମୁଁ ସେହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ସାର୍ବଜନିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସରଳଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିପାରୁଥାନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଭାଗ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମର୍ଥନର ଏକ ଆଧାର ପ୍ରଥମେ ଗଢ଼ିବାର ଚେଷ୍ଟା ନ କରି; କିନ୍ତୁ ସେହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଏତେ ନୂତନ ଏବଂ ଏତେ ଗମ୍ଭୀର ଯେ, କିଛି ଆଧାର ବିନା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଗ କରିବାକୁ ମୁଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇନଥିଲି—ଏମିତି ଏକ ଆଧାର, ଯାହା ଉପରେ ସେହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ଥାପନ କରାଯାଇପାରେ, ଏବଂ ଯାହାକୁ ମୁଁ ଏହିରୂପେ ବିଶ୍ୱାସ କରେ ଯେ, ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ଘଟୁଥିବା ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ଅମୋହରଣ ଭାବେ ଏହା ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି।

ସତ୍ୟକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ସମ୍ପର୍କରେ ଯୀଶୁ ଏକ ନୀତି ପ୍ରସ୍ତାବ କରିଥିଲେ, ଯାହା ମୋର ବିଶ୍ୱାସ ଅନୁଯାୟୀ ଏଠାରେ ପ୍ରୟୋଜ୍ୟ। ସେହି ନୀତି ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟର ପରିଚୟର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି।

ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କହିଥିଲେ, “ମୋର ତୁମମାନଙ୍କୁ କହିବା ପାଇଁ ଏଯାବତ୍ ଅନେକ କଥା ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଏବେ ତୁମେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବହନ କରିପାରିବ ନାହିଁ,” ସେଥିରୁ ମୋର ଏହି ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ସମର୍ଥିତ ହୁଏ ଯେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅନେକ କିଛି ଅଂଶୀଦାର କରିବାକୁ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମେ ସେହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ନିର୍ମାଣ କରିବା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଯୁକ୍ତିସଙ୍ଗତ ଆଧାର ଥିବା ଉଚିତ। ଏହା କହିବା ସହ, ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ପଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଏହିପରି ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା “ଜଗତକୁ ପାପ, ଧର୍ମିକତା, ଓ ବିଚାର ବିଷୟରେ” ତାଡନା କରାଯାଇବାରେ ତିନି ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। ସେହି ତିନିଟି ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ଅନ୍ତିମ ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶ; ତେଣୁ, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଥିବା ଏହି ଅନୁଛେଦଟି ଗୋଟିଏ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସାକ୍ଷ୍ୟ, କାରଣ ଏହା ଏହି କଥାରେ ଜୋର ଦେଉଛି ଯେ ସନ୍ଦେଶଟି କ୍ରମୋନ୍ନତ ଭାବରେ ବୁଝାଯାଏ, ଏବଂ ଏହା କେବଳ ସେହିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରାହିଁ ବୁଝାଯାଏ ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ତୈଳ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯୋହନ, ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ, ସେହି ଏକେ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି ଯେ ସେ ଜଗତର ଅନ୍ତରେ ସବ୍ବାଥ-ଉପାସନାକାରୀ ସପ୍ତମ-ଦିନୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଅଟନ୍ତି।

ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ଥିବା ସପ୍ତମ-ଦିନୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ, ଯେମାନେ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟରେ ମୋହରମୁକ୍ତ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ବୁଝିବେ, ସେମାନେ ଏହା କରିପାରିବେ କାରଣ ସେମାନେ “ଆତ୍ମାରେ” ଅଛନ୍ତି। ସେହି ଉପମାର ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ଯାହା ବିଷୟରେ ଆମକୁ କୁହାଯାଇଛି ଯେ ଏହା “ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଲୋକମାନଙ୍କର ଅନୁଭବକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ,” ଯୋହନ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀ, କାରଣ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଆତ୍ମାର ତେଲ ଅଛି। ସେ ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ଥିବା ସେହି ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ “ପଛରୁ” ଏକ ମହାଶବ୍ଦ ଶୁଣନ୍ତି। ତାଙ୍କ “ପଛରୁ ଆସୁଥିବା ଶବ୍ଦ” ପରବର୍ତ୍ତୀ ପଦରେ ପରିଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିବା ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା ଅଟେ, ଏବଂ ସେହି ଶବ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପଥମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରି ସେହିଥିରେ ଚାଲିବାକୁ ସୂଚନା ଦେଇଥାଏ।

ଯିରିମିୟ ଯେ “ବିଶ୍ରାମ” ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି, ସେହିଟି ହେଉଛି ଅନ୍ତ୍ୟବର୍ଷା ସମୟରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ଉଜାଡ଼ିଦେବା। ପରବର୍ତ୍ତୀ ପଦରେ ଯିରିମିୟ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଭିତ୍ତିମୂଳଗୁଡ଼ିକୁ (ପୁରୁଣା ପଥଗୁଡ଼ିକୁ) ପୁନର୍ବାର ଫେରି ଆସି ସେଥିରେ ଚାଲିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି।

ଯେତେବେଳେ ଯୋହନ ତାଙ୍କ ପଛରୁ ଆସୁଥିବା ସେହି ସ୍ୱରକୁ ଶୁଣନ୍ତି, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ପୁରାତନ ପଥମାନଙ୍କୁ କିମ୍ବା ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ର ଭିତ୍ତିମୂଳମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରୁଛି, ସେ ଯେ ସ୍ୱର ଶୁଣନ୍ତି ତାହା ତୁରୀର ସ୍ୱର ସଦୃଶ। ସେହି ସ୍ୱର, ପରମେଶ୍ୱର ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ ଉପରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିବା “ପ୍ରହରୀମାନଙ୍କ” ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ପିତା ମିଲର ଥିଲେ ସେହି ପ୍ରହରୀ, ଯିଏ ବିଚାରକାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭ ଘୋଷଣା କରୁଥିବା ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶର ପ୍ରଚାର ସମୟରେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ର ଆରମ୍ଭରେ ସତର୍କବାଣୀର ତୁରୀ ଫୁଙ୍ଗାଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଯୋହନ ବିଶେଷ ଭାବରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ବିଚାରକାର୍ଯ୍ୟର ସମାପ୍ତି ଘୋଷଣା କରୁଥିବା ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରଚାର କରନ୍ତି। ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ମିଲରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ପରମେଶ୍ୱର ସ୍ଥାପିତ କରିଥିବା ଭିତ୍ତିମୂଳମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରନ୍ତି।

ଆମେ ବର୍ଷର ପରେ ବର୍ଷ ପୁନଃପୁନି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଆସିଛୁ, (ଏବଂ ଏହା ହବକ୍କୂକଙ୍କର ତାଲିକାମାନଙ୍କରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ), ଯେ ପ୍ରଥମ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶ “ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭୟ କର” ପାପ ସମ୍ପର୍କରେ ଦୋଷୀ ସିଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଅଟେ, ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶରେ ଧର୍ମିକତା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ ଏବଂ ତୃତୀୟଟି ବିଚାରକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ। ଏଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ତିନି ଦୂତଙ୍କର ତିନିଟି ପଦକ୍ଷେପ, ଏବଂ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟର ମଧ୍ୟ ଏହି ତିନିଟି ପଦକ୍ଷେପ। ସେହି ତିନିଟି ପଦକ୍ଷେପକୁ ହିବ୍ରୁ ଭାଷାର ସେହି ତିନିଟି ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ଯେଗୁଡ଼ିକ ମିଶି ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦଟି ଗଠନ କରେ, ଯାହାର ଅନୁବାଦ “ସତ୍ୟ” ବୋଲି କରାଯାଇଛି। ଯୋହନ ସୋହଳ ଅଧ୍ୟାୟର ଏହି ଅଂଶରେ, ଯୀଶୁ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପର୍କରେ କହୁଛନ୍ତି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ଲୋକମାନଙ୍କୁ “ସମସ୍ତ ସତ୍ୟ” ମଧ୍ୟରେ ପଥପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ “ଆସିବାକୁ ଥିବା ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ” ମଧ୍ୟ ଦେଖାନ୍ତି। ତଥାପି ଯୀଶୁ କହନ୍ତି ଯେ, “ମୋର ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହିବା ପାଇଁ ଆଉ ବହୁତ କିଛି ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଏବେ ତୁମେ ସେଗୁଡ଼ିକ ବହନ କରିପାରିବ ନାହିଁ।”

ମୁଁ ଆଶା କରେ ଯେ “ସତ୍ୟ” ବୋଲି ଅନୁବାଦିତ ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦର କିଛି ଗୁରୁତ୍ୱ ଆପଣ ବୁଝିପାରିଛନ୍ତି। କାରଣ ଆମେ ଏମାତ୍ର ଆମର ଅଧ୍ୟୟନରେ ସେହି ପ୍ରତୀକକୁ ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଛୁ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ତିନିଟି ପଦରେ, ଈଶ୍ୱର ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସଂପ୍ରେଷଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଦେବତ୍ୱର ତ୍ରିବିଧ ସ୍ୱରୂପକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିବାର ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ଏହା ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଶେଷ ପଦଗୁଡ଼ିକରେ ଏହା ଦ୍ୱିତୀୟ ସାକ୍ଷ୍ୟ ପାଏ, ଏବଂ ଏପରି କରି, “ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି” ପ୍ରୟୋଗର ଆଧାରରେ, ଏହା ଅଧିକ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।

ତାପରେ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆଦିପୁସ୍ତକ 1:1–2:3 କୁ ଯୋଡ଼ିଦେଉ, ସେତେବେଳେ ଆମେ ଏକ ତୃତୀୟ ସାକ୍ଷୀ ଏବଂ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ରେଖାକୁ ପାଉ, ଯାହାକୁ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷଭାଗରେ ଥିବା ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ଦୁଇଟି ରେଖା ଉପରେ ରଖିବା ପାଇଁ।

ତାପରେ ଆମେ ଆସିବାକୁ ଥିବା ଏଲିୟାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଥିବା ପୁରାତନ ନିୟମର ଶେଷ ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ଯୋଗ କରୁ, ଏବଂ ତାହାରେ ଆମ ପାଖରେ ଚାରିଟି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ରେଖା ଥାଏ।

ତା’ପରେ ଆମେ ନୂତନ ନିୟମର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଯୋଡ଼ୁଛୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ରେଖାରେ ଆଲଫା ଓ ଓମେଗାର ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ବାଇବେଲରେ ମିଳୁଥିବା ଚୂଡାନ୍ତ ସନ୍ଦେଶକୁ ସଂଗଠିତ କରିବା ପାଇଁ ଆମ ପାଖରେ ପାଞ୍ଚଟି ରେଖା ଥାଏ। ଯଦି ଆମେ, ଯେ ପାଞ୍ଚଟି ରେଖାକୁ ପୂର୍ବରୁ ଚିହ୍ନଟ କରିଛୁ, ସେହି ପାଞ୍ଚଟି ରେଖାରେ ସମଗ୍ର ଭାବରେ ଏହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ପ୍ରୟୋଗ କରି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସମାପ୍ତ କରିଦେବାକୁ ଯାଉ, ତେବେ ଆମେ ଏହା ଆଶା କରିବା ଉଚିତ ଯେ ମାଥିଉର ଶେଷ ଏବଂ ଯୋହନଙ୍କର ଶେଷ, ଆମେ ବିଚାର କରୁଥିବା ସେହି ପାଞ୍ଚଟି “ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ” ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖା ସମସ୍ତେ ଯେ ଏକେ ସୂଚନାକୁ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେହି ଏକେ ସୂଚନାକୁ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଉଥିବା ଦେଖାଯିବ।

ଯେ ସନ୍ଦେଶ ଅନାବୃତ ହେଉଛି, ସେହିଟି ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ସ୍ଥାପିତ; ଏହି କାରଣରୁ ଅନ୍ୟ ଧାରାଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ସେହି ପୁସ୍ତକଟି ହେଉଛି ସନ୍ଦର୍ଭବିନ୍ଦୁ, ଏବଂ ଏହା ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ଏହି ସୂଚନା ସହ ସମ୍ମତ ଯେ “ବାଇବେଲର ସମସ୍ତ ପୁସ୍ତକ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟରେ ଏକତ୍ର ହୁଏ ଏବଂ ସେଠିରେ ଶେଷ ପାଏ।” ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକର ପ୍ରଥମ ତିନୋଟି ପଦର ସନ୍ଦେଶ ସେହି ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱର ଯୋହନଙ୍କୁ ନିଜ ବାକ୍ୟ ପ୍ରେରଣ କରନ୍ତି, ଯେଣେକି ସେ ତାହା ଲେଖି ପଠାଇଦିଅନ୍ତୁ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କ ପାଖକୁ। ନୂତନ ନିୟମର ପ୍ରଥମ ପୁସ୍ତକ, ଯେପରି ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି, ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବଂଶାବଳୀକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ, ଏବଂ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂଚନାମୂଳକ ଏକ ବିଷୟବିନ୍ଦୁ ସହ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।

“ଦାଉଦଙ୍କ ପୁତ୍ର” ବିଷୟକ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା—ଏମିତି ଏକ ବିଷୟ ଯାହାକି ଯିହୂଦୀମାନେ କେବଳ ସେଥିରେ ଥିବା ବାଇବେଲୀୟ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷର ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ବୁଝିଥାନ୍ତେ ମାତ୍ର ବୁଝିପାରୁଥାନ୍ତେ—ଯୀଶୁ ଖୁଟିନାଟି ତର୍କ କରୁଥିବା ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ସମ୍ବାଦକୁ ସେମାନଙ୍କୁ ନିରୁତ୍ତର କରି ସମାପ୍ତ କଲେ। ସେମାନେ ତାହା ବୁଝିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଅଧିକାଂଶ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ମଧ୍ୟ ବୁଝୁନାହାନ୍ତି। ଯେକେହି ଇତିହାସର ପୁନରାବୃତ୍ତିର ସିଦ୍ଧାନ୍ତଙ୍କ ବିରୋଧରେ ତର୍କ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେ ପ୍ରମାଣ କରେ ଯେ ସେ ବୁଝୁନାହିଁ ଯେ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲର ପ୍ରତିରୂପ; ଏବଂ ସେହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଅନିଚ୍ଛା, ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ଶେଷକାଳରେ ସେହି ଏକେଇ ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ବୁଝିବା ପ୍ରତି ଥିବା ଅନିଚ୍ଛା ସହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକାକାର। ଯୀଶୁ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶେଷ ପ୍ରହେଳିକାରେ ଏହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରହେଳିକା ଦିଗରେ ନେଇଯାଇ: ଦାଉଦଙ୍କ ପ୍ରଭୁ କିପରି ଦାଉଦଙ୍କ ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରିବେ?

ଯୋହନଙ୍କ ସୁସମାଚାରର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି ଯେ, ଆରମ୍ଭରେ ବାକ୍ୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ବାକ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଈଶ୍ୱର, ଏବଂ ବାକ୍ୟ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ସେହି ଅନ୍ୟ ପଙ୍କ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ସମଞ୍ଜସ, ଯାହାକୁ ଆମେ ସନ୍ଦର୍ଭ କରୁଛୁ। ଏବଂ ଯଦି ଆମେ ପରେ ଯୋହନଙ୍କ ସୁସମାଚାରର ଶେଷ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ବିଚାର କରିବା, ତେବେ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ ଯେ, ଯୀଶୁ ନିଜେ କିପରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିବା କଥା ଶୁଣିବା ପରେ, ପିତର ପ୍ରେରିତ ଯୋହନଙ୍କ ବିଷୟରେ କ’ଣ ଘଟିବ ବୋଲି ଯୀଶୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।

ପେତ୍ର ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ ଯେ, ଯୋହନ କିପରି ମରିବେ, କିମ୍ବା ଯୋହନ ମରିବେ କି ନାହିଁ। ଏହି ଉତ୍ତରଟି ସେହି ଅଂଶରେ ଦୁଇଥର ପୁନରୁକ୍ତ ହୋଇଛି, ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ଏହା କହିଥିଲେ ଏବଂ ପରେ ଯୋହନ ପୁନି କହିଲେ, “If I will that he [John] tarry till I come, what is that to thee?” ଯୋହନ ଯୀଶୁଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବିତ ରହିଥିଲେ।

ଆପଣ କେବଳ ସେହି “ସତ୍ୟ”କୁ ଦେଖିପାରିବେ କିମ୍ବା ଶୁଣିପାରିବେ, ଯଦି ଆପଣ ଇତିହାସର ପୁନରାବୃତ୍ତିରେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏହାରେ ମଧ୍ୟ ଯେ, ଯେଉଁ ଇତିହାସ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି, ସେହିଟି ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ହୁଏ। ଜଗତର ଶେଷକାଳ ହେଉଛି ସେହି ସ୍ଥାନ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋହନ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକଟି ଲେଖିଥିବାବେଳେ ଥିଲେ। ଯୋହନଙ୍କ ସୁସମାଚାରର ଶେଷ ପୁସ୍ତକଟି ଆରମ୍ଭ ଏବଂ ଶେଷର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରେଖାମାନଙ୍କ ସହ ସମ୍ମତ, କାରଣ ଏହା ଯୋହନଙ୍କୁ ସେହି ଘଟଣାମାନଙ୍କର ଇତିହାସରେ ସ୍ଥାପିତ କରେ, ଯେଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନକୁ ଅଗ୍ରସର କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ, ଅନ୍ତିମ ସତର୍କବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରଖ୍ୟାପନ କରୁଥିବାମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧି ଭାବେ, ସେହି ବାର୍ତ୍ତାକୁ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାନ୍ତି।

ଯୋହନଙ୍କ ସୁସମାଚାରର ଶେଷଭାଗ, ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ପ୍ରଥମ ତିନିଟି ପଦରେ ଥିବା ଯୋଗାଯୋଗ-ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, କାରଣ ସେଠାରେ ଯୋହନଙ୍କୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନର ଇତିହାସରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦର୍ଶୀଭାବେ ସ୍ଥାନୀୟ କରାଯାଇଛି। ଏହିପରି, ଯୀଶୁଙ୍କ ପ୍ରଥମ “ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ” (ପାଟମୋସ) କୁ ବ୍ୟବହାର କରି ତାଙ୍କର ଶେଷ “ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ” କୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତସ୍ୱରୂପ ଦର୍ଶାଯାଇଛି। ଏହା ଆମେ ବିଚାର କରୁଥିବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରେଖାମାନଙ୍କ ସହ ନିଖୁଟଭାବେ ସଂଯୁକ୍ତ ହୁଏ, କାରଣ ଏହା ଜଗତର ଶେଷରେ, ପାଟମୋସରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେହିଠାରେ ଯୋହନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ତେବେ ମାଥିଉଙ୍କ ପୁସ୍ତକର ଶେଷଭାଗ ବିଷୟରେ କ’ଣ?

ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି, ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ତାଙ୍କର ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତି ହେବ। ଏବଂ ପରେ ସେ ପିତା, ପୁତ୍ର ଏବଂ ଉତ୍ପତ୍ତିର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଜଳ ଉପରେ ଗତି କରୁଥିବା ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ନାମରେ, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସିଂହାସନର ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ସାତ ଆତ୍ମାଙ୍କ ନାମରେ ବପ୍ତିସ୍ମା ଦେବାକୁ ଏକ ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତି। ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ତ୍ରୟୀଙ୍କ ତିନିଜଣ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ତିନିଟି ପୃଥକ୍ ସତ୍ତା ଭାବରେ ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ହେବ। ମାଥିଉଙ୍କ ଶେଷଭାଗ ଅନ୍ୟ ଛଅଟି ଯେପରି କରେ, ସେପରି ଏହି ପଙ୍କ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ କରେ।

ଯୀଶୁ ନିଜ ବାକ୍ୟରେ ଆରମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଶେଷକୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରୂପେ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, କାରଣ ସେହିଁ ବାକ୍ୟ, ଏବଂ ସେହିଁ ଆଲଫା ଓ ଓମେଗା।

ଏହି ସାତୋଟି “ରେଖା”କୁ ଏକତ୍ର କରିବାଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱର ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସଂଯୋଗ-ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସବିସ୍ତାର ଚିତ୍ର ଗଠିତ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟ “ରେଖା” ସାକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥାପିତ ଓ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିବା ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ମୂଳଭୂତ ସତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥାଏ। ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗାଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ସାତୋଟି “ରେଖା”। କିନ୍ତୁ ମାଲାଖୀ ପୁସ୍ତକ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କ’ଣ?

ମଲାଖିଙ୍କ ପୁସ୍ତକ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ରେ ଅବିଶ୍ୱାସୀ ପୁରୋହିତମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତିରସ୍କାରମୟ ଭର୍ତ୍ସନା ଅଟେ। ଏହା ପୃଥିବୀର ଅନ୍ତ ସମୟରେ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ରେ ଉପାସକମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀର ପରିଚୟ ଦେଇ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।

ମଳାଖୀ ଆମକୁ ଆହୁରି ଜଣାଇଛନ୍ତି ଯେ, ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ଉପାସକମାନଙ୍କର ଏହି ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀ ବାସ୍ତବରେ ଯାଜକମାନଙ୍କର ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀ ଅଟନ୍ତି।

ମଲାଖୀର ଆରମ୍ଭଭାଗରେ ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀର ଯାଜକମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଲାଓଦିକୀୟ ଓ ଫିଲାଦେଲଫୀୟ ସନ୍ଦେଶର ଏକ ଛାୟାରୂପ ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି। ଯାଜକମାନଙ୍କୁ “ଶୁଣ” ବୋଲି ଆଜ୍ଞା ଦିଆଯାଇଛି। ଯୋହନ ସେହି ଯାଜକମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ଶୁଣନ୍ତି; ଏବଂ ଏକ ଯାଜକ ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଚୁକ୍ତିବଦ୍ଧ ମନୋନୀତ ଜନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧି। ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯଦି ସେମାନେ “ଶୁଣନ୍ତି” ନାହିଁ ଏବଂ “ତାହାକୁ ହୃଦୟଙ୍ଗମ” “କରନ୍ତି ନାହିଁ” କିମ୍ବା “କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ନାହିଁ,” ତେବେ ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ହେବେ।

ଯାଜକମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଚୟିତ ଜନ, ଯେମାନେ ମନ୍ଦିରର ଭିତ୍ତିରେ ଥିବା “କୋଣାର ପଥର” ଦ୍ୱାରା ପରୀକ୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି। କୋଣାର ପଥର ସେହି ପଥର ଯାହା ସହିତ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଭିତ୍ତିପଥର ସମରେଖିତ କରାଯାଏ, ଏବଂ ଏହା ସେହି ପଥର ମଧ୍ୟ ଯାହା ସମଗ୍ର ମନ୍ଦିରର ଭାର ବହନ କରେ। ମିଲରଙ୍କ କୋଣାର ପଥର ଥିଲା Leviticus twenty-six ର “seven times”। କୋଣାର ପଥର, କିମ୍ବା ଯେହିଁ ପଥରକୁ ନିର୍ମାତାମାନେ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ, ସେହିଥି ମନ୍ଦିର-ନିର୍ମାଣର ଏକ ସତ୍ୟ ଘଟଣା; ଯାହା Spirit of Prophecy ର ଲେଖନୀରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶେଷ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି। ପ୍ରଥମେ ଅସ୍ୱୀକୃତ ହୋଇଥିବା ସେହି ପଥର ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକ ବିଷୟ ହେଉଛି, ତାହାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରାଯାଇବା ପରେ ପୃଥକ କରି ରଖାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ସମୟଠାରୁ ମନ୍ଦିରର ନିର୍ମାତାମାନେ ନିୟମିତ ଭାବରେ ସେହି କୋଣାର ପଥରରେ ଠୋକର ଖାଉଥିଲେ, ଯାହାକି ସେମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷେତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପୃଥକ ରଖାଯାଇଥିଲା। ସେହିଥି ଥିଲା ଠୋକରର ପଥର।

ମାଲାଖୀ ପୁସ୍ତକରେ ଈଶ୍ୱର ଦୁଷ୍ଟ ଯାଜକମାନଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ମୂର୍ଖ ଲାଓଦିକେୟ କୁମାରୀମାନେ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ, ସୂଚିତ କରୁଛନ୍ତି ଯେ ସେ ତାଙ୍କୁ “ଶାପ” ଦେବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଆଗରୁହିଁ ସେମାନଙ୍କୁ “ଶାପ” ଦେଇସାରିଛନ୍ତି। ସେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଉଛନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ଏଲିୟାଙ୍କ ସନ୍ଦେଶକୁ “ଶୁଣିବେ” ନାହିଁ ଏବଂ ତାହାକୁ ନିଜ ହୃଦୟରେ “ରଖିବେ” ନାହିଁ। ଏଲିୟାଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ପିତାମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଏବଂ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ପିତାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଫେରାଇଦିଏ। ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଫେରିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ପିତାମାନେ ଓ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ଏଲିୟା ସନ୍ଦେଶକୁ ଶୁଣିବା, ଯାହା ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷର ସିଦ୍ଧାନ୍ତ। ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷର ସନ୍ଦେଶକୁ କେବଳ ଶୁଣିବା ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ; ତାହାକୁ ହୃଦୟ ଉପରେ ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏଲିୟାଙ୍କ ସନ୍ଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଅର୍ଥ ହେଉଛି ତାହାକୁ ନିଜ ହୃଦୟରେ ରଖିବା। ଯଦି କେହି ଯାଜକ ସେହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ଶୁଣିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ସେ ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ହେବେ।

ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶାପ ଆଣିଲେ, ଯେତେବେଳେ 1863 ମସିହାରେ ସେମାନେ ମିଲର୍ ଆବିଷ୍କାର କରିଥିବା ସର୍ବପ୍ରଥମ ମୂଳଭୂତ ସତ୍ୟକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବାର ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ସେହି ଅସ୍ୱୀକାରକୁ ଏହି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିରତ ଭାବେ ଜାରି ରଖିଆସିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯଦିଓ କ୍ରମଶଃ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିବା ଶାପ 1863 ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, (କାରଣ ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁହେଁ ଶାପଗ୍ରସ୍ତ), ତଥାପି ଯେ ଶାପ ଭବିଷ୍ୟତ୍ କାଳରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ, ସେହିଟି ସନ୍ଡେ ନିୟମ ସମୟରେ ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଉଗାରି ଦିଆଯିବାବେଳେ ଘଟେ। ମଲାଖୀର ଆରମ୍ଭ ଶେଷକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ, କାରଣ ଶେଷ ଅର୍ଥାତ୍ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ମୂର୍ଖ ଯାଜକମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଅନ୍ତିମ ସଚେତନବାଣୀକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ମଲାଖୀରେ ଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ମୂର୍ଖମାନେ ଏଷାଉ ଓ ଯାକୁବଙ୍କ ରୂପରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପାଇଛନ୍ତି। ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ ପ୍ରଥମଜାତ ହେବାର ଅଧିକାର ମାଧ୍ୟମରେ ଚୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଛନ୍ତି, ଯାହା ଏକ କନିଷ୍ଠ ଭାଇ ସହିତ ପ୍ରତିବିରୋଧରେ ରଖାଯାଇଛି। ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପ୍ରଥମ ଓ କନିଷ୍ଠ ଶେଷ।

ମାଲାଖୀ ପୁସ୍ତକରେ ଏସାଉ ଓ ଯାକୁବ—ଉଭୟେ ଲାଓଡିସିୟାନ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ; କିନ୍ତୁ ପରବର୍ତ୍ତୀଜନ ଶେଷରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ “ସ୍ୱର” ଶୁଣିଲେ, ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ନାମ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇ ଇସ୍ରାଏଲ ହେଲା। ଜ୍ୟେଷ୍ଠଜନ, ପ୍ରଥମଜନ, ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ। ଯାକୁବ ସେହି ରାତ୍ରିରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସ୍ୱର ଶୁଣିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲେ ଏବଂ ଦୂତମାନେ ସିଢ଼ି ଉପରେ ଉଠୁଥିବା ଓ ନମୁଥିବାକୁ ଦେଖିଥିଲେ; ସେହି ସିଢ଼ି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଯାକୁବ ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ଥିବା ଲାଓଡିସିୟାନ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେମାନେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ତିନୋଟି ପଦର ଅନୁଭବ ଲାଭ କରିବାବେଳେ ଲାଓଡିସିୟାନରୁ ଫିଲାଦେଲଫିୟାନରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଅନ୍ତି; ଯେପରି ଯୋହନ ଏବଂ ଯାକୁବଙ୍କର ଦୂତମାନଙ୍କ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱାରୋହଣ ଓ ଅବତରଣର ସିଢ଼ି-ସ୍ୱପ୍ନରେ ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି। ସେହି ଅନୁଭବ ଯାକୁବଙ୍କର ଇସ୍ରାଏଲ, ଅର୍ଥାତ୍ ଫିଲାଦେଲଫିୟାନ, ଭିତରେ ପରିବର୍ତ୍ତନର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ଯାକୁବଙ୍କର ପରିବର୍ତ୍ତନ-କାହାଣୀର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ସେତେବେଳେ ଆସେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ପେନୁଏଲରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସହିତ କୁସ୍ତି କରିଥାନ୍ତି। ଏହିପରି, ଯାକୁବଙ୍କର ଜନ୍ମାଧିକାରର କାହାଣୀ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ତିନୋଟି ପଦରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ତିମ ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶର ମୁଦ୍ରାଭେଦନ ଘଟୁଛି, ଏବଂ ଏହା ସାତଟି ଶେଷ ମହାମାରୀର ସମୟରେ, ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାର କାଳରେ, ଶେଷ ପାଏ।

ଆରମ୍ଭ ଓ ସମାପ୍ତିର ସମସ୍ତ ଚାରିଟି ସମୁଚ୍ଚୟ, “ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି” ଭାବରେ, ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶନର ବାର୍ତ୍ତା ପାଇଁ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଥାଏ। ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି, ମୂର୍ଖ ଯାଜକମାନେ ଶୁଣିବେ କି ନ ଶୁଣିବେ।

ଯେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ ଯାଜକମାନେ ଆତ୍ମା ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କୁ କ’ଣ କହୁଛନ୍ତି ତାହା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଲିୟାଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣନ୍ତି। ମିଲର ଏଲିୟା ଥିଲେ, ଏବଂ କେହି କେହି ଶୁଣିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲେ।

ମିଲର ଏଲିୟା ଓ ବପ୍ତିସ୍ମାଦାତା ଯୋହନ—ଉଭୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବଛାୟିତ ହୋଇଥିଲେ; କାରଣ ବପ୍ତିସ୍ମାଦାତା ଯୋହନ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଆଗମନ ପାଇଁ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ମିଲର 1844 ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖରେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ମହାପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ। ମଲାଖୀ ସରାସରି ଯୋହନ ଓ ମିଲରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅଭିଜ୍ଞାପିତ କରନ୍ତି।

ତାଙ୍କ ଇତିହାସ ପାଇଁ ‘ପ୍ରହରୀ’ ଭାବରେ, ମିଲରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ଦିରର ଭିତିସ୍ଥମ୍ଭ ଉତ୍ତୋଳନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା। ଆରମ୍ଭରେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଏମିତି ଗୋଟିଏ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେବାକୁ ହେବ, ଯାହା ମନ୍ଦିରର ସମାପ୍ତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସେହି ଅନ୍ତିମ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପ୍ରହରୀ ଆବଶ୍ୟକ, ଯେ ତୁରୀକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଧ୍ୱନି ଦେବ। ମିଲର ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ବିଚାରର ଆରମ୍ଭକୁ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଯେ ପ୍ରହରୀଙ୍କୁ ମିଲର ଅନ୍ତକାଳୀନ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମରେ ପ୍ରତୀକରୂପେ ଦର୍ଶାନ୍ତି, ସେ ବିଚାରର ସମାପ୍ତିକୁ ଘୋଷଣା କରିବେ।

ମାଲାଖୀ ପୁସ୍ତକରେ ପ୍ରଭୁ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରନ୍ତି ଯେ ସେ “ଯାଦୁକରମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ, ବ୍ୟଭିଚାରୀମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ, ମିଥ୍ୟା ଶପଥକାରୀମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଭୃତ୍ୟଙ୍କ ଦରମାରେ ତାହାଙ୍କୁ, ବିଧବାଙ୍କୁ ଓ ପିତୃହୀନମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରନ୍ତି, ଏବଂ ପରଦେଶୀଙ୍କୁ ତାହାର ଅଧିକାରରୁ ବଞ୍ଚିତ କରନ୍ତି, ଓ ମୋତେ ଭୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ,” ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିଚାର ଆଣିବେ। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଉଛି, ସେମାନେ ସେହିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ “ସୈନ୍ୟବାହିନୀଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ” “ଭୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ।” ୱିଲିଅମ୍ ମିଲର୍ ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଦୂତ, ଯିଏ ଲୋକମାନଙ୍କୁ “ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭୟ କର” ବୋଲି ଆହ୍ୱାନ କରେ। ଭିତ୍ତିମୂଳଗୁଡ଼ିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ଅର୍ଥ ପରମେଶ୍ୱରଭୟକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା।

ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଏକାଧିକଥର ଉଲ୍ଲେଖିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଆରମ୍ଭ କିମ୍ବା ଶେଷଗୁଡ଼ିକୁ ଅପସାରଣ କରୁ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଆଠୋଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖା ସମାନ ହୁଏ, ଯାହାକି ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ପ୍ରଥମ ତିନୋଟି ପଦ ଉପରେ ଏକତ୍ର କରି ସ୍ଥାପିତ କରାଯିବାକୁ ଅଛି। ତେବେ ଆଦିପୁସ୍ତକର ଶେଷ ବିଷୟରେ କ’ଣ?

ଆଦିପୁସ୍ତକର ପଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଯୋଷେଫଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ସମାପ୍ତ ହୁଏ।

ଅଧ୍ୟାୟ ଅଠଚାଳିଶରେ ଯାକୁବଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇଛି। ଅଧ୍ୟାୟ ଅଠଚାଳିଶରେ ପ୍ରଥମେ ଯାକୁବଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଉଲ୍ଲେଖ ହେବା ଏବଂ ଅଧ୍ୟାୟ ପଞ୍ଚାଶର ଶେଷ ପଦଗୁଡ଼ିକରେ ଯୋଷେଫଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିବା, ଆଦିପୁସ୍ତକର ଶେଷ ତିନିଟି ଅଧ୍ୟାୟ ଉପରେ ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗାଙ୍କର ସ୍ୱାକ୍ଷରକୁ ଆଦିପୁସ୍ତକର ଶେଷ ଭାଗ ଭାବରେ ସ୍ଥାପିତ କରେ।

ସେହି ଦୁଇଟି ମୃତ୍ୟୁକୁ ମିଶରରେ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ବନ୍ଦୀତ୍ୱର ଆରମ୍ଭ ଏବଂ ଶେଷର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଛି। ଆରମ୍ଭରେ, ଯାକୁବଙ୍କ ଦେହକୁ ତାଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହିତ ସମାଧି ଦେବା ପାଇଁ ପୁନର୍ବାର ନେଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ମୋଶା ମିଶରରୁ ବାହାରିଲେ, ସେ ଯୋଷେଫଙ୍କ ଦେହକୁ ତାଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସମାଧିସ୍ଥଳରେ ସମାଧି ଦେବା ପାଇଁ ସହିତ ନେଇଆସିଲେ।

ଆଦିପୁସ୍ତକର ଶେଷ ଅଂଶ ହେଉଛି ଶେଷ ତିନିଟି ଅଧ୍ୟାୟ। ଅଠଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯାକୁବ (ଇସ୍ରାଏଲ) ତାଙ୍କର ବାରୋଟି ପୁଅଙ୍କ ଉପରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ଯାହାକି ସିଧାସଳଖ ଭାବରେ ତଦନ୍ତମୂଳକ ବିଚାରର “ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ” ସେହି ବାରୋଟି ଗୋତ୍ରର ସହ ଯାହା ଘଟେ, ତାହାର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି।

ତଦନୁସନ୍ଧାନମୂଳକ ବିଚାରର “ଶେଷ ଦିନମାନରେ” ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ବାରୋଜଣ ପୁଅଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରିବେ ବୋଲି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛନ୍ତି। ଯୋହନ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ଏହିମାନଙ୍କୁ ହିଁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଯାକୁବଙ୍କଠାରୁ ଆସୁଥିବା ଗୋଟିଏ ଆହ୍ୱାନ ଦ୍ୱାରା ସଂଗ୍ରହିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଆରମ୍ଭିକ ଇତିହାସରୁ ଆସୁଥିବା ଗୋଟିଏ ଆହ୍ୱାନ, ଯାହାକୁ ସେମାନଙ୍କୁ “ଶୁଣିବା” ଏବଂ “କାନ ଦେଇବାକୁ” କୁହାଯାଇଛି। ଶେଷ ଦିନମାନରେ, ଯାକୁବଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ସେହିମାନେ ଗୋଟିଏ ସନ୍ଦେଶ “ଶୁଣନ୍ତି” ଏବଂ “କାନ ଦେଇନ୍ତି”, କିମ୍ବା ଯୋହନ କହୁଥିବା ପରି, ସେଥିରେ ଲିଖିତ କଥାମାନଙ୍କୁ “ପାଳନ କରନ୍ତି”। ଏହା ପିତାଙ୍କଠାରୁ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଆହ୍ୱାନ; ଏହା ହେଉଛି ଏଲିୟାଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ। ଯେମାନେ ଡାକ ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ “ଯାକୁବଙ୍କ ପୁଅମାନେ” ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପିତା “ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ କଥାକୁ” ମଧ୍ୟ କାନ ଦେବାକୁ ହେବ।

ମଲାଖୀରେ ଏଶୌ ଓ ଯାକୁବ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଏହି ଆହ୍ୱାନ ତାଙ୍କର ପିତା ଯାକୁବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପିତା ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କଠାରୁ ଆସୁଛି, ଯାହା ଏହାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ ଯେ, ଯେତେବେଳେ ଶେଷ ଆହ୍ୱାନ ଦିଆଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଲାଉଡିକୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଅଟନ୍ତି, ଏବଂ ଯାକୁବ ନାମକ ଛଳନାକାରୀର ପୁତ୍ର ହେବେ କିମ୍ବା ଇସ୍ରାଏଲ ନାମକ ବିଜୟୀର ପୁତ୍ର ହେବେ—ଏହି ପସନ୍ଦ ତାଙ୍କର ନିଜ ହାତରେ ରଖାଯାଏ। ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ପସନ୍ଦ କରିବାକୁ ଯାହା ସମର୍ଥ କରେ, ସେହିଟା ହେଉଛି ବାର୍ତ୍ତାର ମଧ୍ୟରେ ନିହିତ ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତି। ଯଦି ବାର୍ତ୍ତାକୁ ପଢ଼ାଯାଏ, ଶୁଣାଯାଏ ଏବଂ ପାଳନ କରାଯାଏ, ତେବେ ସେହି ଏକେ ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁକୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଆଣିଥିଲା, ସେମାନେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇ ଇସ୍ରାଏଲର ପୁତ୍ରରେ ପରିଣତ ହେବେ। ଶୁଣିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ଅର୍ଥ, ଛଳନାକାରୀ ଯାକୁବର ଅନୁଭବକୁ ଧାରଣ କରି ରଖିବା।

ଯାକୋବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସମାବେଶର ଆହ୍ୱାନ, ଯାହା ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟରେ ମୁଦ୍ରାମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ସନ୍ଦେଶର ସମାବେଶର ଆହ୍ୱାନ ମଧ୍ୟ ଅଟେ, ବୁଝିବା ପାଇଁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ପ୍ରତୀକ ଅଟେ। ଲେବ୍ୟବିବରଣ ପୁସ୍ତକର ଛବ୍ବିଶ ଅଧ୍ୟାୟର “ସାତ ଥର” ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ ଯେ, ପୂର୍ବରୁ ଛିତରାଇବା ଘଟିନଥିଲେ, କୌଣସି ସମାବେଶ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏକ ଶତ ଚଉଳିଶି ହଜାର ସେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଡାକ ଆସିବାର ପୂର୍ବରୁ ଛିତରାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସତ୍ୟଟି ବାଇବେଲରେ ପୁନଃପୁନି ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି।

ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ସହ ନବୀକୃତ ହେଉଥିବା ଚୁକ୍ତିରେ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି ଯେ, ପରମେଶ୍ୱର ଆମର ହୃଦୟ ଉପରେ ନିଜ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଲେଖିବେ। କିନ୍ତୁ ଯେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସୃଜନଶୀଳ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦିତ ହୋଇଛି, ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଛିତରାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲେ।

“ଛିଟିଏଇବା” ସହ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ସଂଗ୍ରହ ବିଷୟରେ ଆହୁରି କିଛି କୁହିବାକୁ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମେ ଆମେ ଯେଉଁ ନଅଟି ଉଲ୍ଲେଖକୁ ବିଚାର କରୁଛୁ, ସେଗୁଡ଼ିକରେ ଆଲଫା ଓ ଓମେଗାଙ୍କ ସ୍ୱାକ୍ଷର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବିଚାରକୁ ଏକତ୍ର କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ଆଦିପୁସ୍ତକର ଶେଷ ତିନିଟି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଶ୍ରେଣୀଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ଏକ ବିଦ୍ରୋହୀମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଣୀ ଏବଂ ଏକ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଣୀ। ଉଭୟ ଶ୍ରେଣୀ ଏହିପରି ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣନ୍ତି, “ଏହାହିଁ ପଥ, ଏହାରେ ଚାଲ,” କିନ୍ତୁ ଏକ ଶ୍ରେଣୀ ତୁରୀର ଧ୍ୱନିକୁ ଶୁଣିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲା ଏବଂ ପୁରାତନ ପଥଗୁଡ଼ିକରେ ଚାଲିଲା ନାହିଁ। ଆଦିପୁସ୍ତକ ଅଠଚାଳିଶରୁ ପଚାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତରେ ଥିବା ବିଦ୍ରୋହୀମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଣୀ ତ୍ରୟୋଦଶ ଗୋଷ୍ଠୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି।

ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ଆରମ୍ଭରେ ତେରୋଟି ଗୋତ୍ର ଥିଲେ, ଏବଂ ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲର ଆରମ୍ଭରେ ତେରୋଟି ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ। ଯେ ଏକ ଶିଷ୍ୟ ଅନ୍ୟ ବାରୋଟି ଶିଷ୍ୟଠାରୁ ପୃଥକ୍ କରାଯାଇଛି, (ଯେପରି ଏଫ୍ରାଇମ ଅନ୍ୟ ଗୋତ୍ରମାନଙ୍କଠାରୁ ପୃଥକ୍ କରାଯାଇଥିଲା) ସେମାନେ ଉଭୟେ ବିଦ୍ରୋହର ପ୍ରତୀକ। ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ ସରାସରି ଯିହୂଦାଙ୍କୁ ଜଣେ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି।

ଯୁଦା ଇସ୍କରିଓତ ଜଣେ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀ ଥିଲେ; ସେ ଜଣେ ତୃଣ ଥିଲେ, ଏବଂ ଯଦି ସେ ଜଣେ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀ ଥିଲେ, ତେବେ ସେ ଜଣେ ଲାଓଦିକିଆନ୍‌ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।

ଉତ୍ପତ୍ତି ପୁସ୍ତକର ଅଠଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯୋସେଫଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଉଭୟ ଯାକୁବଙ୍କ ଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେହି ସମୟରୁ ସେମାନଙ୍କୁ “ଅର୍ଧ-ଗୋତ୍ର” ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଥାଏ। ଅର୍ଧ-ଗୋତ୍ର ହେଉନ୍ତୁ କି ନହେଉନ୍ତୁ, ସେମାନେ ତଥାପି ଗୋତ୍ର ହିଁ ଥିଲେ। ଯୁଦାସ ଇସ୍କାରିଓତଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ମଥିୟାଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା, ଯେପରିକି ପୂର୍ବରୁ ଯୁଦାସ ଇସ୍କାରିଓତ ଯେ ଦ୍ୱାଦଶ ସ୍ଥାନ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ, ତାହା ପୁନଃ ପୂରଣ ହେଉ। ଯୁଦାସ ଜଣେ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଅର୍ଥରେ—ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ଶେଷରେ ତେରଜଣ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ, ଯେପରି ଆରମ୍ଭରେ ତେରଟି ଗୋତ୍ର ଥିଲା।

ଯୋଷେଫଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏଫ୍ରାଇମ୍ (ତ୍ରୟୋଦଶ ଗୋତ୍ର) ବିଦ୍ରୋହର ପ୍ରତୀକ ହେଲେ, ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ତରର ଦଶ ଗୋତ୍ର ଯେରୋବୋଆମଙ୍କ ସମର୍ଥନରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ରାଜ୍ୟକୁ ଉତ୍ତରର ଦଶ ଗୋତ୍ର ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣର ଦୁଇ ଗୋତ୍ରରେ ବିଭକ୍ତ କରିଦେଲେ। ମୁଁ କାହିଁକି ଯୋଷେଫଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏଫ୍ରାଇମ୍‌ଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭାଇ ମନଶ୍ଶିଠାରୁ ବହୁତରୁ ବିଦ୍ରୋହର ପ୍ରତୀକ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରୁଛି? ଏଫ୍ରାଇମ୍‌ ସହ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଏହି ବିଦ୍ରୋହ ଯାକୁବ ତାଙ୍କର ବାରୋଟି ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଅଠଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଅଠଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯାକୁବ ପ୍ରଥମେ ଯୋଷେଫଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି। ମନଶ୍ଶି ଜ୍ୟେଷ୍ଠପୁତ୍ର ଥିବାରୁ ଯୋଷେଫ ଆଶା କରନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରଥମ ଆଶୀର୍ବାଦ ମନଶ୍ଶିଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିବ; କିନ୍ତୁ ଯାକୁବ ଏଫ୍ରାଇମ୍‌ଙ୍କୁ ବାଛିନେବାରେ ଯୋଷେଫ ବିଦ୍ରୋହ କରନ୍ତି।

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଚୟିତ ଜନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧି ଭାବରେ ଏଫ୍ରାୟିମର ଆରମ୍ଭରେ ବିଦ୍ରୋହର ଗୋଟିଏ ସାକ୍ଷ୍ୟ ରହିଛି, ଏବଂ ଏଫ୍ରାୟିମର ଶେଷ ହେଉଛି ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବିଶର “ସାତ କାଳ” ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛିତରାଇ ଦିଆଯିବା, ଯାହା 723 BC ଠାରୁ 1798 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାପ୍ତ। 723 BC ରେ ଉତ୍ତରର ଦଶ ଗୋତ୍ର, ଅର୍ଥାତ୍ ଏଫ୍ରାୟିମର ରାଜ୍ୟ, (ଯାହାକି ଇସ୍ରାଏଲ ଭାବେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ) ବାଇବେଲ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟ ଭାବରେ ମାରାତ୍ମକ ଆଘାତ ପାଇଲା। ସେହି ମାରାତ୍ମକ ଆଘାତ ଗୋଟିଏ ସମୟ-ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆରମ୍ଭ କଲା, ଯାହା 1798 ରେ ପାପାଳ ଶକ୍ତି ଓ ତାହାର ରାଜ୍ୟ ମାରାତ୍ମକ ଆଘାତ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ସହିତ ସମାପ୍ତ ହେଲା। 1798 ରେ ପାପାଳ ଶକ୍ତିର ମାରାତ୍ମକ ଆଘାତ ବାବିଲୋନର ଅନ୍ତିମ ପତନର ଗୋଟିଏ ପ୍ରତୀକ, ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ତରର ରାଜା ଦାନିୟେଲ ଏଗାର ଅଧ୍ୟାୟ ପଞ୍ଚଚାଳିଶ ପଦରେ ଲିଖିତ ଭାବରେ “ତାହାର ଶେଷକୁ ପହଞ୍ଚିବ, ଏବଂ ତାହାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ କେହି ରହିବ ନାହିଁ।” ଅନ୍ତିମ ଦିନମାନଙ୍କରେ ବାବିଲୋନର ବିଦ୍ରୋହ ଓ ପତନ 1798 ରେ ପାପାଳ ଶକ୍ତିର ବିଦ୍ରୋହ ଓ ପତନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା; ଏବଂ ସେହି ପାପାଳ ଶକ୍ତିର ବିଦ୍ରୋହ ଓ ପତନ ପୁନର୍ବାର 723 BC ରେ ଏଫ୍ରାୟିମ (ଇସ୍ରାଏଲ) ରାଜ୍ୟର ବିଦ୍ରୋହ ଓ ପତନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହାକି ଉତ୍ପତ୍ତି ପୁସ୍ତକର ଶେଷଭାଗରେ ଚିହ୍ନିତ ଭାବରେ ଯୋଷେଫଙ୍କର ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ପ୍ରେରଣା ପ୍ରତି ବିଦ୍ରୋହ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା।

ଏଫ୍ରାଇମ୍ ଯାହାର ପ୍ରତୀକ, ସେହି ବିଦ୍ରୋହ ତାହାର ପିତା (ଯୋଷେଫ)ଙ୍କ ତାଙ୍କର ପିତା (ଯାକୁବ)ଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କରିଥିବା ବିଦ୍ରୋହ ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଶେଷରେ ଏହା ଉତ୍ତରର ଦଶ ଗୋତ୍ରର ବିଦ୍ରୋହକୁ ନେଇଯାଏ, ଯାହା ଲେବ୍ୟପୁସ୍ତକ ଛବିଶରେ “ସାତ ସମୟ” ଭାବେ “ପ୍ରତିନିଧିତ” ହୋଇଥିବା “ଛିତରିଯିବା” ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚାଏ। ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟ ଯେ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛିତରିଯାଇଥିଲା, ସେହି କାଳକୁ ଦୁଇଟି ଅବଧିରେ ବିଭକ୍ତ କରାଯାଇଛି। ଗୋଟିଏର ସମାପ୍ତି ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ 538 ମସିହାରେ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅବଧିର ସମାପ୍ତି 1798 ମସିହାରେ, ଏବଂ ସବୁକିଛି ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ମୁଦ୍ରା ଖୋଲାଯାଇଥିବା ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ସୂଚିତ କରେ। ସେହି ସନ୍ଦେଶ ବାବିଲନର ଚୂଡାନ୍ତ ପତନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ଏଫ୍ରାଇମଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୟ ଇତିହାସର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାର୍ଗଚିହ୍ନରେ ବିଦ୍ରୋହ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି। ଯେପରି ତ୍ରୟୋଦଶ ଶିଷ୍ୟ, ଯିହୁଦା ଇସ୍କାରିଓତଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି। ତେର ସଂଖ୍ୟା ବିଦ୍ରୋହର ପ୍ରତୀକ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରୁଥିବା ସାକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏହା ଦୁଇଜଣ। କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ମିଲର ଆବିଷ୍କାର କରିଥିବା ପ୍ରଥମ ସତ୍ୟ ଏବଂ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାତ ପ୍ରଥମ ସତ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ମିତ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ର ଭିତ୍ତିସମୂହ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ନୁହନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ପବିତ୍ର ସତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କୌଣସିଟିକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।

ଆଦିପୁସ୍ତକର ସମାପ୍ତି ଆମେ ବିଚାର କରିଆସୁଥିବା ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଧାରାସମୂହ ସହ ସମ୍ମତ ଅଟେ। ସାରାଂଶରେ:

ଆରମ୍ଭରେ ପିତା, ପୁତ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ତ୍ରିତ୍ୱ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ସୃଷ୍ଟିକୁ ସାକ୍ଷୀ ହେଲେ, ଯାହା ପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପାଦିତ ହୋଇଥିଲା; ସେହି ପୁତ୍ର ହିଁ ବାକ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି। ବାକ୍ୟ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ମାନବଜାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଂପ୍ରେଷଣର ମାଧ୍ୟମ ହେଲା, ଏବଂ ମାନବଜାତି ପାଇଁ ପିତାଙ୍କ ସହିତ ସଂଯୋଗ ସ୍ଥାପନ କରିବାର ଏକମାତ୍ର ପଥ ମଧ୍ୟ ବାକ୍ୟ ଅଟେ। ପିତାଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେହି ଦୂତ ଗାବ୍ରିଏଲଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଲୁସିଫରଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ ପରେ ଲୁସିଫରଙ୍କୁ (ଆଲୋକବାହକଙ୍କୁ) ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଥିଲେ। ଗାବ୍ରିଏଲ ଆଲୋକ, ଅର୍ଥାତ୍ ସନ୍ଦେଶ, ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ତାହାକୁ ଜଣେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚାନ୍ତି, ଯିଏ ପତିତ ସୃଷ୍ଟ ପରିବାର ପାଇଁ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରେରଣ କରିବାକୁ ନିଯୁକ୍ତ ଏକ ପବିତ୍ର ସୃଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀ ଅଟନ୍ତି। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ସନ୍ଦେଶ ଲିଖିତ ହୁଏ ଏବଂ ପରେ ମାନବଜାତିଙ୍କୁ ପ୍ରେରିତ କରାଯାଏ। ସଂପ୍ରେଷଣ ପ୍ରକ୍ରିୟାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦକ୍ଷେପରେ ସନ୍ଦେଶ ପବିତ୍ର ଅଟେ, ଏବଂ ଏହି କାରଣରୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନେ, ଯେମାନେ ପତିତ ମାନବ ପ୍ରାଣୀ, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହେବା ଉଚିତ। ଯେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପବିତ୍ର ସନ୍ଦେଶ ପତିତ ମାନବତାର ହାତରେ ସମର୍ପିତ ହୁଏ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମାନବତାର ପାଖରେ ଅପବିତ୍ରିତ ହାତରେ ଏକ ପବିତ୍ର ସନ୍ଦେଶକୁ ଧାରଣ କରିବାର ସମ୍ଭାବନା ଥାଏ। ତେଣୁ, ପବିତ୍ର ସନ୍ଦେଶର ଆଲୋକ ଆଲୋକ ଓ ଅନ୍ଧକାର—ଉଭୟକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। ଯେତେବେଳେ ସନ୍ଦେଶ ପତିତ ମାନବ ପରିବାରର ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରହୀତ ହୁଏ, ସେଥିରେ ସେହି ଅଭିନ୍ନ ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତି ନିହିତ ଥାଏ ଯାହା ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ଶକ୍ତି ହିଁ ସେହି ସତ୍ତାକୁ ଧର୍ମୀ ଠାରାଏ। ସଂପ୍ରେଷଣ ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଆରମ୍ଭ, ସଂପ୍ରେଷଣ ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଶେଷକୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରୂପେ ପ୍ରକାଶ କରେ। ଏହିପରି, ଯଦି ସନ୍ଦେଶକୁ ଶୁଣାଯାଏ, ପଢ଼ାଯାଏ ଏବଂ ପାଳନ କରାଯାଏ, ତେବେ ସେହି ସନ୍ଦେଶ ପତିତ ମାନବଜାତିକୁ ପୁନଃସୃଜନ କରି ପୁତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିରେ ପରିଣତ କରେ।

ଯୋହନ ତଦନ୍ତମୂଳକ ନ୍ୟାୟବିଚାରର “ଶେଷ ଦିନ” ମାନଙ୍କରେ ପତିତ ମାନବଜାତିର ଚିତ୍ରଣ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ନିଜ ପଛରୁ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱର ଶୁଣନ୍ତି ଏବଂ ଅତୀତକୁ ନେଇଯାଉଥିବା ସନ୍ଦେଶ গ্ৰହଣ କରିବା ପାଇଁ ପଛକୁ ଫେରନ୍ତି। ଯେମାନେ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ গ্ৰହଣ କରି ତାହାକୁ ନିଜ ଜୀବନର ଗୋଟିଏ ଅଂଶ ନୁହେଁ, ବରଂ ନିଜ ସମଗ୍ର ଜୀବନ ବନାନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଠାରେ ଏବଂ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଧର୍ମୀ ଗଣ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି। ଧର୍ମୀ ଗଣ୍ୟ ହେବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ପବିତ୍ର କରାଯିବା। ପିତାଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରେରିତ ସନ୍ଦେଶକୁ ଯେମାନେ ପଢ଼ନ୍ତି ଏବଂ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ গ্ৰହଣ କରି ପବିତ୍ର କରାଯାନ୍ତି, ସେଥିରେ ସନ୍ଦେଶର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତାହା ସଂପନ୍ନ ହୁଏ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ପରି ବିଶ୍ୱାସ କଲେ, ସେହି ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଧର୍ମୀ ଗଣ୍ୟ କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରେ। ସନ୍ଦେଶ ସେମାନଙ୍କୁ ପଛକୁ ଫେରି ପଛର ସ୍ୱରକୁ ଶୁଣିବାକୁ ଶିଖାଏ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାଚୀନ ପଥମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ନେଇଯାଏ, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ହିଁ ମୌଳିକ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ। ସନ୍ଦେଶ ସେମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସତ୍ୟରେ ପରିଚାଳିତ କରେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଚୀନ ପଥମାନଙ୍କ ଉପରେ ଚାଲନ୍ତି, ସେମାନେ ଧର୍ମୀ ଗଣ୍ୟ ହୋଇଥିବାମାନଙ୍କ ପଥରେ ଚାଲୁଛନ୍ତି।

ଯେମାନେ ପ୍ରଦତ୍ତ ବାର୍ତ୍ତାଦ୍ୱାରା ଧର୍ମୀ ଠାରୁଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସେହି ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି ଯାହା ସଦାବର୍ଦ୍ଧମାନ ଆଲୋକକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; କିନ୍ତୁ ସେହି ଆଲୋକ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କର ପଥକୁ ତଦନୁସାରେ ଅଧିକ ଅନ୍ଧକାରମୟ କରେ। ଆଲୋକ ଅନ୍ଧକାରରୁ ପୃଥକ କରେ। ଆରମ୍ଭରେ ଆଲୋକ ହେଉ ବୋଲି ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିବା ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତି, ଶେଷକାଳରେ ମନୁଷ୍ୟଜାତି ଉପରେ ସେହି ଏକେଇ ପ୍ରଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ଯେପରି ଆରମ୍ଭରେ ଆଲୋକ କରିଥିଲା। ଯେ ବର୍ଗ ପଛରୁ ଆସୁଥିବା ସ୍ୱରକୁ ଶୁଣିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରେ, ଏବଂ ତେଣୁ ଅନ୍ଧକାରାଚ୍ଛନ୍ନ ପଥରେ ଚାଲିବାକୁ ବାଛେ, ସେମାନେ ତାହାଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ “ଠୋକର ଖାନ୍ତି”, କାରଣ ସେମାନେ ଭିତ୍ତିପ୍ରସ୍ତରରେ, ସେହି ପୁରାତନ ପରୀକ୍ଷିତ ପ୍ରସ୍ତରରେ ଠୋକର ଖାନ୍ତି। ସେହି ସ୍ୱର ହେଉଛି ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା; ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମୀକୃତମାନେ ସେହି ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣନ୍ତି ଓ ସେହି ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରତି ନିଜ ହୃଦୟକୁ ନତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସେହି ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ହୃଦୟର ମଧ୍ୟରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; କାରଣ ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ପିତୃଗଣଙ୍କ ପ୍ରତି, (ଅତୀତ) ଫେରାଇଦିଅନ୍ତି, ଏବଂ ପିତୃଗଣଙ୍କର ହୃଦୟ ଶେଷ ପ୍ରତି ସୂଚିତ କରେ।

ଯେମାନେ ଧର୍ମୀମାନଙ୍କର ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି, ପରମେଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ ତୌଳନ୍ତି, କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କର ବିଚାର କରନ୍ତି; ଏବଂ ସେ ଏହା “ଶେଷ ଦିନମାନରେ” କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ବିଚାରସମୂହ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ଧର୍ମୀମାନେ ସେମାନେ, ଯେମାନେ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ବିଳମ୍ବ ସମୟର ପୂରଣରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ଜ୍ଞାନର ପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଅଭିଳାଷ ହେଉଛି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମ, ଅର୍ଥାତ୍ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର, ବିଷୟରେ ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ବୁଝାମଣା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା। ଯେମାନେ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଇମାନେ ଯେମାନେ ଶେଷ ସତର୍କବାର୍ତ୍ତା ଘୋଷଣା କରନ୍ତି; କାରଣ ସେମାନେ ସେଇମାନେ ଯେମାନେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆହ୍ୱାନ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ଯାହା ନିଶ୍ଚୟଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଠାରର ପ୍ରଥମ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ସନ୍ଦେଶ, ଯାହା ପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ, ବାହ୍ୟ ସନ୍ଦେଶ ଆସେ।

ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଠାରର ଦୂତ 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 ରେ ଅବତରଣ କଲାବେଳେ, ସପ୍ତମ-ଦିନ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚ ପୁରୁଣା ପଥଗୁଡ଼ିକୁ ଫେରିଆସିବା ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ତାହାର ଅନ୍ତିମ ଆହ୍ୱାନକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲା। ତାହାପରେ ସେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ସତ୍ୟ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟତ୍ୱର ଶୃଙ୍ଗ ରହିଲା ନାହିଁ। ସେହି ସମୟରେ, ସେହି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେମାନେ ସେହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ୱରର ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ତାହାକୁ ଭକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ବାଛିନଥିଲେ, ଯାହାର ପ୍ରତିରୂପ ଯୋହନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଦର୍ଶାଯାଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଦଶର ଦୂତ 11 ଅଗଷ୍ଟ 1840 ରେ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଆରମ୍ଭକାଳରେ ଅବତରଣ କରିଥିଲା। ଯେ ଆତ୍ମିକ ଜାତି ପ୍ରଥମ ଦୂତର ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ହେବାବେଳେ ସତ୍ୟ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟତ୍ୱର ଆବରଣକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲା, ସେହି ଜାତି ପରେ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଆରମ୍ଭରେ ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟତ୍ୱର ପଦଚିହ୍ନକୁ ଅନୁସରଣ କଲା।

ତାହାପରେ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ସିଙ୍ଗ ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା, ଯେମାନେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଦଶମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଦୂତଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ଛୋଟ ପୁସ୍ତକର ସନ୍ଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। 1840 ରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଆରମ୍ଭକାଳରେ ଥିବା ପରୀକ୍ଷାର ପ୍ରକ୍ରିୟା, 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 ଠାରୁ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଶେଷକାଳରେ ଥିବା ଏକ ପରୀକ୍ଷାର ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। 1840 ରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ପ୍ରଥମ ଇତିହାସର ମଧ୍ୟରେ, ଏବଂ 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ, ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦର ଚାଦର ଧାରଣ କରିଥିବା ପୂର୍ବତନ ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ଦଳରୁ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦର ସେହି ଚାଦରକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଏକ ନୂତନ ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଏକ ବ୍ୟବସ୍ଥାଗତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ।

ଧର୍ମୀକୃତମାନଙ୍କର ପଥ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଆମର ବିଚାରରେ ଏହା ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଯେ, ସେହି ଇତିହାସର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନିରାଶା ରହିଛି, ଯାହା ବିଳମ୍ବକାଳର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ସେହି ସମୟରେ ବିଶ୍ୱସ୍ତମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେହି ସମୟ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆହ୍ୱାନର ସନ୍ଦେଶର ମୋହର ଖୋଲାଯାଇବା ସହିତ ଶେଷ ହୁଏ। ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଆରମ୍ଭରେ ସେହି ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟା ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର, ୧୮୪୪ ତାରିଖରେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆହ୍ୱାନର ସନ୍ଦେଶର ସମାପ୍ତି ସହିତ ଶେଷ ହୋଇଥିଲା। ଶେଷକାଳରେ ସେହି ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ, ଯୋହନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହେଉଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ଶେଷକାଳରେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆହ୍ୱାନର ସନ୍ଦେଶ, ଆରମ୍ଭରେ ଯେପରି, ସେପରି ସମାପ୍ତ ହେବ, ଏବଂ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଆରମ୍ଭକାଳରେ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟାର ସମାପ୍ତି ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆହ୍ୱାନର ସନ୍ଦେଶର ମୋହର ଖୋଲାଯାଇଥିଲା। ଆରମ୍ଭରେ ଥିବା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆହ୍ୱାନର ସନ୍ଦେଶ ବର୍ତ୍ତମାନ ଶେଷକାଳରେ ମୋହରମୁକ୍ତ କରାଯାଉଛି।

ଧର୍ମୀଠାରୁ ଗଣ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ଦୁଷ୍ଟ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ସହ ଏକ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେହି ସମୟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।

ଧର୍ମୀକୃତମାନେ ଚର୍ଚ୍ଚଙ୍କ ପାଖକୁ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ହାକର ପବିତ୍ର ସନ୍ଦେଶକୁ ନେଇଯାନ୍ତି, ଏବଂ ତାହା ପରେ ସେମାନେ ବାବିଲୋନରୁ ମନୁଷ୍ୟଜାତିକୁ ବାହାରକୁ ଡାକୁଥିବାବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱରର ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରଖ୍ୟାପନ କରନ୍ତି।

ଯେମାନେ ବାବିଲୋନରୁ ବାହାରି ଆସି ଧର୍ମୀମାନଙ୍କର ପଥରେ ଚାଲୁଥିବାମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ତ୍ରୟୀଙ୍କ ନାମଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ବପ୍ତିସ୍ମାର ଜଳ ମାଧ୍ୟମରେ ମେଷପାଳରେ ଗ୍ରହୀତ ହୁଅନ୍ତି। ଧର୍ମୀ ଠାରୁଥିବାମାନେ—ପାଟମସ୍‌ରେ ଯୋହନଙ୍କୁ ପ୍ରଦତ୍ତ ସନ୍ଦେଶ ବର୍ତ୍ତମାନ ଶୁଣୁଥିବାମାନେ ହେଉନ୍ତୁ କିମ୍ବା ପରେ ବାବିଲୋନରୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ବାହାର କରାଯାଇଥିବାମାନେ ହେଉନ୍ତୁ—ସମସ୍ତେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମୀ ଠାରୁଥାନ୍ତି। ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦିବ୍ୟତା ଓ ମନୁଷ୍ୟର ମାନବତାର ସେହି ସଂଯୋଗ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ଉପରେ ମାନବ ସ୍ୱଭାବ ଗ୍ରହଣ କଲେ ସେଥିରେ ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରୂପେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିବା ପରି, ସଫଳ କରାଯାଇଥିଲା। ଏକ ଶତ ଚୌଅଳିଶ ହଜାରଙ୍କୁ ଦୁଇ ସାକ୍ଷୀ ଉପରେ ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଥିଲା—ଯାକୁବଙ୍କ ବାରୋଟି ପୁତ୍ର ଏବଂ ବାରୋଟି ଶିଷ୍ୟ। ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ତ୍ରୟୋଦଶ ଗୋତ୍ର ଏବଂ ତ୍ରୟୋଦଶ ଶିଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଛି। ଉଭୟ ଉଦାହରଣରେ ଥିବା ଏହି ଦୁଇ “ତ୍ରୟୋଦଶ” ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ଯାଜକ ହେବାକୁ ଆହ୍ୱାନ ପାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଯେମାନେ ସେହି ଆହ୍ୱାନକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ଏଷାଉ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଏ, ଯେବେକି ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଯାକୁବ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ କରେ ଯେମାନେ ସେହି ଆହ୍ୱାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଏଷାଉ ଓ ଯାକୁବ ଉଭୟେ ଜଗତର ଶେଷ ସମୟରେ ଥିବା ଲାଓଦିକିୟ ସପ୍ତମ-ଦିନ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ କରନ୍ତି। ଗୋଟିଏ ଶ୍ରେଣୀ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କ ଲେଖନୀ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରେରିତ ପବିତ୍ର ସନ୍ଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଇସ୍ରାଏଲରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ, ଯେବେକି ଏଷାଉ ନିଜ ନାମକୁ ଅବିକଳ ରଖିଥାଏ।

ନିଶ୍ଚୟ, ଆଲଫା ଏବଂ ଓମେଗାଙ୍କ ଏହି ନଅଟି ପଙ୍କ୍ତିରେ ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି ରହିଛି, କାରଣ ଏହା କେବଳ ଦେବବାକ୍ୟରେ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷସମୂହର ଏକ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ସାରାଂଶ ମାତ୍ର ଥିଲା।

ଇତିହାସର ନଅଟି ରେଖା, ଯେଉଁମାନେ ସୃଷ୍ଟିକାଳରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଆରମ୍ଭ ଓ ସମାପ୍ତିର ଏହି ନଅଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖା ସବୁ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ତିନୋଟି ପଦ ସହ ସିଧାସଳଖ ସମ୍ବନ୍ଧିତ। ସେହି ତିନୋଟି ପଦ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ, ଯିଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ, ଯାହା ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ମୁଦ୍ରାମୋଚିତ ହୁଏ, ତାହା ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତିର ଏକ ପ୍ରକାଶ। ମୋଶାଙ୍କ ସମୟରୁ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଯୋହନଙ୍କ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବିଭିନ୍ନ ସାକ୍ଷୀଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରଦତ୍ତ ସାକ୍ଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଜଟିଳ, ପରସ୍ପର-ଗାଁଥିତ ସାକ୍ଷ୍ୟରୂପେ କେଉଁ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତି ଗଠନ କରିପାରିଥାନ୍ତା?

ତୁମର ଜୁତା କାଢ଼ିଦିଅ, କାରଣ ଏହା ପବିତ୍ର ଭୂମି।