ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਛੇਵਾਂ भाग

ਅਤੇ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, “ਹਾਇ, ਹਾਇ, ਹਾਇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਕੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੱਜਣੀਆਂ ਹਨ!” ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 8:13.

“ਪ੍ਰਭੂ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੈਨਵਾਸਿੰਗ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪੁਸਤਕਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪੂਰੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਉਹ ਪੁਸਤਕਾਂ ਲੈ ਜਾਓ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨਗੀਆਂ। Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, ਅਤੇ The Desire of Ages ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। Daniel and Revelation ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮਹਾਨ ਉਪਦੇਸ਼ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਬਹੁਤੀਆਂ ਕੀਮਤੀ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਗਿਆਨ ਤੱਕ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣੀ ਹੈ। Thoughts on Daniel and the Revelation ਨੂੰ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈ ਸਕੇ। ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਸਹਾਇਕ ਹੱਥ ਹੈ।”

“ਜੋ ਲੋਕ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਖੜੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਗੁਆਉਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾ ਕਰੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਜੋਤਿ ਉੱਤੇ ਛਾ ਜਾਣ ਦੇਈਏ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” Manuscript Releases, volume 21, 444.

ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਅਬਾਬੀਲ ਉੱਡਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਕਾਰਣ ਦੀ ਲਾਣਤ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ। ਨੀਤਿਵਚਨ 22:6।

“ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਨੂੰ ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਗਟਾਵਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹਿਦਾਇਤਾਂ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਹਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੋਪ ਦੇ ਪਾਤਰ ਹੋਣਗੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਅਤੇ ਪਾਪ ਉਸ ਲਈ ਅਤਿ ਅਪ੍ਰਸੰਨਕਰ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਲਕੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਕਦਮ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਨਾ ਰਹੇ। ਪਰ ਜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵਾਲੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ‘ਤੇ ਬੈਠੇ ਲੋਕ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਵਜੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਣਗੇ। ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭੂਤਕਾਲ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਬੁਰਾਈਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਾਪੀ ਐਸੀ ਹਨੇਰਤਾ ਫੈਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦੇਵੇ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਨੇਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਓਤਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਦੈਨਤਾ ਨਾਲ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਬੁਰਾਈਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੁਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਲੱਭ ਕੇ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ।”

“ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੋ ਪੱਖਪਾਤ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਬੁਰਿਆਈਆਂ ਲਈ ਝਿੜਕੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਠੋਰਤਾ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤੀ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਉਠਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਅਨਿਆਈ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਾਨੂੰ ਬੋਲਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਚੁੱਪ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੇ। ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚ ਬੁਰਿਆਈਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਉਦਾਸੀਨ ਹੋ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਅਤੇ ਨਿਆਯੋਚਿਤ ਠਹਿਰਾਉ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਦੋਸ਼ੀ ਹਨ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਅਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਣਗੇ। ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਐਸੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਅਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਇਸ ਕਾਰਣ ਆਈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੌਜੂਦ ਬੁਰਿਆਈਆਂ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਨਿਪਟਣ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕੀਤੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੁਰਿਆਈਆਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ਯੋਗ ਠਹਿਰਾਇਆ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਭਾਉ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮ੍ਰਿਦੁ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਮਝੇ ਗਏ, ਕੇਵਲ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਉਣ ਤੋਂ ਕਤਰਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਕੰਮ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਉਂਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਰਹੇ।” Testimonies, volume 3, 265.

“ਉਪਦੇਸ਼ਕਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਨੂੰ ਰਹੱਸਮਈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਮਝਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪੋਥੀ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਖੀਰਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਊਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਪਾਉਣ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਵੱਲ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਬਾਰੇ ਵੱਡੀ ਜੋਤਿ ਦਿੱਤੀ।” Early Writings, 231.

“ਏਸ਼ੀਆ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਲੀਸੀਆਂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸ ਹਨ—ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਮੋੜਾਂ ਅਤੇ ਘੁੰਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਸਮੂਚੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ। ਸੱਤ ਮੁਹਰਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਕਲੀਸਿਆ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਕਾਰਜਾਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹਨ। ਸੱਤ ਤੁਰਹੀਆਂ ਧਰਤੀ, ਅਰਥਾਤ ਰੋਮੀ ਰਾਜ, ਉੱਤੇ ਭੇਜੇ ਗਏ ਸੱਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਨਿਆਂ-ਦੰਡਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹਨ। ਅਤੇ ਸੱਤ ਕਟੋਰੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਉੱਤੇ ਭੇਜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਆਖਰੀਆਂ ਸੱਤ ਮਹਾਂਮਾਰੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵੀ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਹਾਇਕ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਇਸ ਵਿੱਚ ਗੁੰਥੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਮੂਹ ਕੁਝ ਸਾਨੂੰ ਅਨੰਤਤਾ ਦੇ ਮਹਾਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ।”

“ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਪੋਥੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਹੋਰ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਗਹਿਰਾ ਗਿਆਨ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਗਏ ਚਿੱਤਰ ਅਤੇ ਰੂਪਕ, ਸਭ ਦੇ ਸਭ ਇਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਮਝਾਏ ਗਏ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਹੋਰ ਨਬੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭੇ ਜਾਣੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਹੋਰ ਅੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਏ ਜਾਣੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਇਕ ਭਾਗ ਦਾ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ।” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

“ਮੁਹਰਾਂ ਦਾ ਸਾਡੇ ਧਿਆਨ ਵੱਲ ਪਰਿਚਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ ਦੇ 4ਵੇਂ, 5ਵੇਂ ਅਤੇ 6ਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੁਹਰਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ 6 ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ 8 ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਉਣ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਲੀਸਿਆ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ।”

“ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੱਤ ਮੋਹਰਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿਗੋਚਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

“ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ, ਮੁਹਰਾਂ, ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਅਰਥਾਤ ਜੀਉਂਦੇ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ, ਦਾ ਅਨੁਸਰਣ ਉੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਅਰਸਿਆਂ ਨੂੰ ਆਵਰਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੁਹਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੱਤ ਹੈ, ਪਰ ਜਾਨਵਰ ਕੇਵਲ ਚਾਰ ਹਨ। ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਇਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਣਾ ਉਚਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੀ, ਦੂਜੀ, ਤੀਜੀ ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਮੁਹਰ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਵੇਲੇ ਪਹਿਲਾ, ਦੂਜਾ, ਤੀਜਾ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਜਾਨਵਰ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ‘ਆ ਅਤੇ ਵੇਖ;’ ਪਰ ਜਦੋਂ ਪੰਜਵੀਂ, ਛੇਵੀਂ ਅਤੇ ਸੱਤਵੀਂ ਮੁਹਰ ਖੋਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ। ਨਾ ਹੀ ਆਖ਼ਰੀ ਤਿੰਨ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਤਿੰਨ ਮੁਹਰਾਂ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਅਰਸਿਆਂ ਨੂੰ ਆਵਰਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਲਨਾਯੋਗ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਚਾਰ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀਆਂ ਚਾਰ ਮੁਹਰਾਂ ਹਨ। ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ, ਮੁਹਰਾਂ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ ਲਗਭਗ 1800 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅਰਸੇ ਤੱਕ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਵਰਤਮਾਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅੱਧੀ ਸਦੀ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੱਧ ਪਿਛਲੇ ਬਿੰਦੂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ, ਇੱਕੋ ਹੀ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਅਰਸਿਆਂ ਨੂੰ ਆਵਰਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਹਿਮਤ ਹਨ।” James White, Review and Herald, February 12, 1857.

“ਜਦੋਂ ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਜੋ ਉਸ ਨੀਂਹ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਕੀਲ ਜਾਂ ਇੱਕ ਖੰਭ ਵੀ ਹਿਲਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਦੇ ਅਗੂ ਬਣੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਮਨੁੱਖ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਬੋਲਣ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਡੀਆਂ ਪੱਤਰਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੇਖਾਂ ਦੇ ਮੁੜ-ਛਾਪੇ ਜਾਣ ਰਾਹੀਂ ਬੋਲਣ। ਉਸ ਦਿਵਯ ਜੋਤ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੋ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਪੈੜੀ-ਪੈੜੀ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਪਰਖ ਦੀ ਕਸੌਟੀ ਉੱਤੇ ਖਰੀ ਉਤਰੇਗੀ।” Manuscript Release, 760, 10.

“ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਨਰਕੀ ਛਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਬਾਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਪ੍ਰੇਮ ਗੁਆ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਅਨੰਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਖਰਿਆਹ, ਅਧਿਆਇ 3 ਅਤੇ 4, ਅਤੇ 4:12–14 ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ: ‘ਤਦ ਮੈਂ ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਇਹ ਜ਼ੈਤੂਨ ਦੀਆਂ ਦੋ ਟਹਿਣੀਆਂ ਕੀ ਹਨ, ਜੋ ਦੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਨਾਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚੋਂ ਸੁਨਹਿਰਾ ਤੇਲ ਉਡੇਲਦੀਆਂ ਹਨ? ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹਨ? ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਇਹ ਉਹ ਦੋ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।’”

“ਪ੍ਰਭੂ ਸਰੋਤਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ। ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਘਾਟ, ਸਾਡੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਸੁਭਾਵ, ਸਾਡੀਆਂ ਹਲਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ—ਜੋ ਸਾਡੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਹਨੇਰੇ ਸਾਏ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਘਿਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਸੀਹ ਬਚਨ ਜਾਂ ਚਰਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਸਰਬਤਾ ਹੀ ਮਨੋਹਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥਤਾ ਵੱਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਉਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਅਲਪਦਰਸ਼ੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਾਏ ਨੂੰ ਤਾਂ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੀ। ਦੂਤ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਛੁੱਟ ਕੇ ਨਿਕਲਣ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੁਖ ਉੱਤੇ ਦੌੜ ਪੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਮੌਤ ਲਿਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।”

“ਕੀ ਅਸੀਂ ਸਦੀਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੁੱਤੇ ਰਹੀਏ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਮੰਦ, ਠੰਢੇ ਅਤੇ ਮੁਰਦਾ ਬਣੇ ਰਹੀਏ? ਹਾਏ, ਕਾਸ਼ ਸਾਡੀਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਾਹ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚ ਫੂਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਜੀਊਣ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੇਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਰਾਹ ਤੰਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਾਟਕ ਸੰਕੀਰਨ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਸੰਕੀਰਨ ਫਾਟਕ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ।” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.