ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନେ ଜଗତର ଶେଷକୁ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି।
“ପ୍ରାଚୀନ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜମାନଙ୍କ ସମୟ ପାଇଁ ତୁଳନାମୂଳକ ଭାବେ କମ୍, ଆମ ସମୟ ପାଇଁ ଅଧିକ କଥା କହିଥିଲେ; ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବଳ ଭାବେ ପ୍ରୟୋଜ୍ୟ ଅଟେ। ‘ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ସେମାନଙ୍କ ସହ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତସ୍ୱରୂପ ଘଟିଥିଲା; ଏବଂ ଯୁଗର ଅନ୍ତଭାଗ ଯାହାଙ୍କ ଉପରେ ଆସି ପଡ଼ିଛି, ସେହି ଆମ ପାଇଁ ସତର୍କବାଣୀସ୍ୱରୂପ ଏଗୁଡ଼ିକ ଲେଖାଯାଇଛି।’ 1 Corinthians 10:11। ‘ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଆମ ପାଇଁ, ସେହି ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ସେବା କରୁଥିଲେ ବୋଲି ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା; ଯେ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ ଏବେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପ୍ରେରିତ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମମାନଙ୍କୁ ସୁସମାଚାର ପ୍ରଚାର କରିଥିବାମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଜଣାଯାଇଛି; ଯେ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନେ ମଧ୍ୟ ନିରୀକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରନ୍ତି।’ 1 Peter 1:12....”
“ଏହି ଶେଷ ପିଢ଼ୀ ପାଇଁ ବାଇବେଲ ତାହାର ଧନଭଣ୍ଡାରଗୁଡ଼ିକୁ ସଞ୍ଚୟ କରି ଏକତ୍ର ବାନ୍ଧି ରଖିଛି। ପୁରାତନ ନିୟମର ଇତିହାସର ସମସ୍ତ ମହାନ ଘଟଣାମାନ ଏବଂ ଗମ୍ଭୀର କାର୍ଯ୍ୟବିଧିମାନ ଏହି ଶେଷ ଦିନମାନରେ ମଣ୍ଡଳୀରେ ପୁନରାବୃତ ହୋଇଆସିଛି, ଏବଂ ହେଉଛି।” Selected Messages, book 3, 338, 339.
ବାଇବେଲର ସମସ୍ତ ପୁସ୍ତକ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ପରିସମାପ୍ତ ହୁଏ।
“ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟରେ ବାଇବେଲର ସମସ୍ତ ପୁସ୍ତକ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଶେଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।” ଆକ୍ଟସ୍ ଅଫ୍ ଦ ଆପୋସ୍ତଲ୍ସ, 585.
ପୃଥିବୀର ନିବାସୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ତିମ ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶଟି ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଅଠାରୋ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି।
ଏହାପରେ ମୁଁ ଆଉ ଜଣେ ଦୂତଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରୁଥିବା ଦେଖିଲି; ତାଙ୍କ ପାଖରେ ମହାନ ଅଧିକାର ଥିଲା; ଏବଂ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ପୃଥିବୀ ଆଲୋକିତ ହୋଇଗଲା। ସେ ପ୍ରବଳ ସ୍ୱରରେ ମହାଶକ୍ତି ସହିତ ଘୋଷଣା କରି କହିଲେ, “ମହାନ ବାବିଲ ପତିତ ହୋଇଛି, ପତିତ ହୋଇଛି; ସେ ଭୂତମାନଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଶୁଚି ଆତ୍ମାର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଶୁଚି ଓ ଘୃଣିତ ପକ୍ଷୀର ପିଞ୍ଜରା ହୋଇପଡ଼ିଛି। କାରଣ ସମସ୍ତ ଜାତି ତାହାର ବ୍ୟଭିଚାରର କ୍ରୋଧମୟ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ପାନ କରିଛନ୍ତି, ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ତାହା ସହିତ ବ୍ୟଭିଚାର କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ବଣିକମାନେ ତାହାର ଭୋଗବିଳାସର ପ୍ରଚୁରତା ଦ୍ୱାରା ଧନୀ ହୋଇଉଠିଛନ୍ତି।” ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 18:1–3.
“ମହାନ ବାବିଲୋନ” ବାକ୍ୟାଂଶଟି ରୋମାନ କାଥୋଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଇଶାୟା ଅଧ୍ୟାୟ ତେଇଶରେ “ମହାନ ବାବିଲୋନ”କୁ ସୋର ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି।
ତୀର ବିଷୟକ ଭାରବାଣୀ। ହେ ତର୍ଶୀଶର ଜାହାଜମାନେ, ବିଲାପ କର; କାରଣ ତାହା ଏପରି ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଛି ଯେ ସେଠାରେ ନ ଘର ଅଛି, ନ ପ୍ରବେଶ କରିବାର ସ୍ଥାନ ଅଛି; କିତ୍ତୀମ ଦେଶରୁ ଏହି ସମ୍ବାଦ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି। ହେ ଦ୍ୱୀପର ନିବାସୀମାନେ, ନୀରବ ହେଉ; ସମୁଦ୍ର ପାର କରୁଥିବା ସୀଦୋନର ବ୍ୟାପାରୀମାନେ ତୁମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ। ବିଶାଳ ଜଳରାଶି ମାଧ୍ୟମରେ ଶୀହୋରର ବୀଜ, ନଦୀର ଶସ୍ୟକଟା, ତାହାର ଆୟ ଥିଲା; ଏବଂ ସେ ଜାତିମାନଙ୍କର ବଜାର ଥିଲା। ହେ ସୀଦୋନ, ଲଜ୍ଜିତ ହେଅ; କାରଣ ସମୁଦ୍ର, ଅର୍ଥାତ୍ ସମୁଦ୍ରର ଦୃଢ ଦୁର୍ଗ, ଏହା କହିଛି, “ମୁଁ ପ୍ରସବବେଦନା ଭୋଗ କରିନି, ନାହିଁ ସନ୍ତାନକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛି; ନାହିଁ ଯୁବକମାନଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରିଛି, ନାହିଁ କୁମାରୀମାନଙ୍କୁ ଲାଳନ କରିଛି।” ଯେପରି ମିଶର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି ଲୋକମାନେ ବିଷଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ତୀରର ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବେଦନାବିହ୍ୱଳ ହେବେ। ତର୍ଶୀଶକୁ ପାର ହୋଇଯାଅ; ହେ ଦ୍ୱୀପର ନିବାସୀମାନେ, ବିଲାପ କର। ଏହା କି ତୁମମାନଙ୍କର ସେହି ଆନନ୍ଦମୟ ନଗର, ଯାହାର ପ୍ରାଚୀନତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁରାତନ କାଳରୁ? ତାହାର ନିଜ ପାଦ ତାକୁ ଦୂରକୁ ପରଦେଶେ ବାସ କରିବା ପାଇଁ ବୋହି ନେବ। ମୁକୁଟଦାତ୍ରୀ ନଗର ତୀର ବିରୁଦ୍ଧରେ, ଯାହାର ବ୍ୟାପାରୀମାନେ ରାଜକୁମାରସମ, ଯାହାର ବଣିକମାନେ ପୃଥିବୀର ସମ୍ମାନିତଜନ, ଏହି ପରାମର୍ଶ କିଏ ନେଇଛି? ସେନାବଳଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଏହା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଗୌରବର ଗର୍ବକୁ କଳଙ୍କିତ କରିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ସମ୍ମାନିତଜନଙ୍କୁ ତୁଚ୍ଛ କରିଦେବା ପାଇଁ। ହେ ତର୍ଶୀଶର କନ୍ୟା, ନଦୀ ପରି ନିଜ ଦେଶ ମାଧ୍ୟମରେ ବହିଯାଅ; ଆଉ କୌଣସି ବନ୍ଧନ ନାହିଁ। ସେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ନିଜ ହାତ ପ୍ରସାରିତ କରିଛନ୍ତି, ସେ ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କୁ କମ୍ପିତ କରିଛନ୍ତି; ପ୍ରଭୁ ବ୍ୟାପାରୀ ନଗର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହାର ଦୁର୍ଗମାନଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ପାଇଁ। ଏବଂ ସେ କହିଛନ୍ତି, “ହେ ପୀଡିତ କୁମାରୀ, ସୀଦୋନର କନ୍ୟା, ତୁମେ ଆଉ ଆନନ୍ଦ କରିବ ନାହିଁ; ଉଠ, କିତ୍ତୀମକୁ ପାର ହୋଇଯାଅ; ସେଠି ମଧ୍ୟ ତୁମର ବିଶ୍ରାମ ହେବ ନାହିଁ।” ଦେଖ, କଲ୍ଦୀୟମାନଙ୍କର ଦେଶ; ଏହି ଲୋକସମୂହ ପୂର୍ବେ ଥିଲା ନାହିଁ, ଯାଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଶ୍ଶୂରୀୟ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମରୁଭୂମିବାସୀମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଏହାକୁ ସ୍ଥାପନ କଲା ନଥିଲା; ସେମାନେ ତାହାର ଦୁର୍ଗମିନାରମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ସେମାନେ ତାହାର ରାଜପ୍ରାସାଦମାନଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ; ଏବଂ ସେ ତାହାକୁ ଧ୍ୱଂସସ୍ତୂପରେ ପରିଣତ କଲା। ହେ ତର୍ଶୀଶର ଜାହାଜମାନେ, ବିଲାପ କର; କାରଣ ତୁମମାନଙ୍କର ଦୃଢ ଆଶ୍ରୟ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଛି। ଏବଂ ସେହି ଦିନରେ ଏପରି ହେବ ଯେ, ଏକ ରାଜାର ଦିନଗଣନା ଅନୁସାରେ ତୀର ସତ୍ତରି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୁଲାଯିବ; ସତ୍ତରି ବର୍ଷର ଶେଷରେ ତୀର ବେଶ୍ୟା ପରି ଗାଇବ। “ଏକ ବୀଣା ନିଅ, ନଗର ଚାରିପଟେ ଘୁର, ହେ ଭୁଲାଯାଇଥିବା ବେଶ୍ୟା; ମଧୁର ସୁର ବଜାଅ, ଅନେକ ଗୀତ ଗାଅ, ଯେପରି ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉ।” ଏବଂ ସତ୍ତରି ବର୍ଷର ଶେଷରେ ଏପରି ହେବ ଯେ, ପ୍ରଭୁ ତୀରକୁ ଦର୍ଶନ କରିବେ, ଏବଂ ସେ ନିଜ ମଜୁରିକୁ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠରେ ଥିବା ସଂସାରର ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରିବ। ଏବଂ ତାହାର ବ୍ୟବସାୟ ଓ ତାହାର ମଜୁରି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ରତା ହେବ; ତାହା ସଞ୍ଚୟ କରାଯିବ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଭଣ୍ଡାରରେ ରଖାଯିବ ନାହିଁ; କାରଣ ତାହାର ବ୍ୟବସାୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବାସ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଭୋଜନର ନିମନ୍ତେ, ଏବଂ ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ ବସ୍ତ୍ରର ନିମନ୍ତେ ହେବ। ଯିଶାୟ 23:1–18.
ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ ଲେଖିଛନ୍ତି: “ପୁରାତନ ନିୟମର ଇତିହାସର ସମସ୍ତ ମହାନ ଘଟଣା ଏବଂ ଗମ୍ଭୀର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପଗୁଡ଼ିକ ଏହି ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କରେ ମଣ୍ଡଳୀରେ ପୁନରାବୃତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ହୋଇଆସୁଛି।”
ଯିଶାୟା ତେଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସଂଯୁକ୍ତ ଜାତିସଂଘ, ପାପାସି, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା ଏବଂ ଇସ୍ଲାମଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମ୍ପର୍କଗୁଡ଼ିକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି। ଏହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନିବା ପାଇଁ, ଅଧ୍ୟାୟରେ ଥିବା କିଛି ପ୍ରତୀକକୁ ପ୍ରେରିତ ପ୍ରକାଶନ ଦ୍ୱାରା ପରିଭାଷିତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ପ୍ରତୀକଗୁଡ଼ିକ ପରିଭାଷିତ ହେଲା ପରେ, ଘଟଣାମାଳାର କ୍ରମ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଭାବରେ ସରଳ ହୋଇଯାଏ। ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯେପ୍ରତୀକଗୁଡ଼ିକର ପରିଭାଷା ଆବଶ୍ୟକ, ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଲେ:
ଭାର, ତୀର, ବେଶ୍ୟା, ଅଶ୍ଶୁରୀୟ, କଲ୍ଦୀୟମାନଙ୍କର ଦେଶ, ଦୁର୍ଗମୀନାର ଏବଂ ପ୍ରାସାଦମାନ, ତର୍ଶୀଶ, ସିହୋରର ବୀଜ, କିତ୍ତୀମର ଦେଶ, ସୀଦୋନ, ବ୍ୟାପାରୀମାନଙ୍କର ନଗର, ମିଶରର ସମ୍ବାଦ ଏବଂ ତୀରର ସମ୍ବାଦ, ବିଳାପ, ଗୋଟିଏ କନ୍ୟା, ସତ୍ତରି ବର୍ଷ, ଗୋଟିଏ ରାଜାଙ୍କର ଦିନଗୁଡ଼ିକ, ବିସ୍ମୃତି, ଏବଂ ସ୍ମରଣ
ପ୍ରଥମ ପଦରେ “ଭାର” ଶବ୍ଦଟି ଟାୟରର ରାଜ୍ୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିନାଶର ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ସୂଚିତ କରେ।
ଭାର: H4853—H5375 ରୁ; ଏକ ଭାର; ବିଶେଷତଃ କର, କିମ୍ବା (ଅଭିଧାତ୍ମକ ଭାବରେ) ବୋହାଣ; ରୂପକତଃ ଏକ ଉଚ୍ଚାରଣ, ପ୍ରଧାନତଃ ଏକ ବିପତ୍ତି-ଘୋଷଣା, ବିଶେଷକରି ଗୀତ; ମାନସିକ ଭାବେ, ଆକାଙ୍କ୍ଷା: – ଭାର, ବୋକି ନେବା, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ, X ସେମାନେ ରଖିଲେ, ଗୀତ, କର।
ସୋରର ଭାର ବାଇବେଲର ସେହି ଅନେକ ଅଂଶମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ, ଯେଉଁଠାରେ ରୋମାନ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚର ଅନ୍ତିମ ବିଚାରକୁ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି। “ଭାର” ଶବ୍ଦଟିର ପ୍ରଚଳିତ ବ୍ୟବହାର ଓ ସଂଜ୍ଞାନୁସାରେ ଏହା ଗୋଟିଏ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ, ଏବଂ ପ୍ରାଥମିକତଃ ବିନାଶର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ। ଯିଶାୟରେ ଏଗାରୋଟି “ଭାର” ଅଛି, ଏବଂ ଆଠଥର ଏହି ଶବ୍ଦଟି କନ୍ଧରେ ବୋହି ନିଆଯାଉଥିବା ଭାରକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଛି। ଯେଉଁ ଏଗାରୋଟି ସ୍ଥାନରେ “ଭାର” ଶବ୍ଦଟି ବିନାଶର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀରୂପେ ପ୍ରତିପାଦିତ ହୋଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଲେ ଯିଶାୟ 13:1; 15:1; 17:1; 19:1; 21:1, 11, 13; 22:1; 30:6, ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ତେଇଶ ଅଧ୍ୟାୟ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ସୋରର ଭାରକୁ ପାଉଛୁ। ଶେଷ ଦିନରେ କେଉଁ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଉଛି, ତାହା ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କରିବା ପାଇଁ ଯିଶାୟଙ୍କ ସମସ୍ତ ବିନାଶ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମାନଙ୍କୁ ଏକାଠି ରଖିବା ଉପଯୁକ୍ତ। ଏକ ସମୟରେ ଏଗାରୋଟି ବିନାଶ-ଭବିଷ୍ୟବାଣୀକୁ ଆବୃତ କରିବା କଷ୍ଟକର, ସେହିହେତୁ ମୁଁ ତେଇଶ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରସଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିନାଶ-ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ସଂଜ୍ଞା ଦେବି।
ତେରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବାବିଲୋନ ବିରୋଧରେ ଥିବା ବିନାଶର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଜଗତର ଶେଷକାଳର ଆଧୁନିକ ବାବିଲୋନକୁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ କରେ, ଯାହା ରୋମର ବେଶ୍ୟା ଅଟେ ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକର ସତରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି।
ତାହା ପରେ ସେହି ସାତଟି ପାତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ସାତ ଦୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଆସି ମୋ ସହ କଥା ହେଲେ, ଏବଂ ମୋତେ କହିଲେ, ଏଠାକୁ ଆସ; ମୁଁ ତୋତେ ସେହି ମହା ବେଶ୍ୟାର ବିଚାର ଦେଖେଇବି, ଯେଉଁଜଣୀ ଅନେକ ଜଳର ଉପରେ ବସିଛି; ଯାହା ସହିତ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ବ୍ୟଭିଚାର କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ତାହାର ବ୍ୟଭିଚାରର ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ପିଇ ମତ୍ତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ତାହା ପରେ ସେ ମୋତେ ଆତ୍ମାରେ ଏକ ମରୁଭୂମିକୁ ନେଇଗଲେ; ଏବଂ ମୁଁ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଏକ କର୍ମିଜବର୍ଣ୍ଣ ପଶୁର ଉପରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲି, ଯେହା ନିନ୍ଦାନାମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଏବଂ ଯାହାର ସାତ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦଶ ଶିଙ୍ଗ ଥିଲା। ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ ବୈଗଣୀ ଓ କର୍ମିଜ ବର୍ଣ୍ଣର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ସୁନା, ମୂଲ୍ୟବାନ ପଥର ଓ ମୁକ୍ତାଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲେ; ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିଲା ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର, ଯାହା ଘୃଣ୍ୟ ବସ୍ତୁମାନ ଓ ତାହାର ବ୍ୟଭିଚାରର ଅଶୁଚିତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଏବଂ ତାଙ୍କ ଲଳାଟରେ ଏକ ନାମ ଲିଖା ଥିଲା, ରହସ୍ୟ, ମହାନ ବାବିଲ, ବେଶ୍ୟାମାନଙ୍କର ମାତା ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଘୃଣ୍ୟ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ମାତା। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ୧୭:୧–୫।
ମୋତେ ଅଳ୍ପ କିଛି ପର୍ଶ୍ୱକଥା କହିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ତୀରର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଅଧ୍ୟୟନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅବଶେଷରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସକୁ ସପ୍ତମ-ଦିନୀୟ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚର ଇତିହାସ ସହିତ ସମଲମ୍ବିତ କରିବା ଅଟେ। ଆମେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବୁ ଯେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ସରକାର ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ମେଷଶାବକସଦୃଶ ପଶୁର ଗୋଟିଏ ଶୃଙ୍ଗ ଅଟେ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାର ଯୁଗରୁ ବାହାରି ଆସିଥିବା ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଧର୍ମ ଅନ୍ୟ ଶୃଙ୍ଗ ଥିଲା। ଯେ ସମୟରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନେ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲେ, ସେହି ସମୟରେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଧର୍ମର ଶୃଙ୍ଗ ମିଲରୀୟ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମରେ ପରିଣତ ହେଲା। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଏହାକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିଦେବୁ, ସେତେବେଳେ ଆମେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବୁ ଯେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶୃଙ୍ଗର ଇତିହାସ ଏବଂ ରିପବ୍ଲିକାନ୍ ଶୃଙ୍ଗର ଇତିହାସ ପରସ୍ପର ସମାନାନ୍ତରାଳ ଭାବେ ଚାଲେ ଏବଂ ସମାନାନ୍ତରାଳ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଧାରଣ କରେ। ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେମାନେ ଏକେ ପଶୁ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି, ଯାହା ଏହାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଯେ ଉଭୟ ଶୃଙ୍ଗ ପରସ୍ପରଙ୍କ ସମକାଳୀନ। ମୁଁ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଚର୍ଚ୍ଚ ଏବଂ ରାଜ୍ୟର ଶୃଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକର ଏହି ସମାନାନ୍ତରତାର ଗୋଟିଏ ଉଦାହରଣ ଦେଖାଇବି। ଉଭୟେ ନିଜ ନିଜ ପ୍ରକାରରେ ‘ଭୁଲିଯାନ୍ତି’।
ଯିଶାୟା ତେଇଶ ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସୂଚନାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ, ପୋପତ୍ୱୀୟ ଶକ୍ତି ସତରି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୁଲିଯାଇଥାଏ; ଏବଂ ସେହି ସତରି ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ବର୍ଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୋକେ ପୋପତ୍ୱକୁ ଏବଂ କାହିଁକି ଅନ୍ଧକାର ଯୁଗମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ଧକାର ଯୁଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତାହା ଭୁଲିଯାନ୍ତି। ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶୃଙ୍ଗର ମୂଳମନ୍ତ୍ର, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ କାଥୋଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚରୁ ପୃଥକ୍ ହେଲେ, ଥିଲା—ବାଇବେଲ ଏବଂ କେବଳ ବାଇବେଲ। ସେମାନେ ଭୁଲିଗଲେ ଯେ ବାଇବେଲ ଆମକୁ ଜଣାଏ ପୋପତ୍ୱ ବାସ୍ତବରେ କିଏ। ସେମାନେ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ଭୁଲିଗଲେ, ଯାହା ପବିତ୍ର ଦଳିଲରେ ସଂରକ୍ଷିତ ଥିଲା, ଯାହା ସେମାନଙ୍କ ହସ୍ତେ ନ୍ୟସ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଯାହାର ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରମୁଖ ରକ୍ଷକ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରୁଥିଲେ।
“ଯେମାନେ ବାକ୍ୟର ବୁଝାମଣିରେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ନ୍ତି, ଯେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟବିରୋଧୀର ଅର୍ଥକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟବିରୋଧୀଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କରିବେ। ଏବେ ଆମ ପାଇଁ ଜଗତ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହେବାର କୌଣସି ସମୟ ନାହିଁ। ଦାନିଏଲ ତାହାର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାଗରେ ଏବଂ ତାହାର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି। ଦାନିଏଲ ଏବଂ ଯୋହନଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀଗୁଡ଼ିକୁ ବୁଝିବାକୁ ହେବ। ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଜଗତକୁ ସେହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଦେଇଥାନ୍ତି ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୁଝିବା ଉଚିତ। ଏହି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀଗୁଡ଼ିକ ଜଗତରେ ସାକ୍ଷ୍ୟରୂପେ ରହିବାକୁ ଅଟେ। ଏହି ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ସେମାନଙ୍କର ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବେ।” Kress Collection, 105.
ସେହିପରି, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାର ସରକାରଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା ରିପବ୍ଲିକାନ୍ ଶୃଙ୍ଗ ଜନତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଜନତାଙ୍କ ପାଇଁ ଥିବାକୁ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ନାଗରିକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ପବିତ୍ର ଦଳିଲକୁ ଭୁଲିଯାଇଛନ୍ତି, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ନ୍ୟସ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା। ସେହି ପବିତ୍ର ଦଳିଲ ହେଉଛି ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ସଂବିଧାନ, ଏବଂ ଜନତାଙ୍କ ପାଇଁ ଥିବା ପରି ରୂପାୟିତ ହୋଇଥିବା ସରକାରର ମୂଳ ନୀତି ଥିଲା ଚର୍ଚ୍ଚ ଓ ରାଜ୍ୟର ପୃଥକତା। ସେମାନେ ସେହି ସଂବିଧାନର ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଭୁଲିଯାଇଛନ୍ତି, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ନ୍ୟସ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଯାହାର ସୁରକ୍ଷାକାରୀ ବୋଲି ସେମାନେ ସ୍ୱୀକାର କରୁଥିଲେ।
“ଏବଂ ଏହା ସ୍ମରଣରେ ରଖାଯାଉ, ରୋମର ଗର୍ବ ଏହା ଯେ ସେ କେବେ ବଦଳେ ନାହିଁ। Gregory VII ଓ Innocent IIIଙ୍କର ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୋମାନ କାଥୋଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚର ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଅଟେ। ଏବଂ ଯଦି ତାଙ୍କ ପାଖରେ କେବଳ ଶକ୍ତି ଥାନ୍ତା, ତେବେ ସେ ଗତ ଶତାବ୍ଦୀଗୁଡ଼ିକରେ ଯେପରି ସମାନ ପ୍ରବଳତା ସହିତ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏବେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରିଥାନ୍ତା। ରବିବାରର ଉନ୍ନତିକରଣର କାର୍ଯ୍ୟରେ ରୋମର ସାହାଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ କରିବାବେଳେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନେ ସେମାନେ କ’ଣ କରୁଛନ୍ତି, ତାହା ଅତ୍ୟଲ୍ପ ଜାଣନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣରେ ମନୋନିବେଶ କରିଥିବାବେଳେ, ରୋମ ତାହାର ଶକ୍ତିକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କରିବାକୁ, ତାହାର ହାରାଇଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରାଧାନ୍ୟକୁ ପୁନର୍ଦାବି କରିବାକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟରତ। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଯଦି ଏହି ନୀତି ଏକବାର ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ ଯେ ଚର୍ଚ୍ଚ ରାଜ୍ୟର ଶକ୍ତିକୁ ବ୍ୟବହାର କରିପାରେ କିମ୍ବା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରେ; ଯେ ଧାର୍ମିକ ପାଳନଗୁଡ଼ିକୁ ଲୌକିକ ଆଇନଦ୍ୱାରା ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରାଯାଇପାରେ; ସଂକ୍ଷେପରେ, ଯେ ଚର୍ଚ୍ଚ ଓ ରାଜ୍ୟର କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ବିବେକକୁ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ କରିବାକୁ ଥିବେ, ତେବେ ଏହି ଦେଶରେ ରୋମର ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ।”
“ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଆସନ୍ନ ବିପଦ ବିଷୟରେ ସତର୍କବାଣୀ ଦେଇଛି; ଯଦି ଏହାକୁ ଅବହେଳା କରାଯାଏ, ତେବେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଜଗତ ରୋମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ବାସ୍ତବରେ କ’ଣ ତାହା କେବଳ ସେତେବେଳେ ଜାଣିବ, ଯେତେବେଳେ ଫାନ୍ଦରୁ ପଳାଇବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟଧିକ ଦେରି ହୋଇଯିବ। ସେ ନିରବରେ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି। ତାହାର ଶିକ୍ଷାମତଗୁଡ଼ିକ ବିଧାନସଭାମାନଙ୍କରେ, ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ନିଜ ପ୍ରଭାବ ପ୍ରସାର କରୁଛି। ସେ ନିଜର ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ବିଶାଳ ସଂରଚନାଗୁଡ଼ିକ ଏପରି ଗୁପ୍ତ ଅନ୍ତସ୍ଥଳରେ ଗଢ଼ି ତୋଳୁଛି, ଯେଉଁଠାରେ ତାହାର ପୂର୍ବତନ ନିର୍ଯାତନାମାନ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହେବ। ସେ ଗୁପ୍ତଭାବେ ଏବଂ କାହାର ସନ୍ଦେହର ସୀମାରୁ ବାହାରେ ରହି ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ସୁଦୃଢ଼ କରୁଛି, ଯେପରି ସମୟ ଆସିଲେ ସେ ଆଘାତ ହାଣି ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିପାରିବ। ସେ ଯାହା କାମନା କରେ ତାହା ହେଉଛି କେବଳ ଅନୁକୂଳ ସ୍ଥିତି, ଏବଂ ଏହା ତାହାକୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିଆଯାଉଛି। ଆମେ ଶୀଘ୍ରହି ଦେଖିବୁ ଏବଂ ଅନୁଭବ କରିବୁ ଯେ ରୋମୀୟ ତତ୍ତ୍ୱର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କ’ଣ। ଯେ କେହି ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବ ଏବଂ ତାହା ପାଳନ କରିବ, ସେ ଏହିପରି ନିନ୍ଦା ଏବଂ ନିର୍ଯାତନାର ଭାଗୀ ହେବ।” The Great Controversy, 581.
ଯଦି ଆପଣ ୧୯୫୦ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରକାଶିତ କୌଣସି ଅଭିଧାନ ଖୋଜି ପାରନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ସତରହରୁ “ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣବସନା ନାରୀ” କିମ୍ବା ସେହି ପ୍ରକାରର କୌଣସି ପଦବଳୀ ଖୋଜନ୍ତି, ତେବେ ସେହି ୧୯୫୦ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରକାଶିତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଭିଧାନ ଏହାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ ରୋମନ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚ ହେଉଛି ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ସତରହର ବେଶ୍ୟା। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର, ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ତେରହର ଦୁଇ-ଶିଙ୍ଗ ବିଶିଷ୍ଟ ପୃଥିବୀ-ପଶୁ, ନିଜର ଅତୀତକୁ ଭୁଲିଯାଏ, ସେଥି ଯେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦର ଶିଙ୍ଗ ହେଉ କିମ୍ବା ଗଣତନ୍ତ୍ରବାଦର ଶିଙ୍ଗ ହେଉ। ଏହି ଉଭୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ ପାପତନ୍ତ୍ରର ଧର୍ମୀୟ ଅତ୍ୟାଚାର ଏବଂ ତାହାକୁ ସମର୍ଥନ କରୁଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କର ରାଜନୈତିକ ଅତ୍ୟାଚାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତିବାଦରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହୋଇଥିଲା, କିମ୍ବା ବାଇବେଲ ଯେପରି କହେ, ସେହି ରାଜାମାନେ ଯେମାନେ ତାହାଙ୍କ ସହ “ବ୍ୟଭିଚାର” କରିଥିଲେ। ଆମେ ଯିଶାୟା ତେଇଶକୁ ଆଲୋଚନା କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ଯିଶାୟା ଯେଉଁ ଅନ୍ୟ ଦଶଟି ସ୍ଥାନରେ ଏକ ‘ବିପତ୍ତିର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ’ ଚିହ୍ନିତ କରିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକର ଏକ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ସମୀକ୍ଷା ଆମେ ଦେବୁ; କାରଣ ସେହି ଏଗାରୋଟି “ଭାର” ସବୁ ସେହି ପ୍ରକାରରେ ଅର୍ଥବହ।
ଯିଶାୟା ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ “ଅନ୍ତିମ ଦିନମାନଙ୍କରେ” ବାବିଲୋନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭାରବାଣୀ ଅଟେ। ଅନ୍ତିମ ଦିନମାନଙ୍କରେ ବାବିଲୋନ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଓ ପରିଚାଳିତ ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେହି ବାବିଲୋନ ତିନୋଟି ଶକ୍ତିରୁ ଗଠିତ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଷୋଡଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବିଶ୍ୱକୁ ଆର୍ମାଗେଦ୍ଦୋନକୁ ନେଇଯାନ୍ତି। ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଆଧୁନିକ ବାବିଲୋନ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ବିନାଶର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ତିନୋଟି ଶକ୍ତି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି; ବାବିଲୋନ, ଲୁସିଫର ଓ ଅଶ୍ଶୂର—ଯେଉଁମାନେ କ୍ରମେ ପଶୁକୁ (ଅଶ୍ଶୂର), ଅଜଗରକୁ (ଲୁସିଫର) ଓ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାକୁ (ବାବିଲୋନ) ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଅଶ୍ଶୂର ଓ ବାବିଲୋନ ସେହି ଦୁଇଟି ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଶକ୍ତି ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ପାଇଁ ଈଶ୍ୱର ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ; ଅଶ୍ଶୂର ପ୍ରଥମେ ଆସି ଉତ୍ତରର ଦଶ ଗୋତ୍ରକୁ ବନ୍ଦୀତ୍ୱକୁ ନେଇଗଲା, ଏବଂ ତାହାପରେ ବାବିଲୋନ ଯିହୂଦାର ଦକ୍ଷିଣର ଦୁଇ ଗୋତ୍ରକୁ ନେଇଗଲା।
ଇସ୍ରାଏଲ ଏକ ଛିତରାହୋଇଥିବା ଭେଡ଼ା; ସିଂହମାନେ ତାହାକୁ ଦୂରକୁ ତାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି; ପ୍ରଥମେ ଅଶ୍ଶୂରର ରାଜା ତାହାକୁ ଗ୍ରସଣ କରିଥିଲା; ଏବଂ ଶେଷରେ ବାବିଲର ରାଜା ଏହି ନବୂଖଦ୍ନେଜର ତାହାର ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଛି। ଏହିହେତୁ ସେନାବାହିନୀମାନଙ୍କର ସଦାପ୍ରଭୁ, ଇସ୍ରାଏଲର ପରମେଶ୍ୱର, ଏପରି କହନ୍ତି: ଦେଖ, ଯେପରି ମୁଁ ଅଶ୍ଶୂରର ରାଜାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିତ କରିଥିଲି, ସେପରି ମୁଁ ବାବିଲର ରାଜା ଓ ତାହାର ଦେଶକୁ ଦଣ୍ଡିତ କରିବି। ଯିରିମିୟ 50:17, 18।
ପ୍ରଥମେ ଆଶ୍ଶୂର ଇସ୍ରାଏଲର ଉତ୍ତର ଦଶଗୋଷ୍ଠୀକୁ ବନ୍ଦୀତ୍ୱକୁ ନେଲା, ଏବଂ ତାହାପରେ ବାବିଲ୍ ଯିହୂଦାର ଦକ୍ଷିଣ ଦୁଇଗୋଷ୍ଠୀକୁ ବନ୍ଦୀତ୍ୱକୁ ନେଲା। ଏହି ଉଭୟ ବନ୍ଦୀତ୍ୱ ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଧ୍ୟାୟ 26 ର “ସାତ କାଳ”ର ପୂରଣ ଥିଲା। ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥାର “ସାତ କାଳ” ହେଉଛି ଉଇଲିଆମ୍ ମିଲର୍ ଆବିଷ୍କାର କରିଥିବା ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମ “କାଳ-ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ”, ଏବଂ ଏହା ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ, ଯେତେବେଳେ ଆଶ୍ଶୂର ଉତ୍ତର ଗୋଷ୍ଠୀକୁ ବନ୍ଦୀ କଲା, ସେତେବେଳେ ଏକ ଛିତରାହେବାର ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶେ କୁଡ଼ି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଲା। ସେହି ଅବଧି ଇ. ପୂ. 723ରେ ସେମାନଙ୍କର ବନ୍ଦୀତ୍ୱ ସହ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ, 1798ରେ “ଶେଷ କାଳ”ରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଦକ୍ଷିଣ ଗୋଷ୍ଠୀମାନଙ୍କୁ ବାବିଲ୍ ଇ. ପୂ. 677ରେ ବନ୍ଦୀ କଲା, ଯାହା ଯିହୂଦା ବିରୁଦ୍ଧରେ “ସାତ କାଳ”ର ଆରମ୍ଭ କଲା, ଏବଂ ତାହା ଦାନିଏଲ୍ 8:14ର 2300-ବର୍ଷୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ସହ ଏକେ ସ୍ଥାନରେ, ଅର୍ଥାତ୍ 22 ଅକ୍ଟୋବର 1844ରେ, ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଆଶ୍ଶୂର ଓ ବାବିଲ୍ ଉଭୟେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କର ବିଦ୍ରୋହ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଦଣ୍ଡର ଏକେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଦଣ୍ଡ ପ୍ରଥମେ ଆଶ୍ଶୂର ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ପରେ ବାବିଲ୍ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟକର ହେଲା।
ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ତିନିଟି ଶକ୍ତିର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ସମ୍ପର୍କରେ ବାବିଲ ଅସୁରର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି, କାରଣ ସେ ପରେ ଆସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସେହି ଏକେଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲା।
ପନ୍ଦରତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମୋଆବ ବିରୋଧରେ ଥିବା ଭାର ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଅଟେ।
“ମୋଆବ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏହି ବର୍ଣ୍ଣନା ସେହି ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଯେମାନେ ମୋଆବ ସଦୃଶ ହୋଇପଡ଼ିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ପ୍ରହରୀମାନଙ୍କ ପରି ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟସ୍ଥାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପାଳନ କରିବା ପାଇଁ ନିଜମାନଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଦତ୍ତ ସାମର୍ଥ୍ୟର ଅଭ୍ୟାସରେ ନିୟୋଜିତ କରି, ଅନ୍ଧକାରର ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ପଛକୁ ଠେଲିଦେଇ, ଏବଂ ଆମର ଜଗତରେ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମନୀତିକୁ ଅଗ୍ରସର କରିବା ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱର ଯେପରି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଇଛନ୍ତି ତାହାର ପ୍ରୟୋଗ କରି, ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସତ୍ତାମାନଙ୍କ ସହ ସହଯୋଗ କରିନାହାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସତ୍ୟର ଜ୍ଞାନ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଯାହା ଜାଣନ୍ତି ତାହାକୁ ଆଚରଣ କରିନାହାନ୍ତି।” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1159.
ଯେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ କଳିସିଆ ପତିତ ହୋଇଛି, ସେହି କଳିସିଆ ହେଉଛି ସେଇ କଳିସିଆ ଯାହା ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ସମୟରେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଧର୍ମପନ୍ଥ ପଳାଇଯାଇଥିବାବେଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିବାକୁ ଜାରି ରଖିଥିଲା। ମୋଆବ ହେଉଛି ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍, ପତିତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶିଙ୍ଗ।
ଅଧ୍ୟାୟ ସତର ଦମାସ୍କସ ବିଷୟକ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଏମିତି ଏକ ନଗର ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି ଯାହାକୁ ଅପସାରଣ କରାଯାଏ। ଏକ ନଗର ହେଉଛି ଏକ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ “ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ” ଯେ ରାଜ୍ୟକୁ ଅପସାରଣ କରାଯାଏ, ସେହିଟି ହେଉଛି ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା।
ଊଣେଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ହେଉଛି ମିଶର ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିନାଶର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ, ଯାହା ଜାତିସଂଘ ଏବଂ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।
ଏକୋଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟର ପରବର୍ତ୍ତୀ ତିନୋଟି ବିପତ୍ତି-ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ଦକ୍ଷିଣର ଭୟାବହ ମରୁଭୂମି ଦେଶ, ଦୂମାହ ଓ ଆରବ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଟେ। ଏହି ତିନୋଟି ବିପତ୍ତି-ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 8:13ର ତିନୋଟି ହାୟ ସହ ସମ୍ମତିରେ ଇସ୍ଲାମକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ।
ବାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟର ବିନାଶବାଣୀ ରବିବାର ଆଇନର ସମୟରେ ଲାଓଦିକିୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କରୁ ଫିଲାଦେଲଫିୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କର ପୃଥକ୍କରଣକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ।
ଏବଂ ତାହା ପରେ ତିରିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଆମେ ଦକ୍ଷିଣର ପଶୁମାନଙ୍କର ଭାରକୁ ଦେଖୁଅ, ଯାହା ଲାଓଦିକୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କର ବିଦ୍ରୋହର ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଅଟେ। ଯିଶାୟାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଭାରଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର କରିଲେ, “ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ” ପ୍ରାୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀୟ ପାତ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରାଯାଏ। ମୁଁ ଯିଶାୟା ତେଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଚୟନ କରୁଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରମାଣ କରିପାରିବି ଯେ, ବାଇବେଲ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ଭାବରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଇତିହାସ 1798 ଠାରୁ ରବିବାର ଆଇନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାସନ କରେ।
ଯେହେତୁ “ପ୍ରାଚୀନ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦ୍ରଷ୍ଟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ସମୟ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା ଆମ ସମୟ ପାଇଁ ଅଧିକ କହିଥିଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବଳ ଅଟେ,” ସେହିହେତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ଉଚ୍ଚାରଣ ଜଗତର ଅନ୍ତକାଳୀନ ଘଟଣାବଳୀକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରୁଛି। ଏହି ସତ୍ୟ, ଏବଂ “ବାଇବେଲର ସମସ୍ତ ପୁସ୍ତକ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ମିଳିଥାଏ ଓ ସେଠାରେ ଶେଷ ପାଏ” ବୋଲି ଥିବା ତଥ୍ୟ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ଜଗତର ଅନ୍ତକାଳୀନ ଘଟଣାବଳୀ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ସମନ୍ୱୟ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକକୁ ସନ୍ଦର୍ଭବିନ୍ଦୁ ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ କରେ।
ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ସତରହମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଆମେ ସେହି ମହା ବେଶ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖୁଅଛୁ, ଯିଏ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରେ, ଏବଂ ତାହାର ଶେଷ ବିଚାରକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖୁଅଛୁ।
ସାତଟି ପାତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ସେହି ସାତଜଣ ଦୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଆସି ମୋ ସହିତ କହିଲେ, “ଏଠାକୁ ଆସ; ଅନେକ ଜଳର ଉପରେ ବସିଥିବା ସେହି ମହା ବେଶ୍ୟାର ନ୍ୟାୟବିଚାର ମୁଁ ତୋତେ ଦେଖାଇବି; ଯାହା ସହିତ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ବ୍ୟଭିଚାର କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାହାର ବ୍ୟଭିଚାରର ଦ୍ରାକ୍ଷାରସରେ ପୃଥିବୀର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ମତ୍ତ କରାଯାଇଛନ୍ତି।” ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 17:1, 2.
ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ପରସ୍ପର ବିରୋଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କର ଆତ୍ମାମାନେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ଅଧୀନ ଅଛନ୍ତି। କାରଣ ଈଶ୍ୱର ଅବ୍ୟବସ୍ଥାର କର୍ତ୍ତା ନୁହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଶାନ୍ତିର; ପବିତ୍ରମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡଳୀରେ ଯେପରି। 1 କରିନ୍ଥୀୟ 14:32, 33.
ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ “ଅନେକ ଜଳର ଉପରେ ବସିଥିବା ମହା ବେଶ୍ୟାର ବିଚାର,” ସେହି ମହା ବେଶ୍ୟା, “ଯାହା ସହିତ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ବ୍ୟଭିଚାର କରିଛନ୍ତି,” ସେହି ମହା ବେଶ୍ୟା, ଯେ “ତାହାର ବ୍ୟଭିଚାରର ମଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା” “ପୃଥିବୀର ବାସିନ୍ଦାମାନଙ୍କୁ” ମଦ୍ମତ କରିଦେଇଛି; ଯିଶାୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା “ବେଶ୍ୟା” ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି, ଯେ “ଏକ ରାଜାର ଦିନଗୁଡ଼ିକ,” ଅର୍ଥାତ୍ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀସୂଚକ ସତ୍ତର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବିସ୍ମୃତ ହୋଇରହିଥାଏ। ସେହି ସତ୍ତର ବର୍ଷ ସମାପ୍ତ ହେଲେ ତୀର “ଜଗତର ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ସହିତ ବ୍ୟଭିଚାର କରିବ।” ଯିଶାୟାଙ୍କ ବେଶ୍ୟାହିଁ ଯୋହନଙ୍କ ମହା ବେଶ୍ୟା। ଯିଶାୟାଙ୍କ ବେଶ୍ୟା ଏବଂ ଯୋହନଙ୍କ ବେଶ୍ୟା ରୋମାନ କାଥଲିକ କଳିସିଆଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, କାରଣ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ କଳିସିଆର ପ୍ରତୀକ ଅଟନ୍ତି।
ହେ ପତ୍ନୀମାନେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଯେପରି ଅଧୀନ ହୁଅ, ସେପରି ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଧୀନ ହୁଅ। କାରଣ ସ୍ୱାମୀ ପତ୍ନୀଙ୍କର ଶିର, ଯେପରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମଣ୍ଡଳୀର ଶିର; ଏବଂ ସେ ଦେହର ତ୍ରାତା। ଅତଏବ ମଣ୍ଡଳୀ ଯେପରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅଧୀନ, ସେପରି ପତ୍ନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଅଧୀନ ହୁଅନ୍ତୁ। ହେ ସ୍ୱାମୀମାନେ, ନିଜ ନିଜ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କର, ଯେପରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମଧ୍ୟ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ପ୍ରେମ କଲେ ଏବଂ ତାହା ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆପଣ ଦେଲେ; ଯେପରି ସେ ବାକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜଳସ୍ନାନରେ ତାହାକୁ ପବିତ୍ର କରି ଶୁଦ୍ଧ କରିପାରନ୍ତି; ଯେପରି ସେ ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ମହିମାମୟ ରୂପରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିପାରନ୍ତି, ଯାହାରେ କଳଙ୍କ, କୁଞ୍ଚନ, କିମ୍ବା ସେହିପରି କୌଣସି ବସ୍ତୁ ନଥାଏ; କିନ୍ତୁ ସେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହେଉ। ସେପରି ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଉଚିତ, ନିଜ ନିଜ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ନିଜ ଦେହ ପରି ପ୍ରେମ କରିବା। ଯେ ନିଜ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରେ, ସେ ନିଜକୁ ହିଁ ପ୍ରେମ କରେ। କାରଣ କେହି କେବେ ନିଜ ଦେହକୁ ଘୃଣା କରିନାହିଁ; ବରଂ ତାହାକୁ ପୋଷଣ ଓ ସ୍ନେହରେ ଲାଳନ କରେ, ଯେପରି ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ମଣ୍ଡଳୀକୁ କରନ୍ତି। କାରଣ ଆମେ ତାଙ୍କ ଦେହର ଅଙ୍ଗ, ତାଙ୍କ ମାଂସର ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥିର। ଏହି କାରଣରୁ ମନୁଷ୍ୟ ତାହାର ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି ନିଜ ପତ୍ନୀଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହେବ, ଏବଂ ସେ ଦୁଇଜଣ ଏକ ଦେହ ହେବେ। ଏହା ଏକ ମହା ରହସ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଓ ମଣ୍ଡଳୀ ବିଷୟରେ କହୁଛି। ତଥାପି ତୁମ୍ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ନିଜ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ନିଜକୁ ପ୍ରେମ କରିବା ପରି ପ୍ରେମ କରୁ; ଏବଂ ପତ୍ନୀ ମଧ୍ୟ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସମ୍ମାନ କରୁ। ଏଫିସୀୟ 5:22–33।
ପ୍ରେରିତ ପାଉଲ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି ଯେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ମଣ୍ଡଳୀ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭାବେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ଏହିପରି, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ମାନେ ଗୋଟିଏ ମଣ୍ଡଳୀ; କିନ୍ତୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ମଣ୍ଡଳୀ “ପବିତ୍ର ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ”। ଅପବିତ୍ର ମଣ୍ଡଳୀକୁ ଅପବିତ୍ର ସ୍ତ୍ରୀରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଏ; ଏହିପରି ଭାବେ ଯିଶାୟ ଜଣେ ବେଶ୍ୟାଙ୍କୁ ଏବଂ ଯୋହନ ଜଣେ ରଣ୍ଡୀକୁ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ପାପାସିକୁ ଜଣେ ରଣ୍ଡୀରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମଣ୍ଡଳୀ ଜଣେ କୁମାରୀ ଅଟେ।
କାରଣ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଈଶ୍ୱରୀୟ ଇର୍ଷ୍ୟା ସହ ଇର୍ଷ୍ୟାନ୍ୱିତ; କାରଣ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଏକେଇ ପତିଙ୍କ ସହ ବାଗ୍ଦାନ କରାଇଛି, ଯେଣୁ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନିକଟରେ ଏକ ପବିତ୍ର କୁମାରୀରୂପେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିପାରିବି। ୨ କରିନ୍ଥୀୟ ୧୧:୨।
କେବଳ ଏତିକି ନୁହେଁ ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କଳିସିଆକୁ ଜଣେ କୁମାରୀରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ବରଂ ସେ କେବଳ ଜଣେମାତ୍ର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ବିବାହବନ୍ଧନରେ ଅଙ୍ଗୀକୃତ। ତୀର ଏବଂ ଯୋହନଙ୍କ ମହା ବେଶ୍ୟା ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରେ। କାଥୋଲିକ କଳିସିଆର ସମ୍ପର୍କ ଜଣେ ସହିତ ନୁହେଁ, ବରଂ ଅନେକ ପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ଅଛି। ଦାନିଏଲ ଆମକୁ ଜଣାନ୍ତି ଯେ ଏହି ରାଜାମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ।
ଏହାହିଁ ସେହି ସ୍ୱପ୍ନ; ଏବଂ ଆମେ ତାହାର ଭାବାର୍ଥ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିବୁ। ହେ ରାଜା, ଆପଣ ରାଜାମାନଙ୍କର ରାଜା; କାରଣ ସ୍ୱର୍ଗର ପରମେଶ୍ୱର ଆପଣଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ, ସାମର୍ଥ୍ୟ, ଶକ୍ତି ଓ ମହିମା ଦେଇଛନ୍ତି। ଏବଂ ଯେଉଁଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ମନୁଷ୍ୟସନ୍ତାନମାନେ ବାସ କରନ୍ତି, କ୍ଷେତ୍ରର ପଶୁମାନେ ଓ ଆକାଶର ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ସେ ଆପଣଙ୍କ ହାତରେ ସମର୍ପଣ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶାସକ କରିଛନ୍ତି। ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ଏହି ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ମସ୍ତକ। ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ପରେ ଆପଣଠାରୁ ନିକୃଷ୍ଟ ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟ ଉଦୟ ହେବ, ଏବଂ ପିତ୍ତଳର ଆଉ ଗୋଟିଏ ତୃତୀୟ ରାଜ୍ୟ ଉଦ୍ଭବିତ ହେବ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଶାସନ କରିବ। ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ ରାଜ୍ୟ ଲୋହା ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବ; କାରଣ ଯେପରି ଲୋହା ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁକୁ ଭଙ୍ଗି ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରେ ଓ ବଶୀଭୂତ କରେ, ସେପରି ସେହି ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଉଥିବା ଲୋହା ପରି, ଚୂର୍ଣ୍ଣବିଚୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଦଳିଦେବ। ଦାନିଏଲ 2:36–40.
ଦାନିଏଲ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଚିହ୍ନିତ ଏବଂ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି। ଦାନିଏଲ ଯେତେବେଳେ ନେବୁଖଦ୍ନେଜରଙ୍କୁ ସ୍ୱପ୍ନଟିର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେ ନେବୁଖଦ୍ନେଜରଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦିଅନ୍ତି ଯେ ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସୁବର୍ଣ୍ଣର ମସ୍ତକ। ସୁବର୍ଣ୍ଣର ମସ୍ତକ ଜଣେ ରାଜା, କିନ୍ତୁ ଜଣେ ରାଜା ଏକ ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ରୋମାନ କାଥୋଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚ ସେହି ମହା ବେଶ୍ୟା, ଯେ ସତ୍ତରି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ବର୍ଷର ଶେଷରେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରେ। ରାଜାମାନେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ ତୀର ଜଣେ ଅଶୁଚି ସ୍ତ୍ରୀ। ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଉଛି ଏକ ଚର୍ଚ୍ଚ, ଜଣେ ବେଶ୍ୟା ହେଉଛି ଏକ ଅପବିତ୍ର ଚର୍ଚ୍ଚ; ଜଣେ ପୁରୁଷ ହେଉଛି ଜଣେ ରାଜା, ଏବଂ ଜଣେ ରାଜା ହେଉଛି ଏକ ରାଜ୍ୟ। ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଉଛି ଏକ ଚର୍ଚ୍ଚ ଏବଂ ଜଣେ ରାଜା ହେଉଛି ଏକ ରାଜ୍ୟ। ଏହି ଦୁଇ ସତ୍ତାର ଅବୈଧ ସମ୍ପର୍କ ଆତ୍ମିକ ବ୍ୟଭିଚାରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।
ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ସଂବିଧାନ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦଲିଲ, ଯାହା ଏହି ଦୁଇ ସତ୍ତାକୁ ପୃଥକ ରଖିବାର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ସ୍ଥିର କରି ସଂରକ୍ଷିତ କରେ। ଯଦିଓ ଆମେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାୟରକୁ ରୋମାନ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରିବାର କାମ ସମାପ୍ତ କରିନାହୁଁ, ତଥାପି ଏହି ସମୟରେ ଯିଶାୟ ୨୩ରେ ଥିବା ଆଉ ଗୋଟିଏ ପ୍ରତୀକ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିବା ଉଚିତ ପ୍ରତୀତ ହୁଏ, ଯାହା ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ—ଚର୍ଚ୍ଚ ଓ ରାଜ୍ୟ—ର ପ୍ରତୀକତାକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରେ।
ଦେଖ, କଲ୍ଦୀୟମାନଙ୍କର ଦେଶ; ଏହି ଜାତି ଥିଲା ନାହିଁ, ଯାଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଶ୍ଶୁରୀୟ ଜଙ୍ଗଲବାସୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହାକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ; ସେମାନେ ତାହାର ଦୁର୍ଗମିନାରଗୁଡ଼ିକ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ, ସେମାନେ ତାହାର ପ୍ରାସାଦଗୁଡ଼ିକ ନିର୍ମାଣ କଲେ; ଏବଂ ସେ ତାହାକୁ ଧ୍ୱଂସସ୍ତୂପରେ ପରିଣତ କଲେ। ଯିଶାୟ 23:13.
ସେହି ପଦ୍ୟରେ ଅସୁରୀୟ ଲୋକ କଲ୍ଦୀୟମାନଙ୍କର ଦେଶକୁ ସ୍ଥାପନ କଲା ଏବଂ “ମୀନାର” ଓ “ପ୍ରାସାଦ” ଉଭୟକୁ ନିର୍ମାଣ କଲା। ଅସୁରୀୟ ନିମ୍ରୋଦର ଏକ ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ କଲ୍ଦୀୟମାନେ ବାବେଲର ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମମାନଙ୍କର ଧାର୍ମିକ ନେତାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। “ମୀନାର” ଗିର୍ଜାଘରର ଏକ ପ୍ରତୀକ। ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ, ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ସେହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ବିଷୟରେ ନିମ୍ନପ୍ରକାର ମତ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି:
“ସେହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ଘରର ମାଲିକ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର ଯିହୁଦୀ ଜାତିକୁ, ଏବଂ ବେଡ଼ ସେମାନଙ୍କର ସୁରକ୍ଷାସ୍ୱରୂପ ଥିବା ଦିବ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା। ମୀନାର ମନ୍ଦିରର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଥିଲା।” Desire of Ages, 596.
ଅଶ୍ଶୂରୀୟ ଲୋକ କଲ୍ଦୀୟମାନଙ୍କର ଭୂମିକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯେମାନେ ଏକ ମଣ୍ଡଳୀ (ମିନାର) ଏବଂ ଏକ “ପ୍ରାସାଦ” ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏକ “ପ୍ରାସାଦ” ଜଣେ “ରାଜାଙ୍କୁ” ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯିଏ ପୁନର୍ବାର ଏକ ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଏକ ରାଜ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ନଗର ରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଏ।
ଏବଂ ସେମାନେ କହିଲେ, ଆସ, ଆମେ ନିଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ନଗର ଓ ଗୋଟିଏ ଗୋପୁର ନିର୍ମାଣ କରିବା, ଯାହାର ଶୀର୍ଷ ଆକାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବ; ଏବଂ ଆମେ ନିଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ନାମ କମାଇବା, ନହେଲେ ଆମେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠଭାଗ ଉପରେ ଛିତରିଯିବୁ। ଆଦିପୁସ୍ତକ 11:4।
ଅଶ୍ଶୂରୀୟଜନ ସ୍ଥାପନ କରିଥିବା “ଦୁର୍ଗ” ଓ “ପ୍ରାସାଦ” ହେଉଛି ସେହି “ନଗର” ଓ “ଦୁର୍ଗ” ଯାହା ନିମ୍ରୋଦ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲା।
ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ମୃତଦେହଗୁଡ଼ିକ ସେହି ମହାନ ସହରର ରାସ୍ତାରେ ପଡ଼ି ରହିବ, ଯାହାକୁ ଆତ୍ମିକ ଅର୍ଥରେ ସୋଦୋମ ଓ ମିଶର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମ ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ କ୍ରୁଶବିଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 11:8।
ପ୍ରେରଣା ଆମକୁ ସୂଚିତ କରେ ଯେ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଏଗାରରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ “ମହାନ ନଗର” ଫ୍ରାନ୍ସୀୟ ବିପ୍ଳବର କାଳରେ ଫ୍ରାନ୍ସର ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।
ଯେ ମହାନଗରର ରାସ୍ତାମାନଙ୍କରେ ସାକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ବଧ କରାଯାଏ, ଏବଂ ଯେଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ମୃତଦେହ ପଡ଼ି ରହେ, ସେହିଟି ‘ଆତ୍ମିକ ଅର୍ଥରେ’ ମିଶର। ବାଇବେଲର ଇତିହାସରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ସମସ୍ତ ଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ମିଶର ସବୁଠାରୁ ସାହସିକ ଭାବରେ ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିଥିଲା। ସ୍ୱର୍ଗର ଅଧିକାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ମିଶରର ରାଜାଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରକାଶ୍ୟ ଏବଂ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ବିଦ୍ରୋହ କୌଣସି ରାଜା କେବେ କରିବାକୁ ସାହସ କରିନଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମରେ ମୋଶାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେଙ୍କଠାରେ ସେହି ବାର୍ତ୍ତା ଆଣାଗଲା, ଫାରାଓ ଗର୍ବଭରା ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲା: ‘ଯିହୋବା କିଏ, ଯେ ମୁଁ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଯିବାକୁ ଦେବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣିବି? ମୁଁ ଯିହୋବାଙ୍କୁ ଜାଣିନି, ଏବଂ ତା’ଛଡ଼ା ମୁଁ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଯିବାକୁ ଦେବି ନାହିଁ।’ Exodus 5:2, A.R.V. ଏହା ନାସ୍ତିକତା; ଏବଂ ମିଶର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଜାତି ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦାବିମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏହିପରି ଅସ୍ୱୀକାରର ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବ ଏବଂ ଏହାସଦୃଶ ଅବିଶ୍ୱାସ ଓ ଅବଜ୍ଞାର ଆତ୍ମା ପ୍ରକାଶ କରିବ। ‘ସେହି ମହାନଗର’କୁ ‘ଆତ୍ମିକ ଅର୍ଥରେ’ ସୋଦୋମ ସହିତ ମଧ୍ୟ ତୁଳନା କରାଯାଇଛି। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିବାରେ ସୋଦୋମର ଦୁର୍ନୀତି ବିଶେଷରୂପେ ଲାମ୍ପଟ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା। ଏବଂ ଏହି ପାପ ମଧ୍ୟ ସେହି ଜାତିର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ହେବାକୁ ଥିଲା, ଯାହା ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରବାକ୍ୟର ବିଶେଷ ଲକ୍ଷଣମାନଙ୍କୁ ପୂରଣ କରିବ।
“ଏହେତୁ, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦବକ୍ତାଙ୍କର କଥାନୁସାରେ, ୧୭୯୮ ମସିହାର କିଛି ପୂର୍ବରୁ ଶୟତାନୀ ଉତ୍ସ ଓ ସ୍ୱଭାବର କୌଣସି ଶକ୍ତି ବାଇବେଲ୍ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ଭବ ହେବ। ଏବଂ ଯେ ଦେଶରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀଙ୍କର ସାକ୍ଷ୍ୟ ଏପରିଭାବେ ନିରବ କରାଯିବ, ସେଠାରେ ଫେରାଓଙ୍କର ନାସ୍ତିକତା ଓ ସୋଦୋମର ଲମ୍ପଟତା ପ୍ରକାଶିତ ହେବ।”
“ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଫ୍ରାନ୍ସର ଇତିହାସରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସଠିକ ଏବଂ ଚମତ୍କାରକ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଛି। ବିପ୍ଲବ ସମୟରେ, 1793 ମସିହାରେ, ‘ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଜଗତ ଶୁଣିଲା—ସଭ୍ୟତାର ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମିତ ଓ ଶିକ୍ଷିତ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଏକ ସଭା, ଯେମାନେ ଇଉରୋପର ଶ୍ରେଷ୍ଠତମ ଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏକୁ ଶାସନ କରିବାର ଅଧିକାର ନିଜେମାନଙ୍କୁ ଦାବି କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଏକତ୍ର ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚ କରି ସେହି ସର୍ବାଧିକ ଗମ୍ଭୀର ସତ୍ୟକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ, ଯାହାକି ମନୁଷ୍ୟର ଆତ୍ମା ଗ୍ରହଣ କରେ, ଏବଂ ସମ୍ମିଳିତ ଭାବରେ ଏକ ଦେବତ୍ୱରେ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଉପାସନାକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କଲେ।’—Sir Walter Scott, Life of Napoleon, vol. 1, ch. 17. ‘ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀରେ ଫ୍ରାନ୍ସ ଏକମାତ୍ର ସେହି ଜାତି, ଯାହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ପ୍ରମାଣିକ ଅଭିଲେଖ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି, ଯେ ଜାତି ଭାବେ ସେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରକାଶ୍ୟ ବିଦ୍ରୋହରେ ନିଜ ହାତ ଉଠାଇଥିଲା। ଇଂଲଣ୍ଡ, ଜର୍ମାନୀ, ସ୍ପେନ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଅନେକ ଈଶ୍ୱରନିନ୍ଦକ, ଅନେକ ଅବିଶ୍ୱାସୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ରହିଆସୁଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଫ୍ରାନ୍ସ ବିଶ୍ୱ ଇତିହାସରେ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ—ଏକମାତ୍ର ସେହି ରାଜ୍ୟ ଭାବେ, ଯାହା ନିଜ ବିଧାନସଭାର ଆଦେଶଦ୍ୱାରା ଘୋଷଣା କଲା ଯେ କୌଣସି ଈଶ୍ୱର ନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଯାହାର ରାଜଧାନୀର ସମଗ୍ର ଜନସଂଖ୍ୟା, ତଥା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ବିପୁଳ ଅଧିକାଂଶ, ନାରୀ ଓ ପୁରୁଷ ଉଭୟ, ସେହି ଘୋଷଣାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଆନନ୍ଦରେ ନାଚିଲେ ଓ ଗାଇଲେ।’—Blackwood’s Magazine, November, 1870.” The Great Controversy, 269.
ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏଗାରୋତିଏ ଅଧ୍ୟାୟର “ମହାନଗର” ହେଉଛି ଫ୍ରାନ୍ସ ଜାତି, ଯାହା ତାହାର “ବିଧାନସଭାର ଏକ ଆଦେଶ” ଜାରି କରି ଘୋଷଣା କଲା ଯେ କୌଣସି ଈଶ୍ୱର ନାହାନ୍ତି। ସେହି ଆଦେଶଟି ଫିରାଉନଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ନାସ୍ତିକତାର ଏକ ପ୍ରକାଶ ଥିଲା। ଏକ ମହାନଗର ହେଉଛି ଏକ ରାଜ୍ୟ, କିମ୍ବା ଏକ “ଜାତି” କିମ୍ବା ଏକ “ରାଷ୍ଟ୍ର”। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏଗାରୋତିଏ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଫ୍ରାନ୍ସ ଦୁଇଟି ପ୍ରତୀକରେ ଗଠିତ—ମିଶର ଏବଂ ସଦୋମ।
ଆମେ ଏହିପରି ସୂଚିତ ହେଉଛୁ, “ଏହା ନାସ୍ତିକତା ଅଟେ, ଏବଂ ମିଶର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଜାତି ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦାବିଗୁଡ଼ିକୁ ସମାନ ପ୍ରକାରର ଅସ୍ୱୀକାରର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଦେଇବ ଏବଂ ଅବିଶ୍ୱାସ ଓ ଅବଜ୍ଞାର ସଦୃଶ ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବ। ‘ସେହି ମହାନଗର’କୁ ‘ଆତ୍ମିକ ଭାବରେ,’ ସଦୋମ ସହିତ ମଧ୍ୟ ତୁଳନା କରାଯାଇଛି। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଭଙ୍ଗ କରିବାରେ ସଦୋମର ଭ୍ରଷ୍ଟତା ବିଶେଷତଃ ଲମ୍ପଟତାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା।”
ଫ୍ରାନ୍ସର ମହାନ ସହର କିମ୍ବା ଜାତିକୁ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଭାବରେ ଏକ ଜାତି (ମିଶର) ଏବଂ ଏକ ସହର (ସୋଦୋମ) ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ମିଶର “କଥା କହିବ,” ଏବଂ କୌଣସି ଜାତିର କଥା କହିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ରାଜ୍ୟନୀତିକ ଶାସନକଳା, ଚର୍ଚ୍ଚଶାସନ ନୁହେଁ। ମିଶର ଥିଲା ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ସୋଦୋମ ଥିଲା ଚର୍ଚ୍ଚ—ଏହି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମିଳେ।
“ଜାତିର ‘କହିବା’ ହେଉଛି ତାହାର ବିଧାନମୂଳକ ଏବଂ ନ୍ୟାୟିକ ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ।” The Great Controversy, 442.
ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯୋହନ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପ୍ରତୀକତ୍ୱରେ ଫ୍ରେଞ୍ଚ ବିପ୍ଳବର ଘଟଣାମାନଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରକୃତ ବିପ୍ଳବ ସେହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯୋହନଙ୍କର ପୂର୍ବକଥନମାନଙ୍କର ସତ୍ୟତା ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର ଐତିହାସିକ ପ୍ରମାଣ ଯୋଗାଇଥିଲା। ଯୋହନ ପୂର୍ବକଥନ କଲେ, ପରେ ଫ୍ରେଞ୍ଚ ବିପ୍ଳବ ସେହି ପୂର୍ବକଥନକୁ ପୂରଣ କଲା, ଏବଂ ପୁନର୍ବାର—ସେହି ପୂର୍ବକଥନ ଓ ତାହାର ଐତିହାସିକ ପୂର୍ତ୍ତି, ଉଭୟେ, ସଂସାରର ଶେଷକାଳର ଘଟଣାମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସହ ସମାନାନ୍ତର ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରେ, ଯେତେବେଳେ ପୁନରାୟ ଏକ ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ଏକ ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତ ମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ। ନିଶ୍ଚୟ, ସେହି ଅପବିତ୍ର ବିବାହର ପରିଣାମରୂପେ ଏକ ରକ୍ତସ୍ନାନ ଅନୁସରଣ କରେ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏକ ମହାନ ନଗର ଅଟେ।
ଏବଂ ସେ ମୋତେ ଆତ୍ମାରେ ଏକ ମହାନ ଓ ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତକୁ ନେଇଗଲେ, ଏବଂ ମୋତେ ସେହି ମହାନ ନଗରୀ, ପବିତ୍ର ଯିରୁଶାଲେମକୁ ଦେଖାଇଲେ, ଯାହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖରୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରୁଥିଲା। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 21:10।
“ଏଠାରେ ଯେ ବରଙ୍କ ଆଗମନ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର କରାଯାଇଛି, ତାହା ବିବାହର ପୂର୍ବରୁ ଘଟେ। ବିବାହ କ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ସୂଚିତ କରେ। ପବିତ୍ର ନଗରୀ, ନୂତନ ଯେରୁଶାଲେମ, ଯାହା ଏହି ରାଜ୍ୟର ରାଜଧାନୀ ଓ ପ୍ରତିନିଧି, ତାହାକୁ ‘କନ୍ୟା, ମେଷଶାବକଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ’ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ଦୂତ ଯୋହନଙ୍କୁ କହିଲେ: ‘ଏଠାକୁ ଆସ, ମୁଁ ତୁମକୁ କନ୍ୟା, ମେଷଶାବକଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖାଇବି।’ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା କହନ୍ତି, ‘ସେ ମୋତେ ଆତ୍ମାରେ ବହନ କରି ନେଲେ, ଏବଂ ମୋତେ ସେହି ମହାନ ନଗରୀ, ପବିତ୍ର ଯେରୁଶାଲେମକୁ, ଯାହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରୁଥିଲା, ଦେଖାଇଲେ।’ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 21:9, 10।” The Great Controversy, 426.
ନିମ୍ରୋଦଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୋଟିଏ ମୀନାର ଏବଂ ଗୋଟିଏ ନଗର ନିର୍ମାଣ କରିବାରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପାଏ, ଯାହା ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ କଳିସିଆ ଓ ରାଜ୍ୟର ସଂଯୋଗକୁ ପ୍ରତୀକିତ କରେ, କାରଣ ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନେ ଜଗତର ଶେଷ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ। ନିମ୍ରୋଦଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ ଲୁସିଫରଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହର ମଧ୍ୟ ଏକ ଅବ୍ୟାହତତା ଥିଲା, ଯାହାଙ୍କର ଆକାଙ୍କ୍ଷା ଥିଲା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କଳିସିଆ ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ—ଉଭୟର ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସ୍ଥାପନ କରିବା।
ହେ ଲୁସିଫର, ପ୍ରଭାତର ପୁତ୍ର, ତୁମେ କିପରି ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ହେଲା! ଯେ ଜାତିମାନଙ୍କୁ ଦୁର୍ବଳ କରୁଥିଲା, ସେ ତୁମେ କିପରି ଭୂମିକୁ ଛେଦିତ ହେଲା! କାରଣ ତୁମେ ନିଜ ହୃଦୟରେ କହିଥିଲା, ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କରିବି, ମୁଁ ମୋର ସିଂହାସନକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନକ୍ଷତ୍ରମାନଙ୍କ ଉପରେ ଉଚ୍ଚ କରିବି; ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦିଗର ପାର୍ଶ୍ୱଭାଗରେ ଥିବା ସଭାର ପର୍ବତ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ବସିବି; ମୁଁ ମେଘମାନଙ୍କର ଉଚ୍ଚତାଠାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଆରୋହଣ କରିବି; ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚଙ୍କ ସଦୃଶ ହେବି। ଯିଶାୟ 14:12–14।
ଯେପରି ଯିଶାୟ ଲୁସିଫରଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ହୃଦୟ-ଆକାଙ୍କ୍ଷାକୁ “ସର୍ବୋଚ୍ଚଙ୍କ ସଦୃଶ” ହେବା ପାଇଁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ସେପରି ସେ ଏହା ମଧ୍ୟ ସୂଚିତ କରନ୍ତି ଯେ ଲୁସିଫର ଦୁଇଟି ସ୍ପଷ୍ଟରୂପେ ଭିନ୍ନ ଆସନରେ ବସିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ସେ ତାହାର “ସିଂହାସନକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ତାରାମଣ୍ଡଳରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉନ୍ନତ” କରିବାକୁ ଏବଂ “ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ, ସଭା-ପର୍ବତ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ବସିବାକୁ” ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।
ସିଂହାସନ ରାଜାଙ୍କ ଅଧିକାରତ୍ୱର—କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟ ଅଧିକାରତ୍ୱର—ଏକ ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ “ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱଗୁଡ଼ିକ” ହେଉଛି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କଳିସିଆ।
କୋରହଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୀତ ଓ ଗୀତସଂହିତା। ସଦାପ୍ରଭୁ ମହାନ, ଏବଂ ଆମର ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନଗରୀରେ, ତାଙ୍କର ପବିତ୍ରତାର ପର୍ବତରେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ। ସ୍ଥିତିର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଶୋଭାୟମାନ, ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ଆନନ୍ଦ, ଉତ୍ତର ଦିଗର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ସିୟୋନ ପର୍ବତ, ମହାରାଜଙ୍କର ନଗରୀ। ପରମେଶ୍ୱର ତାହାର ପ୍ରାସାଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳରୂପେ ପରିଚିତ। ଗୀତସଂହିତା 48:1–3।
ଯିରୁଶାଲେମ “ମହାନ୍ ରାଜାଙ୍କର ନଗରୀ,” ଏହାଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ରାଜନୈତିକ ସିଂହାସନ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ; ଏବଂ ଯିରୁଶାଲେମ “ତାଙ୍କର ପବିତ୍ରତାର ପର୍ବତ,” “ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ,” ଏହାଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଧାର୍ମିକ ସିଂହାସନ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ। ଆରମ୍ଭରୁହିଁ ଶୟତାନଙ୍କର ବିଦ୍ରୋହ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି ଯେ ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ରାଜ୍ୟ—ଉଭୟର ଉପରେ ଶାସନ କରିବାକୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରୁଥିଲା। ପରେ ଶୟତାନ ନିମ୍ରୋଦଙ୍କର ବିଦ୍ରୋହରେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଲା, ଏବଂ କଲ୍ଦୀୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଯେ ଦେଶ ସ୍ଥାପନ କଲା, ତାହାକୁ ସେହିପରି ଏକ ଦେଶ ଭାବେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି ଯେଉଁଠାରେ ନିମ୍ରୋଦ ଉଭୟ—ଏକ ଗୋପୁର ଓ ଏକ ନଗରୀ—ଅର୍ଥାତ୍ ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ରାଜ୍ୟ—ନିର୍ମାଣ କଲା।
ଏହିପରି, ଯେତେବେଳେ ଯିଶାୟାଙ୍କର ବେଶ୍ୟା ଏବଂ ଯୋହନଙ୍କର ମହାବେଶ୍ୟା ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରେ, ସେତେବେଳେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଛି ଯେ ସତ୍ତର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବର୍ଷର ଶେଷରେ ରୋମୀୟ କାଥଲିକ ମଣ୍ଡଳୀ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅପବିତ୍ର ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ।
ଯିଶାୟଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଧାରା ତେଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବେଶ୍ୟା ତୂରର ବିଚାରକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ, ଏବଂ ଯୋହନ ସେହି ଏକେ ବିଚାରକୁ “ମହାନ ବାବିଲୋନ” ବୋଲି ପରିଚିହ୍ନିତ ଏକ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣା ନାରୀର ପ୍ରତୀକ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ସେହି ଏକେ ବେଶ୍ୟାର ସେହି ଏକେ ବିଚାର ବିଷୟରେ ତୃତୀୟ ସାକ୍ଷ୍ୟ ନିମ୍ନରୂପ:
ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 17ର ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ (ବାବିଲୋନ) ବିଷୟରେ ଏପରି ବର୍ଣ୍ଣନା ମିଳେ— ‘ସେ ବାଇଗଣୀ ଓ କେସରିଆ ବର୍ଣ୍ଣର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲା, ସୁନା, ମୂଲ୍ୟବାନ ପାଷାଣ ଓ ମୋତିରେ ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା; ତାହାର ହାତରେ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଥିଲା, ଯାହା ଘୃଣାସ୍ପଦ ବିଷୟ ଓ ଅଶୁଚିତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା:… ଏବଂ ତାହାର ଲଳାଟରେ ଏକ ନାମ ଲେଖା ଥିଲା, ରହସ୍ୟ, ମହାନ ବାବିଲୋନ, ବେଶ୍ୟାମାନଙ୍କର ଜନନୀ।’ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା କହୁଛନ୍ତି: ‘ମୁଁ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀକୁ ସାଧୁମାନଙ୍କର ରକ୍ତରେ ଏବଂ ଯୀଶୁଙ୍କର ସହିଦମାନଙ୍କର ରକ୍ତରେ ମତ୍ତ ହୋଇଥିବା ଦେଖିଲି।’ ଆହୁରି, ବାବିଲୋନକୁ ‘ସେହି ମହାନ ନଗରୀ, ଯେଉଁଥି ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ଉପରେ ରାଜ୍ୟ କରେ’ ବୋଲି ଘୋଷିତ କରାଯାଇଛି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 17:4–6, 18. ଯେ ଶକ୍ତି ଏତେ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ଜଗତର ରାଜାମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିରଂକୁଶ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ରକ୍ଷା କରିଆସିଥିଲା, ସେହି ଶକ୍ତି ହେଉଛି ରୋମ।” The Great Controversy, 382.
“ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ” ତୂର ହେଉଛି ରୋମାନ କାଥୋଲିକ ମଣ୍ଡଳୀ। ସେହି ସମୟରେ ପାପତନ୍ତ୍ର ଆଗକୁ ବାହାରି ଭୂମିର ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜର ମୋହନୀୟ ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ଗାଇବ, ଏବଂ ଏପରିଭାବେ ସେ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟଭିଚାରର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନେଇଯିବ; ଯାହା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭାବରେ ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ରାଜ୍ୟର ଏକତ୍ରୀକରଣ ଅଟେ।
ଏବଂ ସେହି ଦିନରେ ଏପରି ହେବ ଯେ, ସୋର ଏକ ରାଜାର ଦିନମାନଙ୍କ ଅନୁସାରେ ସତ୍ତରି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ମୃତ ହେବ; ସତ୍ତରି ବର୍ଷର ଶେଷରେ ସୋର ଜଣେ ବେଶ୍ୟା ପରି ଗୀତ ଗାଇବ। ଯିଶାୟ 23:15।
ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀରେ ଜଣେ ରାଜା ଏକ ରାଜ୍ୟଙ୍କୁ ସୂଚିତ କରେ; ଅତଏବ, ସତରି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେତେବେଳେ ଏକ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରିବ, ସେହି ସମୟରେ ତୀର ଭୁଲାଯିବ।
ଏବଂ ସେହି ଦିନ ଏମିତି ହେବ ଯେ, ଟାୟର ସତ୍ତରି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଗୋଟିଏ ରାଜାଙ୍କ ଦିନମାନଙ୍କ ଅନୁସାରେ, ବିସ୍ମୃତ ହେଇରହିବ; ସତ୍ତରି ବର୍ଷର ଶେଷରେ ଟାୟର ଜଣେ ବେଶ୍ୟା ପରି ଗୀତ ଗାଇବ। ହେ ବିସ୍ମୃତ ବେଶ୍ୟା, ବୀଣା ନେଇ ସହର ଚାରିପାଶେ ଘୁର; ମଧୁର ସୁର ଉପଜା, ଅନେକ ଗୀତ ଗା, ଯେପରି ତୁମକୁ ପୁନର୍ବାର ସ୍ମରଣ କରାଯାଉ। ଏବଂ ସତ୍ତରି ବର୍ଷର ଶେଷରେ ଏମିତି ହେବ ଯେ, ପ୍ରଭୁ ଟାୟରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବେ, ଏବଂ ସେ ନିଜ ଦରମା ପାଇଁ ଫେରିବ, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରିବ। ଯିଶାୟା 23:15–17।
ସତ୍ତରି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାସନ କରୁଥିବା ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟର ଦିନମାନରେ ରୋମାନ କାଥୋଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚକୁ ଭୁଲି ଯିବାଯିବ। ସେହି ସତ୍ତରି ବର୍ଷର ଶେଷରେ, ପୋପତନ୍ତ୍ରୀୟ ଶକ୍ତି “ମଧୁର ସ୍ୱର କରିବ, ଅନେକ ଗୀତ ଗାଇବ।” ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀୟ ଭାବରେ “ଗୀତ” “ଅନୁଭବ”କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।
“ସିଂହାସନର ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ସ୍ଫଟିକମୟ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ, ଅଗ୍ନି ସହିତ ମିଶ୍ରିତ କାଚର ସମୁଦ୍ର ସଦୃଶ ସେହି ସମୁଦ୍ରରେ,—ଏହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମାରେ ଏପରି ଦୀପ୍ତିମାନ,—‘ପଶୁ ଉପରେ, ତାହାର ପ୍ରତିମା ଉପରେ, ତାହାର ଚିହ୍ନ ଉପରେ, ଏବଂ ତାହାର ନାମର ସଂଖ୍ୟା ଉପରେ ବିଜୟଲାଭ କରିଥିବା’ ସେହି ସମାଜ ସଂଗ୍ରହୀତ ହୋଇଛି। ‘ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବୀଣାମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ କରି’ ସେମାନେ ମେଷଶାବକଙ୍କ ସହିତ ସିଓନ ପର୍ବତ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ସେହି ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉବାଲିଶ ହଜାର, ଯେମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ; ଏବଂ ‘ନିଜ ନିଜ ବୀଣା ବଜାଉଥିବା ବୀଣାବାଦକମାନଙ୍କର ଧ୍ୱନି’ ଶୁଣାଯାଏ, ଯାହା ବହୁ ଜଳର ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ ଏବଂ ମହା ଇନ୍ଦ୍ରଗର୍ଜନର ଧ୍ୱନି ସଦୃଶ। ଏବଂ ସେମାନେ ସିଂହାସନର ସମ୍ମୁଖରେ ‘ଏକ ନୂତନ ଗୀତ’ ଗାଉଛନ୍ତି, ଯେହିଁ ଗୀତ ଏହି ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉବାଲିଶ ହଜାର ବ୍ୟତୀତ କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ଶିଖିପାରେନାହିଁ। ଏହା ମୋଶା ଏବଂ ମେଷଶାବକଙ୍କର ଗୀତ—ଏକ ଉଦ୍ଧାରର ଗୀତ। ଏହି ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉବାଲିଶ ହଜାର ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହି ସେହି ଗୀତ ଶିଖିପାରେନାହିଁ; କାରଣ ଏହା ସେମାନଙ୍କ ଅନୁଭବର ଗୀତ—ଏମିତି ଅନୁଭବ, ଯାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସମୁଦାୟ କେବେ ମଧ୍ୟ ପାଇନାହାଁତ। ‘ଏମାନେ ସେମାନେ, ଯେମାନେ ମେଷଶାବକ ଯେଉଁଠାରେ ଯାଆନ୍ତି, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।’ ଏମାନେ, ପୃଥିବୀରୁ, ଜୀବିତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ରୂପାନ୍ତରିତ ହୋଇ, ‘ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଏବଂ ମେଷଶାବକଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଥମ ଫଳ’ ବୋଲି ଗଣ୍ୟ ହୋଇଛନ୍ତି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 15:2, 3; 14:1-5. ‘ଏମାନେ ସେମାନେ, ଯେମାନେ ମହା କ୍ଲେଶରୁ ବାହାରି ଆସିଛନ୍ତି;’ ସେମାନେ ସେହିପରି ସଙ୍କଟକାଳ ମଧ୍ୟରୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି କୌଣସି ଜାତି ଥିବାକାଳରୁ କେବେ ହୋଇନଥିଲା; ସେମାନେ ଯାକୁବର ସଙ୍କଟକାଳର ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଚାରମାନଙ୍କର ଶେଷ ଢାଳାଣ ସମୟରେ କୌଣସି ମଧ୍ୟସ୍ଥ ବିନା ଦୃଢ଼ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଛନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ‘ନିଜ ବସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଧୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ମେଷଶାବକଙ୍କ ରକ୍ତରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଭ୍ର କରିଛନ୍ତି।’ ‘ସେମାନଙ୍କ ମୁଖରେ କୌଣସି କପଟତା ମିଳିଲା ନାହିଁ; କାରଣ ସେମାନେ’ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ‘ନିର୍ଦୋଷ।’ ‘ଏହିକାରଣରୁ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସିଂହାସନର ସମ୍ମୁଖରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଦିନରାତି ତାଙ୍କ ସେବା କରନ୍ତି: ଏବଂ ସିଂହାସନରେ ଯିଏ ବସିଛନ୍ତି ସେ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରିବେ।’ ସେମାନେ ଦେଖିଛନ୍ତି ପୃଥିବୀ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଏବଂ ମହାମାରୀ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉଥିବାକୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ତାପରେ ଦଗ୍ଧ କରିବାର ଶକ୍ତି ପାଇଥିବାକୁ, ଏବଂ ସେମାନେ ସ୍ୱୟଂ ମଧ୍ୟ କଷ୍ଟ, ଭୁଖ, ଏବଂ ତୃଷ୍ଣା ସହିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ‘ସେମାନେ ଆଉ ଭୁଖିତ ହେବେ ନାହିଁ, ଆଉ ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ତାପ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। କାରଣ ସିଂହାସନର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଥିବା ମେଷଶାବକ ସେମାନଙ୍କୁ ଚରାଇବେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଜୀବନ୍ତ ଜଳର ଝରଣାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯିବେ: ଏବଂ ଈଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରୁ ସମସ୍ତ ଅଶ୍ରୁ ପୋଛିଦେବେ।’ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 7:14-17।” The Great Controversy, 648.
“‘ତାଙ୍କର ମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରତ୍ୟେକଜଣ ତାଙ୍କର ମହିମାର କଥା କହେ’ (ଗୀତସଂହିତା 29:9), ଏବଂ ଯେହି ଗୀତ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବାମାନେ ଗାଇବେ—ତାଙ୍କର ଅନୁଭବର ଗୀତ—ସେହି ଗୀତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମାକୁ ଘୋଷଣା କରିବ: ‘ହେ ପ୍ରଭୁ ଈଶ୍ୱର, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ୍, ତୁମ୍ଭର କାର୍ଯ୍ୟସବୁ ମହାନ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ; ହେ ଯୁଗଯୁଗର ରାଜା, ତୁମ୍ଭର ପଥସବୁ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ଓ ସତ୍ୟ। ହେ ପ୍ରଭୁ, କିଏ ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଭୟ କରିବ ନାହିଁ, ଏବଂ ତୁମ୍ଭର ନାମକୁ ମହିମାନ୍ୱିତ କରିବ ନାହିଁ? କାରଣ କେବଳ ତୁମେ ମାତ୍ର ପବିତ୍ର।’ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 15:3, 4, R.V.” Education, 308.
ସତରି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବର୍ଷର ଶେଷରେ ପାପାସୀ “ମଧୁର ସୁରରେ ଗାଇବ, ଅନେକ ଗୀତ ଗାଇବ, ଯେଣୁ” ସେ “ସ୍ମରଣୀୟ ହେଉ।” ସତରି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବର୍ଷ ଧରି ଶାସନ କରୁଥିବା ରାଜ୍ୟର ଶେଷରେ ରୋମାନ୍ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚ ତାଙ୍କ ଅତୀତ ଇତିହାସର ଅନୁଭବକୁ ଜଗତଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଇବ। ସେହି ଇତିହାସରେ ସେ ତାଙ୍କ ଓ ଇଉରୋପର ରାଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏକ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ନୈତିକ ପ୍ରାଧିକାର ଭାବେ ଶାସନ କରିଥିଲେ। ସେହି ଇତିହାସକୁ ଯଥାର୍ଥଭାବେ ଅନ୍ଧକାର ଯୁଗ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ, ଏବଂ ଇଉରୋପର ରାଜମାନଙ୍କ ଉପରେ ପାପାସୀ ଶାସନ କରିଥିବା ସେହି ଇତିହାସ ସହ ଯେପରି କୌଣସି ଭାବେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର, ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିବା ସେହି ମୂଳଭୂତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଆରୋପିତ କରାଯାଇପାରେ। ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା ଚର୍ଚ୍ଚ ଓ ରାଜ୍ୟର ସଂଯୋଗ, ଅର୍ଥାତ୍ ଇଉରୋପର ରାଜମାନେ ଓ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚଙ୍କର ସଂଯୋଗ। ବାଇବେଲୀୟ ବିବାହରେ ପୁରୁଷ ନାରୀଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରିବାକୁ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଇତିହାସରେ ଘଟିଥିବା ବ୍ୟଭିଚାର ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀର ସମ୍ବନ୍ଧର ସତ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିପରୀତ ଥିଲା।
ସତରି ବର୍ଷର ଶେଷରେ ଏକ ମହାସଙ୍କଟ ଉପସ୍ଥିତ ହେବ, ଯେତେବେଳେ ପାପତ୍ୱ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭାବେ ବିସ୍ମୃତ ରହୁଥିବା ସେହି ସମୟାବଧିରେ ବିଶ୍ୱକୁ ଶାସନ କରୁଥିବା ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରାଜ୍ୟ ତାହାର ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ପହଞ୍ଚିବ। ସେହି ରାଜ୍ୟର ପତନ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ସଙ୍କଟ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚ ପାଇଁ ବିଶ୍ୱକୁ ଏହା ଜଣାଇବାର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଇଥାଏ ଯେ, ସେହି ରାଜ୍ୟର ପତନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଶାନ୍ତିମୟ ସମୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପାଇଁ, ଅନ୍ଧକାର ଯୁଗର ଇତିହାସରେ ଯେପରି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତିତ, ବିଶ୍ୱକୁ ରୋମାନ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚର ନୈତିକ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱକୁ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ କରିବାକୁ ହେବ।
ଯେତେବେଳେ ରାଜ୍ୟର ଅନ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ପାପାସି ନିଜ ପୂର୍ବତନ ଅନୁଭବର ଗୀତ ଗାଏ—ଏକ ଏମିତି ଅନୁଭବ ଯାହାକୁ ଇତିହାସବିଦ୍ମାନେ ଅନ୍ଧକାର ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି—ତେବେ ସେହି ଅନ୍ଧକାରମୟ ଇତିହାସ କିପରି ସମ୍ଭବତଃ ପାପାସି ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ସହିତ ଭାଗ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ସନ୍ଦେଶ ହୋଇପାରେ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସହିତ ବ୍ୟଭିଚାର କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିବ? ଏକ ମହାସଙ୍କଟରେ, ଅତୀତ ଯୁଗମାନଙ୍କର ଅନୁଭବ—(ତାହାର ଗୀତ) ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଅନୁସାରେ ସେ ଭୁଲିଯିବା ପୂର୍ବରୁ ତାହାର ଅନୁଭବ—କାହିଁକି ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ତର୍କ ପ୍ରଦାନ କରିବ ଯେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମହାସଙ୍କଟର ସମାଧାନ ଭାବେ ଅନ୍ଧକାରର ଅନୁଭବକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି?
“ଯେମାନେ ରୋମୀୟ ଧର୍ମପ୍ରଣାଳୀକୁ କୌଣସି ପ୍ରସନ୍ନତାର ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଶ୍ରେଣୀ ତାହାର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରୁ ଅତ୍ୟଲ୍ପ ବିପଦକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଅନେକେ ଯୁକ୍ତି ଦେଇ କହନ୍ତି ଯେ, ମଧ୍ୟଯୁଗରେ ବିଦ୍ୟମାନ ବୌଦ୍ଧିକ ଓ ନୈତିକ ଅନ୍ଧକାର ତାହାର ମତବାଦ, କୁସଂସ୍କାର, ଓ ଦମନର ପ୍ରସାରକୁ ସହାୟ କରିଥିଲା, ଏବଂ ଆଧୁନିକ କାଳର ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତା, ଜ୍ଞାନର ସାର୍ବଜନୀନ ପ୍ରସାର, ଓ ଧର୍ମସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକରେ ବଢ଼ୁଥିବା ଉଦାରତା ଅସହିଷ୍ଣୁତା ଓ ଅତ୍ୟାଚାରର ପୁନରୁଦ୍ଭବକୁ ନିଷିଦ୍ଧ କରେ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାର କିଛି ପୁନଃସ୍ଥାପନା ଏହି ଆଲୋକିତ ଯୁଗରେ ଘଟିବ ବୋଲି ଯେ କେବଳ ଚିନ୍ତା କରାଯାଏ, ତାହାକୁ ଉପହାସ କରାଯାଏ। ଏହା ସତ୍ୟ ଯେ, ବୌଦ୍ଧିକ, ନୈତିକ, ଓ ଧାର୍ମିକ—ମହାନ ଆଲୋକ ଏହି ପିଢ଼ୀ ଉପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛି। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର ବାକ୍ୟର ଉନ୍ମୁକ୍ତ ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସିଥିବା ଆଲୋକ ଜଗତ ଉପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି। କିନ୍ତୁ ଏହା ସ୍ମରଣରେ ରଖିବା ଉଚିତ ଯେ, ଯେତେ ବଡ଼ ଆଲୋକ ଦାନ କରାଯାଏ, ଯେମାନେ ତାହାକୁ ବିକୃତ କରନ୍ତି ଓ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ସେତେଇ ଅଧିକ ହୁଏ।”
“ବାଇବେଲର ପ୍ରାର୍ଥନାମୟ ଅଧ୍ୟୟନ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନଙ୍କୁ ପୋପତନ୍ତ୍ରର ପ୍ରକୃତ ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରକାଶ କରିଦେଇଥାନ୍ତା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଏହାକୁ ଘୃଣା କରି ଏହାରୁ ଦୂରେଇ ରହିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିଥାନ୍ତା; କିନ୍ତୁ ଅନେକେ ନିଜ ବୁଦ୍ଧିର ଅହଂକାରରେ ଏତେ ମଗ୍ନ ଯେ, ସତ୍ୟରେ ପରିଚାଳିତ ହେବା ପାଇଁ ନମ୍ରଭାବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଖୋଜିବାର କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ସେମାନେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ନିଜମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନୋଦୟ ଉପରେ ଗର୍ବ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରସମୂହ ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତି—ଉଭୟ ବିଷୟରେ ଅଜ୍ଞାନ। ସେମାନଙ୍କର ବିବେକକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ କୌଣସି ଉପାୟ ଦରକାର, ଏବଂ ସେମାନେ ସେହି ଜିନିଷକୁ ଖୋଜନ୍ତି ଯାହା ସବୁଠାରୁ କମ୍ ଆତ୍ମିକ ଓ ସବୁଠାରୁ କମ୍ ନମ୍ରତାଜନକ। ସେମାନଙ୍କର ଆକାଂକ୍ଷା ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବାର ଏକ ପ୍ରକ୍ରିୟାର ନାମରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭୁଲିଯିବାର ଏକ ପଦ୍ଧତି। ପୋପତନ୍ତ୍ର ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କର ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ ପାଇଁ ବହୁତ ଭଳିଭାବେ ଅନୁକୂଳ। ଏହା ମନୁଷ୍ୟଜାତିର ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାୟ ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଆବୃତ କରନ୍ତି—ଯେମାନେ ନିଜ ଯୋଗ୍ୟତାଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର ପାଇବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ନିଜ ପାପମଧ୍ୟରେ ରହି ଉଦ୍ଧାର ପାଇବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ଏଠିରେ ହିଁ ଏହାର ଶକ୍ତିର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଅଛି।”
“ମହାନ ବୁଦ୍ଧିଗତ ଅନ୍ଧକାରର ଏକ ଯୁଗ ପୋପତନ୍ତ୍ରର ସଫଳତା ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଛି। ଏହା ମଧ୍ୟ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହେବ ଯେ, ମହାନ ବୁଦ୍ଧିଗତ ଆଲୋକର ଏକ ଯୁଗ ମଧ୍ୟ ଏହାର ସଫଳତା ପାଇଁ ସମାନ ଭାବେ ଅନୁକୂଳ। ପୂର୍ବତନ ଯୁଗମାନରେ, ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ ଥିଲେ ଏବଂ ସତ୍ୟର ଜ୍ଞାନରୁ ବିହୀନ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଆଖି ଢାକି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସହସ୍ର ସହସ୍ର ଲୋକ ଫାନ୍ଦରେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ନିଜ ପାଦ ପାଇଁ ପତିତ ହୋଇଥିବା ଜାଲକୁ ନ ଦେଖି। ଏହି ପିଢ଼ୀରେ ଅନେକଙ୍କ ଆଖି ମାନବୀୟ କଳ୍ପନାମୂଳକ ତତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କର ଚକଚକିଆ ତେଜରେ, ‘ମିଥ୍ୟାଭାବେ ତଥାକଥିତ ବିଜ୍ଞାନ’ ଦ୍ୱାରା, ଝଲସିଯାଏ; ସେମାନେ ଜାଲକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଆଖି ଢାକା ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପରି ସେଥିରେ ସେହିପରି ସହଜରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଈଶ୍ୱର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଥିଲେ ଯେ, ମଣିଷର ବୁଦ୍ଧିଗତ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଦାନ ଭାବେ ମାନ୍ୟ କରାଯିବ ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମିକତାର ସେବାରେ ନିୟୋଜିତ କରାଯିବ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଅହଂକାର ଓ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ପୋଷଣ କରାଯାଏ, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟଠାରୁ ନିଜର ତତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କୁ ଉପରେ ଉତ୍ତୋଳିତ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତା ଅଜ୍ଞାନତାଠାରୁ ଅଧିକ ବଡ଼ କ୍ଷତି ସାଧନ କରିପାରେ। ଏହିପରିଭାବେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯୁଗର ଏହି ମିଥ୍ୟା ବିଜ୍ଞାନ, ଯାହା ବାଇବେଲ୍ରେ ବିଶ୍ୱାସକୁ କ୍ଷୀଣ କରେ, ତାହାର ମନୋହର ରୂପସମୂହ ସହିତ ପୋପତନ୍ତ୍ରକୁ ଗ୍ରହଣ କରାଇବାର ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାରେ ସେତେଇ ସଫଳ ପ୍ରମାଣିତ ହେବ, ଯେପରି ଅନ୍ଧକାର ଯୁଗରେ ଜ୍ଞାନକୁ ଅବରୋଧ କରାଯିବା ତାହାର ପ୍ରତାପବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲିଦେବାରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲା।” The Great Controversy, 572.
“ରୋମାନ୍ କାଥଲିକମାନେ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି ଯେ, ସବ୍ବାଥର ପରିବର୍ତ୍ତନ ତାଙ୍କ ଚର୍ଚ୍ଚ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ଚର୍ଚ୍ଚର ସର୍ବୋଚ୍ଚ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱର ପ୍ରମାଣ ଭାବରେ ଉଦ୍ଧୃତ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି ଯେ, ସପ୍ତାହର ପ୍ରଥମ ଦିନକୁ ସବ୍ବାଥ ଭାବେ ପାଳନ କରି ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନେ ଦୈବୀୟ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକରେ ବିଧି ପ୍ରଣୟନ କରିବା ପାଇଁ ତାହାର ଶକ୍ତିକୁ ସ୍ୱୀକାର କରୁଛନ୍ତି। ରୋମାନ୍ ଚର୍ଚ୍ଚ ନିଜର ଅଭ୍ରାନ୍ତତା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଦାବିକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିନାହିଁ; ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଜଗତ ଓ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚମାନେ ତାହାର ସୃଷ୍ଟିକୃତ ଏକ କୃତ୍ରିମ ସବ୍ବାଥକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଯିହୋବାଙ୍କ ସବ୍ବାଥକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବାସ୍ତବରେ ଏହି ଦାବିକୁ ସ୍ୱୀକାର କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ପାଇଁ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଉଦ୍ଧୃତ କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ଯୁକ୍ତିର ଭ୍ରାନ୍ତି ସହଜରେ ନିର୍ଣ୍ଣୀତ ହୁଏ। ପୋପପନ୍ଥୀ ଏତେ ତୀକ୍ଷ୍ଣବୁଦ୍ଧି ଯେ ସେ ଦେଖିପାରେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ନିଜେ ପ୍ରବଞ୍ଚନା କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ବିଷୟର ସତ୍ୟ ତଥ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ୱଇଚ୍ଛାପୂର୍ବକ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦିଦେଉଛନ୍ତି। ଯେପରି ସଣ୍ଡେ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ ଅଧିକ ସମର୍ଥନ ଲାଭ କରେ, ସେ ସେପରି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ, ଏହି ନିଶ୍ଚୟତା ଅନୁଭବ କରି ଯେ, ଶେଷରେ ଏହା ସମଗ୍ର ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଜଗତକୁ ରୋମର ପତାକା ତଳେ ଆଣିଦେବ।”
“ଶବ୍ବାଥର ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଉଛି ରୋମୀୟ ଚର୍ଚ୍ଚର କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱର ଚିହ୍ନ କିମ୍ବା ମୁଦ୍ରା। ଯେମାନେ ଚତୁର୍ଥ ଆଜ୍ଞାର ଦାବିଗୁଡ଼ିକୁ ବୁଝିଥାଇ ସତ୍ୟ ଶବ୍ବାଥର ସ୍ଥାନରେ ମିଥ୍ୟା ଶବ୍ବାଥ ପାଳନ କରିବାକୁ ବାଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେହି ଶକ୍ତିକୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଉଛନ୍ତି ଯାହାର କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱରେ ମାତ୍ର ଏହା ଆଦେଶିତ ହୋଇଛି। ପଶୁର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ପାପୀୟ ଶବ୍ବାଥ, ଯାହାକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଦିନର ସ୍ଥାନରେ ଜଗତ ଗ୍ରହଣ କରିଛି।”
“କିନ୍ତୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପଶୁର ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରିବାର ସମୟ ଏଯାବତ୍ ଆସିନାହିଁ। ପରୀକ୍ଷାର ସମୟ ମଧ୍ୟ ଏଯାବତ୍ ଆସିନାହିଁ। ରୋମାନ କାଥଲିକ ସମ୍ପ୍ରଦାୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅପବାଦ ନକରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣ୍ଡଳୀରେ ସତ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନମାନେ ଅଛନ୍ତି। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଆଲୋକ ପାଇନାହାନ୍ତି ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ ଆଜ୍ଞାର ବାଧ୍ୟତାକୁ ବୁଝିନାହାନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଦଣ୍ଡିତ କରାଯାଏ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଜାଲିୟାତି ବିଶ୍ରାମଦିନକୁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରିବା ପାଇଁ ଆଜ୍ଞା ଜାରି ହେବ, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଦୂତର ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପଶୁ ଓ ତାହାର ପ୍ରତିମାର ଉପାସନା ବିରୋଧରେ ସଚେତନ କରିବ, ସେତେବେଳେ ମିଥ୍ୟା ଓ ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସୀମାରେଖା ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ଆଙ୍କାଯିବ। ତାପରେ ଯେମାନେ ଅପରାଧରେ ଅବିରତ ରହିବେ, ସେମାନେ ନିଜ ଲଳାଟରେ କିମ୍ବା ନିଜ ହାତରେ ପଶୁର ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରିବେ।”
“ତୀବ୍ର ପଦକ୍ଷେପରେ ଆମେ ଏହି ସମୟସୀମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସୁଛୁ। ଯେତେବେଳେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ମଣ୍ଡଳୀମାନେ ଏକ ମିଥ୍ୟା ଧର୍ମକୁ ସମର୍ଥନ କରିବା ପାଇଁ ଲୌକିକ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେବେ—ଯାହାର ବିରୋଧ କରିବାର କାରଣରୁ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ସବୁଠାରୁ ଭୟାନକ ନିର୍ୟାତନା ସହନ କରିଥିଲେ—ତେବେ କଳିସିଆ ଓ ରାଜ୍ୟର ସଂଯୁକ୍ତ ଅଧିକାରବଳେ ପୋପୀୟ ସବାଥ ପାଳନ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରାଯିବ। ସେଠାରେ ଜାତୀୟ ଧର୍ମତ୍ୟାଗ ଘଟିବ, ଯାହାର ଶେଷ କେବଳ ଜାତୀୟ ବିନାଶରେ ହେବ।” Bible Training School, February 2, 1913.
ଅଧ୍ୟାୟଟିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆଲୋଚନା କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଯେ ପ୍ରତୀକଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ପରିଚିହ୍ନଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପାଞ୍ଚଟିକୁ ଏବେ ଆମେ ସ୍ପର୍ଶ କରିସାରିଛୁ। ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଜଣେ ନଗର ଏକ ରାଜ୍ୟକୁ ସୂଚାଏ, ଏବଂ ଯିଶାୟା ତେଇଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏପରି ଦୁଇଟି ରାଜ୍ୟ ଅଛି, ଯେଉଁମାନେ ପରସ୍ପର ସହ ବହୁତ ଘନିଷ୍ଠ ଭାବେ ସମ୍ବନ୍ଧିତ, କିନ୍ତୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଭିନ୍ନ। ପ୍ରଥମଟି ହେଉଛି “ମୁକୁଟ ଦେଇଥିବା ନଗର” ଏବଂ ଅନ୍ୟଟି ହେଉଛି “ବଣିକ ନଗର।” ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଡ୍ରାଗନ, ପଶୁ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କ ତ୍ରିବିଧ ସଂଘର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଯେ ଶକ୍ତି ରହିଛି, ସେହି ଶକ୍ତି ହେଉଛି ପାପତ୍ୱ। ମୁକୁଟ ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି, ସେହି ରାଜ୍ୟ ଏହାହିଁ।
“ଆମେ ଯେପରି ଶେଷ ସଙ୍କଟର ସମୀପକୁ ଯାଉଛୁ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଉପକରଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଓ ଏକତା ରହିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱର ବିଷୟ। ପୃଥିବୀ ଝଡ଼, ଯୁଦ୍ଧ ଓ ବିରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ତଥାପି ଗୋଟିଏ ମୁଖ୍ୟଙ୍କ ଅଧୀନରେ—ଅର୍ଥାତ୍ ପୋପୀୟ ଶକ୍ତିର ଅଧୀନରେ—ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ସାକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱରେ ପ୍ରକାଶିତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବା ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେବେ। ଏହି ଏକତା ସେହି ମହା ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ କରାଯାଇଛି। ସେ ସତ୍ୟର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ନିଜର ପ୍ରତିନିଧିମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ତାହାର ପକ୍ଷସମର୍ଥକମାନଙ୍କୁ ବିଭକ୍ତ ଓ ଛିତରାଇ ଦେବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବ। ଈର୍ଷ୍ୟା, ଦୁଷ୍ଟ ସନ୍ଦେହ, ଅପବାଦପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାବାର୍ତ୍ତା—ଏସବୁ ତାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିରୋଧ ଓ ଭିନ୍ନମତ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଉତ୍ତେଜିତ କରାଯାଏ।” Testimonies, volume 7, 182.
ମୁକୁଟ ସହିତ ଥିବା ରାଜ୍ୟ ହେଉଛି ଟାୟର୍, ଯାହାର ଅର୍ଥ, “ଏକ ଶିଳା।” ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଟାୟର୍ ସେହି ପାପାସୀକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେ କ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଜାଲିଆତ ଅନୁକରଣ କରିବାକୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, କାରଣ ପାପାସୀ ହେଉଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟବିରୋଧୀ। “ଖ୍ରୀଷ୍ଟବିରୋଧୀ” ଶବ୍ଦରେ “ବିରୋଧୀ”ର ଅର୍ଥ ହେଉଛି “ସ୍ଥାନରେ।” ପାପାସୀ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ତରରେ କ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଜାଲିଆତ ଅନୁକରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ଏବଂ ଟାୟର୍ ନାମର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଶିଳା, କାରଣ ପାପାସୀ “ଯୁଗଯୁଗର ଶିଳା”ର ଏକ ଜାଲିଆତ ଅନୁକରଣ।
ମୁକୁଟଧାରିଣୀ ନଗର ତୀର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏହି ଯୋଜନା କିଏ କରିଛି? ଯାହାର ବ୍ୟାପାରୀମାନେ ଅଧିପତି, ଯାହାର ବଣିକମାନେ ପୃଥିବୀର ସମ୍ମାନୀୟ ଲୋକମାନେ। ସେନାବଳମୟ ପ୍ରଭୁ ଏହାକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଗୌରବର ଗର୍ବକୁ କଳଙ୍କିତ କରିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ସମ୍ମାନୀୟଙ୍କୁ ତୁଚ୍ଛତାରେ ପକାଇବା ପାଇଁ। ହେ ତର୍ଶୀଶର କନ୍ୟା, ନଦୀ ପରି ନିଜ ଦେଶ ମଧ୍ୟରୁ ବହିଯାଅ; ଆଉ କୌଣସି ବନ୍ଧନ ନାହିଁ। ସେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ନିଜ ହସ୍ତ ପ୍ରସାରିତ କଲେ, ସେ ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କୁ କମ୍ପିତ କଲେ; ପ୍ରଭୁ ବଣିଜ୍ୟ-ନଗର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହାର ଦୁର୍ଗମାନଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ପାଇଁ। ଯିଶାଇୟ 23:8–11.
ଆମେ ଅନେକ ସାକ୍ଷ୍ୟର ଆଧାରରେ ଏହା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ ଯେ “ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କର କମ୍ପନ” ଇସ୍ଲାମ ମାଧ୍ୟମରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପାଦିତ ହୁଏ। ଇସ୍ଲାମ ହେଉଛି ସେହି ଶକ୍ତି, ଯାହା ଜାତିମାନଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରେ ଏବଂ ଜାତିମାନଙ୍କୁ କମ୍ପିତ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। ଏହି ସନ୍ଧିକ୍ଷଣରେ ଆମେ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରୁଛୁ ଯେ ପ୍ରଭୁ “ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ସମ୍ମାନିତମାନଙ୍କୁ” ଅବମାନନାରେ ପତିତ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ହେଲେ ସେହି “ବଣିକମାନେ” ଏବଂ “ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ,” ଯାହାଙ୍କର “ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗଗୁଡ଼ିକ” ଧ୍ୱଂସ କରାଯିବାକୁ ଅଛି। ସେହି ବଣିଜ୍ୟନଗରୀ ଏବଂ ମୁକୁଟଦାତ୍ରୀ ନଗରୀ “ସ୍ୱର୍ଗର ଅସନ୍ତୋଷକୁ ଉଦ୍ଦୀପିତ କରିଛି,” ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କର “ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ” ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାହା ଅର୍ଥନୀତିକୁ ସୂଚିତ କରେ। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନ ପୂର୍ବରୁ ଅର୍ଥନୀତିର ପତନ ଘଟେ, କାରଣ ରବିବାର ଆଇନ ପୂର୍ବରୁ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ନାଗରିକମାନେ “ଦିବ୍ୟ କୃପା ଏବଂ ପାର୍ଥିବ ସମୃଦ୍ଧି”କୁ ପୁନର୍ବାର ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଦାବି କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଯୁକ୍ତି ହେଉଛି ଯେ, ରବିବାରକୁ “କଠୋର ଭାବରେ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ” କରାଯାଉନଥିଲେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡର ଶେଷ ହେବ ନାହିଁ। ବାଇବେଲର ଅନେକ ସାକ୍ଷୀ ଏହି ବିଷୟରେ ସମ୍ମତ ଯେ, ଆମେ ବିଶ୍ୱର ଅର୍ଥନୀତିର ଏକ ଭୟାନକ ପତନର ସୀମାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛୁ। ସେହି ପତନ ରବିବାର ଆଇନ ପୂର୍ବରୁ ଘଟେ, ଯେପରି 1837 ମସିହାର ପତନ, October 22, 1844 ପୂର୍ବରୁ ଘଟିଥିଲା।
“ଏବଂ ତାହାପରେ ସେହି ମହାଠକ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇଦେବ ଯେ, ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସେବା କରନ୍ତି ସେମାନେ ହିଁ ଏହି ଅପମଙ୍ଗଳମାନଙ୍କର କାରଣ। ଯେ ଶ୍ରେଣୀ ସ୍ୱର୍ଗର ଅପ୍ରସନ୍ନତାକୁ ଉଦ୍ଦୀପିତ କରିଛି, ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ସେହିମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆରୋପ କରିବେ, ଯାହାଙ୍କର ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରତି ଆଜ୍ଞାପାଳନ ଆଜ୍ଞାଲଙ୍ଘନକାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିରନ୍ତର ଭର୍ତ୍ସନାସ୍ୱରୂପ। ଏହା ଘୋଷିତ ହେବ ଯେ, ରବିବାର ବିଶ୍ରାମଦିନଙ୍କର ଉଲ୍ଲଂଘନ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଛନ୍ତି; ଏହି ପାପ ଏମିତି ବିପଦମାନଙ୍କୁ ଆଣିଛି, ଯାହା ରବିବାର ପାଳନକୁ କଠୋରଭାବରେ ବଳବତ୍ କରାଯାଉନଥିଲେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥାମିବ ନାହିଁ; ଏବଂ ଯେମାନେ ଚତୁର୍ଥ ଆଜ୍ଞାର ଦାବିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି, ଏପରି ଭାବରେ ରବିବାର ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କର ବିପଦସୃଷ୍ଟକାରୀ, ପରମ ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ପାର୍ଥିବ ସମୃଦ୍ଧି ପୁନର୍ଲାଭକୁ ବାଧା ଦେଉଛନ୍ତି। ଏପରିଭାବେ ପୁରାତନକାଳରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସେବକଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯେ ଅଭିଯୋଗ ଉଠାଯାଇଥିଲା, ସେହି ଅଭିଯୋଗ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହେବ, ଏବଂ ସମାନଭାବେ ଭଲଭାବରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଆଧାର ଉପରେ: ‘ଏବଂ ଏପରି ଘଟିଲା, ଯେତେବେଳେ ଆହାବ ଏଲୀୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଆହାବ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ ଇସ୍ରାଏଲକୁ କଷ୍ଟଦାତା, ତୁମେ କି ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି? ସେ ଉତ୍ତର କଲେ, ମୁଁ ଇସ୍ରାଏଲକୁ କଷ୍ଟ ଦେଇନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ପରିବାର ଦେଇଛ, କାରଣ ତୁମେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିଛ, ଏବଂ ତୁମେ ବାଆଲମାନଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରିଛ।’ 1 Kings 18:17, 18. ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଉତ୍ତେଜିତ ହେବା ସହିତ, ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୂତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଏକ ସେହିପରି ପଥ ଅନୁସରଣ କରିବେ, ଯେପରି ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ଇସ୍ରାଏଲ ଏଲୀୟଙ୍କ ପ୍ରତି କରିଥିଲା।” The Great Controversy, 590.
କାର୍ମେଲ ପର୍ବତରେ ଏଲିୟାଙ୍କର ବାଆଲଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନଙ୍କୁ ଓ ଉପବନର ଯାଜକମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବା ରବିବାର ଆଇନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। କଳିସିଆ ପାଇଁ ସନ୍ଦେଶ ଥିଲା, “ଆଜି ତୁମେ କାହାର ସେବା କରିବ, ତାହା ବାଛ।” ଯେତେବେଳେ ଏହି ଇତିହାସ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଶ୍ନ ହୁଏ, “ତୁମେ କେଉଁ ଦିନକୁ ବାଛିବାକୁ ଯାଉଛ, କାରଣ ତୁମେ ଯେ ଦିନକୁ ବାଛ, ସେହି ଦିନ ତୁମେ କାହାର ସେବା କରୁଛ ତାହା ସୂଚିତ କରେ।” କାର୍ମେଲ ପର୍ବତ ପୂର୍ବରୁ ସାଢେ ତିନି ବର୍ଷର ଭୟାବହ ଖରା ଥିଲା। ରବିବାର ଆଇନ ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ରବିବାର ଆଇନମାନଙ୍କର ଏକ ଶୃଙ୍ଖଳା ରହିଛି, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ “କଠୋର ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟକରୀ କରାଯାଇନାହିଁ।” ରବିବାର ଆଇନ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ହେଉଛି ଯେ, ଜାତୀୟ ଧର୍ମତ୍ୟାଗ ପରେ ଜାତୀୟ ବିନାଶ ଆସେ। ଏହାର ଉଦାହରଣ ହେଉଛି, କନ୍ଷ୍ଟାନ୍ଟିନ 321 ମସିହାରେ ଏକ ରବିବାର ଆଇନ ପାସ୍ କଲେ, ଏବଂ ତାହା ପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଆଠର ପ୍ରଥମ ଚାରିଟି ତୂର୍ୟଧ୍ୱନି ପଶ୍ଚିମ ରୋମକୁ 476 ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହାର ଅନ୍ତିମ ପରିଣତି ପ୍ରତି ଆଣିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା। କନ୍ଷ୍ଟାନ୍ଟିନଙ୍କ କାହାଣୀ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, କାରଣ ତାହାରେ ରବିବାରର କ୍ରମୋନ୍ନତ ଉଚ୍ଚୀକରଣ ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ସପ୍ତମ ଦିନର ବିଶ୍ରାମବାର ଉପରେ କ୍ରମୋନ୍ନତ ନିଷେଧାଜ୍ଞାମାନଙ୍କର ସମ୍ମିଳନ ଥିଲା। ଏହି କ୍ରମୋନ୍ନତ ଇତିହାସ ତାହାର ନିଷ୍କର୍ଷକୁ ପହଞ୍ଚିଲା, ଯେତେବେଳେ ନାଗରିକମାନଙ୍କୁ ରବିବାର ପାଳନ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରାଗଲା, ନହେଲେ ବିଶ୍ରାମବାର ପାଳନ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ନିର୍ଯାତିତ ହେଉଥିଲେ। ଏହା ମଧ୍ୟ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ବଢ଼ୁଥିବା ରବିବାର ବିଧାନର ନିଷ୍କର୍ଷ ଅଟେ। ରବିବାର ଉପାସନାର ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ପାଳନ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଏକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ହେଉଛି, “ଜାତୀୟ ଧର୍ମତ୍ୟାଗ ପରେ ଜାତୀୟ ବିନାଶ ଆସେ।” ଏହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତର ଅର୍ଥ ହେଉଛି, ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 13:11 ର ପ୍ରକୃତ ରବିବାର ଆଇନ ପୂର୍ବରୁ, ବଢ଼ୁଥିବା ରବିବାର ଆଇନର କଠୋର କାର୍ଯ୍ୟକାରଣ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡର ବୃଦ୍ଧିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଧାନ ସହିତ ତାହାର ସମ୍ପର୍କିତ ବିନାଶ ଆସିବ। ନାଗରିକମାନେ ଯେ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ବିଶ୍ରାମବାର ପାଳନକାରୀମାନଙ୍କ ଉତ୍ପାଦିତ ବୋଲି ଅଭିଯୋଗ କରୁଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ ବାସ୍ତବରେ ରବିବାର ବିଧାନର ବଢ଼ୁଥିବା କଠୋର କାର୍ଯ୍ୟକାରଣ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି। ଆମେ The Great Controversy ରୁ ଗୋଟିଏ ଉଦ୍ଧୃତି ସମ୍ମିଳିତ କରିଛୁ, ଯାହାକୁ ମୁଁ Sunday Progression ଶିରୋନାମ ଦେଇଛି। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ତାହା ଏକଥର ପଢ଼ିବାକୁ ସୁପାରିଶ କରିବି। ଏହା The Spirit of Prophecy ଶୀର୍ଷକ ବର୍ଗରେ ରହିଛି।
“ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କରେ ଯାହା ଘଟିବାକୁ ଅଛି, ଈଶ୍ୱର ତାହା ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ଯେଣୁ ତାଙ୍କର ଲୋକମାନେ ବିରୋଧ ଓ କ୍ରୋଧର ଝଡ଼ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଦାଣ୍ଡାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉନ୍ତୁ। ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ଘଟଣାବଳୀ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସତର୍କ କରାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆସନ୍ନ ଝଡ଼କୁ ଶାନ୍ତ ଅପେକ୍ଷାରେ ବସି ରହିବାକୁ ନୁହେଁ, ଏହି ଭାବରେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ ଯେ ବିପଦର ଦିନରେ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେବେ। ଆମେ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ହେବାକୁ ହେବ, ନିଷ୍କ୍ରିୟ ଅପେକ୍ଷାରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଅଚଞ୍ଚଳ ବିଶ୍ୱାସ ସହ ଗମ୍ଭୀର କାର୍ଯ୍ୟରେ। ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହା ସେହି ସମୟ ନୁହେଁ ଯେତେବେଳେ ଆମର ମନକୁ ଅଳ୍ପ ଗୁରୁତ୍ୱର ବିଷୟମାନରେ ନିମଗ୍ନ ହେବାକୁ ଦିଆଯିବ। ମଣିଷମାନେ ଯେତେବେଳେ ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଶୟତାନ ସକ୍ରିୟଭାବେ ପରିସ୍ଥିତିମାନଙ୍କୁ ଏମିତି ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଛି, ଯେଣୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଲୋକମାନେ କରୁଣା କିମ୍ବା ନ୍ୟାୟ ପାଇବେ ନାହିଁ। ରବିବାର ଆନ୍ଦୋଳନ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅନ୍ଧକାରରେ ନିଜ ପଥ ତିଆରି କରୁଛି। ନେତାମାନେ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରଶ୍ନକୁ ଗୋପନ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଯୋଗ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି ଯେ ଏହାର ଅନ୍ତଃସ୍ରୋତ କେଉଁ ଦିଗକୁ ଧାଉଛି। ଏହାର ଘୋଷଣାମାନେ ମୃଦୁ ଓ ଦୃଶ୍ୟତଃ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ପ୍ରକୃତିର; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏହା କଥା କହିବ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଅଜଗରର ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବ। ଭୟଭୀତ କରାଯାଇଥିବା ବିପଦକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ଆମର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ସବୁ କିଛି କରିବା ଆମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ଲୋକମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଲୋକରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରି ଆମେ ପୂର୍ବାଗ୍ରହକୁ ନିରସ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବିବାଦାସ୍ପଦ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରଶ୍ନକୁ ରଖିବା ଉଚିତ, ଏପରିଭାବେ ବିବେକ-ସ୍ୱାଧୀନତାକୁ ସୀମିତ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ପଦକ୍ଷେପମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପ୍ରତିବାଦ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି। ଆମେ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଆମର ବିଶ୍ୱାସର କାରଣ ଦେଇପାରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହେବା ଉଚିତ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା କହନ୍ତି: ‘ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦୁଷ୍ଟତା କରିବେ; ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ବୁଝିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ବୁଝିବେ।’” Testimonies, volume 5, 452.
ରବିବାର ଆଇନ ପ୍ରଣୟନ ପାଇଁ ଚାଲୁଥିବା ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ପରିଚୟ କରିବା କଠିନ, କାରଣ ଏହା “ଅନ୍ଧକାରରେ” ନିଜ ପଥ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି ଏବଂ ପାପାସୀ “ଗୁପ୍ତଭାବେ ଓ ଅନୁମାନର ପରିଧିରୁ ବାହାରେ” “ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ ପାଇଁ ନିଜ ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ସୁଦୃଢ଼ କରୁଛି।” ଏହା ଏକ ସତ୍ୟ ଯେ, ଅନ୍ଧକାରରେ ରବିବାର ଆଇନ ପାସ୍ କରାଇବାର କାର୍ଯ୍ୟ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଏକ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ପ୍ରସଙ୍ଗ। ଦାନିଏଲ ଓ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ଅନୁସାରେ, “ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ବୁଝିବେ ନାହିଁ।” ଦାନିଏଲର “ଦୁଷ୍ଟମାନେ” ମାଥିଉଙ୍କ “ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନେ,” ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ ଲାଓଦିକିୟମାନଙ୍କ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି। ଇତିହାସ ଆମ ଚାରିପାଖରେ ଯଦିଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟକୁ ବିରୋଧ କରୁଥିବା ପରି ପ୍ରତୀତ ହୁଏ, ତଥାପି ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଘଟୁଥିବା ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ବୁଝିବେ। ଆମେ କାହାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛୁ—ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ, କିମ୍ବା ଆମ ଚାରିପାଖରେ ଯାହା ଘଟୁଛି ତାହାରେ? ତଥାପି ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ସତର୍କ କରାଯାଇଛୁ ଯେ, ଶେଷକାଳ ନୋହଙ୍କ ଦିନମାନଙ୍କ ପରି ହେବ।
“ଦଙ୍ଗା-ହଙ୍ଗାମାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଈଶ୍ୱରହୀନ ଭୋଗବିଲାସରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ଜଗତ ନିଦ୍ରାସ୍ଥ, ଶାରୀରିକ ନିରାପତ୍ତିରେ ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ଅଛି। ଲୋକମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନକୁ ଦୂରରେ ଠେଲି ଦେଉଛନ୍ତି। ସେମାନେ ସତର୍କବାଣୀଗୁଡ଼ିକୁ ଉପହାସ କରନ୍ତି। ଗର୍ବିତ ଦାବି କରାଯାଉଛି, ‘ଆରମ୍ଭରୁ ଯେପରି ସବୁ ଥିଲା, ସେପରି ସବୁ ଚାଲିଆସୁଛି।’ ‘ଆସନ୍ତାକାଲି ମଧ୍ୟ ଆଜିର ଦିନ ପରି ହେବ, ବରଂ ଅଧିକ ପ୍ରଚୁର ହେବ।’ 2 Peter 3:4; Isaiah 56:12. ଆମେ ଆହୁରି ଗଭୀରରେ ଭୋଗବିଲାସପ୍ରିୟତାରେ ଡୁବିଯିବୁ। କିନ୍ତୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କହୁଛନ୍ତି, ‘ଦେଖ, ମୁଁ ଚୋର ପରି ଆସୁଛି।’ Revelation 16:15. ଠିକ ସେହି ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ଜଗତ ଉପହାସରେ ପଚାରୁଛି, ‘ତାଙ୍କ ଆଗମନର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କେଉଁଠାରେ?’ ସେତେବେଳେ ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଆସୁଛି। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି, ‘ଶାନ୍ତି ଓ ନିରାପତ୍ତି,’ ସେତେବେଳେ ହଠାତ୍ ବିନାଶ ଆସୁଛି। ଯେତେବେଳେ ଉପହାସକାରୀ, ସତ୍ୟକୁ ଅସ୍ୱୀକାରକାରୀ, ଦୁଃସାହସୀ ହୋଇଯାଇଛି; ଯେତେବେଳେ ଧନାର୍ଜନର ବିଭିନ୍ନ କ୍ଷେତ୍ରରେ କାର୍ଯ୍ୟର ନିୟମିତ ପ୍ରବାହ ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ଅବହେଳା କରି ଚାଲିଛି; ଯେତେବେଳେ ଛାତ୍ର ତାହାର ବାଇବେଲ୍ ବ୍ୟତୀତ ସବୁକିଛିର ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକତାର ସହିତ ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ, ସେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଚୋର ପରି ଆସନ୍ତି।”
“ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଅଶାନ୍ତିରେ ଉତ୍କଳିତ ହେଉଛି। ସମୟର ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ଅଶୁଭ ସଙ୍କେତମୟ। ଆସୁଥିବା ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ପୂର୍ବରୁହିଁ ସେମାନଙ୍କର ଛାୟା ପକାଉଛନ୍ତି। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମା ପୃଥିବୀରୁ ପଛକୁ ହଟୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମୁଦ୍ରରେ ଓ ସ୍ଥଳରେ ଏକ ବିପଦ ପଛରେ ଆଉ ଏକ ବିପଦ ଅନୁସରଣ କରୁଛି। ଝଡ଼ ଅଛି, ଭୂମିକମ୍ପ ଅଛି, ଅଗ୍ନିକାଣ୍ଡ ଅଛି, ବନ୍ୟା ଅଛି, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ହତ୍ୟାକାଣ୍ଡ ଅଛି। ଭବିଷ୍ୟତକୁ କିଏ ପଢ଼ିପାରେ? ସୁରକ୍ଷା କେଉଁଠି? ମାନବୀୟ କିମ୍ବା ପାର୍ଥିବ କୌଣସି ବସ୍ତୁରେ ନିଶ୍ଚିତତା ନାହିଁ। ଦ୍ରୁତଗତିରେ ଲୋକମାନେ ନିଜେମାନେ ଚୟନ କରିଥିବା ପତାକା ତଳେ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ହେଉଛନ୍ତି। ଅଶାନ୍ତ ଭାବରେ ସେମାନେ ନିଜ ନେତାମାନଙ୍କର ଗତିବିଧିକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଛନ୍ତି। କେହି କେହି ଅଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଆମ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପ୍ରକାଶ ପାଇବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି। ଆଉ ଗୋଟିଏ ଶ୍ରେଣୀ ପ୍ରଥମ ମହା ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀଙ୍କର ସେନାପତିତ୍ୱ ଅଧୀନରେ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ହେଉଛି। ଅତ୍ୟଳ୍ପ ଲୋକ ହୃଦୟ ଓ ପ୍ରାଣ ସହିତ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ, ଆମ ପାଇଁ ଏଡ଼ାଇବାକୁ ଏକ ନରକ ଅଛି ଏବଂ ଲାଭ କରିବାକୁ ଏକ ସ୍ୱର୍ଗ ଅଛି।”
“ସଙ୍କଟ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆମ ଉପରେ ଚୁପଚାପ ଆସୁଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶମଣ୍ଡଳରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଛି, ତାହାର ସାଧାରଣ ପରିକ୍ରମାପଥରେ ଗମନ କରୁଛି, ଏବଂ ଆକାଶମଣ୍ଡଳ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମାକୁ ଘୋଷଣା କରୁଛି। ଲୋକମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଖାଉଛନ୍ତି ଓ ପିଉଛନ୍ତି, ରୋପଣ କରୁଛନ୍ତି ଓ ନିର୍ମାଣ କରୁଛନ୍ତି, ବିବାହ କରୁଛନ୍ତି ଓ ବିବାହରେ ଦିଆଯାଉଛନ୍ତି। ବ୍ୟାପାରୀମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ କିଣୁଛନ୍ତି ଓ ବେଚୁଛନ୍ତି। ଲୋକମାନେ ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ଧକ୍କା ଦେଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ପାଇଁ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଛନ୍ତି। ଭୋଗବିଲାସପ୍ରିୟମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ନାଟ୍ୟଗୃହ, ଘୋଡ଼ାଦୌଡ଼, ଜୁଆଘରମାନଙ୍କୁ ଭିଡ଼ କରୁଛନ୍ତି। ସର୍ବାଧିକ ଉତ୍ତେଜନା ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛି, ତଥାପି ଅନୁଗ୍ରହ-ପରୀକ୍ଷାର ସମୟ ଶୀଘ୍ର ଶେଷ ହେଉଛି, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘଟଣା ଶାଶ୍ୱତ ଭାବରେ ନିର୍ଣ୍ଣୀତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ଶୟତାନ ଦେଖୁଛି ଯେ ତାହାର ସମୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଲ୍ପ। ସେ ତାହାର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ଶକ୍ତିକୁ କାମରେ ଲାଗାଇଦେଇଛି, ଯେପରି ଲୋକମାନେ ପ୍ରତାରିତ, ଭ୍ରମିତ, ବ୍ୟସ୍ତ ଓ ମୋହାବିଷ୍ଟ ହୋଇ ରହନ୍ତୁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନୁଗ୍ରହ-ପରୀକ୍ଷାର ଦିନ ଶେଷ ନ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ କୃପାର ଦ୍ୱାର ସଦାକାଳ ପାଇଁ ବନ୍ଦ ନ ହୋଇଯାଏ।”
“ଶତାବ୍ଦୀଗୁଡ଼ିକ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୟତୁନ ପର୍ବତରୁ ଆମ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ସତର୍କବାଣୀର ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁଛି: ‘ତୁମେ ନିଜେ ସାବଧାନ ରୁହ, କେବେ ତୁମ ହୃଦୟ ଅତିଭୋଜନ, ମଦ୍ୟପାନ, ଏବଂ ଏହି ଜୀବନର ଚିନ୍ତାରେ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇନ ପଡ଼ୁ, ଏବଂ ସେହି ଦିନ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବରେ ତୁମ ଉପରେ ଆସିନ ପଡ଼ୁ।’ ‘ଏହି କାରଣରୁ ତୁମେ ସତର୍କ ରୁହ, ଏବଂ ସଦା ପ୍ରାର୍ଥନା କର, ଯେଣୁ ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟିବାକୁ ଯାଉଥିବା ବିଷୟରୁ ପଳାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଗଣ୍ୟ ହେବ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦାଁଡି ରହିପାରିବ।’” Desire of Ages, 635, 636.
ଯିଶାୟାଙ୍କ ତେଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଜିଦୋନ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ସୂଚାଏ, ଏବଂ ଟାୟର ପାପାସୀକୁ ସୂଚାଏ। ଟାୟର ଓ ଜିଦୋନ ପ୍ରାଚୀନ କାଳର ପରସ୍ପର ସମକାଳୀନ ଫୋଇନୀକୀୟ ନଗରୀମାନେ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମଧ୍ୟଧରା ସାଗରତଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରବାଣିଜ୍ୟ, ଧନସମ୍ପତ୍ତି ଓ ପ୍ରାଚୀନ ବିଶ୍ୱରେ ନିଜମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ପାଇଁ ପରିଚିତ ଥିଲେ। ଏହି ଅନୁଛେଦରେ ଜିଦୋନ ଓ ତାହାର “ବଣିକମାନେ” ତର୍ଶୀଶକୁ ପୁନଃପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ। ଜିଦୋନର ବଣିକମାନେ “ଶିହୋରର ବୀଜ”ର ବାଣିଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଯାହା “ଗୋଟିଏ ନଦୀର ଫସଲ,” ଏବଂ “ସେହି ନଦୀର” ଫଳ, ଏବଂ ଏହା “ତାହାର ଆୟ” ଅଟେ, କାରଣ ସେ “ଜାତିଗୁଡ଼ିକର ବଜାର” ଅଟେ। ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନେ ଜଗତର ଶେଷ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କହନ୍ତି, ତେଣୁ ଜଗତର ଶେଷକାଳରେ ଜାତିଗୁଡ଼ିକର ବଜାର କିଏ? ସେହି ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର।
ସିହୋର ମିଶରରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ନଦୀ (ସମ୍ଭବତଃ ନୀଳନଦୀର ଡେଲ୍ଟା) ଅଟେ, ଏବଂ ଏହାକୁ ସଂସାରର ଧନସମ୍ପଦର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଛି, କାରଣ ମିଶର ସଂସାରର ପ୍ରତୀକ ଅଟେ। ସିଦୋନର “କୁମାରୀ କନ୍ୟା” ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାର ଶେଷ ପିଢ଼ିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ରବିବାରୀୟ ଆଇନ ସହ ଆସୁଥିବା ସାମରିକ ଆଇନ ଓ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ପରେ ଆସୁଥିବା ଜାତୀୟ ବିନାଶରୁ ସେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଏ। ସିଦୋନର ସେହି କୁମାରୀମାନଙ୍କୁ ତୀର ବିଷୟକ ପ୍ରଶ୍ନ ଦ୍ୱାରା ତିରସ୍କୃତ କରାଯାଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ କୁହାଯାଇଛି, “ଏହା କି ତୁମର ଆନନ୍ଦମୟ ନଗରୀ” (ରାଜ୍ୟ) ଯାହାରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲା? “ଏହା କି ସେହି ରାଜ୍ୟ “ଯାହାର ପ୍ରାଚୀନତା ପୁରାତନ ଦିନମାନରୁ ଆସିଛି,” ଯେତେବେଳେ ଉକ୍ତ ଅନୁଛେଦ ଅନୁସାରେ ପ୍ରଳୟ ପରେ ସତ୍ୱରେ ଏହା ନିମ୍ରୋଦ୍ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା?
“ମୁକୁଟ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିବା ନଗରୀ” “ତୂର”ଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱର ନିଶ୍ଚୟ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ “ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରିଛନ୍ତି”। ପାପାସୀର ଦଣ୍ଡରେ ବିଶ୍ୱର ଆର୍ଥିକ ସଂରଚନାର ପତନ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି, କାରଣ “ବ୍ୟାପାରୀ ନଗରୀ” “ସିଦୋନ”ଙ୍କ “ବିରୁଦ୍ଧରେ” (ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର) “ପ୍ରଭୁ ଏକ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଛନ୍ତି”। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର “ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ,” ଅର୍ଥାତ୍ ତାହାର ଅର୍ଥନୀତିକୁ, “ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ” ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ହେଉଛି ସବ୍ବାଥ ଆଜ୍ଞା, କାରଣ ଜାତୀୟ ଧର୍ମତ୍ୟାଗ ପରେ ଜାତୀୟ ବିନାଶ ଆସେ।
ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାର ଅର୍ଥନୀତି ଧ୍ୱଂସ ହେବାର ପରିଣାମସ୍ୱରୂପ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ଅର୍ଥନୈତିକ ପତନ ଘଟେ, ଏବଂ ସେହି ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ ପାପତନ୍ତ୍ର ଉପରେ ଦଣ୍ଡବିଧାନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସୀଦୋନର ତାହାର ଅର୍ଥନୀତି ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଗୋଟିଏ “ଗୃହ” ଅଛି; ଏହାଦ୍ୱାରା ଗୋଟିଏ ଆର୍ଥିକ ଗଠନର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ହୁଏ, ଯାହା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଏ, କାରଣ ତୁମେ ଆଉ ସେଥିରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ସେହି “ଗୃହ” ଠାରୁ ଆଉ କୌଣସି ବିନିଯୋଗ କିମ୍ବା ଲାଭ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଛି। ଧ୍ୱଂସ ରବିବାର-ବିଧି ସମୟରେ ଘଟେ, ଯଦ୍ୟପି ରବିବାର-ବିଧି ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ବିଚାରମୂଳକ ଦଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ କ୍ରମେ ତୀବ୍ରତର ହୋଇଯାଉଛି। ଯେତେବେଳେ ଏହି ପତନ ଆଘାତ କରିବ, ପାପତନ୍ତ୍ର, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା ତାହାର ବଣିକ-ରାଜକୁମାରମାନଙ୍କ ଓ ସମ୍ମାନିତ ବ୍ୟାପାରୀମାନଙ୍କ ସହିତ, ଏବଂ ତର୍ଶୀଶର ଜାହାଜମାନେ “ବିଳାପ” କରିବେ।
ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ “ତର୍ଶୀଶ” ର ସ୍ଥାନ ପ୍ରାଚୀନ କାଳର ଐଶ୍ୱର୍ୟ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ, ଏବଂ ବାଇବେଲରେ ତର୍ଶୀଶର ଜାହାଜଗୁଡ଼ିକ ଆର୍ଥିକ ଶକ୍ତିର ପ୍ରମୁଖ ପ୍ରତୀକ ଅଟେ।
କାରଣ ରାଜାଙ୍କ ଜାହାଜଗୁଡ଼ିକ ହୂରମଙ୍କ ଦାସମାନଙ୍କ ସହିତ ତର୍ଶୀଶକୁ ଯାଉଥିଲା; ପ୍ରତ୍ୟେକ ତିନି ବର୍ଷରେ ଥରେ ତର୍ଶୀଶର ଜାହାଜଗୁଡ଼ିକ ସୁନା, ରୂପା, ହାତୀଦାନ୍ତ, ବାନର ଓ ମୟୂର ଆଣି ଆସୁଥିଲା। ଏପରିକାରେ ଶଲୋମନ ରାଜା ଧନସମ୍ପଦ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। 2 ବଂଶାବଳୀ 9:21, 22.
ଜାହାଜମାନେ ଆର୍ଥିକ ଶକ୍ତିର ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ତର୍ଶୀଶ ହେଉଛି ପ୍ରମୁଖ ଆର୍ଥିକ ଜାହାଜ। ତର୍ଶୀଶର ଶେଷ ପିଢ଼ି, ଯାହାକୁ ତର୍ଶୀଶର “କନ୍ୟା” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ତାହାକୁ କୁହାଯାଏ, “ନଦୀ ପରି ତୁମ ଦେଶ ମଧ୍ୟରୁ ପାର ହେଅ,” ଏବଂ ସେ ଯାହା ଦେଖେ, ତାହା ହେଉଛି ତାହାର ଦେଶରେ “ଆଉ କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ,” ଏବଂ ସେ ଆଉ ତୀରର ରାଜ୍ୟ ଉପରେ “ଉଲ୍ଲାସ” କରିପାରେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଯେ ଶକ୍ତିକୁ ଖୋଜୁଥିଲେ, ସେହିଟା ଥିଲା ସୀଦୋନର ପୂର୍ବତନ ଆର୍ଥିକ ଶକ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେହି ଶକ୍ତି ଚାଲିଯାଇଥିଲା, କାରଣ ସମୁଦ୍ର କହିଥିଲା, “ମୁଁ ପ୍ରସବବେଦନା ଭୋଗ କରୁନି, ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେଉନି; ମୁଁ ଯୁବକମାନଙ୍କୁ ପାଳନ ପୋଷଣ କରୁନି, କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଲାଳନ କରୁନି,” ଏହିପରି ଭାବେ ସମୁଦ୍ରର ଶେଷ ପିଢ଼ିଙ୍କୁ ଚିହ୍ନଟ କରି, ଯାହା ହେଉଛି ପୃଥିବୀର ଲୋକମାନେ, ଯେମାନେ ବିଶ୍ୱର ଅର୍ଥନୀତିର ଧ୍ୱଂସ ଉପରେ ବିଳାପ କରୁଛନ୍ତି; ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ପୃଥିବୀର ଲୋକମାନେ ଏହି ସତ୍ୟତା ପ୍ରତି ସଚେତନ ହୋଇଯାଆନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଇତିହାସର ଶେଷ ପିଢ଼ି, ଏବଂ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାକୁ ଆଉ ବହୁତ ଦେରି ହୋଇଯାଇଛି।
“ମନୁଷ୍ୟର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ମୁଖରେ ଯେତେବେଳେ ଅନନ୍ତକାଳୀନ ଦୃଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ବାସ୍ତବତା ଉଦ୍ଘାଟିତ ହେବ, ସେତେବେଳେ ଧନର ମୂଲ୍ୟ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ହଠାତ୍ ହ୍ରାସ ପାଇବ।” Evangelism, 62.
ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ ଏମିତି ଦୁଇଟି “ସମାଚାର” କିମ୍ବା ସନ୍ଦେଶ ଅଛି, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବ୍ୟଥିତ କରେ। ପ୍ରଥମ “ସମାଚାର” ମିଶର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ, ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ “ସମାଚାର” ସୋର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ। ମିଶରର ସମାଚାର ଭୂତକାଳରେ ଅଛି, କାରଣ ଯିଶାୟ କହନ୍ତି, “ଯେପରି ମିଶର ବିଷୟକ ସମାଚାରରେ,” ଏହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି ଯେ, ସିଦୋନ (ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା)-ଙ୍କ ବିନାଶ ପୂର୍ବରୁ ପରମେଶ୍ୱର ମିଶର ସହ କିଛି କରିଥିଲେ। ପରମେଶ୍ୱର ମିଶର ସହ ଯାହା କରିଥିଲେ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟଟି ମଧ୍ୟ ମିଶରର “ସମାଚାର”-କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; ତାହା ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱର ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ଜଣେ ଚୟିତ ଜନଙ୍କ ସହ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେହି ସମୟ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସେ ମିଶରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ସମାଚାର ଏକେ “ସମାଚାର”। ମିଶରର ସମାଚାର ହେଉଛି ଆରମ୍ଭ, ଏବଂ ସୋରର ସମାଚାର ହେଉଛି ଶେଷ। ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ସହ ହେଉଥିବା ଚୁକ୍ତିକୁ, ସେହି ବିଷୟର ଆରମ୍ଭିକ ଇତିହାସ ଦ୍ୱାରା ଚିତ୍ରିତ କରିଛନ୍ତି। ମିଶର ବିଷୟକ “ସମାଚାର” ହେଉଛି ଲୋହିତ ସାଗରର ଉଦ୍ଧାର, ଯେତେବେଳେ ଫାରାଓ ଓ ତାହାର ସେନାଦଳ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଥିଲେ; ଯାହା “ସୋରର ଭାର” ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖିତ “ସମାଚାର” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନଙ୍କ ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ଉଦ୍ଧାରର ପ୍ରତିରୂପ ଅଟେ।
ତର୍ଶୀଶର ଜାହାଜମାନଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିବା ଯେ ଶକ୍ତି ବାଇବେଲରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ସେହି ଶକ୍ତି ହେଉଛି ଇସ୍ଲାମ। ଇସ୍ଲାମ ବିଷୟଟି ପରେ ଆଲୋଚିତ ହେବ, ତେଣୁ ଆମେ ଏହି ବିଷୟକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଅଧିକ ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ସହିତ ବିବେଚନା କରିବୁ। ଏହାକୁ ସେହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ “ଚିତ୍ତୀମ” ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ସାଇପ୍ରସ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଶବ୍ଦ; ଏବଂ ସେହି ଅନୁଚ୍ଛେଦ କୁହେ ଯେ ସିଦୋନ ଓ ତୀରର ଧ୍ୱଂସ “ଚିତ୍ତୀମ” ଠାରୁ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି। ଇସ୍ଲାମର ପ୍ରତୀକରେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଧ୍ୱଂସର ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଚିତ୍ରଣ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି।
ଯିଶାୟାର ପୁସ୍ତକରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଦିନ ଓ ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରାୟତଃ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଂଶର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ସମୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ଯିଶାୟା ତେଇଶ ଅଧ୍ୟାୟ, ବାଇଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଥିବା “ଦର୍ଶନର ଉପତ୍ୟକାର ଭାର” ପରେ ଆସେ; ତାହାର ପୂର୍ବରୁ ଏକୋଇଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଛି, ଯେଉଁଥିରେ ତିନୋଟି “ଭାର” ଅଛି, ଏବଂ ସେହି ତିନୋଟି ସମସ୍ତେ ଇସଲାମକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ସେହି ଅଧ୍ୟାୟର ପୂର୍ବରୁ, କୁରି ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ପଦରେ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକରେ ଥିବା ବିନାଶ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି।
ତାର୍ତ୍ତାନ୍ ଅଶ୍ଦୋଦକୁ ଆସିଥିବା ବର୍ଷରେ (ଯେତେବେଳେ ଅଶୂରର ରାଜା ସର୍ଗୋନ ତାହାଙ୍କୁ ପଠାଇଥିଲେ), ସେ ଅଶ୍ଦୋଦ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରି ତାହାକୁ ଅଧିକାର କଲା। ଯିଶାଇୟ 20:1।
“ତର୍ତ୍ତାନ” ଶବ୍ଦଟି ଏକ ନାମ ହୋଇପାରେ, କିମ୍ବା ଅତ୍ୟଧିକ ସମ୍ଭାବନା ଏହା ଜଣେ ସାମରିକ ନେତାଙ୍କର ଏକ ଉପାଧି ଅଟେ। ତର୍ତ୍ତାନ ମିଶରର ଏକ ନଗର ଅଶ୍ଦୋଦକୁ ଆସି ତାହାକୁ ଦଖଳ କଲା, ସେହି ଇତିହାସିକ ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ ଅଶ୍ଶୂରୀୟମାନେ କ୍ରମେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସ୍ଥାପନ କରୁଥିଲେ। ଅଶ୍ଶୂର ବାବିଲକୁ ପ୍ରତିରୂପିତ କରୁଥିଲା। ଅଶ୍ଶୂର ଓ ବାବିଲ—ଉଭୟେ ଉତ୍ତରଦିଗରୁ ଆସିଥିବା ରାଜ୍ୟ, “ସିଂହ” ବୋଲି ପରିଚିହ୍ନିତ ସେହି ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ, ଯେଉଁମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଭେଡ଼ାମାନଙ୍କୁ “ଛିତରାଇ” ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଉଭୟେ ଏକେ ଦଣ୍ଡ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଅଶ୍ଶୂର ପ୍ରଥମ ଥିଲା, ବାବିଲ ଶେଷ ଥିଲା।
ଇସ୍ରାଏଲ ଏକ ଛିତରାହୋଇଥିବା ଭେଡ଼ା; ସିଂହମାନେ ତାହାକୁ ଦୂରକୁ ତାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି; ପ୍ରଥମେ ଅଶ୍ଶୂରର ରାଜା ତାହାକୁ ଗ୍ରସଣ କରିଥିଲା; ଏବଂ ଶେଷରେ ବାବିଲର ରାଜା ଏହି ନବୂଖଦ୍ନେଜର ତାହାର ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଛି। ଏହିହେତୁ ସେନାବାହିନୀମାନଙ୍କର ସଦାପ୍ରଭୁ, ଇସ୍ରାଏଲର ପରମେଶ୍ୱର, ଏପରି କହନ୍ତି: ଦେଖ, ଯେପରି ମୁଁ ଅଶ୍ଶୂରର ରାଜାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିତ କରିଥିଲି, ସେପରି ମୁଁ ବାବିଲର ରାଜା ଓ ତାହାର ଦେଶକୁ ଦଣ୍ଡିତ କରିବି। ଯିରିମିୟ 50:17, 18।
ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀଗତ ଭାବରେ ସେମାନେ ଉଭୟେ “ଅହଂକାରୀ ଅଶ୍ଶୁରୀୟ” ଅଟନ୍ତି।
“ଯେତେବେଳେ ଅହଙ୍କାରୀ ଅଶୂରୀୟ ସେନ୍ନାଖେରୀବ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା ଓ ଧର୍ମନିନ୍ଦା କରି, ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କୁ ନାଶ କରିବାର ଭୟ ଦେଇଥିଲା, ‘ସେହି ରାତ୍ରିରେ ଏହା ଘଟିଲା ଯେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୂତ ବାହାରିଗଲେ ଏବଂ ଅଶୂରୀୟମାନଙ୍କ ଶିବିରରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ପଚାଶୀ ହଜାର ଲୋକଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।’ ସେନ୍ନାଖେରୀବଙ୍କ ସେନାରୁ ‘ସମସ୍ତ ପରାକ୍ରମୀ ବୀରମାନେ, ନେତାମାନେ ଓ ସେନାଧ୍ୟକ୍ଷମାନେ ନିପାତିତ ହେଲେ।’ ‘ଏହିପରି ସେ ଲଜ୍ଜିତ ମୁହଁନିଏ ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଗଲା।’ [2 ରାଜାବଳୀ 19:35; 2 ବଂଶାବଳୀ 32:21.]” ଦ ଗ୍ରେଟ୍ କଣ୍ଟ୍ରୋଭର୍ସି, 512.
ଯେ ବର୍ଷ “ତର୍ତ୍ତାନ ଅଶ୍ଦୋଦକୁ ଆସିଲେ” ଏବଂ “ତାହାକୁ ଦଖଳ କଲେ,” ସେହି ବର୍ଷ ଦାନିଏଲ ଏଗାରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ଛଅଟି ପଦରେ ଚିତ୍ରିତ ପାପାସୀୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜଗତର କ୍ରମାଗତ ବିଜୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ରବିବାର-ବିଧି ସଙ୍କଟର ଇତିହାସ, ଯାହା ଅନୁସନ୍ଧାନାତ୍ମକ ବିଚାରର “ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ” ଅଟେ, ଏବଂ ଯାହା ସରାସରି କାର୍ଯ୍ୟନିଷ୍ପାଦକ ବିଚାରକୁ, (ଶେଷ ସାତୋଟି ମହାମାରୀ) ପ୍ରବେଶ କରାଏ, ସେହି ଇତିହାସିକ ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟ ହେଉଛି ସେହି “ବର୍ଷ” ଯାହାକୁ ତର୍ତ୍ତାନଙ୍କ ଅଶ୍ଦୋଦକୁ ଆସିବା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ସେହି ଇତିହାସର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ ହେବା ପରେ, ଯିଶାୟ ତାହାପରେ ଇସ୍ଲାମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ବିନାଶର ତିନିଟି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ, ଲାଓଦିକୀୟ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଗୋଟିଏ, ଏବଂ ତାହାପରେ ତୁରର ଭାର ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି। ଚବ୍ବିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ସାତୋଟି ମହାମାରୀର ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଉଦାହରଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ, ଯାହାର ପରେ ପଚିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆସେ, ଯେଉଁଥିରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କର ଅନ୍ତିମ ମୁକ୍ତି ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି; ସେଠାରେ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ମହା କ୍ଲେଶର ସମୟରେ ସର୍ବାଧିକ ସୁପରିଚିତ ଉକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି।
ଏବଂ ସେହି ଦିନରେ କୁହାଯିବ, ଦେଖ, ଏହି ଆମର ପରମେଶ୍ୱର; ଆମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛୁ, ଏବଂ ସେ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ; ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ସଦାପ୍ରଭୁ; ଆମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛୁ, ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଧାରରେ ଆମେ ଆନନ୍ଦିତ ହେବୁ ଓ ଉଲ୍ଲାସ କରିବୁ। ଯିଶାୟ 25:9.
ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର ହେଲେ ସେହି ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନେ, ଯେମାନେ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବିବାହକୁ ଆସିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ଯଦ୍ୟପି ସେ ବିଳମ୍ବ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଲାଓଦିକୀୟ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ଫିଲାଦେଲଫୀୟ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଲେଖାଟି ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରୁଥିଲା।
୧୭୯୮ ମସିହାରେ, ନେପୋଲିଅନ୍ ପୋପଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ତେରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଅନୁସାରେ ଜଗତର ଶେଷରେ ସୁସ୍ଥ ହେଉଥିବା ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୃତ ଘାତକ ଆଘାତ ପ୍ରଦାନ ହେଲା। ସେହି ସମୟରେ, ଦାନିଏଲ ଦୁଇ, ସାତ, ଆଠ ଓ ଏଗାର, ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ବାର, ତେର, ଷୋଳ, ସତର ଓ ଅଠାର ଅନୁଯାୟୀ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ଭାବେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କଲା। ସେହି ସମୟରୁ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ରିପବ୍ଲିକାନ୍ ଶିଙ୍ଗ ଓ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶିଙ୍ଗ (ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ) ଉଭୟେ ପାପସି କିଏ ତାହାକୁ ଭୁଲିଯାଇଛନ୍ତି। ୧୭୯୮ ହେଉଛି ସେହି ପ୍ରଥମ ବର୍ଷ, ଯେତେବେଳେ ପୃଥିବୀର ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶର ଜାତିମାନେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ଏକ ସ୍ୱାଧୀନ ସାର୍ବଭୌମ ଜାତି ଭାବେ ସ୍ୱୀକାର କଲେ, ଏବଂ ଏହା ମଧ୍ୟ ସେହି ବର୍ଷ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଇତିହାସରେ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ସେହି ସମୟରେ ଜଣେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟଙ୍କର “ମନ୍ତ୍ର” ଥିଲା, “ବାଇବେଲ, ଏବଂ କେବଳ ବାଇବେଲ।” ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ କେବଳ ବାଇବେଲର ପକ୍ଷରକ୍ଷକ ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆଗମନ ସମୟରେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍ ସେମାନଙ୍କର ସେହି ପରମ୍ପରାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲା, ସେମାନେ ସେହି “ମନ୍ତ୍ର”କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଏବଂ ପରେ ସେମାନଙ୍କୁ “ପୁସ୍ତକର ଲୋକ” ବୋଲି ଅଭିହିତ କରାଗଲା। ୱିଲିଆମ୍ ମିଲରଙ୍କ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ନିୟମସମୂହ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଯଦି ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଏ, ତେବେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ସମସ୍ତଙ୍କର ମନସମୂହ ପାଇଁ ବାଇବେଲକୁ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କରିଦେବ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବ୍ୟାଖ୍ୟାରେ ମିଲରଙ୍କ ନିୟମାବଳୀ ସେହି ବିଷୟ ଯାହାକୁ, ଯଦି ଆମେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ପ୍ରେରଣା କହେ ଯେ ଆମେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କହିଥିଲେ, “ଯଦି କେହି ମୋର ପଛେ ଆସିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ତେବେ ସେ ନିଜକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁ, ନିଜ କ୍ରୁଶ ଉଠାଇ ମୋତେ ଅନୁସରଣ କରୁ।” ପୁନରାୟ ସେ କହିଥିଲେ, “ମୁଁ ଜଗତର ଆଲୋକ; ଯେ ମୋତେ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଚାଲିବ ନାହିଁ।” ସତ୍ୟର ଆଲୋକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପ୍ରଦୀପ ପରି ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଛି, ଏବଂ ଯେମାନେ ଆଲୋକକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଚାଲିବେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବେ, ଯେଣିକି ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଜାଣିପାରନ୍ତୁ ଯେ ସେମାନେ ସତ୍ୟ ମେଷପାଳକଙ୍କର ସ୍ୱର ଶୁଣୁଛନ୍ତି, ଅଜଣା ବ୍ୟକ୍ତିର ସ୍ୱର ନୁହେଁ।
“ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ଘୋଷଣା କରିବାରେ ନିୟୋଜିତ ଥିବାମାନେ, ପିତା ମିଲର୍ ଯେହିଁ ପ୍ରଣାଳୀ ଅବଲମ୍ବନ କରିଥିଲେ ସେହି ଏକେଇ ପ୍ରଣାଳୀ ଅନୁସାରେ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରୁଛନ୍ତି। Prophecies and Prophetic Chronology ବିଷୟକ Views ନାମକ ଛୋଟ ପୁସ୍ତକରେ, ପିତା ମିଲର୍ ବାଇବେଲ୍ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ପାଇଁ ନିମ୍ନଲିଖିତ ସରଳ, ତଥାପି ବିବେକସମ୍ପନ୍ନ ଏବଂ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟମଗୁଡ଼ିକ ଦେଇଛନ୍ତି:”
“‘1. ବାଇବେଲ୍ରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ବିଷୟ ସନ୍ଦର୍ଭରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦର ତାହାର ଯଥୋଚିତ ପ୍ରୟୋଗ ଥାଇବା ଆବଶ୍ୟକ; 2. ସମଗ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ଆବଶ୍ୟକ, ଏବଂ ଯଥେଷ୍ଟ ପ୍ରୟାସ ଓ ଅଧ୍ୟୟନ ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ବୁଝିହେବ; 3. ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରକାଶିତ କୌଣସି ବିଷୟ ବିଶ୍ୱାସରେ, ସନ୍ଦେହହୀନ ଭାବେ, ଯେମାନେ ପଚାରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଲୁଚାଇ ରଖାଯାଇନାହିଁ, ନାହିଁ କି ରଖାଯିବ; 4. ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ, ଯେ ବିଷୟକୁ ତୁମେ ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ, ସେହି ବିଷୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରବାକ୍ୟକୁ ଏକତ୍ର କର, ତାପରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦକୁ ତାହାର ଯଥୋଚିତ ପ୍ରଭାବ ରଖିବାକୁ ଦିଅ; ଏବଂ ଯଦି ତୁମେ କୌଣସି ବିରୋଧାଭାସ ବିନା ତୁମର ସିଦ୍ଧାନ୍ତ-ଧାରଣା ଗଢ଼ିପାର, ତେବେ ତୁମେ ଭୁଲରେ ଥାଇପାରିବ ନାହିଁ; 5. ଶାସ୍ତ୍ର ନିଜେ ନିଜର ବ୍ୟାଖ୍ୟାକାରୀ ହେବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ନିଜ ପାଇଁ ନିଜେ ଏକ ନିୟମ। ଯଦି ମୁଁ ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେବା ପାଇଁ କୌଣସି ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ଏବଂ ସେ ଯଦି ତାହାର ଅର୍ଥ ବିଷୟରେ ଅନୁମାନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ନିଜର ସମ୍ପ୍ରଦାୟଗତ ମତବିଶ୍ୱାସର କାରଣରୁ ଏହାକୁ ସେହିପରି ହେଉ ବୋଲି ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନୀ ବୋଲି ଗଣ୍ୟ ହେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କର ଅନୁମାନ, ଇଚ୍ଛା, ମତବିଶ୍ୱାସ, କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନହିଁ ମୋର ନିୟମ ହୁଏ, ବାଇବେଲ୍ ନୁହେଁ।’”
“ଉପରୋକ୍ତ କଥାଗୁଡ଼ିକ ଏହି ନିୟମମାନଙ୍କର ଏକ ଅଂଶମାତ୍ର; ଏବଂ ବାଇବେଲର ଆମର ଅଧ୍ୟୟନରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ଏହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତମାନଙ୍କୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ମାନିବା ଉଚିତ।”
“ଖରା ବିଶ୍ୱାସ ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆଧାରିତ; କିନ୍ତୁ ଶୟତାନ ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ବିକୃତ କରି ଭ୍ରାନ୍ତି ପ୍ରବେଶ କରାଇବା ପାଇଁ ଏତେ ପ୍ରକାର ଉପାୟ ବ୍ୟବହାର କରେ ଯେ, ସେମାନେ ବାସ୍ତବରେ କ’ଣ ଶିଖାଉଛନ୍ତି ତାହା ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ସାବଧାନତା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି ସମୟର ଏକ ବଡ଼ ଭ୍ରମ ହେଲା, ଅନୁଭୂତି ଉପରେ ବହୁତ ଅଧିକ ଜୋର ଦେବା, ଏବଂ ଏହା ଦାବି କରିବା ଯେ ନିଜେ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ, ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ସ୍ପଷ୍ଟ ଉକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରାଯାଉଛି, କାରଣ ସେହି ବାକ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ସହ ସମନ୍ୱୟ ରାଖେ ନାହିଁ। ଅନେକଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସର କୌଣସି ଭିତ୍ତି ନାହିଁ, କେବଳ ଭାବୋଦ୍ରେକ ଛାଡ଼ି। ସେମାନଙ୍କର ଧର୍ମ ଉତ୍ତେଜନାରେ ନିର୍ମିତ; ଯେତେବେଳେ ସେହି ଉତ୍ତେଜନା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ସେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଯାଏ। ଅନୁଭୂତି ତୁଷ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ହେଉଛି ଗହୁଁ। ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା କହନ୍ତି, ‘ତୁଷର ସହିତ ଗହୁଁର କ’ଣ ସମ୍ବନ୍ଧ?’”
“ଯେ ଆଲୋକ ଓ ଜ୍ଞାନ ସେମାନେ କେବେ ପାଇନଥିଲେ, ଏବଂ ପାଇବାକୁ ସମର୍ଥ ମଧ୍ୟ ହୋଇନଥିଲେ, ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ ନ କରିବାରୁ କାହାକୁ ଦଣ୍ଡିତ କରାଯିବ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଅନେକେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥିବା ସତ୍ୟକୁ ଆଜ୍ଞାପାଳନ କରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ଜଗତର ମାନଦଣ୍ଡ ସହିତ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଅନୁରୂପ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି; ଏବଂ ଯେ ସତ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ବୁଝାରେ ପହଞ୍ଚିଛି, ଯେ ଆଲୋକ ଆତ୍ମାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି, ସେହି ଆଲୋକ ବିଚାରଦିନରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରିବ। ଏହି ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଆମ ପାଖରେ ସମସ୍ତ ଯୁଗ ଧରି ଦୀପ୍ତିତ ହୋଇଆସୁଥିବା ସଞ୍ଚିତ ଆଲୋକ ଅଛି, ଏବଂ ତାହାନୁସାରେ ଆମକୁ ଦାୟୀ ଧରାଯିବ। ପବିତ୍ରତାର ପଥ ଜଗତର ପଥ ସମତଳରେ ନୁହେଁ; ସେ ଏକ ଉଦ୍ଧତ ପଥ। ଯଦି ଆମେ ଏହି ପଥରେ ଚାଲୁ, ଯଦି ଆମେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କ ପଥରେ ଦୌଡ଼ୁ, ତେବେ ଆମେ ଦେଖିବୁ ଯେ ‘ଧର୍ମୀମାନଙ୍କର ପଥ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ସଦୃଶ, ଯାହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଧିକ ଅଧିକ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।’” Review and Herald, November 25, 1884.
ଆପଣ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର କୁଞ୍ଜିଗୁଡ଼ିକ ବିଭାଗ ଅଧୀନରେ ଥିବା William Miller ଶୀର୍ଷକ ଲେଖାରେ William Millerଙ୍କ ନିୟମଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ଅଧିକ ବିସ୍ତାରରେ ପଢ଼ିପାରିବେ।
“ଆମର ବାଇବେଲ ଅଧ୍ୟୟନରେ, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ବ୍ୟାଖ୍ୟା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ‘ଫାଦର୍ ମିଲର୍’-ଙ୍କ ନିୟମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ମନୋଯୋଗପୂର୍ବକ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ ଭଲ ହେବ।” ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦର ଶିଂଗକୁ ଆମେ ବାଇବେଲ ବୋଲି ଯାହାକୁ କୁହୁଁ, ସେହି ପବିତ୍ର ଦଲିଲ ଦିଆଯାଇଥିଲା; ଏବଂ ସେଥିରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବା ଓ ପ୍ରଚାର କରିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା; ଏହା ସହିତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶିଂଗକୁ ସେହି ପବିତ୍ର ଦଲିଲମାନଙ୍କର ଅର୍ଥ ଓ ଅଭିପ୍ରାୟକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ ବିଭକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ନିୟମସମୂହ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା।
ରିପବ୍ଲିକାନିଜ୍ମର ଶିଙ୍ଗକୁ ଏକ ପବିତ୍ର ଦଳିଲ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା, ଯାହାକୁ ଆମେ ସଂବିଧାନ ବୋଲି କୁହୁଁ, ଏବଂ ତାହାରେ ନିହିତ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବା ଓ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ କରିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ରିପବ୍ଲିକାନ ଶିଙ୍ଗକୁ ସେହି ପବିତ୍ର ଦଳିଲର ଅର୍ଥ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ବିଭକ୍ତ କରି ବୁଝିବା ପାଇଁ କିଛି ନିୟମ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା। ସଂବିଧାନକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ବିଭକ୍ତ କରି ବୁଝିବା ପାଇଁ ଯେ ନିୟମଗୁଡ଼ିକ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେହିଗୁଡ଼ିକ ହେଲା ବିଲ୍ ଅଫ୍ ରାଇଟ୍ସ, ଏବଂ ବିଲ୍ ଅଫ୍ ରାଇଟ୍ସର ପ୍ରଥମ ନିୟମଗୁଡ଼ିକରେ ଏହା ସଂବିଧାନର ସର୍ବପ୍ରଧାନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ପବିତ୍ର ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ କରେ। ବିଲ୍ ଅଫ୍ ରାଇଟ୍ସରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ପ୍ରଥମ ସଂଶୋଧନ ହେଉଛି ଧର୍ମର ସ୍ୱାଧୀନତା, ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିର ସ୍ୱାଧୀନତା, ଭାଷଣର ସ୍ୱାଧୀନତା ଓ ପ୍ରେସର ସ୍ୱାଧୀନତା।
“ଧର୍ମର ସ୍ଥାପନା ସମ୍ବନ୍ଧରେ କଂଗ୍ରେସ କୌଣସି ଆଇନ ପ୍ରଣୟନ କରିବ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ତାହାର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଅନୁଷ୍ଠାନକୁ ନିଷିଦ୍ଧ କରିବ ନାହିଁ; କିମ୍ବା ମତପ୍ରକାଶର ସ୍ୱାଧୀନତା, କିମ୍ବା ପ୍ରେସର ସ୍ୱାଧୀନତା, କମାଇ ଦେବ ନାହିଁ; କିମ୍ବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣଭାବେ ସମାବେଶ ହେବାର ଅଧିକାର, ଏବଂ ଅଭିଯୋଗମାନଙ୍କର ପ୍ରତିକାର ପାଇଁ ସରକାରଙ୍କ ନିକଟରେ ଅର୍ଜି କରିବାର ଅଧିକାରକୁ ସୀମିତ କରିବ ନାହିଁ।” U.S. Constitution, amend. I
ରବିବାର ଆଇନ ସଂବିଧାନର ପ୍ରଥମ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ପ୍ରକାଶ୍ୟ ଆକ୍ରମଣ, ଯାହା ଧର୍ମୀୟ ସ୍ୱାଧୀନତାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରେ; ଏବଂ ଏହି ସ୍ୱାଧୀନତା ରବିବାର ଆଇନରେ ବିଲୋପ ହୋଇଯାଏ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସଂବିଧାନର ଶେଷ, ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ଭାବେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଶେଷ, ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନିରେ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଘୋଷଣା କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ନିର୍ଯାତନାର ଆରମ୍ଭ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ। ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି ଘୋଷଣା କରୁଥିବା ଏବଂ ପ୍ରଥମ ସଂଶୋଧନ ଓ ସଂବିଧାନର ବିନାଶ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତିବାଦ କରୁଥିବାମାନଙ୍କୁ ସେମାନେ ନିର୍ଯାତନା କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ସେହି ପବିତ୍ର ନିୟମମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ ଓ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ଥିଲେ, ଯେ ନିୟମମାନେ ସେହି ପବିତ୍ର ଦଲିଲକୁ ସୁରକ୍ଷା କରେ, ଯାହାକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହା ମେଷଶାବକସଦୃଶ ପୃଥିବୀର ପଶୁର ଦୁଇଟି ଶିଙ୍ଗର ସମାନାନ୍ତର ଇତିହାସକୁ ବୁଝିବା ଏବଂ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାର ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ। ସଂବିଧାନର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ପିତୃଗଣ Father Millerଙ୍କ ସହ ସମାନାନ୍ତର। Millerଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ “Father” ଶବ୍ଦଟି କୌଣସି ପୋପୀୟ ପୁରୋହିତକୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଜଣେ ନେତାଙ୍କୁ ସୂଚିତ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ। ଯେମାନେ ଆତ୍ମିକ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ “father” ବୋଲି ଡାକିବାକୁ ବାଇବେଲ ନିଷେଧ କରେ। ପ୍ରାୟତଃ ଯେପରି ହୁଏ, Millerites ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ନାମରେ ନାମିତ। ଏହି ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ଅନୁଦିଗ୍ଧ କରିବା ମାନେ, ଯେତେବେଳେ ଏଲିୟାଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ପିତାମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଏବଂ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ପିତାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଫେରାଇଦେଏ, ସେତେବେଳେ ସେହି ବାର୍ତ୍ତାର ଅର୍ଥର କିଛି ଅଂଶକୁ ଚୁକିଯିବା।
ଯିଶାୟା ତେଇଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ଅଟେ, ଏବଂ ଦ୍ରୁତଗତିରେ ସମୀପସ୍ଥ ହେଉଥିବା ରବିବାରୀୟ ନିୟମ ସମୟରେ ସେ ନିଜ ସଂବିଧାନକୁ ଉଲଟାଇ ଦେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହିଭଳି ରହିଥାଏ। ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ସତରି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାସନ କରେ, ଯାହା ଏକ ରାଜାଙ୍କର ଦିନମାନ। ଯେ ରାଜ୍ୟଟି (ଏକ ରାଜା ହେଉଛି ଏକ ରାଜ୍ୟ) ସତରି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାସନ କରିଥିଲା, ସେହିଟି ଥିଲା ବାବିଲନ। ସେହି ସତରି ବର୍ଷରେ ରାଜ୍ୟର ଶୃଙ୍ଗ ଥିଲା ବାବିଲନର ସରକାର, ଏବଂ ମଣ୍ଡଳୀର ଶୃଙ୍ଗ ଥିଲେ କଲ୍ଦୀୟମାନେ। ଦାନିଏଲ, ଶଦ୍ରକ, ମେଶକ ଏବଂ ଅବେଦ୍ନଗୋ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଉଭୟ ଶୃଙ୍ଗ ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପାଇଛନ୍ତି। ବାବିଲନରେ ବନ୍ଦୀତ୍ୱର ସତରି ବର୍ଷ ଥିଲା ଏକ ରାଜାଙ୍କର ଦିନମାନ, ଯାହାକୁ ଯିଶାୟା ଏହି କଥା ଚିହ୍ନିତ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି ଯେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସ ଏବଂ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଇତିହାସ 1798 ରୁ ରବିବାରୀୟ ନିୟମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଉଭୟ ଶିଙ୍ଗ ପାଇଁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସର ରେଖା ଆମକୁ ଶେଷ ଓ ଆରମ୍ଭକୁ ବିଚାର କରିବାକୁ ସୁଯୋଗ ଦେଉଛି, ଏବଂ ଦୁଇ ଶିଙ୍ଗସଦୃଶ ସାକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଶିଙ୍ଗର ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବାକୁ ସହାୟ କରେ। ସର୍ବଶେଷରେ, ସମସ୍ତ ଶିଙ୍ଗ ସମାନ ଥିଲେ। ଦାନିୟେଲରେ ଶିଙ୍ଗମାନେ ଥିଲେ, ସେଥିରୁ କେତେକ ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଶିଙ୍ଗରୁ ଆଉ ଶିଙ୍ଗ ଉପଜିଥିଲା। ଦାନିୟେଲର କେତେକ ଶିଙ୍ଗ ପରସ୍ପର ସମାନ ଆକାରର ନଥିଲେ, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ଅନ୍ୟଟିଠାରୁ ପରେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଦୁଇ ଶିଙ୍ଗ ସହିତ ତେଣୁ ନୁହେଁ। ସେହି ଦୁଇ ଶିଙ୍ଗ ସମାନ ଇତିହାସ ମାଧ୍ୟମରେ ପରସ୍ପର ସମାନାନ୍ତର ଚାଲେ ଏବଂ ସମାନ ପଥଚିହ୍ନମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ଯଦ୍ୟପି ସେମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ଦୃଷ୍ଟିରୁ ପରସ୍ପରରୁ ଭିନ୍ନ। ଏହି ଇତିହାସ ମଧ୍ୟରେ କେତେକ ସୀମାବଧତାସୂଚକ ସତର୍କତା ମଧ୍ୟ ରହିଛି, ଯାହା ବୁଝିବା ମଧ୍ୟ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଆରମ୍ଭକାଳରେ, ଫିଲାଦେଲ୍ଫିଆ ମଣ୍ଡଳୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୟ ଇତିହାସରୁ ଲାଓଦିକିଆ ମଣ୍ଡଳୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟିଥିଲା। ତେଣୁ ଶେଷକାଳରେ ଲାଓଦିକିଆର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୟ ଇତିହାସରୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟରେ ଏହି ବୁଝାମଣାର ଆଲୋକ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି, ଏବଂ ଏହା ଏହି ସମୟରେ ଯାହା ଉନ୍ମୋଚିତ ହେଉଛି, ତାହାର ଏକ ଅଂଶ।
ଏବଂ “ସତ୍ତରି ବର୍ଷର ଶେଷ ପରେ” ପୋପ୍ “ଗାଇବେ” ଏବଂ “ଭୁଲିଯାଇଥିବା” “ବେଶ୍ୟା” ପୁନର୍ବାର ସ୍ମରଣ କରାଯିବ। ସେ ରବିବାର-ବିଧିରେ “ସ୍ମରିତ” ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉପାସନା ଓ ସେହି ଦିନର ଉପାସନା ମଧ୍ୟରେ, ଯାହାକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ମାନବଜାତିକୁ “ସ୍ମରଣ” କରିବାକୁ ସୂଚନା କରିଥିଲା।
ଏହି ଲେଖାରେ ଆମେ ଚିହ୍ନଟ କରିଛୁ ଯେ ବାବିଲୋନର ସତ୍ତରି ବର୍ଷର ଶାସନର ଇତିହାସ, 1798 ରୁ ରବିବାର ଆଇନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଇତିହାସର ଏକ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ରୂପ ଅଟେ। ପୂର୍ବତନ ଏକ ଲେଖାରେ ଏବଂ ପ୍ରାୟସଃ ହବକ୍କୁକଙ୍କ ତାଲିକାମାନଙ୍କରେ ଆମେ ଚିହ୍ନଟ କରୁଛୁ ଯେ ମିଶରରେ ବନ୍ଦୀତ୍ୱ ଓ ସେଠାରୁ ମୁକ୍ତି ମଧ୍ୟ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କର ଇତିହାସର ଏକ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ରୂପ ଅଟେ। ବାବିଲୋନ, ମିଶର, ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ଏବଂ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଏହି ଚାରିଟି ଇତିହାସ ମାତ୍ର ଏହି ପଙ୍କ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଆଣିବାକୁ ଥିବା ଏକମାତ୍ର ରେଖା ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖର ନିୟମକୁ ଏହି ଚାରିଟି ରେଖାରେ ପ୍ରୟୋଗ କରୁ, ସେଥି ନିଶ୍ଚୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ। ମୁଁ ଏହି ଲେଖାକୁ ମୋର ଅର୍ଥ କ’ଣ, ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଯିଶାୟା ତେଇଶର ଇତିହାସକୁ ଅଧିକ ଭାବରେ ଆଲୋଚନା କରିବୁ, ସେତେବେଳେ କ’ଣ ଜାରି ରଖିବାକୁ ମୁଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରୁଛି, ତାହାର ଏକ ସରଳ ଓ ଆଂଶିକ ଉଦାହରଣ ସହିତ ସମାପ୍ତ କରିବି।
ବାବିଲନର ଇତିହାସର ଆରମ୍ଭରେ ଏକ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ରାଜା ରହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଶେଷରେ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ରହିଛନ୍ତି। ସେ ବାଇଡେନ୍ ହେଉନ୍ତୁ କିମ୍ବା ଟ୍ରମ୍ପ, ଏଥିରେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ନାହିଁ; କାରଣ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ ଶିଖାଏ ଯେ, ଶାସକମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି ସ୍ୱୟଂ ପରମେଶ୍ୱର। ରବିବାର ବ୍ୟବସ୍ଥାର ସମୟରେ ଡେମୋକ୍ରାଟ କିମ୍ବା ରିପବ୍ଲିକାନ୍ ନେତା—ଯେ କେହି ହେଉନ୍ତୁ—ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ କୁହିହେବ, ସେହି ଯେ, ସେ ଜଣେ ଦୁଷ୍ଟ ନେତା। ନବୂଖଦ୍ନେସର ବାବିଲନ ଥିଲେ; ସେ ବାବିଲନର ନିର୍ଦୟ ଶାସକ ଥିଲେ, ଯିଏ ତିନିଜଣ ଭଲ ମଣିଷଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିମଧ୍ୟରେ ଫିଙ୍ଗିଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ସେ ଦାନିଏଲଙ୍କର ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଲେ। ଶେଷ ଶାସକ ବେଲଶସରଙ୍କ ବିଷୟରେ ତେଣୁ ନୁହେଁ। ସେ ଜଣେ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ଥିଲେ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଏକ ମେଷଶାବକ ଭାବେ ଆରମ୍ଭ କରେ, ଯାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏବଂ ମାନବଜାତି ପାଇଁ ତାଙ୍କର ବଳିଦାନର ପ୍ରତୀକ। ଶେଷରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଏକ ଅଜଗର ପରି କଥା କହିବ। ଇତିହାସର ଏହି ଧାରାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟରୁ ଶୟତାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରିବର୍ତ୍ତନଟି ନବୂଖଦ୍ନେସର ଓ ବେଲଶସରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପାର୍ଥକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି।
“ବେଲଶଜ୍ଜରଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ଜାଣିବା ଓ ପାଳନ କରିବା ପାଇଁ ଅନେକ ସୁଯୋଗ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କର ପିତାମହ ନେବୂଖଦ୍ନେଜରଙ୍କୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ସମାଜରୁ ନିଷ୍କାସିତ ହୋଇଥିବା ଦେଖିଥିଲେ। ସେ ଦେଖିଥିଲେ ଯେ, ଯେହିଁ ବୁଦ୍ଧିରେ ସେହି ଗର୍ବିତ ସମ୍ରାଟ ଆତ୍ମଗୌରବ କରୁଥିଲେ, ସେହି ବୁଦ୍ଧି ତାଙ୍କୁ ଯିଏ ଦେଇଥିଲେ ସେହିଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କଠାରୁ ଅପହୃତ ହୋଇଗଲା। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରୁ ଚ୍ୟୁତ ହୋଇ, କ୍ଷେତ୍ରର ପଶୁମାନଙ୍କର ସହଚର କରାଯାଇଥିବା ମଧ୍ୟ ଦେଖିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ବେଲଶଜ୍ଜରଙ୍କର ଆମୋଦ-ପ୍ରମୋଦପ୍ରିୟତା ଓ ଆତ୍ମଗୌରବ ତାଙ୍କୁ ସେହି ଶିକ୍ଷାମାନଙ୍କୁ ମିଟାଇଦେଲା, ଯାହାକୁ ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଭୁଲିଯିବା ଉଚିତ ନଥିଲା; ଏବଂ ସେ ସେହିପରି ପାପ କଲେ, ଯାହା ନେବୂଖଦ୍ନେଜରଙ୍କ ଉପରେ ବିଶେଷ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡ ଆଣିଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କୁ କୃପାପୂର୍ବକ ଦିଆଯାଇଥିବା ସୁଯୋଗମାନଙ୍କୁ ଅପଚୟ କଲେ, ସତ୍ୟ ସହିତ ପରିଚିତ ହେବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଆସପାସରେ ଥିବା ସୁଯୋଗମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଅବହେଳା କଲେ। ‘ମୁଁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇବା ପାଇଁ କ’ଣ କରିବି?’—ଏହା ସେହି ମହାନ କିନ୍ତୁ ମୂର୍ଖ ରାଜା ନିଷ୍ପୃହଭାବେ ଅବହେଳା କରି ଚାଲିଯାଇଥିବା ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଥିଲା।” Bible Echo, April 25, 1898.
ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତୁ ଯେ, ଦୁଷ୍ଟ ବେଲ୍ଶଜ୍ଜର ସେହି ମୂର୍ଖ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପିତା ନବୂଖଦ୍ନେଜରଙ୍କ ସମାନ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କଲେ, କାରଣ ଉଭୟ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡକୁ ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶର “ସାତ କାଳ” ବୋଲି ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଥିଲା। ନବୂଖଦ୍ନେଜର ପଚିଶ ଶତ କୁଡ଼ି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଶୁ ପରି ବାସ କରୁଥାଇ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଥିଲେ, ଯାହା ସାତଟି ବାଇବେଲୀୟ ବର୍ଷ; ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବେଲ୍ଶଜ୍ଜରଙ୍କ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡ, ଯାହା ଦିଵାଳରେ ଲେଖାଯାଇଥିଲା, ସେଥି ମଧ୍ୟ ପଚିଶ ଶତ କୁଡ଼ିକୁ ହିଁ ସୂଚିତ କରେ। ପାର୍ଥକ୍ୟ ଏହା ଥିଲା ଯେ, ନବୂଖଦ୍ନେଜରଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଆସିଥିବା ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡ ତାଙ୍କୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ କରି ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା କରିଦେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବେଲ୍ଶଜ୍ଜରଙ୍କ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡ ସେହି ମୂର୍ଖ ରାଜା ଉପରେ ଆସିଥିଲା।
“ବାବିଲୋନର ଶେଷ ଶାସକଙ୍କ ନିକଟକୁ, ଯେପରି ରୂପକରେ ତାହାର ପ୍ରଥମ ଶାସକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଥିଲା, ସେହିପରି ଦିବ୍ୟ ପ୍ରହରୀଙ୍କ ରାୟ ଆସିଲା: ‘ହେ ରାଜା,... ତୁମକୁ କୁହାଯାଉଛି; ରାଜ୍ୟ ତୁମଠାରୁ ସରିଗଲା।’ ଦାନିଏଲ 4:31।” Prophets and Kings, 533.
ଶେଷ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ପାଇଁ ଦେୱାଳରେ ଲିଖାଯାଇଥିବା ହସ୍ତଲିପି ହେଉଛି ପ୍ରଥମ ସଂଶୋଧନ, ଯାହା କଳିସିଆ ଓ ରାଷ୍ଟ୍ରର ପୃଥକ୍କରଣର “ଦେୱାଳ”କୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହାକୁ ଶେଷ ମୂର୍ଖ ରାଜା ବୁଝିପାରେ ନାହିଁ। ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବିଶର “ସାତ କାଳ” ରବିବାର-ନିୟମ ସମୟରେ ଉତ୍ତରର ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପାଦିତ “ଲୋକମାନଙ୍କର ଛିତରାଇବା”କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସେହି ଛିତରାଇବା ହେଉଛି ରବିବାର-ନିୟମ ପରେ ଆସୁଥିବା ଜାତୀୟ ବିନାଶ। ଷଷ୍ଠ ଜାତି ସେମାନଙ୍କର ସ୍ଥାପକ ପିତାମାନଙ୍କର ଶିକ୍ଷାକୁ ଭୁଲିଗଲା, ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ବିଧାନକୁ ରଚନା କରିଥିଲେ କେବଳ ଏକ ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତ କଳିସିଆରୁ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ସେହି ଅତ୍ୟାଚାରୀ ୟୁରୋପୀୟ ରାଜାମାନଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କ ସହିତ ସେହି ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀ ଶୟନ କରିଥିଲା। ସ୍ଥାପକ ପିତାମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ପାପାସୀ ଏବଂ ୟୁରୋପର ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ; କାରଣ ସେମାନେ ନିଜ ଅନୁଭବରୁ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ, ପାପାସୀୟ ଅନ୍ଧକାରର ବାରଶେ ଷାଷ୍ଠି ବର୍ଷର ଏକ ଛିତରାଇବାରୁ ବାହାରିଆସିବା ପରେ, ସେହି ପ୍ରକାରର ଅତ୍ୟାଚାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ସୁରକ୍ଷା ସେମାନଙ୍କ ନୂତନ ସମ୍ବିଧାନର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ସେମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ପିତା ଥିଲେ, ସେମାନେ ମେଷଶାବକ-ସଦୃଶ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶେଷ ପିତା ସେପରି ନୁହେଁ, କାରଣ ସେ ଅଜଗର ପରି କହିବ। ପିତାମାନେ ଏକ ଛିତରାଇବାରୁ ବାହାରିଆସିଥିଲେ, ଏବଂ ପୁତ୍ର ପୁଣି ଏକ ଛିତରାଇବାରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଉଭୟ ଘଟଣାରେ ଅତ୍ୟାଚାରୀ ହେଉଛି ପ୍ରଥମ ପାପାସୀ ଏବଂ ଶେଷ ପାପାସୀ।
ପ୍ରଥମ ରାଜା ନେବୁକଦ୍ନେଜର ଓ ଶେଷ ରାଜା ବେଲଶଜ୍ଜରଙ୍କ ଉପରେ ଆସିଥିବା ବିଚାରର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶର “ସାତ କାଳ” ବିକ୍ଷେପ। ନେବୁକଦ୍ନେଜର ତାହାକୁ ନିଜ ଜୀବନରେ ଅନୁଭବ କଲେ, ଏବଂ ବେଲଶଜ୍ଜରଙ୍କ ପାଇଁ ସେହି ରାତ୍ରିରେ, ଯେ ରାତ୍ରିରେ ସେ ମରିଲେ, ତାଙ୍କର ସମାଧିଲିପି ସ୍ୱରୂପ ତାହା ଦିୱାର ଉପରେ ଲିଖାଯାଇଥିଲା। ଆରମ୍ଭକାଳରେ ରିପବ୍ଲିକାନ ଶିଙ୍ଗର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା ଉତ୍ତରର ରାଜାଙ୍କର ବନ୍ଧନରୁ ତାହାର ପଳାୟନ, ଏବଂ ଶେଷକାଳରେ ରିପବ୍ଲିକାନ ଶିଙ୍ଗର ପ୍ରତୀକ ହେଉଛି ଉତ୍ତରର ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଣିଦିଆ ଦାସତ୍ୱ। ରବିବାର ନିୟମ ହେଉଛି ସେହି “ଠିକ୍ ସେଇ ରାତ୍ରି” ଯେତେବେଳେ ସେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ଭାବେ ମରିଯାଏ। ଏହି ଚାରିଟି ଚିତ୍ରଣରେ—ବେଲଶଜ୍ଜର, ନେବୁକଦ୍ନେଜର, ଏବଂ ରିପବ୍ଲିକାନ ଶିଙ୍ଗର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ—ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶର ପଚିଶ କୁଡ଼ି, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ପ୍ରତୀକ ଅଟେ। ଏହା ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗାଙ୍କର ସ୍ୱାକ୍ଷରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।
ୱିଲିୟମ୍ ମିଲ୍ଲର୍ ଯେ ପ୍ରଥମ “ସମୟ-ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ” ଆବିଷ୍କାର କଲେ, ସେହିଥିଲା ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବିଶର ପଚିଶ-ବିଶ। ଏହା ସେହି ଭିତ୍ତିର ପ୍ରଥମ ପାଥର ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଯିଶୁ ମିଲ୍ଲରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ। ଏହା ସେହି ପ୍ରଥମ ମୌଳିକ ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଥିଲା, ଯାହାକୁ 1863 ମସିହାରେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍ ପରିତ୍ୟାଗ କଲା। ଯେତେବେଳେ ମିଲ୍ଲରଙ୍କ ସମସ୍ତ ସତ୍ୟ-ପାଥର ସେହି ଭିତ୍ତିରେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା, ସେହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ହବକ୍କୂକଙ୍କ ଦୁଇଟି ଫଳକରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଥିଲା, ଯାହା 1843 ଏବଂ 1850 ମସିହାର ଅଗ୍ରଗାମୀ ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକ ଅଟେ। ସେହି ଦୁଇଟି ଫଳକ ଈଶ୍ୱର ଏବଂ ତାଙ୍କର ନାମନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଚୁକ୍ତି-ସମ୍ପର୍କକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେପରିକି ଦଶ ଆଜ୍ଞାର ଦୁଇଟି ଫଳକ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ସହିତ ଥିବା ଚୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା।
ଲାଓଡିସିୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଅନ୍ତେ, ଯେତେବେଳେ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ଏହା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଉଗଳିଦିଆଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଦିଵାଳ ଉପରେ ଲିଖା ହସ୍ତଲେଖ ହେଉଛି ସେହି ଦୁଇଟି ପବିତ୍ର ପ୍ରବର୍ତ୍ତକ ଚାର୍ଟ। ସେମାନେ ଯେଉଁ ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକୁ ପଢ଼ିବାରେ ଅସମର୍ଥ, କାରଣ ନିଜମାନଙ୍କ ଇତିହାସର ଆରମ୍ଭକାଳରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ସତର୍କବାର୍ତ୍ତାରୁ ଲାଭାନ୍ୱିତ ହେବାକୁ ସେମାନେ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ….
ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ 1837 ମସିହାର ଆର୍ଥିକ ସଙ୍କଟ ଏକ ଜଟିଳ ଘଟଣା ଥିଲା, ଯାହା ଅର୍ଥନୈତିକ କାରକ, ନୀତିମାନ, ଏବଂ ଅନୁମାନାଧିନ ସଟ୍ଟାମୂଳକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପମାନଙ୍କର ସଂଯୁକ୍ତ ପ୍ରଭାବରେ ସ୍ଫୁରିତ ହୋଇଥିଲା।
ଅନୁମାନାଧିଷ୍ଠିତ ବୁଡ଼ବୁଡ଼ି: 1837 ପୂର୍ବରୁ ଥିବା କିଛି ବର୍ଷରେ, ଦେଶର ପଶ୍ଚିମାଭିମୁଖ ବିସ୍ତାର ଦ୍ୱାରା ଆଂଶିକ ଭାବେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଜମି ଓ ବିନିଯୋଗ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନୁମାନାଧିଷ୍ଠିତ ଉଦ୍ଦୀପନା ଦେଖାଦେଇଥିଲା। ବିଶେଷକରି ପଶ୍ଚିମ ସୀମାଞ୍ଚଳରେ ଜମି-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅନୁମାନାଧିଷ୍ଠିତ କ୍ରୟବିକ୍ରୟର ଫଳରେ ଜମିର ମୂଲ୍ୟ କୃତ୍ରିମ ଭାବେ ବଢ଼ିଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଅତ୍ୟଧିକ ଋଣଗ୍ରହଣ ଘଟିଥିଲା।
ସହଜ ଋଣସୁବିଧା ଏବଂ ଜୁଆଧର୍ମୀ ଋଣଦାନ: ବ୍ୟାଙ୍କ ଓ ଆର୍ଥିକ ସଂସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ ବହୁ ପରିମାଣରେ ଋଣସୁବିଧା ଏବଂ ଋଣ ଜାରି କରୁଥିଲେ, ପ୍ରାୟତଃ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଜାମିନ ବିନା। ଋଣସୁବିଧାକୁ ଏହି ସହଜ ପ୍ରବେଶ ଜୁଆଧର୍ମୀ ଉନ୍ମାଦକୁ ଉଦ୍ଦୀପିତ କରିଥିଲା ଏବଂ ଆର୍ଥିକ ଅସ୍ଥିରତାର ଝୁମ୍ପକୁ ବଢ଼ାଇଦେଇଥିଲା।
ବ୍ୟାଙ୍କମାନଙ୍କର ଅତ୍ୟଧିକ ବିସ୍ତାର: ବ୍ୟାଙ୍କମାନେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପକୁ ଦ୍ରୁତଗତିରେ ବିସ୍ତାର କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରାୟତଃ ତାହାଙ୍କ ପାଖରେ ସେହି ନୋଟଗୁଡ଼ିକୁ ସମର୍ଥନ କରିବାପାଇଁ ଯେତେ ପ୍ରଜାତି ମୁଦ୍ରା (ସୁନା ଓ ରୂପା) ଥିଲା, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ କାଗଜ ମୁଦ୍ରା (ବ୍ୟାଙ୍କନୋଟ) ଜାରି କରୁଥିଲେ। “ୱାଇଲ୍ଡକ୍ୟାଟ୍ ବ୍ୟାଙ୍କିଙ୍ଗ” ନାମରେ ପରିଚିତ ଏହି ପ୍ରଥାର ପରିଣାମସ୍ୱରୂପ ପରିଚଳନାରେ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଏବଂ ଅବିଶ୍ୱସନୀୟ ମୁଦ୍ରାର ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରଚୁରତା ସୃଷ୍ଟି ହେଲା।
ଜାକସନଙ୍କ ଆର୍ଥିକ ନୀତିଗୁଡ଼ିକ: ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଆଣ୍ଡ୍ରୁ ଜାକସନଙ୍କ ନୀତିଗୁଡ଼ିକ ସଙ୍କଟକୁ ଆହୁରି ତୀବ୍ର କରିବାରେ ଏକ ଭୂମିକା ପାଳନ କରିଥିଲା। 1836 ମସିହାରେ ସେ “Specie Circular” ଜାରି କଲେ, ଯାହା ଅନୁଯାୟୀ ସରକାରୀ ଜମି କାଗଜୀ ମୁଦ୍ରା ପରିବର୍ତ୍ତେ କଠୋର ମୁଦ୍ରା (ସୁନା ଓ ରୂପା) ଦ୍ୱାରା କ୍ରୟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। ଏହାର ପରିଣାମସ୍ୱରୂପ ବ୍ୟାଙ୍କନୋଟଗୁଡ଼ିକୁ କଠୋର ମୁଦ୍ରାରେ ପରିଣତ କରିବା ପାଇଁ ହୁଡ଼ୁହୁଡ଼ି ସୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଯାହା ଆର୍ଥିକ ଚାପ ଓ ବ୍ୟାଙ୍କ ବିଫଳତାକୁ ଉଦ୍ଭବ କରାଇଲା।
ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ କାରକଗୁଡ଼ିକ: ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ସଙ୍କଟ ଉପରେ ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ ଅର୍ଥନୈତିକ ପରିସ୍ଥିତିମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାବ ପଡ଼ିଥିଲା। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ୟାପାରିକ ସହଭାଗୀ ଥିବା ବ୍ରିଟେନର ଅର୍ଥନୀତିରେ ମନ୍ଦା ଦେଖାଦେବାରୁ ଆମେରିକୀୟ ପଣ୍ୟ ଏବଂ ରପ୍ତାନି ପ୍ରତି ଚାହିଦା କମିଗଲା। ଏହାର ପରିଣାମସ୍ୱରୂପ ଆମେରିକୀୟ ବ୍ୟବସାୟଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲା ଏବଂ ଅର୍ଥନୈତିକ ସଙ୍କଟକୁ ଅଧିକ ଗଭୀର କରିଦେଲା।
ଆତଙ୍କ ଏବଂ ବ୍ୟାଙ୍କ ଉପରେ ଦୌଡ଼: 1837 ମସିହାର ମେ ମାସରେ, ବ୍ୟାଙ୍କ ବିଫଳତା ଏବଂ ଋଣସୁବିଧାର ସଙ୍କୋଚ ସହିତ ଏକ ଶୃଙ୍ଖଳାବଦ୍ଧ ଆର୍ଥିକ ଆଘାତ, ବିନିଯୋଗକାରୀମାନେ ଏବଂ ଜମାକାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆତଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି କଲା। ଏହି ଆତଙ୍କ ବ୍ୟାଙ୍କଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଦୌଡ଼ର ଏକ ତରଙ୍ଗ ଏବଂ ଋଣସୁବିଧାର ଗୁରୁତର ସଙ୍କୋଚକୁ ଉଦ୍ଭବ କରାଇଲା।
ମୁଦ୍ରା ଯୋଗାଣର ସଙ୍କୋଚନ: ବ୍ୟାଙ୍କଗୁଡ଼ିକ ବିଫଳ ହେବା ସହିତ ଏବଂ ଋଣପ୍ରଦାନ କଠିନ ହେବାରୁ, ଅର୍ଥନୀତିରେ ସମୁଦାୟ ମୁଦ୍ରା ଯୋଗାଣ ଲକ୍ଷଣୀୟ ଭାବରେ ସଙ୍କୋଚିତ ହେଲା। ମୁଦ୍ରାର ଏହି ସଙ୍କୋଚନ ଆର୍ଥିକ କଠିନାଇକୁ ଆହୁରି ତୀବ୍ର କରିଦେଲା ଏବଂ ମନ୍ଦାକୁ ଅଧିକ ଗଭୀର କରିଦେଲା। ଏହି ସମସ୍ତ କାରକଙ୍କର ସମ୍ମିଳିତ ପ୍ରଭାବରେ ଗୁରୁତର ଆର୍ଥିକ ଅବନତି ସୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଯାହାର ବିଶେଷତା ଥିଲା ବ୍ୟାଙ୍କ ବିଫଳତା, ବେକାରତ୍ୱ, ଉପଭୋକ୍ତା ବ୍ୟୟର ହ୍ରାସ, ଏବଂ ସାମାନ୍ୟ ଆର୍ଥିକ ମନ୍ଦାବସ୍ଥା।
“ଭବିଷ୍ୟତ୍ ପାଇଁ ଆମ ପାଖରେ ଭୟ କରିବାକୁ କିଛି ନାହିଁ, କେବଳ ଯଦି ଆମେ ଭୁଲିଯାଉ ଯେ ପ୍ରଭୁ ଆମକୁ କେଉଁ ପଥରେ ନେତୃତ୍ୱ କରିଆସିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆମର ଅତୀତ ଇତିହାସରେ ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷାକୁ।” Life Sketches, 196.