ସତ୍ୟ କ’ଣ? - ସଂଖ୍ୟା ଏକ

ଆମେ “ସତ୍ୟ କ’ଣ” ବିଷୟକୁ ଆଲୋଚନା କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ଏହା ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଛୁ ଯେ ଆମେ ଏହି ଅଧ୍ୟୟନକୁ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ତିନିଟି ପଦ ସହିତ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲୁ, ଏବଂ ତାହାପରେ ଏଲିୟା ବିଷୟରେ ଗୋଟିଏ ଲେଖା ଯୋଡ଼ିଥିଲୁ। ଏହି ଅଧ୍ୟୟନମାନଙ୍କର କିଛି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଲା, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଭୂମିକାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବା, ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଉଦ୍ଘାଟିତ କରିବା, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କର ଭୂମିକାକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ସ୍ୱୀକାର କରିବା, ଏବଂ ଯୀଶୁ ଆଲ୍ଫା ଅଟନ୍ତି ବୋଲି କହିବାର ଅର୍ଥର ନିହିତାର୍ଥମାନଙ୍କୁ ବିଚାର କରିବା। ଆମେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲୁ ଯେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ପ୍ରଥମ ତିନିଟି ପଦ, ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଶେଷ ପଦମାନଙ୍କ ସହିତ ସମମତ ଏବଂ ସମନ୍ୱିତ, ଏବଂ ଉଭୟ ସ୍ଥଳରେ—ଆରମ୍ଭରେ ଓ ଶେଷରେ—ଯୀଶୁ ନିଜକୁ ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗା, ଆରମ୍ଭ ଏବଂ ଶେଷ, ପ୍ରଥମ ଏବଂ ଶେଷ ବୋଲି ପରିଚୟ ଦିଅନ୍ତି।

ଆମେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଏଲିୟା ବିଷୟରେ ଏକ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଆଲୋଚନାକୁ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏହା ପ୍ରଦର୍ଶିତ କରିବାକୁ ଯେ ବାଇବେଲର ଆରମ୍ଭିକ ପଦଗୁଡ଼ିକ ପୁରାତନ ଏବଂ ନୂତନ ଉଭୟ ନିୟମର ଶେଷ ପଦଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ସମ୍ମତିରେ ଅଛି, ଏବଂ ତଦୁପରି ଏହା ମଧ୍ୟ ଯେ ନୂତନ ନିୟମର ଆରମ୍ଭିକ ପଦଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଆପଣ ବାଇବେଲକୁ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ବିବେଚନା କରନ୍ତୁନାହିଁ କାହିଁକି, ସମଗ୍ର ଗ୍ରନ୍ଥରୂପେ କିମ୍ବା ଦୁଇଟି ନିୟମରୂପେ, ତାହାର ଆରମ୍ଭ କିମ୍ବା ଶେଷ ସହିତ ସମ୍ମତିରେ ଅଛି।

ଆମେ ଯେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ବିଷୟକୁ ବିକଶିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ, ସେହିଟା ହେଉଛି ଏହି ବୁଝାମଣା ଯେ ଦିବ୍ୟତା ଇତିହାସ ସାରା ଧୀରେ ଧୀରେ ଦେବତ୍ୱକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଆସିଛନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ ଆମେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଛୁ ଯେ, ଚୁକ୍ତି-ଇତିହାସର ବାଇବେଲୀୟ ବିଷୟରେ ସମୟ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିବା ସହିତ, ପରମେଶ୍ୱର ପଦେ ପଦେ ନିଜ ବିଭିନ୍ନ ନାମର ପ୍ରତୀକତ୍ୱ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଅଧିକରେ ଅଧିକ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ପରମେଶ୍ୱର ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ସହ କଥା କହିଥିଲେ, ଏବଂ ସେହି ଏକେଇ ପରମେଶ୍ୱର ମୋଶାଙ୍କ ସହ ମଧ୍ୟ କଥା କହିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୋଶାଙ୍କୁ ଜଣାଇଥିଲେ ଯେ ସେତେବେଳୁ ଆରମ୍ଭ କରି ତାଙ୍କର ନାମ ଯିହୋଭା ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେବାକୁ ଥିଲା। ପରେ ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆସିଲେ, ସେ ନିଜକୁ ଏମିତି ଗୋଟିଏ ନାମରେ ପରିଚୟ କରାଇଲେ, ଯାହା ପୁରାତନ ନିୟମରେ ଅଜଣା ଥିଲା, କେବଳ ଦାନିଏଲଙ୍କ ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଜଣେ ବାବିଲୋନୀୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେହି ନାମର ଗୋଟିଏ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ୟତୀତ। ଯୀଶୁ କେବଳ ଏତିକି ସ୍ପଷ୍ଟ କରିନଥିଲେ ଯେ ସେ ପିତାଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ଜନିତ, ବରଂ ସେହି ବିଶିଷ୍ଟ ଚୁକ୍ତି-ଇତିହାସରେ ସେ ନିଜକୁ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ କରାଇଥିଲେ। ପରମେଶ୍ୱର ମିଲରାଇଟ୍ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌କୁ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ନାମ ଦେଇଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ର ଆରମ୍ଭ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ।

ସପ୍ତମ-ଦିନ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ଯେ ନାମ ଦିଆଯାଇଛି, ସେହି ନାମ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ପ୍ରାୟତଃ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମିତ ଲୋକମାନେ ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି। “ନାମିତ”ର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ନାମକରଣ କରାଯାଇଥିବା। ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ଯେ କେବଳ ଦୁଇଟି କଳିସିୟାକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମିତ ଲୋକମାନେ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଲା ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ଏବଂ ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲ।

ଏହିପରି, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକର ଆମର ଅଧ୍ୟୟନରେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଛୁ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଏହା ପ୍ରସ୍ତାବ କରୁଛି ଯେ, ଫିଲାଦେଲଫିଆବାସୀଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିବା “ନୂତନ ନାମ”—ଯେଉଁମାନେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛନ୍ତି—ପରୀକ୍ଷାକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବାର ଠିକ ପୂର୍ବରୁ ମୁକ୍ତ କରାଯାଉଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟର ଏକ ବଡ଼ ଅଂଶ ଅଟେ।

ଶେଷ ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶିତ ବାଣୀ, ଏବଂ ଏହା ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ରର ଏକ ପ୍ରକାଶ।

ଯୀଶୁଙ୍କୁ ବାକ୍ୟରୂପେ ସମ୍ବନ୍ଧ କରି ଆଲେଖ୍ୟରେ ସମ୍ମିଳିତ କରିବା ପାଇଁ ଆମ ପାଖରେ ଆହୁରି ବହୁତ କିଛି ଅଛି, କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମେ ‘ସତ୍ୟ’ ଶବ୍ଦଟିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବୁ। “ସତ୍ୟ”ର ବୁଝାମଣା, ଏବଂ “ସତ୍ୟ” ଶବ୍ଦଟି, ଏବଂ “ସତ୍ୟର ବାକ୍ୟ” ଗଠନ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକର ବୁଝାମଣା, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ସ୍ୱଭାବର ବୁଝାମଣା ଅଟେ।

ଏହି ପଦରେ “ସତ୍ୟ” ବୋଲି ଯାହା ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଛି, ସେହି ଗ୍ରୀକ ଶବ୍ଦଟି ଏକ ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦରୁ ଗ୍ରହୀତ, ଯାହା ଏକ ଅକ୍ଷର ମଧ୍ୟ ଅଟେ ଏବଂ ଏକ ସଂଖ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଅଟେ। ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର ହେଉଛି ‘ଆଲେଫ୍’। ବାସ୍ତବରେ, ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ପ୍ରଥମ ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷର “ଆଲେଫ୍” ଏବଂ “ବେଥ୍”; ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ଗ୍ରୀକର ପ୍ରଥମ ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷର—ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ବିଟା—ସହ ବହୁତ ସଦୃଶ। ସେମାନେ ଏକାତ୍ମକ ଭାବେ “alphabet” ଶବ୍ଦର ମୂଳ ଗଠନ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, “ଆଲ୍ଫା” ଶବ୍ଦଟି (ହିବ୍ରୁ ଅକ୍ଷର ଆଲେଫ୍ରୁ) ଏକ ଅକ୍ଷର, ଏକ ଶବ୍ଦ, ଏକ ସଂଖ୍ୟା, ଏବଂ ଯୀଶୁଙ୍କର ଅନେକ ନାମମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଭାବେ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ।

ଯେତେବେଳେ ପୀଲାତ “ସତ୍ୟ କ’ଣ?” ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ସେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ହିଁ କହିଥିଲେ ଯେ, ସେ “ଜଗତରେ ଆସିଲେ” ବୋଲି ଯେ କାରଣ, ଏବଂ ସେ “ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲେ” ବୋଲି ଯେ କାରଣ, ତାହା ହେଉଛି “ସତ୍ୟ” ପାଇଁ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେବା। ସେ ଆହୁରି କହିଥିଲେ ଯେ, “ଯେକେହି ସତ୍ୟର ପକ୍ଷର, ସେ” ତାଙ୍କର ସ୍ୱର ଶୁଣେ।

ସତ୍ୟ: G225—G227 ରୁ; ସତ୍ୟ: – ସତ୍ୟ, X ପ୍ରକୃତରୂପେ, ସତ୍ୟ, ଯଥାର୍ଥତା। G227—G1 (ନିଷେଧବାଚକ ଅବ୍ୟୟ ଭାବେ) ଏବଂ G2990 ରୁ; ସତ୍ୟ (ଯେପରି ଗୋପନ କରୁ ନଥିବା): – ସତ୍ୟ, ପ୍ରକୃତରୂପେ, ସତ୍ୟ। G1; Α. ଇବ୍ରୀୟ ଉତ୍ପତ୍ତିର; ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର: କେବଳ ରୂପକାତ୍ମକ ଭାବେ (ସଂଖ୍ୟାରୂପେ ଏହାର ବ୍ୟବହାରରୁ) ପ୍ରଥମ। ଆଲ୍ଫା।

ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ କହିଲେ, “ମୁଁ … ସତ୍ୟ ଅଛି,” ସେ କହୁଥିଲେ ଯେ ସେ ଗୋଟିଏ ଅକ୍ଷର, ଗୋଟିଏ ସଂଖ୍ୟା ଏବଂ ଅକ୍ଷର ଆଲଫା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ; ଏବଂ ଆଲଫା ଶବ୍ଦ, ଓ ଆଲଫା ସଂଖ୍ୟା—ଏହାମାନେ ସବୁ “ସତ୍ୟ” ଅଟନ୍ତି। ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସ୍ୱୟଂକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଗଣନାକାରୀ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଇବ୍ରୀୟ ଶବ୍ଦ “Palmoni”ର ଅର୍ଥ; ଯାହାକି ଦାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ଆଠରେ “the certain saint which spake” ବୋଲି ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଛି।

ତେରୋତମ ପଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ସେହି “ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପବିତ୍ରଜନ” ହେଉଛନ୍ତି “ପାଲମୋନି”— ଅର୍ଥାତ୍ ଅଦ୍ଭୁତ ସଂଖ୍ୟାଗଣକ, କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ବିଷୟମାନଙ୍କର ସଂଖ୍ୟାଗଣକ। ଏହି ଦୁଇଟି ପଦରେ ୨୩୦୦ ବର୍ଷର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଏବଂ ୨୫୨୦ ବର୍ଷର ଦୁଇଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି। ୨୩୦୦ ବର୍ଷ “ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ”କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରେ, ଏବଂ ୨୫୨୦ ବର୍ଷର ଏହି ଦୁଇଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ “ସେନାଦଳ”କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରେ, କାରଣ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ଏବଂ ସେନାଦଳ— ଉଭୟେ ରୋମ ଦ୍ୱାରା ପଦଦଳିତ ହେବାକୁ ଥିଲେ। ୨୫୨୦ ବର୍ଷର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଜନମାନଙ୍କର ପଦଦଳିତ ହେବାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସମୟକୁ ଆଧାର କରିଥିବା ଏମିତି ତିନୋଟି ଗଭୀର ପରସ୍ପର-ସମ୍ବଦ୍ଧ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ବାଇବେଲର ଠିକ୍ ସେହି ସ୍ଥାନରେ ରହିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଯୀଶୁ ସ୍ୱୟଂକୁ ଗୁପ୍ତ ବିଷୟମାନଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ସଂଖ୍ୟାଗଣକ ଭାବରେ ପରିଚୟ କରାନ୍ତି। କେବଳ ଏତିକି ନୁହେଁ ଯେ, ସେ ସ୍ୱୟଂକୁ ସମୟର ସ୍ୱାମୀ ଭାବରେ ପରିଚୟ କରାଇବା ପାଇଁ ଏହି ଦୁଇଟି ପଦକୁ ବାଛିଥିଲେ; ବରଂ ଯେଉଁ ଦୁଇଟି ପଦରେ ସେ ସ୍ୱୟଂକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ସେହିଗୁଡ଼ିକ ସେହି ସମୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେତେବେଳେ ସେ ଆଧୁନିକ ଆତ୍ମିକ ଇସ୍ରାଏଲ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବେ, ଏବଂ ସେହି ଦୁଇଟି ପଦ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଭିତ୍ତି ଏବଂ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସ୍ତମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ଅଟେ।

୧୭୯୮ ମସିହାରେ ଶେଷ ସମୟରେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକର ମୋହର ଖୋଲାଗଲା, ଏବଂ ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ଇତିହାସରେ ପ୍ରବେଶ କଲା; ଏହା ମିଲେରାଇଟ ଆନ୍ଦୋଳନର ସମୟରେ ଘଟିଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧିକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲା, ଯାହା ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମର ଆରମ୍ଭ ଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ ମିଲେରାଇଟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖୋଲାଗଲା, ପାଲ୍ମୋନିଙ୍କ ଠାରୁ ଆସିଥିବା ଗୋଟିଏ ସନ୍ଦେଶ—ସମୟର ଗୋଟିଏ ସନ୍ଦେଶ—ବୁଝାଯାଇଥିଲା। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ସଦା ଆରମ୍ଭ ସହ ଶେଷକୁ ପରିଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି। ତେଣୁ, ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମର ଶେଷକାଳରେ ନିଶ୍ଚୟଭାବେ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ରର ଏକ ପ୍ରକାଶ ହେବ, ଯେପରିକି ମିଲେରାଇଟ ଇତିହାସରେ ଥିଲା। ଏହି ସତ୍ୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ଉପରେ ଆଧାରିତ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ ଓ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ପୁସ୍ତକ ମଧ୍ୟରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ସମ୍ପର୍କ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଆଧାରିତ। ଦାନିଏଲ ଓ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ମିଶି ଗୋଟିଏ ପୁସ୍ତକକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ସେହି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱରେ ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀ, ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରଥମଜଣ ହେଉଛନ୍ତି ଦାନିଏଲ ଏବଂ ଶେଷଜଣ ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ।

ଦାନିଏଲ ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଦୁଇଟି ପୁସ୍ତକ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକେ ପୁସ୍ତକ, ଯେପରି ବାଇବେଲ ପୁରୁଣା ଏବଂ ନୂତନ, କିମ୍ବା ଆରମ୍ଭ ଏବଂ ଶେଷରେ ବିଭକ୍ତ ଏକେ ପୁସ୍ତକ ଅଟେ। ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଏଗାରରେ ଯେ ଦୁଇ ସାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ମୋଶା ଏବଂ ଏଲିୟା ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି, ସେମାନେ ପୁରୁଣା ଏବଂ ନୂତନ ନିୟମ ଅଟନ୍ତି।

ଦାନିଏଲ ଏବଂ ଯୋହନ ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀ, ଯେଉଁମାନେ ଉଭୟେ ନିର୍ୟାତିତ ହୋଇଥିଲେ, ଉଭୟେ ବନ୍ଦୀକରା ଯାଇଥିଲେ, ଉଭୟଙ୍କୁ ଲିପିବଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସର ସେହି ଏକେଇ ରେଖା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଉଭୟେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଉଭୟେ ଯେରୁଶାଲେମର ବିନାଶର ପରବର୍ତ୍ତୀ ପରିସ୍ଥିତିରେ ବାସ କରିଥିଲେ, ଉଭୟେ ମୃତ୍ୟୁ ଏବଂ ପୁନରୁତ୍ଥାନର ପ୍ରତୀକ—(ଯୋହନ ଫୁଟୁଥିବା ତେଲରୁ ଏବଂ ଦାନିଏଲ ସିଂହମାନଙ୍କର ଗୁହାରୁ)।

ଦାନିଏଲ୍ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ଏକ ବିଶେଷ ପ୍ରକାଶନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଏବଂ ସେ ଏହାକୁ ସେହି ଦୁଇଟି ପଦ୍ୟରେ କରେ ଯାହାକୁ ପ୍ରେରିତ ପ୍ରକାଶ ସପ୍ତମ-ଦିନ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚର “କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସ୍ତମ୍ଭ ଓ ଭିତ୍ତି” ବୋଲି କହେ। ସେହି ଦୁଇଟି ପଦ୍ୟ ହେଲା ସେହି “ଶିରୋମଣି ପାଥର” ଯାହାକି ୱିଲିୟମ୍ ମିଲରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଭିତ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଶେଷରେ ସ୍ଥାପିତ ପାଥର ଥିଲା। ସେହି ଶିରୋମଣି ପାଥର ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା, ବିଶ୍ରାମଦିନ, ଅନୁସନ୍ଧାନାତ୍ମକ ବିଚାର, ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଚୌଦ ଅଧ୍ୟାୟର ତିନି ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ବିଷୟରେ ବୁଝାମଣା ଆସିଲା। ଦାନିଏଲ୍ ପୁସ୍ତକର ଆରମ୍ଭ, ଯୋହନ ହେଉଛନ୍ତି ଶେଷ।

ଯୋହନଙ୍କ ଲେଖନୀ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଶେଷକାଳରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ଏକ ପ୍ରକାଶନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିବ। ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲର ଆରମ୍ଭରେ ସେ ନିଜକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ସଂଖ୍ୟାଗଣକ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଗଣିତୀୟ ବସ୍ତୁର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭାବେ; ଏବଂ ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲର ଶେଷକାଳରେ ସେ ନିଜକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାଷାବିଦ୍ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି। ଭାଷା ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଯାହା କିଛି ଅଛି—ସେଥିରେ ଭାଷାର ଗଠନ, ବ୍ୟାକରଣର ନିୟମାବଳୀ, ଶବ୍ଦମାନ, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କି ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ଅକ୍ଷରମାନେ ମଧ୍ୟ—ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଶବ୍ଦମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପାଦିତ, ଲିଖିତ ହେଉ କିମ୍ବା କଥିତ, ବ୍ୟାକରଣିକ ନିୟମଦ୍ୱାରା ଶାସିତ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ନିଜ ପରିକଳ୍ପନାଅନୁସାରେ ନିର୍ମିତ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାରେ ଲେଖିତ ଯେ ସଂପ୍ରେଷଣ, ତାହାଙ୍କୁ ସେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି; ଏବଂ ସେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ—ସେହି ହେଲେ ବାକ୍ୟ। ସେହି ବାକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ଅନ୍ଧ, ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ଲାଓଦିକିୟମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ରୀକୃତ ଫିଲାଦେଲଫିୟମାନଙ୍କରେ ପରିଣତ କରନ୍ତି।

“ପବିତ୍ର କର” ବୋଲି ଯେଉଁ ଶବ୍ଦର ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଛି, ତାହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ପବିତ୍ର କରିବା। ଏକ ଶତ ଚଉଆଳିଶ ହଜାର ଜନ ପବିତ୍ର ହେବେ, ଏବଂ ସେମାନେ “ସତ୍ୟ” ଦ୍ୱାରା ସେହି ଚରିତ୍ରଗତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବେ; କିମ୍ବା ଆପଣ କହିପାରନ୍ତି, ତାଙ୍କର “ବାକ୍ୟ” ଦ୍ୱାରା, କାରଣ ଯୀଶୁ ହେଉଛନ୍ତି ବାକ୍ୟ ଏବଂ ସେହି ସତ୍ୟ ଅଟନ୍ତି।

ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତୁ ଯେ, ଯୋହନ ତାଙ୍କ ସୁସମାଚାରରେ ଏହାହିଁ ପ୍ରଥମେ ଲେଖିଛନ୍ତି। ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ଆଦିପୁସ୍ତକରେ ପ୍ରଥମେ ଲିଖିତ ବିଷୟ ସହ ସମାନ୍ତରାଳ। ଏହା ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ଅଧିକ ସ୍ଥିର କରେ, ଏବଂ ଆଦିପୁସ୍ତକର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯାହା କହାଯାଇଛି, ତାହାକୁ ଅଧିକ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରେ।

ପ୍ରଥମ ପଦ୍ୟରେ “God” ଭାବେ ଅନୁବାଦିତ ଶବ୍ଦଟି ବହୁବଚନ; ଏହିପରି, ସେହି “ଆରମ୍ଭ” ଠାରୁହିଁ ଏହା ସୂଚିତ କରେ ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ଏକରୁ ଅଧିକ। ଯୋହନଙ୍କ ସୁସମାଚାରରେ “ଆରମ୍ଭରେ” ବାକ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଥିଲା ଏବଂ ବାକ୍ୟହିଁ ପରମେଶ୍ୱର ଥିଲା। ଏବଂ ସେହି ବାକ୍ୟହିଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଥିଲା।

ଯୀଶୁ ହେଉଛନ୍ତି ବାକ୍ୟ, ଏବଂ ସେ ଦେବତ୍ୱକୁ ମାନବତ୍ୱ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ କରି ବାଇବେଲକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ—ଦେବତ୍ୱ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହେଲା ଏବଂ ମାନବତ୍ୱ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା, ଯେମାନେ କଳିସିଆମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାଯିବାକୁ ଥିବା ପୁସ୍ତକଗୁଡ଼ିକରେ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଲେଖିଥିଲେ। ଏହିପରି, ବାଇବେଲ ମାନବତ୍ୱ ଓ ଦେବତ୍ୱର ଏକ ସଂଯୋଗ, ଯେପରି ଯୀଶୁ ଅଛନ୍ତି। ପତିତ ଶାରୀରିକ ମାନବମାନଙ୍କର ସମ୍ପୃକ୍ତତା ସତ୍ତ୍ୱେ ବାଇବେଲ ପବିତ୍ର, ଏବଂ ତାହାକୁ ଲିଖିଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ଥିଲେ।

ଯଦ୍ୟପି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନେ ପବିତ୍ର ଲୋକ ଥିଲେ, ତଥାପି ସେମାନେ ପତିତ ମନୁଷ୍ୟ ହିଁ ଥିଲେ, କାରଣ ସମସ୍ତେ ପାପ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ତଥାପି ବାଇବେଲ ଦିବ୍ୟତା ଏବଂ ମାନବତାର ଏକ ସମ୍ମିଶ୍ରଣ, ଏବଂ ଏହା ପବିତ୍ର; କାରଣ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଲିଖିତ ବାକ୍ୟରେ ଏହା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ ଯେ ଦିବ୍ୟତା ସହିତ ସମ୍ମିଳିତ ମାନବତା ପାପ କରେ ନାହିଁ। ବାଇବେଲ ବିଷୟରେ ଯାହା ସତ୍ୟ, ତାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ, କାରଣ ସେହିଁ ବାଇବେଲ।

ଯୀଶୁ ନିଜ ଉପରେ ପାପମୟ ମାଂସଧର୍ମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ କେବେ ମଧ୍ୟ ପାପ କରିନଥିଲେ; ଏହିପରି ସେ ଏହାର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ପ୍ରଦାନ କଲେ ଯେ, ଦିବ୍ୟତ୍ୱ ସହ ଯୁକ୍ତ ମାନବତା ପାପ କରେ ନାହିଁ।

ଯୀଶୁ ହେଲେ ବାକ୍ୟ, ଏବଂ ଯୀଶୁ ଓ ବାଇବେଲ—ଉଭୟେ ମାନବତ୍ୱ ଓ ଦିବ୍ୟତ୍ୱର ଏକ ସମ୍ମିଶ୍ରଣ। ଯୁଗଯୁଗ ଧରି ଯୀଶୁ ବାଇବେଲକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବାବେଳେ, ସେ ବାଇବେଲର ଭିତରେ ଏମିତି ନିୟମ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଯେମାନେ ଶୁଣିବେ, ସେମାନେ ଶୁଣି ପାରିବେ। ବାଇବେଲକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା ଯେ ନିୟମଗୁଡ଼ିକ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ଗୁଣବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ।

“ପରିପୂରକ” ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ଆଣିବା। ଦାନିଏଲଙ୍କର ସାକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଦାନିଏଲଙ୍କର ସାକ୍ଷ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଶେଷ ହୁଏ। ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ଆରମ୍ଭ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ଶେଷରେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ଦାନିଏଲ ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ପଦରେ ପ୍ରାକୃତିକ ଇସ୍ରାଏଲ ଓ ପ୍ରାକୃତିକ ବାବିଲନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ରହିଛି, ଯେଉଁଥିରେ ବାବିଲନ ଜିତେ; କିନ୍ତୁ ପରୀକ୍ଷାକାଳୀନ ଇତିହାସର ଶେଷରେ, ଦାନିଏଲ 11:45, 12:1 ରେ, ଆତ୍ମିକ ବାବିଲନ ଆତ୍ମିକ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଛି, ଏବଂ ଶେଷରେ ବାବିଲନ ହାରେ ଏବଂ ଇସ୍ରାଏଲ ବିଜୟୀ ହୁଏ। ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟରେ ଯୋହନଙ୍କ ସହିତ ଯେପରି, ଦାନିଏଲଙ୍କର ସାକ୍ଷ୍ୟର ଆରମ୍ଭ ତାଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟର ଶେଷ ସହିତ ସମମତ ଅଟେ। ତେଣୁ, ସତ୍ୟ କ’ଣ?

ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ହେଉଛି ଏମିତି ଏକ ଶବ୍ଦ, ଯାହା ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ଏକ ସମୁଦାୟ କାହାକୁ ଶୁଦ୍ଧ ବୋଲି ବୁଝନ୍ତି। ଏହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କିମ୍ବା ପ୍ରୟୋଗ କେବଳ ବାଇବେଲ କିମ୍ବା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଧର୍ମରେ ସୀମିତ ନୁହେଁ। କଥିତ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଧର୍ମରେ, ସମ୍ଭବତଃ ସତ୍ୟ “ସିଦ୍ଧାନ୍ତ” ଠାରୁ ମିଥ୍ୟା “ସିଦ୍ଧାନ୍ତ” ଅଧିକ ଅଛି; କାରଣ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବାବିଲ, ଅର୍ଥାତ୍ ପାପାସନ୍ତାନତ୍ୱ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଶୁଚି ଓ ଘୃଣିତ ପକ୍ଷୀର ଏକ ପିଞ୍ଜରା ଅଟେ, ଏବଂ ସେହି ପକ୍ଷୀମାନେ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ପ୍ରତୀକିତ କରନ୍ତି, ଯାହାକୁ “ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିଲୋପ ହୋଇଯାଇଛି” ପରି ମିଥ୍ୟା ସିଦ୍ଧାନ୍ତମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଚର୍ଚ୍ଚମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି ଓ ଆଡକୁ ରଖନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

ଏମିତି “ଶିକ୍ଷାସମୂହ” ଅଛି, ଯେଉଁମାନେ “ସୁସମାଚାରର ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ” ଅଟନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। କେତେକ, (ଯଦି ସବୁ ନୁହେଁ) “ପରୀକ୍ଷାକାରୀ ସତ୍ୟ” ଅଟନ୍ତି। ବିଶ୍ରାମଦିନ ହେଉଛି ବୁଝିବାକୁ ସହଜ ଏକ ପରୀକ୍ଷାକାରୀ ସତ୍ୟ। ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ଶିକ୍ଷାସମୂହ ଅଛି। ସତ୍ୟ ଶିକ୍ଷାସମୂହର କେତେକ, ଯେମାନେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ପରୀକ୍ଷା ଉପସ୍ଥାପନ କରେ। ଏହା ସହିତ, ଏମିତି ଏକ ପ୍ରକାର ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା କେବଳ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟାବଧି ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରାଯାଇଛି। ଏହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ “ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ” ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ପ୍ରାୟତଃ ଏହି ଅଂଶକୁ ତାହା ଯାହା ପ୍ରକୃତରେ କହେ, ତାହାକୁ ଏଡ଼ାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରୟୋଗ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଯୁକ୍ତି କରନ୍ତି ଯେ, ଆମର “ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ”ର ସନ୍ଦେଶମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାହାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ, ସେସବୁ କେବଳ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ, 2300 ଦିନ, ଆଜ୍ଞାମାନ ଏବଂ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ। ଏହି ଚାରିଟି ବିଷୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଯାହା ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି, ତାହାକୁ ଏଡ଼ାଇବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଏହି ଦାବି କରନ୍ତି।

ଏହି ଚାରିଟି ମହାନ ସତ୍ୟର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ “ଅତୀତର ଆଡଭେଣ୍ଟ ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା, ଆମର ବର୍ତ୍ତମାନ ସ୍ଥିତି କ’ଣ ତାହା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା, ସନ୍ଦେହକାରୀମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିବା, ଏବଂ ଗୌରବମୟ ଭବିଷ୍ୟତ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ନିଶ୍ଚିତତା ଦେବା ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଗଣିତ କରାଯାଇଛି।” ଏହି ଚାରିଟି ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟର ଶିକ୍ଷା ଏପରି ଭାବେ ରଚିତ ଯେ, ସେମାନେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି ଯେ ଆଡଭେଣ୍ଟବାଦର ଆରମ୍ଭ (ଅତୀତର ଆଡଭେଣ୍ଟ ଆନ୍ଦୋଳନ) ଆଡଭେଣ୍ଟବାଦର ଶେଷକୁ (ଆମର ବର୍ତ୍ତମାନ ସ୍ଥିତି) ଉଦାହରଣସ୍ୱରୂପ ଦେଖାଏ। ସେହି ଚାରିଟି ପ୍ରମୁଖ ଶିକ୍ଷା “ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଏହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ଗଣିତ କରାଯାଇଛି” ଯେ, ଶେଷ ଆରମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଉଦାହରଣୀକୃତ ହୁଏ। ପ୍ରେରଣାର ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦ ଅନୁଯାୟୀ, ଏହାହିଁ ସେହି “ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ” ଯାହା “ପାଳକୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଆବଶ୍ୟକ।”

ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ଇସ୍ରାଏଲର ଆରମ୍ଭ, ଏବଂ ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲ ତାହାର ଶେଷ। ପ୍ରାଚୀନ ପ୍ରାକୃତିକ ଇସ୍ରାଏଲ 1798 ମସିହାରେ ଶେଷକାଳର ଆରମ୍ଭରୁ ରବିବାର ନିୟମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସପ୍ତମ-ଦିନ ଏଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଜନମାନଙ୍କର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଆଗମନ ପୂର୍ବରୁ “ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ” ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା, କାରଣ ପ୍ରଥା ଓ ପାରମ୍ପରିକତା ଉପରେ ସେମାନଙ୍କର ନିର୍ଭରଶୀଳତା ହେତୁ ସେମାନେ ଅନ୍ଧ (ଲାଓଦିକିୟ) ଥିଲେ।

ଆମର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଉଦ୍ଧୃତି ଅନୁଯାୟୀ, ଯିହୂଦୀମାନେ “ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୂଳ ସତ୍ୟ”କୁ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ହରାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେହି ମୂଳ ସତ୍ୟ ଥିଲା ମିଶରରୁ ମୁକ୍ତିର ଇତିହାସ। ସେହି ମୁକ୍ତିର ଇତିହାସ ହିଁ ସେମାନଙ୍କର ମୂଳ ସତ୍ୟ ଥିଲା; ଏହା ସେହି ସତ୍ୟ ଥିଲା ଯାହାକି ସେମାନେ ନିଜ ପିଢ଼ିରୁ ପିଢ଼ି ନିଜ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ଶିଖାଇବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ବିଫଳ ହେଲେ, ଯେପରି Adventism ମଧ୍ୟ ବିଫଳ ହୋଇଛି। ଅନ୍ଧକୃତ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ, ଯୀଶୁ ସତ୍ୟକୁ ଏକ ଖାକାରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ।

ତାଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଆଗମନ ସମୟରେ ଯୀଶୁ “ପୁରୁଣା ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସତ୍ୟର ଢାଞ୍ଚାରେ ସ୍ଥାପନ କରି। ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପରସ୍ପର ମେଳ କରି ଏବଂ ଏକତ୍ର ସଂଯୋଜନ କଲେ, ଫଳରେ ସତ୍ୟର ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସମାନୁପାତିକ ପ୍ରଣାଳୀ ଗଠିତ ହେଲା।” ଯୀଶୁ ପୁରାତନ ଇସ୍ରାଏଲର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଇତିହାସକୁ ବ୍ୟବହାର କଲେ, ପୁରୁଣା ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କରିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ସେ ଏହା କଲେ ସେହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ (ବିଷୟାନୁସାରେ) ପରସ୍ପର ମେଳ କରି ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର ସଂଯୋଜନ କରି (ସମାନ୍ତରାଳରେ, ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି)। ସେ ଏହା କଲେ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଯେ, ଯେହୁଦୀମାନଙ୍କୁ ସେହି ଆଚାର-ପ୍ରଥା ଓ ପାରମ୍ପରିକ ପ୍ରଚଳନାରୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ଧ କରିଦେଇଥିଲା। ସେହି ଇତିହାସ ଥିଲା ଶାବ୍ଦିକ ଇସ୍ରାଏଲର ଶେଷକାଳୀନ ଇତିହାସ।

ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟର ଇତିହାସକୁ ପୁନରାବୃତ୍ତି କରୁଛି, ଏବଂ ପରମ୍ପରା ଓ ରୀତି-ରିବାଜର ଲାଓଦିକିୟ ଅନ୍ଧତାକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ସତ୍ୟକୁ ଯେଉଁ “ଢାଞ୍ଚା” ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଆଜି ସେହିପରି ସମ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି, ଯେପରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ କରିଥିବାବେଳେ ହୋଇଥିଲା। “ପୁରୁଣା ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ” ସତ୍ୟର “ଢାଞ୍ଚା” ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ କରିବାକୁ ହେବ, ଯେହେତୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରେଖାଗୁଡ଼ିକୁ ଅନ୍ୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରେଖାଗୁଡ଼ିକ ସହିତ “ରେଖା ଉପରେ ରେଖା” ଭାବରେ ସମାନ୍ତରାଳରେ ଏକତ୍ର କରାଯାଉ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବତଃ କୌଣସି ଲାଓଦିକିୟକୁ ତାହାର ଅନ୍ଧତାରୁ ମୁକ୍ତ କରାଯାଇପାରେ। ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆମର ଆଦର୍ଶ।

ବାଇବେଲ୍‌ରେ କିଛି ସତ୍ୟ ଅଛି ଯାହାକୁ ମତବାଦ ଭାବେ ପରିଚିହ୍ନିତ କରାଯାଏ, ଏବଂ “ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ ସତ୍ୟ ଅଛି,” କିନ୍ତୁ ଏହା ସହିତ “ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ” ମଧ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା ସେହି “ପିଢ଼ୀ”ର “ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ” ଏକ “ପରୀକ୍ଷା” ଅଟେ, ଯେତେବେଳେ ସେହି ସତ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏହା ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଚତୁର୍ଥ ପିଢ଼ୀରେ ଘଟେ, ଏବଂ “ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ” “ଯାହା ଏହି ପିଢ଼ୀ ପାଇଁ ଏକ ପରୀକ୍ଷା” ଅଟେ, ତାହା ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ପିଢ଼ୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପରୀକ୍ଷା ନଥିଲା।

ଯେମାନେ ଏହାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିପାରନ୍ତି ଯେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ର ଇତିହାସରେ ଚାରି ପିଢ଼ି ଅଛି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ହବକ୍କୂକଙ୍କ ଫଳକଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରତି ଇଙ୍ଗିତ କରିବି। ଏହି ସତ୍ୟକୁ ବୁଝିବାର ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସରଳ ପଥ ହେଉଛି ଯେ, ଲାଓଦିକିଆ ନାମର ଅର୍ଥ ହେଉଛି—ବିଚାରିତ ଜନସମୂହ। ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ର ଆରମ୍ଭ ବିଚାରର ଆରମ୍ଭ ଘୋଷଣା କଲା ଏବଂ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ର ଶେଷ ବିଚାରର ସମାପ୍ତି ଘୋଷଣା କରେ। ବିଚାରର ସମାପ୍ତି ତୃତୀୟ ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ ପିଢ଼ିରେ ଘଟେ।

ବିଚାରକାର୍ଯ୍ୟର ସମାପ୍ତିବେଳେ, ଲାଓଦିକିୟ ଆଡ୍‌ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଶେଷ ପିଢ଼ୀ (ଅର୍ଥାତ୍ ଏକ ବିଚାରିତ ଜନସମୂହ) ବିଚାରିତ ହେବେ ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ବାହାର କରାଯିବେ, ଯେପରି ପୁରାତନ ଇସ୍ରାଏଲ ଯିରୁଶାଲେମର ବିନାଶ ସମୟରେ ହୋଇଥିଲା। ବାଇବେଲୀୟ ଉପଦେଶଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୟ; ଏବଂ ପରୀକ୍ଷାକାରୀ ସତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ତାପରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି। ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ ସଦା ପରୀକ୍ଷାକାରୀ ସତ୍ୟ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ବିଶେଷଭାବରେ ସେହି ପିଢ଼ୀ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଏକ ପରୀକ୍ଷାକାରୀ ସତ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯେଉଁ ପିଢ଼ୀ ବର୍ତ୍ତମାନ ଜୀବନ୍ତ ଅଛି। ତଥାପି ବିଷୟର ସତ୍ୟତା ଏହାହିଁ ଯେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରୁ ଯେକୌଣସି ସତ୍ୟକୁ ଆମେ ଯଦି ଅସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ବାଛିନେଉ, ସେହି ସତ୍ୟ ତକ୍ଷଣାତ୍ ଏକ ପରୀକ୍ଷାକାରୀ ସତ୍ୟରେ ପରିଣତ ହୁଏ, ଯାହାରେ ଆମେ ଏମାତ୍ର ବିଫଳ ହୋଇଛୁ।

ଯୀଶୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ, ଏବଂ ସେ ସତ୍ୟ ଅଟନ୍ତି। ସେ ପୀଲାତଙ୍କୁ ଜଣାଇଥିଲେ ଯେ ସେ “ଜଗତକୁ” “ଆସିବାର” କାରଣ ହେଉଛି “ସତ୍ୟ ପାଇଁ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେବା,” ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱର ଶୁଣିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ “ସତ୍ୟର” ଅଟନ୍ତି। ପୀଲାତ ଏବଂ ଯୀଶୁ ଯେ “ସତ୍ୟ” ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ, ସେହି ଶବ୍ଦଟି ଏକ ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦରୁ ଆସିଛି, ଯାହାର ଅନୁବାଦ “ସତ୍ୟ” ଭାବରେ କରାଯାଇଛି ଏବଂ ପୁରାତନ ନିୟମରେ ଏକଶେ ସତାଇଶ ଥର ମିଳେ। ସେହି ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦଟି (H571) ଇଂରାଜୀରେ ବିଭିନ୍ନ ଶବ୍ଦରେ ଅନୁବାଦ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ପୁରାତନ ନିୟମରେ ବିରାଣବେ ଥର “ସତ୍ୟ” ଭାବରେ ଅନୁବାଦ ହୋଇଛି। ଏହା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ, ଯାହା ଅନେକ ସ୍ତରରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗଭୀର ଶକ୍ତିଶାଳୀ।

ପୁରାତନ ନିୟମରେ “ସତ୍ୟ” ବୋଲି ଅନୁବାଦିତ ଶବ୍ଦଟି ତିନୋଟି ହିବ୍ରୁ ଅକ୍ଷରରୁ ଗଠିତ; ଏବଂ ହିବ୍ରୁ ଅକ୍ଷରମାନଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଅର୍ଥ ଥିବାରୁ, ଅକ୍ଷରମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଯେ ଶବ୍ଦ ଗଠିତ ହୁଏ, ସେହି ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅକ୍ଷରର ସଂଯୁକ୍ତ ଅର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଶବ୍ଦଟିର ପରମ ଅର୍ଥକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। “ସତ୍ୟ” ଶବ୍ଦଟି ତିନୋଟି ହିବ୍ରୁ ଅକ୍ଷରରୁ ଗଠିତ—ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର, ମଝିରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ଅକ୍ଷର, ଏବଂ ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ଶେଷ ଅକ୍ଷର। ପୁରାତନ ନିୟମରେ “ସତ୍ୟ” ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ପ୍ରଥମ ଏବଂ ଶେଷ ଅକ୍ଷରଦ୍ୱାରା, ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ଅକ୍ଷର ସହିତ, ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି!

ଏହା ବାଇବେଲୀୟ “ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖର ନିୟମ”ର ସଂଜ୍ଞା ଅଟେ। କୌଣସି ବିଷୟ ପ୍ରଥମଥର ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାବେଳେ, ସେହିଟି ଶବ୍ଦ ପାଇଁ ସର୍ବାଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ଦର୍ଭ ଅଟେ; ସେହି ଶବ୍ଦ ଗୋଟିଏ ବୀଜ, ଏବଂ ସମଗ୍ର କାହାଣୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ସମସ୍ତ DNA ତାହାରେ ନିହିତ ଅଛି। “ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖର ନିୟମ”ରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସର୍ବାଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ଦର୍ଭ ହେଉଛି ଶେଷ ସନ୍ଦର୍ଭ, କାରଣ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷର ମଧ୍ୟରେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ କାହାଣୀ ସେଠିଏ ଏକସଙ୍ଗେ ବାନ୍ଧି ଦିଆଯାଇଥାଏ। “ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟରେ ବାଇବେଲର ସମସ୍ତ ପୁସ୍ତକ ମିଳେ ଓ ସମାପ୍ତ ହୁଏ,” ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ବାଇବେଲର ଶେଷ ପୁସ୍ତକ ଅଟେ।

ଆମେ ବିଚାର କରୁଥିବା ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦ “truth” ର ଆରମ୍ଭ “Aleph” ଅକ୍ଷରରେ ହୁଏ; ତ୍ରୟୋଦଶ ଅକ୍ଷର ହେଉଛି “Mem” ଏବଂ ବାଇଶତମ ଓ ଶେଷ ଅକ୍ଷର ହେଉଛି “Tav।” ନିଶ୍ଚୟ, ଏହି ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକର ସଂଜ୍ଞାରେ ବିଭିନ୍ନ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅର୍ଥଭେଦ ରହିଛି, ଯାହା ଆପଣ ସଂଜ୍ଞା ପାଇଁ କେଉଁ ଭାଷାବିଦଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି ତାହା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; କିନ୍ତୁ ସାମାନ୍ୟ ସଂଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତଥ୍ୟବହୁଳ।

א (Aleph): ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର, ଏବଂ ଏହା ପ୍ରାୟତଃ ଏକତା ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ; ଏହା ଦିବ୍ୟତା ଓ ନିତ୍ୟତ୍ୱକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଈଶ୍ୱର ଓ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସମ୍ବନ୍ଧକୁ ପ୍ରତୀକୀକୃତ କରେ।

מ (ମେମ୍): ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ତ୍ରୟୋଦଶ ଅକ୍ଷର ଏବଂ ପ୍ରାୟତଃ ଜଳ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ।

ת (ତାଭ୍): ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ଶେଷ ଅକ୍ଷର, ଏବଂ ଏହା “ଚିହ୍ନ” କିମ୍ବା “ସଙ୍କେତ” ବୋଲି ଅର୍ଥ ବହନ କରେ। ଏହା ପ୍ରାୟତଃ ସମାପ୍ତିର ଧାରଣା କିମ୍ବା ସୃଷ୍ଟିର “ମୁଦ୍ରା” ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ। ପ୍ରାଚୀନ ହିବ୍ରୁରେ, ତାଭ୍ ଅକ୍ଷରଟିର ଆକାର କ୍ରୁଶ ପରି ଥିଲା।

ଆମେ ଯେ ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦଟିକୁ “ସତ୍ୟ” ବୋଲି ଅନୁବାଦିତ ଭାବେ ବିଚାର କରୁଛୁ, ସେହିଟି ତିନୋଟି ଅକ୍ଷରରୁ ଗଠିତ, ଯେଉଁମାନେ ସମେତ ଚିରନ୍ତନ ସୁସମାଚାରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। କ’ଣ? ଯଦି ଆପଣ ବୁଝନ୍ତି ଯେ ତିନିଜଣ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶମାନେ ହିଁ ଚିରନ୍ତନ ସୁସମାଚାର, ତେବେ ଏହା ସହଜରେ ପରିଚିତ ହୁଏ। ଏହା ପରିଚିତ ହୁଏ, କାରଣ ଏହି ତିନୋଟି ଅକ୍ଷରର ପରିଭାଷାମାନେ ତିନିଜଣ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ଦୂତ ଅନନ୍ତକାଳୀନ ସୁସମାଚାରକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଏବଂ ପରେ ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ “ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭୟ କର” ବୋଲି କୁହେ, ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି ତାଙ୍କୁ ଗୌରବ ଦେବାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ। ସେହି ତିନୋଟି ଅକ୍ଷର ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମଟି, (Aleph), ର ପରିଭାଷା ହେଉଛି—“ଦିବ୍ୟ, ଅନନ୍ତକାଳୀନ ପରମେଶ୍ୱର; ଏବଂ ମାନବଜାତିଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭାବେ, ସେହି ପରମେଶ୍ୱର ଯାହାଙ୍କୁ ଲୋକମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଭୟ କରିବା ଏବଂ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।”

ଆଲେଫ୍ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବାବିଲୋନରୁ ବାହାରିବାକୁ ଡାକେ, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା କେବେ ଢାଳି ଦିଆଯାଏ ତାହାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଏବଂ ବାବିଲୋନର ବିଦ୍ରୋହକୁ ପରିଚିହ୍ନିତ କରେ। (Mem)ର ପରିଭାଷା ଜଳ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ, (ଯାହା ଆତ୍ମାର ଉଣ୍ଡାଳନର ପ୍ରତୀକ), ଏବଂ ଏହା ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ତ୍ରୟୋଦଶ ଅକ୍ଷର; ତ୍ରୟୋଦଶ ସଂଖ୍ୟା ବିଦ୍ରୋହର ଏକ ପ୍ରତୀକ ହେବାରୁ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ବାବିଲୋନକୁ ପରିଚିହ୍ନିତ କରାଯାଏ। Mem ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ତୃତୀୟ ଦୂତ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପଶୁର ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ବିରୁଦ୍ଧରେ ସଚେତନ କରେ, ଉପାସକମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀ ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। (Tav)-ର ପରିଭାଷା ହେଉଛି ଯେ ଏହା ଏକ “ଚିହ୍ନ”କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, (ପଶୁର ଚିହ୍ନ) ଏହା ସୃଷ୍ଟିର ମୁଦ୍ରାକୁ (ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଦ୍ରା) ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଅକ୍ଷରଟି ନିଜେ କ୍ରୁଶର ଆକୃତିରେ ରହିଛି। Tav ତୃତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

“ସତ୍ୟ” ବୋଲି ଅନୁବାଦିତ ହୋଇଥିବା ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦଟି ତିନୋଟି ଅକ୍ଷରରୁ ଗଠିତ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅକ୍ଷରର ନିଜସ୍ୱ ପରିଭାଷା ଅଛି। ସେହି ତିନୋଟି ପରିଭାଷା ତିନି ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶମାନଙ୍କର ପରିଭାଷାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି। ସେମାନେ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶର ମଧ୍ୟ ପରିଭାଷାମାନେ, କାରଣ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ର ଆରମ୍ଭକାଳୀନ ସନ୍ଦେଶ, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ର ଶେଷକାଳୀନ ସନ୍ଦେଶ। ଯେହେତୁ ଯୀଶୁ ଶେଷକୁ ଆରମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରୂପେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେହିପରି ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ପାଖରେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶର ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପଥଚିହ୍ନ ଅଛି। ଏପରିଭାବେ, ସେହି ତିନିଟି ହିବ୍ରୁ ଅକ୍ଷରର ପରିଭାଷାମାନେ କେବଳ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶର ପ୍ରତୀକ ହୋଇନଥାଇ, ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶର ମଧ୍ୟ ପ୍ରତୀକ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।

ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟରେ ଯୋହନଙ୍କୁ ସେ ସମୟରେ ଯାହା ଥିଲା, ତାହା ଲେଖିବାକୁ କୁହାଯାଇଥିଲା; ଏବଂ ଏମିତି କରିବା ସମୟରେ ସେ ଏକେ ସମୟରେ ଭବିଷ୍ୟତ୍ରେ ଯାହା ହେବ, ତାହା ମଧ୍ୟ ଲେଖୁଥିଲେ। ସେ ଶେଷକୁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ କରି ଆରମ୍ଭକୁ ଲିପିବଦ୍ଧ କଲେ। ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ନିର୍ବିବାଦ ଭାବରେ, ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ, ଯାହା ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ, ତାହା ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଓ ଘୋଷଣା କରିବା ପାଇଁ ଜଣାଇ ଦିଆଯାଇଛି। ସେହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଓ ସେହି ଇତିହାସକୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଏବଂ ଘୋଷଣା କରିବାରେ, ଆମେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଘୋଷଣା କରୁଥିବୁ ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କର ଇତିହାସକୁ ପୁନରାବୃତ୍ତି କରୁଥିବୁ।

ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଓ ଯେଉଁ ଇତିହାସରେ ସେହି ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥିଲା, ସେ ଆମର ବର୍ତ୍ତମାନ ଇତିହାସ ସହ ସମାନାନ୍ତର ଏବଂ ତାହାକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ—କିଛି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସୀମାବଧକତା ସହିତ। ସେହି ଉଭୟ ଇତିହାସ ଦୈବୀ ଭାଷାବିଦ୍‌ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା “ସତ୍ୟ” ଶବ୍ଦ ଗଠନ ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ତିନୋଟି ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। ଏବଂ ସେହି “ସତ୍ୟ” ଶବ୍ଦ ଅନନ୍ତକାଳୀନ ସୁସମାଚାରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଆରମ୍ଭକାଳରେ ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କର ଇତିହାସ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଶେଷକାଳର ଯେଉଁ ଇତିହାସ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି, ସେମାନେ ସମାନ୍ତରାଳ ଇତିହାସ; କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ପାର୍ଥକ୍ୟ ରହିଛି।

ପ୍ରଥମ ଦୂତ ବିଚାରକାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭକୁ ଘୋଷଣା କରେ, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଦୂତ ବିଚାରକାର୍ଯ୍ୟର ସମାପ୍ତିକୁ ଘୋଷଣା କରେ। ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଗଠନର ଉପରେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଇତିହାସ ଉନ୍ମୋଚିତ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ଗଠନ ତାହାର ଆରମ୍ଭିକ ଇତିହାସ ଓ ତାହାର ଶେଷରେ ସମାନ ଅଟେ। ଇତିହାସରେ ସେମାନେ ଯେପରି ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥାନ୍ତି, ସେହିପରି ଉଭୟ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ତିନି ଦୂତଙ୍କ ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରାଯାଇପାରେ। ଏବଂ ସେହି ତିନି ଦୂତ ମାନେ ସେହି ତିନୋଟି ଅକ୍ଷର ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି। ତେଣୁ, ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଉଭୟ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଘଟଣାକ୍ରମ ତିନି ଦୂତଙ୍କ ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପର ଉପରେ ଆଧାରିତ, ଯାହା ମାଇଲଫଳକ ସ୍ୱରୂପ ଏବଂ ସେହି ତିନୋଟି ଇବ୍ରୀୟ ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ, ଯେଉଁମାନେ “ସତ୍ୟ” ଶବ୍ଦଟି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।

ଆଲ୍ଫା ହେଉଛି ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଆରମ୍ଭ, ଓମେଗା ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଶେଷ; ଏବଂ ମଝିର ଅକ୍ଷର, ଯାହା ତ୍ରୟୋଦଶ ଅକ୍ଷର, ସେହିପରି ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଆରମ୍ଭରୁ ତାହାର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଦ୍ରୋହକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ।

ଆମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପଥ କେଉଁଠାରେ ଅଛି ବୋଲି ଶିକ୍ଷିତ ହେଉଛୁ:

ପବିତ୍ରାଳୟରେ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ ଯେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ପଥ ତିନି ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶମାନଙ୍କ ପରି ସେହି ଏକେ ତିନିଟି ପଦକ୍ଷେପରେ ଗଠିତ। ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ପରମେଶ୍ୱରଭୟ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଏକ ନିବେଦନ ଅର୍ପଣ କରିବାକୁ ଏବଂ ଧର୍ମୀଗଣନା ସୁନିଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରେ। ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ପବିତ୍ରୀକରଣର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି—ଧୂପବେଦୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ପ୍ରାର୍ଥନାଜୀବନ, ପ୍ରସ୍ତାବିତ ରୋଟୀର ମେଜ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଅଧ୍ୟୟନଜୀବନ, ଏବଂ ଦୀପାଧାରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ସେବାଜୀବନ। ମହାପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ନ୍ୟାୟବିଚାରର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶରେ ଯେପରି ପରମେଶ୍ୱରଭୟର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ହୋଇଛି, ସେହି ଭୟ ଯେତେବେଳେ ଆମର ଅଧିକାର ହୁଏ, ଆମେ ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ କ୍ରୁଶର ପାଦଦେଶରେ ଧର୍ମୀଗଣନା ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଧର୍ମୀଗଣିତ ହୁଅଁ (ଧର୍ମିକ କରାଯାଉଁ), ସେତେବେଳେ ଆମେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ପବିତ୍ରୀକୃତ ଜୀବନର ନୂତନତାରେ (ପବିତ୍ରତାରେ ବୃଦ୍ଧି) ଚାଲିବାକୁ ଲାଗୁଁ। ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଜଣେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ମିଲରୀୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ସମୟରେ, ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଘୋଷଣା ସହ ନିଷ୍ପାଦିତ ହୋଇଥିଲା। ଧର୍ମୀଗଣିତ ଓ ପବିତ୍ରୀକୃତ ହୋଇ ଆମେ ମହାପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ନ୍ୟାୟବିଚାର ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅଁ। ପବିତ୍ରାଳୟର ଏହି ତିନିଟି ପଦକ୍ଷେପ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷୟମାନଙ୍କ ସହିତ, ତିନିଟି ଧର୍ମତାତ୍ତ୍ୱିକ ପଦକୁ—ଧର୍ମୀଗଣନା, ପବିତ୍ରୀକରଣ ଏବଂ ମହିମାପ୍ରାପ୍ତି—ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ତିନି ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ “ସତ୍ୟ” ଶବ୍ଦଟି ଗଠନ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ସେହି ତିନିଟି ଅକ୍ଷରକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଏହି ତିନୋଟି ପଦକ୍ରମକୁ ଦେଖୁଛୁ। ପବିତ୍ରସ୍ଥାନରେ ପ୍ରବେଶର ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ରମ ନିଶ୍ଚୟ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ଶେଷ ପଦକ୍ରମକୁ ଚିତ୍ରିତ କରିବାକୁ ହେବ, ଯେପରି ପ୍ରଥମ ଦୂତ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସହ ସମାନାନ୍ତର ଅଟେ। ପ୍ରାଙ୍ଗଣର ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ରମ ହେଉଛି ଅର୍ପଣର ବଧ, ଯାହା ଧର୍ମୀକଗଣନାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦକ୍ରମ ହେଉଛି ପ୍ରକ୍ଷାଳନପାତ୍ର, ଯେଉଁଠାରେ ଚର୍ବି (ପାପ) ଅପସାରିତ ହୁଏ ଏବଂ ଶେଷ ପଦକ୍ରମଗୁଡ଼ିକ ପୂର୍ବରୁ ଅର୍ପଣକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଏ। ପ୍ରକ୍ଷାଳନପାତ୍ରର ଜଳ ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦକ୍ରମର ଏକ ବିଶେଷ ଲକ୍ଷଣ ଅଟେ। ତୃତୀୟ ପଦକ୍ରମ ହେଉଛି ପ୍ରକୃତ ହୋମବଳି, ଯାହା କ୍ରୁଶ ଉପରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ପ୍ରତିରୂପିତ କରିଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବିଚାର ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସମାନ ତିନୋଟି ପଦକ୍ରମ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ରମରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ଯେପରି ଏହି ସମାନ ତିନୋଟି ପଦକ୍ରମ ପ୍ରଥମ ଦୂତର ବାର୍ତ୍ତାରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗାର ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ଭିତରେ ଅଛି, ଯେପରି ତାହା ତିନି ଦୂତଙ୍କର ବାର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କରେ ଅଛି, ଏବଂ ଯେପରି “truth” ଶବ୍ଦଟି ଗଠନ କରୁଥିବା ଅକ୍ଷରମାନଙ୍କରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

୨୩୦୦-ବର୍ଷୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଏହି ସମାନ ଗଠନକୁ ଧାରଣ କରେ। ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ତିନୋଟି ଆଜ୍ଞାଦେଶ ସହ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ 1844 ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖରେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାର ଆଗମନରେ ଶେଷ ହେଲା। ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ପାଞ୍ଚଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖାକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ, ଏବଂ ୨୩୦୦-ବର୍ଷୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆରମ୍ଭରେ ଥିବା ଇତିହାସ, ସେହି ପାଞ୍ଚଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପ୍ରତ୍ୟେକଟିର ଶେଷ ଇତିହାସକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ୨୩୦୦-ବର୍ଷୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ତିନୋଟି ଆଜ୍ଞାଦେଶ ରହିଛି, ଏବଂ ଏହା ତିନୋଟି ବାର୍ତ୍ତା ସହ ଶେଷ ହୁଏ।

ଇ. ପୂ. 457 ମସିହାରେ ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆରମ୍ଭ ବିପଦ୍‌ସଂକୁଳ ସମୟରେ ଘଟିଥିଲା ଏବଂ ଯିହୁଦୀମାନଙ୍କୁ ଫେରିଆସି ମନ୍ଦିର ଓ ନଗରକୁ ପୁନଃନିର୍ମାଣ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲା। ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ସହ ସମ୍ମତିରେ, ଇ. ପୂ. 457 ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ 49 ବର୍ଷ ପରେ ବିପଦ୍‌ସଂକୁଳ ସମୟରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। 49 ବର୍ଷର ଆରମ୍ଭ 49 ବର୍ଷର ଶେଷକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ।

ଇ. ପୂ. ୪୫୭ ବର୍ଷ ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆରମ୍ଭକୁ ସୂଚିତ କରେ, ଯାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବପ୍ତିସ୍ମା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଅଭିଷେକକୁ ଚିହ୍ନଟ କରେ। ତାଙ୍କର ଅଭିଷେକ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଏକ ଜନସମୂହକୁ ଏକତ୍ର କରୁଥିଲେ, ଯେମାନେ ପୁରୁଣା ଯିରୁଶାଲେମର ନୁହେଁ, ବରଂ ନୂତନ ଯିରୁଶାଲେମର ନାଗରିକ ହେବେ; ଯେପରି ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଇ. ପୂ. ୪୫୭ ବର୍ଷରେ ପ୍ରକୃତ ଯିରୁଶାଲେମକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିବା ପାଇଁ ଏକତ୍ର କରାଯାଇଥିଲା।

ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ୪୫୭ ମସିହା ଏହି ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆରମ୍ଭକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରେ କେବେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ କ୍ରୁଶବିଦ୍ଧ କରାଯିବ। ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ କ୍ରୁଶର ଇତିହାସକୁ ୧୮୪୪ ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର ୨୨ର ମହା ନିରାଶା ସହିତ ସମାନାନ୍ତର କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ଲାଲ ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମଣର ଇତିହାସକୁ ମଧ୍ୟ ମହା ନିରାଶା ସହିତ ସମରେଖିତ କରିଛନ୍ତି। ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ୪୫୭ ମସିହାରେ ଏକ ନିରାଶା ଥିଲା, ଯାହା ଲାଲ ସମୁଦ୍ରତୀରେ ଇବ୍ରୀମାନଙ୍କର ନିରାଶା, ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମହା ନିରାଶା, କ୍ରୁଶ ସମୟରେ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କର ନିରାଶା, ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ୪୫୭ ମସିହାରେ ଏଜ୍ରାଙ୍କର ନିରାଶାର ପ୍ରତିରୂପ ଥିଲା।

ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପୂର୍ବ ୪୫୭ ବର୍ଷ ଏହିପରି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ଆରମ୍ଭକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହା ଏହା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରେ ଯେ କେବେ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ୍‌ ଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିତ୍ୟକ୍ତ ହେବେ ଏବଂ ସୁସମାଚାର ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ନିଆଯିବ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ବିଶେଷକରି ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ୍‌ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ୪୯୦ ବର୍ଷର ଏକ ବିଶେଷ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ଶେଷକୁ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଏ। ତେଣୁ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପୂର୍ବ ୪୫୭ ବର୍ଷ ସେମାନଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ ୩୪ ବର୍ଷ ସେମାନଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ଶେଷକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହା ଏହାର ଏକ ପ୍ରତିରୂପ ଯେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ୧୮୪୪ ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ରବିବାର ନିୟମରେ ଶେଷ ହୁଏ।

୨୩୦୦-ବର୍ଷର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆହୁରି କିଛି କାଳ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତେ ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗାର ଚିହ୍ନ ବହନ କରେ। ସେମାନଙ୍କର ଆରମ୍ଭ ସେମାନଙ୍କର ଶେଷକୁ ପ୍ରତିପାଦିତ କରେ।

ଏହା ଧ୍ୟାନ ଦେବା ପାଇଁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଯେ, ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କୁ କେବଳ ତାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ରକ୍ଷକ ନୁହେଁ, ବରଂ ତାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀଗୁଡ଼ିକର ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷକ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା। ପ୍ରଭୁ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଦୁଇଟି ପଥର ଫଳକରେ ଲିଖିତ ଦଶ ଆଜ୍ଞାର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ସେ ମିଲେରାଇଟ ଇତିହାସରେ ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେତେବେଳେ 1843 ଏବଂ 1850 ର ପାଇଓନିୟର ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହବକ୍କୂକର ଦୁଇଟି ଫଳକ ଉପରେ ପ୍ରତିପାଦିତ ତାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ବାକ୍ୟର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ଆରମ୍ଭ ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲର ଆରମ୍ଭକୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତସ୍ୱରୂପ ପ୍ରକାଶ କରେ।

ହବକ୍କୁକ ଅଧ୍ୟାୟ ଦୁଇର ପୂରଣରେ ସେହି ଦୁଇଟି ତାଲିକାର ପ୍ରସ୍ତୁତି କିଛି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପୂରଣ ଥିଲା।

୧୮୪୩ ମସିହାର ପାଇଓନିୟର ଚାର୍ଟ ଏବଂ ୧୮୫୦ ମସିହାର ପାଇଓନିୟର ଚାର୍ଟ—ଉଭୟର ପ୍ରସ୍ତୁତି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଏକ ପୂରଣ ଥିଲା। ହବକ୍କୂକଙ୍କ ତାଲିକାମାନଙ୍କର ଅଧ୍ୟୟନ ଏହାର ପ୍ରଚୁର ପ୍ରମାଣ ଯୋଗାଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ହବକ୍କୂକର ଏହି ଅଂଶ ଆମର ଆଲୋଚନାର ଏହି ବିଷୟରେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବଦାନ ରାଖେ।

୧୮୪୩ ପରେ, ପ୍ରଭୁ ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଚାର୍ଟ ତିଆରି କରିବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମ (୧୮୪୩) ଚାର୍ଟଟି ପ୍ରେରଣା ବ୍ୟତୀତ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଭାଇ ନିକୋଲ୍ସଙ୍କ ସହିତ ବସବାସ କରୁଥିବା ସମୟରେ (ଯିଏ 1850 ର ଚାର୍ଟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ), ସେ ଯେତେବେଳେ ଚାର୍ଟଟି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିଲେ, ସେହି ସମୟରେ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ କହିଥିଲେ ଯେ ସେ ବାଇବେଲରେ 1850 ର ଚାର୍ଟକୁ ଦେଖିଥିଲେ।

Habacuc había ordenado: «Escribe la visión, y declárala de modo que pueda leerse corridamente en tablas». Las dos tablas de Habacuc eran el símbolo del pacto que Dios hizo con el adventismo cuando los constituyó depositarios de Sus profecías, así como lo hizo cuando entró en pacto con el antiguo Israel y le dio las dos tablas de la ley y la responsabilidad de ser depositario de la ley. Pero Habacuc identifica dos clases de adoradores en relación con las tablas que habían de hacer clara la visión. Una clase, cuya «alma se enaltece» y «no es recta»; y otra clase, identificada como «el justo», que «por su fe vivirá».

ହବକୂକଙ୍କ ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ ଯେ ଯେମାନେ ଧର୍ମୀକୃତ, ସେମାନେ ଦୁଇଟି ତାଲିକା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବାକ୍ୟ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଏକ ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ବଞ୍ଚୁଛନ୍ତି; ଏହିପରି, ଯେମାନେ ଧର୍ମୀକୃତ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଆରମ୍ଭକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଯେ ବିଷୟଟି ଉଲ୍ଲେଖ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେହିଟି କିଛି ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ବିଚାର କରିଥିବା ଏକ ଅନୁଚ୍ଛେଦ ଉପରେ ଆଧାରିତ। ଏହା ଏପରି ପଢ଼ାଯାଏ:

ଆମେ ଏମାତ୍ର ଏହି ଚାରିଟି ସତ୍ୟର ସମଗ୍ର ପୁନରାବଲୋକନ କରିଛୁ; ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ, 2300 ଦିନ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାମାନ ଏବଂ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ। ଆମେ ଏହି ଚାରିଟି ସତ୍ୟକୁ ସେହି ସତ୍ୟର ରୂପରେଖାଭିତରେ ସ୍ଥାପନ କରିଛୁ, ଯାହା “ଅତୀତ ଆଡଭେଣ୍ଟ ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା ଏବଂ ଆମର ବର୍ତ୍ତମାନ ସ୍ଥିତି କ’ଣ ତାହା ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଗଣନାକୃତ ହୋଇଛି।” ସେହି ରୂପରେଖା ହେଉଛି “ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖର ନିୟମ,” ଏହା ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗାର ସ୍ୱାକ୍ଷର, ଏବଂ ଏହା ସତ୍ୟର ରୂପରେଖା; କାରଣ “ସତ୍ୟ” ଶବ୍ଦରେ ସେହି ଅନୁରୂପ ସ୍ୱାକ୍ଷର ନିହିତ ଅଛି, ଯେପରି ସେହି ଚାରିଟି ସତ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ଯେଗୁଡ଼ିକୁ “ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ” ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି ଏବଂ ଯାହା ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଆରମ୍ଭକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା।

ଯଦି ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ, ତେବେ ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଯେ ଆମେ ଯେ “ସତ୍ୟ” ବୋଲି ଅନୁବାଦିତ ଶବ୍ଦଟିକୁ ବିଚାର କରୁଛୁ, ସେହିଟା ହେଉଛି ଅନନ୍ତ ସୁସମାଚାରର ଗଠନମୂଳକ ଢାଞ୍ଚା, ଏବଂ ସେହିଟା ହେଉଛି ଅନ୍ତିମ ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶର ଗଠନମୂଳକ ଢାଞ୍ଚା, ଏବଂ ସେହିଟା ହେଉଛି ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶର ଗଠନମୂଳକ ଢାଞ୍ଚା, ଏବଂ ସେହିଟା ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ଏକ ବିଶାଳ ଅଂଶ ଅଟେ।

ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ତିନିଟି ପଦରେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶନରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ ଶେଷ ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶ, ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ଶେଷରେ ଦ୍ୱିତୀୟଥର ପାଇଁ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି। ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ଶେଷ ଭାଗ ପୁରାତନ ନିୟମର ପ୍ରଥମ ପଦଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦିଏ ଏବଂ ପୁରାତନ ନିୟମର ଶେଷ ପଦଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦିଏ। ଏହି ଚାରିଟି ସନ୍ଦର୍ଭ ସହିତ, ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ରେଖା ଉପରେ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ରେଖା ସ୍ଥାପନ କରିବାର ଦୈବୀ ନିୟମକୁ ପ୍ରୟୋଗ କରି, ଏହା ନିଷ୍କର୍ଷ କରାଯାଇପାରେ ଯେ ଶେଷ ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶର ସମ୍ପର୍କ ଅଛି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିତ ଜୀବମାନଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧ ସହ। ଏହାର ସମ୍ପର୍କ ଅଛି ତାଙ୍କର ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତି ସହ। ଏହାର ସମ୍ପର୍କ ଅଛି ତାଙ୍କର ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତି କିପରି ତାଙ୍କର ମଣ୍ଡଳୀଙ୍କୁ ସଂଯୋଜିତ କରାଯାଏ ସେଥି ସହ। ଏହାର ସମ୍ପର୍କ ଅଛି ଦିବ୍ୟତ୍ୱର ସେହି ଗୁଣ ସହ, ଯାହା ଶେଷକୁ ଆରମ୍ଭ ସହିତ ପରିଚିହ୍ନିତ କରେ। ଏହା ଏମିତି ଏକ ସନ୍ଦେଶ, ଯାହା ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତିର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ଆସେ, ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ମଧ୍ୟ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ସବୁକୁ ଏକତ୍ର କରି ବିଚାର କରାଯାଏ, ଏହା ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ! ଏବଂ ତାଙ୍କର ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତିର ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି ଆଦିପୁସ୍ତକର ଆରମ୍ଭରେ, ପ୍ରଥମ ପଦରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର ତୃତୀୟ ପଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।

ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ପଦଗୁଡ଼ିକ ସମଗ୍ର ସୃଷ୍ଟିର ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏହାରେ ବିଶେଷ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି ଯେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ।

ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବା ସେହି ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତିକୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ରୂପାନ୍ତରିତ କରିବା ପାଇଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି।

ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶନ ଏହାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇ କହେ ଯେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ କିପରି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାଯାଏ। ଏହା ପିତାଙ୍କଠାରୁ, ପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ, ଜଣେ ଦୂତଙ୍କ ପାଖକୁ, ତାହାପରେ ଜଣେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସେ, ଯିଏ ତାହାକୁ ଲେଖି ଚର୍ଚ୍ଚମାନଙ୍କୁ ପଠାନ୍ତି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷଭାଗରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଏହି ସଂପ୍ରେଷଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଯାକୋବଙ୍କ ସିଢ଼ିରେ ଦୂତମାନେ ଉପରକୁ ଚଢ଼ୁଥିବା ଏବଂ ତଳକୁ ଅବତରଣ କରୁଥିବା ଚିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି। ଏହା ଜଖରିୟାଙ୍କର ସେହି ଦୁଇଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନଳୀ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି, ଯେଉଁମାନେ ତେଲକୁ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନରେ ଆଣି ପହଞ୍ଚାନ୍ତି। ପରମେଶ୍ୱର ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏହି ସଂପ୍ରେଷଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଏକ ବିଷୟ, ଏବଂ ଯେ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଯାଏ, ସେଥିରେ ସେହି ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛି ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଏହି ସଂପ୍ରେଷଣ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ, ଏହା ବୁଝିବା ଉଚିତ ଯେ ଚର୍ଚ୍ଚମାନଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ସନ୍ଦେଶରେ ଜଣେ ଲାଓଦିକେୟୀୟକୁ ଜଣେ ଫିଲାଦେଲଫିୟୀୟରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଦେବାର ଶକ୍ତି ଅଛି।

ଆମେ ପୁରୁଣା ନିୟମ କିମ୍ବା ନୂତନ ନିୟମର ଆରମ୍ଭକୁ ହେଉ କିମ୍ବା ଶେଷକୁ ହେଉ ବିଚାର କରୁ, ସନ୍ଦେଶ ଏକେଇ ଅଟେ। ଈଶ୍ୱର ଶେଷ ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରଦାନ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ଏହାକୁ ଶୁଣନ୍ତି ଓ ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହାରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତି ନିହିତ ଅଛି। ଯେ ସନ୍ଦେଶ ଏହାକୁ ସଫଳ କରେ, ସେହି ସନ୍ଦେଶ ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗାର ଦିବ୍ୟ ରୂପରେଖାର ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ। ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ। “ସତ୍ୟ” ଶବ୍ଦଟି ଗଠନ କରିବା ପାଇଁ ଯେ ତିନୋଟି ହିବ୍ରୁ ଅକ୍ଷର ଏକତ୍ର ହୁଏ, ସେହିଗୁଡ଼ିକ ହିଁ ଅନନ୍ତକାଳୀନ ସୁସମାଚାର; ଏବଂ ସେହି ଅକ୍ଷରମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ଅର୍ଥ, ଓ ପରସ୍ପର ସଂଯୋଗରେ ସେମାନେ ଯେ ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ ସେହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ଏବଂ ସେହି ଜଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତୀକୀକୃତ କରେ, ଯିଏ ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା। ଏହା ତାଙ୍କର ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତିକୁ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରେ। ସୃଷ୍ଟିର ବୃତ୍ତାନ୍ତର ଶେଷ ତିନୋଟି ଶବ୍ଦ ପ୍ରତ୍ୟେକଟି “ସତ୍ୟ” ଶବ୍ଦଟିକୁ ଗଠନ କରୁଥିବା ତିନୋଟି ଅକ୍ଷର ସହିତ, ସେହି ଅନୁକ୍ରମରେ, ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।

ସୃଷ୍ଟିର କାହାଣୀର ଶେଷଭାଗରେ ଥିବା ଏହି ତିନିଟି ଶବ୍ଦ ସେହି ତିନିଟି ଅକ୍ଷରରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯେଉଁମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇ “ସତ୍ୟ” ଶବ୍ଦଟି ଗଠନ କରନ୍ତି। ପଦ୍ୟର ଶେଷ ତିନିଟି ଶବ୍ଦ କ୍ରମାନୁସାରେ א (Aleph), מ (Mem), ଏବଂ ת (Tav) ଅକ୍ଷରଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି। ଏହି ତିନିଟି ଶବ୍ଦର ଅନୁବାଦ “ପରମେଶ୍ୱର,” “ସୃଷ୍ଟି କଲେ,” ଏବଂ “ନିର୍ମାଣ କଲେ” ବୋଲି ହୁଏ। ଏହି ତିନିଟି ଶବ୍ଦ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ א (Aleph), מ (Mem), ଏବଂ ת (Tav) ଅକ୍ଷରଦ୍ୱାରା ସେହି କ୍ରମରେ ଆରମ୍ଭ ହେବା, ସୃଷ୍ଟିବୃତ୍ତାନ୍ତର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଏବଂ ସୁସଂଘଟିତତାକୁ ଆହୁରି ଉଦ୍ଦୀପ୍ତ କରେ। ଏହି ରୂପରେଖାକୁ ଯିହୁଦୀ ଭାଷ୍ୟକାରମାନେ ହିବ୍ରୁ ପାଠ୍ୟର ଏକ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଭାଷାଗତ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି।

ସୃଷ୍ଟିର କାହାଣୀ “ଆରମ୍ଭରେ” ବୋଲିଥିବା ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହା ତିନୋଟି ଶବ୍ଦରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗାଙ୍କୁ, ଆରମ୍ଭ ଓ ସମାପ୍ତିକୁ, ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଆଦିପୁସ୍ତକର ସାକ୍ଷ୍ୟରେ ଚିତ୍ରିତ ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତି ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଭାଷାବିଦଙ୍କ ସ୍ୱାକ୍ଷର ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଓ ସମାପ୍ତ ହୁଏ।

କୌଣସି ବସ୍ତୁର ଶେଷକୁ ଚିତ୍ରିତ କରୁଥିବା ସେହି ବସ୍ତୁର ପ୍ରଥମ ଅଂଶ—ଏହି କଥାକୁ ହିଁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଯୋହନ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ସେତେବେଳେ ଯାହା ଥିଲା ତାହା ଲେଖୁଥିଲେ, ସେହି ସମୟରେ ସେ ଯାହା ହେବ ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଏକାସାଥିରେ ଲେଖୁଥିଲେ।

ପୁରାତନ ନିୟମର ଶେଷଭାଗରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିବା ଏଲିୟାଙ୍କ ଅନ୍ତିମ ସତର୍କବାଣୀ ସନ୍ଦେଶ, ରବିବାର ନିୟମ-ସଙ୍କଟ ଏବଂ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ସାତଟି ଶେଷ ମହାମାରୀର ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ସେହି ଏକେଇ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ।

“ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖର ନିୟମ” ଏବଂ ଏହା ଯାହା କିଛି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ସେହି ସବୁହିଁ ସେହି “ଢାଞ୍ଚା” ଯାହାର ମଧ୍ୟରେ “ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ”କୁ ସ୍ଥାନ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ସେହି ଢାଞ୍ଚା ହେଉଛି “ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖର ନିୟମ”, ଯାହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୁଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ମଧ୍ୟ ଅଟେ।

ଦାନିୟେଲର ପୁସ୍ତକରେ, ଯାହା ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଆରମ୍ଭକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ପୁସ୍ତକରେ, ଯାହା ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଶେଷକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, “ପ୍ରଥମଟି ଶେଷଟିକୁ ଉଦାହରଣରୂପେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ କରେ” ଏହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତର ଆଲୋକରେ ଆମେ ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ଦେଖୁ, ସେତେବେଳେ ଆମେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ସମାନତାଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିପାଉ। ଦାନିୟେଲର ପୁସ୍ତକ ପାଲମୋନି ନାମଟି ବ୍ୟବହାର କରି ଯୀଶୁଙ୍କର ଏକ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ; ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଗୁପ୍ତ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକର ଅଦ୍ଭୁତ ଗଣକ। ଦାନିୟେଲ ଏହା ସହିତ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ମହାଦୂତ ମିଖାଏଲ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚୟ କରାଏ। ଯୋହନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦାନିୟେଲଙ୍କ ନିକଟରେ ଯେପରି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ସେ ଗଣିତର ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କିମ୍ବା ଦୂତମାନଙ୍କର ନେତାଙ୍କୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଭାଷାର ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପରିଚୟ କରାଏ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରୁ, ସେତେବେଳେ ଆମେ ବାଇବେଲର ସବୁଠାରୁ ଦୀର୍ଘ ଅଧ୍ୟାୟ, ଗୀତସଂହିତା 119 କୁ ବିବେଚନା କରିବା ଉଚିତ।

ଗୀତସଂହିତା 119 ଏକ ବର୍ଣ୍ଣକ୍ରମିକ ଆକ୍ରୋଷ୍ଟିକ, ଅର୍ଥାତ୍ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଠ ପଦ୍ୟର ସମୂହର ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର ସେହି ସମୂହରେ ଏକେ ଅକ୍ଷରରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାରେ ବାଇଶିଟି ଅକ୍ଷର ଅଛି, ସେହିପରି ଏଠାରେ ଆଠ ପଦ୍ୟର ବାଇଶିଟି ଖଣ୍ଡ ଅଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଖଣ୍ଡ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର କ୍ରମାନୁସାରେ ସେହି ଅକ୍ଷରରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଏବଂ ପରେ ସେହି ଅକ୍ଷରକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରାଯାଇଥିବା ଆଠଟି ପଦ୍ୟର ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ମଧ୍ୟ ସେହି ଅକ୍ଷରରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅକ୍ଷର ପାଇଁ ଆଠଟି ପଦ୍ୟ ଅଛି; ଏହିପରି, ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ବାଇଶିଟି ଅକ୍ଷର ସହ ଆଠ ପଦ୍ୟ ଗୁଣିତ ହେଲେ ମୋଟ ଏକଶେ ଛଅତ୍ତରି ପଙ୍କ୍ତି ହୁଏ। ଏହି ଗୀତସଂହିତା ଏମିତି ଏକ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଜ୍ଞାପାଳନକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଥାଏ, ଯିଏ ଶୃଙ୍ଖଳାର ଈଶ୍ୱର (ଏହି କାରଣରୁ ଏହାର ଆକ୍ରୋଷ୍ଟିକ ଗଠନ), ବିଶୃଙ୍ଖଳାର ନୁହେଁ।

ଗୀତସଂହିତା 119ରେ ଆଉ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ବିଷୟ ହେଉଛି ଏହି ଗଭୀର ସତ୍ୟ ଯେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସର୍ବଥା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ। ଏହି ଗୀତସଂହିତା ସାରା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟକୁ ସୂଚିତ କରୁଥିବା ଆଠୋଟି ଭିନ୍ନ ପଦ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଛି: ବ୍ୟବସ୍ଥା, ସାକ୍ଷ୍ୟସମୂହ, ଉପଦେଶ, ବିଧିସମୂହ, ଆଜ୍ଞାସମୂହ, ବିଚାରସମୂହ, ବାକ୍ୟ, ଏବଂ ନିୟମସମୂହ। ପ୍ରାୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି। ଗୀତସଂହିତା 119 କେବଳ ଶାସ୍ତ୍ରର ସ୍ୱରୂପକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରେ ନାହିଁ, ବରଂ ଏହା ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ କରେ ଯେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସ୍ୱୟଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଚରିତ୍ରକୁ ହିଁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ। ଗୀତସଂହିତା 119ରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତୁ:

ଏହି ଗୀତସଂହିତା ଦୁଇଟି ଧନ୍ୟବଚନ ସହ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। “ଧନ୍ୟ” ସେମାନେ, ଯାହାଙ୍କର ଚରିତ୍ରପଥ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅନୁସାରେ ଜୀବନଯାପନ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ତାହାଙ୍କର ବିଧିବିଧାନ ପାଳନ କରନ୍ତି ଏବଂ ସମଗ୍ର ହୃଦୟ ସହିତ ତାହାଙ୍କୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରନ୍ତି। ଏହି ମହାନ ଗୀତସଂହିତାରେ ଆମ ପାଇଁ ଏହିହିଁ ଶିକ୍ଷାମାନ ରହିଛି। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଆମକୁ ଜ୍ଞାନୀ କରିବା, ଧାର୍ମିକତାରେ ଶିକ୍ଷିତ କରିବା, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସତ୍କର୍ମ ପାଇଁ ସୁସଜ୍ଜିତ କରିବାରେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ (2 Timothy 3:15–17)।

ନିଶ୍ଚୟ, ଗୀତସଂହିତା ୧୧୯ ଧାର୍ମିକ ଜଗତରେ ପ୍ରାୟଃ ଅନିର୍ଣ୍ଣୀତ ରହିଥିବା ଏକ ବିଷୟର ଅଂଶ। ଏହାର ସମ୍ପର୍କ ହେଉଛି ବାଇବେଲର ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ପଦ କେଉଁଟି ଏବଂ ବାଇବେଲର ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟ କେଉଁଟି। ଯଦି ଆପଣ ଇଣ୍ଟରନେଟରେ ସନ୍ଧାନ କରିବେ, ତେବେ ଆପଣ ବିଭିନ୍ନ ଯୁକ୍ତି-ତର୍କ ଦେଖିବେ, ଯାହାର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ହେଉଛି ଆପଣ କେଉଁ ବାଇବେଲ ବ୍ୟବହାର କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହିପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରସଙ୍ଗ। ଏହି ଯୁକ୍ତି-ତର୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅବସ୍ଥାନର ସମସ୍ୟା ହେଲା, ବାଇବେଲର ମଧ୍ୟ କ’ଣ—ସେଥି ଏକ ପଦ ହେଉ କିମ୍ବା ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ—ତାହାର ସଂଜ୍ଞା ବାଇବେଲର ଲେଖକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଣ୍ଣୀତ ହେବା ଉଚିତ, ମାନବୀୟ ବାଇବେଲ-ଛାତ୍ର କିମ୍ବା ସମାଲୋଚକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।

ବାଇବେଲ୍ ଶିକ୍ଷା ଦେଏ ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଷୟର ଏକ ଆରମ୍ଭ ଏବଂ ଏକ ଶେଷ ଅଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଷୟ ପାଇଁ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଅଛି।

ଜନ୍ମ ନେବାର ଏକ ସମୟ ଅଛି ଏବଂ ମରିବାର ମଧ୍ୟ ଏକ ସମୟ ଅଛି, ତଥାପି ଆମ ଜୀବନର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଘଟୁଥିବା ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଏକ ସ୍ୱଳ୍ପକ୍ଷଣିକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଯେପରି ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ସେପରି ଅଟେ। ଜୀବନ ହେଉଛି ମଧ୍ୟଭାଗ, ଏବଂ ସାଧାରଣତଃ ଏହା ସହ ଆମେ ଜନ୍ମ ନେବା ସମୟ ଓ ମରିବା ସମୟଠାରୁ ଅଧିକ ଇତିହାସ ସଂପୃକ୍ତ ଥାଏ।

“ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖର ନିୟମ”ରେ ଥିବା ମଧ୍ୟଭାଗ ସାଧାରଣତଃ ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ ତୁଳନାରେ ଅଧିକ ସାକ୍ଷ୍ୟ ବହନ କରେ। ବାଇବେଲରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ପଦ୍ୟ କିମ୍ବା ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଖୋଜି ତାହାକୁ ମଧ୍ୟଭାଗ ବୋଲି ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ବାଇବେଲୀୟ ପ୍ରମାଣକୁ ଅବହେଳା କରିବା, ଯଦ୍ୟପି ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ମୂଳତଃ ସମୟର ବିନ୍ଦୁ ହୋଇଥାଏ; ମଧ୍ୟଭାଗ ସାଧାରଣତଃ ଗୋଟିଏ ସମୟାବଧି ଅଟେ। ନିଶ୍ଚୟ, ଆରମ୍ଭ, ଶେଷ ଓ ମଧ୍ୟଭାଗ ପରସ୍ପର ସହିତ ସମ୍ମତିରେ ରହିବ, ଯଦ୍ୟପି ଅନେକ ସମୟରେ ଶେଷରେ ଥିବା ସେହି ଏକେ ଚିହ୍ନସୂଚକ ଆରମ୍ଭର ବିପରୀତ ହୁଏ।

ଯୀଶୁ ଯୋହନ ବାପ୍ତିସ୍ମାଦାତାଙ୍କୁ ଏଲିୟା ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଉଭୟେ ଘଟଣାମାଳାର ସେହି ଏକେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ କ୍ରମକୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରୂପେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଏଲିୟା ଜଣେ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ତ୍ରୀ (ଯେଜେବେଲ) ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଯାତିତ ହୋଇଥିଲେ, ଯିଏ ଏଲିୟାଙ୍କୁ କାରାବଦ୍ଧ କରିବା ଓ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ କେବେ ତାହା କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ଯୋହନ, ଯିଏ ଏଲିୟାଙ୍କର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଥିଲେ, ଜଣେ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ତ୍ରୀ (ହେରୋଦିଆସ) ଦ୍ୱାରା କାରାବଦ୍ଧ ଓ ହତ୍ୟା କରାଯିବା ପାଇଁ ଅନ୍ବେଷିତ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ତାହା କରିଥିଲା। ଏଲିୟା ଓ ଯୋହନ ପରସ୍ପର ବଦଳିବାଯୋଗ୍ୟ ପ୍ରତୀକ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର କିଛି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ଏପରି ଅଛି ଯେ ସେଗୁଡ଼ିକ ପରସ୍ପର ବିପରୀତ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତଥାପି ପରସ୍ପର ସମାନାନ୍ତର ଅଟେ। ଏଲିୟା କେବେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିନଥିଲେ; ଯୋହନ କରିଥିଲେ। ପରସ୍ପର ସହିତ ସମରେଖିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସୀମାଚିହ୍ନମାନେ ପ୍ରାୟତଃ ପରସ୍ପର ବିପରୀତ ହୋଇଥାନ୍ତି—ଏହାକୁ ବୁଝିବା ଯେମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ବାଇବେଲର ମଧ୍ୟଭାଗ ହେଉଛି ଗୀତସଂହିତା 118 ବୋଲି ଦେଖିବାକୁ ସମର୍ଥ କରେ।

ଆମେ ଯେପରି ଭାବେ “ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖର ନିୟମ” ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ପରିଭାଷିତ କରୁଛୁ, ସେହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ ଦେଖିବୁ ଯେ ବାଇବେଲର ମଧ୍ୟଭାଗର ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଗୀତସଂହିତା 117, ଯାହା ବାଇବେଲର ସବୁଠାରୁ କ୍ଷୁଦ୍ର ଅଧ୍ୟାୟ ଏବଂ ଯାହା ଦୁଇଟି ପଦରୁ ଗଠିତ। ଏହା ପରେ ଆସେ ଅଧ୍ୟାୟ 118, ଯାହା ବାଇବେଲର ମଧ୍ୟଭାଗ; ଏବଂ ଅଧ୍ୟାୟ 118 ପରେ ଆସେ 119, ଯାହା ବାଇବେଲର ସବୁଠାରୁ ଦୀର୍ଘ ଅଧ୍ୟାୟ ଏବଂ ବାଇବେଲର ମଧ୍ୟଭାଗର ସମାପ୍ତି। ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଭାଷାବିଦ୍ ଆରମ୍ଭକୁ ସବୁଠାରୁ କ୍ଷୁଦ୍ର ଅଧ୍ୟାୟ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି, ପରେ ସମାପ୍ତିକୁ ସବୁଠାରୁ ଦୀର୍ଘ ଅଧ୍ୟାୟ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ପରସ୍ପର ବିପରୀତ ଦୁଇଟି ଅଧ୍ୟାୟ। ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ବୀଜ, ଏବଂ ସମାପ୍ତି ସେହି ସ୍ଥାନ ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିପକ୍ବ ଉଦ୍ଭିଦ ବିକଶିତ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ମଧ୍ୟଭାଗ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ସମସ୍ତ ସାକ୍ଷ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପରସ୍ପର ସହିତ ବାନ୍ଧାଯାଇଥାଏ। ଗୀତସଂହିତା 117କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତୁ।

ଆମେ ବିଚାର କରୁଥିବା ଏହି ତିନିଟି ଅକ୍ଷରରୁ ଗଠିତ ଶବ୍ଦଟି ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦରେ “ସତ୍ୟ” ବୋଲି ଅନୁବାଦିତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ଏହା ବାଇବେଲର ମଧ୍ୟଭାଗର ଆରମ୍ଭକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, (ବାଇବେଲର ମଧ୍ୟଭାଗ ହେଉଛି ଗୀତସଂହିତା 117–119)। ଏହି ମଧ୍ୟଭାଗର ଶେଷ ହେଉଛି ଗୀତସଂହିତା 119। ଗୀତସଂହିତା 118 ହେଉଛି ମଧ୍ୟଭାଗର ମଧ୍ୟଭାଗ। ଗୀତସଂହିତା 118 ବାଇବେଲର ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଏବଂ ସବୁଠୁ ଲମ୍ବା ଅଧ୍ୟାୟ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଏବଂ ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଅଧ୍ୟାୟ, ଯାହା ଆରମ୍ଭ, “ସତ୍ୟ” ଶବ୍ଦଟିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ; ଏହି ଶବ୍ଦଟି ତିନୋଟି ଅକ୍ଷରରୁ ଗଠିତ, ଯେଉଁମାନେ ଅନନ୍ତ ସୁସମାଚାରର ତିନି-ପଦକ୍ରମକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସତ୍ୟକୁ ବୁଝିବାର ରୂପରେଖା ଅଟନ୍ତି। ଏହି ରୂପରେଖା ସେହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତ, ଯାହା ଆଲଫା ଓ ଓମେଗା ଭାବରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଚରିତ୍ରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ମଧ୍ୟଭାଗର ଶେଷରେ ଥିବା ୧୧୯ ଅଧ୍ୟାୟ ଏକ ବର୍ଣ୍ଣାନୁକ୍ରମିକ ଆକ୍ରୋଷ୍ଟିକ୍ ଅଟେ, ଯାହା ବାଇବେଲର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଭାଷାବିଦ୍‌ଙ୍କୁ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରେ। ୧୧୯ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏକେ ଶବ୍ଦ ଚାରିଥର “ସତ୍ୟ” ବୋଲି ଅନୁବାଦିତ ହୋଇଛି।

ଏହି ପଦଗୁଡ଼ିକରେ ଥିବା ସତ୍ୟ ହେଉଛି ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଏକ ନିୟମ, ଯାହା ଆରମ୍ଭରୁ ଶେଷକୁ ପରିଚିତ କରାଏ; ଏବଂ ସେହି ପଦଗୁଡ଼ିକରେ ଥିବା ସତ୍ୟ ଏହା ଯେ, ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା ବାଇବେଲର ମଧ୍ୟଭାଗ ଉପରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାକ୍ଷର ରଖିଛନ୍ତି, ଯେପରି ସେ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷଙ୍କର ସ୍ୱାକ୍ଷର ହେଉଛି ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ଶେଷ ସଚେତନବାଣୀକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ “ଢାଞ୍ଚା”। ମଧ୍ୟଭାଗର ଶେଷ ଅଂଶରେ ଚାରିଟି ପଦ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଅଛି, ଯେଉଁଥିରେ “ସତ୍ୟ” ବୋଲି ଅନୁବାଦିତ ଶବ୍ଦଟି ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଛି, ଯଦ୍ୟପି ଚତୁର୍ଥ ଉଲ୍ଲେଖଟିକୁ କେବଳ “ସତ୍ୟ” ବୋଲି ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଛି। ସେହି ଚାରିଟି ପଦମଧ୍ୟରୁ ଶେଷ ଅନ୍ତିମ ପଦଟି ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ “ଆରମ୍ଭରୁ,” ସେହି ଶବ୍ଦଟି “ସତ୍ୟ” ଅଟେ।

ଆରମ୍ଭରେ, ଉତ୍ପତ୍ତି ପୁସ୍ତକର ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର ସୃଷ୍ଟିବୃତ୍ତାନ୍ତରେ, “truth” ଶବ୍ଦଟି ସିଧାସଳଖ ଭାବରେ ଲିଖିତ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସୃଷ୍ଟିବୃତ୍ତାନ୍ତର ଶେଷ ତିନୋଟି ଶବ୍ଦରେ ତାହା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି, କାରଣ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦ କ୍ରମାନୁସାରେ ସେହି ଅକ୍ଷରଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯେଉଁମାନେ ମିଶି “truth” ଶବ୍ଦଟି ଗଠନ କରନ୍ତି। ଆରମ୍ଭରେ ବାକ୍ୟ ଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ସୃଷ୍ଟ ହେଲା, ଏବଂ ଉତ୍ପତ୍ତିର ସୃଷ୍ଟିସାକ୍ଷ୍ୟ “ଆରମ୍ଭରେ” ଏହି ଶବ୍ଦଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏବଂ ତିନୋଟି ଏମିତି ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହୁଏ, ଯେଉଁମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଗୁଣବିଶେଷ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ସତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହାକୁ ଯିଶାୟାରେ ସେ ଏକମାତ୍ର ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଈଶ୍ୱର ବୋଲି ପ୍ରମାଣ ଭାବେ ପରିଭାଷିତ କରାଯାଇଛି।

ବାଇବେଲର ମଧ୍ୟଭାଗ (Psalms 117–119) ଅଧ୍ୟାୟ 117ରେ “truth” ଶବ୍ଦର ବ୍ୟବହାର ଦ୍ୱାରା ଏହି ସତ୍ୟକୁ ସୂଚିତ କରି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଯେ ଆରମ୍ଭ ଶେଷକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏହି ଶବ୍ଦଟି ତିନିଟି ଅକ୍ଷରରୁ ଗଠିତ, ଯାହା ଚିରସ୍ଥାୟୀ ସୁସମାଚାର ଏବଂ ତିନି ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ସୃଷ୍ଟି କାହାଣୀର ଶେଷକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ବାଇବେଲର ଏହି ମଧ୍ୟଭାଗର ଶେଷ ଅଂଶ ହେଉଛି ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ଏକ ପ୍ରସ୍ତୁତି, ଯାହାକୁ ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଭାଷାବିଦ୍ ଏହି ବୁଝାମଣା ସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ ରଚନା କରିଥିଲେ ଯେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛି, ତାହା “revelation” ଶବ୍ଦର ପରିଭାଷା ସହିତ ସମନ୍ୱୟରେ ଅଛି; କାରଣ Jesus Christଙ୍କର Revelation ହେଉଛି ଏମିତି ଏକ ବାର୍ତ୍ତା, ଯାହା Christଙ୍କର ଚରିତ୍ରର ଏକ ପାଟିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ ନିର୍ମିତ, ଯାହା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଚିହ୍ନଟ ହୋଇନଥିଲା, ଯଦି କେବେ ହୋଇଥାଇଥାଏ। ଏହି ପ୍ରକାଶନ ଚୁକ୍ତିତତ୍ତ୍ୱମୂଳକ ଇତିହାସର ରେଖାଗୁଡ଼ିକ ସହ ସଙ୍ଗତିଶୀଳ, କାରଣ ଚୁକ୍ତିତତ୍ତ୍ୱମୂଳକ ଇତିହାସରେ ତାଙ୍କର କାହାଣୀ ଉଦ୍ଘାଟିତ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ନାମଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ପାଇଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରୟାସର ପ୍ରମାଣ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି।

ନିଶ୍ଚୟ, ଏହି ସତ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଆହୁରି ବହୁତ କିଛି ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଆମେ ଏଠିରେ ଥାମିବୁ।