ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਨੰਬਰ ਦਸ

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੁਆਰਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਦੀਵਾਸੀ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੂਰਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਬੰਦੀਵਾਸ ਦੇ ਸੱਤਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਫ਼ਰਮਾਨ ਤੱਕ ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।

ਇਸ ਲਈ ਦਾਨੀਏਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁੰਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ 11 ਸਤੰਬਰ 2001 ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ “decree” ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਬੁਲਾਹਟ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਤੱਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਦਿਵਾਸੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਪਰਖ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਅਵਧੀ ਹੈ। 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਤੀਜੀ ਹਾਇ ਆ ਪਹੁੰਚੀ। ਇਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਲੋਕ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀਆਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਹਾਇ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਹਾਇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਅਗਵਾਂ ਨੇ ਸਹੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਇਸਲਾਮ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ। 1843 ਅਤੇ 1850 ਦੋਹਾਂ ਅਗਵਾਈ ਚਾਰਟਾਂ ‘ਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਬੱਕੂਕ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸਲਾਮ ਨੂੰ ਪੰਜਵੀਂ ਅਤੇ ਛੇਵੀਂ ਤੁਰਹੀ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਖ਼ਰੀ ਤਿੰਨ ਤੁਰਹੀਆਂ ਹਾਇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਜੇ ਤਿੰਨ ਹਾਏ ਵਾਲੀਆਂ ਤੁਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਹਾਏ ਵਾਲੀਆਂ ਤੁਰਹੀਆਂ ਇਸਲਾਮ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਹਿਚਾਣਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਸੌਖਾ ਹੈ ਕਿ ਤੀਜੀ ਹਾਏ ਵਾਲੀ ਤੁਰਹੀ ਵੀ ਇਸਲਾਮ ਹੀ ਹੈ। ਹਾਏ ਵਾਲੀਆਂ ਤੁਰਹੀਆਂ ਵਜੋਂ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦਾ ਇੱਕ ਤੱਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕਯ ਸੱਤ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਇੱਕ “ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਘੋੜੇ” ਵਜੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ “ਛੁੱਟ ਜਾਣ” ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ “ਮੌਤ ਅਤੇ ਨਾਸ” ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਚਾਰ ਦੂਤ ਜੋ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਉਸ “ਕ੍ਰੋਧੀ ਘੋੜੇ” ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਮੌਤ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਹਾਏ ਦੀ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 9:11 ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਨਾਮ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ, ਇਬਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਅਬੱਦੋਨ ਅਤੇ ਯੂਨਾਨੀ ਵਿੱਚ ਅਪੋਲਿਓਨ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਇਬਰਾਨੀ ਅਤੇ ਯੂਨਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ “ਮੌਤ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼” ਹੈ। ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ “ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਘੋੜਾ,” ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਦੂਤ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੋਕ ਰਹੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁਹਰ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ, ਛੁੱਟ ਨਿਕਲਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ “ਮੌਤ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼” ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਧਰਮਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਵਾਲਾ ਇਸ਼ਮਾਏਲ ਹੈ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਪਹਿਲੇ ਹਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਕਰਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਜੰਗਲੀ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ “ਜੰਗਲੀ ਅਰਬੀ ਖੋਤਾ” ਹੈ। ਇਸਲਾਮ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਹਵਾਲਾ ਘੋੜੇ ਦੇ ਕੁਲ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਰਟਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਹਾਏ ਦੇ ਇਸਲਾਮ ਨੂੰ ਅਗੂਆਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਦਰਸਾਇਆ ਸੀ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਸੱਤ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਰੋਕ ਕੇ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ “ਸੰਯਮਿਤ” ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਦਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵੀ ਹੈ।

ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂਤ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਸੱਤਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਬਾਬਲੀ ਕੈਦ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਹੋਯਾਕੀਮ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਮਰੱਥੀਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ—ਅਤੇ ਉਸ “ਹੁਕਮ” ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਲਾਮ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਣਾ, ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ “ਚਾਰ ਪਵਨਾਂ” ਵਜੋਂ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੱਕ ਰੋਕੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਹਾਏ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਇਕਾਨਵੇਂ ਸਾਲ ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਉਸ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਦੂਜੇ ਹਾਏ ਦੇ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਦੂਤ “ਛੱਡੇ ਗਏ” ਸਨ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ “ਰੋਕੇ ਗਏ” ਸਨ।

11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ, ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਤਾਕਤਸਹਿਤ ਕ੍ਰਿਆਸ਼ੀਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਤੀਜੇ ਹਾਇ ਦਾ ਇਸਲਾਮ “ਛੱਡਿਆ” ਗਿਆ। ਪਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ “ਰੋਕਿਆ” ਗਿਆ। ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ਼ਮਾਏਲ ਦਾ ਹੱਥ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹੱਥ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ।

ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਸਭਾ ਵੱਲੋਂ ਸਬਤ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਕ੍ਰੋਧ ਧਰਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। 11 ਸਤੰਬਰ 2001 ਨੂੰ, ਹਰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ 9/11 ਨੂੰ ਮਿਲਰਾਈਟ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਦੀ ਦੁਹਰਾਈ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ “ਦਾਨੀਏਲ” ਬਣ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਯਹੋਇਆਕੀਮ ਉਸ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਦ ਤੀਸਰੇ ਹਾਏ ਦਾ ਇਸਲਾਮ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਰੋਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮੋਹਰ ਲਾ ਸਕੇ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਸੱਤਰ ਵਰ੍ਹੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਇਸਲਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਅਤੇ ਅਣਅਪੇਕਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਤੇਰਾਂ ਦੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਉੱਤੇ ਘਾਤ ਕਰਕੇ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇਸਲਾਮ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਕੰਮ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲਗਾਉਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੰਮ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ “ਛਿੜਕਣੀ” ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਦਰਸਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਦ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਰਾਂ ਦੀ ਦੂਜੀ “ਆਵਾਜ਼” ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਹੋਰ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਂਦੀ। ਇਸ ਲਈ ਦਾਨੀਏਲ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਹੁਣ ਆਤਮਿਕ ਬੰਧਵਾਸ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅੰਤ ਤੱਕ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਨੂੰ “ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤ” ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਤੀਜੀ ਪਰਖ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲਿਟਮਸ ਪਰਖ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਵੱਲੋਂ ਪਰਖੇ ਗਏ, ਅਤੇ “ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਅਤੇ ਜੋਤਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਉੱਤਮ” ਪਾਏ ਗਏ। ਤੀਜੀ ਪਰਖ ਨਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਆਂ “ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ” ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ “ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤ” ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਦਾਨੀਏਲ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਯਤ ਦਸ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਰਕੇ “ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਆਯਤ ਦਸ ਨੂੰ, ਆਯਤ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਦੇ “ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ” ਦੇ ਨਾਲ, ਵਰਤਦੀ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਿਸ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਪਦ ਦਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਪਦ ਉੱਤੇ “ਸੱਚਾਈ” ਦੀ ਮੋਹਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਪੜਾਵਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਸੱਚਾਈ” ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ। ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਚਿੱਟੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਰਖੇ ਜਾਣਗੇ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਯੋਗ ਪੁਰਖ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭੈ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਬਾਬਲ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਗੇ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਚਿਹਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਭਰਵਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਬਾਬਲ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮਸੀਹ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਰਖੇ ਗਏ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਏ।

“ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ,” ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ “ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ” ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਲਈ “ਮਸੀਹ ਦਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਣਗੀਆਂ।” ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਨੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਕਿ “ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸਮਝ ਦੇ ਸਭ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ,” ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸੂਰਮੇ “ਸਾਰੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਅਤੇ ਜੋਤਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲੋਂ,” ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਨ, “ਦਸ ਗੁਣਾ ਚੰਗੇ” “ਪਾਏ ਗਏ।”

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਉਹਨਾਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਖ ਦੀ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਬਾਰੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਹ ਕੰਮ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅੱਧੇ ਵੀ ਜਾਗਰੂਕ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤਿਆਵਸ਼ਕ ਹੈ ਜੋ ਕੀਤਾ ਹੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਹੈ, ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਹੈ। ਹੁਣੇ, ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਛਤਾਵਾ ਅਤੇ ਮਾਫ਼ੀ ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹੋਣ। ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।”

ਉਹ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਜੋ “ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ” ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੰਮ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਜਾਗ ਉਠਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੁੱਕੀਆਂ ਮਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। “ਸਾਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਹੈ।” ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਿੰਨ੍ਹ-ਰੂਪੀ ਲਕਿਰਾਂ ਸਾਡਾ “ਤੋਬਾ ਅਤੇ ਮਾਫ਼ੀ” ਹੋਣਗੀਆਂ। ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਦੀ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਵੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਨੂੰ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚੱਲਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸੇ ਅਰਸੇ ਦੌਰਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਤੋਂ ਹੀ “ਸਤੱਰ ਸਾਲਾਂ” ਦੀ ਬੰਧਵਾਈ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘੇ ਹਨ।

ਸਤੱਰ ਸਾਲ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹੀ ਸਤੱਰ ਸਾਲ ਉਹ ਅਵਧੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਦੇਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਸਭਤਾਂ ਦਾ “ਆਨੰਦ ਮਾਣੇਗਾ” ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਵੱਲੋਂ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਪੱਚੀ ਦੀ ਵਾਚਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਕਰਨ ਕਾਰਨ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ ਸੀ।

ਇਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ “ਉਜਾੜ” ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ, ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਉਹ “ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ,” ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋ ਸਾਕਸ਼ੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਪਏ ਰਹੇ, “ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ” ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਅਤੇ “ਸੱਤ ਕਾਲਾਂ” ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। “ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ” ਉੱਤੇ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

1798 ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਮੁਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ।

22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ, ਦਾਨੀਏਲ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਚੌਦਹਵੀਂ ਆਇਤ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ। 1798 ਅਤੇ 1844 ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਕ੍ਰੋਧ-ਕਾਲਾਂ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ “ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤ” ਉਸ ਬੰਧਵਾਸ ਦੇ ਸਮਾਪਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਜਦ ਤੱਕ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੀਤਦੇ ਰਹੇ, ਇੱਕ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਜੀਵਿਆ। “ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ” ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਹਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ।

ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਅੰਤ “ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ “ਸਤੱਰ ਸਾਲਾਂ” ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਮਾਪਨ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੇ ਵੀ, ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ “ਤੋਬਾ ਅਤੇ ਮਾਫ਼ੀ” ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਗੀਆਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਮਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਤੋਬੇ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਮਾਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਨੌਂ ਵਿੱਚ “ਆਹਾਂ ਭਰਨਾ ਅਤੇ ਰੋਣਾ-ਪੁਕਾਰ ਕਰਨਾ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਉਹੀ ਪਾਪ ਦੁਹਰਾਏ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਤ-ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਲਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਨੂੰ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲੋਂ “ਦਸ ਗੁਣਾ” ਵੱਧ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਪਾਏ ਜਾਣਗੇ।

ਮੋਹਰ ਲਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਖੋਲ੍ਹੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਉਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਸਲਾਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਲਈ ਕੁਰਸ ਦਾ ਉਹ ਫਰਮਾਨ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਬੁਲਾਇਆ। ਓਥੇ ਹੀ, ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ “ਫਰਮਾਨ” ਦੇ ਨਿਆਂ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਣਗੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ “ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ” ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਾਂਗੇ।