ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਸੋਲ੍ਹਾਂ

ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਅਧਿਆਇ ਪੰਜਾਹ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਾਬਲ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨਿਆਂ ਬਾਰੇ, ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕੋਪ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦੇ ਉਸ ਦਿਨ ਨੂੰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਇਸਵੀ ਸੰਨ 70 ਵਿੱਚ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸਵੀ ਸੰਨ 70 ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਨਾਸ, ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਸੀ। ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੂਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ਿਆ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਗਵਾਹੀਆਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਿਆ ਵੀ ਹੈ।

ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੋਧ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ “ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਯਹੋਵਾਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਬਦੀ ਲੱਭੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇਗੀ; ਅਤੇ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਪਾਪ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਾ ਲੱਭੇ ਜਾਣਗੇ: ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਬਚਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਾਂਗਾ।” ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਰਾਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਭੱਜ ਜਾਣ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਿਨ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦਾ ਸਮਾਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਜੋ ਭੱਜਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਬਲ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਬਚ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਿਓਨ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨ। ਬਾਬਲ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਧਨੁਖਧਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ: ਹੇ ਧਨੁਖ ਤਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸਭੋ, ਉਸ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਡੇਰਾ ਲਗਾਓ; ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਕਲਣ ਨਾ ਦਿਓ: ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਦਲਾ ਦਿਓ; ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਓਹੋ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲ ਕਰੋ।” ਉਸ ਦਾ ਨਿਆਂ “ਧਨੁਖਧਾਰੀਆਂ” ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨੁਖਧਾਰੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਉਲੇਖ ਇਸਮਾਏਲ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਲੇਖਿਤ “ਵੱਡੇ ਭੂਚਾਲ ਦਾ ਘੰਟਾ” ਰੋਮ ਦੀ ਵੇਸ਼ਿਆ ਉੱਤੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ “ਘੰਟੇ” ਵਿੱਚ “ਤੀਜਾ ਹਾਏ ਜਲਦੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦੂਤ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘਾ ਫੂਕਿਆ।” ਤੀਜਾ ਹਾਏ, ਸੱਤਵੀਂ ਤੁਰ੍ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਧਨੁਖਧਾਰੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਿਆਂ ਲਿਆਂਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਮੋਹਰ (ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ) ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਮੋਹਰ (ਸੱਬਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ) ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਲੂਕਾ ਦੇ ਇਕੀਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਿਆਂ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵਰਣਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਨਾਲ ਹੀ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ “ਬਦਲੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ” ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਸੀਹਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦਾ ਇੱਕ ਅਤਿ-ਆਵਸ਼ਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਗੁਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਈ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਨਾਜਰਥ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਵਿੱਚ ਨਬੀ ਯਸਾਯਾਹ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਿਆ। ਨਾਜਰਥ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਉਹ ਘੋਸ਼ਣਾ, ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਅੰਸ਼, ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਆੰਦੋਲਨ ਦੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਈ ਨੂੰ ਵੀ।

ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਨੌਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਕਲੀਸਿਆ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। “ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਮਨਜ਼ੂਰਸ਼ੁਦਾ ਵਰ੍ਹਾ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦਾ ਦਿਨ,” ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਿਓਨ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ “ਧਰਮ ਦੇ ਰੁੱਖ” ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ “ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਵੇ।” ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ “ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯਹੋਵਾਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਬਦੀ ਲੱਭੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਪਰ ਉਹ ਹੋਵੇਗੀ ਨਹੀਂ।” ਜੋ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ “ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਉਜਾੜ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣਗੇ,” ਜੋ “ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਨਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨਗੇ, ਅਤੇ” ਜੋ “ਉਜੜੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ, ਅਨੇਕ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ, ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਨਗੇ।” ਉਹ “ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਯਾਜਕ ਕਹਾਏ ਜਾਣਗੇ,” ਅਤੇ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ “ਸਾਡੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੇਵਕ” ਆਖਣਗੇ।

ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ “ਸਾਰੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਫੁੱਟ ਨਿਕਲੇਗੀ,” ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਭੂਚਾਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਉੱਚੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ “ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਕਲੀ ਫੁੱਟਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਬਾਗ਼ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬੀਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨੂੰ ਉੱਗਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨੂੰ ਫੁੱਟ ਨਿਕਲਣ ਦੇਵੇਗਾ।” ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲਗਾਈ ਜਾਣੀ 1 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਓਦੋਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਫੁੱਟ ਕੇ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਯਸਾਯਾਹ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਲੀਆਂ ਕਦੋਂ ਫੁੱਟ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ।

“ਪੂਰਬੀ ਪਵਨ ਦੇ ਦਿਨ” ਵਿੱਚ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ “ਕਠੋਰ ਹਵਾ” ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ “ਉਹ ਰੋਕਦਾ ਹੈ,” ਕਲੀਆਂ ਦਾ “ਉੱਗਣਾ” ਤਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਮੀਂਹ “ਮਾਪਿਆ ਹੋਇਆ” ਹੋਵੇਗਾ। “ਰੋਕਦਾ ਹੈ” ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਸੰਯਮਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਚਾਰ ਦੂਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚਾਰ ਪਵਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਿਛਲਾ ਮੀਂਹ ਸੰਯਮ ਨਾਲ “ਛਿੜਕਣਾ” ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਆਇਤ ਵਿੱਚ “ਮਾਪ” ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਸੰਯਮ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲਾ ਮੀਂਹ ਮਾਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਿਨਾ ਮਾਪ ਦੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਪਰੀਖਿਆ-ਕਾਲ ਅਤੇ ਇਕ ਸੌ ਚੁਵਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਆਰੰਭ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਪਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੇਹੂੰ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬੂਟੀ ਫਸਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਰਖਾ ਦੋਹਾਂ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾਪਣ ਤੱਕ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਪਰੀਖਿਆ-ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਗੇਹੂੰ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬੂਟੀ ਵੱਖ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਦ ਗੇਹੂੰ “ਅਨੁਭਵ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣ ਲਵੇਗਾ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ।” ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ “ਮਸੀਹ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਪੂਰੀ, ਸਰਬਾਂਗੀਣ, ਹਿਰਦੇਪੂਰਵਕ ਅਰਪਣਤਾ ਹੋਵੇਗੀ; ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਪਰਿਮਿਤ ਉਡੇਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮੰਨਤਾ ਦੇਵੇਗਾ।”

“ਤਿੱਖੀ ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ ਦੇ ਦਿਨ” 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਕਲੀ “ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ” ਵਾਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਹਬੱਕੂਕ ਦਾ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੌਦੇ—ਕਣਕ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਘਾਹ ਦੋਵੇਂ—ਕਲੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਹ ਫਲ ਲਿਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਜੋ ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਇੱਕ ਵਰਗ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਨਿਵਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੋਹਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੂਕਾ ਇਕੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਮਸੀਹ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਐਸਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਠਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਸੀਹੀਆਂ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਭੱਜ ਨਿਕਲਣ ਲਈ ਪਛਾਣਣਾ ਸੀ।

ਯਿਸੂ ਨੇ “ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ” ਇਸ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦਰਸਾਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਕੇਵਲ ਲੂਕਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮੱਤੀ ਅਤੇ ਮਰਕੁਸ ਨੇ ਵੀ ਦਰਜ ਕੀਤੇ ਹਨ।

ਸੱਤ ਆਖ਼ਰੀ ਬਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੋ “ਬਦਲੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ” ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਪੂਰਤੀ ਹਨ, ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਸਭ ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਹੋਣਾ ਅਵਸ਼੍ਯਕ ਹੈ। ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “ਬਦਲੇ ਦੇ ਦਿਨ” ਬਾਬਲ ਦੀ ਵਿਸ਼ਿਆ ਉੱਤੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੀਕਾਏਲ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਖ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਸੱਤ ਆਖ਼ਰੀ ਬਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਹ ਅਵਧੀ ਉਹੀ “ਘੜੀ” ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਮਰਕੁਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ “ਵੱਡੇ ਭੂਚਾਲ” ਦੀ “ਘੜੀ,” ਅਤੇ ਉਹ “ਘੜੀ” ਜਦੋਂ ਦੱਸ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਸੱਤਵੇਂ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪਾਪਾਈ ਪਦਵੀ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਆਖਰੀ ਆਤਮਾ ਉਸ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਢਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਵਧੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਸਭ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਆਖਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੁਆਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ, ਪ੍ਰਚਾਰਿਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਹ ਅਵਧੀ ਹੀ “ਬਦਲੇ ਦੇ ਦਿਨ” ਹੈ।

ਲੂਕਾ ਅਧਿਆਇ ਇਕੀ ਵਿੱਚ, ਯਿਸੂ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘੜੀ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਅੰਤਿਮ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਆਮਦ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਮਰੇਗੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਨਬੀ ਦੁਆਰਾ ਕਹੀ ਗਈ ਉਜਾੜ ਦੀ ਘਿਣਾਉਣੀ ਵਸਤੂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਜਾੜ ਦੀ ਘਿਣਾਉਣੀ ਵਸਤੂ “ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ” ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ “ਉੱਥੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ,” ਜੋ ਇਹ ਵੀ ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ “ਸੈਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ” ਹੋਵੇ।

ਜਦੋਂ ਸਨ 66 ਵਿੱਚ ਸੇਸਟਿਯਸ ਵੱਲੋਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਮਸੀਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਨ 70 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਵੀ ਮਸੀਹੀ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ। ਸੇਸਟਿਯਸ ਨੇ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ, ਪ੍ਰਤੀਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਕਾਰਣਾਂ ਕਰਕੇ, ਵਾਪਸ ਹਟ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮਸੀਹੀ ਉਸ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਭੱਜ ਨਿਕਲੇ। ਸਨ 70 ਵਿੱਚ ਟਾਈਟਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਲਗਾ ਕੇ ਇਸ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਸੇਸਟਿਯਸ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਉਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਯਹੂਦੀ-ਰੋਮੀ ਯੁੱਧ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਟਾਈਟਸ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਪਹਿਲੇ ਯਹੂਦੀ-ਰੋਮੀ ਯੁੱਧ ਦਾ ਅੰਤ ਸੀ।

ਸਾਰਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ, ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਵੱਲੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੱਤ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੇਵਕਾਈ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਦਿਨ ਰੋਮ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਉੱਤੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬੰਦ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਾਬਲ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਉੱਤੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਉਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਭੇੜਾਂ ਇਸ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਭੱਜ ਨਿਕਲਣਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।

ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਲੂਕਾ ਅਧਿਆਇ ਇਕੀਹ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।