ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਸਤਾਰਾਂ

“ਅਨੰਤਕਾਲ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਵਿਸਤਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਰਦਾ ਹੁਣ ਉੱਠਣ ਹੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ, ਜੋ ਇਸ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਕਿਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਥੀ ਆਰਾਮ-ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਚਿਮੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਾਡੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ? ਕੀ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਠੋਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਜਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਕਿ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ? ਭਰਾਵੋ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵਰਗ ਦੇ ਹੋ ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਰੱਖ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਅਤੇ ਕੰਨ ਰੱਖ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ? ਕੀ ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਚੇਤਾਵਨੀ ਉੱਤੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਭੇਜੀ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸੰਬੰਧੀ ਸਦੀਵੀ ਸੱਚਾਈ ਦੀਆਂ ਘੋਸ਼ਣਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਆਲਸੀ, ਲਾਪਰਵਾਹ, ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ?”

“ਹੁਣ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਨੇਹ-ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਜੋੜਣ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ। ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਚੇਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਉਜਾੜ ਅਤੇ ਇਕਾਂਤ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਰੋਮੀ ਫੌਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਘੇਰਾ ਯਹੂਦੀਆ ਦੇ ਮਸੀਹੀਆਂ ਲਈ ਭੱਜ ਜਾਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਵੱਲੋਂ ਪਾਪਾਈ ਸੱਬਥ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਫ਼ਰਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੱਤਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਤਦ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਛੋਟੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਾਂਤ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਸਥਿਤ ਨਿਰਲੇਪ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ।” Testimonies, volume 5, 464.

“ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵੀ ਮਸੀਹੀ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਸੈਨਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੋ, ਤਾਂ ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਉਜਾੜ ਨੇੜੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ। ਤਦ ਜਿਹੜੇ ਯਹੂਦੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਜਾਣ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਣ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਣ।’ ਲੂਕਾ 21:20, 21। ਜਦੋਂ ਸੈਸਟਿਅਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਰੋਮੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਣਉਮੀਦ ਤੌਰ ਤੇ ਘੇਰਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਦਕਿ ਹਰ ਗੱਲ ਤੁਰੰਤ ਹਮਲੇ ਲਈ ਅਨੂਕੂਲ ਦਿੱਸਦੀ ਸੀ। ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਸਫਲ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਤਮਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਹੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਕਿ ਰੋਮੀ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਾਹਿਰ ਕਾਰਣ ਦੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲੀਆਂ। ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਦਇਆਲੂ ਪ੍ਰਬੰਧਕਤਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਮਸੀਹੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਲਈ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉੱਧਾਰਕ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਮੰਨਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਘਟਨਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਸੰਯਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਨਾ ਯਹੂਦੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰੋਮੀ ਮਸੀਹੀਆਂ ਦੇ ਭੱਜ ਨਿਕਲਣ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਸਕਣ। ਸੈਸਟਿਅਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਉਪਰੰਤ, ਯਹੂਦੀ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਦ ਮਸੀਹੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਸ਼ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੋਕਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਘੇਰੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਯਹੂਦੀ ਡੇਰਿਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਮਸੀਹੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਨਿਕਲ ਭੱਜਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਏ। ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਇਕ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ—ਯਰਦਨ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਪੇਰਿਆ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਪੇੱਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ।” The Great Controversy, 30.

“ਯਹੂਦੀ ਸੈਨਾਵਾਂ, ਸੈਸਟਿਯੁਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਕਤਾਰ ਉੱਤੇ ਐਸੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਪਈਆਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਦੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਰੋਮੀਆਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਵਾਪਸੀ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋਇਆ। ਯਹੂਦੀ ਲਗਭਗ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਾਨੀ ਦੇ ਬਚ ਨਿਕਲੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਲੁੱਟ-ਖਸੋਟ ਸਮੇਤ ਵਿਜੈ-ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਤਥਾਪਿ ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸਫਲਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੇਵਲ ਬੁਰਾਈ ਹੀ ਲੈ ਕੇ ਆਈ। ਇਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਮੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਠੀਲੇ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਜਗਾਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਅਭਿਸ਼ਪਤ ਨਗਰੀ ਉੱਤੇ ਅਕਥਣਯੋਗ ਵਿਪਤਾ ਲਿਆ ਦਿੱਤੀ।”

“ਜਦੋਂ ਤੀਤੁਸ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰਾ ਮੁੜ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗੀਆਂ ਬਿਪਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਸਾਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਅੰਦਰ ਲੱਖਾਂ ਯਹੂਦੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।” The Great Controversy, 31.

ਪਰ ਮੰਦਰ ਦੇ ਬਾਹਰਲੇ ਅੰਗਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਪ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌੰਦਣਗੇ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 11:2।

ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੌਤ ਤੱਕ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਘਾਤਕ ਘਾਉ ਚੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦਰਿੰਦੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਅਜਗਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦਰਿੰਦੇ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, “ਦਰਿੰਦੇ ਵਰਗਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਅਤੇ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲਦਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 13:3–5.

ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਪਹਾੜ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਟਿੱਬਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਸਭ ਕੌਮਾਂ ਉਸ ਵੱਲ ਵਗਦੀਆਂ ਆਉਣਗੀਆਂ। ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਜਾ ਕੇ ਕਹਿਣਗੇ, ਆਓ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਯਾਕੂਬ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀਏ; ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਰਗਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲਾਂਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਓਨ ਵਿੱਚੋਂ ਵਿਵਸਥਾ ਨਿਕਲੇਗੀ, ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਬਚਨ। ਯਸਾਯਾਹ 2:2, 3.

ਅਤੇ ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀ ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉੱਥੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 12:6.

“ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਸੰਬੰਧੀ ਮਸੀਹ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਅੱਖਰ-ਅੱਖਰ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੇਤਾਵਨੀ ਭਰੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ: ‘ਜਿਸ ਮਾਪ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮਾਪਦੇ ਹੋ, ਉਸੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫਿਰ ਮਾਪਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।’ ਮੱਤੀ 7:2।

“ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅਚਰਜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਜੋ ਵਿਪੱਤੀ ਅਤੇ ਨਾਸ ਦੀ ਅਸ਼ੁਭ ਪੂਰਵ-ਸੂਚਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਸਵਭਾਵਿਕ ਜੋਤਿ ਚਮਕੀ। ਸੂਰਜ ਅਸਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਉੱਤੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅੰਕਿਤ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਯਾਜਕ ਰਹੱਸਮਈ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭੈਭੀਤ ਹੋ ਗਏ; ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸੁਰ ਇਹ ਪੁਕਾਰਦੇ ਸੁਣੇ ਗਏ: ‘ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੋਂ ਚੱਲੀਏ।’ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੂਰਬੀ ਫਾਟਕ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਭਾਰੀ ਸੀ ਕਿ ਵੀਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਠੋਸ ਪੱਥਰ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ ਜੜੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਦਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਮਾਨ ਕਾਰਣ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਖੁਲ੍ਹ ਗਿਆ।—Milman, The History of the Jews, book 13.”

“ਸੱਤ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ-ਥੱਲੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿਪਤੀਆਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਤ, ਉਹ ਇਹ ਵਿਲਾਪ-ਗੀਤ ਉਚਾਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ: ‘ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਇਕ ਆਵਾਜ਼! ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਇਕ ਆਵਾਜ਼! ਚਾਰਾਂ ਪਵਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਕ ਆਵਾਜ਼! ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਕ ਆਵਾਜ਼! ਦੂਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦੂਲ੍ਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਕ ਆਵਾਜ਼! ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਕ ਆਵਾਜ਼!’—Ibid. ਇਸ ਵਿਲੱਖਣ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਾ ਨਿਕਲੀ। ਅਪਮਾਨ ਅਤੇ ਤੋਹੀਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੇਵਲ ਇਹੀ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ: ‘ਹਾਏ, ਹਾਏ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ!’ ‘ਹਾਏ, ਹਾਏ ਉਸ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੂੰ!’ ਉਸ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਭਰੀ ਪੁਕਾਰ ਤਦ ਤੱਕ ਨਾ ਠਹਿਰੀ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਉਸ ਘੇਰੇਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਨਾ ਗਿਆ ਜਿਸ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਸੀ।” The Great Controversy, 29, 30.

ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਉਜਾੜ ਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਘਿਨਾਉਣੀ ਵਸਤੂ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾਨੀਏਲ ਨਬੀ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋਈ ਵੇਖੋ, (ਜੋ ਕੋਈ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝ ਲਵੇ।) ਮੱਤੀ 24:15.

“ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਇਹ ਇੱਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਧੋਖਿਆਂ ਅਤੇ ਘਿਣਾਉਣੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਡਿੱਗ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣ, ਜੋ ਯਾਜਕੀ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਓਹਲੇ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕਲੀਸੀਆ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਬਾਈਬਲ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਮਾਪਦੰਡ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਧਾਰਮਿਕ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਕੂੜਧਰਮ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਮਰਥਕਾਂ ਨਾਲ ਘ੍ਰਿਣਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ।”

“ਲੰਮੇ ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਣਿਆਂ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੇ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਕਲੀਸਿਆ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਝੂਠ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀਪੂਜਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਹਰ ਇਕ ਸੰਬੰਧ ਭੰਗ ਕਰ ਦੇਣ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਜਾਣਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨਿਵਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਹਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਘਾਤਕ ਸਨ, ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਉਦਾਹਰਨ ਕਾਇਮ ਕਰਦੇ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵੇ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਅਨੁਰੂਪ ਹਰ ਇਕ ਛੋਟ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇ ਕੇ ਖਰੀਦੀ ਗਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਹਿੰਗੀ ਪਵੇਗੀ। ਜੇ ਏਕਤਾ ਕੇਵਲ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮੀਪਣ ਦੇ ਸਮਝੌਤੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਫਰਕ ਹੋਣ ਦਿਉ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵੀ।” The Great Controversy, 45.

“ਉਧਾਰਕ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਉਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹਨਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ: ‘ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਲੇਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਸੂਰਜ ਅੰਧਕਾਰਮਈ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪੈਣਗੇ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਿਲਾਈਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ: ਅਤੇ ਤਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ: ਅਤੇ ਤਦ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਣਗੀਆਂ। ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭੇਜੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਤੋਂ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸਿਰੇ ਤੱਕ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਗੇ।’”

“ਮਹਾਨ ਪਾਪਾਈ ਅਤਿਆਚਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ, ਸੂਰਜ ਅੰਧਕਾਰਮਈ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣਗੇ। ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਸਿੱਖੋ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਹਾਲੇ ਨਰਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੱਤੇ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਗਰਮੀ ਨੇੜੇ ਹੈ: ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇਖੋਗੇ, ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਹੈ।’ ਮੱਤੀ 24:32, 33, ਹਾਸ਼ੀਆ।”

“ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਉਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ, ਅਰਥਾਤ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਜੋ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਇਹ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੰਘੇਗੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ।’ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਆਗਮਨ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਟਲ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟਲਣਗੇ।’” ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ, 631, 632.

“ਲੂਕਾ ਦਾ 21ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹੋ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਇਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ, ਕਿਤੇ ਐਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਅਤਿ-ਭੋਜਨ, ਮੱਤਵਾਲੇਪਨ ਅਤੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਿਨ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਅਚਾਨਕ ਆ ਪਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਸਭਨਾਂ ਉੱਤੇ ਫੰਧੇ ਵਾਂਗ ਆ ਪਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਜਾਗਦੇ ਰਹੋ ਅਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਨਿਕਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਗਿਣੇ ਜਾਓ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਸਕੋ’ (ਲੂਕਾ 21:34–36)।”

“ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਾਡੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਥਾਪਿ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਕਲੀਸਿਯਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦ੍ਰਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨਾ ਲਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਪੁਕਾਰ ਆਈ, ‘ਵੇਖੋ, ਦੂਲਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੋ,’ ਇਹ ਪਾਇਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਲ ਖਰੀਦਣ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਦੂਲਾ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੇ ਭੋਜ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਭੋਜਨ-ਸਭਾ ਦੇ ਮੰਡਪ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਅਣਅਪੇਖਿਤ ਇਨਕਾਰ ਮਿਲਿਆ। ਭੋਜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, ‘ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।’ ਉਹ ਬਾਹਰ, ਸੁੰਨੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਖੜੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।” Manuscript Releases, volume 15, 229.