ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਇੱਕ

ਪਰ ਉਹ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਡੋਲਤਾ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਤਦ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਬੰਦ ਕਰ ਲਏ, ਅਤੇ ਇਕਮੱਤੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਝਪਟ ਪਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਪੱਥਰਵਾਹ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਗਵਾਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੌਲ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਹ ਸਤੀਫ਼ਾਨ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ, ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ। ਅਤੇ ਉਹ ਘੁੱਟਣੇ ਟੇਕ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਪਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੇਖੇ ਨਾ ਲਾ। ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਸੁੱਤ ਗਿਆ। ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ 7:55–60.

“ਤਦ ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਉਹ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ [ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ] ਲਈ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਕਰੇਗਾ।’ ਉਦ੍ਹਾਰਕ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਸੇਵਕਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ; ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਮਸੀਹ ਆਪ; ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰੇਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ। ‘ਅਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਬਲੀਦਾਨ ਅਤੇ ਭੇਟ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।’ ਦਾਨੀਏਲ 9:27. ਈਸਵੀ ਸੰਨ 31 ਦੀ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਮਸੀਹ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਬਲੀਦਾਨ ਸੀ, ਕਲਵਰੀ ਉੱਤੇ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਤਦ ਮੰਦਰ ਦਾ ਪਰਦਾ ਦੋ ਫਾੜ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਬਲੀਦਾਨੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਮਹੱਤਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਭੌਤਿਕ ਬਲੀਦਾਨ ਅਤੇ ਭੇਟ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣ।”

“ਉਹ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾ—ਸੱਤ ਸਾਲ—ਈਸਵੀ ਸੰਨ 34 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸਤੀਫ਼ਨ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਮਾਰ ਕੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ; ਅਤੇ ਚੇਲੇ, ਜੋ ਤੜਪਾਹਟ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ‘ਹਰ ਥਾਂ ਜਾ ਕੇ ਬਚਨ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਫਿਰੇ’ (ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ 8:4); ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਸਾਊਲ ਜੋ ਪੀੜਨਹਾਰ ਸੀ, ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਰਸੂਲ ਪੌਲੁਸ ਬਣ ਗਿਆ।” The Desire of Ages, 233.

“ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਗਭਗ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਕੌਮ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਟਾਲਿਆ ਰੱਖਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਕਤਲ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਦੀਰਘ-ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਅਦਭੁਤ ਸੀ। ਬੇਫਲ ਰੁੱਖ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਯਹੂਦੀ ਕੌਮ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਰਤਾਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਹੁਕਮ ਜਾਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ‘ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਸੁੱਟੋ; ਇਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?’ (Luke 13:7) ਪਰ ਦਿਵਯ ਦਇਆ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਬਚਾ ਰੱਖਿਆ। ਯਹੂਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਜੇਹੇ ਸਨ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸੁਭਾਉ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨ ਸਨ। ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਮੌਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਸਨ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਜੋਤ ਪਾਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਤਿਰਸਕਾਰਿਆ ਸੀ। ਪ੍ਰੇਰਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇਗਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੇਖਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਏਗੀ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕੇਵਲ ਮਸੀਹ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਦੋਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸਾਰੀ ਜੋਤ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪ੍ਰਦੱਤ ਹੋਰ ਜੋਤ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਧਰਮਤਾ ਦਾ ਪੈਮਾਨਾ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।”

“ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵੱਲ ਲੰਬੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਨੇ ਕੇਵਲ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੱਦੀ ਅਣਪਸ਼ਚਾਤਾਪਤਾ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਪੱਕਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਯਿਸੂ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੀ ਘ੍ਰਿਣਾ ਅਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਇਆ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਹਟਾ ਲਈ ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਈ ਆਪਣੀ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੌਮ ਉਸ ਨੇਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਚੁਣਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ ਤਿਰਸਕਾਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬੁਰੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੀ; ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉਗ੍ਰ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੀਨ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭੜਕਾਇਆ। ਮਨੁੱਖ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਵਿਚਾਰ-ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ—ਉਤੇਜਨਾ ਅਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਠੋਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਹੋ ਗਏ। ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਕੌਮ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਨੀਵੇਂ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਸਾਰ, ਸ਼ੱਕ, ਈਰਖਾ, ਘ੍ਰਿਣਾ, ਕਲਹ, ਬਗਾਵਤ ਅਤੇ ਕਤਲ ਸੀ। ਕਿਤੇ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧੀ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮਾਪੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬੇਕਾਬੂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਾਲਿਮ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਣ ਲਈ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਮੰਨ ਲਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਅਣਨਿਸ਼ਚਿਤ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕਹਿੰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ: ‘ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਅੱਗੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ।’ ਯਸਾਯਾਹ 30:11। ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੈ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ ਸੀ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਕੌਮ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਧਿਕਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸਨ।” ਦਿ ਗ੍ਰੇਟ ਕਾਂਟ੍ਰੋਵਰਸੀ, 27, 28.

ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਹਾਰ ਸਕੇਗਾ? ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਕੌਣ ਠਹਿਰ ਸਕੇਗਾ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਧਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧੋਬੀ ਦੇ ਸਾਬਣ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਚਾਂਦੀ ਨੂੰ ਸੁਧਾਣ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਬੈਠੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਲੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਮਲਿਨਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧਰਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਯਹੋਵਾਹ ਲਈ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣ। ਤਦ ਯਹੂਦਾ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਭੇਟ ਯਹੋਵਾਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਤਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ। ਮਲਾਕੀ 3:2–3.

“ਸੈਨੇਟੋਰਿਅਮ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੀ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਣਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਮਾਣਾ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਨਾ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰੇਮ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਆਤਮ-ਨਿਰਭਰਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੋੜ ਵੱਲੋਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਮਨ-ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੀ, ਧਾਰਮਿਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੇਂ, ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਦਿਨ-ਪ੍ਰਤੀਦਿਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਲੋੜ ਹੈ।” Testimonies, volume 4, 558.

ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਬਚਨ ਸ਼ੁੱਧ ਬਚਨ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਭੱਠੀ ਵਿੱਚ ਤਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚਾਂਦੀ, ਸੱਤ ਵਾਰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ। ਜ਼ਬੂਰ 12:6.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੱਚਾਈ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ; ਤੇਰਾ ਬਚਨ ਸੱਚਾਈ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ 17:17.

“ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਦੂਤ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਤਿਆਰ ਕਰੇ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਡਾਂਟਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਨਿਡਰ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣੀ ਸੀ। ਲੂਕਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਇਲਿਆਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਿਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲ ਫੇਰ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੱਲ ਲਿਆਵੇ; ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਇੱਕ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾ ਤਿਆਰ ਕਰੇ’ (ਲੂਕਾ 1:17)।”

“ਫ਼ਰੀਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸਦੂਕੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਲਈ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਹੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਭੱਜਣ ਲਈ ਚੇਤਾਇਆ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ ਤੋਬਾ ਦੇ ਯੋਗ ਫਲ ਲਿਆਓ; ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਾ ਸੋਚੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅਬਰਾਹਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਬਰਾਹਾਮ ਲਈ ਸੰਤਾਨ ਖੜੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਕੁਹਾੜਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਜੋ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਵੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੋਬਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮੈਥੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਵੀ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਜਿਸ ਦਾ ਸੂਪ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਖਲਿਹਾਣ ਨੂੰ ਭਲੀ-ਭਾਂਤਿ ਸਾਫ਼ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਣਕ ਨੂੰ ਭੰਡਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇਗਾ; ਪਰ ਭੁੱਸ ਨੂੰ ਉਹ ਅਣਬੁੱਝਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ’ (ਮੱਤੀ 3:7–12)।”

“ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੁਰਹੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਉਠਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ‘ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਦਿਖਾ, ਅਤੇ ਯਾਕੂਬ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ’ (ਯਸਾਯਾਹ 58:1)। ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸਨ। ਪਰ ਇੱਕ ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰਾਹ ਤਿਆਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਇੰਨਾ ਨਿਡਰ ਹੋਵੇ ਕਿ ਪੁਰਾਤਨ ਨਬੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਵੇ, ਪਤਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਤੋਬਾ ਲਈ ਬੁਲਾਵਾ ਦੇਵੇ।” Selected Messages, book 2, 147, 148.

“ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਇਲਿਆਹ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਯਿਸੂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ ਯੂਹੰਨਾ ਵਾਂਗ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਗੰਭੀਰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕੁਹਾੜੀ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੌਬਾ ਦੇ ਯੋਗ ਫਲ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਉਣ।” Early Writings, 233.

ਉਹ ਬਚਨ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ, ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਸੁਣਾਉਂਦਿਆਂ—ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ—ਉਹੀ ਬਚਨ, ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯਹੂਦੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਬਪਤਿਸਮੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿਸ ਦਾ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਗਲੀਲ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ; ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਨਾਸਰਤ ਦੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸੇਕ ਕੀਤਾ; ਜੋ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਜੋ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਹੇਠ ਸਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ 10:36–38।

ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਪਾਓ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤਾਂ ਸਮੇਤ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ, ਧਧਕਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਦਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ; ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਸਦੀਵੀ ਨਾਸ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਣਗੇ। 2 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ 1:7–9.

“‘ਜਿਸ ਦੀ ਸੁੱਪ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਖਲਿਹਾਣ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਣਕ ਨੂੰ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇਗਾ।’ ਮੱਤੀ 3:12। ਇਹ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ। ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਭੂਸਾ ਕਣਕ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਾੜਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਧਰਮੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਜੀਵਨ ਅਪਣਾਉਣ ਲਈ ਸੰਸਾਰ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤੇ ਯਿਸੂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਏ। ਅੱਜ ਵੀ ਬਹੁਤੇ ਇਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਅੱਜ ਪਰਖ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਫ਼ਰਨਹੂਮ ਦੀ ਸਭਾ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸੱਚਾਈ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੰਪੂਰਨ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਆਤਮ-ਤਿਆਗੀ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਠੇਸ ਖਾ ਕੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਚੇਲੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ, ਬੁੜਬੁੜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ‘ਇਹ ਕਠਿਨ ਬਚਨ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?’” ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ, 392.

“ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਨੇਕ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਅਧੀਨ ਦੁਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਸਨ, ਤੀਜੇ—ਉਸ ਆਖ਼ਰੀ ਪਰਖਣ ਵਾਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ—ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਗਏ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਆਖ਼ਰੀ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਦ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੁਖ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ। ”

“ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂਤ ਦੇ ਹਰ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਿੰਦੂ ਦਾ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਜਾਂ ਤਾਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਾਂ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ।” Review and Herald, October 31, 1899.

“ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 26 ਜਨਵਰੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਅੱਧੇ ਜਾਗਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਿਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ‘ਗੰਦਗੀ-ਝਾੜੂ’ ਵਾਲਾ ‘ਮਨੁੱਖ’ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਬੁਹਾਰੇ ਜਾ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਮੈਂ ਯਿਸੂ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਖ਼ਸ਼ੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਖ਼ਤਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਸਕਣ। ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਵਿਨਾਸ਼ ਇੱਕ ਪ੍ਰਚੰਡ ਬਵੰਡਰ ਵਾਂਗ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।’ ਮੈਂ ਦੂਤ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਵੇ ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੰਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਉਹ ਭੁੱਖੀਆਂ ਭੇੜਾਂ ਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਣ, ਜੋ ਆਤਮਿਕ ਭੋਜਨ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।”

“ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਗਰੀਬ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਮਰਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ’ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਾਧਨ ਰੋਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰਨ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਇੰਨਾ ਪੀੜਾਦਾਇਕ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਦੂਤ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਹਟਾ ਦੇਵੇ। ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਝ ਸੰਪੱਤੀ ਦੀ ਲੋੜ ਪਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਯਿਸੂ ਕੋਲ ਆਇਆ ਸੀ, [Matthew 19:16–22.] ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਮੜਦੀ ਹੋਈ ਮਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਿਲਕੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇਣ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖਜ਼ਾਨਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇਗੀ।” Review and Herald, April 1, 1850.

“ਅੱਜ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਅਤੇ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤੇ ਉਹੀ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਚਲੇ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਬਚਨ ਦੁਆਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਵਯ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਕਰਕੇ ਤਾੜਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮਿਕਤਾ ਨਾਲ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ, ਠੇਸ ਖਾਧੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਵੀ ਬਦਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਤੁਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਬਚਨ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ‘ਜਿਸ ਦਾ ਸੂਪ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਖਲਿਹਾਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਣਕ ਨੂੰ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇਗਾ।’” Signs of the Times, May 15, 1901.