ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਅਠਾਰ੍ਹਾਂ നമ്പਰ

ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਉਹ ਸੱਤ ਸਾਲ, ਜੋ 63 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 70 ਤੱਕ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੁਆਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਜੋ “ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਫਿਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਾਹਾਕਾਰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਸੀ ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ,” ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਉਸ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਲਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਦਰਸਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਕਿ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਸਲੀਬ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਸਤੀਫ਼ਾਨੁਸ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਰਨ ਦੇ ਵੇਲੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਦੀਰਘ-ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਟਾਲ ਦਿੱਤਾ।

ਉਹ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਹਿਲੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਵੇਲੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਸਮਾਨ ਅਰਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਤੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦੇ ਉਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਨ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਸਦਾ ਹੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਏ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਜੋ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦੋ ਸਮਾਨ ਅਰਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗਏ ਸਨ।

ਜਦੋਂ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਰੋਮ ਦੇ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੌਂਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਕਾਲਾਂ ਦੇ ਦੋਹਰੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਲ 63 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਲ 70 ਤੱਕ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੁਆਰਾ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਕਾਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਚੇਲੇ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ, ਤਦੋਂ ਦੋ ਵੱਖਰੇ ਕਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਗੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ “ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।”

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਅਵਧੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਖ਼ਰੀ ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤਿਮ ਅਤਿਆਚਾਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਦਾ ਮਾਰੂ ਘਾਅ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ ਦੋ ਅਵਧੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੂਜੀ ਅਵਧੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹਨ। ਉਸ ਅਵਧੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਾਉਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਦੇ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲੀ ਨਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੀਤੁਸ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਦੌਰਾਨ ਜੋ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੀ ਮਸੀਹੀ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ।

ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਅੰਤਿਮ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਨਾਸ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਸੱਤ ਆਖਰੀ ਮਹਾਂਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਵੇਲੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਸੀਹੀ ਭੱਜ ਗਏ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਅਜੇਹੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ; ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਆਖਰੀ ਮਸੀਹੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਅਰਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅਰਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੂਜੇ ਅਰਸੇ ਦੌਰਾਨ ਮਰਦੀ ਹੈ।

ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਛੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੈਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸੱਤਵਾਂ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਲਈ “ਹਾਇ, ਹਾਇ” ਸੀ। ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਗਈ ਪਹਿਲੀ “ਆਵਾਜ਼” “ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼” ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਖਰੀ ਸੰਦੇਸ਼ “ਹਾਇ” ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਤੱਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਆਖਰੀ ਤੱਤ ਉਹ ਬਾਈਬਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ ਜੋ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਲਾਮ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ “ਪੂਰਬ” ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ “ਪੂਰਬੀ ਪਵਣ” ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ “ਹਾਇ” ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਦੁਹਰਾਈ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਪੁਕਾਰ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, “ਹਾਇ, ਹਾਇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ।” ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਹਾਇ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸੇ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ, ਆਇਤ ਤੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ “ਹਾਇ” ਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ “ਹਾਇ, ਹਾਇ” ਦਾ ਐਲਾਨ ਤਿੰਨਾਂ ਹਾਇਆਂ ਦੇ ਤਿਹਰੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲੀ ਹਾਇ ਦੇ ਤੱਤ, ਦੂਜੀ ਹਾਇ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ “ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ” ਜੋੜੇ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਤੀਜੀ ਹਾਇ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅਠਾਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ “ਹਾਇ, ਹਾਇ” ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਚਾਰਣ ਤੀਜੀ ਹਾਇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਹਾਇ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਅੰਤ ਨੇ ਤੀਜੀ ਹਾਇ ਦੇ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਰੂਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ।

ਉਸ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅਭਿਵ੍ਯਕਤੀ “ਪੂਰਬ” ਵੱਲੋਂ ਆਈ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ, ਅਤੇ “ਪੂਰਬ” ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਉਸ ਮੁਹਰ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਵੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ।

ਕਰਮਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਐਲੀਆਹ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੱਦਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਹੀ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਰਮਲ ਪਹਾੜ ਭੂਮੱਧ ਸਾਗਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਥਿਤ ਹੈ।

ਇਲਿਆਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਅਰਥਾਤ ਭੂ-ਮੱਧ ਸਾਗਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ, ਮੂੰਹ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦਾ। ਲੂਕਾ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਸੀਹ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੰਡ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ।

ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਲਈ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੀ ਮੋਹਰ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਤੀਜੀ ਹਾਏ ਦੇ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ “ਪੂਰਬ” ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਵੀ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਪੱਛਮ” ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ “ਦੂਜੀ ਆਵਾਜ਼” ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਵਰਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਨਬੀ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। “ਪੱਛਮ” ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੇ ਦੋ ਵਰਗ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਰਗ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ “ਇਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਰਖਦੇ।”

ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਅਗਲਾ ਤੱਤ “ਚਾਰ ਪਵਨਾਂ” ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਘੋੜੇ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੀਸਰੇ ਹਾਏ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਗਲਾ ਤੱਤ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਭ ਨਬੀਆਂ ਦੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵਰਗ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਧਾਰ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਦੀ ਨੀਂਹ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹੋਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਮੂਹ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਮੰਦਰ ਅਸੀਂ ਹਾਂ।” ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ।

ਫਿਰ ਉਸ ਦੂਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੇਤਾਵਨੀ-ਭਰੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੂਲ੍ਹਿਆਂ ਅਤੇ ਦੂਲ੍ਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉੱਚੀ ਕੀਤੀ, “line upon line” ਦੀ ਪੱਧਤੀ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾ ਠੀਕ ਉਹੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜਿਹੀ ਨੂਹ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਆਹ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਬਾਢ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਸਾਰੀ ਮਹੱਤਵਾਕਾਂਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਓਬਰਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।

ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਆਖਰੀ ਤੱਤ ਪਿਛਲੇ ਪੈਰਾਗ੍ਰਾਫ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਨਾਲ ਉਭਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ “ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ” ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਵਾਜ਼ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਚਾਏ ਜਾਣ ਲਈ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੀਆਂ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਅਨਿਵਾਰ ਹੈ। ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਰਤ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੈ ਮਨਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਭੈ ਇਸ ਹਕੀਕਤ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਨੇ ਜੀਊਂਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।

ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ-ਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਾਸਤੇ ਦੂਤ ਦਾ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਓਹੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਸੀ ਜੋ ਮਸੀਹ ਨੇ ਸਨ 27 ਤੋਂ ਸਨ 34 ਤੱਕ ਦੇ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਿਆਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਉਹੀ ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦੋ ਕਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੀਸਰੀ ਹਾਏ ਦੇ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ, ਗੈਂਹੂਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਘਾਹ ਦੀ ਛੰਟਾਈ, ਜੰਗਲੀ ਘਾਹ ਦੀ ਲਾਓਦੀਕਿਆਈ ਅਵਸਥਾ, ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਤਿਹਰੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਨੂੰ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ “ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ” ਹੈ।

ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ “ਬਦਲੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ” ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਕਾਰਜ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਭਾਗ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਜ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ” ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪਿਠਭੂਮੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਰਨਗੇ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ “ਬਦਲੇ” ਦੇ ਦੋ ਬਾਈਬਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ—ਉਸ ਦਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਬਦਲਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬਦਲਾ ਵੀ।

ਲੈਵੀਅਕਾਂਡ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਆਪਣੇ ਬਗਾਵਤੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੋਧ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੋਧ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦਾ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੌਂਦਿਆ ਜਾਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੋਧ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੋਧ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਉੱਤੇ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੂੰ ਉਗਲ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦੇਣ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਉੱਤੇ ਮਾਡਰਨ ਬਾਬਲ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੋਧ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚੀ ਨਿਆਂਕ੍ਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਸੂਰ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਰਿੰਦੇ ਉੱਤੇ—ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸਵਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂਕ੍ਰਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਕਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾ ਉੱਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾ ਦੀ ਲਾਗੂਕਰਨ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਨੇ ਇੱਕ “ਨਿਸ਼ਾਨ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾਈ ਜੋ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੀਉਂਦੇ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਹਨ।

ਪਹਿਲਾ ਅਰਸਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰਬੰਦੀ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਉਸੇ ਵੇਮਾਰਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਹ “ਚਿੰਨ੍ਹ” ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਮਸੀਹ ਨੇ ਲੂਕਾ ਇਕੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।