ଏହା ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଛି ଯେ ୧୧ ଅଗଷ୍ଟ, ୧୮୪୦ ଠାରୁ ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର, ୧୮୪୪ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଇତିହାସଟି ସେହି ସାତ ଗର୍ଜନରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ଇତିହାସ, ଯାହା ପରୀକ୍ଷାକାଳର ସମାପ୍ତିର ଠିକ ପୂର୍ବରୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ରହିଥିଲା। ଏହି ପ୍ରବନ୍ଧରେ ମୁଁ ସାତ ଗର୍ଜନର ପ୍ରତୀକତ୍ୱ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଆମେ ଯାହା ଚିହ୍ନଟ କରିଛୁ, ତାହାର କିଛି ଅଂଶର ପୁନରାଲୋଚନା କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିବି। ଆମେ ଏହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ ଇତିହାସିକ ରେଖା ଉପରେ ଇତିହାସିକ ରେଖା ବ୍ୟବହାର କରୁଛୁ। ୧୧ ଅଗଷ୍ଟ, ୧୮୪୦ ଠାରୁ ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର, ୧୮୪୪ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏବଂ ତାହାକୁ ସମେତ ଚାରିଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଚିହ୍ନସ୍ଥଳ ଅଛି; ପ୍ରଥମ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶର ସଶକ୍ତିକରଣ, ପ୍ରଥମ ନିରାଶା, ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣା ଏବଂ ମହା ନିରାଶା।
1840 ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ 11 ତାରିଖ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଝାଡ଼ି ପାଖରେ ମୋଶାଙ୍କ ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା। 1844 ମସିହାର ବସନ୍ତ ଋତୁର ପ୍ରଥମ ନିରାଶା, ମୋଶାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସିପ୍ପୋରା ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ତାଙ୍କମାନଙ୍କର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସୁନ୍ନତ କଲେ, ସେହି ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା। ଅଗଷ୍ଟ 12–17 ମଧ୍ୟରେ Exeter ଶିବିର-ସଭାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦ, ମୋଶାଙ୍କର ମିଶରରେ ପହଞ୍ଚିବା ଏବଂ ମିଶରର ପ୍ରଥମଜାତମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ତାଙ୍କର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ସତର୍କବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା। 1844 ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖର ମହା ନିରାଶା, ଲାଲ ସାଗର ପାଖରେ ଥିବା ଇବ୍ରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା।
ରାଜା ଦାଉଦଙ୍କ ସମୟରେ 1840 ଆଗଷ୍ଟ 11 ତାରିଖକୁ ଫିଲିଷ୍ଟୀୟମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିୟମ-ସିନ୍ଦୁକକୁ ଫେରାଇ ଆଣିବା ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ କରାଯାଇଥିଲା। 1844 ମସିହାର ବସନ୍ତକାଳର ପ୍ରଥମ ନିରାଶାକୁ ଉଜ୍ଜା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିୟମ-ସିନ୍ଦୁକକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ କରାଯାଇଥିଲା। ଆଗଷ୍ଟ 12–17 ମଧ୍ୟରେ ଏକ୍ସିଟର ଶିବିର-ସମ୍ମିଳନୀରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକକୁ ଦାଉଦ ନିୟମ-ସିନ୍ଦୁକକୁ ଯିରୂଶାଲେମକୁ ଆଣିବା ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ କରାଯାଇଥିଲା। 1844 ଅକ୍ଟୋବର 22 ର ମହା ନିରାଶାକୁ ଦାଉଦଙ୍କ ଭାର୍ୟା ମୀଖଲ ଦାଉଦ ନିୟମ-ସିନ୍ଦୁକ ସହିତ ଯିରୂଶାଲେମକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ତୁଚ୍ଛଜ୍ଞାନ କରିବା ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ କରାଯାଇଥିଲା।
୧୮୪୦ ମସିହାର ଅଗଷ୍ଟ ୧୧ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବପ୍ତିସ୍ମା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା। ୧୮୪୪ ମସିହାର ବସନ୍ତକାଳର ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ଲାଜାରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁଜନିତ ନିରାଶା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା। ଅଗଷ୍ଟ ୧୨–୧୭ ମଧ୍ୟରେ Exeter ଶିବିର-ସଭାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଯେରୁଶାଲେମରେ ବିଜୟୋତ୍ସବମୟ ପ୍ରବେଶ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା। ୧୮୪୪ ମସିହାର ଅକ୍ଟୋବର ୨୨ର ମହା ନିରାଶା କ୍ରୁଶର ନିରାଶା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଥିଲା।
ଆମେ ଇଙ୍ଗିତ କରିଛୁ ଯେ, ଏହି ଚାରିଟି ମାଇଲସ୍ତମ୍ଭ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂଶୋଧନାତ୍ମକ ଆନ୍ଦୋଳନର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଠନର କେବଳ ଏକ ଆଂଶିକ ଖଣ୍ଡକୁ ମାତ୍ର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଆମେ ଏହି ଚାରିଟି ମାଇଲସ୍ତମ୍ଭକୁ ସେହି ଇତିହାସର ସାକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଭାବେ ଚିହ୍ନଟ କରୁଛୁ, ଯାହା 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଚାରିଟି ରେଖାର ପ୍ରତ୍ୟେକଟିର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେଉଛି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ରେଖାର ମାଇଲସ୍ତମ୍ଭମାନେ ଏକେଇ ବିଷୟବସ୍ତୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ମୋଶାଙ୍କ ପାଇଁ, ଏହି ଚାରିଟି ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ସବୁ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପୂରଣରେ ଚୟିତ ଜନଙ୍କ ସହ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିୟମରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଥିଲା। ରାଜା ଦାଉଦଙ୍କ ସଂସ୍କାର-ରେଖାରେ ଏହି ଚାରିଟି ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ସବୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିୟମ-ସିନ୍ଦୁକ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ରେଖାରେ ଏହି ଚାରିଟି ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ସବୁ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଥିଲା।
୧୧ ଅଗଷ୍ଟ, ୧୮୪୦ ଦିନ-ପରିବର୍ତ୍ତେ-ଏକ-ବର୍ଷ ସିଦ୍ଧାନ୍ତର ଏକ ସ୍ଥିରୀକରଣ ଥିଲା। ୧୮୪୪ ମସିହାର ବସନ୍ତକାଳର ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ଦିନ-ପରିବର୍ତ୍ତେ-ଏକ-ବର୍ଷ ସିଦ୍ଧାନ୍ତର ଏକ ବିଫଳ ପ୍ରୟୋଗ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା। ସାମୁଏଲ୍ ସ୍ନୋଙ୍କର “ମିଡ୍ନାଇଟ୍ କ୍ରାଇ” ବାର୍ତ୍ତା ସେହି ବିଫଳ ପ୍ରୟୋଗର ସଂଶୋଧନ ଏବଂ ଦିନ-ପରିବର୍ତ୍ତେ-ଏକ-ବର୍ଷ ସିଦ୍ଧାନ୍ତର ଏକ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ଥିଲା। ସଂଶୋଧିତ ବାର୍ତ୍ତା ଦିନ-ପରିବର୍ତ୍ତେ-ଏକ-ବର୍ଷ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥିଲା ଏବଂ ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର, ୧୮୪୪ ରେ ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ଚାରିଟି ୱେମାର୍କ ଦିନ-ପରିବର୍ତ୍ତେ-ଏକ-ବର୍ଷ ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଛି।
ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ଆମକୁ ସୂଚନା ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ସାତଟି ମେଘଗର୍ଜନ ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶମାନଙ୍କ ସମୟରେ ଘଟିଥିବା ଘଟଣାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; କିନ୍ତୁ ସେ ଏହା ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ସାତଟି ମେଘଗର୍ଜନ “ଭବିଷ୍ୟତ ଘଟଣାମାନଙ୍କୁ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ତାହାମାନଙ୍କର କ୍ରମାନୁସାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ,” ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସାତଟି ମେଘଗର୍ଜନ ଚାରିଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଘଟଣାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା 11 ଆଗଷ୍ଟ, 1840 ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ 22 ଅକ୍ଟୋବର, 1844 ରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ସେହି ଚାରିଟି ପଥଚିହ୍ନ ଆମର ଇତିହାସରେ ସେହି ଏକେ କ୍ରମରେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହେବ।
ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11, 2001 କୁ ଅଗଷ୍ଟ 11, 1840 ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବାଭାସିତ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ଉଭୟ ତାରିଖ ଇସ୍ଲାମ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ; ଏହିପରି ଭାବରେ ସେମାନେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍ର ଆରମ୍ଭକୁ ତାହାର ଶେଷ ସହିତ ଏକତ୍ର ବାନ୍ଧିଦେଇଛନ୍ତି। ଅଗଷ୍ଟ 11, 1840 ଏବଂ ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11, 2001—ଉଭୟେ ନିଜ ନିଜ ଐତିହାସିକ ପର୍ଯ୍ୟାୟର ପ୍ରାଥମିକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ନିୟମର ଏକ ନିଶ୍ଚିତକରଣ ଥିଲେ।
2001 ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11 ତାରିଖରେ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଅଠାର ଅଧ୍ୟାୟର ଦୂତ ଅବତରଣ କଲେ, ଏବଂ 1840 ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ 11 ତାରିଖରେ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଦୂତ ଅବତରଣ କଲେ। Future for America-ର ପ୍ରଥମ ନିରାଶା 2020 ମସିହା ଜୁଲାଇ 18 ତାରିଖରେ ଇସ୍ଲାମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏକ ବିଫଳ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଥିଲା। ଯେ ସନ୍ଦେଶ ମୁଦ୍ରାମୁକ୍ତ ହୋଇଛି, ଯେପରି 1844 ମସିହାର ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ Exeter-ରେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦ ଥିଲା, ସେହିଟି ପୂର୍ବରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ବିଫଳ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଏକ ସଂଶୋଧନ ଅଟେ। Millerites-ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସଂଶୋଧନଟି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପୁନର୍ଆଗମନର ସମୟ ଭାବେ 1843କୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିବା “ଏକ ଦିନ ପାଇଁ ଏକ ବର୍ଷ” ସିଦ୍ଧାନ୍ତର ପୂର୍ବତନ ବିଫଳ ପ୍ରୟୋଗ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଥିଲା। ଆଜି, ଯେ ସଂଶୋଧନ Millerite-ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦ ସନ୍ଦେଶ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୁଏ, ସେହିଟି ନିଶ୍ଚୟ ଏମିତି ଏକ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ହେବା ଉଚିତ ଯାହା ଇସ୍ଲାମକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେପରି ପୂର୍ବତନ ଦୁଇଟି ମାର୍ଗଚିହ୍ନ କରିଥିଲା। Samuel Snow-ଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୂପିତ ଏହି ସଂଶୋଧନର ଅର୍ଥ ପୂର୍ବତନ ବିଫଳ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ଅବହେଳା କରିବା ନୁହେଁ, ବରଂ ପୂର୍ବରୁ ବିଫଳ ହୋଇଥିବା ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବେ ସଠିକ କରିବା ଅଟେ।
“ନିରାଶ ହୋଇଥିବାମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରରୁ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେମାନେ ବିଳମ୍ବର ସମୟରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଦର୍ଶନର ପୂରଣ ପାଇଁ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସହିତ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେବ। 1843 ମସିହାରେ ନିଜମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆଶା କରିବାକୁ ଯେଉଁ ସମାନ ପ୍ରମାଣ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରିତ କରିଥିଲା, ସେହି ପ୍ରମାଣ ହିଁ ସେମାନଙ୍କୁ 1844 ମସିହାରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆଶା କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କଲା।” Early Writings, 247.
ଆଜି, ଏକ୍ସେଟର ଶିବିର-ସଭାରୁ ବାହାରିଥିବା ସନ୍ଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଯାହାର ପ୍ରତିରୂପ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ସେହି ସନ୍ଦେଶ ପୂର୍ବରୁ ବିଫଳ ହୋଇଥିବା ପୂର୍ବବାଣୀର ଏକ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ହେବ। ମିଲେରାଇଟ୍ ଇତିହାସର ମହା ନିରାଶା, ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ଘଟୁଥିବା ଏକ ମହା ନିରାଶାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, କିନ୍ତୁ ସେହିଟି ଇସ୍ଲାମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏକ ପୂର୍ବବାଣୀର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ରହିବ। ସାମୁଏଲ୍ ସ୍ନୋଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଥିଲା ନିଖୁତ ତାରିଖର ଏକ ପରିଚୟକରଣ। ତାରିଖ ଠିକ୍ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଘଟଣା ଭୁଲ ଥିଲା। ଆଜି, ସ୍ନୋଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ସନ୍ଦେଶଟି ହେବ ଇସ୍ଲାମ ବିଷୟକ ଏକ ସନ୍ଦେଶ, ଯାହା ଜୁଲାଇ 18, 2020 ର ପ୍ରଥମ ନିରାଶାରେ ବିଫଳ ହୋଇଥିବା ସନ୍ଦେଶର ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅଟେ।
ଏବେ ଏଥିରେ କୌଣସି ସମୟ କିମ୍ବା ତାରିଖ ଜଡିତ ନାହିଁ, କାରଣ ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର, ୧୮୪୪ ଠାରୁ ସମୟ-ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ଆଉ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସନ୍ଦେଶର ଅଂଶ ହେବାକୁ ନାହିଁ।
“ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଦେଖାଇଛନ୍ତି ଯେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଯିବା ଆବଶ୍ୟକ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଛିଟିଏଛାଟିଏ ଥିବା ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଘୋଷିତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, ଏବଂ ଏହାକୁ ସମୟ ସହିତ ବାନ୍ଧି ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କାରଣ ସମୟ ପୁଣି କେବେ ପରୀକ୍ଷା ହେବ ନାହିଁ। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ କେହି କେହି ସମୟ ପ୍ରଚାର କରିବାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଏକ ମିଥ୍ୟା ଉତ୍ତେଜନାରେ ପଡ଼ୁଥିଲେ; ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ସମୟଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ଏହି ସନ୍ଦେଶ ନିଜ ଭିତ୍ତିରେ ନିଜେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିପାରେ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିବା ପାଇଁ ସମୟର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହା ପ୍ରବଳ ଶକ୍ତିରେ ଆଗକୁ ଯିବ, ଏବଂ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରିବ, ଏବଂ ଧର୍ମରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ କରାଯିବ।” Experience and Views, 48, 49.
ଆମର ଇତିହାସର ଚତୁର୍ଥ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ନିଶ୍ଚୟ ରବିବାର ନିୟମ ହେବା ଉଚିତ, କାରଣ ସମସ୍ତ ସଂସ୍କାର-ରେଖାର ପବିତ୍ର ଇତିହାସଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର କରି, ରେଖା ଉପରେ ରେଖା ଭାବରେ ଗଠିତ କଲେ, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମା ମାଧ୍ୟମରେ ସେହି ଇତିହାସଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ପ୍ରେରିତ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ସହିତ ସମ୍ମିଳିତ ଭାବେ, ଏହା ସନ୍ଦେହାତୀତ ଭାବରେ ପ୍ରମାଣ କରେ ଯେ ଆମର ଇତିହାସରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୂତ ଅବତରଣ କରିବା ପରେ ରବିବାର ନିୟମ ହେଉଛି ଚତୁର୍ଥ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ। “ଭବିଷ୍ୟତ ଘଟଣାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କ କ୍ରମାନୁସାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବେ” ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖିତ ସାତଟି ଗର୍ଜନର ଇତିହାସରେ ଚତୁର୍ଥ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ନିଶ୍ଚୟ ଇସ୍ଲାମ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ହେବା ଉଚିତ, କାରଣ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂସ୍କାରମୂଳକ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ସେହି ଏକେଇ ବିଷୟ ସଦା ସମାନ ଚାରିଟି ମାର୍ଗଚିହ୍ନରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥାଏ।
ରବିବାର ବିଧିର ସମୟରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀସୂଚକ ଘଟଣାମାନଙ୍କରେ ଇସ୍ଲାମ ଦ୍ୱିତୀୟ କାରଣବଶତଃ ଅଂଶ ହେବ। ଯିହୁଦା ଗୋତ୍ରର ସିଂହ ଯୀଶୁ ଏହି ଚାରିଟି ଘଟଣାର ଇତିହାସକୁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରି ଏହାମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂ ଏକ ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ପରିଭାଷିତ କରିଛନ୍ତି। ସେହି ପ୍ରତୀକ ହେଉଛି ସାତଟି ମେଘଗର୍ଜନ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂଶୋଧନାତ୍ମକ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଥଚିହ୍ନମାନେ ମଧ୍ୟ ରହିଥାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଯିହୁଦା ଗୋତ୍ରର ସିଂହ ସାତଟି ମେଘଗର୍ଜନ ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଥିବା ସେହି ଚାରିଟି ପଥଚିହ୍ନର ପୂର୍ବରୁ ଓ ପରେ ଉଭୟ ଅବସ୍ଥିତ ଅଟନ୍ତି। ସ୍ୱୟଂ ଏକ ପ୍ରତୀକ ଭାବରେ, ଏହି ଚାରିଟି ପଥଚିହ୍ନକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଇତିହାସର ପ୍ରଥମ ପଥଚିହ୍ନ ୨୦୦୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ତାରିଖରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଉପରେ ଇସ୍ଲାମଙ୍କ ଆକ୍ରମଣକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲା। ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା ଶେଷକୁ ଆରମ୍ଭ ସହିତ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି ବୋଲି ଯେ ସତ୍ୟ, ସେହିଥିରୁ ରବିବାର ବିଧିର ସମୟରେ ଇସ୍ଲାମର ସ୍ଥାନ ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ; କାରଣ ସେହି ଚାରିଟି ପଥଚିହ୍ନମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମଟି ଥିଲା ୨୦୦୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ତାରିଖରେ ଇସ୍ଲାମଙ୍କ ଆକ୍ରମଣ, ତେଣୁ ଚତୁର୍ଥ ଓ ଶେଷ ପଥଚିହ୍ନଟି ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଇସ୍ଲାମଙ୍କ ଏକ ଆକ୍ରମଣ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଏହା ସମ୍ଭବତଃ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ଭାବ୍ୟ ଯେ ରବିବାର ଆଇନ ନ୍ୟୁୟର୍କ ସିଟି ଉପରେ ଇସ୍ଲାମଙ୍କର ଆଉ ଗୋଟିଏ ଆକ୍ରମଣ ହୋଇପାରେ, ଏବଂ ତାହା ଆରମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ପରିଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିବା ଏକ ଶେଷ ଭାବେ ଉତ୍ତର ଦେବ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟୁନତମେ ଏହା 18 ଜୁଲାଇ, 2020 ର ପୂର୍ବାନୁମାନ ଅନୁସାରେ ଇସ୍ଲାମଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଗୋଟିଏ ଆକ୍ରମଣ ହେବ।
ଆମେ ଏହା ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛୁ ଯେ ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗା ସେହି ଚାରିଟି ଇତିହାସର ଭିତରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଇତିହାସକୁ ଗୁପ୍ତ ରଖିଥିଲେ। ବାସ୍ତବରେ, ସେହି ଗୁପ୍ତ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଇତିହାସ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ପ୍ରକାଶନ, ଯାହାକି ବର୍ତ୍ତମାନ “ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ପୁସ୍ତକର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର କଥାମାନଙ୍କୁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କରିବ ନାହିଁ” ବୋଲି ଥିବା ଆଜ୍ଞା ସହିତ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ କରାଯାଉଛି। ସେହି ଗୁପ୍ତ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଇତିହାସକୁ ଆମେ ସେତେବେଳେ ଚିହ୍ନଟ କରିପାରୁ, ଯେତେବେଳେ ସାତ ଗର୍ଜନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱିତ ଚାରିଟି ପଥଚିହ୍ନର ଭିତରେ ଏମିତି ଗୋଟିଏ ସମୟାବଧିକୁ ଦେଖୁଥାଉ, ଯାହା ନିରାଶାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ନିରାଶାରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ମିଲେରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ଆଗମନରୁ ତୃତୀୟଙ୍କର ଆଗମନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଇତିହାସ ଅଛି, ଯାହା ସ୍ୱୟଂ ନିଜକୁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏହା ଏକ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯାହାକୁ ଖାଇବାକୁ ହେବ; ଏହିପରି ଭାବରେ ଏହା ଦଶ କୁମାରୀର ଉପମାରେ ବିଳମ୍ବ ସମୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ପରେ ଏହା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦକୁ ଚିହ୍ନଟ କରେ, ଯାହା ମଧ୍ୟ ଏକ ସନ୍ଦେଶ ଯାହାକୁ ଖାଇବାକୁ ହେବ, ଏବଂ ତାହାପରେ ଖାଇବାକୁ ଥିବା ତୃତୀୟ ସନ୍ଦେଶର ଆଗମନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଯାଏ।
ସାତ ଗର୍ଜନର ରେଖାର ଭିତରେ ଥିବା ଗୁପ୍ତ ଆନ୍ତରିକ ରେଖାଟି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀସ୍ୱରୂପରେ କେବଳ ଏହିପରି ନୁହେଁ ଯେ ଆରମ୍ଭଟି ଏକ ନିରାଶାଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଜଣେ ଦୂତଙ୍କର ଆଗମନ ଓ ଖାଇବାକୁ ଏକ ସନ୍ଦେଶ, ଯାହା ପରେ ମହା ନିରାଶା ସମୟରେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୁଏ, ବରଂ ଏହା “ସତ୍ୟ” ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ କରାଯାଇଛି।
ପୁରାତନ ନିୟମରେ “ସତ୍ୟ” ବୋଲି ଅନୁବାଦିତ ହୋଇଥିବା ଇବ୍ରୀୟ ଶବ୍ଦ “‘ĕmeṯ” ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର ଭାଷାବିଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଇବ୍ରୀୟ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷରକୁ ବ୍ୟବହାର କରି, ତାହାର ପରେ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ତ୍ରୟୋଦଶ ଅକ୍ଷରକୁ ରଖି, ଶେଷରେ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ଅନ୍ତିମ ଅକ୍ଷରକୁ ସଂଯୋଜନ କରି, “ସତ୍ୟ” ବୋଲି ଅନୁବାଦିତ ଏହି ଶବ୍ଦଟି ଗଠନ କରାଯାଇଥିଲା। ଆମେ ଦେଖାଇଛୁ ଯେ, ସେହି ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକ “ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖର ନିୟମ”ର ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ସେହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଯାହା ଆରମ୍ଭରୁ ଅନ୍ତକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷରଟି “alpha” ଅକ୍ଷର। ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଅକ୍ଷରଟି ଇବ୍ରୀୟ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ତ୍ରୟୋଦଶ ଅକ୍ଷର ଏବଂ ଏହା ବିଦ୍ରୋହକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଶେଷ ଅକ୍ଷରଟି ଅନ୍ତିମ, ଅନ୍ତ, omega। ଆମେ ଦେଖାଇଛୁ ଯେ, ଏହି ତିନୋଟି ଅକ୍ଷର ଅନେକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖାଦ୍ୱାରା ସୁନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥିବା ଅନନ୍ତ ସୁସମାଚାରର ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।
ସେହି ତିନୋଟି ଅକ୍ଷରର ଅର୍ଥ ତିନିଜଣ ଦୂତଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସନ୍ଦେଶର ଅର୍ଥ ସହିତ ସମାନୁପାତୀ ଅଟେ। ସେହି ତିନୋଟି ଅକ୍ଷରର ଅର୍ଥ ଦାନିଏଲ ଦ୍ୱାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଦଶମ ପଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା ସହିତ ସମାନୁପାତୀ ଅଟେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାନ୍ତି, ଧଳା କରାଯାନ୍ତି ଏବଂ ପରୀକ୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି। “ସତ୍ୟ” ଶବ୍ଦଟି ଗଠନ କରିବା ପାଇଁ ଏକତ୍ର ଆଣାଯାଇଥିବା ସେହି ତିନିଟି ହିବ୍ରୁ ଅକ୍ଷର ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗାଙ୍କର ସ୍ୱାକ୍ଷରକୁ ଧାରଣ କରେ, ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶରେ ସେମାନେ ଯେ ତିନୋଟି ପଦକ୍ରମକୁ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି, ତାହାକୁ ଅନନ୍ତକାଳୀନ ସୁସମାଚାର ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେହି ଅକ୍ଷରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ସେହି ତିନୋଟି ପଦକ୍ରମ ଯୋହନ ଷୋଳ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ କରେ।
ଏବଂ ସେ ଆସିଲେ, ସେ ଜଗତକୁ ପାପ, ଧର୍ମିକତା, ଏବଂ ବିଚାର ବିଷୟରେ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରିବେ: ପାପ ବିଷୟରେ, କାରଣ ସେମାନେ ମୋ ପ୍ରତି ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହାନ୍ତି; ଧର୍ମିକତା ବିଷୟରେ, କାରଣ ମୁଁ ମୋର ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛି, ଏବଂ ତୁମେ ଆଉ ମୋତେ ଦେଖିବ ନାହାଁ; ବିଚାର ବିଷୟରେ, କାରଣ ଏହି ଜଗତର ଅଧିପତି ବିଚାରିତ ହୋଇଛି। ଯୋହନ 16:8–11।
ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ପାପରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି, ଯଥା ମୋଶା, ଉଜ୍ଜା, ମରିୟମ ଓ ମାର୍ଥା, ଏବଂ ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦର୍ଶିତ; କାରଣ ଯୋହନ ଷୋଳ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର “ପାପ” ବିଷୟରେ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ସମୟରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ, ଏହା ଏହିକାରଣରେ ଯେ “ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁ ନାହାନ୍ତି।” ଆମେ ଯେ ସମସ୍ତ ପ୍ରତୀକକୁ ଏମାତ୍ର ଉଲ୍ଲେଖ କଲୁ, ସେଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରଥମ ନିରାଶାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଇତିହାସ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଉଛି ଯେ, ସେହି ନିରାଶା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିବା କୌଣସି ବିଷୟରେ ବିଶ୍ୱାସ ନ କରିବାର ପାପ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା। ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପ ହେଉଛି ପାପ ବିଷୟରେ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତତା। ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପ ହେଉଛି ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର।
ଲୁଚିତ ଇତିହାସର ଦ୍ୱିତୀୟ ଚିହ୍ନସ୍ଥଳ ହେଉଛି ଧାର୍ମିକତା; ଏଠି ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକର ସନ୍ଦେଶ ବହନ କରୁଥିବାମାନଙ୍କର ଧାର୍ମିକତାରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ପ୍ରକାଶ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ସେମାନେ ବିଳମ୍ବ-ସମୟର ଶେଷରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଧାର୍ମିକତାକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, କାରଣ ଯୋହନ ଷୋଳହ ଅଧ୍ୟାୟ କୁହେ ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ଆଉ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ଧାର୍ମିକତାର ପ୍ରକାଶ ପୂର୍ବରୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବିଳମ୍ବ କରିଥିଲେ। ମିଲେରାଇଟମାନଙ୍କର ଅନୁଭବରେ, ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ହସ୍ତ ହଟାଇଦେଲେ, ସେତେବେଳେ ଭୁଳଟି ଚିହ୍ନଟ ହେଲା। ପରେ, ସଂଶୋଧିତ ସନ୍ଦେଶର ବିଷୟବସ୍ତୁ ଉପାସକମାନଙ୍କୁ ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀରେ ବିଭକ୍ତ କଲା। ଗୋଟିଏ ଶ୍ରେଣୀ ଧାର୍ମିକତାକୁ ପ୍ରକାଶ କଲା, କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ତେଲ ଥିଲା, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀ ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ତ୍ରୟୋଦଶ ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ବିଦ୍ରୋହକୁ ପ୍ରକାଶ କଲା।
“ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଭିଷିକ୍ତଜନମାନେ, ଆବରଣକାରୀ କେରୁବ ଭାବରେ ଏକଦା ଶୟତାନଙ୍କୁ ଯେ ସ୍ଥାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେହି ସ୍ଥାନ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ସିଂହାସନକୁ ପରିବେଷ୍ଟନ କରିଥିବା ପବିତ୍ର ସତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଭୁ ପୃଥିବୀର ଅବାସୀମାନଙ୍କ ସହ ନିରନ୍ତର ସମ୍ପର୍କ ରଖନ୍ତି। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲ ସେହି ଅନୁଗ୍ରହର ପ୍ରତୀକ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପରମେଶ୍ୱର ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କର ଦୀପଗୁଡ଼ିକୁ ଏମିତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ରଖନ୍ତି ଯେ ସେଗୁଡ଼ିକ ନ ମିଟମିଟ କରିବ, ନ ନିବିଯିବ। ଯଦି ଏହି ପବିତ୍ର ତେଲ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଢାଳାଯାଇନଥାନ୍ତା, ତେବେ ଅଶୁଭ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କର ମଣିଷମାନଙ୍କ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରହୁଥାନ୍ତା।”
“ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସେ ଆମ ପାଖକୁ ପଠାଇଥିବା ସନ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହୁଁ, ସେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନିତ କରାଯାଏ। ଏପରିଭାବେ ଆମେ ସେହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରୁଛୁ, ଯାହାକି ସେ ଆମ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଢାଳିବାକୁ ଚାହୁଁଥାନ୍ତି, ଯେଣେକି ତାହା ଅନ୍ଧକାରରେ ଥିବାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଆହ୍ୱାନ ଆସିବ, ‘ଦେଖ, ବର ଆସୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ସାକ୍ଷାତ କରିବାକୁ ବାହାରକୁ ଯାଅ,’ ସେତେବେଳେ ଯେମାନେ ପବିତ୍ର ତେଲ ଗ୍ରହଣ କରିନାହାନ୍ତି, ଯେମାନେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହକୁ ପୋଷଣ କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କ ପରି ଦେଖିବେ ଯେ ସେମାନେ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ସାକ୍ଷାତ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହନ୍ତି। ସେହି ତେଲ ଲାଭ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ନିଜମନେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଧ୍ୱଂସ ପାଇଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାକୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ, ଯଦି ଆମେ ମୋଶାଙ୍କ ପରି ବିନୟ କରି କହୁ, ‘ତୁମର ମହିମା ମୋତେ ଦେଖାଅ,’ ତେବେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମ ଆମ ହୃଦୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଚୁର ଭାବରେ ବ୍ୟାପିତ ହେବ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନଳୀମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସେହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲ ଆମ ପାଖକୁ ପ୍ରବାହିତ କରାଯିବ। ‘ବଳଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ମୋର ଆତ୍ମାଦ୍ୱାରା, ସେନାବାହିନୀମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି।’ ଧର୍ମସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଜଗତରେ ଆଲୋକସ୍ୱରୂପ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି।” Review and Herald, July 20, 1897.
ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତୁ ଯେ, ଯେମାନେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର କ୍ରନ୍ଦନର ସନ୍ଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ହୋରେବର ଗୁହାରେ ଥିବା ମୋଶାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୂପିତ କରାଯାଇଛି, ଯିଏ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନିଜ ମହିମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ବିନୟ କରୁଥିଲେ। ସେହି ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର କ୍ରନ୍ଦନ ପୂର୍ବରୁ, ବିଳମ୍ବକାଳରେ, ନିଜ ନିଜ ଚରିତ୍ରକୁ ଚୂଡ଼ାନ୍ତ କରିଥିଲେ।
“ଆମେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିପଜ୍ଜନକ ସମୟରେ ବାସ କରୁଛୁ, ଏବଂ ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେମଧ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସନ୍ଧାନ କରିବାରେ ବିଳମ୍ବ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କେହି ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କ ଉଦାହରଣକୁ ଅନୁସରଣ କରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହା ଭାବିବେ ନାହିଁ ଯେ, ସେହି ସମୟରେ ସ୍ଥିର ରହିବା ପାଇଁ ଚରିତ୍ରର ପ୍ରସ୍ତୁତି ଲାଭ କରିବାର ପୂର୍ବରୁ ସଙ୍କଟ ଆସିପହଞ୍ଚିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ନିରାପଦ ହେବ। ଅତିଥିମାନେ ଡାକାଯାଇ ଯାଞ୍ଚ କରାଯାଇବାବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଧର୍ମିକତାକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟଧିକ ବିଳମ୍ବ ହୋଇଯିବ। ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟ ହେଉଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଧର୍ମିକତାକୁ ପରିଧାନ କରିବାର,—ସେହି ବିବାହବସ୍ତ୍ର, ଯାହା ତୁମକୁ ମେଷଶାବକଙ୍କ ବିବାହ ଭୋଜରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାଯୋଗ୍ୟ କରିଦେବ। ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ, ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କୁ ତେଲ ଭିକ୍ଷା କରୁଥିବା ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅନୁରୋଧରେ ତାହା ନ ପାଉଥିବାରୂପେ ପ୍ରତିପାଦିତ କରାଯାଇଛି। ଏହା ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତୀକ, ଯେଉଁମାନେ ସଙ୍କଟକାଳରେ ସ୍ଥିର ରହିବା ପାଇଁ ଚରିତ୍ର ଉନ୍ନତ କରି ନିଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିନାହାନ୍ତି।” The Youth’s Instructor, January 16, 1896.
ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆହ୍ୱାନ ସମୟରେ ଗୋଟିଏ ଶ୍ରେଣୀ ପାଖରେ ଆବଶ୍ୟକ ତେଲ ଥିଲା, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀ ପାଖରେ ତାହା ନଥିଲା। ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦକ୍ଷେପ ହେଉଛି ବିଳମ୍ବର ସମୟର ଶେଷରେ ଧର୍ମିକତା କିମ୍ବା ଅଧର୍ମିକତାର ପ୍ରକାଶ, “କାରଣ” ବର “ତାଙ୍କ” “ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ” ଗଲେ, “ଏବଂ ତୁମେ ଆଉ ମୋତେ ଦେଖିବ ନାହାଁ।” ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦକ୍ଷେପ ହେଉଛି ଇବ୍ରୀ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ତ୍ରୟୋଦଶ ଅକ୍ଷର। ଗୁପ୍ତ ଇତିହାସରେ ତୃତୀୟ ପଦକ୍ଷେପ ହେଉଛି ବିଚାର, ମହାନ ନିରାଶା, ଏବଂ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ଶେଷ ଅକ୍ଷର।
ସାତଟି ଗର୍ଜନର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଇତିହାସ “ସତ୍ୟ” ବୋଲିଥିବା ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା, ଆରମ୍ଭର ନିରାଶା ଶେଷ ନିରାଶାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରୁଥିବା ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ଜଣେ ଦୂତ ଏକ ସନ୍ଦେଶ ସହ ଆଗମନ କରୁଥିବା ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା ସାକ୍ଷ୍ୟିତ ହୋଇଛି। ଏହି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଇତିହାସକୁ କେବଳ ସେମାନେ ଚିହ୍ନିହେବେ ଯେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବାଇବେଲ ଅଧ୍ୟୟନର ନିୟମଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ଆରମ୍ଭରେ ମିଲରଙ୍କ ନିୟମଗୁଡ଼ିକ ଏବଂ ଶେଷରେ Prophetic Keys।
ସାତଟି ଗର୍ଜନର ଇତିହାସ ସହିତ, ଯେପରି ଆମେ ଏମାତ୍ର ଉପସ୍ଥାପିତ କରିଛୁ, ସେଠାରେ ଏକ ବିଶେଷ ଜୋର ଦିଆଯାଇଥିବା ବିଷୟ ଅଛି ଯାହାକୁ ପୁନରୁକ୍ତ କରାଯିବା ଏବଂ ସ୍ମରଣରେ ରଖାଯିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂଶୋଧନ-ରେଖାରେ ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ହେଉଛି ପୂର୍ବରୁ ସ୍ଥାପିତ ସତ୍ୟ ପ୍ରତି ଅବହେଳା। ମୋଶା ନିଜ ପୁଅଙ୍କର ସୁନ୍ନତ କରିବାକୁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ, ଯଦ୍ୟପି ଏହା ସେହି ଚୁକ୍ତିର ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରତୀକ ଥିଲା ଯାହାକୁ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଚିହ୍ନିତ କରୁଥିଲା। ଉଜ୍ଜା ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ ଯେ କେବଳ ଯାଜକତ୍ୱ ମାତ୍ର ସିନ୍ଦୁକକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରେ। ଲାଜରଙ୍କ କାହାଣୀରେ ମରିୟମ ଓ ଏଲିଶାବେଥ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପୁନରୁତ୍ଥାନ-ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଜାଣୁଥିଲେ। 1843 ଚାର୍ଟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାବେଳେ, ନେତାମାନେ (ସମବୟସୀମାନଙ୍କର ଚାପ) ପିତା ମିଲରଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା କରି ତାଙ୍କୁ 1843 ମସିହା ବିଷୟରେ ସେ ସଦା କହୁଥିବା କଥାକୁ ଅବହେଳା କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ କଲେ। ସେମାନେ ଜୋର ଦେଲେ ଯେ, ତେଇଶ ଶତ ଦିନର ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସେମାନଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଭାବେ 1843 ତାରିଖ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଛି ସ୍ଥାନ ରଖିଥିବା ତାଙ୍କର ସ୍ଥାପିତ ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ସେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରନ୍ତୁ। ମିଲରଙ୍କର ସାକ୍ଷ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ, ଆନ୍ଦୋଳନର ଅନ୍ୟ ନେତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଣିଥିବା ସମବୟସୀମାନଙ୍କର ଚାପ ତାଙ୍କୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା-ତାରିଖ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ପଷ୍ଟ ପରିଚୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଏବଂ ସରାସରି ଏହା 1843ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିଥିଲା।
Future for America ସହ ଆମେ ଜାଣୁଥିଲୁ ଯେ ସମୟ ଉପରେ “ଟାଙ୍ଗି ଦିଆଯାଇଥିବା” ଆଉ କୌଣସି ସନ୍ଦେଶ କେବେ ଥିବାକୁ ନଥିଲା। ଆନ୍ଦୋଳନର ସମଗ୍ର ଇତିହାସ ଜୁଡ଼ି Future for America ପୁନଃପୁନି ସେହି ସତ୍ୟକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଆସିଥିଲା। ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ସଦା ଏକ ସ୍ଥାପିତ ପରୀକ୍ଷାକାରୀ ସତ୍ୟ ପ୍ରତି ଅବହେଳାକୁ ଆଧାର କରି ରହିଥାଏ। ଏହା ଏକ ସତ୍ୟ ପ୍ରତି ପାପପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବହେଳା ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାଠାରୁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱର ସହିତ, ଏହା William Millerଙ୍କର ପ୍ରାଥମିକ ନିୟମ ପ୍ରତି ପାପପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବହେଳା ଥିଲା, ଯାହାକୁ ବିଶେଷ ଭାବରେ 1844ରେ ସମାପ୍ତ ହେବା ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଥିଲା।
ଏବଂ ଯେ ଦୂତଙ୍କୁ ମୁଁ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଓ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେଖିଲି, ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରତି ନିଜ ହାତ ଉପରକୁ ଉଠାଇଲେ, ଏବଂ ଯିଏ ଯୁଗାନୁଯୁଗ ଜୀବନ୍ତ, ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ତାହାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ, ପୃଥିବୀ ଓ ତାହାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ, ସମୁଦ୍ର ଓ ତାହାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ସେହି ଜଣଙ୍କ ନାମରେ ଶପଥ କରି କହିଲେ ଯେ, ଆଉ ବିଳମ୍ବ ରହିବ ନାହିଁ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 10:5, 6.
ଭୂମି ଓ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବା ସେହି ଦୂତଙ୍କୁ, ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ଅନୁସାରେ, “ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରୁ କମ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ନୁହେଁ” ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ଆମେରିକା ପାଇଁ Future, ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସରାସରି ଆଜ୍ଞାକୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲା! ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବରେ, 18 ଜୁଲାଇ 2020 ପୂର୍ବରୁ ଯାହାଙ୍କ ସହିତ ମୋର ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ଗଣନୀୟ କେତେକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହିତ ମାତ୍ର ମୋର ପୁନଃ ସମ୍ପର୍କ ହୋଇଛି। ସେହି ଅତ୍ୟଳ୍ପ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହ—ଏବଂ ସେହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯୀଶୁରେ ନିଦ୍ରାସ୍ଥ—ମୁଁ 18 ଜୁଲାଇ 2020ର ଅନୁଭବ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରୁ ଯାହା ଆସୁଥିଲା, ତାହାକୁ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ପରୀକ୍ଷା କରିଛି। କିନ୍ତୁ ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସର ଆଧାରରେ—ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ଆମେ, ଏବଂ ଯାହାର ଶେଷ ମଧ୍ୟ ଆମେ—ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଯେ, ସେହି ସମୟରେ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଥିବା କେତେକ ଲୋକ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପ୍ରୟୋଗ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଛନ୍ତି ଯାହା “ସମୟ ଉପରେ ଝୁଲି ରହିଛି।” ସୂର୍ଯ୍ୟତଳେ କିଛି ନୂତନ ନାହିଁ।
ସେହି ପ୍ରକାରର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ପାଇଁ ସମୟ ବହୁତ ଅଳ୍ପ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ ନିଜ ମନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଉ। ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମୟ ସହ କ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିବା ପକ୍ଷରେ ନିଜ ଅବସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଜଣ ଜାଣୁନ୍ତୁ ଯେ Future for America ସେହି ସମସ୍ତ ପ୍ରୟୋଗକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରେ, କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକ ଶୟତାନୀ ଭ୍ରମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ସାତଟି ଗର୍ଜନକୁ ଗଠନ କରୁଥିବା ଚାରିଟି ପଥଚିହ୍ନର ମଧ୍ୟରେ ନିହିତ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଗୁପ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖାକୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯିହୂଦା ଗୋତ୍ରର ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ମୁଦ୍ରାମୁକ୍ତ କରାଯାଉଛି। ଏହି ଲେଖାଟି କେବଳ “ସତ୍ୟ” ବୋଲି ଅନୁବାଦ ହୋଇଥିବା ଇବ୍ରୀୟ ଶବ୍ଦ “‘ĕmeṯ” ବିଷୟରେ ଆମେ ଯାହା କହିଛୁ, ତାହାର ଏକ ପୁନରାବଲୋକନ ମାତ୍ର ଅଟେ। ଏହା ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ସେୟାର କରିଥିବା ସମସ୍ତ ବିଷୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହି ପୁନରାବଲୋକନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ଯେ, ଯୋହନ ଅଧ୍ୟାୟ ଷୋହଳ ପଦ୍ୟ ଆଠ ସାତଟି ଗର୍ଜନ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଗୁପ୍ତ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖା ପାଇଁ ଆମେ ପ୍ରସ୍ତାବ କରୁଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଆଦର୍ଶ ସହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସମ୍ମତ ଅଛି, ତାହା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା।
ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଯେଉଁ ନିଷ୍କର୍ଷକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବୁ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ ଏଯାବତ୍ କିଛି ଅଧିକ ପୁନରାଲୋଚନା ଆବଶ୍ୟକ ଅଛି।
ଏହି ପୁସ୍ତକର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କରିବ ନାହିଁ; କାରଣ ସମୟ ସନ୍ନିକଟ ଅଟେ। ଯିଏ ଅନ୍ୟାୟୀ, ସେ ଆହୁରି ଅନ୍ୟାୟୀ ହେଉ; ଯିଏ ଅଶୁଚି, ସେ ଆହୁରି ଅଶୁଚି ହେଉ; ଯିଏ ଧାର୍ମିକ, ସେ ଆହୁରି ଧାର୍ମିକ ହେଉ; ଏବଂ ଯିଏ ପବିତ୍ର, ସେ ଆହୁରି ପବିତ୍ର ହେଉ। ଏବଂ ଦେଖ, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଆସୁଛି; ଏବଂ ମୋର ପୁରସ୍କାର ମୋ ସହିତ ଅଛି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷକୁ ତାହାର କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଦେବା ପାଇଁ। ମୁଁ ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ, ପ୍ରଥମ ଓ ଅନ୍ତିମ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 22:10–13.