ତୀରର ଭୁଲିଯାଇଥିବା ସତ୍ତରି ବର୍ଷ

ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନେ ଜଗତର ଶେଷକୁ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି।

ବାଇବେଲର ସମସ୍ତ ପୁସ୍ତକ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ପରିସମାପ୍ତ ହୁଏ।

ପୃଥିବୀର ନିବାସୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ତିମ ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶଟି ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଅଠାରୋ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି।

“ମହାନ ବାବିଲୋନ” ବାକ୍ୟାଂଶଟି ରୋମାନ କାଥୋଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଇଶାୟା ଅଧ୍ୟାୟ ତେଇଶରେ “ମହାନ ବାବିଲୋନ”କୁ ସୋର ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି।

ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ ଲେଖିଛନ୍ତି: “ପୁରାତନ ନିୟମର ଇତିହାସର ସମସ୍ତ ମହାନ ଘଟଣା ଏବଂ ଗମ୍ଭୀର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପଗୁଡ଼ିକ ଏହି ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କରେ ମଣ୍ଡଳୀରେ ପୁନରାବୃତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ହୋଇଆସୁଛି।”

ଯିଶାୟା ତେଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସଂଯୁକ୍ତ ଜାତିସଂଘ, ପାପାସି, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା ଏବଂ ଇସ୍ଲାମଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମ୍ପର୍କଗୁଡ଼ିକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି। ଏହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନିବା ପାଇଁ, ଅଧ୍ୟାୟରେ ଥିବା କିଛି ପ୍ରତୀକକୁ ପ୍ରେରିତ ପ୍ରକାଶନ ଦ୍ୱାରା ପରିଭାଷିତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ପ୍ରତୀକଗୁଡ଼ିକ ପରିଭାଷିତ ହେଲା ପରେ, ଘଟଣାମାଳାର କ୍ରମ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଭାବରେ ସରଳ ହୋଇଯାଏ। ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯେପ୍ରତୀକଗୁଡ଼ିକର ପରିଭାଷା ଆବଶ୍ୟକ, ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଲେ:

ଭାର, ତୀର, ବେଶ୍ୟା, ଅଶ୍ଶୁରୀୟ, କଲ୍ଦୀୟମାନଙ୍କର ଦେଶ, ଦୁର୍ଗମୀନାର ଏବଂ ପ୍ରାସାଦମାନ, ତର୍ଶୀଶ, ସିହୋରର ବୀଜ, କିତ୍ତୀମର ଦେଶ, ସୀଦୋନ, ବ୍ୟାପାରୀମାନଙ୍କର ନଗର, ମିଶରର ସମ୍ବାଦ ଏବଂ ତୀରର ସମ୍ବାଦ, ବିଳାପ, ଗୋଟିଏ କନ୍ୟା, ସତ୍ତରି ବର୍ଷ, ଗୋଟିଏ ରାଜାଙ୍କର ଦିନଗୁଡ଼ିକ, ବିସ୍ମୃତି, ଏବଂ ସ୍ମରଣ

ପ୍ରଥମ ପଦରେ “ଭାର” ଶବ୍ଦଟି ଟାୟରର ରାଜ୍ୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିନାଶର ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ସୂଚିତ କରେ।

ଭାର: H4853—H5375 ରୁ; ଏକ ଭାର; ବିଶେଷତଃ କର, କିମ୍ବା (ଅଭିଧାତ୍ମକ ଭାବରେ) ବୋହାଣ; ରୂପକତଃ ଏକ ଉଚ୍ଚାରଣ, ପ୍ରଧାନତଃ ଏକ ବିପତ୍ତି-ଘୋଷଣା, ବିଶେଷକରି ଗୀତ; ମାନସିକ ଭାବେ, ଆକାଙ୍କ୍ଷା: – ଭାର, ବୋକି ନେବା, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ, X ସେମାନେ ରଖିଲେ, ଗୀତ, କର।

ସୋରର ଭାର ବାଇବେଲର ସେହି ଅନେକ ଅଂଶମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ, ଯେଉଁଠାରେ ରୋମାନ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚର ଅନ୍ତିମ ବିଚାରକୁ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି। “ଭାର” ଶବ୍ଦଟିର ପ୍ରଚଳିତ ବ୍ୟବହାର ଓ ସଂଜ୍ଞାନୁସାରେ ଏହା ଗୋଟିଏ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ, ଏବଂ ପ୍ରାଥମିକତଃ ବିନାଶର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ। ଯିଶାୟରେ ଏଗାରୋଟି “ଭାର” ଅଛି, ଏବଂ ଆଠଥର ଏହି ଶବ୍ଦଟି କନ୍ଧରେ ବୋହି ନିଆଯାଉଥିବା ଭାରକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଛି। ଯେଉଁ ଏଗାରୋଟି ସ୍ଥାନରେ “ଭାର” ଶବ୍ଦଟି ବିନାଶର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀରୂପେ ପ୍ରତିପାଦିତ ହୋଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଲେ ଯିଶାୟ 13:1; 15:1; 17:1; 19:1; 21:1, 11, 13; 22:1; 30:6, ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ତେଇଶ ଅଧ୍ୟାୟ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ସୋରର ଭାରକୁ ପାଉଛୁ। ଶେଷ ଦିନରେ କେଉଁ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଉଛି, ତାହା ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କରିବା ପାଇଁ ଯିଶାୟଙ୍କ ସମସ୍ତ ବିନାଶ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମାନଙ୍କୁ ଏକାଠି ରଖିବା ଉପଯୁକ୍ତ। ଏକ ସମୟରେ ଏଗାରୋଟି ବିନାଶ-ଭବିଷ୍ୟବାଣୀକୁ ଆବୃତ କରିବା କଷ୍ଟକର, ସେହିହେତୁ ମୁଁ ତେଇଶ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରସଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିନାଶ-ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ସଂଜ୍ଞା ଦେବି।

ତେରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବାବିଲୋନ ବିରୋଧରେ ଥିବା ବିନାଶର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଜଗତର ଶେଷକାଳର ଆଧୁନିକ ବାବିଲୋନକୁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ କରେ, ଯାହା ରୋମର ବେଶ୍ୟା ଅଟେ ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକର ସତରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି।

ମୋତେ ଅଳ୍ପ କିଛି ପର୍ଶ୍ୱକଥା କହିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ତୀରର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଅଧ୍ୟୟନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅବଶେଷରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସକୁ ସପ୍ତମ-ଦିନୀୟ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚର ଇତିହାସ ସହିତ ସମଲମ୍ବିତ କରିବା ଅଟେ। ଆମେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବୁ ଯେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ସରକାର ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ମେଷଶାବକସଦୃଶ ପଶୁର ଗୋଟିଏ ଶୃଙ୍ଗ ଅଟେ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାର ଯୁଗରୁ ବାହାରି ଆସିଥିବା ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଧର୍ମ ଅନ୍ୟ ଶୃଙ୍ଗ ଥିଲା। ଯେ ସମୟରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନେ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲେ, ସେହି ସମୟରେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଧର୍ମର ଶୃଙ୍ଗ ମିଲରୀୟ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମରେ ପରିଣତ ହେଲା। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଏହାକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିଦେବୁ, ସେତେବେଳେ ଆମେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବୁ ଯେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶୃଙ୍ଗର ଇତିହାସ ଏବଂ ରିପବ୍ଲିକାନ୍ ଶୃଙ୍ଗର ଇତିହାସ ପରସ୍ପର ସମାନାନ୍ତରାଳ ଭାବେ ଚାଲେ ଏବଂ ସମାନାନ୍ତରାଳ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଧାରଣ କରେ। ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେମାନେ ଏକେ ପଶୁ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି, ଯାହା ଏହାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଯେ ଉଭୟ ଶୃଙ୍ଗ ପରସ୍ପରଙ୍କ ସମକାଳୀନ। ମୁଁ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଚର୍ଚ୍ଚ ଏବଂ ରାଜ୍ୟର ଶୃଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକର ଏହି ସମାନାନ୍ତରତାର ଗୋଟିଏ ଉଦାହରଣ ଦେଖାଇବି। ଉଭୟେ ନିଜ ନିଜ ପ୍ରକାରରେ ‘ଭୁଲିଯାନ୍ତି’।

ଯିଶାୟା ତେଇଶ ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସୂଚନାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ, ପୋପତ୍ୱୀୟ ଶକ୍ତି ସତରି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୁଲିଯାଇଥାଏ; ଏବଂ ସେହି ସତରି ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ବର୍ଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୋକେ ପୋପତ୍ୱକୁ ଏବଂ କାହିଁକି ଅନ୍ଧକାର ଯୁଗମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ଧକାର ଯୁଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତାହା ଭୁଲିଯାନ୍ତି। ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶୃଙ୍ଗର ମୂଳମନ୍ତ୍ର, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ କାଥୋଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚରୁ ପୃଥକ୍ ହେଲେ, ଥିଲା—ବାଇବେଲ ଏବଂ କେବଳ ବାଇବେଲ। ସେମାନେ ଭୁଲିଗଲେ ଯେ ବାଇବେଲ ଆମକୁ ଜଣାଏ ପୋପତ୍ୱ ବାସ୍ତବରେ କିଏ। ସେମାନେ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ଭୁଲିଗଲେ, ଯାହା ପବିତ୍ର ଦଳିଲରେ ସଂରକ୍ଷିତ ଥିଲା, ଯାହା ସେମାନଙ୍କ ହସ୍ତେ ନ୍ୟସ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଯାହାର ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରମୁଖ ରକ୍ଷକ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରୁଥିଲେ।

ସେହିପରି, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାର ସରକାରଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା ରିପବ୍ଲିକାନ୍ ଶୃଙ୍ଗ ଜନତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଜନତାଙ୍କ ପାଇଁ ଥିବାକୁ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ନାଗରିକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ପବିତ୍ର ଦଳିଲକୁ ଭୁଲିଯାଇଛନ୍ତି, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ନ୍ୟସ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା। ସେହି ପବିତ୍ର ଦଳିଲ ହେଉଛି ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ସଂବିଧାନ, ଏବଂ ଜନତାଙ୍କ ପାଇଁ ଥିବା ପରି ରୂପାୟିତ ହୋଇଥିବା ସରକାରର ମୂଳ ନୀତି ଥିଲା ଚର୍ଚ୍ଚ ଓ ରାଜ୍ୟର ପୃଥକତା। ସେମାନେ ସେହି ସଂବିଧାନର ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଭୁଲିଯାଇଛନ୍ତି, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ନ୍ୟସ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଯାହାର ସୁରକ୍ଷାକାରୀ ବୋଲି ସେମାନେ ସ୍ୱୀକାର କରୁଥିଲେ।

ଯଦି ଆପଣ ୧୯୫୦ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରକାଶିତ କୌଣସି ଅଭିଧାନ ଖୋଜି ପାରନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ସତରହରୁ “ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣବସନା ନାରୀ” କିମ୍ବା ସେହି ପ୍ରକାରର କୌଣସି ପଦବଳୀ ଖୋଜନ୍ତି, ତେବେ ସେହି ୧୯୫୦ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରକାଶିତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଭିଧାନ ଏହାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ ରୋମନ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚ ହେଉଛି ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ସତରହର ବେଶ୍ୟା। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର, ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ତେରହର ଦୁଇ-ଶିଙ୍ଗ ବିଶିଷ୍ଟ ପୃଥିବୀ-ପଶୁ, ନିଜର ଅତୀତକୁ ଭୁଲିଯାଏ, ସେଥି ଯେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦର ଶିଙ୍ଗ ହେଉ କିମ୍ବା ଗଣତନ୍ତ୍ରବାଦର ଶିଙ୍ଗ ହେଉ। ଏହି ଉଭୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ ପାପତନ୍ତ୍ରର ଧର୍ମୀୟ ଅତ୍ୟାଚାର ଏବଂ ତାହାକୁ ସମର୍ଥନ କରୁଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କର ରାଜନୈତିକ ଅତ୍ୟାଚାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତିବାଦରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହୋଇଥିଲା, କିମ୍ବା ବାଇବେଲ ଯେପରି କହେ, ସେହି ରାଜାମାନେ ଯେମାନେ ତାହାଙ୍କ ସହ “ବ୍ୟଭିଚାର” କରିଥିଲେ। ଆମେ ଯିଶାୟା ତେଇଶକୁ ଆଲୋଚନା କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ଯିଶାୟା ଯେଉଁ ଅନ୍ୟ ଦଶଟି ସ୍ଥାନରେ ଏକ ‘ବିପତ୍ତିର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ’ ଚିହ୍ନିତ କରିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକର ଏକ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ସମୀକ୍ଷା ଆମେ ଦେବୁ; କାରଣ ସେହି ଏଗାରୋଟି “ଭାର” ସବୁ ସେହି ପ୍ରକାରରେ ଅର୍ଥବହ।

ଯିଶାୟା ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ “ଅନ୍ତିମ ଦିନମାନଙ୍କରେ” ବାବିଲୋନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭାରବାଣୀ ଅଟେ। ଅନ୍ତିମ ଦିନମାନଙ୍କରେ ବାବିଲୋନ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଓ ପରିଚାଳିତ ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେହି ବାବିଲୋନ ତିନୋଟି ଶକ୍ତିରୁ ଗଠିତ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଷୋଡଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବିଶ୍ୱକୁ ଆର୍ମାଗେଦ୍ଦୋନକୁ ନେଇଯାନ୍ତି। ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଆଧୁନିକ ବାବିଲୋନ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ବିନାଶର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ତିନୋଟି ଶକ୍ତି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି; ବାବିଲୋନ, ଲୁସିଫର ଓ ଅଶ୍ଶୂର—ଯେଉଁମାନେ କ୍ରମେ ପଶୁକୁ (ଅଶ୍ଶୂର), ଅଜଗରକୁ (ଲୁସିଫର) ଓ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାକୁ (ବାବିଲୋନ) ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଅଶ୍ଶୂର ଓ ବାବିଲୋନ ସେହି ଦୁଇଟି ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଶକ୍ତି ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ପାଇଁ ଈଶ୍ୱର ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ; ଅଶ୍ଶୂର ପ୍ରଥମେ ଆସି ଉତ୍ତରର ଦଶ ଗୋତ୍ରକୁ ବନ୍ଦୀତ୍ୱକୁ ନେଇଗଲା, ଏବଂ ତାହାପରେ ବାବିଲୋନ ଯିହୂଦାର ଦକ୍ଷିଣର ଦୁଇ ଗୋତ୍ରକୁ ନେଇଗଲା।

ପ୍ରଥମେ ଆଶ୍ଶୂର ଇସ୍ରାଏଲର ଉତ୍ତର ଦଶଗୋଷ୍ଠୀକୁ ବନ୍ଦୀତ୍ୱକୁ ନେଲା, ଏବଂ ତାହାପରେ ବାବିଲ୍ ଯିହୂଦାର ଦକ୍ଷିଣ ଦୁଇଗୋଷ୍ଠୀକୁ ବନ୍ଦୀତ୍ୱକୁ ନେଲା। ଏହି ଉଭୟ ବନ୍ଦୀତ୍ୱ ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଧ୍ୟାୟ 26 ର “ସାତ କାଳ”ର ପୂରଣ ଥିଲା। ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥାର “ସାତ କାଳ” ହେଉଛି ଉଇଲିଆମ୍ ମିଲର୍ ଆବିଷ୍କାର କରିଥିବା ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମ “କାଳ-ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ”, ଏବଂ ଏହା ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ, ଯେତେବେଳେ ଆଶ୍ଶୂର ଉତ୍ତର ଗୋଷ୍ଠୀକୁ ବନ୍ଦୀ କଲା, ସେତେବେଳେ ଏକ ଛିତରାହେବାର ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶେ କୁଡ଼ି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଲା। ସେହି ଅବଧି ଇ. ପୂ. 723ରେ ସେମାନଙ୍କର ବନ୍ଦୀତ୍ୱ ସହ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ, 1798ରେ “ଶେଷ କାଳ”ରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଦକ୍ଷିଣ ଗୋଷ୍ଠୀମାନଙ୍କୁ ବାବିଲ୍ ଇ. ପୂ. 677ରେ ବନ୍ଦୀ କଲା, ଯାହା ଯିହୂଦା ବିରୁଦ୍ଧରେ “ସାତ କାଳ”ର ଆରମ୍ଭ କଲା, ଏବଂ ତାହା ଦାନିଏଲ୍ 8:14ର 2300-ବର୍ଷୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ସହ ଏକେ ସ୍ଥାନରେ, ଅର୍ଥାତ୍ 22 ଅକ୍ଟୋବର 1844ରେ, ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଆଶ୍ଶୂର ଓ ବାବିଲ୍ ଉଭୟେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କର ବିଦ୍ରୋହ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଦଣ୍ଡର ଏକେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଦଣ୍ଡ ପ୍ରଥମେ ଆଶ୍ଶୂର ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ପରେ ବାବିଲ୍ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟକର ହେଲା।

ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ତିନିଟି ଶକ୍ତିର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ସମ୍ପର୍କରେ ବାବିଲ ଅସୁରର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି, କାରଣ ସେ ପରେ ଆସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସେହି ଏକେଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲା।

ପନ୍ଦରତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମୋଆବ ବିରୋଧରେ ଥିବା ଭାର ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଅଟେ।

ଯେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ କଳିସିଆ ପତିତ ହୋଇଛି, ସେହି କଳିସିଆ ହେଉଛି ସେଇ କଳିସିଆ ଯାହା ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ସମୟରେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଧର୍ମପନ୍ଥ ପଳାଇଯାଇଥିବାବେଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିବାକୁ ଜାରି ରଖିଥିଲା। ମୋଆବ ହେଉଛି ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍, ପତିତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶିଙ୍ଗ।

ଅଧ୍ୟାୟ ସତର ଦମାସ୍କସ ବିଷୟକ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଏମିତି ଏକ ନଗର ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି ଯାହାକୁ ଅପସାରଣ କରାଯାଏ। ଏକ ନଗର ହେଉଛି ଏକ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ “ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ” ଯେ ରାଜ୍ୟକୁ ଅପସାରଣ କରାଯାଏ, ସେହିଟି ହେଉଛି ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା।

ଊଣେଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ହେଉଛି ମିଶର ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିନାଶର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ, ଯାହା ଜାତିସଂଘ ଏବଂ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ଏକୋଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟର ପରବର୍ତ୍ତୀ ତିନୋଟି ବିପତ୍ତି-ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ଦକ୍ଷିଣର ଭୟାବହ ମରୁଭୂମି ଦେଶ, ଦୂମାହ ଓ ଆରବ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଟେ। ଏହି ତିନୋଟି ବିପତ୍ତି-ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 8:13ର ତିନୋଟି ହାୟ ସହ ସମ୍ମତିରେ ଇସ୍ଲାମକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ।

ବାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟର ବିନାଶବାଣୀ ରବିବାର ଆଇନର ସମୟରେ ଲାଓଦିକିୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କରୁ ଫିଲାଦେଲଫିୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କର ପୃଥକ୍କରଣକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ।

ଏବଂ ତାହା ପରେ ତିରିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଆମେ ଦକ୍ଷିଣର ପଶୁମାନଙ୍କର ଭାରକୁ ଦେଖୁଅ, ଯାହା ଲାଓଦିକୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କର ବିଦ୍ରୋହର ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଅଟେ। ଯିଶାୟାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଭାରଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର କରିଲେ, “ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ” ପ୍ରାୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀୟ ପାତ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରାଯାଏ। ମୁଁ ଯିଶାୟା ତେଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଚୟନ କରୁଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରମାଣ କରିପାରିବି ଯେ, ବାଇବେଲ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ଭାବରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଇତିହାସ 1798 ଠାରୁ ରବିବାର ଆଇନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାସନ କରେ।

ଯେହେତୁ “ପ୍ରାଚୀନ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦ୍ରଷ୍ଟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ସମୟ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା ଆମ ସମୟ ପାଇଁ ଅଧିକ କହିଥିଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବଳ ଅଟେ,” ସେହିହେତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ଉଚ୍ଚାରଣ ଜଗତର ଅନ୍ତକାଳୀନ ଘଟଣାବଳୀକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରୁଛି। ଏହି ସତ୍ୟ, ଏବଂ “ବାଇବେଲର ସମସ୍ତ ପୁସ୍ତକ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ମିଳିଥାଏ ଓ ସେଠାରେ ଶେଷ ପାଏ” ବୋଲି ଥିବା ତଥ୍ୟ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ଜଗତର ଅନ୍ତକାଳୀନ ଘଟଣାବଳୀ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ସମନ୍ୱୟ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକକୁ ସନ୍ଦର୍ଭବିନ୍ଦୁ ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ କରେ।

ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ସତରହମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଆମେ ସେହି ମହା ବେଶ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖୁଅଛୁ, ଯିଏ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରେ, ଏବଂ ତାହାର ଶେଷ ବିଚାରକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖୁଅଛୁ।

ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ପରସ୍ପର ବିରୋଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ “ଅନେକ ଜଳର ଉପରେ ବସିଥିବା ମହା ବେଶ୍ୟାର ବିଚାର,” ସେହି ମହା ବେଶ୍ୟା, “ଯାହା ସହିତ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ବ୍ୟଭିଚାର କରିଛନ୍ତି,” ସେହି ମହା ବେଶ୍ୟା, ଯେ “ତାହାର ବ୍ୟଭିଚାରର ମଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା” “ପୃଥିବୀର ବାସିନ୍ଦାମାନଙ୍କୁ” ମଦ୍ମତ କରିଦେଇଛି; ଯିଶାୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା “ବେଶ୍ୟା” ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି, ଯେ “ଏକ ରାଜାର ଦିନଗୁଡ଼ିକ,” ଅର୍ଥାତ୍ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀସୂଚକ ସତ୍ତର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବିସ୍ମୃତ ହୋଇରହିଥାଏ। ସେହି ସତ୍ତର ବର୍ଷ ସମାପ୍ତ ହେଲେ ତୀର “ଜଗତର ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ସହିତ ବ୍ୟଭିଚାର କରିବ।” ଯିଶାୟାଙ୍କ ବେଶ୍ୟାହିଁ ଯୋହନଙ୍କ ମହା ବେଶ୍ୟା। ଯିଶାୟାଙ୍କ ବେଶ୍ୟା ଏବଂ ଯୋହନଙ୍କ ବେଶ୍ୟା ରୋମାନ କାଥଲିକ କଳିସିଆଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, କାରଣ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ କଳିସିଆର ପ୍ରତୀକ ଅଟନ୍ତି।

ପ୍ରେରିତ ପାଉଲ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି ଯେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ମଣ୍ଡଳୀ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭାବେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ଏହିପରି, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ମାନେ ଗୋଟିଏ ମଣ୍ଡଳୀ; କିନ୍ତୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ମଣ୍ଡଳୀ “ପବିତ୍ର ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ”। ଅପବିତ୍ର ମଣ୍ଡଳୀକୁ ଅପବିତ୍ର ସ୍ତ୍ରୀରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଏ; ଏହିପରି ଭାବେ ଯିଶାୟ ଜଣେ ବେଶ୍ୟାଙ୍କୁ ଏବଂ ଯୋହନ ଜଣେ ରଣ୍ଡୀକୁ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ପାପାସିକୁ ଜଣେ ରଣ୍ଡୀରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମଣ୍ଡଳୀ ଜଣେ କୁମାରୀ ଅଟେ।

କେବଳ ଏତିକି ନୁହେଁ ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କଳିସିଆକୁ ଜଣେ କୁମାରୀରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ବରଂ ସେ କେବଳ ଜଣେମାତ୍ର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ବିବାହବନ୍ଧନରେ ଅଙ୍ଗୀକୃତ। ତୀର ଏବଂ ଯୋହନଙ୍କ ମହା ବେଶ୍ୟା ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରେ। କାଥୋଲିକ କଳିସିଆର ସମ୍ପର୍କ ଜଣେ ସହିତ ନୁହେଁ, ବରଂ ଅନେକ ପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ଅଛି। ଦାନିଏଲ ଆମକୁ ଜଣାନ୍ତି ଯେ ଏହି ରାଜାମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ।

ଦାନିଏଲ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଚିହ୍ନିତ ଏବଂ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି। ଦାନିଏଲ ଯେତେବେଳେ ନେବୁଖଦ୍ନେଜରଙ୍କୁ ସ୍ୱପ୍ନଟିର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେ ନେବୁଖଦ୍ନେଜରଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦିଅନ୍ତି ଯେ ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସୁବର୍ଣ୍ଣର ମସ୍ତକ। ସୁବର୍ଣ୍ଣର ମସ୍ତକ ଜଣେ ରାଜା, କିନ୍ତୁ ଜଣେ ରାଜା ଏକ ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ରୋମାନ କାଥୋଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚ ସେହି ମହା ବେଶ୍ୟା, ଯେ ସତ୍ତରି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ବର୍ଷର ଶେଷରେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରେ। ରାଜାମାନେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ ତୀର ଜଣେ ଅଶୁଚି ସ୍ତ୍ରୀ। ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଉଛି ଏକ ଚର୍ଚ୍ଚ, ଜଣେ ବେଶ୍ୟା ହେଉଛି ଏକ ଅପବିତ୍ର ଚର୍ଚ୍ଚ; ଜଣେ ପୁରୁଷ ହେଉଛି ଜଣେ ରାଜା, ଏବଂ ଜଣେ ରାଜା ହେଉଛି ଏକ ରାଜ୍ୟ। ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଉଛି ଏକ ଚର୍ଚ୍ଚ ଏବଂ ଜଣେ ରାଜା ହେଉଛି ଏକ ରାଜ୍ୟ। ଏହି ଦୁଇ ସତ୍ତାର ଅବୈଧ ସମ୍ପର୍କ ଆତ୍ମିକ ବ୍ୟଭିଚାରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ସଂବିଧାନ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦଲିଲ, ଯାହା ଏହି ଦୁଇ ସତ୍ତାକୁ ପୃଥକ ରଖିବାର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ସ୍ଥିର କରି ସଂରକ୍ଷିତ କରେ। ଯଦିଓ ଆମେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାୟରକୁ ରୋମାନ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରିବାର କାମ ସମାପ୍ତ କରିନାହୁଁ, ତଥାପି ଏହି ସମୟରେ ଯିଶାୟ ୨୩ରେ ଥିବା ଆଉ ଗୋଟିଏ ପ୍ରତୀକ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିବା ଉଚିତ ପ୍ରତୀତ ହୁଏ, ଯାହା ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ—ଚର୍ଚ୍ଚ ଓ ରାଜ୍ୟ—ର ପ୍ରତୀକତାକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରେ।

ସେହି ପଦ୍ୟରେ ଅସୁରୀୟ ଲୋକ କଲ୍ଦୀୟମାନଙ୍କର ଦେଶକୁ ସ୍ଥାପନ କଲା ଏବଂ “ମୀନାର” ଓ “ପ୍ରାସାଦ” ଉଭୟକୁ ନିର୍ମାଣ କଲା। ଅସୁରୀୟ ନିମ୍ରୋଦର ଏକ ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ କଲ୍ଦୀୟମାନେ ବାବେଲର ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମମାନଙ୍କର ଧାର୍ମିକ ନେତାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। “ମୀନାର” ଗିର୍ଜାଘରର ଏକ ପ୍ରତୀକ। ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ, ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ସେହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ବିଷୟରେ ନିମ୍ନପ୍ରକାର ମତ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି:

ଅଶ୍ଶୂରୀୟ ଲୋକ କଲ୍ଦୀୟମାନଙ୍କର ଭୂମିକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯେମାନେ ଏକ ମଣ୍ଡଳୀ (ମିନାର) ଏବଂ ଏକ “ପ୍ରାସାଦ” ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏକ “ପ୍ରାସାଦ” ଜଣେ “ରାଜାଙ୍କୁ” ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯିଏ ପୁନର୍ବାର ଏକ ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଏକ ରାଜ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ନଗର ରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଏ।

ଅଶ୍ଶୂରୀୟଜନ ସ୍ଥାପନ କରିଥିବା “ଦୁର୍ଗ” ଓ “ପ୍ରାସାଦ” ହେଉଛି ସେହି “ନଗର” ଓ “ଦୁର୍ଗ” ଯାହା ନିମ୍ରୋଦ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲା।

ପ୍ରେରଣା ଆମକୁ ସୂଚିତ କରେ ଯେ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଏଗାରରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ “ମହାନ ନଗର” ଫ୍ରାନ୍ସୀୟ ବିପ୍ଳବର କାଳରେ ଫ୍ରାନ୍ସର ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏଗାରୋତିଏ ଅଧ୍ୟାୟର “ମହାନଗର” ହେଉଛି ଫ୍ରାନ୍ସ ଜାତି, ଯାହା ତାହାର “ବିଧାନସଭାର ଏକ ଆଦେଶ” ଜାରି କରି ଘୋଷଣା କଲା ଯେ କୌଣସି ଈଶ୍ୱର ନାହାନ୍ତି। ସେହି ଆଦେଶଟି ଫିରାଉନଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ନାସ୍ତିକତାର ଏକ ପ୍ରକାଶ ଥିଲା। ଏକ ମହାନଗର ହେଉଛି ଏକ ରାଜ୍ୟ, କିମ୍ବା ଏକ “ଜାତି” କିମ୍ବା ଏକ “ରାଷ୍ଟ୍ର”। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏଗାରୋତିଏ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଫ୍ରାନ୍ସ ଦୁଇଟି ପ୍ରତୀକରେ ଗଠିତ—ମିଶର ଏବଂ ସଦୋମ।

ଆମେ ଏହିପରି ସୂଚିତ ହେଉଛୁ, “ଏହା ନାସ୍ତିକତା ଅଟେ, ଏବଂ ମିଶର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଜାତି ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦାବିଗୁଡ଼ିକୁ ସମାନ ପ୍ରକାରର ଅସ୍ୱୀକାରର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଦେଇବ ଏବଂ ଅବିଶ୍ୱାସ ଓ ଅବଜ୍ଞାର ସଦୃଶ ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବ। ‘ସେହି ମହାନଗର’କୁ ‘ଆତ୍ମିକ ଭାବରେ,’ ସଦୋମ ସହିତ ମଧ୍ୟ ତୁଳନା କରାଯାଇଛି। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଭଙ୍ଗ କରିବାରେ ସଦୋମର ଭ୍ରଷ୍ଟତା ବିଶେଷତଃ ଲମ୍ପଟତାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା।”

ଫ୍ରାନ୍ସର ମହାନ ସହର କିମ୍ବା ଜାତିକୁ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଭାବରେ ଏକ ଜାତି (ମିଶର) ଏବଂ ଏକ ସହର (ସୋଦୋମ) ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ମିଶର “କଥା କହିବ,” ଏବଂ କୌଣସି ଜାତିର କଥା କହିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ରାଜ୍ୟନୀତିକ ଶାସନକଳା, ଚର୍ଚ୍ଚଶାସନ ନୁହେଁ। ମିଶର ଥିଲା ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ସୋଦୋମ ଥିଲା ଚର୍ଚ୍ଚ—ଏହି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମିଳେ।

ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯୋହନ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପ୍ରତୀକତ୍ୱରେ ଫ୍ରେଞ୍ଚ ବିପ୍ଳବର ଘଟଣାମାନଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରକୃତ ବିପ୍ଳବ ସେହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯୋହନଙ୍କର ପୂର୍ବକଥନମାନଙ୍କର ସତ୍ୟତା ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର ଐତିହାସିକ ପ୍ରମାଣ ଯୋଗାଇଥିଲା। ଯୋହନ ପୂର୍ବକଥନ କଲେ, ପରେ ଫ୍ରେଞ୍ଚ ବିପ୍ଳବ ସେହି ପୂର୍ବକଥନକୁ ପୂରଣ କଲା, ଏବଂ ପୁନର୍ବାର—ସେହି ପୂର୍ବକଥନ ଓ ତାହାର ଐତିହାସିକ ପୂର୍ତ୍ତି, ଉଭୟେ, ସଂସାରର ଶେଷକାଳର ଘଟଣାମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସହ ସମାନାନ୍ତର ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରେ, ଯେତେବେଳେ ପୁନରାୟ ଏକ ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ଏକ ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତ ମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ। ନିଶ୍ଚୟ, ସେହି ଅପବିତ୍ର ବିବାହର ପରିଣାମରୂପେ ଏକ ରକ୍ତସ୍ନାନ ଅନୁସରଣ କରେ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏକ ମହାନ ନଗର ଅଟେ।

ନିମ୍ରୋଦଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୋଟିଏ ମୀନାର ଏବଂ ଗୋଟିଏ ନଗର ନିର୍ମାଣ କରିବାରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପାଏ, ଯାହା ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ କଳିସିଆ ଓ ରାଜ୍ୟର ସଂଯୋଗକୁ ପ୍ରତୀକିତ କରେ, କାରଣ ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନେ ଜଗତର ଶେଷ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ। ନିମ୍ରୋଦଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ ଲୁସିଫରଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହର ମଧ୍ୟ ଏକ ଅବ୍ୟାହତତା ଥିଲା, ଯାହାଙ୍କର ଆକାଙ୍କ୍ଷା ଥିଲା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କଳିସିଆ ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ—ଉଭୟର ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସ୍ଥାପନ କରିବା।

ଯେପରି ଯିଶାୟ ଲୁସିଫରଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ହୃଦୟ-ଆକାଙ୍କ୍ଷାକୁ “ସର୍ବୋଚ୍ଚଙ୍କ ସଦୃଶ” ହେବା ପାଇଁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ସେପରି ସେ ଏହା ମଧ୍ୟ ସୂଚିତ କରନ୍ତି ଯେ ଲୁସିଫର ଦୁଇଟି ସ୍ପଷ୍ଟରୂପେ ଭିନ୍ନ ଆସନରେ ବସିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ସେ ତାହାର “ସିଂହାସନକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ତାରାମଣ୍ଡଳରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉନ୍ନତ” କରିବାକୁ ଏବଂ “ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ, ସଭା-ପର୍ବତ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ବସିବାକୁ” ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।

ସିଂହାସନ ରାଜାଙ୍କ ଅଧିକାରତ୍ୱର—କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟ ଅଧିକାରତ୍ୱର—ଏକ ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ “ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱଗୁଡ଼ିକ” ହେଉଛି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କଳିସିଆ।

ଯିରୁଶାଲେମ “ମହାନ୍ ରାଜାଙ୍କର ନଗରୀ,” ଏହାଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ରାଜନୈତିକ ସିଂହାସନ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ; ଏବଂ ଯିରୁଶାଲେମ “ତାଙ୍କର ପବିତ୍ରତାର ପର୍ବତ,” “ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ,” ଏହାଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଧାର୍ମିକ ସିଂହାସନ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ। ଆରମ୍ଭରୁହିଁ ଶୟତାନଙ୍କର ବିଦ୍ରୋହ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି ଯେ ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ରାଜ୍ୟ—ଉଭୟର ଉପରେ ଶାସନ କରିବାକୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରୁଥିଲା। ପରେ ଶୟତାନ ନିମ୍ରୋଦଙ୍କର ବିଦ୍ରୋହରେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଲା, ଏବଂ କଲ୍ଦୀୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଯେ ଦେଶ ସ୍ଥାପନ କଲା, ତାହାକୁ ସେହିପରି ଏକ ଦେଶ ଭାବେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି ଯେଉଁଠାରେ ନିମ୍ରୋଦ ଉଭୟ—ଏକ ଗୋପୁର ଓ ଏକ ନଗରୀ—ଅର୍ଥାତ୍ ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ରାଜ୍ୟ—ନିର୍ମାଣ କଲା।

ଏହିପରି, ଯେତେବେଳେ ଯିଶାୟାଙ୍କର ବେଶ୍ୟା ଏବଂ ଯୋହନଙ୍କର ମହାବେଶ୍ୟା ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରେ, ସେତେବେଳେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଛି ଯେ ସତ୍ତର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବର୍ଷର ଶେଷରେ ରୋମୀୟ କାଥଲିକ ମଣ୍ଡଳୀ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅପବିତ୍ର ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ।

ଯିଶାୟଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଧାରା ତେଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବେଶ୍ୟା ତୂରର ବିଚାରକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ, ଏବଂ ଯୋହନ ସେହି ଏକେ ବିଚାରକୁ “ମହାନ ବାବିଲୋନ” ବୋଲି ପରିଚିହ୍ନିତ ଏକ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣା ନାରୀର ପ୍ରତୀକ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ସେହି ଏକେ ବେଶ୍ୟାର ସେହି ଏକେ ବିଚାର ବିଷୟରେ ତୃତୀୟ ସାକ୍ଷ୍ୟ ନିମ୍ନରୂପ:

“ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ” ତୂର ହେଉଛି ରୋମାନ କାଥୋଲିକ ମଣ୍ଡଳୀ। ସେହି ସମୟରେ ପାପତନ୍ତ୍ର ଆଗକୁ ବାହାରି ଭୂମିର ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜର ମୋହନୀୟ ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ଗାଇବ, ଏବଂ ଏପରିଭାବେ ସେ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟଭିଚାରର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନେଇଯିବ; ଯାହା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭାବରେ ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ରାଜ୍ୟର ଏକତ୍ରୀକରଣ ଅଟେ।

ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀରେ ଜଣେ ରାଜା ଏକ ରାଜ୍ୟଙ୍କୁ ସୂଚିତ କରେ; ଅତଏବ, ସତରି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେତେବେଳେ ଏକ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରିବ, ସେହି ସମୟରେ ତୀର ଭୁଲାଯିବ।

ସତ୍ତରି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାସନ କରୁଥିବା ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟର ଦିନମାନରେ ରୋମାନ କାଥୋଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚକୁ ଭୁଲି ଯିବାଯିବ। ସେହି ସତ୍ତରି ବର୍ଷର ଶେଷରେ, ପୋପତନ୍ତ୍ରୀୟ ଶକ୍ତି “ମଧୁର ସ୍ୱର କରିବ, ଅନେକ ଗୀତ ଗାଇବ।” ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀୟ ଭାବରେ “ଗୀତ” “ଅନୁଭବ”କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ସତରି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବର୍ଷର ଶେଷରେ ପାପାସୀ “ମଧୁର ସୁରରେ ଗାଇବ, ଅନେକ ଗୀତ ଗାଇବ, ଯେଣୁ” ସେ “ସ୍ମରଣୀୟ ହେଉ।” ସତରି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବର୍ଷ ଧରି ଶାସନ କରୁଥିବା ରାଜ୍ୟର ଶେଷରେ ରୋମାନ୍ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚ ତାଙ୍କ ଅତୀତ ଇତିହାସର ଅନୁଭବକୁ ଜଗତଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଇବ। ସେହି ଇତିହାସରେ ସେ ତାଙ୍କ ଓ ଇଉରୋପର ରାଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏକ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ନୈତିକ ପ୍ରାଧିକାର ଭାବେ ଶାସନ କରିଥିଲେ। ସେହି ଇତିହାସକୁ ଯଥାର୍ଥଭାବେ ଅନ୍ଧକାର ଯୁଗ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ, ଏବଂ ଇଉରୋପର ରାଜମାନଙ୍କ ଉପରେ ପାପାସୀ ଶାସନ କରିଥିବା ସେହି ଇତିହାସ ସହ ଯେପରି କୌଣସି ଭାବେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର, ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିବା ସେହି ମୂଳଭୂତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଆରୋପିତ କରାଯାଇପାରେ। ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା ଚର୍ଚ୍ଚ ଓ ରାଜ୍ୟର ସଂଯୋଗ, ଅର୍ଥାତ୍ ଇଉରୋପର ରାଜମାନେ ଓ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚଙ୍କର ସଂଯୋଗ। ବାଇବେଲୀୟ ବିବାହରେ ପୁରୁଷ ନାରୀଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରିବାକୁ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଇତିହାସରେ ଘଟିଥିବା ବ୍ୟଭିଚାର ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀର ସମ୍ବନ୍ଧର ସତ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିପରୀତ ଥିଲା।

ସତରି ବର୍ଷର ଶେଷରେ ଏକ ମହାସଙ୍କଟ ଉପସ୍ଥିତ ହେବ, ଯେତେବେଳେ ପାପତ୍ୱ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭାବେ ବିସ୍ମୃତ ରହୁଥିବା ସେହି ସମୟାବଧିରେ ବିଶ୍ୱକୁ ଶାସନ କରୁଥିବା ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରାଜ୍ୟ ତାହାର ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ପହଞ୍ଚିବ। ସେହି ରାଜ୍ୟର ପତନ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ସଙ୍କଟ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚ ପାଇଁ ବିଶ୍ୱକୁ ଏହା ଜଣାଇବାର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଇଥାଏ ଯେ, ସେହି ରାଜ୍ୟର ପତନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଶାନ୍ତିମୟ ସମୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପାଇଁ, ଅନ୍ଧକାର ଯୁଗର ଇତିହାସରେ ଯେପରି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତିତ, ବିଶ୍ୱକୁ ରୋମାନ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚର ନୈତିକ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱକୁ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ କରିବାକୁ ହେବ।

ଯେତେବେଳେ ରାଜ୍ୟର ଅନ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ପାପାସି ନିଜ ପୂର୍ବତନ ଅନୁଭବର ଗୀତ ଗାଏ—ଏକ ଏମିତି ଅନୁଭବ ଯାହାକୁ ଇତିହାସବିଦ୍ମାନେ ଅନ୍ଧକାର ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି—ତେବେ ସେହି ଅନ୍ଧକାରମୟ ଇତିହାସ କିପରି ସମ୍ଭବତଃ ପାପାସି ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ସହିତ ଭାଗ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ସନ୍ଦେଶ ହୋଇପାରେ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସହିତ ବ୍ୟଭିଚାର କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିବ? ଏକ ମହାସଙ୍କଟରେ, ଅତୀତ ଯୁଗମାନଙ୍କର ଅନୁଭବ—(ତାହାର ଗୀତ) ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଅନୁସାରେ ସେ ଭୁଲିଯିବା ପୂର୍ବରୁ ତାହାର ଅନୁଭବ—କାହିଁକି ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ତର୍କ ପ୍ରଦାନ କରିବ ଯେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମହାସଙ୍କଟର ସମାଧାନ ଭାବେ ଅନ୍ଧକାରର ଅନୁଭବକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି?

ଅଧ୍ୟାୟଟିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆଲୋଚନା କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଯେ ପ୍ରତୀକଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ପରିଚିହ୍ନଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପାଞ୍ଚଟିକୁ ଏବେ ଆମେ ସ୍ପର୍ଶ କରିସାରିଛୁ। ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଜଣେ ନଗର ଏକ ରାଜ୍ୟକୁ ସୂଚାଏ, ଏବଂ ଯିଶାୟା ତେଇଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏପରି ଦୁଇଟି ରାଜ୍ୟ ଅଛି, ଯେଉଁମାନେ ପରସ୍ପର ସହ ବହୁତ ଘନିଷ୍ଠ ଭାବେ ସମ୍ବନ୍ଧିତ, କିନ୍ତୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଭିନ୍ନ। ପ୍ରଥମଟି ହେଉଛି “ମୁକୁଟ ଦେଇଥିବା ନଗର” ଏବଂ ଅନ୍ୟଟି ହେଉଛି “ବଣିକ ନଗର।” ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଡ୍ରାଗନ, ପଶୁ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କ ତ୍ରିବିଧ ସଂଘର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଯେ ଶକ୍ତି ରହିଛି, ସେହି ଶକ୍ତି ହେଉଛି ପାପତ୍ୱ। ମୁକୁଟ ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି, ସେହି ରାଜ୍ୟ ଏହାହିଁ।

ମୁକୁଟ ସହିତ ଥିବା ରାଜ୍ୟ ହେଉଛି ଟାୟର୍, ଯାହାର ଅର୍ଥ, “ଏକ ଶିଳା।” ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଟାୟର୍ ସେହି ପାପାସୀକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେ କ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଜାଲିଆତ ଅନୁକରଣ କରିବାକୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, କାରଣ ପାପାସୀ ହେଉଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟବିରୋଧୀ। “ଖ୍ରୀଷ୍ଟବିରୋଧୀ” ଶବ୍ଦରେ “ବିରୋଧୀ”ର ଅର୍ଥ ହେଉଛି “ସ୍ଥାନରେ।” ପାପାସୀ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ତରରେ କ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଜାଲିଆତ ଅନୁକରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ଏବଂ ଟାୟର୍ ନାମର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଶିଳା, କାରଣ ପାପାସୀ “ଯୁଗଯୁଗର ଶିଳା”ର ଏକ ଜାଲିଆତ ଅନୁକରଣ।

ଆମେ ଅନେକ ସାକ୍ଷ୍ୟର ଆଧାରରେ ଏହା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ ଯେ “ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କର କମ୍ପନ” ଇସ୍ଲାମ ମାଧ୍ୟମରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପାଦିତ ହୁଏ। ଇସ୍ଲାମ ହେଉଛି ସେହି ଶକ୍ତି, ଯାହା ଜାତିମାନଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରେ ଏବଂ ଜାତିମାନଙ୍କୁ କମ୍ପିତ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। ଏହି ସନ୍ଧିକ୍ଷଣରେ ଆମେ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରୁଛୁ ଯେ ପ୍ରଭୁ “ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ସମ୍ମାନିତମାନଙ୍କୁ” ଅବମାନନାରେ ପତିତ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ହେଲେ ସେହି “ବଣିକମାନେ” ଏବଂ “ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ,” ଯାହାଙ୍କର “ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗଗୁଡ଼ିକ” ଧ୍ୱଂସ କରାଯିବାକୁ ଅଛି। ସେହି ବଣିଜ୍ୟନଗରୀ ଏବଂ ମୁକୁଟଦାତ୍ରୀ ନଗରୀ “ସ୍ୱର୍ଗର ଅସନ୍ତୋଷକୁ ଉଦ୍ଦୀପିତ କରିଛି,” ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କର “ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ” ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାହା ଅର୍ଥନୀତିକୁ ସୂଚିତ କରେ। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନ ପୂର୍ବରୁ ଅର୍ଥନୀତିର ପତନ ଘଟେ, କାରଣ ରବିବାର ଆଇନ ପୂର୍ବରୁ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ନାଗରିକମାନେ “ଦିବ୍ୟ କୃପା ଏବଂ ପାର୍ଥିବ ସମୃଦ୍ଧି”କୁ ପୁନର୍ବାର ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଦାବି କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଯୁକ୍ତି ହେଉଛି ଯେ, ରବିବାରକୁ “କଠୋର ଭାବରେ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ” କରାଯାଉନଥିଲେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡର ଶେଷ ହେବ ନାହିଁ। ବାଇବେଲର ଅନେକ ସାକ୍ଷୀ ଏହି ବିଷୟରେ ସମ୍ମତ ଯେ, ଆମେ ବିଶ୍ୱର ଅର୍ଥନୀତିର ଏକ ଭୟାନକ ପତନର ସୀମାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛୁ। ସେହି ପତନ ରବିବାର ଆଇନ ପୂର୍ବରୁ ଘଟେ, ଯେପରି 1837 ମସିହାର ପତନ, October 22, 1844 ପୂର୍ବରୁ ଘଟିଥିଲା।

Ilia confruntându-se cu prorocii lui Baal și cu preoții dumbrăvii pe Muntele Carmel reprezintă legea duminicală. Solia pentru biserică era: „alegeți astăzi cui vreți să slujiți.” Când această istorie se repetă la legea duminicală, întrebarea este: „ce zi aveți de gând să alegeți, căci ziua pe care o alegeți arată cui slujiți.” Înainte de Muntele Carmel au fost trei ani și jumătate de secetă severă. Înainte de legea duminicală există o serie de legi duminicale, dar ele nu au fost „aplicate cu strictețe”. Principiul asociat cu o lege duminicală este că apostazia națională este urmată de ruină națională. Exemplul acestui lucru este că Constantin, în anul 321, a promulgat o lege duminicală și, la scurt timp după aceea, primele patru trâmbițe din Apocalipsa capitolul opt au început să aducă Roma Occidentală la încheierea ei până în anul 476. Istoria lui Constantin este importantă, căci ea a inclus o înălțare progresivă a duminicii și, simultan, restricții progresive asupra Sabatului zilei a șaptea. Istoria progresivă a ajuns la concluzia ei atunci când cetățenii au fost siliți să păzească duminica sau să fie persecutați pentru păzirea Sabatului. Aceasta este, de asemenea, concluzia legislației duminicale în escaladare din Statele Unite. Un principiu asociat cu impunerea închinării de duminică este: „apostazia națională este urmată de ruină națională.” Acest principiu înseamnă că aplicarea în escaladare a legii duminicale produce o escaladare a judecăților lui Dumnezeu, înainte de legea duminicală propriu-zisă din Apocalipsa 13 cu versetul 11. Fiecare decretare va aduce o ruină corespunzătoare. Judecățile de a căror producere cetățenii îi acuză pe păzitorii Sabatului sunt, în realitate, produse de impunerea în escaladare a legislației duminicale. Am inclus un pasaj din Tragedia veacurilor, pe care l-am intitulat Progresia duminicii. V-aș recomanda să-l citiți încă o dată. Se află în categoria intitulată Spiritul Profetic.

ରବିବାର ଆଇନ ପ୍ରଣୟନ ପାଇଁ ଚାଲୁଥିବା ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ପରିଚୟ କରିବା କଠିନ, କାରଣ ଏହା “ଅନ୍ଧକାରରେ” ନିଜ ପଥ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି ଏବଂ ପାପାସୀ “ଗୁପ୍ତଭାବେ ଓ ଅନୁମାନର ପରିଧିରୁ ବାହାରେ” “ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ ପାଇଁ ନିଜ ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ସୁଦୃଢ଼ କରୁଛି।” ଏହା ଏକ ସତ୍ୟ ଯେ, ଅନ୍ଧକାରରେ ରବିବାର ଆଇନ ପାସ୍ କରାଇବାର କାର୍ଯ୍ୟ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଏକ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ପ୍ରସଙ୍ଗ। ଦାନିଏଲ ଓ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ଅନୁସାରେ, “ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ବୁଝିବେ ନାହିଁ।” ଦାନିଏଲର “ଦୁଷ୍ଟମାନେ” ମାଥିଉଙ୍କ “ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନେ,” ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ ଲାଓଦିକିୟମାନଙ୍କ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି। ଇତିହାସ ଆମ ଚାରିପାଖରେ ଯଦିଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟକୁ ବିରୋଧ କରୁଥିବା ପରି ପ୍ରତୀତ ହୁଏ, ତଥାପି ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଘଟୁଥିବା ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ବୁଝିବେ। ଆମେ କାହାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛୁ—ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ, କିମ୍ବା ଆମ ଚାରିପାଖରେ ଯାହା ଘଟୁଛି ତାହାରେ? ତଥାପି ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ସତର୍କ କରାଯାଇଛୁ ଯେ, ଶେଷକାଳ ନୋହଙ୍କ ଦିନମାନଙ୍କ ପରି ହେବ।

ଯିଶାୟାଙ୍କ ତେଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଜିଦୋନ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ସୂଚାଏ, ଏବଂ ଟାୟର ପାପାସୀକୁ ସୂଚାଏ। ଟାୟର ଓ ଜିଦୋନ ପ୍ରାଚୀନ କାଳର ପରସ୍ପର ସମକାଳୀନ ଫୋଇନୀକୀୟ ନଗରୀମାନେ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମଧ୍ୟଧରା ସାଗରତଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରବାଣିଜ୍ୟ, ଧନସମ୍ପତ୍ତି ଓ ପ୍ରାଚୀନ ବିଶ୍ୱରେ ନିଜମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ପାଇଁ ପରିଚିତ ଥିଲେ। ଏହି ଅନୁଛେଦରେ ଜିଦୋନ ଓ ତାହାର “ବଣିକମାନେ” ତର୍ଶୀଶକୁ ପୁନଃପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ। ଜିଦୋନର ବଣିକମାନେ “ଶିହୋରର ବୀଜ”ର ବାଣିଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଯାହା “ଗୋଟିଏ ନଦୀର ଫସଲ,” ଏବଂ “ସେହି ନଦୀର” ଫଳ, ଏବଂ ଏହା “ତାହାର ଆୟ” ଅଟେ, କାରଣ ସେ “ଜାତିଗୁଡ଼ିକର ବଜାର” ଅଟେ। ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନେ ଜଗତର ଶେଷ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କହନ୍ତି, ତେଣୁ ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ଜାତିଗୁଡ଼ିକର ବଜାର କିଏ? ସେହି ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର।

ସିହୋର ମିଶରରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ନଦୀ (ସମ୍ଭବତଃ ନୀଳନଦୀର ଡେଲ୍ଟା) ଅଟେ, ଏବଂ ଏହାକୁ ସଂସାରର ଧନସମ୍ପଦର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଛି, କାରଣ ମିଶର ସଂସାରର ପ୍ରତୀକ ଅଟେ। ସିଦୋନର “କୁମାରୀ କନ୍ୟା” ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାର ଶେଷ ପିଢ଼ିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ରବିବାରୀୟ ଆଇନ ସହ ଆସୁଥିବା ସାମରିକ ଆଇନ ଓ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ପରେ ଆସୁଥିବା ଜାତୀୟ ବିନାଶରୁ ସେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଏ। ସିଦୋନର ସେହି କୁମାରୀମାନଙ୍କୁ ତୀର ବିଷୟକ ପ୍ରଶ୍ନ ଦ୍ୱାରା ତିରସ୍କୃତ କରାଯାଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ କୁହାଯାଇଛି, “ଏହା କି ତୁମର ଆନନ୍ଦମୟ ନଗରୀ” (ରାଜ୍ୟ) ଯାହାରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲା? “ଏହା କି ସେହି ରାଜ୍ୟ “ଯାହାର ପ୍ରାଚୀନତା ପୁରାତନ ଦିନମାନରୁ ଆସିଛି,” ଯେତେବେଳେ ଉକ୍ତ ଅନୁଛେଦ ଅନୁସାରେ ପ୍ରଳୟ ପରେ ସତ୍ୱରେ ଏହା ନିମ୍ରୋଦ୍ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା?

“ମୁକୁଟ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିବା ନଗରୀ” “ତୂର”ଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱର ନିଶ୍ଚୟ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ “ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରିଛନ୍ତି”। ପାପାସୀର ଦଣ୍ଡରେ ବିଶ୍ୱର ଆର୍ଥିକ ସଂରଚନାର ପତନ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି, କାରଣ “ବ୍ୟାପାରୀ ନଗରୀ” “ସିଦୋନ”ଙ୍କ “ବିରୁଦ୍ଧରେ” (ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର) “ପ୍ରଭୁ ଏକ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଛନ୍ତି”। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର “ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ,” ଅର୍ଥାତ୍ ତାହାର ଅର୍ଥନୀତିକୁ, “ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ” ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ହେଉଛି ସବ୍ବାଥ ଆଜ୍ଞା, କାରଣ ଜାତୀୟ ଧର୍ମତ୍ୟାଗ ପରେ ଜାତୀୟ ବିନାଶ ଆସେ।

ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାର ଅର୍ଥନୀତି ଧ୍ୱଂସ ହେବାର ପରିଣାମସ୍ୱରୂପ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ଅର୍ଥନୈତିକ ପତନ ଘଟେ, ଏବଂ ସେହି ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ ପାପତନ୍ତ୍ର ଉପରେ ଦଣ୍ଡବିଧାନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସୀଦୋନର ତାହାର ଅର୍ଥନୀତି ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଗୋଟିଏ “ଗୃହ” ଅଛି; ଏହାଦ୍ୱାରା ଗୋଟିଏ ଆର୍ଥିକ ଗଠନର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ହୁଏ, ଯାହା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଏ, କାରଣ ତୁମେ ଆଉ ସେଥିରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ସେହି “ଗୃହ” ଠାରୁ ଆଉ କୌଣସି ବିନିଯୋଗ କିମ୍ବା ଲାଭ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଛି। ଧ୍ୱଂସ ରବିବାର-ବିଧି ସମୟରେ ଘଟେ, ଯଦ୍ୟପି ରବିବାର-ବିଧି ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ବିଚାରମୂଳକ ଦଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ କ୍ରମେ ତୀବ୍ରତର ହୋଇଯାଉଛି। ଯେତେବେଳେ ଏହି ପତନ ଆଘାତ କରିବ, ପାପତନ୍ତ୍ର, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା ତାହାର ବଣିକ-ରାଜକୁମାରମାନଙ୍କ ଓ ସମ୍ମାନିତ ବ୍ୟାପାରୀମାନଙ୍କ ସହିତ, ଏବଂ ତର୍ଶୀଶର ଜାହାଜମାନେ “ବିଳାପ” କରିବେ।

ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ “ତର୍ଶୀଶ” ର ସ୍ଥାନ ପ୍ରାଚୀନ କାଳର ଐଶ୍ୱର୍ୟ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ, ଏବଂ ବାଇବେଲରେ ତର୍ଶୀଶର ଜାହାଜଗୁଡ଼ିକ ଆର୍ଥିକ ଶକ୍ତିର ପ୍ରମୁଖ ପ୍ରତୀକ ଅଟେ।

ଜାହାଜମାନେ ଆର୍ଥିକ ଶକ୍ତିର ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ତର୍ଶୀଶ ହେଉଛି ପ୍ରମୁଖ ଆର୍ଥିକ ଜାହାଜ। ତର୍ଶୀଶର ଶେଷ ପିଢ଼ି, ଯାହାକୁ ତର୍ଶୀଶର “କନ୍ୟା” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ତାହାକୁ କୁହାଯାଏ, “ନଦୀ ପରି ତୁମ ଦେଶ ମଧ୍ୟରୁ ପାର ହେଅ,” ଏବଂ ସେ ଯାହା ଦେଖେ, ତାହା ହେଉଛି ତାହାର ଦେଶରେ “ଆଉ କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ,” ଏବଂ ସେ ଆଉ ତୀରର ରାଜ୍ୟ ଉପରେ “ଉଲ୍ଲାସ” କରିପାରେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଯେ ଶକ୍ତିକୁ ଖୋଜୁଥିଲେ, ସେହିଟା ଥିଲା ସୀଦୋନର ପୂର୍ବତନ ଆର୍ଥିକ ଶକ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେହି ଶକ୍ତି ଚାଲିଯାଇଥିଲା, କାରଣ ସମୁଦ୍ର କହିଥିଲା, “ମୁଁ ପ୍ରସବବେଦନା ଭୋଗ କରୁନି, ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେଉନି; ମୁଁ ଯୁବକମାନଙ୍କୁ ପାଳନ ପୋଷଣ କରୁନି, କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଲାଳନ କରୁନି,” ଏହିପରି ଭାବେ ସମୁଦ୍ରର ଶେଷ ପିଢ଼ିଙ୍କୁ ଚିହ୍ନଟ କରି, ଯାହା ହେଉଛି ପୃଥିବୀର ଲୋକମାନେ, ଯେମାନେ ବିଶ୍ୱର ଅର୍ଥନୀତିର ଧ୍ୱଂସ ଉପରେ ବିଳାପ କରୁଛନ୍ତି; ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ପୃଥିବୀର ଲୋକମାନେ ଏହି ସତ୍ୟତା ପ୍ରତି ସଚେତନ ହୋଇଯାଆନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଇତିହାସର ଶେଷ ପିଢ଼ି, ଏବଂ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାକୁ ଆଉ ବହୁତ ଦେରି ହୋଇଯାଇଛି।

ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ ଏମିତି ଦୁଇଟି “ସମାଚାର” କିମ୍ବା ସନ୍ଦେଶ ଅଛି, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବ୍ୟଥିତ କରେ। ପ୍ରଥମ “ସମାଚାର” ମିଶର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ, ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ “ସମାଚାର” ସୋର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ। ମିଶରର ସମାଚାର ଭୂତକାଳରେ ଅଛି, କାରଣ ଯିଶାୟ କହନ୍ତି, “ଯେପରି ମିଶର ବିଷୟକ ସମାଚାରରେ,” ଏହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି ଯେ, ସିଦୋନ (ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା)-ଙ୍କ ବିନାଶ ପୂର୍ବରୁ ପରମେଶ୍ୱର ମିଶର ସହ କିଛି କରିଥିଲେ। ପରମେଶ୍ୱର ମିଶର ସହ ଯାହା କରିଥିଲେ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟଟି ମଧ୍ୟ ମିଶରର “ସମାଚାର”-କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; ତାହା ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱର ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ଜଣେ ଚୟିତ ଜନଙ୍କ ସହ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେହି ସମୟ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସେ ମିଶରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ସମାଚାର ଏକେ “ସମାଚାର”। ମିଶରର ସମାଚାର ହେଉଛି ଆରମ୍ଭ, ଏବଂ ସୋରର ସମାଚାର ହେଉଛି ଶେଷ। ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ସହ ହେଉଥିବା ଚୁକ୍ତିକୁ, ସେହି ବିଷୟର ଆରମ୍ଭିକ ଇତିହାସ ଦ୍ୱାରା ଚିତ୍ରିତ କରିଛନ୍ତି। ମିଶର ବିଷୟକ “ସମାଚାର” ହେଉଛି ଲୋହିତ ସାଗରର ଉଦ୍ଧାର, ଯେତେବେଳେ ଫାରାଓ ଓ ତାହାର ସେନାଦଳ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଥିଲେ; ଯାହା “ସୋରର ଭାର” ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖିତ “ସମାଚାର” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନଙ୍କ ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ଉଦ୍ଧାରର ପ୍ରତିରୂପ ଅଟେ।

ତର୍ଶୀଶର ଜାହାଜମାନଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିବା ଯେ ଶକ୍ତି ବାଇବେଲରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ସେହି ଶକ୍ତି ହେଉଛି ଇସ୍ଲାମ। ଇସ୍ଲାମ ବିଷୟଟି ପରେ ଆଲୋଚିତ ହେବ, ତେଣୁ ଆମେ ଏହି ବିଷୟକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଅଧିକ ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ସହିତ ବିବେଚନା କରିବୁ। ଏହାକୁ ସେହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ “ଚିତ୍ତୀମ” ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ସାଇପ୍ରସ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଶବ୍ଦ; ଏବଂ ସେହି ଅନୁଚ୍ଛେଦ କୁହେ ଯେ ସିଦୋନ ଓ ତୀରର ଧ୍ୱଂସ “ଚିତ୍ତୀମ” ଠାରୁ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି। ଇସ୍ଲାମର ପ୍ରତୀକରେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଧ୍ୱଂସର ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଚିତ୍ରଣ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି।

ଯିଶାୟାର ପୁସ୍ତକରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଦିନ ଓ ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରାୟତଃ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଂଶର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ସମୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ଯିଶାୟା ତେଇଶ ଅଧ୍ୟାୟ, ବାଇଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଥିବା “ଦର୍ଶନର ଉପତ୍ୟକାର ଭାର” ପରେ ଆସେ; ତାହାର ପୂର୍ବରୁ ଏକୋଇଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଛି, ଯେଉଁଥିରେ ତିନୋଟି “ଭାର” ଅଛି, ଏବଂ ସେହି ତିନୋଟି ସମସ୍ତେ ଇସଲାମକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ସେହି ଅଧ୍ୟାୟର ପୂର୍ବରୁ, କୁରି ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ପଦରେ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକରେ ଥିବା ବିନାଶ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି।

“ତର୍ତ୍ତାନ” ଶବ୍ଦଟି ଏକ ନାମ ହୋଇପାରେ, କିମ୍ବା ଅତ୍ୟଧିକ ସମ୍ଭାବନା ଏହା ଜଣେ ସାମରିକ ନେତାଙ୍କର ଏକ ଉପାଧି ଅଟେ। ତର୍ତ୍ତାନ ମିଶରର ଏକ ନଗର ଅଶ୍ଦୋଦକୁ ଆସି ତାହାକୁ ଦଖଳ କଲା, ସେହି ଇତିହାସିକ ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ ଅଶ୍ଶୂରୀୟମାନେ କ୍ରମେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସ୍ଥାପନ କରୁଥିଲେ। ଅଶ୍ଶୂର ବାବିଲକୁ ପ୍ରତିରୂପିତ କରୁଥିଲା। ଅଶ୍ଶୂର ଓ ବାବିଲ—ଉଭୟେ ଉତ୍ତରଦିଗରୁ ଆସିଥିବା ରାଜ୍ୟ, “ସିଂହ” ବୋଲି ପରିଚିହ୍ନିତ ସେହି ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ, ଯେଉଁମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଭେଡ଼ାମାନଙ୍କୁ “ଛିତରାଇ” ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଉଭୟେ ଏକେ ଦଣ୍ଡ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଅଶ୍ଶୂର ପ୍ରଥମ ଥିଲା, ବାବିଲ ଶେଷ ଥିଲା।

ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀଗତ ଭାବରେ ସେମାନେ ଉଭୟେ “ଅହଂକାରୀ ଅଶ୍ଶୁରୀୟ” ଅଟନ୍ତି।

ଯେ ବର୍ଷ “ତର୍ତ୍ତାନ ଅଶ୍ଦୋଦକୁ ଆସିଲେ” ଏବଂ “ତାହାକୁ ଦଖଳ କଲେ,” ସେହି ବର୍ଷ ଦାନିଏଲ ଏଗାରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ଛଅଟି ପଦରେ ଚିତ୍ରିତ ପାପାସୀୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜଗତର କ୍ରମାଗତ ବିଜୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ରବିବାର-ବିଧି ସଙ୍କଟର ଇତିହାସ, ଯାହା ଅନୁସନ୍ଧାନାତ୍ମକ ବିଚାରର “ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ” ଅଟେ, ଏବଂ ଯାହା ସରାସରି କାର୍ଯ୍ୟନିଷ୍ପାଦକ ବିଚାରକୁ, (ଶେଷ ସାତୋଟି ମହାମାରୀ) ପ୍ରବେଶ କରାଏ, ସେହି ଇତିହାସିକ ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟ ହେଉଛି ସେହି “ବର୍ଷ” ଯାହାକୁ ତର୍ତ୍ତାନଙ୍କ ଅଶ୍ଦୋଦକୁ ଆସିବା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ସେହି ଇତିହାସର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ ହେବା ପରେ, ଯିଶାୟ ତାହାପରେ ଇସ୍ଲାମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ବିନାଶର ତିନିଟି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ, ଲାଓଦିକୀୟ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଗୋଟିଏ, ଏବଂ ତାହାପରେ ତୁରର ଭାର ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି। ଚବ୍ବିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ସାତୋଟି ମହାମାରୀର ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଉଦାହରଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ, ଯାହାର ପରେ ପଚିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆସେ, ଯେଉଁଥିରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କର ଅନ୍ତିମ ମୁକ୍ତି ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି; ସେଠାରେ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ମହା କ୍ଲେଶର ସମୟରେ ସର୍ବାଧିକ ସୁପରିଚିତ ଉକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି।

ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର ହେଲେ ସେହି ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନେ, ଯେମାନେ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବିବାହକୁ ଆସିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ଯଦ୍ୟପି ସେ ବିଳମ୍ବ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଲାଓଦିକୀୟ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ଫିଲାଦେଲଫୀୟ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଲେଖାଟି ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରୁଥିଲା।

୧୭୯୮ ମସିହାରେ, ନେପୋଲିଅନ୍ ପୋପଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ତେରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଅନୁସାରେ ଜଗତର ଶେଷରେ ସୁସ୍ଥ ହେଉଥିବା ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୃତ ଘାତକ ଆଘାତ ପ୍ରଦାନ ହେଲା। ସେହି ସମୟରେ, ଦାନିଏଲ ଦୁଇ, ସାତ, ଆଠ ଓ ଏଗାର, ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ବାର, ତେର, ଷୋଳ, ସତର ଓ ଅଠାର ଅନୁଯାୟୀ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ଭାବେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କଲା। ସେହି ସମୟରୁ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ରିପବ୍ଲିକାନ୍ ଶିଙ୍ଗ ଓ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶିଙ୍ଗ (ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ) ଉଭୟେ ପାପସି କିଏ ତାହାକୁ ଭୁଲିଯାଇଛନ୍ତି। ୧୭୯୮ ହେଉଛି ସେହି ପ୍ରଥମ ବର୍ଷ, ଯେତେବେଳେ ପୃଥିବୀର ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶର ଜାତିମାନେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ଏକ ସ୍ୱାଧୀନ ସାର୍ବଭୌମ ଜାତି ଭାବେ ସ୍ୱୀକାର କଲେ, ଏବଂ ଏହା ମଧ୍ୟ ସେହି ବର୍ଷ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଇତିହାସରେ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।

ସେହି ସମୟରେ ଜଣେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟଙ୍କର “ମନ୍ତ୍ର” ଥିଲା, “ବାଇବେଲ, ଏବଂ କେବଳ ବାଇବେଲ।” ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ କେବଳ ବାଇବେଲର ପକ୍ଷରକ୍ଷକ ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆଗମନ ସମୟରେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍ ସେମାନଙ୍କର ସେହି ପରମ୍ପରାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲା, ସେମାନେ ସେହି “ମନ୍ତ୍ର”କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଏବଂ ପରେ ସେମାନଙ୍କୁ “ପୁସ୍ତକର ଲୋକ” ବୋଲି ଅଭିହିତ କରାଗଲା। ୱିଲିଆମ୍ ମିଲରଙ୍କ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ନିୟମସମୂହ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଯଦି ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଏ, ତେବେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ସମସ୍ତଙ୍କର ମନସମୂହ ପାଇଁ ବାଇବେଲକୁ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କରିଦେବ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବ୍ୟାଖ୍ୟାରେ ମିଲରଙ୍କ ନିୟମାବଳୀ ସେହି ବିଷୟ ଯାହାକୁ, ଯଦି ଆମେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ପ୍ରେରଣା କହେ ଯେ ଆମେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।

ଆପଣ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର କୁଞ୍ଜିଗୁଡ଼ିକ ବିଭାଗ ଅଧୀନରେ ଥିବା William Miller ଶୀର୍ଷକ ଲେଖାରେ William Millerଙ୍କ ନିୟମଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ଅଧିକ ବିସ୍ତାରରେ ପଢ଼ିପାରିବେ।

“ଆମର ବାଇବେଲ ଅଧ୍ୟୟନରେ, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ବ୍ୟାଖ୍ୟା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ‘ଫାଦର୍ ମିଲର୍’-ଙ୍କ ନିୟମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ମନୋଯୋଗପୂର୍ବକ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ ଭଲ ହେବ।” ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦର ଶିଂଗକୁ ଆମେ ବାଇବେଲ ବୋଲି ଯାହାକୁ କୁହୁଁ, ସେହି ପବିତ୍ର ଦଲିଲ ଦିଆଯାଇଥିଲା; ଏବଂ ସେଥିରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବା ଓ ପ୍ରଚାର କରିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା; ଏହା ସହିତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶିଂଗକୁ ସେହି ପବିତ୍ର ଦଲିଲମାନଙ୍କର ଅର୍ଥ ଓ ଅଭିପ୍ରାୟକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ ବିଭକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ନିୟମସମୂହ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା।

ରିପବ୍ଲିକାନିଜ୍ମର ଶିଙ୍ଗକୁ ଏକ ପବିତ୍ର ଦଳିଲ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା, ଯାହାକୁ ଆମେ ସଂବିଧାନ ବୋଲି କୁହୁଁ, ଏବଂ ତାହାରେ ନିହିତ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବା ଓ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ କରିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ରିପବ୍ଲିକାନ ଶିଙ୍ଗକୁ ସେହି ପବିତ୍ର ଦଳିଲର ଅର୍ଥ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ବିଭକ୍ତ କରି ବୁଝିବା ପାଇଁ କିଛି ନିୟମ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା। ସଂବିଧାନକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ବିଭକ୍ତ କରି ବୁଝିବା ପାଇଁ ଯେ ନିୟମଗୁଡ଼ିକ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେହିଗୁଡ଼ିକ ହେଲା ବିଲ୍ ଅଫ୍ ରାଇଟ୍ସ, ଏବଂ ବିଲ୍ ଅଫ୍ ରାଇଟ୍ସର ପ୍ରଥମ ନିୟମଗୁଡ଼ିକରେ ଏହା ସଂବିଧାନର ସର୍ବପ୍ରଧାନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ପବିତ୍ର ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ କରେ। ବିଲ୍ ଅଫ୍ ରାଇଟ୍ସରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ପ୍ରଥମ ସଂଶୋଧନ ହେଉଛି ଧର୍ମର ସ୍ୱାଧୀନତା, ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିର ସ୍ୱାଧୀନତା, ଭାଷଣର ସ୍ୱାଧୀନତା ଓ ପ୍ରେସର ସ୍ୱାଧୀନତା।

ରବିବାର ଆଇନ ସଂବିଧାନର ପ୍ରଥମ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ପ୍ରକାଶ୍ୟ ଆକ୍ରମଣ, ଯାହା ଧର୍ମୀୟ ସ୍ୱାଧୀନତାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରେ; ଏବଂ ଏହି ସ୍ୱାଧୀନତା ରବିବାର ଆଇନରେ ବିଲୋପ ହୋଇଯାଏ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସଂବିଧାନର ଶେଷ, ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ଭାବେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଶେଷ, ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନିରେ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଘୋଷଣା କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ନିର୍ଯାତନାର ଆରମ୍ଭ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ। ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି ଘୋଷଣା କରୁଥିବା ଏବଂ ପ୍ରଥମ ସଂଶୋଧନ ଓ ସଂବିଧାନର ବିନାଶ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତିବାଦ କରୁଥିବାମାନଙ୍କୁ ସେମାନେ ନିର୍ଯାତନା କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ସେହି ପବିତ୍ର ନିୟମମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ ଓ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ଥିଲେ, ଯେ ନିୟମମାନେ ସେହି ପବିତ୍ର ଦଲିଲକୁ ସୁରକ୍ଷା କରେ, ଯାହାକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହା ମେଷଶାବକସଦୃଶ ପୃଥିବୀର ପଶୁର ଦୁଇଟି ଶିଙ୍ଗର ସମାନାନ୍ତର ଇତିହାସକୁ ବୁଝିବା ଏବଂ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାର ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ। ସଂବିଧାନର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ପିତୃଗଣ Father Millerଙ୍କ ସହ ସମାନାନ୍ତର। Millerଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ “Father” ଶବ୍ଦଟି କୌଣସି ପୋପୀୟ ପୁରୋହିତକୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଜଣେ ନେତାଙ୍କୁ ସୂଚିତ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ। ଯେମାନେ ଆତ୍ମିକ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ “father” ବୋଲି ଡାକିବାକୁ ବାଇବେଲ ନିଷେଧ କରେ। ପ୍ରାୟତଃ ଯେପରି ହୁଏ, Millerites ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ନାମରେ ନାମିତ। ଏହି ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ଅନୁଦିଗ୍ଧ କରିବା ମାନେ, ଯେତେବେଳେ ଏଲିୟାଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ପିତାମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଏବଂ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ପିତାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଫେରାଇଦେଏ, ସେତେବେଳେ ସେହି ବାର୍ତ୍ତାର ଅର୍ଥର କିଛି ଅଂଶକୁ ଚୁକିଯିବା।

ଯିଶାୟା ତେଇଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ଅଟେ, ଏବଂ ଦ୍ରୁତଗତିରେ ସମୀପସ୍ଥ ହେଉଥିବା ରବିବାରୀୟ ନିୟମ ସମୟରେ ସେ ନିଜ ସଂବିଧାନକୁ ଉଲଟାଇ ଦେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହିଭଳି ରହିଥାଏ। ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ସତରି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାସନ କରେ, ଯାହା ଏକ ରାଜାଙ୍କର ଦିନମାନ। ଯେ ରାଜ୍ୟଟି (ଏକ ରାଜା ହେଉଛି ଏକ ରାଜ୍ୟ) ସତରି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାସନ କରିଥିଲା, ସେହିଟି ଥିଲା ବାବିଲନ। ସେହି ସତରି ବର୍ଷରେ ରାଜ୍ୟର ଶୃଙ୍ଗ ଥିଲା ବାବିଲନର ସରକାର, ଏବଂ ମଣ୍ଡଳୀର ଶୃଙ୍ଗ ଥିଲେ କଲ୍ଦୀୟମାନେ। ଦାନିଏଲ, ଶଦ୍ରକ, ମେଶକ ଏବଂ ଅବେଦ୍ନଗୋ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଉଭୟ ଶୃଙ୍ଗ ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପାଇଛନ୍ତି। ବାବିଲନରେ ବନ୍ଦୀତ୍ୱର ସତରି ବର୍ଷ ଥିଲା ଏକ ରାଜାଙ୍କର ଦିନମାନ, ଯାହାକୁ ଯିଶାୟା ଏହି କଥା ଚିହ୍ନିତ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି ଯେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସ ଏବଂ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଇତିହାସ 1798 ରୁ ରବିବାରୀୟ ନିୟମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।

ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଉଭୟ ଶିଙ୍ଗ ପାଇଁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସର ରେଖା ଆମକୁ ଶେଷ ଓ ଆରମ୍ଭକୁ ବିଚାର କରିବାକୁ ସୁଯୋଗ ଦେଉଛି, ଏବଂ ଦୁଇ ଶିଙ୍ଗସଦୃଶ ସାକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଶିଙ୍ଗର ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବାକୁ ସହାୟ କରେ। ସର୍ବଶେଷରେ, ସମସ୍ତ ଶିଙ୍ଗ ସମାନ ଥିଲେ। ଦାନିୟେଲରେ ଶିଙ୍ଗମାନେ ଥିଲେ, ସେଥିରୁ କେତେକ ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଶିଙ୍ଗରୁ ଆଉ ଶିଙ୍ଗ ଉପଜିଥିଲା। ଦାନିୟେଲର କେତେକ ଶିଙ୍ଗ ପରସ୍ପର ସମାନ ଆକାରର ନଥିଲେ, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ଅନ୍ୟଟିଠାରୁ ପରେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଦୁଇ ଶିଙ୍ଗ ସହିତ ତେଣୁ ନୁହେଁ। ସେହି ଦୁଇ ଶିଙ୍ଗ ସମାନ ଇତିହାସ ମାଧ୍ୟମରେ ପରସ୍ପର ସମାନାନ୍ତର ଚାଲେ ଏବଂ ସମାନ ପଥଚିହ୍ନମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ଯଦ୍ୟପି ସେମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ଦୃଷ୍ଟିରୁ ପରସ୍ପରରୁ ଭିନ୍ନ। ଏହି ଇତିହାସ ମଧ୍ୟରେ କେତେକ ସୀମାବଧତାସୂଚକ ସତର୍କତା ମଧ୍ୟ ରହିଛି, ଯାହା ବୁଝିବା ମଧ୍ୟ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।

ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଆରମ୍ଭକାଳରେ, ଫିଲାଦେଲ୍ଫିଆ ମଣ୍ଡଳୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୟ ଇତିହାସରୁ ଲାଓଦିକିଆ ମଣ୍ଡଳୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟିଥିଲା। ତେଣୁ ଶେଷକାଳରେ ଲାଓଦିକିଆର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୟ ଇତିହାସରୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟରେ ଏହି ବୁଝାମଣାର ଆଲୋକ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି, ଏବଂ ଏହା ଏହି ସମୟରେ ଯାହା ଉନ୍ମୋଚିତ ହେଉଛି, ତାହାର ଏକ ଅଂଶ।

ଏବଂ “ସତ୍ତରି ବର୍ଷର ଶେଷ ପରେ” ପୋପ୍ “ଗାଇବେ” ଏବଂ “ଭୁଲିଯାଇଥିବା” “ବେଶ୍ୟା” ପୁନର୍ବାର ସ୍ମରଣ କରାଯିବ। ସେ ରବିବାର-ବିଧିରେ “ସ୍ମରିତ” ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉପାସନା ଓ ସେହି ଦିନର ଉପାସନା ମଧ୍ୟରେ, ଯାହାକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ମାନବଜାତିକୁ “ସ୍ମରଣ” କରିବାକୁ ସୂଚନା କରିଥିଲା।

ଏହି ଲେଖାରେ ଆମେ ଚିହ୍ନଟ କରିଛୁ ଯେ ବାବିଲୋନର ସତ୍ତରି ବର୍ଷର ଶାସନର ଇତିହାସ, 1798 ରୁ ରବିବାର ଆଇନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଇତିହାସର ଏକ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ରୂପ ଅଟେ। ପୂର୍ବତନ ଏକ ଲେଖାରେ ଏବଂ ପ୍ରାୟସଃ ହବକ୍କୁକଙ୍କ ତାଲିକାମାନଙ୍କରେ ଆମେ ଚିହ୍ନଟ କରୁଛୁ ଯେ ମିଶରରେ ବନ୍ଦୀତ୍ୱ ଓ ସେଠାରୁ ମୁକ୍ତି ମଧ୍ୟ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କର ଇତିହାସର ଏକ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ରୂପ ଅଟେ। ବାବିଲୋନ, ମିଶର, ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ଏବଂ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଏହି ଚାରିଟି ଇତିହାସ ମାତ୍ର ଏହି ପଙ୍କ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଆଣିବାକୁ ଥିବା ଏକମାତ୍ର ରେଖା ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖର ନିୟମକୁ ଏହି ଚାରିଟି ରେଖାରେ ପ୍ରୟୋଗ କରୁ, ସେଥି ନିଶ୍ଚୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ। ମୁଁ ଏହି ଲେଖାକୁ ମୋର ଅର୍ଥ କ’ଣ, ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଯିଶାୟା ତେଇଶର ଇତିହାସକୁ ଅଧିକ ଭାବରେ ଆଲୋଚନା କରିବୁ, ସେତେବେଳେ କ’ଣ ଜାରି ରଖିବାକୁ ମୁଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରୁଛି, ତାହାର ଏକ ସରଳ ଓ ଆଂଶିକ ଉଦାହରଣ ସହିତ ସମାପ୍ତ କରିବି।

ବାବିଲନର ଇତିହାସର ଆରମ୍ଭରେ ଏକ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ରାଜା ରହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଶେଷରେ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ରହିଛନ୍ତି। ସେ ବାଇଡେନ୍ ହେଉନ୍ତୁ କିମ୍ବା ଟ୍ରମ୍ପ, ଏଥିରେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ନାହିଁ; କାରଣ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ ଶିଖାଏ ଯେ, ଶାସକମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି ସ୍ୱୟଂ ପରମେଶ୍ୱର। ରବିବାର ବ୍ୟବସ୍ଥାର ସମୟରେ ଡେମୋକ୍ରାଟ କିମ୍ବା ରିପବ୍ଲିକାନ୍ ନେତା—ଯେ କେହି ହେଉନ୍ତୁ—ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ କୁହିହେବ, ସେହି ଯେ, ସେ ଜଣେ ଦୁଷ୍ଟ ନେତା। ନବୂଖଦ୍ନେସର ବାବିଲନ ଥିଲେ; ସେ ବାବିଲନର ନିର୍ଦୟ ଶାସକ ଥିଲେ, ଯିଏ ତିନିଜଣ ଭଲ ମଣିଷଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିମଧ୍ୟରେ ଫିଙ୍ଗିଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ସେ ଦାନିଏଲଙ୍କର ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଲେ। ଶେଷ ଶାସକ ବେଲଶସରଙ୍କ ବିଷୟରେ ତେଣୁ ନୁହେଁ। ସେ ଜଣେ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ଥିଲେ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଏକ ମେଷଶାବକ ଭାବେ ଆରମ୍ଭ କରେ, ଯାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏବଂ ମାନବଜାତି ପାଇଁ ତାଙ୍କର ବଳିଦାନର ପ୍ରତୀକ। ଶେଷରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଏକ ଅଜଗର ପରି କଥା କହିବ। ଇତିହାସର ଏହି ଧାରାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟରୁ ଶୟତାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରିବର୍ତ୍ତନଟି ନବୂଖଦ୍ନେସର ଓ ବେଲଶସରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପାର୍ଥକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି।

ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତୁ ଯେ, ଦୁଷ୍ଟ ବେଲ୍ଶଜ୍ଜର ସେହି ମୂର୍ଖ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପିତା ନବୂଖଦ୍ନେଜରଙ୍କ ସମାନ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କଲେ, କାରଣ ଉଭୟ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡକୁ ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶର “ସାତ କାଳ” ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଥିଲା। ନବୂଖଦ୍ନେଜର ପଚିଶ ଶତ କୁଡ଼ି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଶୁ ପରି ବାସ କରୁଥାଇ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଥିଲେ, ଯାହା ସାତଟି ବାଇବେଲୀୟ ବର୍ଷ; ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବେଲ୍ଶଜ୍ଜରଙ୍କ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡ, ଯାହା ଦିଵାଳରେ ଲେଖାଯାଇଥିଲା, ସେଥି ମଧ୍ୟ ପଚିଶ ଶତ କୁଡ଼ିକୁ ହିଁ ସୂଚିତ କରେ। ପାର୍ଥକ୍ୟ ଏହା ଥିଲା ଯେ, ନବୂଖଦ୍ନେଜରଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଆସିଥିବା ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡ ତାଙ୍କୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ କରି ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା କରିଦେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବେଲ୍ଶଜ୍ଜରଙ୍କ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡ ସେହି ମୂର୍ଖ ରାଜା ଉପରେ ଆସିଥିଲା।

ଶେଷ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ପାଇଁ ଦେୱାଳରେ ଲିଖାଯାଇଥିବା ହସ୍ତଲିପି ହେଉଛି ପ୍ରଥମ ସଂଶୋଧନ, ଯାହା କଳିସିଆ ଓ ରାଷ୍ଟ୍ରର ପୃଥକ୍କରଣର “ଦେୱାଳ”କୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହାକୁ ଶେଷ ମୂର୍ଖ ରାଜା ବୁଝିପାରେ ନାହିଁ। ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବିଶର “ସାତ କାଳ” ରବିବାର-ନିୟମ ସମୟରେ ଉତ୍ତରର ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପାଦିତ “ଲୋକମାନଙ୍କର ଛିତରାଇବା”କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସେହି ଛିତରାଇବା ହେଉଛି ରବିବାର-ନିୟମ ପରେ ଆସୁଥିବା ଜାତୀୟ ବିନାଶ। ଷଷ୍ଠ ଜାତି ସେମାନଙ୍କର ସ୍ଥାପକ ପିତାମାନଙ୍କର ଶିକ୍ଷାକୁ ଭୁଲିଗଲା, ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ବିଧାନକୁ ରଚନା କରିଥିଲେ କେବଳ ଏକ ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତ କଳିସିଆରୁ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ସେହି ଅତ୍ୟାଚାରୀ ୟୁରୋପୀୟ ରାଜାମାନଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କ ସହିତ ସେହି ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀ ଶୟନ କରିଥିଲା। ସ୍ଥାପକ ପିତାମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ପାପାସୀ ଏବଂ ୟୁରୋପର ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ; କାରଣ ସେମାନେ ନିଜ ଅନୁଭବରୁ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ, ପାପାସୀୟ ଅନ୍ଧକାରର ବାରଶେ ଷାଷ୍ଠି ବର୍ଷର ଏକ ଛିତରାଇବାରୁ ବାହାରିଆସିବା ପରେ, ସେହି ପ୍ରକାରର ଅତ୍ୟାଚାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ସୁରକ୍ଷା ସେମାନଙ୍କ ନୂତନ ସମ୍ବିଧାନର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ସେମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ପିତା ଥିଲେ, ସେମାନେ ମେଷଶାବକ-ସଦୃଶ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶେଷ ପିତା ସେପରି ନୁହେଁ, କାରଣ ସେ ଅଜଗର ପରି କହିବ। ପିତାମାନେ ଏକ ଛିତରାଇବାରୁ ବାହାରିଆସିଥିଲେ, ଏବଂ ପୁତ୍ର ପୁଣି ଏକ ଛିତରାଇବାରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଉଭୟ ଘଟଣାରେ ଅତ୍ୟାଚାରୀ ହେଉଛି ପ୍ରଥମ ପାପାସୀ ଏବଂ ଶେଷ ପାପାସୀ।

ପ୍ରଥମ ରାଜା ନେବୁକଦ୍ନେଜର ଓ ଶେଷ ରାଜା ବେଲଶଜ୍ଜରଙ୍କ ଉପରେ ଆସିଥିବା ବିଚାରର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶର “ସାତ କାଳ” ବିକ୍ଷେପ। ନେବୁକଦ୍ନେଜର ତାହାକୁ ନିଜ ଜୀବନରେ ଅନୁଭବ କଲେ, ଏବଂ ବେଲଶଜ୍ଜରଙ୍କ ପାଇଁ ସେହି ରାତ୍ରିରେ, ଯେ ରାତ୍ରିରେ ସେ ମରିଲେ, ତାଙ୍କର ସମାଧିଲିପି ସ୍ୱରୂପ ତାହା ଦିୱାର ଉପରେ ଲିଖାଯାଇଥିଲା। ଆରମ୍ଭକାଳରେ ରିପବ୍ଲିକାନ ଶିଙ୍ଗର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା ଉତ୍ତରର ରାଜାଙ୍କର ବନ୍ଧନରୁ ତାହାର ପଳାୟନ, ଏବଂ ଶେଷକାଳରେ ରିପବ୍ଲିକାନ ଶିଙ୍ଗର ପ୍ରତୀକ ହେଉଛି ଉତ୍ତରର ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଣିଦିଆ ଦାସତ୍ୱ। ରବିବାର ନିୟମ ହେଉଛି ସେହି “ଠିକ୍ ସେଇ ରାତ୍ରି” ଯେତେବେଳେ ସେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ଭାବେ ମରିଯାଏ। ଏହି ଚାରିଟି ଚିତ୍ରଣରେ—ବେଲଶଜ୍ଜର, ନେବୁକଦ୍ନେଜର, ଏବଂ ରିପବ୍ଲିକାନ ଶିଙ୍ଗର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ—ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶର ପଚିଶ କୁଡ଼ି, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ପ୍ରତୀକ ଅଟେ। ଏହା ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗାଙ୍କର ସ୍ୱାକ୍ଷରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ୱିଲିୟମ୍ ମିଲ୍ଲର୍ ଯେ ପ୍ରଥମ “ସମୟ-ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ” ଆବିଷ୍କାର କଲେ, ସେହିଥିଲା ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବିଶର ପଚିଶ-ବିଶ। ଏହା ସେହି ଭିତ୍ତିର ପ୍ରଥମ ପାଥର ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଯିଶୁ ମିଲ୍ଲରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ। ଏହା ସେହି ପ୍ରଥମ ମୌଳିକ ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଥିଲା, ଯାହାକୁ 1863 ମସିହାରେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍ ପରିତ୍ୟାଗ କଲା। ଯେତେବେଳେ ମିଲ୍ଲରଙ୍କ ସମସ୍ତ ସତ୍ୟ-ପାଥର ସେହି ଭିତ୍ତିରେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା, ସେହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ହବକ୍କୂକଙ୍କ ଦୁଇଟି ଫଳକରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଥିଲା, ଯାହା 1843 ଏବଂ 1850 ମସିହାର ଅଗ୍ରଗାମୀ ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକ ଅଟେ। ସେହି ଦୁଇଟି ଫଳକ ଈଶ୍ୱର ଏବଂ ତାଙ୍କର ନାମନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଚୁକ୍ତି-ସମ୍ପର୍କକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେପରିକି ଦଶ ଆଜ୍ଞାର ଦୁଇଟି ଫଳକ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ସହିତ ଥିବା ଚୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା।

ଲାଓଡିସିୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଅନ୍ତେ, ଯେତେବେଳେ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ଏହା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଉଗଳିଦିଆଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଦିଵାଳ ଉପରେ ଲିଖା ହସ୍ତଲେଖ ହେଉଛି ସେହି ଦୁଇଟି ପବିତ୍ର ପ୍ରବର୍ତ୍ତକ ଚାର୍ଟ। ସେମାନେ ଯେଉଁ ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକୁ ପଢ଼ିବାରେ ଅସମର୍ଥ, କାରଣ ନିଜମାନଙ୍କ ଇତିହାସର ଆରମ୍ଭକାଳରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ସତର୍କବାର୍ତ୍ତାରୁ ଲାଭାନ୍ୱିତ ହେବାକୁ ସେମାନେ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ….

ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ 1837 ମସିହାର ଆର୍ଥିକ ସଙ୍କଟ ଏକ ଜଟିଳ ଘଟଣା ଥିଲା, ଯାହା ଅର୍ଥନୈତିକ କାରକ, ନୀତିମାନ, ଏବଂ ଅନୁମାନାଧିନ ସଟ୍ଟାମୂଳକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପମାନଙ୍କର ସଂଯୁକ୍ତ ପ୍ରଭାବରେ ସ୍ଫୁରିତ ହୋଇଥିଲା।

ଅନୁମାନାଧିଷ୍ଠିତ ବୁଡ଼ବୁଡ଼ି: 1837 ପୂର୍ବରୁ ଥିବା କିଛି ବର୍ଷରେ, ଦେଶର ପଶ୍ଚିମାଭିମୁଖ ବିସ୍ତାର ଦ୍ୱାରା ଆଂଶିକ ଭାବେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଜମି ଓ ବିନିଯୋଗ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନୁମାନାଧିଷ୍ଠିତ ଉଦ୍ଦୀପନା ଦେଖାଦେଇଥିଲା। ବିଶେଷକରି ପଶ୍ଚିମ ସୀମାଞ୍ଚଳରେ ଜମି-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅନୁମାନାଧିଷ୍ଠିତ କ୍ରୟବିକ୍ରୟର ଫଳରେ ଜମିର ମୂଲ୍ୟ କୃତ୍ରିମ ଭାବେ ବଢ଼ିଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଅତ୍ୟଧିକ ଋଣଗ୍ରହଣ ଘଟିଥିଲା।

ସହଜ ଋଣସୁବିଧା ଏବଂ ଜୁଆଧର୍ମୀ ଋଣଦାନ: ବ୍ୟାଙ୍କ ଓ ଆର୍ଥିକ ସଂସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ ବହୁ ପରିମାଣରେ ଋଣସୁବିଧା ଏବଂ ଋଣ ଜାରି କରୁଥିଲେ, ପ୍ରାୟତଃ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଜାମିନ ବିନା। ଋଣସୁବିଧାକୁ ଏହି ସହଜ ପ୍ରବେଶ ଜୁଆଧର୍ମୀ ଉନ୍ମାଦକୁ ଉଦ୍ଦୀପିତ କରିଥିଲା ଏବଂ ଆର୍ଥିକ ଅସ୍ଥିରତାର ଝୁମ୍ପକୁ ବଢ଼ାଇଦେଇଥିଲା।

ବ୍ୟାଙ୍କମାନଙ୍କର ଅତ୍ୟଧିକ ବିସ୍ତାର: ବ୍ୟାଙ୍କମାନେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପକୁ ଦ୍ରୁତଗତିରେ ବିସ୍ତାର କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରାୟତଃ ତାହାଙ୍କ ପାଖରେ ସେହି ନୋଟଗୁଡ଼ିକୁ ସମର୍ଥନ କରିବାପାଇଁ ଯେତେ ପ୍ରଜାତି ମୁଦ୍ରା (ସୁନା ଓ ରୂପା) ଥିଲା, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ କାଗଜ ମୁଦ୍ରା (ବ୍ୟାଙ୍କନୋଟ) ଜାରି କରୁଥିଲେ। “ୱାଇଲ୍ଡକ୍ୟାଟ୍ ବ୍ୟାଙ୍କିଙ୍ଗ” ନାମରେ ପରିଚିତ ଏହି ପ୍ରଥାର ପରିଣାମସ୍ୱରୂପ ପରିଚଳନାରେ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଏବଂ ଅବିଶ୍ୱସନୀୟ ମୁଦ୍ରାର ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରଚୁରତା ସୃଷ୍ଟି ହେଲା।

ଜାକସନଙ୍କ ଆର୍ଥିକ ନୀତିଗୁଡ଼ିକ: ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଆଣ୍ଡ୍ରୁ ଜାକସନଙ୍କ ନୀତିଗୁଡ଼ିକ ସଙ୍କଟକୁ ଆହୁରି ତୀବ୍ର କରିବାରେ ଏକ ଭୂମିକା ପାଳନ କରିଥିଲା। 1836 ମସିହାରେ ସେ “Specie Circular” ଜାରି କଲେ, ଯାହା ଅନୁଯାୟୀ ସରକାରୀ ଜମି କାଗଜୀ ମୁଦ୍ରା ପରିବର୍ତ୍ତେ କଠୋର ମୁଦ୍ରା (ସୁନା ଓ ରୂପା) ଦ୍ୱାରା କ୍ରୟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। ଏହାର ପରିଣାମସ୍ୱରୂପ ବ୍ୟାଙ୍କନୋଟଗୁଡ଼ିକୁ କଠୋର ମୁଦ୍ରାରେ ପରିଣତ କରିବା ପାଇଁ ହୁଡ଼ୁହୁଡ଼ି ସୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଯାହା ଆର୍ଥିକ ଚାପ ଓ ବ୍ୟାଙ୍କ ବିଫଳତାକୁ ଉଦ୍ଭବ କରାଇଲା।

ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ କାରକଗୁଡ଼ିକ: ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ସଙ୍କଟ ଉପରେ ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ ଅର୍ଥନୈତିକ ପରିସ୍ଥିତିମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାବ ପଡ଼ିଥିଲା। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ୟାପାରିକ ସହଭାଗୀ ଥିବା ବ୍ରିଟେନର ଅର୍ଥନୀତିରେ ମନ୍ଦା ଦେଖାଦେବାରୁ ଆମେରିକୀୟ ପଣ୍ୟ ଏବଂ ରପ୍ତାନି ପ୍ରତି ଚାହିଦା କମିଗଲା। ଏହାର ପରିଣାମସ୍ୱରୂପ ଆମେରିକୀୟ ବ୍ୟବସାୟଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲା ଏବଂ ଅର୍ଥନୈତିକ ସଙ୍କଟକୁ ଅଧିକ ଗଭୀର କରିଦେଲା।

ଆତଙ୍କ ଏବଂ ବ୍ୟାଙ୍କ ଉପରେ ଦୌଡ଼: 1837 ମସିହାର ମେ ମାସରେ, ବ୍ୟାଙ୍କ ବିଫଳତା ଏବଂ ଋଣସୁବିଧାର ସଙ୍କୋଚ ସହିତ ଏକ ଶୃଙ୍ଖଳାବଦ୍ଧ ଆର୍ଥିକ ଆଘାତ, ବିନିଯୋଗକାରୀମାନେ ଏବଂ ଜମାକାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆତଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି କଲା। ଏହି ଆତଙ୍କ ବ୍ୟାଙ୍କଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଦୌଡ଼ର ଏକ ତରଙ୍ଗ ଏବଂ ଋଣସୁବିଧାର ଗୁରୁତର ସଙ୍କୋଚକୁ ଉଦ୍ଭବ କରାଇଲା।

ମୁଦ୍ରା ଯୋଗାଣର ସଙ୍କୋଚନ: ବ୍ୟାଙ୍କଗୁଡ଼ିକ ବିଫଳ ହେବା ସହିତ ଏବଂ ଋଣପ୍ରଦାନ କଠିନ ହେବାରୁ, ଅର୍ଥନୀତିରେ ସମୁଦାୟ ମୁଦ୍ରା ଯୋଗାଣ ଲକ୍ଷଣୀୟ ଭାବରେ ସଙ୍କୋଚିତ ହେଲା। ମୁଦ୍ରାର ଏହି ସଙ୍କୋଚନ ଆର୍ଥିକ କଠିନାଇକୁ ଆହୁରି ତୀବ୍ର କରିଦେଲା ଏବଂ ମନ୍ଦାକୁ ଅଧିକ ଗଭୀର କରିଦେଲା। ଏହି ସମସ୍ତ କାରକଙ୍କର ସମ୍ମିଳିତ ପ୍ରଭାବରେ ଗୁରୁତର ଆର୍ଥିକ ଅବନତି ସୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଯାହାର ବିଶେଷତା ଥିଲା ବ୍ୟାଙ୍କ ବିଫଳତା, ବେକାରତ୍ୱ, ଉପଭୋକ୍ତା ବ୍ୟୟର ହ୍ରାସ, ଏବଂ ସାମାନ୍ୟ ଆର୍ଥିକ ମନ୍ଦାବସ୍ଥା।