ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶନର ଯେ ବାର୍ତ୍ତା ଅନାବୃତ ହେଉଛି, ତାହାରେ “ସତ୍ୟ” ବୋଲି ଅନୁବାଦ ହୋଇଥିବା ଇବ୍ରାନୀ ଶବ୍ଦର ପରିଚୟ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି; ଯାହା, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଥାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା ଭାବେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଚରିତ୍ରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। କୌଣସି ବସ୍ତୁର ଆରମ୍ଭ ତାହାର ଶେଷକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିବାର ଏହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ସମଗ୍ର ବାଇବେଲରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛି, ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଚରିତ୍ର ବାଇବେଲରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି, କାରଣ ସେହି ହେଉଛନ୍ତି ବାକ୍ୟ। ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା ହେଉଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ସେହି ଉପାଦାନ, ଯାହାକୁ ସେ ସ୍ୱୟଂ ନିଜକୁ ଈଶ୍ୱର ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରିବା ପାଇଁ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି।
ଯିଶାୟାଙ୍କ ଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବର୍ଣ୍ଣନାର ଆରମ୍ଭକୁ ସୂଚିତ କରେ, ଯାହା ଯିଶାୟା ପୁସ୍ତକର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଅର୍ଥାତ୍ ଛଅଷଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଅବ୍ୟାହତ ରହେ। ଏହା ପ୍ରେରିତ ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତାଙ୍କ ପରିଚୟ ଦେଇ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯାହାଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ପ୍ରସ୍ଥାନରେ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତାଙ୍କ ଆଗମନ, ଯେପରି ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଘଟେ, ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କରେ ତାହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଯିଶାୟା ଓ ଯୀଶୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତାଙ୍କ ଆଗମନର ଚିହ୍ନଟ, ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନର ନିରାଶାକୁ ସୂଚିତ କରେ, ଯାହା July 18, 2020 ରେ ଘଟିଥିଲା।
ତଥାପି ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି; ମୋର ଚାଲିଯିବା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପକାରକ; କାରଣ ଯଦି ମୁଁ ଚାଲି ନଯାଏ, ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ମୁଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରେ, ତେବେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇବି। ଏବଂ ସେ ଆସିଲେ, ପାପ, ଧର୍ମିକତା ଓ ବିଚାର ବିଷୟରେ ଜଗତକୁ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରିବେ। ଯୋହନ 16:7, 8।
“ପାପ, ଧାର୍ମିକତା, ଏବଂ ବିଚାର” ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ସେମାନେ, ଯାହାକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତା ଜଗତକୁ “ଦୋଷୀ ପ୍ରମାଣ କରିବା” ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବେ। “ଦୋଷୀ ପ୍ରମାଣ କରିବା” ବୋଲି ଯାହାର ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଛି, ସେହି ଶବ୍ଦରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବିଶ୍ୱାସ କରାଇବାର ଅର୍ଥ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି। “ପାପ, ଧାର୍ମିକତା ଏବଂ ବିଚାର” ଏହି ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପ, ଯେହୂଦୀ ଭାଷାର ସେହି ଶବ୍ଦକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହାର ଅନୁବାଦ “ସତ୍ୟ” ଭାବେ କରାଯାଇଛି। ସେହି ଶବ୍ଦଟି ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ପ୍ରଥମ, ତ୍ରୟୋଦଶ ଏବଂ ଶେଷ ଅକ୍ଷରରୁ ଗଠିତ, ଏବଂ ସେହି ଶବ୍ଦଟି ଏହାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଯେ, ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ସ୍ରଷ୍ଟା, ପ୍ରଥମ ଏବଂ ଶେଷ, ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗା ଅଟନ୍ତି। ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତା ଯେତେବେଳେ ନିରାଶ ହୋଇଥିବା ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିବେ, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ, ଏବଂ ପରେ ଜଗତକୁ ମଧ୍ୟ, ଏହି କଥାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବିଶ୍ୱାସ କରାଇବେ ଯେ, ଈଶ୍ୱର ହିଁ ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗା।
“ମୋର ଜନଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅ, ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅ,” ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ପରମେଶ୍ୱର କହୁଛନ୍ତି। “ଯିରୂଶାଲେମକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାୟକ କଥା କହ, ଏବଂ ତାହାଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଘୋଷଣା କର, ଯେ ତାହାର ସଂଗ୍ରାମ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେ ତାହାର ଅଧର୍ମ କ୍ଷମା କରାଯାଇଛି; କାରଣ ସେ ତାହାର ସମସ୍ତ ପାପ ପାଇଁ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ହସ୍ତରୁ ଦୁଗୁଣ ପାଇଅଛି। ଯେ ବନ୍ୟପ୍ରଦେଶରେ ଡାକୁଛି, ତାହାର ସ୍ୱର: ‘ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର; ମରୁଭୂମିରେ ଆମ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜପଥକୁ ସିଧା କର। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉପତ୍ୟକା ଉଚ୍ଚ କରାଯିବ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ବତ ଓ ପାହାଡ଼ ନୀଚ କରାଯିବ; ବାଙ୍କା ସିଧା କରାଯିବ, ଏବଂ ଖରାପଥ ସମତଳ କରାଯିବ; ଏବଂ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହିମା ପ୍ରକାଶିତ ହେବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶରୀରୀ ଏକାସଙ୍ଗେ ତାହାକୁ ଦେଖିବେ; କାରଣ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁଖ ଏହା କହିଅଛି।’ ଯିଶାୟ 40:1–5।”
ଏହି ଅଂଶଟି ଶେଷ ଏଲିୟା ସନ୍ଦେଶବାହକଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଛି, ଯାହାର ପୂର୍ବଛାୟା ଉଇଲିୟମ୍ ମିଲର୍ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଥିଲା; ଉଇଲିୟମ୍ ମିଲର୍ଙ୍କ ପୂର୍ବଛାୟା ଯୋହନ ବପ୍ତିସ୍ମାଦାତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଥିଲା; ଯୋହନ ବପ୍ତିସ୍ମାଦାତାଙ୍କ ପୂର୍ବଛାୟା ଏଲିୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଥିଲା; ଏବଂ ମଲାଖି ଏହି ଏଲିୟାଙ୍କୁ ସେହି ସନ୍ଦେଶବାହକ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ନିୟମ-ଚୁକ୍ତିର ସନ୍ଦେଶବାହକଙ୍କ ପାଇଁ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ। ଶେଷ ଏଲିୟା ଆନ୍ଦୋଳନରେ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ବିଳମ୍ବର ସମୟରେ ନିରାଶ ହୋଇଥିବା ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସୁଦୃଢ କରିବା ପାଇଁ ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତାଙ୍କୁ ପଠାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ “ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହିମା ପ୍ରକାଶିତ ହେବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେହ ଏକସଙ୍ଗେ ତାହା ଦେଖିବେ।” ପ୍ରଭୁଙ୍କ “ମହିମା” ହେଉଛି ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର, ଏବଂ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶନ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ରର ସେହି ତତ୍ତ୍ୱର ମୋହରଖୋଲା, ଯାହାକି ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗା ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ପ୍ରଥମ ପାଞ୍ଚଟି ପଦର ପ୍ରସ୍ତାବନା ପରେ, “ପ୍ରାନ୍ତରରେ ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିବା କଣ୍ଠସ୍ୱର,” ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପଚାରେ, “ମୁଁ କ’ଣ ଘୋଷଣା କରିବି?”
ସେହି ସ୍ୱର କହିଲା, “ଘୋଷଣା କର।” ଏବଂ ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ କ’ଣ ଘୋଷଣା କରିବି?” ସମସ୍ତ ମାଂସ ଘାସସଦୃଶ, ଏବଂ ତାହାର ସମସ୍ତ ଶୋଭା କ୍ଷେତ୍ରର ପୁଷ୍ପସଦୃଶ। ଘାସ ଶୁଖିଯାଏ, ପୁଷ୍ପ ମ୍ଲାନ ହୋଇଯାଏ; କାରଣ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶ୍ୱାସ ତାହା ଉପରେ ବହେ; ନିଶ୍ଚୟ, ଲୋକମାନେ ଘାସସଦୃଶ। ଘାସ ଶୁଖିଯାଏ, ପୁଷ୍ପ ମ୍ଲାନ ହୋଇଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଆମ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସଦାକାଳ ସ୍ଥିର ରହିବ। ଯିଶାଇୟ 40:6–8.
ଆଲଫା ଓ ଓମେଗା ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ କ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ସନ୍ଦେଶ ଇସ୍ଲାମର ପ୍ରତୀକାତ୍ମକତାର ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଛି। ଯିହିଜ୍କେଲ୍ ସତତ୍ରିଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମୃତ ଅସ୍ଥିମାନଙ୍କ ଉପତ୍ୟକାକୁ ପ୍ରଥମେ ଏକତ୍ର କରାଯାଏ, ଏବଂ ପରେ ଚାରି ପବନର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ସନ୍ଦେଶ ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ଜୀବନ୍ତ କରାଯାଏ।
“ଦୂତମାନେ ଚାରି ପବନକୁ ଧରି ରଖିଛନ୍ତି; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏମିତି ଏକ କ୍ରୁଦ୍ଧ ଅଶ୍ୱରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ଯେହେତୁ ସେ ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗି ଛୁଟି ପଡ଼ି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠଭାଗ ଉପରେ ଦୌଡ଼ିଯିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ, ଏବଂ ନିଜ ପଥରେ ବିନାଶ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ବହନ କରିବ।”
“ଆମେ କି ଅନନ୍ତ ଜଗତର ସେହି ସୀମାରେଖାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଦ୍ରାବସ୍ଥାରେ ରହିବୁ? ଆମେ କି ନିଷ୍ପ୍ରଭ, ଶୀତଳ, ଏବଂ ମୃତସମ ହେଇ ରହିବୁ? ହାୟ, ଯଦି ଆମର ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମା ଓ ପ୍ରାଣଶ୍ୱାସ ତାଙ୍କର ଜନମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଫୁଙ୍କି ଦିଆଯାଇଥାନ୍ତା, ଯେପରି ସେମାନେ ନିଜ ପାଦ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଜୀବନ୍ତ ହେବେ। ଆମକୁ ଏହା ଦେଖିବା ଆବଶ୍ୟକ ଯେ ପଥଟି ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ଦ୍ୱାରଟି ମଧ୍ୟ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ। କିନ୍ତୁ ଯେପରି ଆମେ ସେହି ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାର ଦେଇ ପ୍ରବେଶ କରୁ, ତାହାର ବିସ୍ତୃତତା ସୀମାହୀନ।” Manuscript Releases, volume 20, 217.
ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର କ୍ରୋଧିତ ଘୋଡ଼ା ହେଉଛି ଇସ୍ଲାମ। କ୍ରୋଧିତ ଘୋଡ଼ାକୁ ତାହାର ବିନାଶକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରୁ ଅଟକାଇ ରଖାଯାଇଛି, ଯେପରି ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ସାତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଚାରିଜଣ ଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାରିଟି ପବନକୁ ଧରି ରଖିବାରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉଳିଶ ହଜାର ଲୋକଙ୍କୁ ମୋହରାଙ୍କିତ କରାଯାଇନଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କୁ ସଂୟତ କରି ରଖାଯାଇଛି।
ଏହାର ପରେ ମୁଁ ପୃଥିବୀର ଚାରି କୋଣରେ ଦାଁଡିଥିବା ଚାରିଜଣ ଦୂତଙ୍କୁ ଦେଖିଲି; ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଚାରି ପବନକୁ ଧରି ରଖିଥିଲେ, ଯେଣେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ର ଉପରେ, କିମ୍ବା କୌଣସି ବୃକ୍ଷ ଉପରେ ପବନ ନ ବହେ। ଏବଂ ମୁଁ ପୂର୍ବଦିଗରୁ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ଆଉ ଜଣେ ଦୂତଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ମୁଦ୍ରା ଥିଲା; ଏବଂ ଯେ ଚାରିଜଣ ଦୂତଙ୍କୁ ପୃଥିବୀ ଓ ସମୁଦ୍ରକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଅଧିକାର ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକି କହିଲେ, “ଆମ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ଦାସମାନଙ୍କର ଲଳାଟରେ ଆମେ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କରି ସାରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପୃଥିବୀକୁ ନୁହେଁ, ସମୁଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ୭:୧–୩।
ଚାରି ପବନକୁ ଧରି ରଖାଯାଇଥିବା ବିଷୟଟି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଅ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇସ୍ଲାମକୁ ନିରୋଧ କରି ରଖାଯାଉଥିବାକୁ ସୂଚାଏ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟରେ ଇସ୍ଲାମକୁ ସାତଟି ତୁରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶେଷ ତିନୋଟି ଭାବରେ, ଏବଂ ତିନିଟି ହାୟ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ରିତ କରାଯାଇଛି।
ଏବଂ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟଭାଗ ଦେଇ ଉଡ଼ୁଥିବା ଗୋଟିଏ ଦୂତଙ୍କୁ ଶୁଣିଲି, ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହୁଥିଲେ, ହାୟ, ହାୟ, ହାୟ, ପୃଥିବୀର ନିବାସୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ, କାରଣ ସେହି ତିନି ଦୂତଙ୍କର ତୁରୀଧ୍ୱନିର ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ସ୍ୱରଗୁଡ଼ିକ ଏଯାବତ୍ ବାଜିବାକୁ ଅଛି! ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 8:13।
ତିନୋଟି “ହାୟ” ତୁରୀର ପରିଚୟ କରାଇବା ପରେ, ଯୋହନ ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଇସ୍ଲାମର ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି। ନବମ ଅଧ୍ୟାୟର ଚତୁର୍ଥ ପଦରେ ଇସ୍ଲାମକୁ ଏକ ଆଜ୍ଞା ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ମହମ୍ମଦଙ୍କ ପରେ ପ୍ରଥମ ନେତା ଆବୁବକରଙ୍କ ଇତିହାସରେ ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା।
ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଆଗଲା ଯେ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଘାସକୁ, କୌଣସି ସବୁଜ ବସ୍ତୁକୁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଗଛକୁ କ୍ଷତି ନ କରନ୍ତୁ; କେବଳ ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମାତ୍ର, ଯେମାନଙ୍କ ଲଳାଟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଦ୍ରା ନାହିଁ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 9:4।
ଉରିଆ ସ୍ମିଥ୍ ଚତୁର୍ଥ ପଦ ସହ ଅବୁବେକରଙ୍କ ସମ୍ପର୍କକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲେ।
“ମହମ୍ମଦଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଖ୍ରୀ.ଶ. 632 ମସିହାରେ ଆବୁବେକ୍ର ନେତୃତ୍ୱରେ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେଲେ; ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ଅଧିକାର ଓ ଶାସନକୁ ସ୍ଥିରଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଆରବ ଜାତିଗୁଡ଼ିକଙ୍କ ପାଖକୁ ଏକ ପରିପତ୍ର ପତ୍ର ପ୍ରେରଣ କଲେ, ଯାହାରୁ ନିମ୍ନଲିଖିତ ଅଂଶଟି ଉଦ୍ଧୃତ ହୋଇଛି:”
“‘ତୁମେ ଯେବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବ, ସେବେ ପୁରୁଷସମ ଦୃଢ଼ତାରେ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ପ୍ରମାଣ କର, ପିଠି ଦେଇ ପଳାଇବ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ନାରୀମାନେ ଓ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ରକ୍ତଦ୍ୱାରା ତୁମର ବିଜୟ କଳଙ୍କିତ ହେବାକୁ ଦିଅ ନାହିଁ। କୌଣସି ଖଜୁରୀଗଛ ଧ୍ୱଂସ କରିବ ନାହିଁ, ନାହିଁ କି ଧାନ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଜଳାଇବ। କୌଣସି ଫଳଗଛ କାଟିବ ନାହିଁ, ନାହିଁ କି ପଶୁମାନଙ୍କୁ କୌଣସି କ୍ଷତି କରିବ, କେବଳ ଯେତିକିକୁ ଭୋଜନ ପାଇଁ ବଧ କରିବ। ଏବଂ ତୁମେ ଯେବେ କୌଣସି ଚୁକ୍ତି କିମ୍ବା ନିବନ୍ଧନ କରିବ, ତାହାକୁ ପାଳନ କର, ଏବଂ ନିଜ କଥାରେ ଅବିଚଳ ରୁହ। ତୁମେ ଯେବେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବ, ସେବେ କିଛି ଧାର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ମିଳିବ, ଯେମାନେ ମଠମାନଙ୍କରେ ନିର୍ଜନବାସ କରନ୍ତି ଏବଂ ସେହି ପ୍ରକାରରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସେବା କରିବାକୁ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବ ନାହିଁ, ନାହିଁ କି ସେମାନଙ୍କର ମଠଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବ। ଏବଂ ତୁମେ ଆଉ ଏକ ପ୍ରକାରର ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ଯେମାନେ ଶୈତାନଙ୍କ ସଭାଗୃହ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ, ଯେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡର ମଧ୍ୟଭାଗ ମୁଣ୍ଡିତ; ନିଶ୍ଚିତ ହେଅ ଯେ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କର କପାଳ ଚିରି ଦେବ, ଏବଂ ସେମାନେ ମହମ୍ମଦଧର୍ମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ କିମ୍ବା କର ଦିଅନ୍ତୁ—ତାହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କୁ କୌଣସି କ୍ଷମା ଦେବ ନାହିଁ।’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 500.
ଉରିଆ ସ୍ମିଥ ପୁନର୍ବାର ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀର ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଚିହ୍ନଟ କରିଥାନ୍ତି, ଯେମାନଙ୍କୁ ଆବୁବେକର ରୋମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ପଠାଇଥିବା ଇସ୍ଲାମିକ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ପୃଥକ୍ କରି ପରିଚୟ କରିବାକୁ ଥିଲେ। ଏକ ଶ୍ରେଣୀକୁ ସେ କାଥଲିକ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ରବିବାରରେ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ; ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀ ଥିଲେ ସେମାନେ, ଯେମାନେ ସପ୍ତମ-ଦିନରେ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ। ଇସ୍ଲାମ କେବଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ-ଉପାସକମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଥିଲା। ଆମର ବିଚାରବିମର୍ଶ ପାଇଁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱର ବିଷୟ ହେଉଛି ଯେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ—ସେମାନେ ରବିବାର ପାଳନକାରୀ ହୁଅନ୍ତୁ କିମ୍ବା ବିଶ୍ରାମଦିନ ପାଳନକାରୀ ହୁଅନ୍ତୁ—ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଭାବରେ ଘାସ, ସବୁଜ ବସ୍ତୁମାନ ଏବଂ ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଥିବା ଚାରି ପବନକୁ, ବିଶ୍ରାମଦିନ ପାଳନକାରୀମାନେ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଘାସ ଉପରେ ବହିବାରୁ ବିରତ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନର ଦୂତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପଚାରେ, “ମୁଁ କ’ଣ ପୁକାରିବି?” ତାହାଙ୍କୁ କୁହାଗଲା ଯେ ତାହାଙ୍କର ବାର୍ତ୍ତା ଏହା ହେବାକୁ ଥିଲା ଯେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସଦାକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିଚଳ ରହେ, ଏବଂ ସେହି ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଘାସ ଉପରେ ବହୁଥିବା ପବନର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ କରିବାକୁ ଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତା ସେହି ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାଯାଆନ୍ତି, ଯେମାନେ ଇସ୍ଲାମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏକ ବିଫଳ ପୂର୍ବାନୁମାନକୁ ନେଇ ନିରାଶ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ତାହାପରେ ଏହା ଚିହ୍ନିହେବାକୁ ଆସନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତର ବିଳମ୍ବ ସମୟରେ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ସୂଚନା ଦିଆଯାଏ ଯେ ସେମାନେ ଯେ ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ଥିବେ, ସେହିଟି ହେଉଛି ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଇସ୍ଲାମର ଭୂମିକା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବାର୍ତ୍ତା। ବିଳମ୍ବ ସମୟର ଇତିହାସରେ ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତାଙ୍କ ଆଗମନ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ କରାଏ।
ତାହାପରେ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, ହେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର, ନିଜ ପାଦ ଉପରେ ଦାଁଡ଼; ମୁଁ ତୋତେ କଥା କହିବି। ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ମୋ ସହିତ କଥା କହିଲେ, ଆତ୍ମା ମୋ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା ଏବଂ ମୋତେ ମୋର ପାଦ ଉପରେ ଦାଁଡ଼ କରାଇଲା, ଯେପରି ମୁଁ ସେହି ଜଣଙ୍କୁ ଶୁଣିଲି ଯିଏ ମୋ ସହିତ କଥା କହୁଥିଲେ। ଯିହିଜ୍କେଲ ୨:୧, ୨।
ସେମାନେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହେବାବେଳେ ଠିଆ ହୋଇଥାନ୍ତି।
ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ଜାତିଗୋଷ୍ଠୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ଭାଷାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ଓ ଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକେ ସେମାନଙ୍କର ମୃତଦେହକୁ ତିନି ଦିନ ଓ ଅର୍ଦ୍ଧ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖିବେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ମୃତଦେହମାନଙ୍କୁ ସମାଧିରେ ରଖିବାକୁ ଦେବେ ନାହିଁ। ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ବାସ କରୁଥିବାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆନନ୍ଦ କରିବେ, ଉଲ୍ଲାସ କରିବେ, ଓ ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ଉପହାର ପଠାଇବେ; କାରଣ ଏହି ଦୁଇ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ପୃଥିବୀରେ ବାସ କରୁଥିବାମାନଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥିଲେ। ଏବଂ ତିନି ଦିନ ଓ ଅର୍ଦ୍ଧ ଦିନ ପରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଜୀବନର ଆତ୍ମା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଓ ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ପାଦରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ; ଏବଂ ଯେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ମହାଭୟ ପଡ଼ିଲା। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 11:9–11।
ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାର ଦୁଇଟି ପଦକ୍ଷେପ, ଏବଂ ତାହା ପରେ ପତାକା ସଦୃଶ ଉତ୍ତୋଳିତ ହେବାର ଘଟଣାଟି ଯିହିଜ୍କିଏଲଙ୍କ ଗ୍ରନ୍ଥର ସତାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। ଯିହିଜ୍କିଏଲଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପ ହେଉଛି, ନିରାଶାର ଉପତ୍ୟକାରେ ଥିବା ମୃତ ଶୁଷ୍କ ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକର ଦେହାଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର କରିବା। ଯିହିଜ୍କିଏଲଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦକ୍ଷେପ ହେଉଛି, ଚାରି ପବନର ବାର୍ତ୍ତା, ଯାହା ହେଉଛି ମୁଦ୍ରାଙ୍କନର ବାର୍ତ୍ତା, ଯାହା ହେଉଛି ଇସ୍ଲାମର ବାର୍ତ୍ତା।
ତେବେ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, ହେ ମନୁଷ୍ୟସନ୍ତାନ, ଏହି ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକ କି ଜୀବିତ ହୋଇପାରିବ? ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେଲି, ହେ ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର, ଆପଣେ ଜାଣନ୍ତି। ପୁନର୍ବାର ସେ ମୋତେ କହିଲେ, ଏହି ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କର, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ କହ, ହେ ଶୁଷ୍କ ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକ, ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣ। ଏହି ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର ଏପରି କହୁଛନ୍ତି; ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ୱାସ ପ୍ରବେଶ କରାଇବି, ଏବଂ ତୁମେ ଜୀବିତ ହେବ। ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କ ଉପରେ ସ୍ନାୟୁ ରଖିବି, ତୁମମାନଙ୍କ ଉପରେ ମାଂସ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବି, ତୁମମାନଙ୍କୁ ଚର୍ମରେ ଆବୃତ କରିବି, ଏବଂ ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ୱାସ ଦେବି; ତେବେ ତୁମେ ଜୀବିତ ହେବ; ଏବଂ ଜାଣିବ ଯେ ମୁଁ ହିଁ ସଦାପ୍ରଭୁ। ସେହିପରି ମୁଁ ଯେପରି ଆଜ୍ଞା ପାଇଥିଲି, ସେପରି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କଲି; ଆଉ ମୁଁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରୁଥିବାବେଳେ ଏକ ଶବ୍ଦ ହେଲା, ଏବଂ ଦେଖ, ଏକ କମ୍ପନ ହେଲା, ଓ ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକ ମିଶିଗଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅସ୍ଥି ନିଜ ଅସ୍ଥି ସହିତ। ମୁଁ ଯେବେ ଦେଖିଲି, ଦେଖ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ସ୍ନାୟୁ ଓ ମାଂସ ଉପଜିଲା, ଏବଂ ଚର୍ମ ସେମାନଙ୍କୁ ଉପରୁ ଢାକିଦେଲା; କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ୱାସ ନଥିଲା। ତାହାପରେ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, ବାୟୁଙ୍କୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କର, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କର, ହେ ମନୁଷ୍ୟସନ୍ତାନ, ଏବଂ ବାୟୁଙ୍କୁ କହ, ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର ଏପରି କହୁଛନ୍ତି; ହେ ଶ୍ୱାସ, ଚାରିଦିଗର ବାୟୁଠାରୁ ଆସ, ଏବଂ ଏହି ହତମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶ୍ୱାସ ଫୁଙ୍କ, ଯେପରି ସେମାନେ ଜୀବିତ ହେବେ। ତେଣୁ ମୁଁ ସେ ଯେପରି ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ, ସେପରି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କଲି, ଏବଂ ଶ୍ୱାସ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଓ ସେମାନେ ଜୀବିତ ହେଲେ, ଏବଂ ନିଜ ନିଜ ପାଦରେ ଠିଆ ହେଲେ, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମହାନ ସେନା। ଯିହିଜ୍କେଲ ୩୭:୩–୧୦।
ଯିଶାୟଙ୍କ ସେହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ, ଯାହାକୁ ଆମେ ବର୍ତ୍ତମାନ ବିଚାର କରୁଛୁ, ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତା ଆସିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ପାଦ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋନ୍ତି; ପରେ ସେମାନେ ଏକ ପତାକାସ୍ୱରୂପେ ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତକୁ ଉତ୍ତୋଳିତ ହୋନ୍ତି ଏବଂ “ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ” ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ଯାହା ହେଉଛି ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା, ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ।
ହେ ସିଓନ, ସୁସମ୍ବାଦ ଆଣୁଥିବା, ତୁମେ ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ ଉପରେ ଚଢ଼; ହେ ଯେରୁଶାଲେମ, ସୁସମ୍ବାଦ ଆଣୁଥିବା, ବଳପୂର୍ବକ ତୁମର ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚ କର; ତାହାକୁ ଉଚ୍ଚ କର, ଭୟ କରିବା ନାହିଁ; ଯିହୁଦାର ନଗରମାନଙ୍କୁ କହ, ଦେଖ, ତୁମମାନଙ୍କର ପରମେଶ୍ୱର! ଦେଖ, ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତ ସହିତ ଆସିବେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ବାହୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶାସନ କରିବ; ଦେଖ, ତାଙ୍କର ପୁରସ୍କାର ତାଙ୍କ ସହିତ ଅଛି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଫଳ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଛି। ସେ ଜଣେ ମେଷପାଳକ ପରି ନିଜ ପାଳକୁ ଚରାଇବେ; ସେ ନିଜ ବାହୁରେ ମେଷଶାବକମାନଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରିବେ, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ବୋହିବେ, ଏବଂ ଯେମାନଙ୍କର ଛୁଆ ଅଛି ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ସ୍ନେହପୂର୍ବକ ନେତୃତ୍ୱ କରିବେ। କିଏ ନିଜ ହସ୍ତତଳର କୋଷରେ ଜଳମାନଙ୍କୁ ମାପିଛି, ଏବଂ ବିସ୍ତାରରେ ଆକାଶମଣ୍ଡଳକୁ ପରିମାପ କରିଛି, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଧୂଳିକୁ ଏକ ପରିମାଣରେ ସଂଗ୍ରହ କରିଛି, ଏବଂ ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ ତୁଳାରେ ତୌଳିଛି, ଏବଂ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କୁ ତରାଜୁରେ ଓଜନ କରିଛି? କିଏ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଛି, କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ପରାମର୍ଶଦାତା ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଛି? ସେ କାହା ସହିତ ପରାମର୍ଶ କରିଥିଲେ, ଏବଂ କିଏ ତାଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ନ୍ୟାୟର ପଥରେ ତାଙ୍କୁ ଶିଖାଇଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ବୁଝାମଣାର ପଥ ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଇଥିଲା? ଦେଖ, ଜାତିମାନେ ବାଲ୍ଟିର ଗୋଟିଏ ବୁନ୍ଦ ସମାନ, ଏବଂ ତରାଜୁର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଧୂଳି ପରି ଗଣିତ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଦେଖ, ସେ ଦ୍ୱୀପମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୁଚ୍ଛ ବସ୍ତୁ ପରି ଉଠାନ୍ତି। ଏବଂ ଲେବାନନ ଜ୍ୱାଳାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାପ୍ତ ନୁହେଁ, ନାହିଁ କି ତାହାର ପଶୁମାନେ ହୋମବଳି ପାଇଁ ପ୍ରୟାପ୍ତ। ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସମସ୍ତ ଜାତି ଶୂନ୍ୟ ସମାନ; ଏବଂ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଶୂନ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟ କମ୍ ଏବଂ ଅସାର ବୋଲି ଗଣିତ ହୋଇଥାନ୍ତି। ଯିଶାଇୟ 40:9–17.
ଯେମାନେ ସେମାନଙ୍କର ସମାଧିରୁ ବାହାରିଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକ ଧ୍ୱଜରୂପେ ଉତ୍ତୋଳିତ ହୋଇଛନ୍ତି; କିମ୍ବା ଯିଶାୟ ଯେପରି ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ “ଏକ ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ”କୁ ନିଆଯାଇଛି। ସେହି ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତଟି ହେଉଛି ସେହି ଧ୍ୱଜ, ଏବଂ ଏହା ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଯେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେହି ବିଳମ୍ବ ସମୟରେ ଯାହା July 18, 2020 ର ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥାଏ।
ଜଣେଙ୍କ ଧମକରେ ସହସ୍ରେ ପଳାଇବେ; ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କ ଧମକରେ ତୁମେ ପଳାଇବ; ଯାହାପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ପର୍ବତଶିଖର ଉପରେ ଥିବା ଏକ ଧ୍ୱଜଦଣ୍ଡ ପରି, ଏବଂ ଗିରିଶିରେ ଥିବା ଏକ ପତାକା ପରି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିବ। ଏହି କାରଣରେ ସଦାପ୍ରଭୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବେ, ଯେଣୁ ସେ ତୁମ ପ୍ରତି କୃପାଶୀଳ ହୋଇପାରନ୍ତି; ଏବଂ ଏହି କାରଣରେ ସେ ଉଚ୍ଚୀକୃତ ହେବେ, ଯେଣୁ ସେ ତୁମ ପ୍ରତି କରୁଣା ପ୍ରକାଶ କରିପାରନ୍ତି; କାରଣ ସଦାପ୍ରଭୁ ନ୍ୟାୟର ଈଶ୍ୱର; ଯେମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଧନ୍ୟ। ଯିଶାୟ 30:17, 18।
ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ନିଶାନକୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନିଆଯାଇଛି।
ଏବଂ ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଏକ ମହାନ ସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ, ଯେ ସେମାନଙ୍କୁ କହୁଥିଲା, “ଏଠାକୁ ଉଠିଆସ।” ଏବଂ ସେମାନେ ମେଘରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କଲେ; ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ଏକ ମହାନ ଭୂମିକମ୍ପ ହେଲା, ଏବଂ ନଗରର ଦଶମାଂଶ ଭାଗ ପତିତ ହେଲା, ଏବଂ ସେହି ଭୂମିକମ୍ପରେ ସାତ ହଜାର ମନୁଷ୍ୟ ବଧ ହେଲେ; ଏବଂ ଅବଶିଷ୍ଟମାନେ ଭୀତ ହେଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମହିମା ଦେଲେ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 11:12, 13.
ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଏଗାରୋ ଅଧ୍ୟାୟ ଚିହ୍ନଟ କରେ ଯେ, ଭୂମିକମ୍ପ ଘଟିବାର ସେହି ଏକେ ଘଣ୍ଟାରେ ସେହି ଦୁଇ ସାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ନିଆଯାଏ। ପୂର୍ବ ଇତିହାସରେ ଫ୍ରେଞ୍ଚ ବିପ୍ଳବ ଦ୍ୱାରା ପୂରଣ ହୋଇଥିବା ସେହି ଭୂମିକମ୍ପ, ରବିବାରୀୟ ଆଇନ ସମୟରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଉଲଟାଇଦିଆଯିବାର ଏକ ପ୍ରତିରୂପ ଅଟେ। ତେଣୁ, ରବିବାରୀୟ ଆଇନ ସମୟରେ ସେହି ପତାକା ଉତ୍ତୋଳିତ ହୁଏ, ଏବଂ ପରେ ସେହି ପତାକା ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ “ସୁସମାଚାର” ଘୋଷଣା କରେ।
ହେ ସମଗ୍ର ଜଗତର ସମସ୍ତ ବାସିନ୍ଦାମାନେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତେ, ସେ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ଉପରେ ଧ୍ୱଜ ଉତ୍ତୋଳନ କଲେ, ତୁମେ ତାହା ଦେଖ; ଏବଂ ସେ ତୂରୀ ବାଜାଇଲେ, ତୁମେ ତାହା ଶୁଣ। ଯିଶାୟା 18:3।
“ତୂରୀ” ଧ୍ୱନିତ ହେବାବେଳେ ପତାକା “ଶୁଭ ସମାଚାର” ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବ। ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ଶେଷ ତୂରୀ-ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ସପ୍ତମ ତୂରୀ, ଯାହା ତୃତୀୟ ହାୟ, ଏବଂ ସେହିଠାରେ ଇସ୍ଲାମ ଅର୍ଥବୋଧ କରାଯାଇଛି। ଯିଶାୟ, ଯୋହନ ଓ ଯିହିଜ୍କେଲ ସମସ୍ତେ ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ପରସ୍ପରଙ୍କ ସହ ବିରୋଧାଭାସ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଛାପ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଏ।
“ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୋହର ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମର ଚରିତ୍ର ଉପରେ ଏକମାତ୍ର ଦାଗ କିମ୍ବା କଳଙ୍କ ମଧ୍ୟ ରହିଥାଏ। ଆମର ଚରିତ୍ରର ଦୋଷଗୁଡ଼ିକୁ ସୁଧାରିବା, ଏବଂ ଆତ୍ମାର ମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅପବିତ୍ରତାରୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା, ଏହା ଆମ ଉପରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇଛି। ତାହାପରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା ଆମ ଉପରେ ବର୍ଷିତ ହେବ, ଯେପରି ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ବର୍ଷା ପେନ୍ଟେକୋଷ୍ଟର ଦିନ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷିତ ହୋଇଥିଲା....”
“ହେ ଭାଇମାନେ, ପ୍ରସ୍ତୁତିର ଏହି ମହାକାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ କ’ଣ କରୁଛ? ଯେମାନେ ଜଗତ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଗତୀୟ ଛାଞ୍ଚକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ପଶୁର ଚିହ୍ନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ନିଜ ଉପରେ ଅବିଶ୍ୱାସୀ, ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନମ୍ର କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ସତ୍ୟକୁ ଆଜ୍ଞାପାଳନ କରି ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଛାଞ୍ଚକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଲଲାଟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଦ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେହି ଆଦେଶ ଜାରି ହେବ ଏବଂ ଛାପ ଲାଗିଯିବ, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଅନନ୍ତକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ଓ ନିର୍ମଳ ରହିବ।” Testimonies, volume 5, 214–216.
ଯଦିଓ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ଏହି ଆଦେଶ ଅଙ୍କିତ ହୁଏ, ତଥାପି ଯେମାନେ ମୋହର ଗ୍ରହଣ କରିବେ ସେମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ର ରବିବାର ଆଇନ ପୂର୍ବରୁହିଁ ସେହି ମୋହର ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ଆବଶ୍ୟକ; କାରଣ ରବିବାର ଆଇନ ସେହି ସଙ୍କଟ ଯାହାକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ସମସ୍ତ ସଙ୍କଟ ଅଗ୍ରସର କରି ସୂଚିତ କରେ। ଏହା ଦଶ କନ୍ୟାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର “ସଙ୍କଟ” କିମ୍ବା “ଆର୍ତ୍ତନାଦ” ଅଟେ।
“ସଙ୍କଟଦ୍ୱାରା ଚରିତ୍ର ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ ଘୋଷଣା କରାଗଲା, ‘ଦେଖ, ବର ଆସୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ମିଳିବା ପାଇଁ ବାହାରକୁ ଯାଅ,’ ସେତେବେଳେ ନିଦ୍ରାସ୍ଥ କୁମାରୀମାନେ ନିଜ ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ, ଏବଂ କେହି ଏହି ଘଟଣା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ ତାହା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଉଭୟ ପକ୍ଷ ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ଅବସ୍ଥାରେ ଧରାପଡ଼ିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକ ପକ୍ଷ ସେହି ଆପତ୍କାଳ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲା, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷ ପ୍ରସ୍ତୁତିବିହୀନ ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ ହେଲା। ପରିସ୍ଥିତିଦ୍ୱାରା ଚରିତ୍ର ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ଆପତ୍କାଳୀନ ପରିସ୍ଥିତି ଚରିତ୍ରର ପ୍ରକୃତ ଧାତୁକୁ ବାହାରକୁ ଆଣେ। କୌଣସି ହଠାତ୍ ଏବଂ ଅପେକ୍ଷାତୀତ ବିପଦ, ଶୋକଜନକ ବିୟୋଗ, କିମ୍ବା ସଙ୍କଟ; କୌଣସି ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ରୋଗ କିମ୍ବା ବେଦନା; ଏପରି କିଛି ଯାହା ଆତ୍ମାକୁ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରାଏ, ତାହା ଚରିତ୍ରର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସତ୍ୟତାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଦେବ। ଏହା ପ୍ରକାଶିତ ହେବ ଯେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବଚନର ପ୍ରତିଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ କୌଣସି ସତ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି କି ନାହିଁ। ଏହା ପ୍ରକାଶିତ ହେବ ଯେ, ଆତ୍ମା କୃପାଦ୍ୱାରା ଧାରିତ ହେଉଛି କି ନାହିଁ, ପ୍ରଦୀପ ସହିତ ପାତ୍ରରେ ତେଲ ଅଛି କି ନାହିଁ।”
“ପରୀକ୍ଷାର ସମୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଆସେ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପରୀକ୍ଷା ଏବଂ ସତ୍ୟାପନର ଅଧୀନରେ ଆମେ ଆମକୁ କିପରି ପରିଚାଳିତ କରୁଛୁ? ଆମର ପ୍ରଦୀପଗୁଡ଼ିକ ନିଭିଯାଉଛି କି? ନାକି ଆମେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ୱଳମାନ ରଖୁଛୁ? ଯିଏ ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ସତ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେହିଁକ ସହିତ ଆମର ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆପତ୍କାଳ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କି? ପାଞ୍ଚଜଣ ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀ ପାଞ୍ଚଜଣ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀଙ୍କୁ ନିଜମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଚରିତ୍ର ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବରେ ଗଢ଼ି ତୋଳିବାକୁ ପଡ଼େ।” Review and Herald, October 17, 1895.
ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ସଙ୍କଟ ଆସିପହଞ୍ଚିବାବେଳେ ତେଲ ଲଭ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଆଉ ବହୁତ ଦେରି ହୋଇଯାଏ; ତେଣୁ ବୁଦ୍ଧିମତୀ କୁମାରୀମାନଙ୍କୁ ସେହି ଘୋଷଣା ହେବା ପୂର୍ବରୁ ତେଲର ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲା।
“ନିରାଶାର, ଯୁଦ୍ଧର ଏବଂ ରକ୍ତପାତର ଏକ ଆତ୍ମା ଅଛି, ଏବଂ ସେହି ଆତ୍ମା ସମୟର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ତିମ ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଢ଼ିବ। ଯେବେମାତ୍ର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ନିଜ ଲଳାଟରେ ମୁଦ୍ରିତ ହେବେ,—ଏହା କୌଣସି ଦୃଶ୍ୟମାନ ମୋହର କିମ୍ବା ଚିହ୍ନ ନୁହେଁ, ବରଂ ସତ୍ୟରେ ବୁଦ୍ଧିଗତ ଓ ଆତ୍ମିକ ଭାବରେ ଏପରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ସ୍ଥିର ହୋଇଯିବା, ଯେପରି ସେମାନଙ୍କୁ ଡାଉଁଡାଇ ପାରିବ ନାହିଁ,—ଯେବେମାତ୍ର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ମୁଦ୍ରିତ ହୋଇ କମ୍ପନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବେ, ସେତେବେଳେ ସେହି କମ୍ପନ ଆସିବ। ନିଶ୍ଚୟ, ଏହା ଆଗରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇସାରିଛି; ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ବର୍ତ୍ତମାନ ଭୂମି ଉପରେ ଅଛି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ସତର୍କତା ଦିଆଯାଉ, ଯେପରି ଆମେ ଜାଣିପାରିବୁ କ’ଣ ଆସୁଛି।” Manuscript Releases, volume 1, 249.
ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ମୁଦ୍ରା ହେଉଛି ସତ୍ୟରେ ଏକ ସ୍ଥିର ପ୍ରତିଷ୍ଠା, ବୌଦ୍ଧିକ ଓ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ—ଉଭୟ ଅର୍ଥରେ। ସେହି ମୁଦ୍ରାକୁ ଦେଖାଯାଇପାରେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଧ୍ୱଜଚିହ୍ନ ଦେଖାଯିବ, କାରଣ ଜଗତକୁ ସତର୍କ କରିବାର ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ସେହିଟି। ଏହିହେତୁ, ଏମିତି ଏକ ସମୟ ରହିଛି ଯେତେବେଳେ ମୁଦ୍ରାକୁ ଦେଖାଯାଇପାରେ ନାହିଁ; ତାହା ପରେ ରବିବାର ଆଇନ ଆସେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଦ୍ରା ଅବଶ୍ୟ ଦେଖାଯିବା ଉଚିତ।
“ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଜଗତକୁ ପାପ, ଧାର୍ମିକତା ଏବଂ ବିଚାର ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଦୋଷୀ ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରିବା। ଜଗତକୁ କେବଳ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ସତର୍କ କରାଯାଇପାରେ, ଯେମାନେ ସତ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଏବଂ ସତ୍ୟଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରୀକୃତ ହୋଇ, ଉଚ୍ଚ ଓ ପବିତ୍ର ସିଦ୍ଧାନ୍ତାନୁସାରେ ଆଚରଣ କରି, ଉଚ୍ଚ ଓ ମହତ୍ ଅର୍ଥରେ ସେହି ସ୍ପଷ୍ଟ ପୃଥକତାର ରେଖାକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ଯାହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ଏବଂ ତାହାକୁ ପାଦତଳେ ଦଳିଦେଉଥିବାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି। ଆତ୍ମାଙ୍କର ପବିତ୍ରୀକରଣ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟର ଭିନ୍ନତାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟରୂପେ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୁଦ୍ରା ଅଛି, ଏବଂ ଯେମାନେ ଏକ ମିଥ୍ୟା ବିଶ୍ରାମଦିନ ପାଳନ କରନ୍ତି। ପରୀକ୍ଷାର ସମୟ ଆସିଲେ, ପଶୁର ଚିହ୍ନ କ’ଣ, ତାହା ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହେବ। ସେହି ହେଉଛି ରବିବାର ପାଳନ। ଯେମାନେ ସତ୍ୟ ଶୁଣିସାରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦିନକୁ ପବିତ୍ର ବୋଲି ମନେ କରିଚାଲନ୍ତି, ସେମାନେ ସେହି ପାପପୁରୁଷର ଚିହ୍ନ ବହନ କରନ୍ତି, ଯିଏ କାଳ ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲା।” Bible Training School, December 1, 1903.
ରବିବାର ଆଇନ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ମୋହର ଲାଭ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ସେହିଟି ହେଉଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିକାଶ; ଏବଂ ସେହିଟି ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ଅଦୃଶ୍ୟ। ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ଯେଉଁ ମୋହର ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ, ସେମାନେ ହେଲେ ସପ୍ତମ ଦିନର ସବ୍ବାଥ ପାଳନକାରୀମାନେ, କାରଣ ଏହା ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କର ମୋହର, କିମ୍ବା ଚିହ୍ନ।
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଇସ୍ରାଏଲର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ କହ, ଏହା କହି, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେମାନେ ମୋର ବିଶ୍ରାମଦିନମାନଙ୍କୁ ପାଳନ କରିବ; କାରଣ ଏହା ମୋ ଓ ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମମାନଙ୍କ ପିଢ଼ୀ ପିଢ଼ୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ଚିହ୍ନ ଅଟେ; ଯେପରି ତୁମେମାନେ ଜାଣିପାରିବ ଯେ ମୁଁ ହେଉଛି ସେହି ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ତୁମମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରେ। ଯାତ୍ରାପୁସ୍ତକ 31:13।
ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ୧୮ ଜୁଲାଇ, ୨୦୨୦ ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ରବିବାର ଆଇନ ପୂର୍ବରୁ ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ସମାପ୍ତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ।
ହେ ସମଗ୍ର ଜଗତର ସମସ୍ତ ବାସିନ୍ଦାମାନେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତେ, ସେ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ଉପରେ ଧ୍ୱଜ ଉତ୍ତୋଳନ କଲେ, ତୁମେ ତାହା ଦେଖ; ଏବଂ ସେ ତୂରୀ ବାଜାଇଲେ, ତୁମେ ତାହା ଶୁଣ। ଯିଶାୟା 18:3।
ଏବେ ଉନ୍ମୋଚିତ ହୋଇଥିବା ସାତଟି ବଜ୍ରଧ୍ୱନି ଏହାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ ଯେ, ଏକଶେ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ଇତିହାସ ହେଉଛି ସେହି ସନ୍ଦେଶର ପ୍ରଖ୍ୟାପନର କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ତୃତୀୟ ହାୟର ତୁରୀ-ସତର୍କବାଣୀର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଇସ୍ଲାମର ତୁରୀ ସେଇଠି ଯାହା ସମାଧିରୁ ଉତ୍ତୋଳିତ ପତାକା ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱନିତ ହୁଏ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୁଧାର ରେଖାର ଚାରିଟି ମାର୍ଗଚିହ୍ନ, ଯେଗୁଡ଼ିକ 1840 ରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଇତିହାସର ଚାରିଟି ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ସହ ସମଲୟ ହୁଏ, ଏହା ସ୍ଥାପିତ କରେ ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୁଧାର ରେଖାର ଚାରିଟି ପଦକ୍ଷେପର ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ସଦା ଏକେଇ ବିଷୟବସ୍ତୁକୁ ଧାରଣ କରେ। ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ଇତିହାସରେ ପ୍ରଥମ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ, ଯାହା 1840 ରୁ 1844 ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିଲା, ସେହିଥିଲା 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 ରେ ସନ୍ଦେଶର ସଶକ୍ତୀକରଣ। ସେହି ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ଥିଲା ଇସ୍ଲାମ। ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ପାଇଁ ସମାନ୍ତରାଳ ଇତିହାସର ଦ୍ୱିତୀୟ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ଥିଲା 18 ଜୁଲାଇ 2020 ର ନିରାଶା। ସେହି ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ଥିଲା ଇସ୍ଲାମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ, ଯାହା ସମୟର ପ୍ରୟୋଗ ଦ୍ୱାରା ବିକୃତ କରାଯାଇଥିଲା। ତୃତୀୟ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ, ଯାହା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ସେହିଥିଲା ଇସ୍ଲାମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବିଫଳ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଏକ ସଂଶୋଧନ। ସେହି ସଂଶୋଧନ ସମୟର ପ୍ରୟୋଗର ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଚତୁର୍ଥ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ହେଉଛି ରବିବାର ଆଇନ, ଯେଉଁଠାରେ ଉତ୍ତୋଳିତ ପତାକା ସପ୍ତମ ତୂରୀକୁ ଧ୍ୱନିତ କରେ, ଯାହା ତୃତୀୟ ହାୟ, ଯାହା ହେଉଛି ଇସ୍ଲାମ।
ଯିଶାୟାଙ୍କ ଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଛବ୍ବିଶିଟି ଅଧ୍ୟାୟ ପାଇଁ ଆରମ୍ଭବିନ୍ଦୁକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ସେହି ଆରମ୍ଭବିନ୍ଦୁ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥିବା ସେହି ଦୁଇ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ପୁନର୍ଜୀବିତ କରାଯାଆନ୍ତି। ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତା ସେମାନଙ୍କୁ ପୁନରୁତ୍ଥିତ କରନ୍ତି ଏବଂ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଣନ୍ତି, ଏବଂ ତାହା ପରେ ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉତ୍ତୋଳିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଶାୟା ଏଲିୟାହ-ଦୂତଙ୍କୁ ଅରଣ୍ୟରେ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିବା ସ୍ୱର ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି। ତାହା ପରେ ସେହି ଦୂତ ପଚାରେ ଯେ ତାଙ୍କର ବାର୍ତ୍ତା କ’ଣ ହେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପ୍ରତୀକବାଦରେ କୁହାଯାଏ ଯେ, ଇସ୍ଲାମର ବାର୍ତ୍ତା ହେଉଛି ଏକ ତୂରୀ-ସତର୍କବାଣୀ, ଯାହାକୁ ପତାକା ପ୍ରଖ୍ୟାପନ କରେ। କିନ୍ତୁ ଅନ୍ତିମ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଇସ୍ଲାମକୁ ସତର୍କବାଣୀର ତୂରୀ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାର ଏକମାତ୍ର ପଥ ହେଉଛି ଅତୀତର ଇସ୍ଲାମକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିବା। ମିଲ୍ଲରାଇଟମାନେ ଯେପରି ବୁଝିଥିଲେ, ଏବଂ ହବକୂକଙ୍କ ଦୁଇଟି ପବିତ୍ର ଚାର୍ଟରେ ଯେପରି ଚିତ୍ରରୂପେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଛି, ସେପରି ଇସ୍ଲାମର ଆରମ୍ଭକୁ ତୃତୀୟ ହାୟର ଇସ୍ଲାମକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟୋଗ କରାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ମୁଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦିନରେ ଆତ୍ମାରେ ଥିଲି, ଏବଂ ମୋର ପଛରୁ ତୁରୀଧ୍ୱନି ସଦୃଶ ଏକ ମହାନ ସ୍ୱର ଶୁଣିଲି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 1:10।
ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟରେ ଯୋହନ ନିଜ ପଛରେ ଏକ ତୁରୀର ସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ, ଏବଂ ଯୋହନ ସେହି ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ଅତୀତରୁ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣନ୍ତି। ଯୋହନଙ୍କ ପଛରେ ଥିବା ସେହି ସ୍ୱର, ଅର୍ଥାତ୍ ଅତୀତରୁ ଆସୁଥିବା ଏକ ତୁରୀଧ୍ୱନିର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ, ସେହି ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ବୁଝାମଣା ଅଟେ ଯେ ତୁରୀମାନେ ରବିବାର ଉପାସନା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନ୍ୟାୟବିଚାର ଥିଲେ। ପ୍ରଥମ ଚାରିଟି ତୁରୀ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ 321 ମସିହାରେ କନ୍ଷ୍ଟାଣ୍ଟିନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାରିତ ପ୍ରଥମ ରବିବାର ଆଇନର ପ୍ରତିକ୍ରିୟାସ୍ୱରୂପ, ପୈଗାନ ରୋମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ପଞ୍ଚମ ଓ ଷଷ୍ଠ ତୁରୀ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ହାୟ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ 538 ମସିହାରେ ଅର୍ଲିଅାନ୍ସ ପରିଷଦରେ ପାପାସ୍ୱାଧୀନ ରୋମ ମଧ୍ୟ ଏକ ରବିବାର ଆଇନ ପାରିତ କରିବା ପରେ ତାହା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନ୍ୟାୟବିଚାରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଯେତେବେଳେ ରବିବାର ଆଇନ ପାରିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଇସ୍ଲାମର ତୃତୀୟ ହାୟ ଆସେ। ତାହାପରେ ଧ୍ୱଜ ଉତ୍ତୋଳିତ ହୁଏ ଏବଂ ଇସ୍ଲାମର ଆରମ୍ଭିକ ଭୂମିକା ଆଧାରରେ ତାହାର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭୂମିକାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ।
ଧ୍ୱଜଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଘୋଷିତ ବାର୍ତ୍ତା କେବଳ ସେତେବେଳେ ହିଁ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇପାରେ, ଯେତେବେଳେ ସେହି ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଆଲଫା ଓ ଓମେଗାର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଏ। ଇଶାୟା ପୁସ୍ତକର ଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏହି ପରିଚୟ ପରେ, ଆଲଫା ଓ ଓମେଗା ଭାବରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସରାସରି ବାଇବେଲୀୟ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଅନୁକ୍ରମେ କେତେକ ଅଧ୍ୟାୟ ଜୁଡ଼ି ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ସେହି ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ଇଶାୟାଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ, ଯାହା “ପରମେଶ୍ୱର” ଯୀଶୁଙ୍କୁ “ଦେଇଥିଲେ,” “ନିଜ ଦାସମାନଙ୍କୁ ସେହି ସବୁ ବିଷୟ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ, ଯାହା ଶୀଘ୍ର ଘଟିବାକୁ ଅଛି; ଏବଂ ସେ ତାହାକୁ ନିଜ ଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଦାସ ଯୋହନଙ୍କୁ ପଠାଇ ସଂକେତରେ ଜଣାଇଲେ,” ଯିଏ ତାହାକୁ “ଏକ ପୁସ୍ତକରେ ଲେଖି,” “ସାତଟି ମଣ୍ଡଳୀଙ୍କ ପାଖକୁ” ପଠାଇଥିଲେ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଆମେ ଯିଶାୟଙ୍କର ନିମ୍ନଲିଖିତ ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକୁ ବିଚାର କରିବୁ।
ଯିଏ ପାଠ କରେ ସେ ଧନ୍ୟ, ଏବଂ ଯେମାନେ ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ବଚନଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣନ୍ତି ଓ ତାହାରେ ଲିଖିତ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ପାଳନ କରନ୍ତି ସେମାନେ ଧନ୍ୟ; କାରଣ ସମୟ ସନ୍ନିକଟ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 1:3।